Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti! Þó að ég hafi ekki mikla trú á þessu frv., mun ég samt fylgja því. Ég vil benda hv. 2. landsk. á, að ef till. hans verður samþ., þá er nauðsynlegt, að hann taki til athugunar, hvernig fer með útsvar, sem er greitt eftir áramót. Samkv. l. er útsvar greitt á árinu frádráttarhæft til skatts, en ef útsvar verður samkv. hans till. greitt á næsta ári eftir að það er á lagt, þá er það ekki frádráttarhæft, a. m. k. ekki árið, sem það er á lagt. Þess vegna verður hv. þm., ef brtt. hans er samþ., að koma með aðra brtt. við þetta.

* Frsm. (Magnús Gíslason): Allshn. hefir athugað frv. þetta ýtarlega og hefir orðið sammála um að leggja til, að það verði samþ. í öllum aðalatriðum, en þó með nokkrum breytingum. Ennfremur hefir hv. 2. landsk. þm. gert sérstaka brtt. við frv. Frv. þetta er flutt af allshn. Nd. eftir beiðni ríkisstj., og tilgangur þess er að bæta úr þeim örðugleikum, sem komið hafa í ljós við innheimtu útsvara í landinu. Það er kunnugt, að viða hefir horft til vandræða vegna þessarar innheimtu. Bæði er það, að útsvör hafa hækkað hin síðustu ár svo mjög, að þau standa ekki í réttu hlutfalli við gjaldþol skattþegnanna, og eins er hitt, að margir þurfa að leita sér vinnu í öðrum landsfjórðungum, og eiga hreppa- og bæjarstjórnir þá mjög erfitt um vik að heimta inn útsvör, sem fallin eru í gjalddaga. Aðalbreytingin á núgildandi löggjöf um útsvarsgreiðslur verður sú, ef frv. nær samþykki, að innheimtufyrirkomulagið breytist þannig, að innheimtan verður lögð á herðar þeirra, sem kaup eiga að greiða. Þá er hin breytingin, að gjalddögum megi fjölga með samþykki ráðherra og sýslunefnda. Fjölgun gjalddaganna verður þannig fyrir komið, að þeir, sem eru upp á fast kaup, greiði útsvör sín 1. dag hvers mánaðar. Um þetta atriði var nefndin ekki alveg sammála. Form. n., 2. landsk., vildi láta gjalddagana vera 10 talsins. Á þetta gat meiri hl. n. ekki fallizt vegna þess, að þá myndi útsvarsgreiðslur falla yfir á næsta gjaldár. Meiri hl. n. var aftur á móti þeirrar skoðunar, að nauðsynlegt væri, að lögin sæju svo um, að útsvörin væru greidd að fullu á hverju gjaldári. Róttækasta breyting frv. er ákvæðið um sjálfa innheimtuna, þar sem atvinnurekendum er lögð sú skylda á herðar að halda eftir af kaupinu til greiðslu á útsvarinu. Fyrirmælin um, að atvinnurekandi, sem hefir daglaunam. í þjónustu sinni, skuli halda eftir 1/10 af kaupi launþega til útsvarshluta, munu án efa gera innheimtu þessa auðveldari. Í 29. gr. laganna frá 1906 var tæpt á þessu, en framkvæmdirnar urðu litlar, vegna þess að ákvæðin voru svo ströng, að sveitarstjórnirnar gátu ekki framfylgt þeim. En með frv. þessu er gert ráð fyrir, að lögtök vegna útsvara verði óþörf og falli að mestu niður. Breytingar n. miða aðallega að því að tryggja rétt útsvarsgreiðenda, að þeir greiði ekki meira en útsvarinu nemur, t. d. í þeim tilfellum, að menn fái kaup frá fleirum en einum kaupgreiðanda. Til tryggingar þessu hefir n. sett inn það ákvæði, að bæjarstjórn eða hreppsnefnd sé skylt að láta af hendi tvíritaða kvittanaeyðublaðabók við kaupgreiðanda, er síðan gefi útsvarsgreiðanda kvittun í hvert skipti, sem útsvar er greitt. Með þessu er það tryggt, að menn verði ekki krafðir um útsvar nema vissa sé fyrir skuldinni. Um þetta voru engin ákvæði áður. En af öllum þessum ákvæðum leiðir það, að útsvarsgreiðslan verður mál, sem eingöngu fer á milli kaupgreiðanda og bæjarstjórnar eða hreppsnefndar. Ég geng út frá því, að mörgum muni þykja þetta nýja fyrirkomulag útsvarsgreiðslunnar harðar búsifjar, einkum fyrir kaupgreiðendur, og að því muni fylgja mörg óþægindi. Það skal játað, að nokkuð er til í þessu. En n. hefir ekki séð önnur ráð betri til að bæta úr þeim vandræðum, sem nú ríkja í greiðslu útsvara, og hún áleit þessa breyt. nauðsynlega, þrátt fyrir óþægindin. Í byrjuninni munu auðvitað verða nokkrir erfiðleikar um framkvæmd hinna nýju ákvæða, en óþægindin munu brátt hverfa, er menn fara að venjast þessu nýja fyrirkomulagi. Um formshlið málsins er það að segja, að heppilegt þótti að fella l. gr. inn í 29. gr., en fella niður 3. málsgr. 29. gr., sem er óþörf, ef frv. verður að lögum.

