Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Sjútvn. hefur athugað þetta frv., og eins og nál. ber með sér, þá hefur orðið samkomulag um það í n. að mæla með framgangi þess, en frv. er borið fram til staðfestingar á brbl., sem ríkisstj. gaf út á s.l. sumri um breyt. á 1. um hafnarhótasjóð. En jafnframt því, sem n. mælir með framgangi frv., leggur hún til, að á því séu gerðar tvær breytingar. Í þessu frv. er gerð allveruleg breyting á ráðstöfun á fé hafnarbótasjóðs frá því, sem verið hefur frá öndverðu, eða frá árinu 1945, að fyrst var farið að ráðstafa fé úr þessum sjóði. Ráðstöfun á fé úr sjóðnum hefur farið fram með þeim hætti, að ríkisstj. hafði heimild til að verja á hverjum tíma 2/3 hlutum af höfuðstól sjóðsins til viðbótarframlaga til hafnargerða, þar sem svo stóð á, að hraðar var farið í framkvæmdi, en svo, að framlög á fjárlögum hverju sinni hrykkju til, að hluti ríkissjóðs yrði að fullu greiddur. Hefur á þennan hátt verið árlega veitt nokkurt fé úr sjóðnum til viðbótar framlögum ríkisins á fjárlögum, og hefur þetta orðið til þess að auðvelda allverulega hraðari framkvæmdir í hafnargerðum, en annars hefði orðið. En svo er ákveðið, að það fé, sem varið er úr hafnarbótasjóði á þennan hátt, skuli endurgreiðast sjóðnum aftur úr ríkissjóði á næstu þremur árum. Sjóðurinn hefur þess vegna vaxið, bæði af því að í hann rennur árlegt framlag til hans í fjárlögum og enn fremur af vöxtum af þeim 1/3 af sjóðnum, sem ekki má hreyfa, en með endurgreiðsluskyldunni er tryggt, að engin rýrnun verður á sjóðnum endanlega. Höfuðstóll sjóðsins nemur nú um 5.7 millj. kr. - Þetta er þá sú tilhögun, sem verið hefur á fjárframlagi úr hafnarbótasjóði allt til þess að þessi brbl. voru gefin út. En sú breyting er gerð samkv. þessum brbl., að nú er heimilað samkv. 1. tölul. 1. gr. brbl. að velta styrki til hafnargerða og lendingarbóta, þar sem tjón hefur orðið af náttúrunnar völdum, en hins vegar ekki gert ráð fyrir því, að það fé, sem veitt er úr sjóðnum með þessum hætti, verði endurgreitt úr ríkissjóði inn í sjóðinn aftur. Í öðru lagi er gert ráð fyrir því, sem einnig er breyting frá því, sem áður gilti, að vaxtalaus lán verði veitt til hafnar- og lendingarbóta úr sjóðnum; að öðru leyti verði haldið áfram sams konar framkvæmd og verið hefur með fjárframlög úr sjóðnum. N. leit svo á, að með þessum breytingum um óendurkræfan styrk og vaxtalaus lán væri stigið spor, sem gæti haft í för með sér, að mjög yrði gengið á sjóðinn, og ef til vill gæti, þegar frá líður, svo farið, að sjóðurinn yrði ekki einasta skertur, heldur gæti að því rekið, að hann yrði étinn upp. Þetta taldi n. að þyrfti að fyrirbyggja. Reynslan, sem fengizt hefur af hafnarbótasjóði, sýnir það, að hér er um mjög þarfa stofnun að ræða, sem hefur auðveldað mjög framkvæmdir í hafnargerðum, og aðstaðan til þess batnar hröðum skrefum, eftir því sem sjóðurinn vex, og gætu þá fleiri orðið þessarar aðstoðar aðnjótandi heldur, en enn hefur verið. N. leit þess vegna svo á, að það yrði að gera ráðstafanir til þess og taka upp í þetta frv. breytingar, sem fælu það í sér, að fyrirbyggt væri, að sjóðurinn yrði rýrður, bæði að því er snertir 1. og 2. lið, og lúta brtt. n. að