Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

*Emil Jónsson: Ég gat þess við 2. umr. þessa frv., að það væru til l, sem færu í mjög svipaða átt sem þetta frv., er hér liggur fyrir. l. um þetta eru nr. 28 frá 19. júní 1933, en þau gilda aðeins fyrir kaupstaði, kauptún og sjávarþorp. Það hefir orðið að samkomulagi milli mín og hv. flm. þessa frv. að gera þær breyt. á frv. að fella það inn í l., sem nú eru í gildi, svo að um þetta gildi í framtíðinni ein l., þó að l. verði færð út á víðara svið. Slík till. er Ekki nein veruleg efnisbreyt., heldur aðeins formsbreyt. til að samræma frv. við l., sem eru í gildi, eins og hv. þm. Mýr. minntist á. Ég sé ekki ástæðu til að fara út í breyt., sem eru að lanmestu leyti formsbreyt.

* Frsm. meiri hl. (Ásgeir Ásgeirsson): Fjhn. hefir haft þetta mál til athugunar, og n. hefir klofnað um málið. Meiri hl. leggur til, að frv. verði samþ. í aðaldráttum, en einn nm. áskilur sér rétt til að bera fram brtt. við þetta frv. Ég hygg, að ekki þurfi að tala mikið um þetta. Öllum ber saman um, að það þurfi að hækka styrk til íþróttastarfsemi í landinu, bæði til íþróttaiðkana og einnig til þess að koma upp íþróttavöllum, skíðabrautum, o. s. frv. Á síðasta Alþ. var afgr. frv. um íþróttamál, og eins og skiljanlegt er, kemur þá til greina, hvernig eigi að afla tekna fyrir íþróttastarfsemina. Sú n., sem samdi frv. til íþróttal., hefir einnig fjallað um þetta frv., og meiri hl. n. telur, að þær leiðir, sem farið er fram á í frv., séu sennilega þær einu hugsanlegu til að ná tekjum í íþróttasjóðinn, því að þær tekjur, sem fást af áfengi og tóbaki, eru nokkuð öruggar, en hinar, sem fást af „tipping“ eða veðmálastarfsemi, eru mjög óvissar. En samt vilja íþróttamenn leggja út í það og sjá, hve miklu fé mætti safna með veðmálum við kappleika. En þær tekjur myndu ekki verða nærri eins miklar hér á landi eins og t. d. í Svíþjóð, því að það kemur varla til mála, að slík starfsemi yrði iðkuð að verulegu ráði hér á landi nema í Reykjavík. Ég mun ekki ræða neitt um afstöðu annara nm. til þessa frv. fyrr en þeir hafa tekið til máls.



Ég hefi ekki getað fylgzt með meðnm. mínum í fjhn. um afgreiðslu þessa máls. Aðalorsakirnar til þess eru teknar fram í nál. mínu á þskj. 111. Þegar íþróttal. voru til umr. á síðasta Alþ., lét ég í ljós þá skoðun, að fljótlega myndi koma í ljós, að þar væri verið að stofna eitt af því, sem fljótlega myndi hlaðast meira utan um, og baka ríkissjóði allmikil aukin útgjöld. Ég býst við, að þess verði ekki langt að bíða, ef það á að koma til framkvæmda, sem ætlazt er til með þessum l., að þá verði býsna mikill kostnaður að því. Þetta frv., sem hér liggur fyrir, sýnir það og sannar, að umsagnir þeirra manna, er héldu því fram, að þetta myndi hafa mjög lítinn kostnað í för með sér, hafa við næsta lítið að styðjast. Nú hefir verið ákveðin fjárveiting til íþróttasjóðs 30 þús. kr., og hefir sú upphæð verið tekin inn á fjárl. fyrir árið 1941. En samkv. því frv., sem hér liggur fyrir, er ætlazt til, að stofnaður verði íþróttasjóður og til hans renni hluti af tekjum ríkisins. Það, sem farið er fram á með þessu frv., er bókstaflega ekkert annað en það, að taka um 100 þús. kr. af þeim tekjum, sem ríkið fær af einkasölu