Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Eins og ég gat um við 2. umr. þessa máls, voru ýmsar tili., sem fram höfðu komið í sambandi við frv. þetta til breyt. á l. nr. 7 29. apríl 1963, um tollskrá o.fl., til athugunar hjá tollskrárnefnd, og ég gat þess þá, að fyrir 3. umr. mundi fjhn. hafa samráð við tollskrárn. um flutning brtt. í sambandi við þær till., sem þá höfðu komið fram. Fjhn. hefur á þskj. 625 flutt 7 brtt., 6 af þeim eru fluttar í samráði við tollskrárn., en síðari liður 7. brtt. er fluttur að beiðni ríkisstj., og mun ég gera grein fyrir þessum brtt. í örstuttu máli: Fyrsta brtt. fjallar um 12, kafla 1, gr. frv., og þar er tollur 30% færður í 20%, en það er á svokölluðum síkoríurótum, sem eru notaðar í kaffibæti. Önnur og þriðja brtt. eru varðandi brauð og kex. Ed, hafði samþ. þar brtt. við lögin, tollur færður úr 125% í 80%, en tollskrárn. hefur talið, að eðlilegra samræmi væri í, að hér væri um að ræða 100% toll, og eru hér gerðar till. um hækkun aftur. Fjórða brtt, er um flúrskinslampa. Þar var í frv. gert ráð fyrir að lækka tollinn úr 90% í 60%, en af tollskrárn, talið að athuguðu máli, að hér væri of hratt farið að niðurfellingu tolla, og lagt til að hækka hann aftur í 70%. Fimmta brtt. er ný og er við 87. kafla 1. gr. tollskrárinnar, að inn komi nýr liður, þ.e.a.s. sjúkrabifreiðar, sem jafnframt eru lögreglubifreiðar, eftir nánari skilgreiningu og ákvörðun fjmrn., og á þeim sé 40% tollur. Það hefur færzt í vöxt úti um landið, að lögreglubifreiðar hafa verið notaðar og innréttaðar sem sjúkrabifreiðar um leið, og þá hefur verið talið rétt, að það væri lægri tollur þar, og gert ráð fyrir, að hann sé 40%, en lögreglubifreiðar eru tollaðar með 90% tolli. Sjötta brtt. á þskj. 625 er varðandi hreyfla minni en 200 hestöfl. Er aðeins síðasta málsgr. breyting, þ.e.a.s. til samræmis, og það sama og gildir um hreyfla minni en 200 hestöfl látið gilda um hverfla og þrýstivatnspípur til raflýsingar á sveitabæjum. Tollurinn er þar 35%, en heimilt að færa niður í 10%. Í sjöundu brtt. er lagt til að lækka eða fella niður gjöld af vélum, sem eingöngu eru notaðar til framleiðslu á niðursoðnum sjávarafurðum til útflutnings. Hér mun vera átt við það fyrirtæki, sem nú er verið að reisa í Hafnarfirði, Norðurstjörnuna, en þar er gert ráð fyrir niðursoðnum sjávarafurðum eingöngu til útflutnings, og er talið rétt, að ríkisstj. hafi heimild til að lækka eða fella niður gjöld af vélum, sem eru notaðar til þeirrar framleiðslu. Eins og hv. alþm. sjá, er síðari liður sjöundu brtt. varðandi tekjumöguleika til þess að standa undir stofnkostnaði sjónvarps. Eins og hæstv. menntmrh. skýrði Alþ. frá í dag, hefur sjónvarpsnefnd gert ýtarlega áætlun um íslenzkt sjónvarp, og eru skýrslur n, nú í athugun hjá ríkisstj. Sjónvarpsn. leggur til, að tekjustofnar til að