Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Þetta frv. er komið fram eftir ósk útvegsbænda í Eyjafirði og samkvæmt áskorun þingmálafundar þar. Hefir hreyfingin í þá stefnu átt sér stað um nokkur undanfarin ár, að bönnuð yrði með lögum öll hringnótaveiði inni á Eyjafirði. Síðastliðinn vetur var haldinn fundur um þetta mál, og mættu þar fulltrúar úr öllum hreppum í Eyjafirði, bæði austan og vestan fjarðanna, og kom þeim saman um, að þessi veiði, gerði svo mikið tjón, að nauðsyn bæri til að reisa skorður við henni svo skjótt sem auðið yrði. Þessi fundur gerði uppkast að samþykt, er síðan var sent oddvitum sýslunefndanna, með tilmælum um að leggja málið fyrir sýslunefndir Eyjafjarðar og Þingeyjarsýslu. Á fundunum var málið tekið til meðferðar og í Eyjafirðinum valin í sérstök sameiginleg nefnd bæði fyrir sýslunefndina og bæjarstjórnina á Akureyri. Sú nefnd lagði fram ítarlegt álit og komst að þeirri niðurstöðu, að nauðsyn væri á að hefta hringnótaveiði inni á Eyjafirði, þar sem reynslan sýndi að síldargöngur væru minni, óstöðugri og stopulli en áður var, einkum seinni part sumars. Áður en hringnótaveiðin byrjaði, var Eyfirðingum ið mesta hagræði að síldveiði í lagnet og nætur, en nú kemur slíkt varla fyrir og er það, eftir áliti fiskimanna, að kenna hringnótaveiðunum, og ekki nóg með það, heldur dragi líka úr. öðrum fiskiveiðum við þetta. Og sú hefir raun á orðið í Eyjafirði. Þess vegna er það eindreginn vilji manna þar að gerð sé tilraun til þess að vitneskja fáist, eftir því sem unt er, hvort herpinótaveiðin er ekki orsök til þessa. Eg skal taka það fram, að þó í frv. sé ekki sett neitt tímatakmark, þá er það þó að sjálfsögðu meiningin, að væntanleg samþykt gildi að eins um nokkur ár, 5 ár eða svo. Annars er það ekki hringnótaveiðin eingöngu, sem kvartað er yfir á Eyjafirði, heldur þykir og stafa af þeim óþolandi yfirgangur og jafnvel ójöfnuður þar sem þær eru reknar í landhelgi fyrir einstakra manna jörðum og inni í fjarðabotnum. Það er ekki nóg með það, að síldin hefir verið tekin í hringnætur, heldur líka veiðarfæri manna og enda komið fyrir að menn við annarskonar veiðar hafa verið inniluktir. Hafa menn því ekki eingöngu mist veiðina, heldur og beðið talsvert tjón á veiðigögnum sínum. Þetta þykir mönnum ófært að þola og sjá ekki annað ráð en að leita til löggjafarvaldsins til þess að fá þó eitthvað aðgert til endurbóta í þessu efni. Marga skýra menn hefir greint á um, hvort ekki væri heimilt að setja samþyktir um þetta án sérstakra samþyktar-laga, þar sem veiðin er rekin með opnum bátum, þótt þeir að vísu heyri til þiljuðum skipum. En þegar sýslunefndin í Eyjafjarðasýslu bar þetta undir stjórnarráðið í vetur, gaf það þann úrskurð, að það mundi ekki sjá sér fært að staðtesta samþykt, sem bannaði öllum skipum - þótt bátar væru notaðar - hringnótaveiði innan landhelgi eða inn á fjörðum. Því var málinu hreyft á þingmálafundum í vor og samþykt að leita til þingsina um að fá lög, sem heimila samþyktir um þetta efni. Á fulltrúafundinum, er eg áður gat um, þótti mönnum bezt henta, að landhelgislínan væri skammt fyrir utan Hrísey. Þar fyrir innan yrði hringnótaveiði bönnuð framvegis. Mönnum kann nú að vaxa í augum að hefta að nokkru veiðiaðferð, sem mikinn arð gefur í aðra hönd. En á það er að líta, hvílíkt tjón fjöldi manna við Eyjafjörð bíður hvert aflaleysisár, og þar af leiðandi lít eg svo á að sannarlega sé vert að gerð sé tilraun til þess að fá sem beztar líkur eða sannanir fyrir því, hvort aflaleysið stafar af hringnótaveiðunum eða ekki. Eg skal svo ekki fjölyrða um þetta nú, en óska, að 5 manna nefnd verði skipuð í málið að umræðum loknum.