*Sigurjón Á. Ólafsson: Hv. frsm. n. hefir gert grein fyrir till. n., og hefi ég þar engu við að bæta. Eins og hv. frsm. gat um, ríkti nokkur ágreiningur innan n. um gjalddagafjölgunina. Ég rakti fyrir n. skoðanir mínar á því, þegar hnigið er inn á þá braut að taka útsvar af kaupi manna. Það kemur mjög hart niður á fólki, þegar slíkur frádráttur er gerður, hvernig sem ástatt er, og ég er hræddur um, að það mundi verða í undandrætti hjá öllum þorra manna að taka útsvarsupphæðina af sínum mánaðarlaunum. Ég er ekki í vafa um, að þótt þingið vilji kannske ekki ganga inn á þessa breyt. nú, þá mun fyrr eða síðar verða hnigið að því ráði, og sérstaklega mun krafa koma um það frá bæjunum. Þá er sú mótbára gegn þessu, að svo og svo mikið af útsvarinu mundi verða ógreitt við lok reikningsársins. Þar er því til að svara, að eins og nú er, þá er svo mikið ógreitt af útsvörum við lok reikningsársins, að þar mundi ekki mjög mikil breyt. verða á nema að því leyti, að með þessu fyrirkomulagi mundi sá hluti upphæðarinnar, sem ógreiddur er við áramót, verða jafntryggur til greiðslu og fyrir áramót, og getur þá bæjar- eða sveitarfélagið eftir sem áður reiknað með þessum tekjustofni. Ég sé því ekki, að þessi mótbára sé óyfirstígandi í reyndinni. Þá hefir því verið haldið fram, og ég skal viðurkenna, að það er rétt, að þetta fyrirkomulag er ekki hentugt fyrir sveitarfélög almennt. En ég vil benda á, að þetta eru heimildarlög, og hrepparnir eru því ekki bundnir við að taka upp þessa reglu. Ég vil ennfremur benda á, að í nágrannalöndunum þekkist þessi regla, að innheimta útsvör mánaðarlega. Mér er kunnugt um, að sú mþn., sem hefir fjallað um þetta mál og innheimtu allra opinberra gjalda til ríkisins, mun yfirleitt hafa litið svo á, að hyggilegt væri að koma inn á svipaða reglu. Ég er ekki viss um, hvernig þetta er í sumum nágrannalöndunum, en t. d. í Danmörku er reglan sú, að mörg opinber gjöld eru innheimt mánaðarlega 10 mánuði ársins, en 2 mánuðir felldir úr, desember og júlí, til þess að létta undir með fólki. Annar þessara mánaða er hátíðamánuður, en hinn mánuðurinn er sá, sem á Norðurlöndum er almennt kallaður sumarfrismánuður. Ég vil fylgja svipaðri reglu hér, því að mér er ljóst, að í Reykjavík er reynslan sú, að hver einasti maður, sem á þess kost, lyftir sér upp sumarmánuðina og fer út úr bænum, en það hlýtur alltaf að hafa útgjöld í för með sér. Um desembermánuð vita allir, að þá er ein aðalhátíð ársins, og þá eiga menn erfitt með að mæta slíkum útgjöldum. Af þessum ástæðum legg ég til, að þessir tveir mánuðir séu undanskildir. Ég skal í þessu sambandi benda á, að með þeirri vaxandi dýrtið, sem nú er hér á landi, er mjög erfitt fyrir meðalheimili, sem hefir 300 - 400 kr. á mánuði, að verða að klípa þar af kannske 50 kr. á mánuði í útsvar. Þessi útgjöld fara nú mjög hækkandi, og samkvæmt nýjustu hagskýrslum hafa skattar nú hækkað á einu ári um 13%. Þess vegna álít ég, að eigi að taka skattana á sem lengstum tíma. Um þetta mál gat ekki orðið samkomulag í n., en ég hygg, að hv. samnm. mínir hafi frekar litið á aðstöðu hreppanna en bæjanna í sambandi við þetta mál, en það er ekki nein hætta á, að þetta komi þeim að neinum baga, því að hér er aðeins um heimild að ræða, sem þeir eru sjálfráðir um, hvort þeir nota sér eða ekki.

