Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. um sama efni og það frv., sem þér liggur fyrir, var lagt fyrir síðasta þing, en náði þá ekki fullnaðarafgreiðslu. Frv. er samið í sjútvrn., en starfsmenn þess telja, að það sé orðið mjög aðkallandi að fá í lög viss ákvæði varðandi fiskeldi í sjó. Eins og kunnugt er, hefur verið vaxandi áhugi fyrir fiskeldi hér á landi undanfarin ár. Margar till. hafa komið fram á Alþ., sem bera vott um þennan áhuga, og ýmsar samþykkir hafa hér verið gerðar, þar sem lagt hefur verið til, að hafizt væri handa í þessum efnum. Nú fjallar þetta frv. í sjálfu sér ekki um neina ákvörðun varðandi það að hefjast handa út af fyrir sig. Það er ekki meiningin með þessu frv., að ríkisvaldið taki hér upp neinn rekstur í sambandi við fiskeldi í sjó. Til þess þyrfti alveg sérstaka ákvörðun síðar, ef það þætti rétt að hverfa að því. En það er talið, að ekki sé hægt að hefjast handa í þessum efnum, nema stjórnvöld séu tilbúin til þess að veita leyfi með ákveðnum réttindum, og það er einnig álit þeirra, sem um málið hafa fjallað, að nauðsynlegt sé, að viss skilyrði verði sett í sambandi við þessar framkvæmdir, ef til kæmu á vegum einstaklinga eða félaga, til þess að tryggja viss undirstöðuatriði. Það hafa m.a. komið aðilar til rn. og óskað eftir því að fá leyfi til þess að mega loka heilum fjörðum og stórum lónum við sjó og hafa haft uppi miklar áætlanir um framkvæmdir í þessum efnum, en telja sig ekki geta ráðizt í slíkar framkvæmdir, án þess að fá leyfi stjórnvalda og öryggi þar fyrir vissum atriðum. Þá hefur sem sagt einnig komið fram, að nauðsynlegt kunni að vera að tryggja það, að ekki verði ráðizt í slíkar framkvæmdir, nema gætt sé vissra undirstöðuatriða varðandi fiskverndarmál. því er haldið fram, m.a. af fiskifræðingum, að slíkar ráðstafanir gætu í vissum tilvikum haft alvarlegar afleiðingar fyrir annað fiskeldi, ef ekki er farið þar að réttum ráðum, og því er gert ráð fyrir því, að verði leyfi veitt til framkvæmda í þessum efnum, þá verði sett ýmis skilyrði, eins og t.d. varðandi sóttvarnir, reglur um flutning á fiski, gerð mannvirkjanna, um skýrslugjöf og um réttindi sérfræðinga til þess að fylgjast með því, sem þarna fer fram. Það þykir rétt, að af hálfu opinberra aðila séu leyfi af þessu tagi veitt aðeins að fenginni umsögn Fiskifélags Íslands, Hafrannsóknastofnunarinnar og veiðimálastjóra. Það hefur að vísu verið bent á það af ýmsum, að það væri nægilegt að hafa hér umsögn Hafrannsóknastofnunarinnar og veiðimálastjóra, en það hefur verið gömul venja að leita einnig til Fiskifélagsins. Hér er sem sagt um formsatriði að ræða, en talið er, að ekki séu miklar líkur til þess, að hafizt verði handa um fiskrækt í sjó eða sjólónum án þess, að einhver lagasetning sé til varðandi þessi mál af því tagi, sem hér er lagt til að setja. Ég sé svo ekki ástæðu til þess að fara fleiri orðum um þetta frv., en óska eftir, að því verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. sjútvn. til frekari fyrirgreiðslu.



