Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Mér kom það á óvart, að hér var hringt til fundar núna, því að mér hefur ekki borizt dagskrá fyrir mitt leyti, og í ríkisútvarpinu var það tilkynnt í hádeginu, að í Alþingi yrðu í dag einungis fundir í Nd. En ég kom hérna fram hjá og leit inn, einmitt á þeim tíma þegar var verið að hringja frá forsetastól, að mér skilst, til að kalla þm. saman. Mér finnst þetta furðuleg vinnubrögð, að láta tilkynna það í útvarpi á réttum fréttatíma, að hér verði enginn fundur í dag, og svo allt í einu er mönnum hópað saman. Ég mótmæli þessum vinnubrögðum hjá hæstv. forseta.

Forseti (BSt): Hvað það snertir, að eitthvað hafi verið tilkynnt um fundarhöld hér í d. í ríkisútvarpinu, þá bað ég ekki ríkisútvarpið að tilkynna neitt um fundarhöld hér, hvorki eitt né annað. Ég frábið mér því allar aðfinnslur út af því. Á hinn bóginn fól ég skrifstofunni og símavörzlu Alþingis fyrir um það bil klukkutíma að boða alla þm. d. á þennan fund og lagði ríka áherzlu á það, að allir hv. þm. d. fengju tilkynningu um fundinn. Við erum nú jafngamlir á þingi, ég og hv. þm. Vestm., og munum báðir sjálfsagt eftir því ótal sinnum, að þegar mjög líður að þinglokum, eru oft kallaðir saman fundir, án þess að borin sé prentuð dagskrá til þingmanna.



Herra forseti. Ég vil taka það fram, að ég hef hvorki fengið símahringingu né prentaða dagskrá aðra en þá, sem gilti fyrir fund í Nd. í dag. Hún beið mín heima, eins og venjulegt er um dagskrár, um hádegi. Og hvað það snertir, að hæstv. forseti hafi ekki látið útvarpinu í té fregn um þetta mál, þá er það áreiðanlegt, að það er eins og ég sagði, að það var sagt frá því í fregnum, að það yrði enginn fundur í öðru en Nd. hér í dag, og ég kannast ekki við, að maður sé skyldur til að gegna fundarboði, sem kemur á þann hátt eins og nú í hendur manns algerlega af tilviljun og án þess að farið sé að formlegum leiðum í því, því að síðast þegar fundi var slitið í þessari hv. d., þá sagði forseti, eins og venja er til, að næsti fundur yrði boðaður með dagskrá.

Forseti (BSt): Að boða þm. fund með dagskrá getur verið bæði prentuð dagskrá og munnleg. Það er fullkomin fundarboðun að boða mann í síma. Hér fæ ég lista frá starfsliði Alþingis um það, hverjum hafi verið boðaður þessi fundur símleiðis, og virðist öllum hafa verið boðaður hann nema hv. 8. landsk. þm., það virðist ekki hafa náðst í hann. Hér er merkt við hv. þm. Vestm. einnig. 



Þetta frv., sem hér liggur fyrir, hefur nú legið lengi fyrir hv. Nd., og ég geri fastlega ráð fyrir því og raunar veit, að efni þess er hv. þdm. hér mætavel kunnugt, því að meiri háttar atriði, sem í því eru fólgin, hafa verið talsvert mikið rædd almennt. Ég vil segja frá þeim með örfáum orðum samt sem áður. Það er fyrst, að settar eru nýjar reglur um skattlagningu félaga, sem gera ráð fyrir því, að stighækkandi skattur á félögum sé afnuminn, en þess í stað komi eitt skattgjald. Þetta er aðalatriðið að því er varðar hið nýja fyrirkomulag um skattlagningu félaga. Þá er í frv. gert ráð fyrir því, að nýjar reglur verði settar í lög um skattframtöl og skattgjald þeirra hjóna, sem vinna bæði að öflun skattskyldra tekna, og eru um þetta allýtarlegar reglur í frv. Þá eru í þessu máli ný ákvæði um eignarskatt, sem eiga að vera til þess, að eignarskattsbyrðin í heild aukist ekki við hið nýja fasteignamat, og er það í samræmi við lagaákvæði, sem um þetta efni var lögfest, þegar lögin um nýja fasteignamatið voru samþykkt. Þá er í málinu gert ráð fyrir því að auka eða hækka þann sérstaka frádrátt, sem fiskimönnum er heimilaður í skattalögunum. Er það ákvæði í frv. í samræmi við samkomulag, sem varð um það atriði við stéttarfélög sjómanna. Loks eru í frv. ákvæði um frekari lækkun á skatti á lágtekjum, en áður hefur verið lögfest. Þessi eru höfuðatriði málsins. Ég vil svo taka fram, að þetta frv. hefur tafizt nokkuð mikið í hv. Nd., m.a. út af því, að beðið var eftir því, að fram kæmi uppástunga um fyrirkomulag á skattgjaldi þeirra hjóna, sem vinna bæði að öflun skattskyldra tekna. Vegna þessa dráttar hafa skattanefndir víðs vegar um landið og skattstjórar orðið að bíða með sín lokastörf og ekki getað lagt síðustu hönd á skattaálagninguna. Er þessi bið orðin ákaflega löng nú þegar. Hér við bætist, að mjög líður nú vonandi að þinglokum. Af þessum ástæðum vildi ég leyfa mér að fara fram á það við hæstv. forseta og hv. d., að máli þessu verði hraðað í gegnum þessa hv. d., þannig að þetta frv. gæti fengið afgreiðslu og skattanefndir farið að vinna að því fullum hraða að ljúka störfum sínum.