byggja upp íslenzkt sjónvarp verði 3, hinir sömu og ríkisútvarpið hafði í upphafi: í fyrsta lagi stofngjöld og afnotagjöld sjónvarpsnotenda, í öðru lagi auglýsingatekjur og í þriðja lagi tekjur af innflutningi sjónvarpstækja. Sérstaka heimild Alþ. þarf til þess, að unnt sé að verja tekjum af aðflutningsgjöldum sjónvarpstækja til þess að greiða stofnkostnað sjónvarpsins. Telur ríkisstj. rétt að afla sér þessarar heimildar, og hefur hæstv. fjmrh. því óskað eftir því, að fjhn. þessarar hv. d. flytji brtt. við tollskrárl. þar að lútandi. Samþykkt þessarar till. mun tryggja, að eðlilegum og raunhæfum undirbúningi undir íslenzkt sjónvarp verði haldið áfram á næstu mánuðum. Sjónvarpsn. hefur áætlað, hve búast má við miklum innflutningi sjónvarpstækja á næstu árum. Er þá miðað við, að íslenzk sjónvarpsdagskrá verði fyrst send út 1966, en áætlanir n. eru sem hér segir: 1964 2500 tæki, 1965 3000 tæki, 1966 4000 tæki, 1967 4000 tæki, 1968 4000, 1969 3000 tæki, 1970 2000, 1971 2000 og 1972 2000 tæki. Á þessu tímabili er gert ráð fyrir, að sjónvarpskerfi verði byggt. Mundu þá um 66% íslenzkra heimila í öllum landshlutum hafa sjónvarp 1972, og er það án efa varlega áætlað. Fjhn. hefur, eins og fram kemur á þskj. 625, flutt þessar brtt. Að vísu eru ýmsar till., sem komið hafa fram varðandi breyt. á tollskránni, sem e.t.v. einstakir þm. innan n. og utan hefðu viljað flytja. Þeim athugasemdum, sem hefur verið komið til fjhn. þessarar hv. d., hefur verið komið á framfæri við tollskrárn., sem eins og fram hefur komið hér í ræðum hæstv. fjmrh. hefur endurskoðun tollalaganna áfram til athugunar, og hefur n. fengið þær athugasemdir, sem fjhn, hafa borizt. Ég tel ekki ástæðu til að fjölyrða meira um þessar till., en eins og ég gat um, eru þær fluttar af fjhn.



Herra forseti: Frv. til l. um búfjárhald í Reykjavíkurborg og þremur kaupstöðum hefur undanfarna daga verið til athugunar hjá heilbr.- og félmn. hv. d. Frv. var sent til umsagnar Skógræktarfélagi Íslands og Skógræktarfélagi Reykjavíkur, og leggja báðir þessir aðilar til, að frv. verði samþ. óbreytt. Til n. barst erindi frá Páli A. Pálssyni, forstöðumanni tilraunastöðvar háskólans í meinafræði að Keldum, þar sem athygli n. er vakin á því, að samþykkt frv. óbreytts muni valda verulegum vandræðum í sambandi við þá tilraunastarfsemi, sem þar er rekin. Einnig barst til n. nokkru síðar erindi frá prófessor Davíð Davíðssyni, deildarforseta í læknadeild Háskóla Íslands, sem gekk mjög í sömu stefnu. Heilbr.