Herra forseti. Ég átti nú satt að segja ekki von á því, að þetta frv. til I. um fiskeldi í sjó yrði lagt fram á þessu þingi óbreytt frá frv., sem lagt var fram í fyrra. Það er ekki að neita því, að hér er um mikið merkismál að ræða, og fiskeldi í sjó getur orðið mikið framfaramál. ef rétt er að staðið. Á undanförnum árum hefur komið í ljós, að hægt er að rækta margar fisktegundir, og t.d. er ræktun rækju og humars mjög vel á veg komin í ýmsum löndum. Hér er því nauðsyn að fá löggjöf. Hins vegar virðist svo sem þetta frv. sé ekki nægilega undirbúið, og vil ég þar einkum taka fram, að hér virðist geta verið hætta á ruglingi milli laxveiðilaga og þessa nýja frv., og tel ég, að það gæti verið mjög alvarlegt mál. Þar að auki virðist það vera svo, að þetta takmarki allmikið rétt sjávarbænda yfir sínum jarðeignum. Bændur eiga, eins og við vitum, flestar jarðir, sem að sjó liggja, og það virðist svo eftir þessu sem þeir þurfi að fá leyfi sjútvrn, og það síðan umsögn fleiri aðila um þá leyfisbeiðni til þess að geta gert hinar minnstu tilraunir með fiskeldi í sjó eða sjávarblöndu. Og einmitt þetta atriði, sjávarblanda, getur verið þýðingarmikið í sambandi við lax- og silungsrækt. Mönnum er heimilt að rækta sinn silung og rækta sinn lax í sínum lækjum og lónum. Og enn fremur er allmikið gert að því að framleiða laxaseiði við ýmsar aðstæður, og til þess þarf ekki neitt sérstakt leyfi. Hins vegar, ef um stórframkvæmdir er að ræða, þannig að aðstoð þurfi til að koma, þá er að sjálfsögðu nauðsynlegt, að leyfi komi til. Ég held, að það sé mikil nauðsyn, að þeir aðilar, sem hér eiga mikilla hagsmuna að gæta, svo sem landeigendur í þessu landi, fái tækifæri til þess að vera með í ráðum um endanlegan frágang þessa frv. Ég er líka mjög hræddur um, að hér geti orðið alvarlegur ruglingur á milli laxveiðilaganna og þessara laga, ef frv. verður samþ., og það gæti orðið frekar til þess að hamla á móti þróun þessara mála heldur en hitt. Þá er eitt atriði í þessu, um eignarnámsheimildina, sem að sjálfsögðu getur undir örfáum kringumstæðum verið nauðsynleg, en ef við tökum þær staðreyndir, sem liggja fyrir gagnvart laxveiðilöggjöfinni, þá hefur þar verið farin sú leið, að aðallega væru mynduð veiðifélög landeigenda og síðan verið hafin starfsemi á þeirra vegum í þessum efnum. Þetta virðist hafa reynzt mjög vel, og tel ég, að það geti verið miklu geðslegri meðferð heldur en eignarnámsframkvæmdin, þótt að sjálfsögðu þær aðstæður geti skapazt, að nauðsynlegt sé að fá eignarnámsheimild. Ég viðurkenni nauðsyn laga um fiskeldi í sjó. Ég vil hins vegar fyrst og fremst leggja áherzlu á, að mér finnst þarna vera gengið of langt í því að takmarka framkvæmdir aðila á sínum landeignum, og í öðru lagi vil ég leggja áherzlu á, að þess verði gætt, að ekki komi til ruglings á milli laxveiðilaganna og þessa nýja frv., ef að lögum verður.