á áfengi og tóbaki. Ríkið hefir það á sínu valdi, hve hátt verðið er á þessum vörum. Ég tel, að menn geti látið það liggja milli hluta hvað þessar vörur eru seldar dýrt, því það hefir hæstv. ríkisstj. og Alþ. á sínu valdi á hverjum tíma, og á að haga því eins og talið er hagkvæmt til að fá sem mestar tekjur af þessum vörum, án þess að gera meira en gert hefir verið til þess að takmarka eyðslu á þeim. En sem sagt, við getum látið það liggja alveg milli hluta í þessu sambandi, hve hátt verðið er á áfengi og tóbaki, því að aðalatriðið er, hvort Alþ. á að samþ., að gengið verði inn á þá braut, að taka á þennan hátt nokkurn hluta af tekjum ríkisins og leggja þá upphæð í sérstakan sjóð, sem varið verði til íþróttamála. Ég tel, að það eigi aldrei að eiga sér stað að samþ. að verja þannig hluta af þeim tekjum, sem ríkið á að fá, heldur eigi allar greiðslur, bæði til íþróttamála og annarar starfsemi, að koma beint úr ríkissjóði. Hitt er allt annað mál, hvað Alþ. sér sér fært að verja miklu fé til þeirra nauðsynjamála, bæði íþrótta og annars, sem fólkið óskar eftir að fá peninga til. Það er þetta, sem gerir það að verkum, að ég get með engu móti fallizt á að taka þær greiðslur, sem um ræðir í 1. gr. frv., á þann hátt, sem þar er gert ráð fyrir. Ef hæstv. ríkisstj. vill hækka framlag til íþróttamála, verður að sjálfsögðu að taka það inn í fjárlögin. En ef á að fara inn á þá braut, að samþ. að greiða fé á þann hátt sem lagt er til í þessu frv., getur það haldið áfram endalaust. Bæði mér og líklega flestum sveitamönnum myndi þykja mjög aðgengilegt að bera fram frv. um að hækka verð á áfengi og tóbaki og verja því fé, er þannig fengist, til bygginga í sveitum eða annara umbóta, sem þar getur verið um að ræða. Það hefir komið fram till. um það frá hv. 3. landsk. (StSt), að þessu gjaldi verði sérstaklega varið til að styrkja bændur til kaupa á erlendum áburði, og deilurnar um, til hvers eigi að verja þessu fé, geta þannig haldið áfram endalaust, ef þm. vilja ganga inn á þá braut að hluta niður tekjur ríkisins á þennan hátt. Ég þarf nú ekki að fara fleiri orðum um þetta frv., og skal ekki fara neitt út í það, hve mikil nauðsyn sé á auknum fjárframlögum til íþróttamála; það getum við látið liggja alveg milli hluta í þessu sambandi.

* Frsm. annars minni hl. (Stefán Stefánsson): Í nál. á þskj. 130 hefi ég gert grein fyrir afstöðu minni í þessu máli. Ég get að mestu leyti vísað til þess. Allt frá því að l. um tilbúinn áburð voru samþ. hér á Alþ. árið 1928 hafa bændur landsins notið allverulegs styrks til áburðarkaupa, fram til ársins 1939. Það mun láta nærri, að þessi styrkur hafi numið 40–50 þús. kr. á ári. Árið 1930 var styrkurinn hæstur, 117 þús. kr. Enginn mun draga í efa, að til þess að auka ræktun hér á landi, sem talin er þörf á, og líka til að viðhalda þeirri ræktun, sem fyrir er, sé nauðsynlegt að nota erlendan áburð. En fjárhagsástæður bænda eru þannig, að þær hafa jafnvel aldrei verið erfiðari en nú, og nú hafa bæði hæstv. forsrh. og hv. þm. Borgf. lýst yfir því, að framleiðsluvörur bænda myndu ekki hækka að neinu ráði frá því, sem verið hefir, en þeir þurfa að mæta hinni auknu dýrtíð eins og aðrir landsmenn, því að auk allra lífsnauðsynja, bæði til búsþarfa og annara þarfa, þurfa þeir einnig að kaupa erlendan áburð. Ég tel því, að það sé mjög brýn nauðsyn, og nú fremur en nokkru sinni áður, að gera bændum kleift að kaupa erlendan áburð. Á síðasta þingi báru hv. þm. Mýr. (BÁ) og hv. 8. landsk. (EE) fram till. um að taka upp á fjárl. 