þessu. Viðvíkjandi 1. liðnum leggur n. til, að það fé, sem veitt er sem styrkur til hafnargerða og lendingarbóta undir þeim kringumstæðum, sem þar um ræðir, verði endurgreitt í sjóðinn með sama hætti og verið hefur. Í öðru lagi, að því er snertir lánveitingar úr sjóðnum, verði tekið inn í frv. ákvæði um það, að ávallt sé fyrir hendi ríkisábyrgð á þessum lánum, svo að það sé einnig tryggt, að það fé komi aftur í sjóðinn að lánstíma liðnum, sem þannig er úr honum varið. Það á þess vegna að vera tryggt með þessum brtt. n., að sjóðurinn haldi áfram að vaxa og þrátt fyrir það að nokkuð sé breytt frá því, sem áður hefur verið um tilhögunina á greiðslum úr honum, þá verði það ekki til þess að skerða sjóðinn að neinu leyti endanlega. Ég vil taka það fram, að sjútvn. ræddi um þessar tillögur við vitamálastjóra, sem hafði átt nokkurn þátt í samningu þessara brbl., og var hann sammála n. um það, að það væri til bóta og öryggis að setja slík ákvæði inn í frv. Það hefur að vísu áður verið veitt nokkurt fé sem óendurkræfur styrkur, þegar svo hefur staðið á, að skemmdir hafa orðið af náttúrunnar völdum. Þetta fé hefur hingað til ávallt verið veitt á fjárl., en ekki varið fé hafnarbótasjóðs að neinu leyti til slíkra hluta. Það leiðir af sjálfu sér, eins og að er vikið í nál., að það er nokkur hætta á því, að menn muni gera sitt ýtrasta til að fá nokkurn grundvöll fyrir kröfum um að fá fé, sem ekki þarf að leggja fram á móti heima fyrir, eftir að slík ákvæði eru upp tekin, og þar verður vitanlega að gjalda varhuga við, og mundi vera út af fyrir sig nokkurt aðhald í því, að þetta fé eigi að greiðast aftur inn í hafnarbótasjóðinn. Nefndin leggur sem sé til, að þetta frv. verði samþ. með þeim breytingum, sem ég nú hef lýst og eiga að dómi nefndarinnar að vera öruggar, til þess að sjóðurinn verði ekki skertur, heldur haldi áfram að vaxa og vinna það stóra hlutverk að stuðla að bættri aðstöðu til þess að hrinda í framkvæmd þeim nauðsynlegu málum, sem hafnar- og lendingarbætur eru hér á landi.



Herra forseti. Frv. það á þskj. 175, sem ég hef hér leyft mér að flytja, um breyt. á l. um sjúkrahús, fjallar um það, að í 1. gr. laga nr. 33 1945 verði bætt við þá upptalningu, sem fyrir er, einn sjúkrahúsi á Suðurlandsundirlendinu. Ég þarf ekki að hafa mörg orð um frv. þetta. Það er öllum auðskilið. Eins og nú standa sakir, er ekkert sjúkrahús starfandi á Suðurlandsundirlendinu, en í þeim þremur sýslum, sem þar eiga hlut að máli, búa nú yfir 10 þús. manns, og fer fólki þar fjölgandi nú hin síðustu ár, svo að það er ekki að ófyrirsynju, þótt hafizt verði handa um byggingu sjúkrahúss austan fjalls, enda er það svo, að nú er að verða almennur áhugi hjá fólkinu í þessum héruðum um, að nú verði hafizt handa um byggingu á slíku húsi. Um þörfina á því þarf ég ekki mikið að ræða, hún er öllum augljós. Það hefur oft reynzt illkleift að flytja sjúkt fólk þessa löngu leið yfir fjallvegi til Reykjavíkur og iðulega reynzt erfitt að fá inni á sjúkrahúsum hér fyrr en þá eftir langa bið. - Ég vænti, að hv. Alþ. finni lausn þessa máls og fylgi því hér eftir. Ég vil svo mælast til þess, að frv. að lokinni þessari umr. verði vísað til 2. umr. og hv. heilbr.- og félmn.