Herra forseti. Ég get að vísu vísað í fjölmargt það, sem hv. síðasti ræðumaður sagði hér áðan. Ég hygg, að við séum allir sammála um, að hér er hreyft afar mikilvægu máli eða raunar einum þætti í mjög mikilvægu máli, fiskeldi. Fiskeldi hefur ekki þróazt hér á landi að mínu viti eins og nauðsynlegt er, og erum við þar orðnir mjög langt á eftir, ekki sízt með fiskeldi í sjó, en á því sviði hafa orðið mjög athyglisverðar framfarir á erlendum vettvangi, sem við erum aðeins að byrja að kynnast og þó lítillega. Ég er hins vegar þeirrar skoðunar, að það væri æskilegra að líta á þessi mál betur í heild sinni, og hef vissar efasemdir um það frv., sem hér liggur fyrir. Mér er ekki fyllilega ljóst, hvað af því muni leiða, að leyfi þurfi til hvers konar fiskeldis í sjó, - tek undir það, sem kom fram hjá síðasta ræðumanni, að það er mjótt á milli fiskeldis í fersku vatni og í sjó. Laxfiskaseiði færast úr fersku vatni í sjó, og virðist þá komið á laust stig, þegar svo fer. Er æskilegt að binda slíkar framkvæmdir allar leyfum, eða ef svo er, er þá ekki nauðsynlegt, að leyfis sé einnig krafizt til fiskeldis í fersku vatni? Fiskeldi getur verið litil framkvæmd og getur einnig verið mjög stór, eins og hæstv. ráðh. minntist á, þegar fjörðum er lokað, sem ég hygg, að sé reyndar minna um nú en áður, því að nýjar aðferðir hafa komið fram, sem eru kostnaðarminni en slíkar framkvæmdir. En það er annað mál. Með þessu skilst mér, að bónda, sem á land að sjó og á samkv. gömlum reglum líklega um 60 faðma lögsögu, getum við sagt, fyrir sínu landi, sé ekki heimilt að dæla vatni úr þessum sjó upp í tjörn til að ala þar fisk án leyfis frá sjútvrn. Er ekki verið að setja þarna upp of mikið „apparat“, ef ég má kalla það svo, í þessu sambandi? Mér er ljóst, að til meiri háttar framkvæmda eins og að loka fjörðum eða þess háttar, þarf vitanlega að koma einhver aðstoð a.m.k. eða þátttaka hins opinbera í flestum tilfellum. Þá yrði málið skoðað og slík aðstoð veitt að undangenginni rannsókn. Mér lízt betur á þá hugmynd, að skyldað sé að stofna veiðifélag um slíkt svæði, eins og kom fram sjá síðasta hv. ræðumanni. Ég er einnig í nokkrum vafa um þá víðtæku heimild til eignaupptöku, sem fram kemur í 7. gr., og er nátengt því, sem ég sagði hér áðan um heimild einstaklings til þess að nota við skulum segja eigin sjó og eigið land til minni háttar framkvæmda á þessu sviði. Mér skilst, að samkv. 7. gr. væri heimilt að taka slíkt eignarnámi af bóndanum eða öðrum eiganda þessa landssvæðis og afhenda öðrum til fiskeldis í sjó. Ég hef mínar efasemdir um það. Eins og kom fram hjá hæstv. ráðh., var þetta frv. rætt í n. í þessari hv. d. Það var sent út til umsagnar, og umsagnir bárust, en svo seint, að það var ekki unnt að afgreiða málið. Þær umsagnir, sem bárust, voru, ef ég man rétt, mjög neikvæðar, sérstaklega frá bændasamtökunum, og ég vil leyfa mér að spyrja hæst. ráðh., hvort þeir, sem sömdu þetta frv., hafi fengið þær umsagnir og þá tekið þær til meðferðar og skoðað frv. með tilliti til þeirra, áður en það var lagt fram hér að nýju.



