Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Það frv., sem hér er flutt, gerir ráð fyrir að gerðar séu flugmálaáætlanir. Með því yrði flugmálum skipað á sama bekk og óðrum samgönguþáttum. Þær yrðu hliðstæðar vegáætlunum og hafnaáætlunum. Flugmálaáætlun ætti að vera grundvöllur skipulegs átaks í flugmálum þjóðarinnar og ætti að stuðla að framsýni í ákvarðanatöku og skynsamlegri forgangsröðun framkvæmda. Á sama hátt mætti vænta þess, að flugmálaáætlun skapaði aukna festu í stefnumótun í flugmálum. Það frv. til l. um flugmálaáætlun, sem hér er flutt, var í fyrsta sinn flutt af Finni Torfa Stefánssyni á 101. löggjafarþingi, en var síðan endurflutt á 103. löggjafarþingi af mér. Það er skemmst frá að segja, að nauðsynlegt er að fyrir hendi sé samræmd stefna í samgöngumálum þannig að menn geri það upp við sig hvers konar samgöngukerfi .eigi að vera í landinu. Hingað til hafa áætlanir verið gerðar að því er varðar hafnir og vegi, en flugmálaáætlanir hafa hins vegar ekki verið til. Ég held að sé fyllilega óhætt að segja að stefnan í flugmálum hafi verið mjög losaraleg. Flug er vitaskuld veigamikill þáttur samgöngukerfisins, og er vissulega ástæða til þess að gerðar séu áætlanir um þróun flugsamgangna með sama hætti og gert er varðandi þróun vegamáta og hafnamála. Það eykur enn á þörfina í þessum efnum að flugmál mega heita vera í verulegum ólestri hjá okkur hér á Íslandi. Margir þeir flugvellir, sem notaðir eru til reglulegs flugs, eru vanbúnir í veigamiklum atriðum, bæði að því er varðar aðbúnað fyrir farþega, lendingarbrautir og ekki síst að því er varðar öryggiskerfi af ýmsu tagi. Mér hafa sagt menn, sem kunnugir eru í þeim efnum, að svo vanþróaða flugvelli með svo mikilli umferð sé hvergi að finna í grennd við okkur og það sem helst líkist því, sem hér er boðið í þessum efnum víðs vegar um landið, sé það sem sé í nyrstu byggðum Kanada. Við höfum þannig tæknilega séð dregist aftur úr grannlöndum okkar á undanförnum árum að því er varðar skipan þessara mála. Það hlýtur í fyrsta lagi að vera eðlilegt og sjálfsagt að menn geri sér grein fyrir því, hver sé eðlileg verkaskipting milli hinna ýmsu samgönguþátta, hvert sé hlutverk vegakerfisins, hvaða samgöngum eigi fyrst og fremst að halda uppi sjóleiðis og hvert sé hlutverk flugsins í samgöngukerfi þjóðarinnar. Það er í raun og sannleika bakgrunnurinn að því frv. sem hér er flutt. Við höfum reynslu af vegáætlun og áætlunum í hafnamálum. Þó að þar hafi kannske ekki miðað jafnlangt eða jafnvel og menn hefðu gjarnan kosið held ég að segja megi að reynslan sé sú, að þessi áætlanagerð í þeim samgönguþáttum hafi verið til bóta. Mér þykir líklegt að flestir aðhyllist þá skoðun að samgöngukerfið eigi að byggja upp þannig að meginsamgöngur séu við vissa tiltekna kjarna hér og hvar á landinu, en síðan séu tengisamgöngur út frá þessum kjörnum. Nokkur þróun hefur átt sér stað í þessa átt að því er flugið varðar, og reyndar eru framkvæmdir í vegamálum að ýmsu leyti þannig að tekið er mið af þessu þar sem lögð er áhersla á að tengja nærliggjandi byggðir meginkjarnanum. Þróunin í flugmálum hefur kannske fyrst og fremst átt sér stað í þessa átt á Austfjörðum og að nokkru leyti á Norðurlandi, en þar hefur þó ekki tekist að vinna þessum málum þann byr og það fylgi sem nauðsynlegt er. Það er alveg ljóst, að til þess að flugið geti gegnt hlutverki sínu með eðlilegum hætti í þessari uppbyggingu verða áætlanir þeirra minni flugvéla, sem annast tenginguna við kjarnann eða minni kjarnana og hinar smærri