Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Hæstvirtur forseti. Ég flyt frv. til laga um iðnráðgjöf á þskj. 609. Frv. til laga um iðnráðgjafa var samþykkt á Alþingi árið 1981 og eru lögin nr. 86 það ár. Hér var um nýmæli að ræða og því var mælt svo fyrir að lögin skyldu gilda til ársloka 1985 og var þá gert ráð fyrir endurskoðun að fenginni reynslu. Þeirri endurskoðun lauk ekki á því ári og var gildistími framlengdur til ársloka 1986. Endurskoðun fór svo fram á s.l. ári og var nýtt frv. tilbúið í öllum meginatriðum nokkru fyrir þinghlé í desember. Ástæðulaust þótti að leggja það þá fram vegna mikilla anna á þingi fyrir jól. Nú er það hins vegar lagt fram og þess vænst að Alþingi afgreiði frv. sem allra fyrst. Nauðsynlegt er að iðnráðgjöfin hafi ákveðin lög til að styðjast við. Það fer ekki á milli mála að það er mjög æskilegt ef ekki nauðsynlegt að veitt sé ráðgjöf og upplýsingar látnar í té um hvaðeina sem stuðlað getur að vexti og viðgangi iðnaðar í landinu og þá ekki síst á landsbyggðinni. Vegna samdráttar í hefðbundnum atvinnugreinum allvíða um landið er meiri ástæða en nokkru sinni fyrr til að hlúa sem best að þeim iðnaði sem fyrir er og þá ekki síður að koma fótum undir ný atvinnutækifæri á sviði iðnaðar. Menn geta ekki búist við að árangur verði mikill ef þessi fyrirtæki eiga að standa á spóaleggjum eins og oft hefur orðið raun á, jafnvel allt of oft. Hér þarf að renna gildum stoðum undir. Við höfum nú þegar allt of sára reynslu af því að rokið hefur verið af stað með alls konar atvinnurekstur án þess að fullnægjandi athugun og undirbúningur hafi farið fram. Afleiðingarnar hafa ekki látið á sér standa. Einstaklingar, sveitarfélög og ríkissjóður hafa margan skellinn hlotið vegna ófara hjá fyrirtækjum sem stofnað hafði verið til af of lítilli eða engri fyrirhyggju. Hugmyndin sjálf hefur kannske verið góðra gjalda verð, en að undirbúningi og rekstri hefur ekki verið staðið sem skyldi. Það eru nefnilega sígild sannindi hið fornkveðna: Varðar mest til allra orða að undirstaðan sé réttlega fundin. Markmiðið með því frv. sem hér liggur fyrir er einmitt að stuðla að traustri undirstöðu iðnrekstrar í landinu með ráðgjöf og hvers konar miðlun upplýsinga sem að gagni megi koma. Frv. er byggt á þeirri reynslu sem fengist hefur af framkvæmd laganna frá 1981 og að ýmsu leyti á tillögum sem Iðntæknistofnun Íslands hefur sent ráðuneytinu. Sú stofnun hefur af hálfu ríkisvaldsins einkum haft umsjón með framkvæmdinni. Ráðuneytið er þeirrar skoðunar að stefnt hafi verið í rétta átt með lögunum 1981, enda hér verið að ræða ráðgjafarþjónustu sem á sér hliðstæður bæði í Danmörku og Noregi og hefur notið þar opinbers stuðnings og þótt gefast vel. Ekki þykir í þessum efnum fremur en öðrum ástæða til að þræða nákvæmlega fyrirmyndir þaðan í einstökum atriðum þótt byggt hafi verið á meginsjónarmiðum. Það er meginatriði þessa