Herra forseti. Það hefur raunar komið fram hjá báðum fyrri hv. ræðumönnum nokkuð af því, sem ég hafði í huga, þegar ég bað um orðið, og gæti ég þess vegna stytt mál mitt. En undir það vil ég taka, að hér er hreyft mikilvægu máli. En ég vil líka draga fram spurningarmerki um þessar ströngu leyfisveitingar. Ef við lítum aðeins nánar á þetta mál, er vissulega um mismunandi framkvæmd á fiskeldi að ræða. Í dag er verið að gera athyglisverða tilraun uppi í Hvalfirði á mjög einfaldan hátt, sem ég dreg í efa, að þurfi stórkostlegra leyfisveitinga við, sérstaklega þegar höfð er í huga sú forna hefð, og ég veit ekki annað en það sé til í rétti enn í dag, að bóndi á helgað land að 60 föðmum eða 110 metrum frá fjöruborði, og víða hagar svo til, að sjór er sléttur á þessu svæði, og hann gæti með einfaldri fiskinót hafið þar fiskeldi einmitt vegna þeirrar reynslu, sem þessi tilraun í Hvalfirði gefur manni von um, að sé fram undan. Þar er verið að ala að vísu laxfisk í sjó. Við í fjvn. áttum þess kost í sumar að skoða þessa framkvæmd. Þess er getið í grg. frv., ef ég man rétt, að Fiskifélag Íslands fékk nokkurn styrk til að koma þessu í kring, og efnilegur og duglegur fiskifræðingur kynnti sér þessi mál erlendis og þessi tilraun stendur yfir mína. Enn geta menn verið mjög bjartsýnir, það hefur ekkert óhapp skeð, og fiskurinn dafnar þarna mjög vel. Þetta er í smáum stíl. þannig að hér er ekki um mikla mannvirkjagerð að ræða. Á hitt vil ég fallast, að þegar stofnað er til nýrra mannvirkjagerða og röskunar á landi, sé eðlilegt, að það sé bundið vissum skilyrðum eða leyfi. Það er mjög eðli legt. Hér aftur í þessu litla dæmi er ekki um neitt sérstakt að ræða annað en menn útbúa sér litla fiskinót af sérstakri gerð, sem er lokuð og lagt við stjóra. Hún er færaranleg og er tekin burt fyrirvaralaust og sett niður fyrirvarlaust, en þarf að vera auðvitað á ákveðnum tíma í kyrru vatni, og þar er fiskinum gefið. Hann er í þröngu búri, ef svo mætti segja, og hann er fóðraður. Um hreint eldi er þess vegna að ræða. í lokuðum firði væri honum sennilega hjálpað með e.t.v. fiskúrgangi, en að öðru leyti mætti hugsa sér það, að sjávarföll bæru inn eldi líka úr sjónum eða næringu úr sjónum, þannig að mér finnst nokkur skilsmunur þarna á. En til hverra aðila eigi að leita, þá tel ég rétt að leita til þessara þriggja aðila vegna eðlis málsins og fyrri sögu í þessum efnum. En ég vil taka það fram og er því sammála, sem hv. 3. þm. Reykn. sagði, að hér þurfa að vera þó einhver skil á milli þessarar löggjafar og lax- og silungsveiðilöggjafarinnar, svo að hér verði ekki óþarfa ruglingur á, og væri nauðsynlegt að athuga það samband betur. Þegar ríkið setur svona mikil skilyrði fyrir þessari starfsemi, þá er ekki óeðlilegt, að einhvers staðar væri í frv. ákvæði um eflingu hennar. Ég sakna þess í frv., að það er ekki tekið fram, hvorki um styrki né lánsmöguleika, og veit ekki, hvort hæstv. sjútvrh. hefur hugleitt það að opna einhvern ákveðinn sjóð í þessu skyni. En væri það ekki til athugunar, að það lægi fyrir möguleiki fyrir menn að fá einhvers staðar stofnfé, ef í þessar framkvæmdir yrði ráðizt, að það yrði ekki eingöngu háð mjög ströngum leyfum, eins og að borgað yrði visst árgjald. Það yrði þá varla mikil hvöt til eflingar fiskeldi. En það er alveg öruggt, að við eigum mikla möguleika í fiskeldi hér á Íslandi, og mjög víða erlendis byggist stór fiskvinnsluiðnaður þegar á fiskeldi, og hef ég m.a. dvalið á einum stað á Spáni, þar sem fiskeldi er orðið stór atvinnugrein og heldur uppi niðursuðuverksmiðjum og þar vinna svo að skiptir þúsundum manna við niðurlagningu og niðursuðu á þessum fiski, sem er allur alinn. Það er að vísu skelfiskur á þessu stigi, en bolfiskur getur fylgt í kjölfarið. Þetta þarf allt að athugast nokkru nánar, og 7. gr. þarf örugglega nokkuð mikla yfirvegun, eins og bent var á hér áðan, svo að ekki verði til árekstra út af annarri löggjöf. Ég vænti þess, að málið verði vel athugað í n., og við eigum örugglega stuðning frá rn. um að leysa þetta mál. svo að það verði raunverulega til eflingar fiskeldi sem allra fyrst hér á landi.