*Félmrh. (Stefán Jóh. Stefánsson) : Ég vil þakka n. fyrir afgreiðslu þessa máls. Ég tel mikla nauðsyn fyrir mörg bæjar- og sveitarfélög hér á landi að fá lagafyrirmæli eitthvað í þessa átt. Um langt skeið hafa komið umkvartanir frá mörgum bæjar- og sveitarfélögum, að innheimta útsvara gengi treglega og margir kæmu sér hjá útsvarsgreiðslu vegna þess, að svo óhægt væri um innheimtuna. Þess vegna vil ég fyrir mitt leyti mæla með, að frv. nái fram að ganga. Ég sé ekki, að frv. hafi í meðförum n. breytzt á verri veg svo að verulegu máll skipti, en n. hefir hinsvegar gert nokkrar breyt. á því til bóta. Hv. d. kannast við, að frv. er upphaflega runnið frá n., sem starfaði að þessum málum. Af því að ég fékk með þessi mál að gera í rn., bárust mér umkvartanir frá sumum kaupstöðum út af því, að þetta frv. náði ekki fram að ganga á fyrri hluta yfirstandandi þings. En úr því að það er komið svo langt sem raun er á orðin, þá geri ég ráð fyrir, að það muni ganga í gegn og verða að l. á þessu þingi. Og þar sem er eftir aðeins ein umr. í Nd., þá tel ég gætilegast að samþ. brtt. n., sem hér liggja fyrir. Út af brtt. 2. landsk. get ég tekið undir, að æskilegast sé að hafa gjalddaga útsvars sem flesta og ganga þar eitthvað í þá átt, sem hann leggur til. N. leggur á móti þessu, af því að henni finnst ekki við það hlítandi, að gjalddagi nokkurs hluta útsvarsins sé ekki fyrr en á næsta gjaldári, og má segja, að nokkur rök séu fyrir því, en ég held, eins og hv. 2. landsk. sagði, að að því stefni, að gjalddagarnir séu fleiri en áður. Gæti þá komið til athugunar það, sem mér hefir komið í hug, hvort ekki væri rétt að breyta reikningsári sveitar- og bæjarfélaga. Þá mundi vera hægt að ná því, sem meiri hluti n. fer fram á, eða að binda sig við, að gjalddagarnir verði allir á greiðsluárinu. Ég vil svo vænta þess, að frv. sigli hraðbyri gegnum d. og verði að l., því að ég tel það mjög aðkallandi nauðsyn fyrir mörg bæjar- og sveitarfélög, að eitthvað sé gert til umbóta í þessum málum.

