Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Gísli Sveinsson Það er öðru nær og ekki svo að skilja, að jeg standi upp fyrir hönd háttv.frsm. (E. A.), sem ekki er viðstaddur, enda er jeg ekki í hlutaðeigandi nefnd, heldur stend jeg upp til þess að lýsa yfir því, að jeg get ekki greitt frv. þessu atkvæði mitt, eins og það liggur nú fyrir. Það hefir tekið þeim gerbreytingum æu háttv.Ed., að það er nú alt annað en það var, er þessi deild ljet það frá sjer fara. Það, sem mest áhersla var lögð á hjer í deildinni, var, að frv. yrði að bera með sjer, hvaða skemtanir ættu undir öllum atvikum að vera undanþegnar skattinum, en að ekki skyldi fela bæjar- eða sveitarstjórnarvöldum að útkljá, hvað skuli í hvert sinn teljast t. d. list eða vísir til listar. Það er kunnugra en frá þurfi að segja, að bæði í bæjar- og sveitarstjórnum sitja menn, sem sumpart alls ekki vilja hafa neitt með skemtanir að gera, hversu fræðandi eða glæðandi tilfinninguna fyrir hinu góða sem þær kunna að vera, eða sumpart skortir algerlega hæfileika til að greina á milli í þeim efnum. Alment tekið eru þeir fáir, sem geta greint þar í milli. En fyrir því ber alls ekki að fela þessum mönnum eða slíkum stofunum það verk, að vera þar æðsti dómari yfirleitt, heldur verður löggjafarvaldið að taka það upp á sig að gera þar beinar undantekningar, þótt ætíð geti tvímælis orkað. Það var þá líka svo, að í frv., eins og það fór frá Nd., voru undanteknar leiksýningar, söngskemtanir og listmyndasýningar, sem ekki mátti leggja skatt á, en að öðru leyti var heimilt að leggja á skemtanir alment. Þá er enn fremur það atriði í frv., að skatturinn eigi nú að renna í bæjar- eða sveitarsjóð, en ekki í landssjóð. Fyrir mjer er þetta ekki mikilvægt atriði; hitt er mjer meira áhugamál, er jeg drap á fyrr. En hins ber þó að gæta, að þar sem landssjóður leggur fram allmikið fje til styrktar listum, þá er ekki nema eðlilegt, að skattur af þeim öðrum skemtunum, sem keppa við listina, skuli renna í landssjóð. Jeg fyrir mitt leyti vildi nú helst óska, að málið væri tekið út af dagskrá, til þess að tími vinnist til að koma fram með brtt, en ef nefndin vill ekki ganga inn á það og frv. verður afgreitt nú, þá mun jeg greiða atkvæði á móti því, þar sem jeg tel það í þessari mynd geta orðið til skaðsemdar.

Matthías Ólafsson Jeg skal geta þess, að fjárveitinganefndinni barst í hendur erindi frá leikfjelagi Reykjavíkur, þar sem það fer fram á talsverðan aukinn styrk úr landssjóði og telur vafasamt, að það geti haldið áfram starfsemi sinni að öðrum kosti. Nú mun öllum bera saman um það, að fjelag þetta starfar ótvíræðlega í listaráttina. Nefndin vildi því gjarnan styðja að því, að fjelagið gæti haldið áfram. Hins vegar virðist nú varhugavert að leggja til fje úr landssjóði án þess að geta bent á einhverjar tekjur á móti. Enn fremur leit nefndin svo á, að margar þær skemtanir, sem hjer eru sýndar, geti með engu móti heimfærst undir sanna list. Virðist því ekki nema rjett að leggja skatt á slíkar skemtanir, einmitt til þess að styrkja sanna list. Þar sem nú þetta mál var einmitt þá á döfinni í Ed., þá sneri nefndin sjer til Ed. og fór fram á það, að skemtanaskatturinn væri látinn renna í landssjóð, svo að hægra væri að styrkja leikfjelagið. En þessu virðist háttv.Ed. ekki hafa sint. Verður að telja það óheppilegt, og segi jeg því, eins og hv.þm. V.-Sk. (G. Sv.), að jeg get ekki greitt atkvæði með frv., eins og það er nú. En af því að jeg vildi geta samrýmt það að leggja skatt á óþarfar skemtanir, til þess að geta betur stuðlað að framförum og viðgangi sannrar listar, er jeg því fylgjandi, að frv. verði nú tekið út af dagskrá.

