Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti, Allshn. hefur komið saman út af þessu frv., einkanlega vegna þeirra umræðna, sem fóru fram hér fyrir nokkrum dögum, þar sem kom fram allmikill skoðanamunur um nokkur atriði, og ræddum við í n. alveg sérstaklega um það atriði, sem þá kom fram varðandi 28. gr. frv., varðandi aldur unglinga við akstur dráttarvéla. Það kom greinilega fram þá, að það rákust á þau öryggissjónarmið, sem ýmsir héldu fram og vissulega eiga fullan rétt á sér, og svo hins vegar hagsmunasjónarmið þess atvinnuvegar, sem viðkomandi atriði á við. Við í n. ræddum þetta mál nokkuð, og niðurstaðan varð sú, að 3 nm., hv. þm. N-Þ. og hv. 2. þm. Reykv. ásamt mér, flytjum brtt. á þskj. 304, þar sem í staðinn fyrir, eins og það er nú í frv., „eigi þarf ökuskírteini til aksturs dráttarvéla“ o.s.frv., setjum við: Til aksturs dráttarvéla, þegar þær eru notaðar við jarðyrkju- eða heyskaparstörf utan alfaravegar, þarf hæfnisskírteini. - Þessi till. okkar miðar nokkuð í þá átt að reyna að samræma þau sjónarmið, sem komu fram hér um daginn. Það er með till. viðurkennt, að það þurfi að hafa eitthvert ákvæði í lögunum varðandi þetta tiltekna atriði, og þeir hv. þm., sem lögðu sérstaka áherzlu á öryggissjónarmiðið þá, kynnu kannske að geta sætt sig við þessa málamiðlun, ef sett er inn í lögin, að hæfnisskírteini skuli þurfa, til þess að unglingar megi aka dráttarvélum. Varðandi hitt atriðið, þ.e.a.s. hagsmuni atvinnuvegarins, þá ættu þeir aðilar, sem sérstaklega töluðu fyrir því, máske að geta sætt sig við þetta fyrirkomulag, fremur en hafa tiltekið aldurstakmark. Það kom greinilega fram í umr. hér áður, að það eru ýmsir örðugleikar á því að setja aldurstakmark, hvort sem það væri 14 ár eða eitthvað annað, og því höfum við lagt fram þessa brtt., ef vera mætti, að samkomulag næðist þar um, enda hvor tveggja sjónarmiðin viðurkennd að nokkru með henni. Búnaðarþing hefur alveg nýlega gert þál. varðandi þetta frv., og með leyfi hæstv. forseta, þá ætla ég að lesa till. þingsins. Í fyrsta lagi: „Búnaðarþing ályktar að halda fast við ályktun sína og greinargerð um 28. gr. frv. til umferðarlaga, sem lá fyrir Alþingi 1957.“ Og í öðru lagi, sem væntanlega skoðast sem varatill.: „Ef Alþingi telur sér ekki fært annað en að hafa takmarkanir á aldri unglinga til aksturs heimilisdráttarvéla við heyvinnu og önnur bústörf, telur búnaðarþing, að betra sé fyrir bændur, að hæfnispróf verði lögleitt í þessu efni, heldur en að aldurstakmark verði ákveðið.“ Ég held, að ég þurfi ekki að hafa fleiri orð um þetta atriði. Það var þrautrætt hér fyrir nokkrum dögum og er öllum hv. þm. í fersku minni síðan.