* Frsm. (Magnús Gíslason): Viðvíkjandi því, sem hæstv. ráðh. tók fram um, að að því mundi stefnt, að gjalddagarnir yrðu fleiri, þá skal ég ekki bera neitt á móti því. Það er heppilegast fyrir gjaldendur að geta greitt sem oftast. En þá er því aðeins hægt að fá allt útsvarið greitt á sama ári, að reikningsárinu sé breytt, eða þá að niðurjöfnunin sé færð svo langt fram í tímann, að innheimtan geti byrjað 1. marz, en ég hygg, að erfitt verði að koma því á. Ú af því, sem hv. 2. landsk. sagði, að meiri hl. n. mundi fremur hafa aðstöðu sveitanna fyrir augum, þá er því til að svara, að með þessu frv. er lagt til, að sama reglan gildi fyrir kaupstaði, sveitir og sjávarþorp. Það hefir ekki þótt hlýða að hafa sérstakar reglur fyrir kaupstaðina. Í sveitunum er það svo, að langhægast er að ná útsvörunum inn á haustin. En ef ætti nú að lögfesta, að greiðslan mætti dragast fram yfir áramót, þá er hætt við, að útsvörin tapist. Hvað því viðvíkur, að ekki verði meira útistandandi en nú, þá er bersýnilegt, að ef greiðslur mega dragast fram yfir áramót, þá fá bæjar- og sveitarfélög minna fé handbært á þeim tíma. Líklegt er, að bráðlega verði að taka þetta mál til nýrrar athugunar, en ég hygg, að þetta frv. feli í sér verulega réttarbót fyrir gjaldendur, þar sem lagt er til, að gjalddagi verði 7 sinnum á ári hverju.

*Sigurjón Á. Ólafsson: Það eru aðeins nokkur orð. - Hv. 1. þm. N.-M. beindi þeirri fyrirspurn til mín, hvernig færi með frádrátt til skatts á því útsvari, sem greitt yrði eftir áramót. Það er einfalt mál. Sá, sem ekki greiðir útsvar fyrr en eftir áramót, getur auðvitað ekki dregið það frá skatti fyrr en á því ári, sem útsvarið er greitt. Og þetta er það, sem skeður eins og nú er. Nú er fjöldi gjaldenda, sem á mikið ógreitt um áramót og getur því ekki dregið það frá skatti fyrr en næsta ár. Eins mundi verða hér. Hinsvegar geta þeir, sem vilja, vitanlega greitt fyrir áramót, og mundi engin bæjar- eða sveitarstjórn slá hendi á móti því. Hv. frsm. sagði, að í þeim heimildarl., sem hér er um að ræða, sé sama reglan látin gilda fyrir alla. Hann færði fram sem rök, að greiðslan í sveitum færi aðallega fram á haustin. Það eru ekki miklar líkur til, að hrepparnir tækju þessa heimild upp. Þeir geta haldið við sína gömlu reglu, ef þeir vilja. Það er vitanlegt, að þetta frv. er komið fram fyrir atbeina bæjarstjórna, og kauptúnin vilja einnig tileinka sér þessa heimild, en á hinn bóginn sé ég ekki, að sveitarfélög tapi neitt á þessu. Hv. frsm. álítur, að brtt. mín eigi ekki rétt á sér. Ég er þó þess fullviss, að ef hann athugar málið betur, þá hljóti hann að viðurkenna, að ég flyt hér rétt mál, því að það er rétt að stefna að því, að gjaldendur fái sem lengstan tíma til að greiða sína skatta, ekki sízt nú, þegar dýrtíð fer sívaxandi. Ég skal svo ekki eyða fleiri orðum um þetta mál, en láta skeika að sköpuðu, hvernig fer með mína till., en mun ef til vill flytja aðra till. við 3. umr., ef þessi finnur ekki náð fyrir augum þessarar hv. d.