Eg hefi alt af álitið, að varlega væri í það farandi að samþykkja nokkuð það, sem legði haft á atvinnuvegina, en eg þykist sjá, að þetta frv. gangi í þá átt. Það hefir oftast orðið sú reyndin á með samþyktarlög, að þau hafa heft atvinnuvegina, en þó ekki komið að tilætluðum notum. Eg skal ekkert um það Segja, hvort hringnótaveiði spilli veiði í lagnet og nætur, en hitt er mér kunnugt um, að á Vestfjörðum voru firðirnir fullir af hafsíld á árunum 1890–1900, en fyrir það tók áður en hringnótaveiðin byrjaði. Og svo er viðar; síldin legst frá, án þess að hægt sé að benda á orsakir. Líkt var um ósköpin, sem á gengu út af hvalveiðunum; þær áttu að vera orsök aflaleysisins. En sumstaðar, í kringum hvalveiðastöðvarnar jókst fiskurinn beinlínis, vegna ætisins, sem þar varð í sjónum. Mín skoðun er sú, að ef mönnum þykir ekki lengur borga sig að veiða síld með lagnetjum og nótum, þá eigi þeir að taka upp hringnætur. Eins og nú er ástatt, eru það innlend botnvörpuskip, og þau allmörg, sem stunda þessa veiði Og ef þau ættu að verða af þeim hag, sem af þessari veiði verður, vegna nokkurra Eyfirðinga, sem þó er í lófa lagið að hafa sama hagræði af aflanum, ef þeir notuðu sama veiðiáhaldið - ef in innlendu botnvörpuskip yrðu af þessum afla, segi eg, þá væri verr farið. Eg álít, að mál, sem hefir svo mikil áhrif sem þetta, hefði átt að athugast í sérstakri nefnd, að siðaðra þjóða vanda, er svo hefði lagt fram álit sitt eftir rækilegan undirbúning.



Fleira forseti! Eg er ekki á móti nefndarsetningu, en eg vildi að eins vekja athygli á því, hvað verið er að gera með þessu frumv. Norðmenn hafa getað og geta veitt óátalið í landhelgi fyrir Norðurlandi fyrir því, að Ísl. Falk sést þar aldrei. En síðan íslenzku botnvörpungarnir fóru að stunda þar hringnótaveiði, hafa þeir margoft kært Norðmenn fyrir landhelgisbrot og fengið þá sektaða. Eg veit að hæstv. ráðherra er það kunnugt. Og nú er svo komið, að Norðmenn þora ekki inn á landhelgissvæðið þegar íslenzku skipin eru þar. Ef þetta frumv. yrði samþykt, yrði afleiðingin sú, að Íslendingum yrði bolað frá veiðinni, en Norðmönnum hleypt að í þeirra stað, því að þá yrði enginn til eftirlits eða til að sanna brot þeirra, fremur en áður. Atvinnuvegi landa vorra yrði hnekt til hagsmuna fyrir Norðmenn. Eins og nú er ástatt, eru íslenzku botnvörpungarnir 13, sem stunda veiði fyrir Norðurlandi, jafngóðir eða betri til landhelgisvarnar en 13 Valir. Ef Íslendingum yrði bolað í burtu frá landhelgisveiði síldar, mundu Norðmenn verða einir um hituna, og ráða einir lögum og lofum, einnig á markaðinum fyrir síld. Það geta þeir ekki nú, þar sem síldveiði Íslendinga nemur nú svo miklu, að þeir hafa mikil áhrif á markaðinn. Eg bendi á þetta, að eins til að sýna, að það felst meira undir þessu frumv. en flestum dettur í hug við fljótan yfirlestur.