- og félmn. gat ekki orðið sammála um afgreiðslu frv. Meiri hl. n., sem saman stendur af þeim hv. þm., sem undirritað hafa nál. á þskj. 604, telur, að eðlilegt sé, að í l. verði leidd almenn heimildarákvæði, er opni möguleikana fyrir sveitarstjórnir í kaupstöðum og í hreppum af tiltekinni stærð til þess að banna búfjárhald innan endimarka sveitarfélagsins að meira eða minna leyti. Hins vegar taldi þessi sami meiri hl., að óeðlilegt væri að samþ. frv. óbreytt, eins og það kemur frá hv. Ed., þar sem þar er aðeins gert ráð fyrir því, að fjórir tilteknir kaupstaðir, þ.e.a.s. Reykjavík, Akureyri, Hafnarfjörður og Kópavogur, hafi þessa heimild, því að það er nærri því gefið, að í framtíðinni munu berast erindi frá fleiri sveitarfélögum um að koma á svipaðri skipan innan endimarka þeirra, og raunar hefur eitt erindi þegar borizt um þetta, þ.e.a.s. frá Garðahreppi í Gullbringusýslu. Af þessari ástæðu hefur meiri hl. lagt til á þskj. 605, að á frv., eins og það var samþ. í hv. Ed., verði gerðar tvær breyt. Sú fyrri lýtur að 1. gr. frv. og hljóðar þannig, með leyfi hæstv. forseta, að í stað 1. mgr. 1. gr., eins og hún er á þskj. 468, komi eftirfarandi ný málsgrein: „Sveitarstjórn í kaupstað eða kauptúni með eitt þúsund íbúa eða fleiri er heimilt með samþykki ráðh. að setja reglugerð um búfjárhald í kaupstaðnum eða kauptúninu. Með slíkum reglum má þó ekki skerða rétt tilraunastöðvarinnar að Keldum eða annarrar hliðstæðrar tilraunastöðvar til búfjárhalds.“ Og sem eðlilega afleiðingu af þeirri breyt. leggur meiri hl. n. til, að fyrirsögn frv., þ.e.a.s. um búfjárhald í Reykjavíkurborg og þremur kaupstöðum, breytist þannig, að frv. nefnist: Frv. til laga um búfjárhald í kaupstöðum og kauptúnum.



Herra forseti. Það er einungis smáathugasemd, sem skiptir þó ekki miklu máll. Ég vil taka það fram, að ég er sammála fyrri hluta brtt. við 1. gr., en sannast að segja finnst mér síðari hlutinn naumast vera viðeigandi. Er hægt að gera ráð fyrir því, að borgarstjórn Reykjavíkur eða aðrar sveitarstjórnir, þar sem slíkar tilraunastöðvar eru, beiti þessari heimild svo að gera starfsemi þeirra ómögulega? Það væri svipaðast því eins og ef rottueitrun værir fyrirskipuð, þá þyrfti að taka það fram í lögum, að ekki mætti eitra fyrir tilraunamýs, sem eru hafðar á vísindastofnunum. Mér finnst, að það sé gert ráð fyrir því, að í borgarstjórn Reykjavíkur séu svo ósanngjarnir menn, að það sé naumast hægt að samþykkja þetta, nema maður heyri þá frekari grg. frá forsvarsmönnum á Keldum um, í hvaða hættu þeir telja sig vera. En við verðum að gá að því, að hér er ekki um að ræða fyrirskipun um að banna þetta, heldur einungis heimild til handa sveitarstjórnunum, og þá heimild er ekki hægt að veita, ef menn gera ráð fyrir slíkri ósanngirni, sem hér er verið að fyrirbyggja. Þetta skiptir auðvitað ekki miklu máll. Efnislega erum við sammála um, að það kemur ekki til mála að stöðva rekstur á þessari vísindastöð á Keldum, en ég mundi kunna betur við að eiga kost á því að greiða atkvæði á móti seinni hlutanum, og vildi ég því skora á n. að láta bera upp þessa till. í tvennu lagi og spyr, hvort hún hafi nokkuð á móti því.



