Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Það er út af brtt., sem liggur fyrir frá hv. þm. Barð. og er raunar í tveimur liðum, önnur aðaltill. og hitt varatill., að ég vildi segja örfá orð. Það kom fram í ræðu hv. þm., að hann ber kvíðboga fyrir því, að iðnaðarvara geti orðið skattlögð oftar en einu sinni með 3% söluskattinum, sem iðnaðurinn greiðir, vegna þess að vara gangi frá einu iðnfyrirtæki til annars. Ég vil upplýsa það í þessu sambandi, að það er heimild í 27. gr. söluskattslaganna fyrir ráðh. til þess að undanþiggja vöru söluskatti, ef sérstaklega stendur á. Það hefur komið fyrir, að fyrirtæki hafa sent til ráðuneytisins kvartanir um tvísköttun af því tagi, sem hv. þm. minntist á, og hefur þá það mál verið þannig leyst, að söluskatturinn hefur verið felldur niður á öðru stiginu. Út af þessu öllu saman vil ég taka það hér fram, að fjmrn. mun nota framvegis heimildina í 27. gr. söluskattslaganna, þá sem ég gat um, til þess að koma í veg fyrir, að 3% söluskatturinn verði greiddur oftar, en einn sinni af sömu innlendu iðnaðarvörunni. En að sjálfsögðu verða þá að liggja fyrir í hvert skipti umsóknir og skýrslur um það, hvernig ástatt er í þessu tilliti.



Herra forseti. Hæstv. fjmrh. hefur nú lýst yfir því, að hann muni nota heimild í 27. gr. l. um söluskatt til þess að koma í veg fyrir, að 3% söluskatturinn verði greiddur oftar en einu sinni af sömu innlendu iðnaðarvörunum. Með því að till. mínar á þskj. 498 snerta aðeins þetta atriði, sem gerð var tilraun til að fá leiðrétt, eftir að till. mínar á þskj. 474 höfðu verið felldar, en þær snertu einnig söluskatt á fullunnum iðnaðarvörum, og með því að sýnilegt er, að framkvæmd laganna í samræmi við yfirlýsingu hæstv. ráðh. nær því takmarki, að skatturinn verði felldur niður í sambandi við sölu á hálfunnum iðnaðarvörum, og í trausti þess, að hæstv: ráðh. noti einnig helmild í 27. gr. fyrrnefndra laga til þess að gefa eftir 3% söluskatt af þeim íslenzku iðnaðarvörum, sem einn aðili selur í heildsölu, en annar aðili vegna aðstöðu sinnar selur beint til neytendanna í smásölu, þá tek ég aftur till. mína á þskj. 498.

Forseti (BSt): Brtt. með varatill. á þskj. 498 er tekin aftur.

Ég tek þær upp.

Þær eru teknar upp af hv. 1. landsk. þm.



Herra forseti. Ég vildi aðeins taka það fram út af síðustu orðunum, sem hv. þm. Barð. mælti, að yfirlýsing mín um framkvæmd söluskattslaganna náði ekki lengra, en orð mín hljóðuðu. Þess vegna get ég ekki gefið neina yfirlýsingu um það atriði, sem hann minntist á í síðustu orðum sínum.

Forseti (BSt): Samkv. þingsköpum hefur annar maður rétt til að taka upp till., sem flm. hefur tekið aftur, og verða því þessar brtt. bornar undir atkvæði.



Herra forseti. Frv. það, sem hér um ræðir, er til þess að greiða fyrir viðskiptum við þau lönd, sem aðeins geta eða leyfa að kaupa íslenzkar útflutningsvörur gegn greiðslu í framleiðsluvörum sinna eigin landa. Væri ábyrgð sú, sem hér er farið fram á, eigi veitt, mundi það valda því, að framleiðendur yrðu að taka á sig alla áhættu af viðskiptunum og yrðu auk þess að bíða eftir greiðslu þangað til inn hefðu verið fluttar vörur frá viðkomandi löndum og þær seldar hér, en þetta mundi torvelda mjög alla framleiðslu á útflutningsverðmætum landsmanna. Eftir upplýsingum frá Landsbankanum er í þessum mánuði ekki um að ræða neinar verulegar upphæðir, hvorki sem innstæðu erlendis né skuldir við erlenda banka í sambandi við þessi viðskipti. Töp á slíkum viðskiptum hafa engin orðið nema í sambandi við breytingar á gengi krónunnar 1950, en þau töp voru jöfnuð með gengishagnaði á öðrum sviðum. Hefur því ekki komið til fyrir ríkissjóð að greiða neitt vegna slíkrar ábyrgðar. Það er einnig upplýst, að vel gæti komið til mála, að ýmist yrði tap eða gróði á slíkum viðskiptum, og mundi bankinn gera þar jöfnuð á, er til kæmi, enda er ábyrgðin gefin til þess að tryggja, að bankinn fái ekki á sig neinar verulegar hallagreiðslur af viðskiptunum. Með tilvísun til þess, sem ég hef þegar lýst, leggur n. til einróma, að frv. verði samþ. óbreytt.



Herra forseti. Frv. það, sem hér er til umr., fer fram á að fresta afgreiðslu fjárlaganna, eins og stjórnarskráin mælir fyrir um, og heimila ríkisstjórninni að greiða úr ríkissjóði til bráðabirgða í samræmi við ákvæði fjárlaga fyrir árið 1952. Ég harma mjög, að það skuli hafa verið nauðsynlegt að hverfa að þessu ráði. Fjvn. skilaði nál. 25. nóv. og var að öllu leyti tilbúin til þess að afgr. fjárlögin. Síðan komu óviðráðanleg atvik, sem hafa gert það að verkum, að hæstv. ríkisstj. hefur verið neydd til þess að fresta afgreiðslunni. Ég tel, að það verði að vinna að því jafnan, að stjórnarskráratriði sé haldið, en skil hins vegar vel þær ástæður, sem liggja hér fyrir, og mun þar af leiðandi greiða atkvæði með frv., en vænti þess hins vegar, að hæstv. ríkisstj. geri allt til þess, að þessu verði hraðað eins mikið og hægt er eftir áramótin.