100 þús. kr. fjárveitingu til að styrkja bændur til áburðarkaupa, og 70 þús. kr. fjárveitingu til vara. Þessar till. voru báðar felldar, og ég tel sennilegt, að frv. um slíkt myndi ekki verða samþ. hér á Alþ. nú. Það hefir áður verið farið inn þá braut, sem ég geri ráð fyrir í nál. mínu. Svo mikið sem talað er um að efla framleiðsluna, þá mætti virðast, að ekki færi illa á því, að það fé, sem verja á samkv. 1. gr. þessa frv. til íþrótta, gangi einkum til þess að styrkja bændur til áburðarkaupa. Ég vil benda á það, að íþróttasjóðnum verða tryggðar 30 þús. kr. á fjárl. fyrir árið 1941, og ennfremur að samkv. 2. gr. frv. er gert ráð fyrir veðmálastarfsemi, og samkv. ummælum hv. 1. þm. Skagf. munu þær tekjur verða a. m. k. 20 þús. kr. á ári, og samkv. þessu verða íþróttasjóðnum tryggðar 50 þús. kr. árlega. Ég verð því að álíta, að til að byrja með sé mjög sæmilega séð fyrir fjárveitingu til íþróttastarfsemi, þó að sjálfsögðu mætti koma þar meira fé í lög. En ég álít, að það, sem Alþ. beri að gera, sé að styrkja framleiðslustarfsemina og láta annað sitja á hakanum, sem ekki er eins brýn þörf á. Ég vil því eindregið mælast til þess, að þetta ákvæði verði samþ.

* Forsrh. (Hermann Jónasson): Það er ekki hægt að neita því, að það má alltaf, eins og tekið hefir verið fram af minni hl., deila um það, hvort rétt sé að skipta tekjum ríkissjóðs á þann hátt, sem gert er ráð fyrir í frv., þar sem á að verja 1½% af heildsöluverði áfengis og tóbaks til þess að stofna sérstakan sjóð, íþróttasjóð. Allir eru sammála um, að fært muni vera að hækka verðið um 1½%, svo ágreiningurinn er þá aðallega um það, hvort rétt er að leggja þetta í sérstakan sjóð, sem verja eigi til íþróttamála. Það hefir reyndar komið fram sú till., að verja þessari upphæð til kaupa á útlendum áburði handa bændum, og fyrir mig sem landbrh. ætti sú till. að sýnast aðgengileg, þar sem mér er það ljóst, að bændur þarfnast styrks í þessu skyni eins og nú standa sakir. Það er þó ekki mikill vandi fyrir mig að gera þetta upp með sjálfum mér, því þó þörf bændanna sé mikil, þá er þörfin á að styrkja íþróttir og gera ráðstafanir til þess, að þær fái öruggan stuðning, miklu meiri. Ég er þeirrar skoðunar, að ef okkur tekst að ala upp heilbrigða þjóð, en íþróttir eru bezta meðalið til þess, þá sé ekki hægt að leggja þjóðinni til neitt það, sem betra er. Ef okkur tekst að ala æskuna þannig upp, að hún verði heilbrigð og hraust, þá mun það fólk, þegar það kemur út í lífið, leggja af mörkum margfaldlega það, sem varið er til að efla íþróttir. Ég hefi margsinnis veitt því eftirtekt, að næstum undantekningarlaust er það svo, að hvar sem góður íþróttamaður starfar, þá er að öllu jöfnu langsamlega betur starfað í hverri starfsgrein sem er. Ég hefi ekki komizt hjá að veita því athygli sem lögreglustjóri, að í sumum stofnunum hér á landi, þar sem hefir verið mikill drykkjuskapur, þar hefir hver maðurinn eftir annan farið frá störfum vegna