Herra forseti. Út af þeim orðum, sem hæstv. forsrh, lét falla út af fram komnum brtt., vil ég aðeins taka íram, að mér er að sjálfsögðu ekki kunnugt um afstöðu borgarstjórnar Reykjavíkur til þess, hvernig hún mundi heita þessum heimildarákvæðum, þó að ég þykist þeirrar trúar, eins og hæstv. forsrh., að hún muni vart beita þeim það hörkulega að banna búfjárhald við tilraunastöðina á Keldum. En ástæðan til þess, að meiri hl. tók þetta upp í frv., er sú, eins og ég lét hér koma fram áðan, að til n. bárust tvö erindi, annað frá læknadeild Háskóla Íslands og hitt frá tilraunastöðinni á Keldum, þar sem þess var sérstaklega farið á leit við n., að hún tæki upp till. um att undanþiggja búfjárhaldið á tilraunastöðinni ákvæðum laganna. Ég hef því miður ekki bréf frá tilraunastöðinni hér undir höndum, en bréf háskólans hef ég hér, og með leyfi hæstv. forseta vildi ég leyfa mér að lesa það upp: „Athygli læknadeildar háskólans hefur verið vakin á því, að frv. til l. um búfjárhald í Reykjavik, 128. mál, sem nú liggur fyrir hv. Alþ., kunni að ná til tilraunastöðvar háskólans í meinafræði að Keldum, ef að lögum verður, þar sem land tilraunastöðvarinnar er innan marka höfuðborgarinnar. Tilraunastöðinni er vitanlega óhjákvæmilegt að hafa frjálsar hendur um búfjárhald, eftir því sem viðfangsefni stofnunarinnar krefjast á hverjum tíma. Það eru því eindregin tilmæli læknadeildar, að tilraunastöð háskólans í meinafræði á Keldum og aðrar vísindastofnanir verði undanþegnar ákvæðum fyrirhugaðra laga um bann eða takmörkun búfjárhalds.“



Herra forseti. Þetta mál, sem hér liggur fyrir, er að sjálfsögðu ekki neitt stórmál, en þess vegna skil ég það ekki heldur, af hve miklu ofurkappi það virðist vera sótt hér í þinginu að koma þessu endilega fram að þessu sinni. Mér virðist það koma fram eða sjást á þeirri aths., sem hæstv, forsrh. gerði hér áðan, að þetta mál sé enn þá hvergi nærri nægjanlega athugað, og þess vegna mætti það vel bíða næsta þings, að betri athugun færi fram á því, hvort það væri nokkur nauðsyn á að setja lög eins og þessi. Því hefur verið haldið fram, að garðeigendur hér í bænum hefðu sérstakan áhuga á þessu máli, en mér er tjáð, að nokkru eftir að það kom til meðferðar hér á þinginu, hafi verið haldinn sérstakur fundur í félagi garðeigenda hér í bænum, en hann verið svo fámennur, að það hafi orðið fundarfall, þannig að áhuginn virðist ekki vera meiri en þetta hjá þessum aðilum fyrir framgangi þessa máls. Hins vegar var haldinn mjög fjölmennur fundur hjá þeim, sem eiga enn þá búfé hér í bænum, og þar voru samþykkt eindregin mótmæli gegn þessu frv. Ég hef ekki heyrt færð fram veruleg rök fyrir því, að t.d. það búfjárhald, sem hér er í bænum, ylli einhverju tjóni eða usla, þannig að það væri nauðsynlegt að hespa illa undirbúnu frv. í gegnum þingið af þeim ástæðum. En eins og kom fram hjá hæstv. forsrh., finnst mér, að málið liggi þannig fyrir hér, að það sé a.m.k. þörf nánari athugunar, og ég vildi þess vegna mælast til þess við hæstv. forseta, hvort það væri ekki hægt að fresta málinu að þessu sinni, til þess að þessi brtt., sem hér liggur fyrir, fái nánari athugun.