Herra forseti. Ég varð þess ekki var í ræðu hæstv. fjmrh., að hann legði til, að málinu yrði vísað til hv. fjhn. Það má vera, að það hafi farið fram hjá mér. En ef hann hefur ekki gert það að sinni till., þá vil ég leggja það til, að málinu verði vísað þangað til athugunar. Ég skal ekki gera þetta mál að umræðuefni neitt að ráði á þessu stigi, en það hefur í umr. um það komið mjög fram, að hér væri létt stórum álögum af atvinnurekstrinum, þ.e.a.s. af félögum. Nú er það þannig, að hér er um að ræða bæði tekjuskatt og stríðsgróðaskatt. Tekjuskatturinn rennur allur í ríkissjóð, en stríðsgróðaskatturinn skiptist milli ríkissjóðs og sveitarfélaga. Nú er ætlunin að fella stríðsgróðaskattinn niður. Nú kemur það hins vegar fram í grg. frv., að tilgangurinn er ekki sá að draga úr tekjum ríkissjóðs af heildarsköttum fyrirtækja eða félaga. Það segir í grg. á bls. 5 og hefur þó komið enn skýrar fram á öðrum stöðum, að gert sé ráð fyrir, að þessi nýja tilhögun gefi ríkissjóði svo til sömu heildarskatta og áður. Ef þetta frv. felur þannig í sér svo mikla leiðréttingu fyrir félögin, þá er mér spurn: Er það þá eingöngu á kostnað sveitarfélaganna, sem þessi létting gjalda á að vera? Nú er það öllum kunnugt, að sveitarfélögin hafa svo að segja aðeins einn tekjustofn, sem eru útsvörin, og á undanförnum árum hefur hvað eftir annað verið rætt um það á Alþingi og skipaðar nefndir í það mál að reyna að finna nýja tekjustofna handa sveitarfélögunum. Lítill árangur hefur að vísu orðið af því. En nú fyrir fáeinum dögum samþykkti fjhn. þessarar deildar einróma að flytja hér till. um að skora á ríkisstj. að athuga og gera till. um nýja tekjustofna sveitarfélaga og leggja frv. um það fyrir næsta Alþingi. Sú till. hv. fjhn. mun væntanlega verða lögð hér fram mjög fljótlega. En meðan sveitarfélögin í landinu - ég vil segja öll eða svo að segja öll - stynja undir því hafa ekki aðra tekjustofna við að styðjast en útsvörin og það er stefna Alþingis að reyna að finna nýja eða aukna tekjustofna handa sveitarfélögunum, þá er mér spurn: Er það ætlun hæstv. fjmrh. með þessu frv., að án þess að sveitarfélögunum sé séð fyrir nokkrum nýjum tekjustofnum, eigi að svipta þau þessum tekjustofni, og er sem sagt öll leiðréttingin á skattgreiðslu félaga með þessu frv. fólgin í því, að ríkissjóður á að hafa sitt eins og áður, en sveitarfélögin eiga að missa sínar tekjur? Að vísu má segja, að til þess að ná þessu upp hafi sveitarfélögin þá leið að hækka sín útsvör. Nú ætla ég, að flestum þyki, að æskilegt sé að þurfa ekki að hækka neitt að ráði heildarupphæðir útsvara sveitarfélaganna né heldur útsvarsstiga. En meðan málin horfa svo sem nú er, þá er vant að sjá, meðan sveitarfélögin fá enga nýja tekjustofna, hvaða leiðir þau hafa þá aðrar, en að hækka enn útsvörin til þess að mæta þeim tekjumissi, sem þau verða fyrir samkvæmt þessu frv. Mér finnst rétt að láta þessi sjónarmið koma fram, vegna þess að allmikið hefur á því borið, að með þessu frv. væri verið að bæta stórlega hag atvinnurekstrarins í landinu, en sem sagt, grg. sjálf segir: ríkissjóður á einskis í að missa, og ég vænti, að hæstv. fjmrh. geri hér glögga grein fyrir því, hvort þetta á allt saman að ganga út yfir sveitarfélögin og á þeirra kostnað.