Tveir hv. síðustu ræðumenn, hafa þegar tekið fram megnið af því, sem eg vildi segja. Frumvarpið er mjög athugavert. Það er stílað gegn hagsmunum íslenzkra manna, sérstaklega þeirra, sem stunda hringnótaveiði hér við land, því að aðrir en þeir hafa ekki rétt til slíkra veiða í landhelgi. Eg verð að taka í sama strenginn og háttv. 1. þm. S.-MúI. (J. Ó.), að þau 8 skip héðan úr Reykjavík og nokkur skip úr Eyjafirði, sem stunda þessa veiði, eru jafnframt strandgæzluskip, því að þau bægja útlendingum frá landhelginni. Ef frumvarpið verður samþykt, verður afleiðingin sú, að Íslendingar sjá sér ekki fært að halda veiðinni áfram, en útlendingarnir sýna því meiri yfirgang. Eg held að það sé betra fyrir Eyfirðinga að sæta því, að ein 10–12 Íslenzk skip veiði í landhelgi þar úti fyrir, heldur en að eiga von á 50 útlendum skipum, sem geta vaðið um landhelgissvæðið eins og þeim sýnist. Það er öllum augljóst, að eftirlitið með útlendu skipunum er ómögulegt, ef íslenzku skipunum er bægt burtu. Þó að eg neiti því ekki að Eyfirðingar kunni stundum að verða fyrir einhverjum búsifjum af íslenzku botnvörpungunum, sem þessa veiði stunda þar norður frá, þá er að líta á það, að þeir hafa þó talsverð not af veiðinni. Landar eru svo sanngjarnir, að þeir láta þá sæta góðum kjörum á síld, sem þeir þurfa til beitu. og það er ekki einkis virði. Enn fremur vil eg benda á, að það er óheppilegt, að sýslunefndirnar hafi óbundnar hendur til þess að setja reglur um landhelgina, hver í sínu umdæmr. Það gæti orðið til þess, að reglurnar yrðu mismunandi í ýmsum héruðum. Og það er algerlega ótækt. Það er ekki hægt að byggja mikið á því, hvað almenningur heldur að spilli fiskigöngunum. Hann hefir oft haldið ýmsu fram um það, sem reynsla og vísindi hafa síðar hrundið. Ef litið er á söguna er hægt að sjá, að áraskifti hafa ávalt verið að fiskigöngunum. Einn áratuginn hefir verið mokfiski á þeim stöðvum, þar sem annan áratuginn hefir ekkert óskast, öldungis eins og nú á sér etað. Og þetta hefir verið svo, löngu áður en nokkrir botnvörpungar komu til sögunnar. Eg býst við, að heimildin verði misbrúkuð. Hún bytnar eingöngu á íslenzkum mönnum, en opnar landhelgina fyrir útlendingum. Það má nærri geta hvernig okkur gengur eftirlitið, þegar jafn rík þjóð og Englendingar lentu í vandræðum með Morayfjörðinn, er þeir bönnuðu sínum eigin skipum veiði þar. Síðan hafa útlendingar vaðið þar uppi, og Englendingum ekki tekist að hindra yfirganginn. Eg skal ekki vera á móti því, að málið verði sett í nefnd, því að eg veit að það kemur ekki úr henni aftur. Að öðrum kosti hefði eg verið á móti því, að það hefði gengið til l. umr.



Eg ætla að eins að segja örfá orð viðvíkjandi einstökum atriðum, sem fram hafa komið. Mér skildist á háttv. þm. V.-Ísf. (M. Ó.), að hann vildi beina því til Eyfirðinga, að þeim vær nær að koma sér upp skipi til hringnótaveiða, heldur en að bægja þeim burtu, er þau Veiðitæki notuðu. Eg hygg að hann þekki svo vel smábændur, að hann viti að þeir muni ekki slá sér saman í stórhópum til þess að koma á stofn slíku fyrirtæki sem hringnótaveiði með þilskipum. Það er því ið sama og segja við þá: Síldin er nú þarna úti á firðinum, en til þess að þið getið notað ykkur hana, þurfið þið hringnætur. Að vísu geta fæstir ykkar keypt þær, en það kemur löggjafarvaldinu ekkert við, það hlutast ekkert til um það. Eg hefi jafnan litið svo á, að þegar jarðirnar við sjávarsíðuna voru metnar