byggðir að geta staðist. Forsenda fyrir því, að slíkar áætlanir geti staðist, er að aðbúnaður á flugvöllum sé bærilegur. Reyndar er gífurlega mikið hagkvæmnismál að hægt sé að nota hagkvæmustu gerðir flugvéla. Þess vegna er vissulega ástæða til þess, þó ekki kæmu til nema hagkvæmniástæður, að hyggja sérstaklega að fluginu. Ísland er fámennt og strjálbýlt, eins og kunnugt er, og greiðar samgöngur hafa þess vegna enn meiri þýðingu hér en víða annars staðar. Einmitt af þessum sökum er dýrara að koma samgöngum bærilega fyrir en hjá ýmsum öðrum. Við þurfum því ýmislegt á okkur að leggja til að koma þeim þannig fyrir að sem mestur afrakstur fáist af því fjármagni og vinnuafli sem til þessara mála er veitt. Hefur vissulega skort mjög á skipulögð vinnubrögð í þessum efnum. Þótt að vissum þáttum samgöngumálanna hafi, eins og ég drap á áður, verið unnið eftir fyrir fram gerðri áætlun og það eigi að teljast spor í rétta átt verður alls ekki sagt að hér hafi verið nægilega skipulega að unnið. Á hinn bóginn skortir mjög á skipulegan samanburð á móguleikum hinna ýmsu samgöngukosta, þ. e. hvers konar verkefni henta hverjum samgöngukosti best, og leggja þannig grunninn að uppbyggingu samgöngukerfisins. Fjárfestingarstjórn hefur hingað til ráðist fyrst og fremst af því, hve mikið menn telja sig hafa aflögu til slíkra verkefna, ásamt tilviljunum og pólitísku skæklatogi. Einn þáttur samgöngumála, flugsamgöngurnar, hefur í þessu sambandi orðið verulega út undan. Það er ekki hægt að segja að varðandi þennan þátt sé fyrir hendi nein stefnumótun og engin áætlunargerð. Það er ekki vitað um neinar sérstakar viðmiðanir, sem menn hafi við fjárfestingarákvarðanir til flugmála. og það er enginn samanburður við aðra flutningakosti eða samgönguleiðir. Afleiðingin er sú, eins og ég hef drepið á, að flugvellir og búnaður til flugsamgangna eru áratugum á eftir því sem er í flestum nágrannalöndum, en þó er það svo, að Íslendingar nota flug meira en flestar aðrar þjóðir. Kostir flugsins eru vitaskuld margvíslegir. Það flest í hraða, þægindum og í rauninni tiltölulega litlum kostnaði við mannvirkjagerð miðað við aðra samgönguþætti. Það má líka segja að flugið sé að ýmsu leyti ónæmara fyrir náttúruhamförum og óháðara veðri en samgöngur á landi, en það er þó með því skilyrði að nægilegur búnaður sé fyrir hendi. Flugið getur þannig verið fljótvirki, ódýrt og öruggt. En það er ljóst, að kostir flugsins nýtast ekki jafnvel í öllum tilvikum. Flutningur þungavöru verður vitaskuld áfram hagkvæmari á sjó og vöru- og fólksflutningar á styttri vegalengdum eru hagkvæmastir með bifreiðum eða öðrum landflutningatækjum. En það er vissulega brýn þörf á nánari könnun og samanburði í þessu efni. Ég ætla ekki að rekja þátt flugsins í samgöngumálum eins og nú er, en það hefur að sjálfsögðu fyrst og fremst sinnt fólksflutningum, enda njóta kostir flugsins sín sérstaklega vel þar. Ég er hins vegar þeirrar skoðunar, að þáttur flugsins í samgöngunum gæti verið mikilvægari, hagkvæmari og öruggari ef uppbyggingu þess væri sinnt með eðlilegum og skipulegum hætti og áætlanir gerðar um hvernig ná mætti tilteknu markmiði í þeim efnum. Það er á þeim grunni sem þetta frv. er lagt fram. Í þessu sambandi er ekki úr vegi að minna á fáeina þætti sem ástæða er til að hafa í huga þegar litið er á samgöngumálin og flugið sérstaklega. Í fyrsta lagi þurfa menn að komast í skyndingu milli fjarlægra staða og þá er flugið eðlilegasti samgöngumátinn. Á sama hátt má nefna að mjög veigamikill þáttur í almannavörnum