Ég verð líklega að byrja á því að þakka hv. samþingismanni mínum fyrir það, að hann ætlar að vera með frv., og finnst manni það ekki beint þakkarvert í sjálfu sér; mér finnst það alveg sjálfsagt af honum sem slíkum. - Það, sem deilt hefur verið um af honum, hefur ekki komið fram nema hjá honum, - sú rödd, að það væri heppilegra að hafa það ekki undir lögunum um fjórðungssjúkrahús, af því að byggingarstyrkurinn væri 2/3 miðað við almenn sjúkrahús. Þetta er misskilningur, sem m. a. landlæknir bendir hér á í því fylgiskjali, sem fylgir með nái. Það var hugsað þannig árið 1949, þegar þessu var bætt inn í lögin um sjúkrahús, að það yrði aðeins til læknisbústaða og sjúkraskýla og húsa í einstökum héruðum, og ef þrjú sýslufélög standa saman um að reisa eitt sjúkrahús, þá er ekki lengur hægt að tala um sjúkrahús í einstökum héruðum. Það nær yfir heilan landsfjórðung og gæti því ekki fallið undir það ákvæði. Með lögunum um fjórðungssjúkrahús var gert ráð fyrir því, að þau hús nytu frekari hlunninda af því opinbera heldur en önnur hús. Það var gert til þess að reyna út af þeim vandræðum, sem þá voru orðin með rekstur sjúkrahúsa, að stuðla að því, að hver fjórðungur hefði sitt sjúkrahús út af fyrir sig, eitt gott hús, sem alltaf væri hægt að reka. Það var meiningin, með fjórðungssjúkrahúsalögunum. Og ég held, að það sé alveg sjálfsagt fyrir Sunnlendinga, þegar þeir hefjast handa um byggingu á sínu sjúkrahúsi, að hafa það undir þessum lögum um fjórðungssjúkrahús. Um það held ég að sé ekki mikill ágreiningur, enda var sú eina rödd, sem kom á móti því á fundinum á Selfossi, frá hv. 2. þm. Rang., samþm. mínum, og að vísu að nokkru leyti frá hv. 2. þm. Árn. Allir aðrir á fundinum hölluðust frekar að því, að það væri betra að hafa fjórðungssjúkrahús undir þeim lögum, þ. á m. læknarnir allir. Og ég skil ósköp vel þá afstöðu. Ég get nú ekki séð, að þetta frv. sé of fljótt fram borið. Ég vil segja, að það sé of seint fram komið. Þetta átti að vera skeð fyrir þó nokkuð löngu. Og það stafar meðal annars af því, að undanfarandi ár hef ég rætt þetta mál mikið við landlækni. Hann hefur ekki viljað fram að þessu fallast á þá skoðun mína, að fjórðungurinn ætti að fá fjórðungssjúkrahús, því að hann hélt því fram, að Landsspítalinn ætti að vera fjórðungssjúkrahús okkar Sunnlendinga. En nú, þegar svo er komið, að Landsspítalinn er orðinn yfirfullur af sjúklingum með vissa veiki, aðallega krabbamein og slíkt, - hann er svo að segja lokaður fyrir öllum öðrum sjúklingum, - þá féllst landlæknir fyrst í haust á það, að við Sunnlendingar ættum sömu kröfu á því eins og aðrir landsfjórðungar, enda sést það hér á hans umsögn, að hann er nú fyllilega orðinn samþykkur því, að svona verði farið að. Og ég þakka honum fyrir það. Ég kæri mig ekki um að karpa um þetta meira. Við erum orðnir allir sammála um það, vona ég, Sunnlendingar, að okkur vanti sjúkrahús og þurfum það að fá. Og jafnvel, eins og hv. 2. þm. Rang. tók fram, þó að þetta verði að lögum, þá geta viðkomandi ráðamenn í héruðunum austan fjalls ráðið því, hvort það verður breytt eftir þessum lögum eða ekki. Það er á þeirra valdi, hvort þeir vilja heldur hafa sjúkrahús undir öðrum ákvæðum laga eða þessum. Þess vegna held ég, að það sé gott, að þetta verði samþ., svo að það sé til, ef þeir vilja nota þá aðferð, sem ég tel víst að muni verða. Ég hirði svo ekki að ræða um það frekar. Þeim myndarbrag, sem