Forseti (BSt): Ég vil geta þess, að hér kom til mín einn af hv. þdm. og tjáði mér, að hann hefði ekki fengið boð um þennan fund, auk hv. þm. Vestm., en þó stendur hér á skrá yfir hv. þdm. frá símaþjónustunni, að hann hafi fengið boðið. Ég vona, að þetta komi ekki aftur fyrir, og ég get ekki sakað mig um þetta, því að ég lagði það alveg skýlaust fyrir símaþjónustuna að boða alla hv. þdm. á fundinn. Til að taka af öll tvímæli um næsta fund, þá verður hann haldinn á morgun á venjulegum fundartíma og þetta sama mál væntanlega tekið á dagskrá, ef n. hefur lokið störfum, og e.t.v. einhver fleiri mál, en að öðru leyti verður fundurinn boðaður með dagskrá. Ég mun eftirleiðis ganga úr skugga um það sjálfur, ef þarf að boða skyndifund, að það sé gert það ýtrasta, til þess að allir hv. þdm. fái að vita um það.



Það voru aðeins fáein orð út af því, sem hv. 6. þm. Reykv. tók fram. Ég held, að hann hafi allt of þröngt sjónarmið í þessu máli, og bara af því tilefni vil ég aðeins undirstrika, hvað mér sýnist aðalatriðið í þessu frv. Aðalatriðið í þessu frv, er ekki það, hvort félögin í landinu, ef tekin eru skattaframtöl þeirra, eins og þau hafa verið undanfarin ár, og borið saman, hvað þau eigi að greiða mikið í heild samkv. þessu frv. og eftir gamla laginu, eiga að greiða samtals meira eða minna. Aðalatriðið frá mínu sjónarmiði í þessu frv. er sú breyting á skattlagningaraðferðinni, sem hér er stungið upp á, og það er sú breyting, sem ég tel að hafi höfuðþýðingu fyrir atvinnureksturinn í framtíðinni. Áður hefur þessu verið þannig háttað, eins og við vitum, að það hafa verið háir stighækkandi skattar á félögunum. Þetta hefur gert það að verkum, að félög, sem hafa með höndum meiri háttar atvinnurekstur og þess vegna verið nokkuð stór og þar af leiðandi að eðlilegum hætti þurft að hafa og verið réttmætt að hefðu í krónutölu hærri tekjuafgang, en önnur félög, sem hafa haft minni verkefni með höndum og hafa þá haft að krónutölu lægri tekjuafgang, - að þessi félög hafa borgað miklu meira af sínum tekjum í skatta til ríkis og bæja heldur en hin, þó að þau hafi í sjálfu sér alls ekki haft tiltölulega neitt hagstæðari útkomu. Þetta hefur stighækkandi reglan gert að verkum. Og hún hefur gert annað að verkum. Þegar menn hafa séð þetta í hendi sér, hafa menn sótt á að deila atvinnurekstri niður í smáfélög, en það hefur verið mjög óheppilegt fyrir þróun atvinnulífsins. Menn hafa verið ákaflega ragir við að koma upp myndarlegum félögum, sem hefðu með höndum stór verkefni, af ótta við þessa stighækkandi skattstiga. Menn hafa séð, að þó að þessi félög hefðu tiltölulega lítinn afgang, þá var skatturinn samt gífurlega þungur, vegna þess að hann var miðaður við stighækkandi skatt á þann hagnað, sem fram kom. Sú breyting, sem hér er gert ráð fyrir, er einmitt þetta, að hafa ekki stighækkandi skatt, heldur fasta prósentu, alveg án tillits til þess, hvort félagið hefur mikinn eða lítinn afgang, eða sagt með öðrum orðum, hvort félagið er lítið eða stórt. Þetta ætla ég að geti orðið stórfelldur léttir í framtíðinni fyrir atvinnureksturinn og haft mjög góð áhrif almennt í þá átt, að menn verði djarfari en áður hefur verið í því að stofna myndarleg félög, sem hefðu með höndum stór verkefni, jafnvel félög, sem nytu miklu almennari þátttöku, en áður hefur átt sér stað, og það til að sinna stórum verkefnum, en það hætti, sem verið hefur undanfarið, að menn geri ráðstafanir til þess að kljúfa atvinnureksturinn niður í smáfélög, en séu mjög hikandi við að stofna til meiri háttar samtaka. Þetta er svo stórkostlegt atriði í mínum augum, miðað við þessa reynslu, að mér finnst, að allir ættu að sameinast um að innleiða þessa breytingu, hvað sem svo líður metingi um tekjur ríkis og tekjur sveitar- og bæjarfélaga. Þetta er að mínu viti aðalatriði málsins. Og ég er alveg sannfærður um, að þó að hægt sé að reikna þetta dæmi eins og það er reiknað í grg., að ríkissjóður mundi hafa álíka tekjur í heild og áður, miðað við þær skýrslur, sem fyrir liggja, þá hefur þetta þær breytingar í för með sér á atvinnurekstrinum í landinu, að til stórfellds ávinnings verður. Og verður það auðvitað líka, ef allt fer að líkum, til stórfellds ávinnings fyrir bæjar- og sveitarfélögin. Ég tel því, að það sé alls ekki rétt að láta þetta mál bíða eða blandast inn í vandamálið um tekjuöflun sveitar- og bæjarfélaga. Þetta mál hefur ákaflega lengi tafizt einmitt af því, að það hefur ofizt inn í það vandamál, sem er mjög margþætt. En loks var tekin ákvörðun um að taka þennan mikilsverða þátt út úr og reyna að leysa hann til hagsbóta fyrir atvinnureksturinn á þessa lund. Ég vil þess vegna vona, að það verði sæmilegt samkomulag um að gera þessa breytingu, hvað sem öðrum vandamálum líður.