er flugvellir, neyðarflugvellir þá sér í lagi. Sjúkraflug hefur líka farið vaxandi með ári hverju og verður sífellt meira áríðandi. Þess vegna er mikilvægt að sjúkraflugvellir séu vel færir og séu til í nálægð sjúkrahúsa og þéttbýlla staða. Þá er ástæða til að minna á að snjóþyngsli loka oft heilum héruðum, en það er oft hægt að fljúga langtum fyrr en tekst að ryðja samgönguleiðir á landi. Það er vitaskuld hægt að fljúga þegar veðri slotar og flugvöllur hefur verið ruddur, svo framarlega sem tæki eru fyrir hendi til að ryðja völlinn. Það má benda á að flugið er mjög öruggur ferðamáti í samanburði við önnur samgöngutæki og slysatíðni telst þar lægri, þrátt fyrir að hér er öryggismálum ekki sinnt í ríkara mæli en ég hef þegar drepið á. Það, sem gera þarf, er að búa alla flugvelli lágmarkstækjakosti. Kröfur eru auðvitað misjafnar eftir því, hvort um er að ræða áætlunarflugvöll eða flugvöll fyrir neyðartilvik, sjúkraflugvöll. Ef einungis er litið á áætlunarflugvelli held ég, eins og kemur fram í þeirri grg. sem hér fylgir með og Finnur Torfi Stefánsson flutti og samdi á sínum tíma, að lágmarkskröfurnar megi telja upp í fjórum liðum: Það er í fyrsta lagi fullkomin flugleiðsögutæki, það er í annan stað það sem varðar flugbrautina sjálfa, það er í þriðja lagi aðstaða á flugvallarsvæðinu fyrir eftirlitsmann og farþega og í fjórða lagi að það þarf að vera aðgangur að tækjum til snjóruðnings, bremsumælinga og sandburðar. Þetta eru vitaskuld lágmarkskröfur og þótt þessi aðstaða væri fyrir hendi gæti hún tæpast talist fullkomin, eins og segir í grg. með frv. Ég held að ef hv. þm. svipast um í kringum sig og líta á aðbúnað á flugvöllum víðs vegar á landinu sé ljóst að það sé langt frá því að þessum lágmarkskröfum sé yfirleitt fullnægt. Það eru einungis örfáir vellir þar sem hægt er að segja að lágmarkskröfunum sé nokkurn veginn mætt. Sumt af því, sem hér er upp talið, er í sjálfu sér ekki mjög kostnaðarsamt, en annað er auðvitað dýrt. Meginatriðið er þá að menn ætli fé til þessara mála, að stefnan sé mörkuð og að samræmi sé í þeim fjárveitingum sem til þessara mála er varið. Því frv., sem hér er flutt, er ætlað að vera grundvöllur skipulegs átaks í flugmálum Íslendinga, enda verði það að lógum eins og ég vænti. Meginefni þess er að skylda ríkisstj. til að leggja fram með reglubundnum hætti flugmálaáætlun til samþykktar á Alþingi og haga síðan stjórn flugmála eftir ákvæðum hennar. Sú tilhögun, sem frv. byggir á, er sótt að meginefni til ákvæða vegalaga um vegáætlun. Ekki er gert ráð fyrir í frv. að markaðir séu sérstakir tekjustofnar til þessa verkefnis, heldur gert ráð fyrir að tekna verði aflað með almennum hætti. Er það í samræmi við ríkjandi meginsjónarmið við stjórn fjármála. Ég tel að samþykki frv. af þessu tagi eigi að geta verið lyftistöng fyrir flugmál í landinu. Ég tel að það séu sjálfsögð vinnubrögð að gera flugmálaáætlanir, að gera áætlanir um þennan samgönguþátt eins og aðra, og ég legg áherslu á að öryggissjónarmið verður að hafa mjög ríkt í huga við uppbyggingu flugvallakerfisins og flugsins á Íslandi. Að lokum vil ég vænta þess, að ef þetta frv. yrði að lögum mætti það stuðla að því, að aukin festa næðist í stefnumótun í flugmálum á Íslandi. Til þess liggja vissulega gild rök, að nauðsyn beri til þess, eins~og komið hefur fram í umr. á Alþingi ítrekað á undanförnum árum, þó að kannske hafi keyrt um þverbak á síðustu misserum í þessum efnum. Ég legg svo til, herra forseti, að þessu frv. verði vísað til 2. umr. og samgn.