var á sjúkrahúsi Rangæinga, meðan fyrirrennari minn var þar, skal ég ekki draga úr, ég er fyllilega sammála því. En ég hef verið þar líka yfir 20 ár, - kannske ekki með eins miklum myndarbrag, - ég ætla ekki að dæma um það sjálfur. En ég hef verið læknir við sjúkrahúsið á Stórólfshvoli í yfir 20 ár. Nú er húsið orðið ónýtt, og hefur orðið að rifa það, og allar aðstæður eru breyttar frá því, sem áður var. Það er komið svo nú, að úti um land er ekki hægt að reka sjúkrahús nema nokkuð stór, sem hægt er að hafa vissan mannfjölda við, hjúkrunarlið. Það fæst ekki orðið hjúkrunarlið á þessa smáu staði og fáu nema hafa vaktaskipti, og það mundi ekki standa undir þeim kostnaði. Þess vegna er nú svo, að svo að segja öll sjúkrahús úti um land standa auð og tóm út af því, að það er ekki hægt að reka þau með því fyrirkomulagi, sem nú er á vinnu þess fólks, sem við þau þarf að vinna. Þess vegna var húsið á Stórólfshvoli rifið, sem var orðið lélegt, ónýtt, - það var rifið og ekki hugsað um að koma upp öðru í staðinn, vegna þess að svona smásjúkrahús er ekki hægt að reka lengur. Það tilheyrir gamla tímanum að reka þessi hús og er ekki hægt að gera það mögulegt. Þau verða að vera nokkuð stór, þannig að hægt sé að hafa vaktaskipti og fólk eftir þeim kröfum, sem nú eru gerðar bæði til sjúkrahúsa og fólks, sem þar vinnur.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð út af lagaskýringu hv. síðasta ræðumanns. Ég er hérna með lögin með mér, og það stendur hérna alveg skýrum stöfum, eins og lagagreinin hljóðar: „Ríkissjóður greiðir bæjarfélögum allt að 2/5 kostnaðar, en öðrum sveitarfélögum allt að 2/3 kostnaðar af að reisa almenn sjúkrahús“ - það er ekki sagt einstökum sveitarfélögum, heldur sveitarfélögum, og auk þess „sjúkraskýli eða læknisbústaði.“ - En landlæknir nefnir ekki nema sjúkraskýli og læknisbústaði. Það er óþarfi fyrir okkur að vera að deila um þetta, af því að við erum sammála um, að frv. megi fram ganga, jafnvel þó að það væri ef til vill verra, að húsið væri rekið eins og fjórðungssjúkrahús heldur en almennt sjúkrahús, vegna þess að það er á valdi stjórnar sjúkrahússins og sýslunefndanna, hvor kosturinn verður valinn. Þess vegna getur það aldrei skaðað, en eins og ég sagði áðan, þá gæti orðið bót að því, ef rekstrarstyrkur til fjórðungssjúkrahúsa yrði aukinn. Ég man ekki betur, en að á fundinum á Selfossi hafi hv. 2. þm. Árn. og Lúðvík Norðdal læknir talið miklar líkur til þess, að það væri betra fyrir héruðin að byggja sjúkrahúsið eins og venjulegt héraðssjúkrahús. Ég talaði ekki um, að frv. væri of fljótt fram komið. Ég sagði ástæðuna fyrir því, hvers vegna ég hefði ekki flutt frv. í haust, eins og mér var beinlínis falið með samþykkt fundarins, sem ég nefndi. Það var út af því, að lögin voru þannig eftir minni vitund og lögfræðinga, sem ég talaði við, að byggingarstyrkurinn yrði lægri með því fyrirkomulagi, að það væri fjórðungssjúkrahús. Og þetta vil ég undirstrika, vegna þess að landlæknir nefnir aðeins sjúkraskýll og læknisbústaði, en gleymir að nefna almenn sjúkrahús, eins og stendur í lögunum. Hann veit, hvað hann segir, ef til vill, en hann getur aldrei kallað sjúkrahúsið á Blönduósi með 30 rúmum sjúkraskýli. Það er almennt sjúkrahús. Og það er viðurkennt af öllum, að öll sjúkrahús utan kaupstaða eru styrkt í byggingu að 2/3. Það er ekki hægt að mótmæla því með rökum, sem stendur skýrt í lögum.