Herra forseti. Í sambandi við þær brtt., sem hér liggja fyrir á þskj. 605 frá meiri hl. heilbr.- og félmn., vil ég taka það fram, að ég var sá eini í n., sem var andvígur þessari brtt., að heimildin næði til allra kaupstaða og allra kauptúna. Upprunalega var þetta frv. flutt að beiðni borgarstjórnar Reykjavíkur af tveimur þm. í Ed., sem sæti eiga í borgarstjórn. Síðan hefur það gerzt, að Akureyri, Kópavogur og Hafnarfjörður hafa óskað eftir því, að heimildin nái einnig til þeirra, og þegar frv. kom til Nd. og til heilbr.- og félmn., lá hér erindi frá hreppsnefnd Garðahrepps, og þar með hefði það verið samfellt svæði frá Reykjavík til Hafnarfjarðar. En beiðni frá öðrum kauptúnum eða kaupstöðum lá ekki fyrir. Hins vegar vildi hv, meiri hl. heilbr.- og félmn., án þess að þess væri neitt óskað, láta þessa beiðni ná til íbúa allra kauptúna með þúsund íbúa eða fleiri og allra annarra kaupstaða, þó að þeir hafi ekki óskað eftir að fá slíka heimild. Ég tel rétt, að það komi fram, að þótt ég hafi ekki komið fram með neitt nál., var ég andvígur þessari breyt. og mun greiða atkv. gegn brtt. meiri hl. heilbr.- og félmn.



Herra forseti. Þar sem bæjarstjórn Kópavogs hefur samþ. einróma að óska eftir aðild að þessum lögum og ég á þar sæti, vil ég aðeins skýra afstöðu okkar til þessa máls. Í Kópavogi mun reyndar ekki vera mikið um sauðfjárhald, tiltölulega lítið um það, að menn hafi það sem atvinnu. Það er hins vegar nokkuð um það, að menn hafi slíkt kannske fyrst og fremst sér til ánægju. Því er ekki að neita, að í þéttbýli, eins og Kópavogur er orðinn, er búfjárhald, af hvaða toga sem það er spunnið, nokkurt vandamál, og verður eðlilega að skipa því þar og annars staðar við hliðstæðar aðstæður, eftir því sem henta þykir, þ.e.a.s. viðkomandi bæjaryfirvöldum verður að vera það heimilt að setja þessar takmarkanir og útiloka a.m.k. á ákveðnum svæðum algerlega búfjárhald. Það hefur hins vegar verið hafinn mjög harður andróður gegn samþykkt þessa frv., kannske fyrst og fremst vegna þess, að það felur í sér heimild til algers banns. Ég veit það, að innan bæjarstjórnar Kópavogs, svo að ég vitni aftur til þess staðar, er það fyrst og fremst meining bæjarstjórnar að fá heimild til þess að skipa þessum málum þannig, að fyllsta tillit sé tekið til þéttbýlisins, og í öðru lagi að geta einnig á grundvelli þessara laga tryggt þeim áframhaldandi rekstur sinna búa, sem hafa af því einhverja atvinnu, og ég vil segja: taka einnig fullt tillit til þeirra, sérstaklega eldri manna, sem reka smábúskap fyrst og fremst sér til ánægju og til þess að hafa eitthvað að sýsla við. Við viðurkennum fyllilega, að þetta er tilfinningamál, og það verður þar eins og annars staðar, hygg ég, af viðkomandi bæjaryfirvöldum tekið á þessu með sannsýni og lipurð. En ég undirstrika, að það er nauðsyn á því, að bæjar- og sveitarstjórnir hafi heimild til þess að geta skipað þessum málum innan sinna byggðarlaga eftir því, sem aðstæður krefjast. Því er ekki að neita, að