Herra forseti! Ég býst við, að misskilnings gæti hjá hv. 2. landsk. Með hans till. er ætlazt til, að gjalddagi útsvars nái fram á mitt næsta ár eftir að niðurjöfnun er lokið. Eftir skattalögunum eru frádráttarbær þau útsvör, sem greidd eru á árinu. Ef þetta verður að l., þá er mikill hluti útsvars ekki frádráttarbær frá skatti það árið, sem það er lagt á. Þess vegna verður að breyta skattalögunum til þess að allt útsvarið verði frádráttarbært.

*Magnús Jónsson: Ég skal ekki lengja mikið umr. um þetta mál. Það er eðlilegt, að eftir því, sem beinir skattar verða hærri, því fleiri tilraunir komi til þess að ná þessum óskapa gjöldum inn. Þetta þyrfti ekki að vera svo, ef gjöldin væru ekki svo þungbær, að það væri svo að segja ómögulegt að rísa undir þeim. Þessir stórkostlegu örðugleikar við að innheimta öll þessi margvíslegu gjöld ættu að vera hv. þm. góð áminning um, að hér sé komið of langt. Mþn. í skattamálum hafði látið athuga nokkuð þetta mál og látið semja till. um, hvernig heppilegast væri að haga innheimtunni. M. a. kom þar fram till., sem ég álít, að gæti verið mjög athyglisverð, sem sé hvort ekki væri rétt að sameina innheimtu beinna skatta, láta eina stofnun annast hana, og sé hún kostuð af þeim aðilum, sem hér eiga hlut að máli, sem sé ríki og bæ. En þetta er ákaflega vandasamt mál, og n. sá sér ekki fært að bera fram till. um þetta. Ég er viss um, að þetta verður mjög erfitt í framkvæmdinni, og sumt getur meira að segja snúizt til öfugs vegar. Við skrifum segja t. d., að atvinnurekandi innheimti útsvar hjá fjölda manna, og að þessir menn hafi alltaf staðið í skilum með útsvarsgreiðslu, en að sá stóri herra, sem annast innheimtuna, skili ekki fénu. Þessi. möguleiki er alltaf fyrir hendi, og getur þannig orðið stórfellt tap. Þetta þarf vel að athuga. Mér er líka kunnugt um, að mörgum er illa við, og finnst það vantraust, sem þeim er sýnt, ef þeir fá ekki að greiða sín gjöld sjálfir. Þeir spyrja, og það með réttu, hvaða ástæða sé til þess að draga af kaupi þeirra til greiðslu á gjöldunum, þar sem þeir hafi alltaf staðið í skilum. Það er alltaf varhugavert að vera að særa menn þannig að óþörfu. Þá vil ég benda á eitt smáatriði, - það er innheimta útsvars af smáatvinnu, t. d. akkorðsvinnu eða daglaunavinnu. Ég held, að erfitt verði að eltast við slíkt. Hér eru t. d. fáeinir menn, sem hafa atvinnu við það að laga til í görðum, stinga upp götur, klippa tré og því um líkt. Ef nú á að draga 10% af hverjum 30–40 kr., held ég, að þetta verði erfiður eltingaleikur að ná þannig upp útsvarinu. Ég skal svo ekki fjölyrða um þetta frekar, en aðeins minnast á það, sem hv. 1. þm. N.-M. sagði síðast, því ég velt ekki, hvort hv. frsm. er búinn með ræðutíma sinn, en ég held, að það sé rangt, sem hann hélt fram, að útsvar væri ekki frádráttarhæft nema frá því ári, sem útsvarið væri lagt á, - heldur mun vera frádráttarhæft það, sem greitt er á árinu.