frv. að í því er ekki gert ráð fyrir að hið sjálfvirka fjárstreymi, sem verið hefur frá upphafi samkvæmt ákvæðum laganna frá 1981 til landshlutasamtaka og iðnþróunarfélaga, haldist heldur verði reynt að stýra því fé sem til ráðstöfunar er þannig að það komi að sem mestu gagni. Þá er það og nýmæli að lagt er til að fjárveitingar verði ekki einskorðaðar við landshlutasamtök og iðnþróunarfélög heldur geti ýmiss konar félög og jafnvel einstaklingar komið til álita þegar fé til iðnráðgjafar er ráðstafað. Að því er stefnt að iðnráðgjöfin verði markvissari og árangursríkari en verið hefur. Í stað þess að hafa sjálfvirk styrkjakerfi, eins og nú er, þykir vænlegra til árangurs að styrkja þá aðila sem sýna frumkvæði og hafa vilja og getu til athafna á því sviði sem lögin taka til. Þar með er talin upplýsingaþjónusta um iðnaðarmál, fræðslustarfsemi, fundarhöld og ferðakostnaður. Ætlunin með frv. er að einungis njóti stuðnings skilgreind verkefni og þá að jafnaði með mótframlagi umsækjanda. Með þessu er að því stefnt að beina athygli manna að verkefnum sem þeir telja verulegar líkur á að skili árangri. Nauðsynlegt er að fjárveiting til iðnráðgjafar verði aukin nokkuð úr því sem nú er, en eðlilegt þykir að fjárveiting verði ákveðin af fjárveitingavaldinu hverju sinni. Fjárveiting skv. fjárlögum 1987 er nokkuð innan við 7 millj. kr., en æskilegt að hún hefði orðið a.m.k. 10 millj. kr. Sú hugmynd hefur komið fram að rétt væri að ákveðið grundvallarframlag eða grunnframlag yrði greitt til landshlutasamtaka og iðnþróunarfélaga með svipuðum hætti og nú er, en því fé sem umfram yrði verði ráðstafað skv. frv. Slíkt fyrirkomulag mundi aðeins stuðla að því að viðhalda sjálfvirka kerfinu og þar með brjóta í bága við meginmarkmið þessa frv. Þetta er því talið óráðlegt. Lagt er til að heiti laganna verði breytt, þau heiti "Lög um iðnráðgjöf" en ekki "Lög um iðnráðgjafa". Um einstakar greinar má segja þetta: Í 1. gr. er gerð grein fyrir markmiði laganna sem er að draga úr því misvægi sem er á aðstöðu aðila úti á landi til að njóta ráðgjafar og aðstoðar á sviði iðnaðar og aðstöðu fyrirtækja á höfuðborgarsvæðinu. Eins og málum er nú háttað eiga aðilar þar greiðari aðgang að þjónustu- og fræðslustofnunum iðnaðarins, en með þessum lögum er reynt að jafna metin. Ekki þykir rétt að einskorða aðstoð við sveitarfélög og samtök þeirra og iðnþróunarfélög eins og gert er í 1. gr. núgildandi laga. Eðlilegt virðist að sem flestir geti átt kost á aðstoð. Það yrði á valdi sjóðstjórnar skv. 6. gr. að meta hvaða verkefni væru líklegust til að skila árangri. Í skilgreiningu hugtaksins iðnráðgjöf í 2. gr. eru tekin upp þau verkefni sem iðnráðgjafar hafa einkum starfað að frá því að lögin um iðnráðgjafa voru sett, sbr. 3. gr. þeirra. Hér er um að ræða mjög fjölbreytileg verkefni. Ekki er gert ráð fyrir að verið sé að seilast inn á tíðkanlegt verksvið iðnráðgjafastofa