allskonar óreglu, sem af áfengisnautn hefir leitt. Það er vitað, að mikið af ungum mönnum drekkur, því það er ekki hægt að segja við þessa ungu menn: Sitjið heima í herbergjum ykkar og drekkið ekki áfengi. Þó stúkurnar hafi unnið hér mikið gagn, þá nægir ekki það eitt. Það verður að fá ungu kynslóðina til þess að veita þrótti sínum og krafti útrás í öðru en þeirri útsláttarsemi, sem fylgir áfengisnautn. Það er ómögulegt að leiða æskuna frá áfengishættunni, nema með því móti að fá hana til þess að hafa áhuga fyrir einhverju öðru, sem er gagnstætt áfengisnautn, en það er hollt líf og heilbrigðar íþróttir. Það kann þess vegna að líta andkannalega út, enda hafa sumir haft orð á því, að taka 1½% af verðmæti tóbaks og áfengis og styrkja með því íþróttir. Ég er að vissu leyti þeirrar skoðunar, að óeðlilegt sé að skipta tekjum ríkissjóðs í sundur. Ég vil þó segja, að engin till. hefir komið fram, þar sem það er eins eðlilegt. Að ég er þessarar skoðunar, er kannske vegna þess, að ég álít, að ekki sé hægt að útrýma áfengi og tóbaki með banni. Ég álít, að það sé ákaflega erfitt að taka slíkt af fólki með valdi. En það er ekkert rökréttara en það, að á meðan þessar eiturnautnir eru frjálsar og þeirra er neytt, sé nokkru af því verðmæti, sem selt er fyrir, varið til að vinna á móti sjálfu sér. Ég álít, að það sé í raun og veru skylda að láta nokkuð af þeim tekjum, sem af þessu koma, renna til þess að vinna gegn sjálfum sér. Ég sé ekki eftir þessum 100 þús. kr., sem verja á til þess að gefa æskunni í landinu aðstöðu til þess að stunda íþróttir með betra móti en verið hefir hingað til. Ég er alveg sannfærður um, að þeim er vel varið, en ég get kannske ekki gefið öðrum mikið af þeirri sannfæringu, sem ég hefi fengið af reynslu minni og kynningu af íþróttum og íþróttamönnum. Ég held þess vegna, að ekkert betra sé hægt en gera fyrir uppeldismálin í landinu en taka þessar 100 þús. kr. af söluverði áfengis og tóbaks og verja þeim árlega til að styrkja uppeldi æskunnar í landinu. Þar er ef til vill okkar veikasta hlið og mikil þörf á að hlynna meira að því en gert hefir verið. Ég vil í þessu sambandi minna á það, að lífsbaráttan í okkar landi er óneitanlega hörð og erfið, og þess vegna verðum við að miða uppeldi æskunnar við það að ala upp heilbrigða, hrausta og harðgerða einstaklinga, en það er ekki hægt með neinu betra en íþróttum. Þegar fjölmennið í bæjunum er orðið eins mikið og nú er og hin harða og seiga lífsbarátta sveitanna er að nokkru leyti úr sögunni, þá þarf að vinna þetta upp með iðkun íþrótta í kaupstöðunum. Ég vil þess vegna, án þess að fara að halda nokkurn fyrirlestur um íþróttir, mæla mjög með því, að þetta frv. verði samþ. Það er í raun og veru borið fram eftir ósk íþróttanefndar, sem gekk frá íþróttal., og í samráði við mig, þó ég hafi ekki viljað láta það heita svo beinlínis, að það væri borið fram að minni tilhlutan, vegna þess að það vannst ekki tími til að ræða málið í ríkisstj. Ég skal svo ekki orðlengja um þetta, nema það komi þá fram sérstök mótmæli, sem þörf er á að svara. Ég vil mjög eindregið mælast til þess við hv. þd., að hún sjái sér fært að samþ. frv., því ég er sannfærður um, að við göngum ekki frá öðru betra máli á þessu þingi.