Herra forseti. Ég varð þess var á síðasta þingi, að fram komu ýmsar aths. í sambandi við þetta frv. og ýmsar spurningar voru á lofti um það, hvernig ætti að framkvæma þetta eða hitt, sem minnzt var á í frv. En ég hélt, að þegar um mál eins og þetta er að ræða, þar sem menn viðurkenna, að hér er um nauðsynjamál að ræða, og þeir hafa - það fyrir augunum, að svo til ekkert hefur gerzt - í þessum málum þrátt fyrir allt það frelsi, sem menn hafa haft, þá legðu þeir í að glíma við það sjálfir að betrumbæta það, sem upp á er stungið í n., þegar það lægi líka fyrir frá viðkomandi rn., að þeim er ekkert heilagt í þessum efnum, heldur fyrst og fremst það, að hér vantar viss lagaákvæði, svo að hægt sé að hreyfa sig í málinu. Það getur ekki farið fram hjá þm., að þeir hafi orðið varir við þetta. Þann tíma, sem ég hef setið í sjútvrn., hafa komið til mín m.a. nokkrir bændur, sem kvarta undan því, að þeir geti ekki gert ráðstafanir, vegna þess að þá vanti nauðsynleg lagafyrirmæli og vissa lagavernd. Það gefur auðvitað auga leið, að þegar um það er að ræða, eins og samþykktir hafa verið gerðar um hér á Alþ., að til stendur að loka heilum lónum, þar sem margir bændur eiga land að, þá er ekki gaman að hefjast þar banda um jafnvel dýrar framkvæmdir og dýrar ráðstafanir án þess að eiga þar ákveðna stoð í lögum. En ég vil minna á það, að á Alþ. hafa verið gerðar samþykktir um að rannsaka sérstaklega fiskirækt á Húnaflóa innanverðum, um fiskirækt í Nípslóni í nánd við Vopnafjörð, á Hvammsfirði innanverðum og á fjörðum á Vestfjörðum. Þetta eru samþykktir, sem hér liggja fyrir. Að ætla að setja það fyrir sig, að menn finni það út, að orðalag í þessu frv., sem er nýsmíði, geti bannað mönnum að dæla sjó upp í tjörn og nota það vatn, það er furðuleg hártogun, og ég er alveg hissa á að heyra það frá nokkrum þm. að viðhafa slíkt. Ef menn eru svo óskaplega hræddir við það orðalag, sem í frv. er, þá er vitanlega ekki annað en betrumbæta þetta og taka fram, að menn megi m.a. dæla sjó upp í tjarnir, ef þeir þurfa á því að halda. En ég er sannfærður um, að það muni ekki gerast mikið í þessum málum hér hjá okkur af hálfu áhugamanna, reynslan hefur sýnt það, nema það verði til ákveðin lagafyrirmæli um viss meginatriði í málinu. Ef rétt þætti að áskilja landeigendum sérrétt áfram þrátt fyrir hin almennu ákvæði laganna, þar sem bændur vildu ekki afsala sér þeim rétti, þá er ekkert við því að segja, þá er vitanlega bægt að taka slíkt fram í l., að þeir skuli halda þessum rétti áfram. Mér er það þó ljóst, að í mörgum tilvikum mundi það verða til þess að koma í veg fyrir sameiginlegar aðgerðir í þessum efnum. Ég skal játa, að ég hef haft afskaplega lítið af undirbúningi þessa frv. að segja. Þetta hefur verið unnið í mínu rn., þar sem menn hafa rekið sig á þetta árum saman, að hér vantar tiltekin lagaákvæði, og þeir hafa fengið sér sérfræðinga, sem unnið hafa að því að semja þetta frv. Ég taldi mér svo m.a. skylt að leggja fram frv., bæði vegna heiðna, sem komu fram frá starfsmönnum, og eins vegna hins, að til mín höfðu leitað fleiri en einn aðili, sem töldu sig ekki geta ráðizt í nauðsynlegar framkvæmdir í þessum efnum, nema til kæmu ákveðin lagafyrirmæli. Það var m.a. vitnað í það, að e.t.v. gæti sjútvrh. notað lagafyrirmæli frá 1600 og eitthvað og gefið út