í Kópavogi hefur þetta valdið leiðinlegum árekstrum, og ég hygg, að þannig muni bað geta verið um fleiri staði. Bæjarstjórn Kópavogs var því strax einróma um það, þegar þetta frv, kom fram í hv. Ed., að óska eftir aðild að því, hvað Kópavog áhrærði. Síðan hafa Hafnarfjörður og Akureyri bætzt í hópinn og nú síðast Garðahreppur, og Garðahreppur er að nokkru leyti sveitahreppur og að nokkru leyti þéttbýli. Ég vil þó benda á, að sveitarstjórn Garðahrepps samanstendur að meiri hluta af bændum. Þeir skilja samt fyllilega þann vanda, sem því byggðarlagi er á höndum, annars vegar þær jarðir, sem þar eru enn þá setnar sem bújarðir, og hins vegar hið vaxandi þéttbýli, sem er að rísa upp á öðrum stöðum í hreppnum. Og ég hef ekki trú á því, að meiri hl. hreppsnefndar Garðahrepps, bændurnir þar, mundi óska eftir aðild að þessum lögum, ef þeir teldu, að það ætti að beita þeim þannig, að ósæmilegt væri gagnvart þeim, sem skepnuhald hafa, og ég hygg, að þeir beri einnig það traust til annarra sveitarstjórna, að það muni ekki annars staðar heldur vera gert. Því er ekki að neita, að í áróðri gegn þessu hefur - ég vil segja oft og tíðum legið við, að hægt væri að draga þær ályktanir, að bæjar- og sveitarstjórnir væru þannig skipaðar, að það væri ekki í þessu einstaka máli óhætt að fela þessum ráðamönnum bæjarfélaganna verulegt vald, þótt hins vegar það sé á mörgum öðrum sviðum, sem sveitarstjórnir eðlilega hverju sinni fara með allvíðtækt vald og verða síðan eins og aðrir í næstu kosningum á eftir að hlíta dómi kjósenda um það, hvort þær hafi misnotað vald sitt eða ekki. Og ég verð að segja, að í því atriði, sem hæstv. forsrh. vitnaði í hér í sambandi við brtt., sem liggur fyrir frá heilbr.- og félmn., finnst mér nokkuð vera tekið undir þennan áróður, sem sagt, að það þyki ástæða til þess að slá varnagla við því, að búfjárhald á tilraunastöðvum verði þó alls ekki bannað. Mér finnst vera nokkuð tekið undir þennan öfgafulla áróður, sem ég vil segja, að hefur verið hafður í frammi gegn þessu frv., sem fyrst og fremst er, eins og hefur verið margtekið fram, heimildarlög, og ég trúi ekki öðru en að allar sveitarstjórnir beiti eftir fyllstu sannsýni. En það er rétt að hafa í huga, að það verður oft og tíðum að horfa á fleira en eitt atriði, hafa mörg sjónarmið fyrir augum og vega og meta, hvað er hægt í þessum efnum og hvað ekki. Ég skal ekki orðlengja þetta frekar, en legg til, að frv. verði samþ. Ég get fellt mig við þá breyt., að þetta nái til annarra kaupstaða og kauptúna, og þó að fleiri hafi ekki óskað eftir aðild að þessu, þarf enginn að vera hræddur um það, að þeir fari að beita þessum l., og ég vonast til þess, að bæjar- og sveitarstjórnir njóti þó þess álits, að það sé óhætt að fela þeim lausn þessa vanda eins og lausn ýmissa annarra stærri vandamála. Ég viðurkenni, að þetta er kannske fyrst og fremst tilfinningamál, og ég er sannfærður um það, að viðkomandi sveitarstjórnir muni taka á þessu máli einmitt út frá því sjónarmiði.