Herra forseti. Ég þakka hv. þm. Kjartani Jóhannssyni fyrir flutning þessa máls hér á Alþingi. Ég tel að þetta sé mikið þjóðþrifamál og mundi horfa mjög til framfara í samgöngumálum Íslendinga ef þingið samþykkti frv. og það yrði að lögum. Flm. hefur flutt okkur mjög ítarlega framsöguræðu um málið og ég hef satt að segja ekki mjög miklu við það að bæta öðru en nokkrum almennum aths. Það er mitt mat og margra annarra, sem hafa fylgst með flugmálum á Íslandi, að flugið hafi orðið mjög út undan hvað uppbyggingu alla varðar. Það kann að eiga sér ákaflega eðlilegar skýringar. Hver sá Íslendingur sem ferðast t. d. um þjóðvegakerfið finnur á mjög áþreifanlegan hátt hversu vegakerfinu er áfátt. Flugfarþegi gerir sér hins vegar ákaflega litla grein fyrir því, af hverju var hægt að fljúga í dag, en ekki í gær. Það er þess vegna ekki eins augljóst fyrir flugfarþeganum hverjir ágallar flugkerfisins eru. Hverjar sem orsakirnar eru er alveg ljóst að hv. Alþingi og stjórnvöld hafa alls ekki sinnt þessum samgönguþætti sem skyldi. Það skortir verulega mikið átak, einkum í flugvallagerð og hvað varðar uppsetningu leiðsögutækja fyrir flug. Það er hægt að nefna einstök dæmi um hvað núverandi ástand er óhagkvæmt og þjóðinni raunverulega dýrt. Nú háttar svo til á flestum stöðum á landinu, þangað sem flogið er til farþegaflug, að flugvellir eru þar bæði mjög stuttir og venjulega einungis malarbrautir, sem eru misjafnlega góðar eftir því hvernig veðurfar er. Þetta ástand flugvallanna og flugbrautanna gerir það að verkum að ekki er hægt að nota hagkvæmari vélar til flugsins. Menn verða að nota flugvélar sem eru hægfleygar, sem geta lent á litlum hraða og eru með fyrirferðarmikinn hjólabúnað svo það verði ekki mikil hætta ef það skyldi vera léleg færð á brautinni. Þessar hægfara vélar eru miklu dýrari í rekstri, þær fljúga hægar og eyða meira eldsneyti en aðrar nýtískulegri vélar, sem tiltækar eru, en einungis verða notaðar á sæmilega góðum flugbrautum. Í annan stað er ástand hvað varðar leiðsögutæki ákaflega fátæklegt og satt að segja mesta furða hvað innanlandsflugið gengur áfallalaust. Ég held að það megi fyrst og fremst þakka því, að sem betur fer hefur íslensku flugfélögunum tekist að þjálfa upp ákaflega hæfa flugmannastétt sem hefur aðlagað sig sérkennilegum og erfiðum aðstæðum hér á Íslandi svo furðulegt má telja. Það er grundvallaratriði fyrir samgönguöryggið og að unnt sé að halda uppi reglulegum og öruggum ferðum að flugleiðsögutæki séu eins góð og kostur er. Flest þau leiðsögutæki, sem menn hafa hér við að styðjast nú, eru ákaflega forn og raunverulega löngu orðin úrelt. Ég nefni þessi tvö atriði sem dæmi um það sem einna helst má gripa á og ábótavant er hér í flugmálum. Annar þátturinn er sá, sem raunar kom fram í máli flm., að raunverulega hefur ekki verið fyrir hendi neinn samanburður á hagkvæmni hinna ýmsu samgönguþátta, þ. e. samgangna á sjó, samgangna í lofti og samgangna á landi. Menn hafa unnið þetta nokkurn veginn eftir kröfum tímans, en ekki lagt niður fyrir sér með skipulegum hætti með hvaða samgönguaðferð skynsamlegast væri að sinna hverju verkefni. Hér er mikil þörf á að bæta úr. Það er einn megintilgangur þessa frv. að stuðla að því, að flugmálastefna og framkvæmdir í flugmálum verði unnar með skipulögðum hætti eftir áætlanagerð, sem verður lögð reglulega hér fyrir Alþingi, og menn fái þar með kost á því að bera saman hvert hlutverk flugsins á að vera í samanburði við aðra samgönguþætti. Eins og ég gat um í upphafi er í raun og veru ekki þörf á að bæta miklu við það sem hv. flm. sagði, en ég vil einungis óska þess, að hv. Alþingi geti samþykki þetta frv. og gert að lögum.