Herra forseti. Í sjálfu sér væri hægt að færa margar og mikilvægar ástæður til stuðnings þessu máli, því að svo gagnlegt og nauðsynlegt er það, að greitt sé fyrir því, að ræktun landsins aukist. En ég ætla, að flestir hv. þdm. séu það kunnugir þessum málum, að þess gerist ekki þörf að fjölyrða svo mjög um það. Ég get líka skírskotað til þeirrar grg., sem fylgir frv., því að þar er drepið á nokkur þau höfuðatriði, sem máli skipta. Ég hygg, að það sé ekki hægt að mæla móti því, að eitthvert mikilvægasta verkefnið, sem fram undan er, er að rækta jörðina og gera hana færa til þess að gefa þeim, sem hana erja, mikinn arð. En eitthvert þýðingarmesta atriðið í þeim efnum er einmitt framræsla. Víðs vegar um landið er sérstök aðstaða til þessara verka. Á stórum svæðum þessa lands er ekki hægt að auka túnrækt að neinu ráði, nema landþurrkun fari fyrst fram. Slíkt kostar afar mikið fé, og það skilar engu verðmæti fyrr en eftir nokkur ár. Framræsla lands til túnræktar er ekki í góðu lagi, nema því aðeins að eftir að landið er þurrkað standi það brotið í tvö til þrjú ár í minnsta lagi. Allir geta því séð, hvort það er ekki nokkuð þungt í vöfum hjá efnalitlum mönnum að annast þessar framkvæmdir. Ég er þeirrar trúar, að hv. alþm. hafi gert sér grein fyrir því, að eftir því sem högum okkar þjóðar er háttað nú, þá er þetta eitthvert nauðsynlegasta og gagnlegasta verkið, sem þarf að sinna. Ég ætla ekki að fjölyrða frekar um málið nú, í trausti þess, að hv. landbn. og alþm. geri sitt til þess að greiða fyrir framgangi þess.



Herra forseti. Í gildandi skattalögum er kveðið svo á, að þurfi skattgreiðandi að kaupa heimilisaðstoð, megi hann draga lögheimilaðan persónufrádrátt frá tekjum sínum vegna hinnar keyptu heimilisaðstoðar. Þurfi hjón af sérstökum ástæðum að hafa ráðskonu eða þurfi einstaklingur að hafa ráðskonu vegna ómegðar, sem hann hefur á framfæri sínu, þá er honum heimilt að draga frá tekjum sínum sem svarar persónufrádrætti einstaklings, en ekki hið greidda ráðskonukaup. Þessi regla er skiljanleg vegna þeirrar grundvallarreglu skattalaganna, að tekjur hjóna eru skattlagðar saman. Ef reglan væri ekki þessi, hefði það í för með sér, að einstaklingur, sem þyrfti að hafa ráðskonu vegna ómegðar, greiddi lægri skatt, en eiginmaður, ef kona hans vinnur á heimilinu. Hann fær aðeins að draga frá tekjum sinum persónufrádrátt einstaklings, og er þess vegna talið rétt, að einhleypur maður t. d., sem hefur ráðskonu, fái ekki heldur að draga meira frá tekjum sínum, en sem svarar persónufrádrætti einstaklingsins. Með tilliti til samsköttunarreglunnar, sem gildandi l. byggja á, er því þessi regla um hámark ráðskonufrádráttarins skiljanleg og eðlileg. Hitt er svo annað mál, að þessi regla getur komið mjög ranglátlega niður. Gerum ráð fyrir því, að hjón hafi 30 þús. kr. árstekjur, þau hafi enga ráðskonu, en eiginkonan vinni á heimilinu. Af einhverjum ástæðum óskar konan þess ekki að inna störf sín af hendi á heimilinu, en vill heldur taka að sér starf utan heimilisins og kaupa ráðskonu til þess að vinna