Herra forseti. Ég skal ekki lengja þessar umr., en vil í sambandi við þetta mál taka fram, að þetta mál var, eins og kemur fram í grg. frv., til meðferðar á landsþingi sveitarfélaganna í sumar og var þar samþ. einróma. Ég vil enn fremur vekja athygli á því, að hér er um heimildarlög að ræða, og það er ekki hægt að setja þessar reglugerðir, þó að bæjar- eða sveitarstjórnir samþykki þær, nema samþykkt ráðh. komi þar einnig til. Þess vegna held ég, að það sé ekki ástæða til að óttast mikið um aðgerðir í þessu máli, að þær verði of harðsnúnar, eins og mér finnst, að hafi komið fram. Hins vegar er því ekki að neita, að þetta mál er orðið vandamál í þéttbýli viða og verður það í æ ríkara mæli. Þess vegna er brtt. sú, sem hv. heilbr.- og félmn. gerir, til bóta, þar sem hún gerir þetta mál að almennu máli fyrir kauptún og kaupstaði í landinu, og það þarf það að sjálfsögðu að vera. Ég verð að segja það sem mína skoðun, að mér finnst, að seinni hl. í 1. gr. frv., samkv. brtt. á þskj. 605, þar sem talað er um tilraunastöðina á Keldum, sé óþarfur, vegna þess að ég er nú sannfærður um það, eins og fram kom hjá hæstv. forsrh., að borgarstjórnin í Reykjavík mundi ekki leggja það til að banna þá, starfsemi, sem þar er um að ræða, og í öðru lagi mundi ráðh. alls ekki samþ. þá reglugerð, sem fæli það í sér. Og mér finnst, að þeir, sem fyrir þessum mótmælum hafa staðið, hafi í raun og veru ekki gert sér grein fyrir því, að hér er um heimildarlög að ræða og það er reglugerðin, sem á að fela í sér ákvæðin, er til framkvæmdanna kemur, og það er ráðh., sem verður að samþ. hana auk borgarstjórnarinnar, áður en hún næði fram að ganga. Þess vegna finnst mér, að þessi hluti tillgr. sé óþarfur, en fagna hinu, að þetta skuli vera gert að almennum lögum, og hefði talið skynsamlegast fyrir afgreiðslu málsins, að n. hefði athugað till. betur.



Herra forseti. Þetta mál olli nokkrum umr. í hv. Ed., og er það að vonum, að um það séu skiptar skoðanir, þar sem þarna má segja, að sé um tvo hagsmunahópa að ræða, annars vegar þá; sem óska eftir því að hafa búfjárhald í þéttbýlinu, og svo aftur hina, sem telja sér það kannske verða eitthvað til ama. Ég vil taka undir það, sem hv. síðasti ræðumaður benti á, að hér er aðeins um heimild að ræða handa sveitarstjórnum til þess að hafa þá skipan á þessum málum, hver á sínum stað, sem þær telja bezt henta. Ég held, að það sé mjög eðlilegt, að það séu einmitt sveitarstjórnirnar, sem séu þar ráðandi eða hafi þar tillöguréttinn. Ef þær óska eftir því að fá setta um það reglugerð, telja það nauðsynlegt fyrir sig, tel ég mjög eðlilegt og sjálfsagt, að þær hafi til þess heimild. Í sambandi við það, sem hæstv. forsrh. benti á, skal það viðurkennt, að það má vafalaust telja eðlilegt, að ekki sé ástæða til að setja það sérstaklega í lög, að búfjárhald skuli leyfi á tilraunastofnunum. En það, sem réð úrslitum hjá n. í þessu sambandi, var bæði þau erindi, semi frsm, benti á, að n. hefðu borizt, og þó frekast, að menntmrn. sendi n. ákveðin tilmæli um þetta atriði, og vil ég leyfa mér, með leyfi hæstv. forseta, að lesa upp síðustu mgr. þess bréfs, en hún hljóðar svo: „Fer ráðuneytið fram á, að hv. n. hlutist til um, að tilraunastöð háskólans í meinafræði, Keldum, og hliðstæðar rannsóknarstofnanir verði undanþegnar nefndu ákvæði fyrirhugaðra laga.“ Það var þetta, sem réð úrslitum, að n. tók þetta ákvæði inn. Hins vegar skal ég viðurkenna, að okkur fannst kannske ástæðulaust að setja þetta inn í till., en urðum þó við þessum tilmælum frá ráðuneytinu.

Forseti (SB): Út af tilmælum, sem orðuð hafa verið, um að fresta umr, um málið nú, vil ég aðeins taka það fram, að þar sem svo mjög er liðið á þingtíma, er ég hræddur um, að það gæti teflt afgreiðslu málsins í nokkra tvísýnu, ef umr. um það yrði frestað nú.