Herra forseti. Ég er aðeins kominn hér í ræðustól til að segja fáein orð um þetta þarfa frv. og lýsa yfir fylgi við þá meginstefnu sem það boðar. Ég verð að játa það, að ég hef raunar átt von á stjfrv. um þetta mál alllengi. A. m. k. þrír samgrh. hafa boðað hér á Alþingi, að þessa stefnu ætti að taka upp og að því væri unnið í þeirra rn. að flugmálaáætlun væri gerð í samráði við flugmálastjórn og flugráð. En það bólar ekki á þessu frv. enn og því eðlilegt að málinu sé hreyft hér á Alþingi, vegna þess að áætlanir varðandi framkvæmdir í svo veigamiklum þætti samgangna, flugmálum, eru vitanlega sjálfsagðar. Því betur sem menn gera sér grein fyrir umfangi, fyrir kostnaði öllum, fyrir áhersluþáttunum kannske alveg sérstaklega og röð framkvæmdanna eftir þýðingu þeirra, þeim mun meira árangurs má vænta af þeim framkvæmdum sem í gangi eru. Um allt þetta liggur fyrir býsna víðtækur fróðleikur, eins og hér hefur þegar komið fram reyndar, hjá flugmálayfirvöldum, hjá flugráði og í framtíðaráætlunum sérstakrar nefndar, sem um þessi mál fjallaði fyrir nokkrum árum og var þar með ákveðnar áætlanir og spár um framtíðina sem m. a. tóku mið af því, að flugmálaáætlanir væru gerðar, ef mig misminnir ekki. Frá því að sú nefnd skilaði áliti er það auðvitað mála sannast að við höfum þokast nokkuð í áttina, en þó allt of skammt með tilliti til þess, hve ríkur og vaxandi þáttur þetta er í öllum samgöngum okkar. Við erum með allt of lítil framlög til þessa málaflokks og stundum kemur fram spurning um skynsamlega framkvæmd eða ekki. Það má segja að í landi okkar, þar sem kallað er úr öllum áttum til aukinna umsvifa á sviði framkvæmda og hvers konar þjónustu, er vandi að velja, en þó held ég að framkvæmdir í flugmálum eigi að vera þar í alfremstu röð vegna þess hvað það er mikið í húfi. Nú er það svo, að fátt gengur okkur verr en að raða verkefnum skynsamlega út frá hreinum faglegum sjónarmiðum og í þessum málaflokki þó alveg sérstaklega öryggissjónarmiðum, eins og þegar hefur verið komið rækilega inn á hér af tveimur hv. síðustu ræðumönnum. Það er víða þrýstingur á og eðlilega, svo sem þessi mál hafa setið á hakanum, en það hvetur líka til skipulagðra vinnubragða og áætlunar til langs tíma því að oft sætta menn sig við nokkra bið á framkvæmdum, t. d. á sínum stað, varðandi sitt umdæmi, ef þeir sjá svart á hvítu að röðin kemur að þeim í úrbótum og framkvæmdum innan skamms, þó að það líði jafnvel 2–3 ár, þó að það sé jafnvel síðast á áætlunartímabilinu. Marktækar áætlanir eru líka leiðarvísir sem byggja má'á. En þá vaknar auðvitað spurningin varðandi þetta frv. út frá annarri áætlunargerð: Hversu marktæk yrði áætlun af þessu tagi? Mér sýnist, að þar sé inn á rétta braut farið í þessu efni, og tek þar tvær áætlanir aðrar, sem snerta líka samgöngumál, til viðmiðunar. Hafnaáætlanir hafa verið gerðar og þær hafa verið gefnar út í fallegri þykkri bók, sem menn kannast við, með fallegri litmynd á forsíðu. En þær bókmenntir hafa því miður oftar en ekki valdið vonbrigðum og vandræðum úti í kjördæmunum, þó að ég viðurkenni að það hefur síðar verið reynt að vanda betur til þessara áætlana og komast meira í taki við raunveruleikann, en raunveruleikinn er í raun og veru fjárveitingar Alþingis á hverjum tíma. Þær skipta í raun og veru öllu máli og að sjálfsögðu þróun verðbólgunnar, ekki megum við gleyma henni, sem oft hefur sett ljótt strik í reikninginn varðandi þessar framkvæmdir. Hafnaáætlun hefur sem sagt