Magnús Guðmundsson Úr því að háttv.frsm. (E. A.) er ekki við, skal jeg leyfa mjer að lýsa yfir því, að jeg býst ekki við, að nefndin hafi neitt á móti því, að málið sje tekið út af dagskrá, ef það kemur bráðlega aftur til umr. Annars hefði verið nægilegur tími fyrir háttv.þm. að koma með brtt. nú, því að nál. allsherjarnefndar kom í fyrradag, og gátu menn vel verið búnir að kynna sjer það síðan og skrifa brtt. Annars er mjer það ekkert kappsmál, hvort málið er tekið út af dagskrá eða ekki, en þess skal jeg geta um efni málsins, að það getur verið vafasamt, hvort það er nokkuð heppilegt að setja í lögin föst ákvæði um það, hvaða skemtanir skuli undanþegnar skattinum. Þótt sagt sje í lögunum, eins og stóð í frv., er það fór hjeðan úr deildinni, að skatturinn skuli lagður á skemtanir, aðrar en þær, sem einvörðungu eru söngskemtanir eða reglulegar leiksýningar eða myndasýningar, þá getur verið vafasamt, hverjar samkomur geti einvörðungu heyrt undir slíkt, og getur því úrskurður um það einnig fallið undir sveitar- og bæjarstjórnir. Og af því að allsherjarnefnd þessarar háttv. deildar komst að því, að allsherjarnefnd Ed. vildi alls ekki mæla með frv., eins og það kom hjeðan, þá gerði hún tillögu um það að samþykkja frv., eins og það liggur nú fyrir, og vil jeg mæla með því, að sú tillaga verði samþykt.

Gísli Sveinsson Jeg vil að eins geta þess, að jeg trúði því varla, þótt jeg sæi nál., að allsherjarnefnd þessarar deildar tæki svo frv. frá Ed., að hún flytti enga brtt. Þess vegna bjó jeg ekki undir neina brtt. En jeg vildi beina því til háttv.þm. Skagf. (M. G.), að þótt hann og nefndin hafi viljað hlynna að einræði bæjar- og sveitarstjórna í þessu máli, þá gat hann látið sjer nægja það, sem lagt var í þeirra vald í frv., eins og það fór hjeðan. Þær geta gjarnan haft ákvörðunarrjett um það, hvað sjeu reglulegar leiksýningar, einvörðungu söngskemtanir o. s. frv. En þá tel jeg til of mikils mælst, ef þær eiga að ráða algerlega, af hvaða samkomum skattur skuli greiddur. Með frv, eins og það er nú, er þeim gefið í hendur að skattleggja allar listsýningar. Þetta einveldi vil jeg ekki selja þeim í hendur. Það getur vel verið skoðun þeirra manna, sem þar um fjalla, að skatt eigi að leggja á allar skemtanir, en það tel jeg ótilhlýðilegt. Þess vegna er athugasemd mín fram komin.

Jörundur Brynjólfsson Jeg held, að það sje óþarfa ótti hjá háttv.þm. V.-Sk. (Gr. Sv.), að bæjarstjórnir muni misbeita því valdi, sem þeim er veitt með þessu frv. Þær hafa haft þetta vald, og held jeg, að engin ástæða sje til þess að kvarta yfir því, að þær hafi farið illa með það. Sje jeg því ekki annað en að öldungis áhættulaust sje að samþykkja frv. Viðvíkjandi því, sem háttv.þm.V.-Ísf. (M. Ó.) talaði um, að skattleggja aðrar skemtanir til þess að styrkja leikfjelagið eða þesskonar stofnanir, skal jeg geta þess, að jeg álít ekki rjett að ákveða slíkt í lögum, skattleggja til sjerstakra stofnana, heldur sje miklu rjettara, að bæjar- og sveitarstjórnir hafi ráð á fjenu og styrki af því, sem sínu fje. Eins og öllum er kunnugt, styrkir nú bæjarsjóður Reykjavíkur leikfjelagið.  (M. P.: Tekur með annari hendi það, sem það gefur með hinni)  . Jeg held, að það sje smáræði, sem bærinn tekur af fjelaginu, og hygg, að hann sje fús til þess að hækka tillagið til leikfjelagsins. Sýnist mjer því alls ekki rjett að skattleggja sjerstakar skemtanir á þennan hátt. Með því tel jeg skapað misrjetti. Mjer liggur í ljettu rúmi, þótt málið sje tekið út af dagskrá, en vænti þó, að það verði samþykt óbreytt.