né þeirra aðila sem nú starfa að fræðslumálum á sviði iðnaðar. Eins og orðalagið bendir til er hér um að ræða fyrstu skrefin, en síðar kæmu aðrir á eftir. Í 3. gr. er lagt til að stofnaður verði sérstakur ráðgjafarsjóður iðnaðarins er styrki ráðgjöf sem um ræðir í 4. gr. frv. Einhver kynni að telja að ástæðulaust væri að fjölga opinberum sjóðum, fremur ætti að fækka þeim, en hér er raunverulega um það að ræða að í stað þess að ríkisframlag renni sjálfkrafa til viðtakanda eins og verið hefur yrði stjórn á því hvernig framlaginu er varið. Því er lagt til að það form verði haft á sem í greininni segir. Í 2. mgr. 1. gr. laganna frá 1981 segir svo um ríkisframlag til iðnráðgjafar: "Framlagið miðast við launakostnað vegna starfa eins manns á starfssvæði hlutaðeigandi samtaka." Þessi viðmiðun er óljós að ekki sé talað um að bæta ætti við þátttöku í skrifstofu- og ferðakostnaði samkvæmt mati og nánari ákvörðun ráðuneytis eins og tillaga hefur komið fram um. Það væri vissulega æskilegt að geta haft ákveðna viðmiðun til að tryggja tiltekið framlag, en sú skipun fékk ekki byr. Í frv. er gert ráð fyrir að árleg fjárveiting verði ákveðin í fjárlögum hverju sinni, en í fjárlögum fyrir 1987 eru í þessu skyni áætlaðar 6 millj. 830 þús. kr. eins og áður er getið. Í því sambandi má benda á að fjárveiting vegna starfa fagráðunauta á sviði landbúnaðar hjá Búnaðarfélagi Íslands og samkvæmt jarðræktarlögum mun vera um 40 millj. kr. samkvæmt fjárlögum 1987. Eins og áður hefur verið sagt hefði verið æskilegt að fjárveiting yrði hækkuð verulega og verður að vona að iðnráðgjöfin fái mjög aukna fjárveitingu á komandi tíð. Í 5. gr. eru taldir upp þeir sem hugsanlega geta notið styrks úr ráðgjafarsjóði. Hér eru fyrst nefnd sveitarfélög og samtök þeirra svo og iðnþróunarfélög, en aukið er við öðrum aðilum og er þess áður getið. Nú er mikið ósamræmi í því hvernig greiðslu fyrir þjónustu og framlögum viðtakanda styrks er háttað, eins og fram hefur komið í grg. Iðntæknistofnunarinnar sem fylgir frv. Í sjálfu sér getur það farið mjög eftir atvikum hvernig með skuli fara. Þykir eðlilegra að það verði metið af sjóðstjórn hve há framlög eigi til að koma og hvenær greiða á fyrir þjónustu í stað þess að hafa hið sjálfvirka kerfi. Hlýtur stjórn að hafa til viðmiðunar eðli og umfang verkefnisins sem um er að ræða og út frá þeim sjónarmiðum sem koma fram við 1. gr. um markmið laganna. Þar sem iðnráðgjöf heyrir undir iðnrh. þykir eðlilegt að hann skipi formann í stjórn ráðgjafarsjóðs. Æskilegt er að traust tengsl séu við Iðntæknistofnun og því er eðlilegt að hún tilnefni annan stjórnarmann en Byggðastofnun hinn þriðja, sbr. ákvæði 1. gr. Þar sem mörg verkefni sem lögin taka til eru þess eðlis að þau geta tekið yfir nokkuð langt tímabil þykir rétt að skapa möguleika á því að veitt verði fyrirheit fram í tímann og þótti hæfilegt að miða við tvö ár. Að