Ég skal ekki orðlengja þetta mikið. Ég verð að taka undir þau ummæli hv. þm. Vestm., að meðferðin á málinu hér í þessari hv. d. er dálítið einkennileg - að knýja málið fram nú og taka það fyrir alveg fyrirvaralaust, en málið er búið að liggja svo til í allan vetur í Nd. En það þýðir ekkert um það að ræða hér. Mér hefði satt að segja fundizt, að það hefði þurft að fylgja þessari breytingu, sem hér er gerð á skattgreiðslu félaga, breyting á útsvarslögunum. Það er vitaskuld alveg rétt, sem hv. 6. þm. Reykv. segir, að þetta frv. gengur svo til eingöngu yfir bæjar- og sveitarfélögin. Þau geta ekki haft önnur úrræði, ef á að svipta þau þeim tekjustofnum, sem þau hafa að lögum, en að leggja á hækkað útsvar og þá vafalaust á sömu aðila sem við ætlum hér að lækka skatt á. En það var nú ekki eingöngu þetta, sem kom mér til að kveðja mér hljóðs, heldur vildi ég mjög eindregið skora á hv. n., sem fær þetta mál til athugunar, að hún láti ekki það ranglæti lögfestast, sem hér er gert við skattgreiðslu hjóna. Ég tei það hróplegt ranglæti, sem er Alþ. ekki samboðið að lögfesta. Það á að ívilna þeim hjónum, þar sem konan vinnur utan heimilis. Við skulum hugsa okkur barnlaus hjón, sem hafa góðar aðstæður, eða hjón, sem eiga eitt eða tvö börn og geta kostað þau á dagheimili. Þau eiga að fá þessa ívilnun. En húsmóðir, sem hefur fimm börn á heimili og hefur ekki efni á að kaupa neina aðstoð heimilinu og getur þar af leiðandi ekki unnið utan heimilis, hún fær engin hlunnindi í skattgreiðslu hjá ríkinu. En hvort halda nú hv. alþm. að sé heilbrigðara fyrir þjóðfélagið, starf húsmóður, sem hefur umsjá fimm barna á heimili, eða hinnar, sem hefur eitt eða tvö börn, sem hún getur ekið niður á barnaheimill og unnið sjálf utan heimilisins? Ég spyr: Hvort halda menn sé þjóðhollara starf? Ég neyðist til að endurtaka það sama sem ég sagði hér - ég held á síðasta þingi eða næstsíðasta. Það voru kvenréttindakonur í Danmörku á fundi, er fengu frægan prófessor til að ræða þetta mál. Prófessorinn sagði þessum kvenréttindakonum: Það borgar sig fyrir ríkið að greiða þeim húsmæðrum laun, sem vilja starfa á heimilunum, heldur en hinum, sem fara út fyrir heimilið, - Þetta sagði hann. Og þetta er vafalaust hárrétt. Ef það á að sundra heimilunum, þá held ég, að þjóðfélagið fari illa.