verið að mörgu leyti mjög góð, menn hafa gert sér grein fyrir umfangi og eðli vandans, en hún hefur ekki verið marktæk að því leyti sem helst þyrfti, að menn gætu nokkurn veginn reitt sig á hana út áætlunartímabilið. Ég held að aðalástæðan hafi kannske verið sú. að þessi áætlun hefur ekki hlotið staðfestingu Alþingis. Hún hefur ekki verið lögð fyrir Alþingi til staðfestingar. Vegáætlanir hafa verið ólíkt marktækari. Ég er ekki að segja að það hafi alltaf verið farið eftir bókstafnum í einu og öllu, en vegáætlanirnar eru þd góður leiðarvísir um það, hvernig Alþingi getur markað nokkra langtímastefnu í framkvæmdum. Ég held að munurinn liggi einmitt í því sem ég kom inn á áðan, þ. e. staðfestingu Alþingis á vegáætluninni. Um leið kemur skuldbinding Alþingis á þessari áætlun. Það er gert ráð fyrir því í þessu frv., og það telst einn höfuðkostur þess, að svo skuli ráð fyrir gert um flugmálaáætlun. Hv. 3. landsk, þm. kom hér inn á veigamikið atriði sem ég held að við eigum að gefa gaum, þ. e. samanburð á samgönguþáttum okkar. Þannig vildi til, að fyrir þrem árum setti þáv. hæstv. samgrh. á fót allfjölmenna nefnd frá öllum þeim aðilum, sem komu inn í þessi mál að nokkru marki, til að kanna einmitt þennan samanburð á öllum samgönguþáttum og þar voru einnig fulltrúar frá Alþingi. Ég átti sæti í þessari nefnd og vann í henni í nokkurn tíma. Ég var í raun og veru undrandi á því á þeim stutta tíma, hve ég aflaði mér mikils fróðleiks frá hinum ýmsu aðilum, sem stunda samgöngur og eiga við samgöngur hér á landi, sem þeir komu þar á framfæri og komu þar í vissan banka. Af einhverjum ástæðum var þessi nefnd leyst upp. Hún var kannske líka of fjölmenn. Það kann vel að vera að menn hafi þar farið of vítt út á málasviðið. Þó held ég ekki. Mér finnst að grundvöllurinn að þessu þurfi að vera ansi víðfeðmur svo að menn nái einhverjum árangri. Síðan mun hæstv. núv. samgrh. hafa sett í þetta þriggja manna nefnd, að ég held. Ég veit ekki hvernig starfi þeirrar nefndar er háttað, en hún mun eiga að taka til athugunar einmitt samanburð á samgönguþáttum og skipulagi allra þeirra framkvæmda. Þótt í þessari nefnd séu ágætismenn óttast ég hins vegar að þeir séu ekki í of miklum beinum tengslum við alla þá aðila sem vinna að samgöngum hér á landi. Fyrri nefndin sem afkastaði ótrúlega miklu á skömmum tíma, var þó að því komin að fara út í kjördæmin og tala þar við heimamenn, landshlutasamtök sveitarfélaganna þar og aðra heimaaðila sem þar unnu að samgöngum. Það kann að vera að þessi nefnd vinni í sama anda og þá er það vel, en það er full ástæða til að undirstrika þetta, því að skipulag allra samgangna okkar er auðvitað eitt brýnasta verkefni okkar. Þar erum við í algeru skipulagsleysi varðandi t. d. fólksflutninga, varðandi vöruflutninga og varðandi samgöngur allar, og þar gengur margt á misvíxl svo að ekki sé meira sagt. Um flugmálaframkvæmdir að öðru leyti mætti segja margt, en ég vil aðeins leggja á það áherslu, að þar sem tugþúsundir farþega eiga í hlut á ári hverju hljóta öryggissjónarmiðin að sitja í fyrirrúmi og í áætlun sem þessari verður að taka mið af því, eins og reyndar kemur fram í grg. með frv. og sjálfri frv.-gerðinni.



Herra forseti. Ég vildi aðeins láta heyra í mér hér. Mér sýnist hér vera um mál að ræða sem eigi fullan rétt á sér, að sett séu lög um flugmálaáætlun og flugmálum þannig skipað á sama bekk og öðrum samgöngumálum, og því vil ég lýsa stuðningi mínum við meginatriði þessa frv.