Matthías Ólafsson Örfá orð til þess að leiðrjetta það, sem háttv. 1. þm. Reykv. (J. B.) sagði um styrkinn frá Reykjavíkurbæ til leikfjelags Reykjavíkur. Það er rjett, að bærinn veitir fjelaginu 500 kr. styrk, en tekur svo aftur af fjelaginu 5 kr. fyrir hverja leiksýningu. Þetta kalla jeg að taka með annari hendinni það, sem gefið er með hinni, og var það því alveg rjett, sem háttv.þm. Stranda. (M. P.) skaut fram í ræðu háttv. 1. þm. Reykv. (J. B.) Það, sem vakti fyrir fjárveitinganefndinni, er hún fór fram á það við Ed. að láta skattinn renna í landssjóð, var að tryggja leikfjelaginu sem hæstan styrk, til þess að það geti orðið öllu landinu til sóma. En þó verður það fyrst og fremst auðvitað Reykjavíkurbæ til sóma. Að vísu veitir það gestum, er heimsækja bæinn, holla gleði, en það er þó fyrst og fremst bænum til sóma, að það starfi vel. Og þar sem nú landssjóður þarf að hlaupa undir bagga, er ekki nema eðlilegt, að hann taki í staðinn fje af þessum óþörfu skemtunum. Af þessum ástæðum vil jeg ekki, að skatturinn falli til bæjarstjórna, heldur til landssjóðs, til þess að hann verði til gagns, með því að auka sanna list í landinu. Með því getur sá skaði og böl, sem segja má að þjóðin bíði af ljelegum sýningum og skemtunum, vegið nokkuð upp í þeirri gleði og mentunaráhrifum, er sönn list veitir mönnum.

Sigurður Stefánsson Jeg verð að vera háttv. allsherjarnefnd sammála um það, að rjett sje að samþykkja frv. þetta óbreytt. Jeg get ekki vantreyst bæjar- eða sveitarstjórnum til þess að fara með það vald, sem þeim er hjer gefið. Mjer þykir vænt um, að frv. þetta er fram komið, því að það getur miðað að því að styðja listir í landinu. En þar sem svo langt er liðið á þingtímann, þá er allur dráttur á samþykt frv. tilraun til þess að drepa það. Og ef því yrði breytt hjer, yrði það að ganga aftur til Ed. og loks í sameinað þing, og þá er vansjeð um forlög þess. Er jeg því á móti því, að málið sje tekið út af dagskrá, og vona, að tillögu allsherjarnefndar verði fylgt og frv. samþ.

Jörundur Brynjólfsson Háttv. þm. V. Ísf. (M. Ó.) taldi það lítinn höfðingskap að taka með annari hendi það, sem gefið væri með hinni, og er það rjett, og jeg veit ekki til þess, að bæjarstjórnin hafi í þessu tilfelli gert það. En hinn háttv.þm. (M. Ó.) hefir nú verið búsettur hjer í nokkur ár, og engar raddir hafa heyrst frá honum, heldur en öðrum, um það að styrkja fjelagið betur. En jeg efast ekki um það, að ef slíkar raddir hefðu komið fram, hefði leikfjelagið verið betur styrkt. Og þótt frv. þetta yrði samþ. með breytingum, væri ekki úr því böli bætt, er háttv.þm. (M. Ó.) nefndi. Og víst er það, að úr böli skapa menn aldrei gæfu, eins og hann virtist vilja gefa í skyn. Annars skal jeg benda á það, að þyki bæjar- eða sveitarstjórnum þessi lög eða ákvæðin um það, hvernig skattinum skuli varið, ótæk, þá leggja þær vitanlega aldrei gjald á nokkra skemtun. Vona jeg, að frv. verði samþ. óbreytt.