heimilisstörfin. Gerum ráð fyrir því, að hún geti unnið sér inn 15 þús. kr. utan heimilisins og geti fengið sér ráðskonu til þess að vinna heimilisstörfin fyrir 15 þús. kr. Hún gerir þetta. Afkoma hjónanna og heimilisins er því nákvæmlega hin sama eftir sem áður. Það, sem gerzt hefur, er einvörðungu það, að eiginkonan hefur viljað hagnýta sér þau skilyrði til verkaskiptingar. sem henni eru að skapi, samrýmast óskum hennar og starfslöngun, hún vill heldur vinna utan heimilisins og kaupa sér fyrir tekjur sínar þá heimilisstjórn, sem nauðsynleg er. En samkv. núgildandi reglum mundu skattgreiðslur þessa heimilis, þó að raunverulegar tekjur þess séu algerlega óbreyttar, hækka mjög verulega, vegna þess að 15 þús. kr. leggjast við tekjur mannsins. Tekjur hans verða því 45 þús. kr., en hann má aðeins draga persónufrádrátt einstaklings, sem nú er um 3.700 krónur, frá þessum 45 þús. kr. Skattskyldar tekjur húsbóndans hækka því um 15 þús. kr. að frádregnum aðeins 3.700 krónum. Raunveruleg lífsafkoma fjölskyldunnar er algerlega óbreytt, en aðeins vegna þess, að konan hefur óskað að hagnýta sér sjálfsagðan rétt sinn til þess að stunda það starf, sem er að hennar skapi, vaxa skattgreiðslur þessa heimilis verulega. Þetta er auðvitað mjög óeðlilegt. Við svo búið má ekki standa. Með þessum reglum, eins og þær eru, er í raun og veru verið að skerða skilyrði konu til þess að vinna þau störf, sem henni eru hugstæðust. Hún er í raun og veru ekki algerlega frjáls að því að gegna starfi utan heimilis, jafnvel þótt hún láti allar tekjurnar ganga til greiðslu heimilisstjórnarinnar. Hún er ekki algerlega frjáls að því vegna þess, að það bakar heimilinu, eiginmanni hennar, aukna skattskyldu. Þetta er í raun og veru skerðing á atvinnufrelsi giftrar konu. Það verður tæplega talið, að hún njóti algers atvinnufrelsis, meðan hún eða þau hjónin verða að gjalda þess í skattgreiðslu, ef hún velur sér starf utan heimilisins, þó að hún með því starfi sjái fjárhagslega séð algerlega jafnvel fyrir heimilinu og áður. Þetta þarf nauðsynlega að breytast. Annað mál er svo það, að ekki er hægt að lagfæra þetta með því einu að leyfa hækkaðan ráðskonufrádrátt frá því, sem nú er, t. d. með því að leyfa, að allt ráðskonukaup skuli vera frádráttarhæft. En till. um það hafa komið fram hér á hv. Alþingi, að ég held oftar en einu sinni. Ef slík skipan væri lögtekin, að allt ráðskonukaup skuli vera frádráttarhæft, ef á annað borð er talin þörf á ráðskonu, þá getur borgað sig betur fyrir konu áð vinna utan heimilis og hafa ráðskonu, því að þá fæst meiri frádráttur vegna heimilisstarfanna, en eiginmaður fær vegna eiginkonu sinnar, og það er auðvitað líka óréttlátt. Þá eru og greiddir lægri skattar af tekjum giftrar konu, sem vinnur utan heimilis, en konu, sem starfar að sameiginlegum atvinnurekstri þeirra hjónanna, starfar að atvinnurekstri manns síns og eykur sameiginlegar atvinnutekjur þeirra. Og þetta er líka óeðlilegt. Mál þetta er þess vegna engan veginn einfalt viðfangs. Það, sem verður að gera, er því fyrst og fremst að áætla eiginkonu ávallt tekjur