um 1860, hafi eigi svo lítið tillit verið tekið til veiðinnar, sem þær sífelt gátu notið, vegna sinna sérstöku staðhátta, og beint af þessari ástæðu er það, að jarðir við Eyjafjörð eru, sem landjarðir einvörðungu, að mun hærra metnar en sama konar jarðir í nálægum sveitum. Það er því siðferðisleg og sjálfsögð skylda löggjafarvaldsins að hlutast til um, að þessum afnotarétti ábúendanna sé ekki gerspilt. Að búast við því, að fjöldi fátækra bænda fari að leggja saman, eða ganga í félög til þess að koma sér upp skipum til hringnótaveiða er hrein og bein fjarstæða. Háttv. þm. V.-Ísf. (M. Ó.) áleit það líka fjarstæðu, að hvalaveiðarnar spilli fyrir síldarveiðunum. En eg álít að þá hafi stórt óhamingjuspor verið stigið, þegar þær veiðar voru liðnar hér við land. Er mér kunnugt um, að það er sameiginlegt álit fjölda fiskimanna, að hvalirnir hafi rekið síldina upp að landi inni á fjörðum, og að nú Sé minna um neta síldveiði en áður Var, sennilega að miklu leyti fyrir það, að hvölunum hefir svo mjög fækkað. Eg get vel fallist á, að það sé máske ekki heppilegt að miða við landhelgislínuna, hvað hringnóta veiði snertir svona alment yfir. Enda veit eg að Eyfirðingum er það ekkert kappsmál. Önnur lína miklu innar getur vel komið þar til greina. En þar sem firðir eru stuttir mun þó þessi heimild verða lítils virði, ef ekki er miðað við landhelgislínuna. Þetta mun þó ekki verða til neinnar fyrirstöðu fyrir samvinnu frá minni hálfu við væntanlega háttv. nefnd. Eg get sem sagt, fyrir mitt leyti, fallist á línu sem er all-miklu innar á Eyjafirði. Hvað því viðvíkur sem hv. 1. þm. S -Múl. (J Ó.) hélt fram, að með þessu frv. væri íslenzkum skipum fyrirmunað að veiða í landhelgi, en norskum skipum aftur á móti gert hægara fyrir að veiða þar átölulaust, þá skil eg ekki hvernig það getur átt sér stað. Eg býst við að öll þau skip, er þessa veiði stunda, verði sem næst landhelgislínunni, íslenzku skipin eins og önnur, sé þar um mikla síld að gera. Og þá gætu þau, jafnt eftir sem áður, heft yfirgang útlendinganna. Síldin er ekki á svo geysilega stóru svæði á sama tíma. Fyrir Norðurlandi eru göngur hennar venjulega mjög reglulegar, vestan fyrir Horn og austur með landi fyrir Langanes. Mér er kunnugt um, að þau skip, er hringnótaveiði atunda, fara venjulegast framan af veiðitímanum vestur og fram af Siglufirði og Eyjafirði, en þá meira austur og fram í haf þegar á líður. Eg hygg því, að þó að þetta frv. kæmist í framkvæmd, mundu íslenzku botnvörpungarnir geta verið alimikið á verði fyrir ágangi útlendinganna eftir sem áður. Það er Vitaskuld rétt, sem háttv. þm. N.-Þing. (B. SV.). tók fram, að frumv. takmarkar að nokkru leyti réttindi íslenzkra þilskipa. En þegar fjöldinn álítur að þessi réttindi þeirra geri stórtjón allri innfjarðarveiði, má ekki horfa í það, þó að einstakir menn verði fyrir dálitlum halla. Aðalatriðið er heldur ekki einasta það, að mikið veiðist, heldur og það, að síldin sé í góðu verði á heimsmarkaðinum. En dæmi eru til þess, að svo mikið hefir veiðst af síldinni, að hún hefir fallið í verði. Það er miklu meira komið undir því, að markaðurinn verði ekki offyltur, heldur en það, að einstakir menn fái afarmikinn afla. Eg heyri á þeim háttv. þingm., sem talað hafa, að þeir eru ekki mjög á móti nefndarskipun, þótt misjafnlegar ástæður liggi til þess, en þrátt fyrir það vænti eg góðrar samvinnu við nefndina, og vona að frumv. komist fram í einhverri mynd.