* Frsm. (Magnús Gíslason) : Hv. 1. þm. Reykv. hélt því fram, að útsvör gætu tapazt vegna þess, að kaupgreiðandi stæði ekki skil á þeim. Þessi möguleiki er auðvitað til, en hinsvegar mun þetta bjarga svo mörgum útsvörum, sem annars hefðu tapazt, enda er það bæjarstjórn og hreppstjórn að kenna, ef eitthvað tapast, því þær eiga að ganga eftir greiðslum a. m. k. mánaðarlega. Hann hélt því einnig fram, að það væri móðgun við þá menn, sem ávallt hefðu staðið í skilum með útsvarsgreiðslur sínar, að haldið væri eftir af kaupi þeirra, en þetta þarf ekki svo að vera. Það er ekki annað en að þeir greiði 1/2 útsvar sitt 1. dag mán. eftir að útsvarið hefir verið lagt á, en hinn helminginn 1. sept., eins og gert er ráð fyrir í l. - Ég er viss um, að bæjarstjórnin í Reykjavík t. d. myndi taka því feginsamlega að fá 1/2 útsvars greiddan þegar í stað, og láta svo hinn helminginn bíða til 1. sept. Þannig gætu menn haldið sínum venjum. Hvað snertir þá, sem hafa daglaunamenn í þjónustu sinni, þá er það tekið fram í frv., að ef bæjarstjórnir eða hreppsnefndir vilja haga innheimtu útsvara eins og gert er ráð fyrir í frv., er þeim skylt að senda atvinnurekendum öll gögn í tæka tíð að lokinni niðurjöfnun útsvara, svo sem tilkynningu um útsvör gjaldenda, kvittanahefti o. s. frv. Það er þannig ekki gert ráð fyrir, að þessi skylda færist yfir á atvinnurekendur, nema því aðeins, að öll gögn séu fyrir hendi, og gildir þetta jafnt um þá, sem hafa daglaunamenn í þjónustu sinni og fasta starfsmenn, og þannig er byggt fyrir þau óþægindi, sem hv. 1. þm. Reykv. minntist á að því er snertir þær umræður, er orðið hafa í sambandi við brtt. hv. 2. landsk., hvort leyfilegt sé að telja til frádráttar allt útsvarið, vil ég aðeins geta þess, að frádráttarhæft er að mínu áliti aðeins það, sem greitt er á gjaldárinu, en það, sem greitt er á næsta ári, kemur til frádráttar þá. Þetta held ég, að sé réttur skilningur á skattalögunum.

*Magnús Jónsson: Það er í raun og veru mjög litið, sem okkur ber á milli, hv. 11. landsk. (MG) og mér. En mér skilst, að ef bæjarstjórn ætlar að nota þennan rétt sinn og tilkynnir það kaupgreiðanda, þá sé hann skyldur að halda eftir af mánaðarkaupi starfsmanna sinna, og þar með er búið að svipta þá réttinum til þess að greiða útsvar sitt sjálfir, nema því aðeins, að þeir greiði allt útsvarið strax. Annars er vitanlega mikil bót að 2. málslið a.-liðs, þar sem það er tekið fram, að bæjarstjórn beri að tilkynna atvinnurekanda í tæka tíð, ef hún óskar að innheimta útsvarið á þenna hátt. Í sjúkrasamlagslögunum mun vera svipað ákvæði og í þessu frv., en samkv. þeim er hægt að láta vinnuveitanda halda eftir af kaupi starfsmanna sinna, ef þeir eru komnir í vanskil með greiðslu iðgjalda. Hér er gengið lengra, því hér verður að halda eftir af kaupinu, þótt útsvarsgreiðandi sé ekki kominn í vanskil. Þá vil ég víkja fáum orðum að 2. málsl. b-liðar, um útgerð í félagi upp á hlut. Ég held, að það ákvæði verði erfitt að framkvæma. Við skulum segja, að 4 menn slái sér saman um bát og séu allir á bátnum. Ég held, að ómögulegt verði að fá menn til þess að halda reikninga í slíkum félagsskap.