Herra forseti. Hv. þm. V-Sk. lýsti hér afstöðu sinni í sambandi við hinn svonefnda hjónaskatt, og það kom fram hjá honum misskilningur, sem er ákaflega ríkur á því stigi hugsunar um þessi mál, þegar ekki er búið að brjóta þau fullkomlega til mergjar. Í frv. því, sem hér liggur fyrir og er til umræðu, er reynt að taka til greina fyrst og fremst það ranglæti, sem verið hefur milli skattgreiðslu einstaklinga og hjóna, og leiðrétta það. Í öðru lagi er reynt að jafna milli hjóna eftir þeim aðstæðum, sem þau hafa, Það er gert ráð fyrir því, að konur, sem vinna úti, fái ívilnun með frádrætti á tekjum, vegna þess að þær afla skattskyldra tekna og geta vitanlega ekki á sama tíma unnið heimili sínu við heimilisstörf; en enn fremur eru líka konur, sem ganga að vinnu með mönnum sínum við öflun skattskyldra tekna, eins og sveitakonan, sem gengur á engi, eða iðnaðarmannskonan, sem vinnur að iðnaði á verkstæði manns síns, veitingamannskonan, sem vinnur með manni sínum að veitingasölu, kaupmannskonan, sem er í búðinni með manni sínum, o.s.frv. Ef þessar konur eða heimill þeirra fengi ekki einhverjar ívilnanir hliðstæðar þeim, sem útivinnukonan og heimili hennar fá og menn yfirleitt skilja að eigi að fá ívilnanir í sköttum frá því, sem nú er, þá væri þarna ranglæti framið. En svo eru eftir konurnar, sem hv. þm. V-Sk. benti á, - konurnar, sem vinna eingöngu við heimilishaldið, Hann telur, að þær verði fyrir hróplegu ranglæti, þegar borið er saman við konurnar, sem vinna úti, - hróplegu ranglæti, að því er reglur þær, sem frv. felur í sér, gera ráð fyrir. Og hann nefnir til samanburðar hjón, sem eiga tvö börn. Konan vinnur úti og fer með börn sín á dagheimili, hún fær frádrátt af tekjuöflun sinni, sem er hreinlega skattskyld. Ég held því fram, að þetta sé ákaflega eðlilegt, vegna þess einmitt að hún fer með börn sín á dagheimilið og þarf að gjalda fyrir að hafa þau þar. Hún getur sem sé ekki sinnt heimili sínu á sama tíma, sömu stundum og hún vinnur að tekjuöfluninni. Hin hjónin eru svo hjónin, sem eiga fimm börn, og konan fer ekki út til að afla tekna, en vinnur að gæzlu og umsýslu barnanna heima. Sú kona vinnur heimilinu fyrir óbeinum tekjum, sem eru ekki skattskyldar. Það er sá mikli munur á þessari aðstöðu. Yfirleitt er það svo, að það, sem konurnar vinna fyrir heimili sín, er ekki skattlagt. Og ég tel, að það sé réttmætt, að það sé ekki gert, vegna þess að ég er þeirrar skoðunar, eins og örlaði á hjá hv. þm. V-Sk., að það sé heppilegt einmitt, að konur vinni sem mest heima og byggi upp heimili sín. Ef hv. þm. V-Sk. getur ekki eytt þeirri ímyndun sinni, að ranglega sé gert upp í frv. á milli þessara tveggja hjóna, þá vil ég ráðleggja honum að hugsa sér það, að t.d. kona hans færi að vinna fyrir skattskyldum tekjum úti, og reikna það út, hvað hann þyrfti að kaupa af vinnu í staðinn fyrir heimilið, til þess að konan gæti farið út til að vinna. Ef hann reiknar það, þá sér hann í raun og veru, hvað það er mikið, sem konan vinnur fyrir og er skattfrjálst í heimilinu hjá honum og öðrum þeim heimilum, þar sem konurnar vinna heima. Það er enginn vafi á því, að ef ætti t.d. að veita þeim heimilum, þar sem konan vinnur innistörfin að heimilishaldinu og aflar engra skattskyldra tekna, hliðstæðan frádrátt þeim, sem ætlaður er öðrum hjónum, sem frv. ræðir um, þá yrði það ekki gert, svo að réttlátt væri, nema með því að meta tekjur af vinnu konunnar heima í heimilinu og leggja þær við þær raunverulegu tekjur hjónanna, sem nú eru fram taldar, - leggja þær við þær og draga svo frá. Og að gera það, væri náttúrlega hægt reikningslega, þó að mat í slíkum efnum hlyti að verða mjög svo vandasamt og ólíklegt, að það yrði fullkomlega réttlátlega framkvæmt. En víst er um það, að þetta væri mikil skriffinnska og í raun og veru farið þá út á þær leiðir með skattframtölin, sem eru meira mat, en heppilegt er. En undir öðrum kringumstæðum væri ekki hægt að taka upp, svo að réttlátt væri, frádrátt vegna heimilishaldsvinnu eiginkonunnar.