fyrirskipanir í þessum efnum, og það var lagt mjög að mér að gera það. En ég fékkst ekki til þess og tel, að mál eins og þetta verði þá heldur að liggja á hliðinni, eins og það hefur legið, ef Alþ. fæst ekki til þess að setja lög um málið. Varðandi eignarnámsheimildir eins og þá, sem um er að ræða í 7. gr., þá er auðvitað sjálfsagt að athuga það. En það vita menn, að við erum með eignarnámsheimildir í fjölmörgum lögum, og getur vitanlega komið til þess, að vegna nauðsynjar þurfi að víkja til eignarréttaraðstöðu einstaklings vegna hagsmuna heildarinnar, og því er talið, að það sé nauðsynlegt að hafa heimildarákvæði líkt þessu í lögum. En ég tek það sem sagt fram af minni hálfu, að ég tel, að eins og þessi mál eru, sé lítið betra en ekkert og það sé betra að fá viss undirstöðuatriði ákveðin í þessum lögum heldur en ekkert, því að ég er sannfærður um það, að eins og málin standa, þá getur ekkert gerzt í þessum málum. Þá hefur hér verið minnzt á, að það væri nokkur bætta á því, að hér yrði árekstur við ákvæði í lax- og silungsveiðilöggjöf eða í sambandi við vatnafiska og fiskeldi í sjó. Þetta er auðvitað afskaplega auðvelt atriði að taka af allan vafa um, en ég tel, að það komi mjög skýrt og greinilega fram í frv. Þar segir í grg. með frv.: „Frv. nær aðeins til fiskeldis í sjó og eldis sjávarfiska í sjóblönduðu vatni. Hins vegar tekur það ekki til fiskeldis samkv. l. nr. 76 1970, um lax- og silungsveiði, sbr. orðskýringar í 1. gr. þeirra laga“. En ástæðan til þess, að það hefur þótt rétt að skilja þarna á milli, er sú, að það hefur komið fram hjá fiskifræðingum, að það megi ekki hrófla í verulegum atriðum við lífsskilyrðum inni á fjörðum og í lónum, án þess að hafa þar fiskifræðilegar athuganir til hliðsjónar, því að það geti haft allt of alvarleg áhrif í sambandi við uppeldi annarra fiska, sem við byggjum mikið okkar afkomu á, að grípa þar inn í, án þess að það fari fram sérstök athugun á því. Og það hefur verið svo í okkar löggjöf, að það hafa verið aðrir aðilar, sem hafa haft með fiskveiðar í sjó að gera og þær rannsóknir, og enn aðrir, sem hafa haft með hin málin að gera, sem lúta að fiskirækt í ám og vötnum. Þetta hefur blessazt, og ég held, að það sé ósköp eðlilegt, að þarna sé reynt að draga einhverja skýra línu á milli, en sé ekki ástæða til þess að gera of mikið úr þessum vanda. En mér finnst ekkert óeðlilegt, að það komi fram ýmsar aths. við þetta frv. Hér er um nýsmíði að ræða, og án efa er hægt að bæta margt það, sem í frv. er. Ástæðan til þess, að ég hef kosið þá leið að leggja frv. hér fram aftur óbreytt frá því á síðasta þingi, er sú, að þeir, sem sömdu frv. og standa að gerð þess, hafa farið yfir þær aths., sem borizt hafa, og þeir telja sig hafa þegar svarað þeim þannig, að þeir vilja ekki fyrir sitt leyti leggja til breytingar, og því þótti mér rétt, að þingið fjallaði á nýjan leik um málið. Ég vil svo vænta þess, þar sem fram hefur komið hjá öllum þeim, sem hér hafa rætt um málið, að þeir telja, að hér sé um mikilvægt mál að ræða, að þeir taki á málinu eins og þeir hafa getu til í þeirri n., sem á að fjalla um málið, og lagfæri það þá á þann hátt, sem þeir telja bezt, því að ég held, að það sé enginn vafi á því, að okkur skortir viss lagaákvæði í þessum efnum, hvernig svo sem þau eiga að vera eftir fullnaðarathugun.