þeim tíma loknum má ætla að verkefni séu komin út fyrir verksvið ráðgjafarsjóðs og farin að heyra undir verksvið hinna hefðbundnu sjóða iðnaðarins. Hér gæti einnig komið til greina fyrirheit til að tryggja starfskrafta ákveðins starfsmanns, en staða iðnráðgjafa er mjög ótraust samkvæmt gildandi lögum. Áður var vikið stuttlega að mótframlögum. Tilgangur með ákvæðum 8. gr. er m.a. sá að sýnt sé að umsækjandi hafi bæði vilja og getu til að leggja eitthvað á móti. Þessi mótframlög geta orðið mjög mismunandi eftir eðli þess viðfangsefnis sem um er að ræða. Nauðsynlegt þykir að hafa heimild til að falla frá skilyrðum um mótframlög þegar sérstakar ástæður mæla með. Í lok grg. með frv. er að finna útdrátt úr skýrslu Iðntæknistofnunar um framkvæmd laganna frá 1981 fyrir tímabilið frá september 1984 til september 1986. Ég ætla að þar sé að finna drjúg rök til þeirrar endurskoðunar sem fram hefur farið og frv. ber vitni um. Það er alltaf álitamál hversu ítarleg ákvæði laga eiga að vera. Ég held að það sé þó nokkuð eðlileg regla að hrein framkvæmdaratriði séu ákveðin í reglugerð fremur en þau séu fest í lög og því sett ákvæði um slíkt. Í þessu sambandi er rétt að geta þess að ætlunin er að reynt verði í reglugerð að móta stöðu iðnráðgjafa sem hafa haft og munu væntanlega hafa mikla þýðingu á komandi árum. Það er hæpið að binda slíkt í lögum á þessu stigi. Hér er um að ræða mjög unga og fámenna starfsstétt sem hefur verið skipuð mönnum með ólíka menntun. Ég held því að ekki sé ráðlegt að binda neitt um hana í lögum enn sem komið er, reglugerð sé rétta leiðin á þessu stigi. Á fundi iðnráðgjafa í landshlutum og iðnþróunarfélaga, sem haldinn var á Akureyri 16. jan. 1987, var kynnt frv. sem hér liggur fyrir og mér hafa borist eftirfarandi ábendingar, en þar er lagt til: 1. Að fjárveitingar úr ríkissjóði verði ákveðnar að fengnum tillögum iðnþróunarfélaga og landshlutasamtaka. Þetta er ósköp meinlaust en ég held varla að ástæða sé að lögbjóða slíkt. 2. Að felldur verði niður möguleiki annarra en landshlutasamtaka sveitarfélaga og iðnþróunarfélaga til að fá framlög úr ráðgjafarsjóði. Þessu er ég algjörlega andvígur og tel einmitt að fleiri eigi að koma til, bæði ýmiss konar félög svo sem einstök sveitarfélög og jafnvel einstaklingar. 3. Í stað þess að Byggðastofnun tilnefni menn í stjórn sjóðsins komi samtök aðila um iðnráðgjöf í landshlutum. Ég veit ekki með vissu hvort búið er að stofna þessi samtök. Ég tel það fyrirkomulag eðlilegt sem um ræðir í frv., en hef þó ekkert við það að athuga að því yrði hagað á annan veg. Ég tek þó skýrt fram að ég tel alveg ástæðulaust að hafa stjórnarmenn í þessari ráðgjafarnefnd fleiri en þrjá og iðnrn. verði að eiga þar formann. Hæstvirtur forseti. Ég tel ekki ástæðu til að hafa um þetta mál fleiri orð að sinni, en legg til að frv. verði að lokinni umræðu hér og nú vísað til 2. umr. og hv. iðnn.