Magnús Pjetursson Örstutt athugasemd út af orðum háttv 1. þm. Reykv. (J. B.) í sambandi við leikfjelagið. Þótt það sje satt, að ekki hafi verið hreyft röddum um það í bænum að hækka styrkinn til leikfjelagsins, þá held jeg, að það sje algerlega heimildarlaust að taka fje það af leikfjelaginu, er bærinn tekur í skatt. Það er sem sje áskilið í fjárlögunum, að á móti landssjóðsstyrknum skuli koma svo og svo mikið fje frá bæjarstjórninni. Nú tel jeg ekki, að bærinn leggi fjelaginu annan styrk en mismuninn á þessum 500 kr. og því gjaldi, er hann tekur aftur af leiksýningum. Svo framarlega sem Alþingi hefði fengið þetta að vita, hefði það lagt bann fyrir slíka aðferð, því að þegar taka má 5 kr. af hverri sýningu, þá má eins taka 10 eða 20, og þá er ekki lengur um neitt víst tillag að ræða frá bænum móti landssjóðsstyrknum. Annars vil jeg mæla með því, að þetta mál sje tekið út af dagskrá, svo að gera megi brtt. við það. Held jeg, að mjer sje óhætt að lofa, að málið geti komið eins á dagskrá á morgun fyrir því.

Frsm. (Einar Árnason) Við 2. umr. þessa máls var bent á, að ósamræmi væri milli orðalagsins á 1. og 5. gr. frv., þar sem 5. gr. virtist benda til þess, að einkaleyfið ætti einnig að ná til útflutnings á kjöti. Í tilefni af þessu hefir landbúnaðarnefndin komið fram með brtt., á þgskj 417; á sú brtt. að taka af öll tvímæli um það, að hjer sje ekki um neitt einkaleyfi til útflutnings að ræða, heldur að eins einkaleyfi til kjötþurkunar, eins og fyrirsögn frv. bendir til. Enn fremur vill nefndin láta þess getið, að gefnu tilefni, að hún telur sjálfsagt, að stimpilgjald verði greitt af farmskírteinum, um vjelþurkað kjöt. Nú með því að málið hefir verið ítarlega athugað í nefndinni og miklar umr. urðu um það hjer í deildinni um daginn, þá býst jeg ekki við, að það græði mikið á löngum umr. nú, og ætla því ekki að svo komnu, að fara fleiri orðum um það.