Herra forseti. Aðeins örfá orð. - Ég hygg, að hæstv. ráðh. hafi átt við mín orð, þegar hann lýsti undrun sinni og furðu á því, að 1. gr. væri skilin svo, að ekki mætti dæla sjó upp í tjarnir til fiskeldis. Ég held, að þetta sé ekki eins fjarlægt og skilja mátti af orðum hæstv. ráðh. Þetta er, að því er ég bezt veit, ein algengasta leiðin til eldis laxfiska í sjó. T.d. er bæði í Noregi og Svíþjóð víða tíðkað einmitt að dæla sjó upp í steyptar tjarnir og raunar líklega ekki stór munur á því og að afmarka eitthvert sjávarsvæði til slíks eldis. Ég vildi aðeins, að það kæmi fram hér, að þetta er enginn sparðatíningur, heldur mjög stór þáttur fiskeldis í sjó. Annars vil ég lýsa ánægju minni með þau orð hæstv. ráðh., að hann er mjög opinn fyrir hvers konar lagfæringum og hvers konar breytingum á þessu frv., og ég þykist viss um, að með þeim skilningi og því veganesti muni þeirri n., sem fær frv. til athugunar, takast að bæta það svo, að allir geti verið ánægðir.



Herra forseti. Hér er um að ræða frv. til staðfestingar á brbl. Þegar reglugerðin um stækkun fiskveiðilandhelginnar var gefin út 1. sept. miðað við gildistöku 1. sept., þá kom upp nokkur vafi um það, hvernig skilja bæri gildandi lög um veiðiheimildir í fiskveiðilandhelginni frá 1967 og 1969, en þar eru ákvæði um það, að þær veiðiheimildir, sem þar er fjallað um, skuli gilda í fiskveiðilandhelginni eins og hún er ákveðin samkv. landgrunnslögunum. Það gat því verið nokkur ágreiningur um, hvernig ætti að túlka viss ákvæði þessara laga, eftir að búið var að breyta fiskveiðilandhelginni eins og gert var með síðustu reglugerð. Þetta frv. miðar því að því að slá föstu, að þau lagaákvæði, sem þarna er um að ræða, skuli gilda um hina nýju fiskveiðilandhelgi alla, eins og hún hefur nú verið ákveðin, þ.e.a.s. yfir 50 mílna svæðið. Þá er ákveðið einnig, að veiðiheimildir allar skuli standa óbreyttar frá því, sem var, til næstu áramóta. En þannig hafði verið gengið frá málunum áður, að til þess hafði verið ætlazt. Og því er einnig slegið föstu, að allar þær veiðar, sem ekki verða stundaðar í fiskveiðilandhelginni nema með leyfum, verði einnig að vera háðar leyfum hér eftir á öllu landhelgissvæðinu, þ.e.a.s. út í 50 mílur. En strangt tekið var það auðvitað svo, að áður þurftu menn ekki sérstök leyfi til þess að stunda veiðar utan 12 mílna markanna. Þetta eru meginatriðin, sem hér var um að ræða. Það varð að taka af vafa í þessum efnum, gera þessi ákvæði skýr, og ég ætla, að það sé í fullu samræmi við það, sem allir höfðu hugsað sér og raunverulega var tilætlunin með lögunum um veiðiheimildir í fiskveiðilandhelginni frá 1967 og 1969. Ég vil svo að lokinni þessari umr. óska eftir því, að frv. gangi til sjútvn. til frekari athugunar.