Virðulegi forseti. Ég fæ þetta mál til athugunar í nefnd þannig að ég þarf ekki að hafa mörg orð hér um í upphafi. Hér er um þýðingarmikið og þarft mál að ræða sem nauðsynlegt er að fái afgreiðslu hér. Reynslan af starfi þeirra manna sem hér er um fjallað, iðnráðgjafanna í landshlutunum, er mjög góð og nauðsynlegt að festa það enn betur í lögum um starfssvið þeirra og möguleika til að greiða úr málum fyrir menn. Í landshlutunum er almenn ánægja með störf þeirra. Það eitt skortir kannske á, eins og hæstv. iðnrh. kom inn á áðan, að enn þá eru þessi mál á fullmiklum spóaleggjum þannig að menn hafa ekki afl á bak við sig til að fara út í ýmislegt af því sem þeir vildu gjarnan fara í, allra síst á hinum smærri stöðum þar sem ýmsir möguleikar eru þó fyrir hendi ef afl þess sem gera skal, þ.e. fjármagnið, væri til staðar. Ég held að það sé því mjög þarft að skoða þetta mál vel og flýta afgreiðslu þess. Ég sé að í áliti þeirrar nefndar sem hæstv. fyrrv. iðnrh. skipaði til að endurskoða þessi lög og í áttu sæti Gunnar Guttormsson frá iðnrn., Sigurður Guðmundsson frá Byggðastofnun og Theódór Blöndal framkvæmdastjóri á Seyðisfirði, eru tillögur um breytingar á núgildandi lögum sem fara um margt í annan farveg en það frv. sem hæstv. ráðh. var að mæla fyrir áðan. Það er auðvitað nauðsynlegt að kynna sér þann mismun sem þar er á. Ég ætla ekki að fara efnislega út í það hér og nú. Ég heyrði að hæstv. iðnrh. kom inn á að það væru að vissu leyti deildar meiningar meðal iðnráðgjafa og eins annarra aðila um þetta o væri sjálfsagt að taka ýmislegt þar til athugunar. Ég hef undir höndum bréf frá iðnráðgjöfunum um viss óánægjuatriði, þó kannske ekki veigamikil, en ákveðin óánægjuatriði og atriði sem þeir vildu hafa á annan veg. Ekki segi ég að við eigum að fara eftir ábendingum þeirra starfsmanna, en nauðsynlegt er fyrir nefndina að kalla fulltrúa þeirra á sinn fund og kynnast þeim sjónarmiðum sem efst eru á baugi hjá þeim einnig. Ég fagna því að frv. skuli fram komið og við getum farið að skoða það, en ætla ekki á þessu stigi að taka efnislega afstöðu til ýmissa þátta þess, m.a. þeirra þar sem nokkur mismunur er á því nál. sem þessir þrír ágætu menn skiluðu frá sér á sínum tíma og þeirrar frumvarpsgerðar sem hér liggur fyrir.



Virðulegi forseti. Þetta frv. er flutt af því að það láðist við afgreiðslu fjárlaga að taka þessa leiðréttingu með, en frv. er til þess flutt að hækka skattleysismörk vegna þessarar skattheimtu og er gert ráð fyrir 23% hækkun skattleysismarkanna. Þetta er nauðsynlegt til þess að þessi skattur hækki ekki sem því nemur. Ég legg svo til, virðulegi forseti, að þessu máli verði að lokinni þessari umræðu vísað til 2. umr. Hv. menntmn. er víst hinn venjulegi farvegur þessa máls, en í þessu falli held ég að ég leggi til fjh.- og viðskn.

Heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra (Ragnhildur Helgadóttir): Frú forseti. Skv. 10. tölul. í ákvæðum til bráðabirgða í lögum nr. 109/1984, um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit, áður lög nr. 50/1981 með sama heiti, skal endurskoðun laga þessara lokið fimm árum eftir gildistöku þeirra, þ.e. eigi síðar en 1. ágúst næstkomandi. Til að vinna að þessari lögskipuðu endurskoðun skipaði ég með bréfi 28. júlí s.l. sérstaka nefnd sem í áttu sæti þeir Ingimar Sigurðsson yfirlögfræðingur, formaður, Sigurgeir Sigurðsson bæjarstjóri, tilnefndur af Sambandi ísl. sveitarfélaga, Guðmundur Sigurðsson heilsugæslulæknir, tilnefndur af landlækni, og Valdimar Brynjólfsson heilbrigðisfulltrúi, tilnefndur af Heilbrigðisfulltrúafélagi Íslands. Ritari og sérstakur starfsmaður nefndarinnar var skipaður Þórhallur Halldórsson forstöðumaður. Rétt er að vekja athygli á því að lög um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit, þ.e. lögin nr. 50/1981, hafa í reynd tvisvar hlotið endurskoðun frá gildistöku þeirra sem var 1. ágúst 1982, annars vegar með lögum nr. 92/1984 sem felld voru saman við fyrri lögin og gefin út svo breytt með lögum 109/1984 og hins vegar með setningu laga nr. 117/1985, um geislavarnir. Fyrri breytingin snertir fyrst og fremst heimild sveitarfélaganna og Hollustuverndar ríkisins til gjaldtöku vegna þjónustu sinnar, heilbrigðiseftirlits og rannsóknastarfa. Með síðari breytingunni var geislavarnarstarfsemin vegna sérstaks eðlis síns tekin frá Hollustuvernd ríkisins og sett undir sérstaka stofnun, Geislavarnir ríkisins. Hefur því eitt af verkefnum nefndarinnar verið að fella þessar breytingar inn í frv. það sem hér liggur frammi. Með setningu nýrra laga um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit á árinu 1981 var fyrst og fremst stefnt að þremur markmiðum: Að koma á heilsteyptu og samræmdu heilbrigðiseftirliti og mengunarvarnaeftirliti á landinu öllu. Felldar voru undir eina stofnun, Hollustuvernd ríkisins, þrjár stofnanir á vegum heilbr.- og trmrn. sem störfuðu á þessum vettvangi, þ.e. Heilbrigðiseftirlit ríkisins, Matvælarannsóknir ríkisins og Geislavarnir ríkisins. Sett var á fót sérstök mengunarvarnadeild innan Hollustuverndar ríkisins og þar með í fyrsta skipti kveðið á um mengandi atvinnurekstur á heildstæðan hátt í íslenskri löggjöf. Það voru fyrst og fremst þessi atriði sem komu til umfjöllunar í endurskoðunarnefnd laganna auk ýmissa smærri atriða sem ákveðið var að leggja til að yrðu færð til betri vegar eða felld úr gildi með vísun til fenginnar reynslu. Ef litið er til áðurgreindra meginmarkmiða með lagasetningunni 1981 má segja að í aðalatriðum hafi tekist að koma á heilsteyptu og samræmdu heilbrigðis- og mengunareftirliti í landinu öllu. Þannig hefur næstum tekist á aðeins fjórum árum að koma á í landinu öllu heilbrigðiseftirliti sem er í höndum sérkunnáttumanna að verulegu leyti. En þar sem þetta hefur ekki alveg tekist enn eru áform uppi um úrbætur innan skamms. Með skírskotun til jákvæðrar þróunar þessara mála í landinu eru nánast engar brtt. gerðar varðandi þennan þátt laganna. Þær breytingar sem fram koma varðandi hann snerta fyrst og fremst stöðu svæðisnefnda um heilbrigðiseftirlit, þ.e. afskipti þeirra af fjármálum og samskipti sveitarfélaga sem standa saman að heilbrigðiseftirliti á hinum þrettán eftirlitssvæðum þannig að síður komi til erfiðleika við afgreiðslu fjárhagsáætlana. Varðandi annað meginmarkmiðið, sem er starfsemi Hollustuverndar ríkisins, er nefndin þeirrar skoðunar að ekki hafi tekist sem skyldi til um það. Það