Þeir eru bókhaldsskyldir

. Ég held, að varla komi til mála, að þeir séu bókhaldsskyldir, enda hvaða vit er í því að bókhaldsskylda slíkt fyrirtæki? Þetta er aðeins eitt af mörgum atriðum, sem sýna erfiðleikana á framkvæmdinni, en þó að ég hafi bent á þessa agnúa, þarf það engu að hagga; frv. getur verkað í stórum dráttum til góðs, og ekkert annað en reynslan sker úr um það, hvað er til gagns og hvað ekki. Ég mun því greiða frv. atkv. með brtt. allshn., og fyrir mitt leyti einnig brtt. hv. 2. landsk.

*Sigurjón Á. Ólafsson: Mér heyrðist á ræðu hv.11. landsk., að hann hefði misskilið orð mín í sambandi við það, hvað væri leyfilegt að færa til skattafrádráttar af greiddu útsvari. En ég held, að okkur greini þar ekkert á, því ég álít, að það útsvar, sem greitt er á árinu, komi til frádráttar þá, en það sem greitt er eftir áramót, telst frádráttarhæft á því ári. Reynslan verður að skera úr því, eins og hv. síðasti ræðumaður sagði, hvað mikið gagn verður að þessum lögum; síðar kunna einnig að koma ýmsir agnúar í ljós. Hv. 1. þm. Reykv. benti á vandkvæði á innheimtu útsvara samkv. 2. málsgr. b-liðs um útgerð upp á hlut. Þetta ákvæði var í frv. frá upphafi, og var lögð nokkur áherzla á það af utannefndarmönnum. Aftur á móti var tekin upp í frv. brtt. frá þm. Vestm., enda sjálfsagt að koma þar greiðsluskyldunni yfir á hlutarkaupanda. Að öðru leyti mun ég ekki fjölyrða um frv.; vil aðeins benda á, að það mun litill vafi á því, að frv. verki þannig, ef að lögum verður, að útsvör náist almennt betur inn en áður. Hitt er rétt, að það er óviðkunnanlegt að vera að tyfta saklausa menn, sem alltaf hafa staðið í skilum, með slíkum ráðstöfunum. Það var jafnvel rætt um það í nefndinni að gefa mönnum mánaðarfrest, en við vorum sammála um að láta jafnt yfir alla ganga. Ég hygg, að enn megi gera ýmsar umbætur á frv., t. d. eins og hv. 1. þm. Reykv. benti á, að ef um vanskil af hálfu atvinnurekanda væri að ræða, væri útsvarsgreiðandi ekki í sökinni. - Læt ég svo útrætt um frv. frá mínni hálfu.

*Magnús Jónsson: Mér skilst, að vafi geti leikið á um brtt. 383, sem að vísu hefir verið samþ. Ég býst við, að í brtt. hafi átt að standa „í stað orðanna“, en ekki „á eftir orðunum“. - Þetta þyrfti að leiðrétta við 3. umr. Brtt. 377,l,b samþ. með 10:1 atkv. - 210 kom ekki til atkv. - 377,l,e samþ. með 10 shlj. atkv. - 377,1.d samþ. með 11 shlj. atkv. 1. gr., svo breytt, samþ. með 11:1 atkv. Brtt. 377,2 (ný gr., verður 2. gr.) samþ. með 10 shlj. atkv. 2. gr. (verður 3. gr.) samþ. með 10 shlj. atkv. 3. gr. (verður 4. gr.) samþ. með 10 shlj. atkv. Fyrirsögn samþ. án atkvgr. Frv. vísað til 3. umr. með 11 shlj. atkv.