* Frsm. meiri hl. (Ásgeir Ásgeirsson): Hv. þm. A.-Húnv. er því mótfallinn, að tekjum ríkisins sé skipt í sundur í ólíka sjóði. Hann vill, að allar þær tekjur, sem ríkið á kost á, renni fyrst í ríkissjóð. Þetta er sjónarmið, sem hægt er að halda fram, en hvorki hér né annarstaðar á Norðurlöndum hefir þessari reglu verið fylgt alveg. Það er á mörgum sviðum hægt að benda á undantekningar, sem hafa allar nokkuð til síns máls. Af tóbaks- og áfengiságóða er alstaðar á Norðurlöndum varið sérstökum upphæðum í vissum tilgangi, og það er ekki farið fram á annað hér. Þetta er sambærilegt við það, þegar áfengissektir eru látnar renna í menningarsjóð og partur af skemmtanaskatti er látinn renna til lestrarfélaga. Það má segja: Hvar á að setja takmörkin? Það má hugsa sér, að þetta endi á þann hátt, að ríkissjóður hafi síðast engar tekjur, heldur renni allt utan hjá honum. Það er sama, hvaða útgjöld er talað um, - það má alltaf koma með þessa spurningu. En takmörkin í þessum efnum sem öðrum liggja hvergi fyrir utan mannfólkið sjálft, heldur eins og á öllum öðrum sviðum í þeirri gætni og hófsemi, sem þingið sýnir á hverjum tíma. Takmörkin hljóta að liggja í því, hvað hægt er að sannfæra þingið um á hverjum tíma. Við verðum því að sætta okkur við að hafa þessi takmörk fyrir hverju óhófi sem er. Hv. 3. landsk. er með till. um, að tekjum íþróttasjóðs skuli varið til áburðarkaupa. Ég hefði talið réttara af honum að bera fram sérstakt frv. um þetta efni heldur en að gera svona till. í sambandi við íþróttasjóðinn. Ég skal benda á aðra leið, sem er eðlilegri, en hún er sú, að annaðhvort allt fjárframlagið, sem íþróttasjóði er áætlað í fjárl., eða partur af því væri látið renna til áburðarkaupa handa bændum. Það verður rætt við 3. umr. fjárl., hvort á að láta þessa upphæð standa óhaggaða eða ekki. Ég býst við, að meiri hl. n. verði reiðubúinn að ræða þetta mál, en í sambandi við þetta frv. á þessi till. ekki heima, og ég vonast til, að hennar örlög verði eftir því. Hér er um það að ræða að afla tekna til íþróttastarfsemi. Það er venjulega ekki talin eins fullkomin nauðsynjavara eins og áburður. Það er þó hörmulegt til þess að vita, hversu lítið af tekjum ríkisins fer til þess að hafa áhrif á það, hvernig æskulýðurinn ver sínum tómstundum, en svo mikið á þjóðin undir því, að það er sjálfsagður hlutur að eyða nokkurri fjárhæð til að hafa óbein áhrif á þá þróun. Ég er þess vegna fylgjandi þessu frv., þar sem gert er ráð fyrir að verja allríflegri upphæð til íþróttastarfsemi, svo ríkið hafi nokkur afskipti af þessum málum, sem þjóðina varða svo miklu.

*Pálmi Hannesson: Herra forseti! Það er ánægjulegt að heyra samhljóða raddir þeirra hv. þm., sem til máls hafa tekið um það, hvað íþróttir séu æskilegar og nauðsynlegar, en ég vil leyfa mér að benda þessum hv. þm. á, að ég er ekki viss um, að þeir hafi gert sér fyllilega ljóst, hvað þörfin er mikil víðsvegar um landið, til þess að skilyrðin til íþróttaiðkana geti talizt sæmileg. Samkv. íþróttal. fellur undir verksvið íþróttasjóðs öll íþróttastarfsemi í skólum landsins, og þar með talin leikfimi. Við svo að segja alla skóla er aðbúnaður um íþróttastarfsemi miklu lélegri heldur en í raun og veru sæmilegt er. Fólkið er að reyna að halda henni uppi í örðugri baráttu við léleg skilyrði og harðan, óbeinan andróður frá margháttaðri starfsemi, sem dregur niður og burt frá því að neyta sinna eigin krafta. Því hefir verið haldið fram af hv. þm. A.