vegna heimilisstarfanna, þ. e. a. s. áætla eiginkonunni hluta af tekjum manns síns sem greiðslu fyrir heimilisstörfin, ef hún innir þau af hendi. Við flm. þessa frv. höfum einmitt lagt til, að þessi skipan verði tekin upp í frv. á þskj. 110, þar sem gert er ráð fyrir því, að allar giftar konur verði sjálfstæðir skattþegnar og fái í sinn hlut hluta af tekjum mannsins auk þeirra tekna, sem þær vinna sér inn sjálfar. En væri þetta gert, þá er eðlilegt að leyfa hækkaðan ráðskonufrádrátt frá því, sem nú er. Annars helzt það ranglæti gildandi skipunar, að eiginkona er ólíkt sett eftir því, hvort hún vinnur heima eða vinnur úti og kaupir heimilishjálp. Má skýra þetta með dæmi. Gerum ráð fyrir því, að kvæntur maður hafi 30 þús. kr. árstekjur. Væri nú frv. á þskj. 110 lögtekið, þá væri tekjum skipt á milli hjónanna þannig, að hvoru þeirra væru reiknaðar 15 þús. kr. Gerum hins vegar ráð fyrir því, að annar kvæntur maður hafi einnig 30 þús. kr. árstekjur, en kona hans vinni utan heimilisins fyrir 15 þús. kr. og noti þessar tekjur til þess að greiða ráðskonu kaup fyrir að hafa með höndum heimilisstjórnina. Raunveruleg afkoma beggja þessara hjóna er því nákvæmlega hin sama. En jafnvel þó að frv. á þskj. 110 væri lögtekið, þá greiddi, að óbreyttum ráðskonufrádrætti, síðari eiginmaðurinn skatta af 30 þús. kr., að frádregnum hinum lága ráðskonufrádrætti, eða 3.700 kr., en kona hans af 15 þús. kr. tekjum. Og þessi hjón greiddu því hærri skatt af sömu raunverulegum tekjum, vegna þess að greidda ráðskonukaupið er 15 þús. kr., en honum er aðeins heimilað að draga 3.700 krónur frá tekjum sínum vegna hinnar aðkeyptu heimilisstjórnar. Þetta er auðvitað óeðlilegt, og þetta þarf að breytast. Þess vegna er lagt til í þessu frv., að hámark frádráttarbærs kostnaðar við heimilisstjórn sé hækkað úr löglegum persónufrádrætti, eða nú 3.700 kr., og upp í 25 þús. kr., en það er sama tekjuhámarkið og gert er ráð fyrir á tekjum eiginkonu í frv. á þskj. 110. Það er hins vegar ekki eðlilegt að heimila að draga allt greitt ráðskonukaup frá tekjum, vegna þess að þá gæti það heimili orðið betur sett, þar sem konan ynni utan heimilis og keypti dýra ráðskonu, heldur en hjón, þar sem konan vinnur á heimilinu. Það má því segja, að þetta frv. sé eins konar viðbót við frv. um sérsköttun hjóna á þskj. 110. Það er mjög eðlilegt, að þetta frv. nái fram að ganga, ef frv. á þskj. 110 nær fram að ganga. Hins vegar væri hægt að samþ. það frv. - og í því fælist mikil réttarbót - án þess að þetta frv. næði jafnhliða fram að ganga, sem þó væri tvímælalaust æskilegast. Hins vegar er ekki eðlilegt, að þetta frv. yrði samþ., ef sú réttarbót, sem í frv. á þskj. 110 felst, yrði ekki samþ., vegna þess að það mundi þá ívilna óeðlilega þeim hjónum, sem hafa ráðskonu, miðað við þau heimili, þar sem eiginkonan vinnur að heimilisstörfum. Að svo mæltu leyfi ég mér að óska þess, að þessu frv. verði vísað til hv. fjhn. að lokinni þessari umr., og mælast til þess við hv. fjhn., að hún taki bæði þessi frv.. þetta og frv. á þskj. 110, til athugunar sameiginlega.