Björn Kristjánsson Jeg ljet það í ljós um daginn, við 2. umr. þessa máls, að jeg væri mótfallinn, og hefði verið mótfallinn, öllum slíkum einkaleyfum, sem veitt hafa verið að undanförnu, og eftir að jeg heyrði umsögn stjórnarinnar um þetta mál, fór jeg að athuga frv. svolítið nánar, og komst þá að því, að í raun og veru væri fleira athugavert við frv. en það, sem jeg tók fram við 2. umr. Jeg fór að athuga það, í sambandi við það, sem hæstv. forsætisráðherra sagði, að nauðsynlegt væri að setja sektarákvæði, ef þetta reyndist að vera gert út í loftið, og frv. komi ekki til framkvæmda, Það fyrsta, sem jeg rak mig á, þegar jeg fór að lesa frv., var það, að í fyrirsögninni er talað um kjötþurkun með vjelaafli, og svo þegar jeg las fyrstu greinina, sá jeg, að ekki var lengur talað um að þurka kjöt með vjelaafli, heldur um að vjelþurka kjöt. Þegar maður talar um vjelaafl, er venjulega átt við gufuafl, mótorafl eða eitthvað þesskonar. Orðið vjel er haft um svo marga hluti hjer á landi, svo sem saumavjelar, prjónavjelar, prímusvjelar, eldavjelar og svo margt og margt annað, - og svo er orðið vjel haft um svo margar handvjelar, þótt ekkert vjelaafl fylgi. Hjer er því mikið ósamræmi milli fyrirsagnarinnar og frv.greinarinnar. En ef farið er eftir 1. gr. frv., þá getur einkaleyfishafinn fengið einkaleyfið og jafnvel haldið því, ef hann ræðst í að þurka kjötið í bakaraofni eða yfir prímus og sendir kjötið til útlanda. En þegar jeg fór að athuga frv. enn betur, strandaði öll athugun mín á því, að jeg fann, að það var alls engan grundvöll hægt að finna fyrir sektarákvæði. Því þegar verið er að tala um að þurka kjöt með vjelaafli, eða að vjelþurka kjöt, þá er í sjálfu sjer ekkert sagt með því, vegna þess, að vjelaafl er svo mismunandi; það getur verið frá broti úr hestafli og upp eftir.En til þess,að þetta væri greinilega orðað, þyrfti að geta þess í frv., að það yrðu að vera vjelar með vanalegu afli, og áhöldin vitanlega. Ef frv. verður samþykt, þá verður það gert án þess, að við vitum nokkuð um það, hverskonar vjelar verða notaðar við þurkunina. Hjer er einnig verið að tala um það, að einkaleyfishafi verði að sýna það innan þriggja ára, að hann geti komið þessari starf semi á fót; en ekkert er sagt, f rá hvaða tíma skuli telja þessi þrjú ár. Eins er það álitið óviðkunnanlegt orðalag að segja „innan 3 ára“, þegar svo er í sömu andránni farið að tala um „á því ári“. Jeg vil þá spyrja: Við hvaða tíma á að miða þessi 3 ár ? Á það að vera frá því að lögin eru undirskrifuð, eða frá því að leyfishafi fær einkaleyfisbrjefið? Og við hvað er átt með orðunum „á því ári“ ? Er það 3, árið, sem hann hefir einkaleyfið, eða árið á eftir? Þetta er alt svo óljóst orðað, að það verður að athuga það nánar. Í 3. gr. er t. d. sagt, að útflutningsgjaldið eigi að vera alt að 10 kr. En hvernig í dauðanum á nú að ákveða, hvernig gjaldið eigi að vera, þegar ekkert er sagt um, hver eigi að ákveða það? Með öðrum orðum, það er ekki gert ráð fyrir neinu valdi í lögunum, sem ákveði gjaldið; þau ákveða að eins það, að gjaldið megi ekki vera meira nje hærra en tíu krónur, en ekkert um neitt vald, sem geti ákveðið það. þetta verð jeg að telja mjög mikla vöntun í frv. Stjórninni er hjer ekki sjerstaklega falið að ákveða gjaldið, og innheimtumönnunum er heldur ekkert vald gefið í þessu efni. Svo kemur það dálítið kynduglega fyrir, að í 4. gr. er verið að segja, að ekki megi leggja meira gjald á en 10 kr., sem nefnt er í 3. gr. Svo er loks 5. gr., sem nefndin leggur til að verði lagfærð að þessu leyti, að það sje að eins þegar varan er flutt út. En það kemur dálítið kynduglega við þetta ákvæði, hve nær landssjóður geti tekið að sjer einkaleyfið. Fyrst hefir leyfishafi 3 ár til undirbúnings, svo 5 ár; það verða alls 8 ár, en allur einkaleyfistíminn er þó ekki nema 10 ár. Yfir höfuð er frv. þannig úr garði gert, að það er alls ekki frambærilegt. Annars er málið smámál í sjálfu sjer, og jeg gerði mjer enga rellu út af því, ef jeg vissi, að frv. ætti að eins að prenta á íslensku, en gallinn er nú sá, að þetta frv. verður auðvitað, eins og öll önnur frv. hjeðan, einnig prentuð á útlendu máli, og jeg stórveigra mjer við því, því að jeg met heiður þingsins svo mikils, að jeg hlýt að veigra mjer við því, að það komi fyrir útlendra manna sjónir. Jeg vildi segja þetta og um leið lýsa yfir því, að það er svo ekki á minni ábyrgð, hvernig um málið fer í þessari hv. deild, úr því að jeg hefi látið skoðun mína í ljós um það.