-Húnv., að með þessu frv. væri verið að seilast eftir tekjum ríkissjóðs, þar sem ríkissjóður ætti, eins og hann orðaði það, að ákveða verð á þessum vörum samkv. hagsmunum ríkissjóðs. Þessi skilningur er alveg nýr fyrir mér. Ég hefi litið svo á, að ríkið viðurkenndi ekki áfengi og tóbak sem tekjulindir, heldur væri verðið sett svona hátt til að hindra neyzluna. Ég held, að sá skilningur hafi yfirleitt verið hafður á oddinum, a. m. k. í þann mund, sem verið var að afnema bannlögin. Þá var talað um að setja hátt verð á áfengi, til þess að draga úr neyzlunni. Þetta sögðu þeir, sem vildu fá áfengisflóðið inn í landið. En þeir eiga eftir að sýna, hvað þeir vilja gera til þess að fyrirbyggja það, að áfengið verði þjóðinni til skaða og skammar. Þeirra hlutur liggur enn eftir. Ég vil fullyrða, að öflugasta starfsemin til þess að vinna á móti áfengis- og tóbaksneyzlu í landinu er íþróttastarfsemin. Ég geri ráð fyrir, að þeir hv. þm., sem hér hafa talað á móti 1. gr. frv., geri það þó af heilum hug að telja íþróttir nauðsynlegar, og þá fyrst og fremst vegna þess. að þeir telja, að þær vinni á móti skaðsemi nautna, auk þess sem þær styrkja líkamann og gera menn betur hæfa til vinnu. Það var horfið að því ráði af nefndinni, sem undirbjó frv. til íþróttal., að afla tekna til íþróttastarfsemi með því að leggja aukaskatt á áfengi og tóbak með hliðsjón af því, að verðið á þessum vörum væri haft svo hátt, að það drægi úr neyzlunni, svo menn hlypu ekki með hvern eyri til þess að kaupa áfengi eða tóbak fyrir. Á sama hátt hefir verið staðið á móti því á Alþ., þegar talað hefir verið um bruggun á áfengu öli, þar sem landsmönnum gæfist kostur á ódýru áfengi, sem yrði þjóðinni til skaða. Áfengi og tóbak virðist því einmitt vera vel fallið sem tekjustofn fyrir slíka menningarstarfsemi sem hér er um að ræða. Hv. þm. A.-Húnv. talaði um það - og fer líka um það allmörgum orðum í nál. - að það sé ekki góður háttur að taka tekjur frá ríkissjóði á þennan hátt eða fá skatta til sérstakrar starfsemi framhjá ríkissjóði. Hv. frsm. meiri hl. hefir svarað þessu að nokkru leyti. Ég vil benda á, að fyrir utan menningarsjóð og þjóðleikhúsið má nefna háskólann. Hann er byggður fyrir fé, sem aflað er með happdrætti, sem ríkið gæti vel rekið til ágóða fyrir ríkissjóð. Það eru allskonar fjársafnanir, sem eiga sér stað fyrir utan ríkissjóðinn. Þær eru gerðar með frjálsum samskotum, en svo er stundum komið inn á Alþ. með styrkbeiðni í áframhaldi af því, sem safnazt hefir með frjálsum samskotum. Mér virðist einmitt, og hæstv. forsrh. tók það fram, að það sé eðlilegt, að það sé tekið nokkuð af andvirði tóbaks og áfengis og notað til þess að vinna á móti sjálfu sér. Hv. 3. landsk. getur vel hugsað sér að halda ákvæðum 1. gr. að öðru leyti en því, að tekjurnar renni til íþróttasjóðs, heldur til kaupa á erlendum áburði. Þetta er í rauninni að verpa gaukseggi í hreiður og ætlast til, að annar ungi því út. Hv. þm. virðist fyrst hafa fundið til áburðarþarfarinnar, þegar á að fara að afla tekna til annars. Hv. þm. gat þess, að ég hefði látið orð falla um það, að það myndu verða upp undir 20 þús. kr., sem fengjust samkv. 2. gr. frv. Ég sagði það ekki, en ég sagði, að ég gæti hugsað mér, að 20 þús. kr. yrðu hámarkið, sem fengist eftir allmörg ár. Ég geri ráð fyrir, að fyrstu árin verði það kannske svo að segja ekki neitt. Ég hefi lagt áherzlu á, að veðmálastarfsemin leiddi athyglina að íþróttunum og væri óbein auglýsingastarfsemi fyrir íþróttir og íþróttastarfsemi. Bæði hv. þm. A.-Húnv. og hv. 3. landsk. ræddu um það, að eftir brtt. fjvn. væri í fjárlfrv. gert ráð fyrir 30 þús. kr. til íþróttasjóðs, sem yrði þá til ráðstöfunar ásamt því, sem kæmi samkv. 1. eða 2. gr., eða báðum gr., ef frv. yrði að l. Ég hefi nú litið þannig á frá upphafi, að ef íþróttasjóður fengi tekjustofn svipaðan því, sem frv. gerir ráð fyrir, þá falli niður bein fjárframlög frá ríkissjóði, bæði þessar 30 þús. kr. og einnig nokkur önnur fjárframlög til íþróttamála, sem eru á fjárl. Ég ber hvorki vantraust til fjvn. né til hv. þm. um það að kippa burtu þessum 30 þús. kr., ef frv. verður að l., áður en fjárl. eru afgr. frá þinginu. Ég skal svo ekki fjölyrða um þetta meir. Ég vænti þess aðeins, að hv. d. samþ. frv. eins og það liggur fyrir.