er álit nefndarmanna að stofnunin eigi enn langt í land með að sinna þeim veigamiklu verkefnum sem henni eru falin lögum samkvæmt. Þó fjárskortur hafi ráðið þar miklu komi enn fremur til húsnæðisleysi og skortur á efnarannsóknum matvæla og annarra neyslu- og nauðsynjavara, auk þess sem stjórnun stofnunarinnar sé ekki nægilega sterk. Varðandi húsnæði og aðstöðu til efnarannsókna matvæla og annarra neyslu- og nauðsynjavara er rétt að benda á að gert er ráð fyrir að Hollustuvernd ríkisins fái rými í húsnæði því sem ríkið keypti af Vörumarkaðnum í Ármúla í Reykjavík. Ætti sá vandi því að leysast innan tíðar. Nefndin leggur hins vegar til að stjórn stofnunarinnar verði gerð skilvirkari og að málum verði þannig komið fyrir að möguleikar gefist til betri og markvissari stjórnunar en hingað til. Nefndin telur nauðsyn virkrar stjórnunar brýna þar sem um sé að ræða stofnun sem eigi litla möguleika til tekjuöflunar vegna eðlis starfseminnar sem er að annast aðstoð við heilbrigðiseftirlitið í landinu og þjónustu við almenning yfirleitt. Til að reyna að ráða bót á þessu leggur nefndin til að í stað forstjóra komi framkvæmdastjóri með rekstrarmenntun og rekstrarreynslu sem starfi með sérstakri þriggja manna starfsstjórn sem ráðherra velur úr sjö manna stjórn stofnunarinnar, en í þeim hópi eru hinir faglegu sérfræðingar. Enn fremur leggur nefndin til að starfssviðum stofnunarinnar verði fjölgað um eitt, þ.e. eiturefnasvið, en um nauðsyn þess þarf varla að fjölyrða. Um þriðja þáttinn, þ.e. stofnun sérstakrar mengunarvarnadeildar og ákvæði laganna um mengunarvarnir, telur nefndin of skamman tíma hafa liðið til þess að hægt sé að dæma þar um reynsluna með fullri vissu, en bendir á að á undanförnum fjórum árum hefur þó ýmsu verið áorkað. Nefndin leggur því engar efnislegar breytingar til varðandi þann þátt. Ég hef hér að framan í stuttu máli gert grein fyrir þeim meginbreytingum sem felast í frv. því sem hér liggur frammi. Með frv. fylgir mjög ítarleg grg. þar sem m.a. er greint frá starfsháttum nefndarinnar, reynslu af framkvæmd gildandi laga í héruðum landsins, starfsemi Hollustuverndar ríkisins eftir starfssviðum og helstu nýmælum frv., auk ítarlegra athugasemda við einstakar greinar. Ég læt nægja að vísa til þessara atriða, en legg þó megináherslu á að efla þá starfsemi Hollustuverndar ríkisins m.a. með því að gera stofnuninni kleift að annast eftirlit með innflutningi matvæla og annarra neyslu- og nauðsynjavara og koma fyrir innan stofnunarinnar á næstu tíu árum rannsóknastarfsemi sem lýtur að efnarannsóknum vegna Heilbrigðiseftirlitsins, t.d. vegna þeirra atriða sem ég hef áður greint, matvæla og annarra neysluvara, en um þessi atriði er fjallað í ákvæðum til brb. í frv. Ég tel að ekki verði lengur undan þeirri ábyrgð vikist að koma á fót slíkri starfsemi hér á landi, þ.e. að þegar verði hafist handa við þá uppbyggingu, enda gefast betri möguleikar til þess bráðlega þegar stofnunin flyst í nýtt húsnæði. Ég sé ekki ástæðu til að fara frekari orðum um þetta frv., en legg til að því verði að lokinni 1. umr. vísað til hv. heilbr.- og trn. með beiðni um eins skjóta fyrirgreiðslu og unnt er þannig að unnt sé að taka afstöðu til afgreiðslu þess á þessu þingi í samræmi við það sem segir í ákvæðum til bráðabirgða í gildandi lögum, en með einhverjum hætti þurfum við að standa við það ákvæði. Ég vil í því tilefni, ef það mætti verða til að greiða fyrir starfi nefndarinnar, vísa til þess að undirbúningsnefnd málsins hefur haft samráð og leitað umsagnar geysimargra aðila sem málið snertir, en þeir eru upp taldir í grg.