Jón Kjartansson Hv. þm. S-Þ. taldi hér upp nokkrar húsmæður, konur, sem honum fannst eiga fullan rétt á ívilnun í skatti, því að þær geta haft aðstöðu til að vinna utan heimilanna og afla þar af leiðandi tekna. En hann gat ekki um húsmóðurina, eins og hann vildi ekki meta neitt hennar starf, - þá húsmóður, sem verður að vinna á heimilinu. Hann sagði þó í lokin, að það mætti reikna henni einhvers kanar vinnukonukaup og bæta því þá við tekjur bóndans. Ég hélt nú satt að segja, að það væri greiðandi eitthvað fyrir það, að konan vinnur þessi störf á heimilunum, þjóðfélagslega séð. Ég hélt það þyrfti ekki endilega að segja við húsmóðurina: Jú, þú getur fengið einhverja ívilnun með því að bæta vinnukonukaupi ofan á hinar sameiginlegu tekjur hjónanna. - Ég hélt, að starf húsmóðurinnar væri meira metið en kemur fram í ræðu þessa hv. þm. Ég skora eindregið á hv. n. að athuga rækilega þennan hjónaskatt og láta eitt og sama yfir alla ganga, ekki vera að refsa þeim húsmæðrum, sem vinna nytsamasta starf í þjóðfélaginu.



Herra forseti. Ég vildi nú fyrst og fremst að gefnu tilefni leyfa mér að skora á hv. þm. V-Sk. að hugsa þessi mál ýtarlegar og betur, en hann auðheyrilega hefur gert. Það er á engan hátt verið að refsa þeirri konu, sem vinnur heimastörfin, þó að heimili hennar fái ekki sérstakan frádrátt vegna hennar starfa, vegna þess að hennar störf eru alls ekki reiknuð heimilinu til skattskyldra tekna, hennar störf eru skattfrjáls, og á þann hátt fær heimili hennar ívilnun. Og ef hann veltir fyrir sér dæmunum, þeim sem hann tók áðan, annars vegar um hjónin, sem fara með börn sín á dagheimilið, til þess að konan geti unnið úti þá blasir þetta við. Í stað þess að fara á dagheimilið með fimm börnin, þá vinnur síðarnefnda konan að gæzlu þeirra og umönnun heima, og þar af leiðandi aflar hún þannig tekna með vinnu sinni, vinnu, sem hin hjónin þurftu að kaupa og kemur til frádráttar þeim tekjum, sem konan aflaði þar, meðan hún hafði börn sín á dagheimilinu. Ég vil skora á hv. n. að gera rækilegan samanburð á aðstöðu þessara tveggja hjóna, og ég efast ekki um það, að hún gerir það og kemst að þeirri niðurstöðu, að það er rétt gert upp á milli hjónanna, eftir því sem till. eru í frv.