Frsm. (Einar Árnason) Hv. 1. þm. G.-K. (B. K.) hafði margt við þetta frv. að athuga, og skal jeg ekki fara mikið út í athugasemdir hans, þótt mjer þyki þær nokkuð kyndugar sumar hverjar. Honum fanst ósamræmi milli fyrirsagnarinnar og 1. gr. frv. Jeg get nú ekki sjeð, að í raun og veru sje nokkurt ósamræmi þarna á milli, því að það veit hv.þm. (B. K.) eins vel og jeg, að engar vjelar knýjast áfram af sjálfu sjer og að allar þurfa þær eitthvert utan að komandi afl til að geta starfað. Alt kemur því í einn stað niður, hvort sagt er, að þurkunin sje framkvæmd með vjelaafli, eða kjötið sje vjelþurkað. Þessi mótbára hv.þm. (B. K.) er því tómur barnaskapur og einkis virði. Þá sagði hv.þm. (B. K.), að ef þetta einkaleyfi yrði veitt, væri jafnvel hægt að banna mönnum að þurka kjöt handa sjer yfir prímus.  (B. K.: Nei, jeg sagði, að hægt væri að kalla það að vjelþurka kjöt, að þurka yfir prímus)  . Jæja, jeg get þá huggað hv. pm. (B.K.) með því, að honum er óhætt, átölulaust fyrir þessu einkaleyfi, að svíða svo mikið kjöt sem hann vill yfir prímus, og selja ef einhver vill kaupa. Þá gat hv.þm. (B. K.) þess, að ekki væri ljóst ákveðið um það, frá hvaða tíma ætti að reikna þriggja ára frestinn. - þessi athugasemd kom einnig fram við 2. umr., og sýndi jeg þá fram á, að hún væri á engum rökum bygð. Þykir mjer því einkennilegt, að hún skuli koma fram aftur. Hjer stendur í frv.: „Geti leyfishafi ekki innan 3 ára sýnt.“ o. s. frv. Þessi þriggja ára frestur er auðvitað frá þeim tíma, sem einkaleyfið er veitt. Þetta er því svo greinilegt sem framast má vera.  (B. K.: En „á því ári“?)  . Já, „á því ári“, það er líka skýrt; það er seinasta árið sem hann hefir frestinn. Þá er athugasemd hv.þm. (B. K.) við 3. gr., um að greitt skuli alt að 10 kr. í landssjóð. Jeg get ekki sjeð, að það ákvæði þurfi að valda neinum vandræðum. Það er sjálfsagt, að stjórnin ákveði upphæðina, um leið og hún veitir einkaleyfið. Hjer er að eins nefnt það hæsta, sem fara má, til þess að koma í veg fyrir, að hægt sje að leggja óhæfilega mikið útflutningsgjald á vöruna, í því skyni að eyðileggja fyrirtækið. Þá mintist hv.þm. (B. K.) á, að það ætti að setja sektarákvæði í frv. Jeg skildi það svo, að hann vildi, að sett væri einhver trygging fyrir því, að þetta alt saman reyndist eitthvað annað og meira en „humbug“. Það kann vel að vera, að þetta sje rjett, en þá verður líka að gæta þess, að gera ekki frv. þannig úr garði, að það verði algerlega óaðgengilegt. Við 2. umr. var bent á, að það yrði talsvert mikill kostnaður fyrir þann, sem fengi einkaleyfið, og þá mundi það ekki verða neitt hvetjandi fyrir hann, ef hann ætti fyrst og fremst að bera allan þann skaða, er af fyrirtækinu kynni að leiða, og þar að auki að greiða sektir. Jeg sje því ekki annað en að það væri algerlega frágangssök að setja þess háttar ákvæði; það má þá eins vel fella frv.

Jörundur Brynjólfsson Jeg hefi nú látið þetta mál fram að þessu afskiftalaust, og skal ekki fara mörgum orðum um það. Það er auðvitað, að þetta frv., sem hjer liggur fyrir, er mesti gallagripur. Það er búið að benda á svo marga galla á því, að ekki þarf að fara frekar út í það. En mjer sýnist málið liggja þannig fyrir, að ógerningur sje að samþykkja frv. Það vantar allar upplýsingar um, hvaða aðferð á að nota við þurkun kjötsins, og hvaða líkur eru fyrir því, að not verði að þessu. Og mjer finst, að þegar á að gefa út lög um eins þýðingarmikil mál sem þetta, þá þurfi nákvæmar upplýsingar að vera til staðar. Held jeg því, að það sje enginn skaði skeður, þó að beðið sje með þetta mál, þar til einhverjar frekari upplýsingar liggja fyrir. Jeg hefi því hugsað mjer að bera fram svo hljóðandi rökstudda dagskrá: Þar sem engar upplýsingar liggja fyrir um það, hvar komið er undirbúningi þessarar nýju kjötþurkunaraðferðar, telur deildin ekki gerlegt að ráða málinu til lykta að þessu sinni, og tekur því fyrir næsta mál á dagskrá.

Frsm. (Einar Árnason) Jeg vildi að eins lýsa yfir því, fyrir nefndarinnar hönd, að hún getur ekki fallist á þessa rökstuddu dagskrá. Lítur hún svo á, að það sje ekki annað en handhæg tilraun til þess að eyðileggja málið.