Eg verð að telja það óreynt og ósannað, að hringnótaveiði styggi Síldina á nokkurn hátt, og sömuleiðis óreynt og ósannað, að lagnetaveiði þurfi að leggjast niður, þó að hringnótaveiði sé stunduð jafnframt. Úr því að menn eru ekki vissir um þetta, er ekki rétt að gera tilraunir, sem eru svo dýrar, að þær skaða fjölda manna. Þess konar tilraunir eiga menn að spara sér, þangað til full vissa er fengin fyrir því, að þær hafi eitthvað að þýða. Háttv. flutningsm. (St. St.) taldi það eina af höfuðástæðunum, að mönnum væri oft sýndur yfirgangur á þessu svæði, menn væru teknir með net og báta inn í hringnæturnar. En þar sem þetta gerist á landhelgissvæðinu, eiga þeir, sem fyrir yfirganginum verða, réttan aðgang að lögreglustjóranum; Sem að sjálfsögðu mundi sekta þá er yfirganginn hafa í frammi. Hitt er að vísu röggsamlegt, að reka öll skipin burtu fyrir það, að eitt þeirra eða svo hefir Sýnt yfirgang. En þá væri það löggjafarvaldið,, sem hefði yfirgang í frammi. En þó að einhver þörf væri nú á því, að banna hringnótaveiði á landhelgissvæðinu, kæmi það bann ekki að notum, því að það gæti aldrei náð nema til íslenzkra skipa, eins og þeir sem á undan mér hafa talað, hafa margtekið fram. Það yrði að eins til þess að spilla atvinnu þeirra manna, er í landinu búa, en útlendingum til hagsmuna. Og þó að einstaka maður í Eyjafirði hefði einhvern skaða af hringnótaveiðinni, Væri aldrei hægt að meta hann á móti því, ef 7–8 botnvörpungum héðan úr Reykjavík og 5–6 skipum af Akureyri væri bannað að Sækja veiði þangað norður, því að sá skaði yrði margfalt meiri. Það hefir einnig verið margtekið fram, að Eyfirðingar hafa alls engan skaða af því, þó að þessir fáu íslenzku botn vörpungar séu þar að hringnótaveiðum á landhelgissvæðinu, því að þeir verja landhelgina fyrir margfalt fleiri útlendum botnvörpungum, sem annars mundu gera þar mikinn óskunda. En það er fjarstæða að hugsa sér, að þeir mundu halda áfram strandvörninni fyrir þá menn, er hafa rekið þá burtu. Þeir mundu varla taka á sig langa króka inn á landhelgissvæðið til þess. Og svo er það ýmislegt fleira, sem gæti verkað á hugarfar þeirra manna, sem í íslenzku botnvörpungunum eru. Þeir mundu skoða í huga sér, hvað marga leppa útlend fyrirtæki hafa þar í landi, og margt fleira gæti komið þar til greina. Eg held að það sé hreinn og beinn óþarfi að málið gangi lengra.

Matthías Ólafsson Háttv. flutningsm. (St. St.) álítur það fullsannað, að hvalirnir séu nokkurs konar smalar, sem smali síldinni upp að landinu. En eg verð að halda því fram, að þetta sé mjög vafasamt, og meira að segja fullkomlega fráleit kenning. Eini flugufóturinn, sem er fyrir þessu, er sá, að þegar síldin er komin inn á firði, og verður þar vör við hvali, þá þýtur hún upp að landinu, af því að hún veit að hún er grunnskreiðari en þeir, og er þá hægara að ná henni í nót. Þetta er það eina. En þessi kenning er orðin svo gömul, og menn búnir að segja sjálfum sér þetta svo oft, að þeir eru farnir að trúa því. En það er um þessa kenningu, eins og einhver komst hér að orði í fyrra um heimskuna, að hún verður ekkert betri þó hún eldist.  (Bjarni Jónsson: Þessi kenning er dauð í Noregi)  . Já, en lengi var hún lífseig þar, eins og heimskan er alstaðar. Að hvalaveiðarnar hafi gert fiskiveiðunum skaða, er blátt áfram vitleysa. Eg hefi verið í héraði, þar sem fiskiveiðar hafa verið stundaðar jafnframt hvalaveiði Norðmanna, og hefi margra ára reynslu fyrir mér um þetta. Síld gekk engu síður í fjörðinn þá en áður. Hér er um það að ræða, hvort á að vinna landinu í heild sinni gagn eða einstökum mönnum, og held eg að það geti ekki verið álitamál, hvort réttara er. Það má reyna að hlynna að þessum fáu mönnum á einhvern annan hátt en hér er farið fram á. Háttv. flutningsm. (St. St.) neitar því, að bændur geti slegið sér saman og komið sér upp skipi til hringnótaveiða. En það geta þeir hæglga. Það er ekki svo dýrt að það sé ekki vel kleift. Menn leggja oft meiri kostnað í lagnet, heldur en þeir þyrftu að gera til þess að koma sér upp einu skipi til hringnótaveiða margir saman. Og hvað sem því líður, er það gersamlega fráleit kenning, að menn eigi að hlynna að gömlum og úreltum aðferðum á kostnað nýrri og betri aðferða. Það er ekki hægt að sjá, að menn hafi nokkurn tíma fiskað svo mikið, að ekki hafi verið hægt að hagnýta aflann. Eg álít það alt af varhugavert að hefta nýjan atvinnuveg með nýjum tækjum að eins til þess að halda í gömlu tækin. Samt sem áður álít eg rétt, að láta málið fara í nefnd; það er ýmislegt fleira að athuga við þetta, sem getur skýrst í nefndinni. En það eru margir, sem slík lög gætu gert mein. Akureyringar stunda talsvert hringnótaveiðar á þilskipum og leggja aflann upp á Akureyri. Við það hefir fjöldi fólks atvinnu, bæði börn og gamalmenni, sem ef til vill gætu lítið eða ekkert haft að gera annars. Allri þessari vinnu verður svo fólkið svift, ef veiðin legst niður. Þetta þykir mér varhugavert.



Það er varla vert fyrir mig að leggja hér orð í belg, því að eg er fremur lítið inni í fiskiveiðum. En það var eitt atriði í ræðu háttv. þm. V.-Ísf. (M. Ól.), sem kom mér til að standa upp. Hann sagði, eins og satt er, að fyrst og fremst bæri að líta á það, hvað bezt væri fyrir landið í heild sinni. Ef sá skaði, sem Eyfirðingar hefðu af þessu, jafnaðist upp með ágóða annara, t.d. gróða botnvörpunga, þá væri nóg, þá væri það ekki skaði fyrir landið í heild sinni. En þetta er rangt. Það er ekki víður vandi að gæta fengins fjár en afla þess. Og það er ekki síður áríðandi, hvernig þær tekjur, sem menn afla sér, renna í vasann og hvernig þeim er varið, heldur en hitt, hve miklar þær eru. Botnvörpuútvegurinn gefur mikinn arð, en hann er ekki að sama skapi farsæll móta við aðra útvegi; hann er að einn gróðavegur fyrir nokkra einstaklinga. Veiðiútvegur sá, er hér á að vernda, er gamall, farsæll bjargræðisvegur þeirra, sem við sjóinn búa, notasælli en hve hann er arðsamur. Eins og háttv. flutningsm. (St. St.) tók fram, eru jarðirnar metnar eftir þeim hlunnindum, sem þær hafa af sjó. Ef það á að vera alveg saklaust að bylta þessu alveg um, þá veit eg ekki, hvað það er, sem helzt má miða til farsældar fyrir land og lýð.



Herra forseti! Eg stend upp að eins til að láta í ljós, að eg skildi ekki vel hugsanaganginn hjá háttv. þm. S.-Þing. (P. J.). Eg held hann hafi verið eitthvað óljós. Mér finst þetta vera sama “principið„ eins og þegar við bönnum að skjóta æðarfugl. Það getur verið tjón fyrir einstaklinginn, að mega ekki skjóta æðarfugl fyrir sinni landareign. Og eins er þetta með síldina. Það er þó minna vert, þótt einstaklingurinn fái lítið af síld í smánetjastúfa, í samanburði við hitt, að veiðinni í stórum stíl sé alment spilt. Hvernig veiðin sé notuð eða ágóðanum varið, kemur ekki þessu máli við. Mér þykir undarlegt að segja, að botnvörpuútvegurinn sé ekki almenn atvinnugrein, heldur að eins gróðavegur einstakra manna. Er ekki allur gróðavegur til eflingar almennri atvinnu, hvurt sem fyrirtækið er eign einstakra manna eða félaga? Og er ekki öll arðsöm atvinna gróðavegur einhvers eða einhverra? Og er ekki öll arðsöm atvinna einnig til gróða fyrir landssjóð? Eg skil ekki hugsunargang ins háttv. þingmanns.

Forseti (M. A.) stakk upp á einni umræðu.