Herra forseti. Mér kom það mjög á óvart, hvernig sumir hv. alþm. hafa tekið í þá till., sem ég flutti á þskj. 283 um lágmarksaldur barna við keyrslu dráttarvéla við landbúnaðarstörf utan alfaravegar. Af ummælum sumra hv. alþm. má gjarnan draga þá ályktun, að íslenzkur landbúnaður væri í yfirvofandi hættu, ef sett yrðu ákvæði inn í lögin um lágmarksaldur barna við keyrslu dráttarvéla. Ég verð að segja það, að mér hefði ekki komið til hugar, að barnavinna við slík störf væri svo almenn eins og þessir hv. alþm. vilja vera láta. Ég þekki t.d. allmörg sveitaheimili, sem ekki láta 10 eða 12 ára börn vinna með slíkum vélum, telja það of mikinn ábyrgðarhluta. Aftur á móti þekki ég önnur sveitaheimili, þar sem börn og unglingar eru látin vinna með þessum vélum úr hófi fram. Þetta er að sjálfsögðu mjög misjafnt, og veltur þar á ýmsu. Hv. þm. Borgf. vildi t.d. halda því fram, að bændur væru færastir til að dæma um það, hvort börn væru fær um að keyra vélarnar, og þeim væri bezt trúandi til þess að kenna þeim rétt handtök o.s.frv. Ég veit, að margir bændur munu færir til þess að kenna börnum meðferð vélanna og gera það að sjálfsögðu. Hitt veit ég líka, að sumir bændur kunna tæplega með vélarnar að fara og eru illa færir til þess að kenna öðrum. Mér hefur t.d. oft sýnzt, að sumir bændur færu þannig með vélakost sinn, að ekki geti talizt til fyrirmyndar. Hv. þm. Mýr. og hv. 1, þm. Rang. töldu báðir, að allar hömlur af hendi löggjafans í þessu máli mundu verða til mikils tjóns fyrir bændastéttina. Allir þessir hv. alþm. hafa haldið því fram, að landbúnaðurinn sé þannig á vegi staddur, að ef það opinbera setti inn í lögin ákvæði, sem bannaði 14 ára unglingum eða yngri að keyra dráttarvél, væri stórlega gengið á rétt bændastéttarinnar og mundi það hafa í för með sér stórt fjárhagslegt tap. Enginn þeirra hv. alþm., sem talað hafa á móti till. minni, hefur minnzt einu orði á þá hlið, sem snýr að börnunum. Það hlýtur þó að vera aðalatriði málsins, þegar allt kemur til alls. Að halda því fram, að 10 eða 12 ára börn séu jafnfær til að stjórna vélum sem 14–15 ára unglingar, er hrein fjarstæða. Með hverju ári, sem líður, þroskast barnið líkamlega og andlega og verður þar af leiðandi færara um að stjórna vélinni. Því eldri sem unglingarnir eru, sem stjórna vélunum, verða afköstin meiri og slysahættan minni. Þetta liggur svo ljóst fyrir, að um það ætti ekki að þurfa að deila. Hv. þm. Mýr. benti á, að hjá fullorðnum manni, sem stjórnar vél, kæmu iðulega fyrir slys, og benti þar t.d. á bílstjóra og að slík slys kæmu ekki síður fyrir hjá fullorðnum mönnum, en hjá börnum og unglingum, sem keyra dráttarvélar. Því miður verða oft slys á vegum úti. Flest þeirra slysa er hægt að rekja til ónógrar varasemi, og í sumum tilfellum orsakast slysin af hreinum og beinum trassaskap, m.a. af of hröðum akstri, of lítilli tillitssemi við aðra vegfarendur og fleiru þess háttar. Í þessu frv., sem hér liggur fyrir, eru einmitt mörg ný ákvæði, sem eiga að draga úr slysahættunni á vegum úti, og ég held, að allir séu sammála um, að það sé hin mesta nauðsyn að gera allt, sem hægt er, til þess að draga úr þeirri hættu. Því undrar mig alveg stórlega að heyra hv. alþm. mæla á móti því, að sett verði ákvæði inn í umferðarlögin um lágmarksaldur barna við keyrslu dráttarvéla. Hér liggja fyrir skrifleg ummæli tveggja aðila um þetta mál, annað frá Slysavarnafélagi Íslands og hitt frá öryggismálastjóra ríkisins. Báðir þessir aðilar mæla eindregið með því, að till. verði samþykkt. Það vekur alveg sérstaka athygli, að enginn af þeim hv. alþm., sem hér hafa talað á móti till., hefur minnzt á álit þessara aðila. Halda þessir hv. alþm., að t.d. stjórn Slysavarnafélags Íslands og öryggismálastjóri ríkisins, Þórður Runólfsson, viti ekki, hvað þeir eru að segja um þetta mál? Vilja þessir hv. alþm. halda því fram, að ekkert mark sé takandi á áliti og tillögum Slysavarnafélags Íslands? Eða vilja þessir sömu hv. alþm. neita algerlega réttmæti hins mjög svo rökstudda álits, sem fram kemur í bréfi Þórðar Runólfssonar öryggismálastjóra ríkisins, sem rökstutt er með áliti aðalsérfræðings í tæknideild aðalstöðva sænska öryggiseftirlitsins í notkun landbúnaðardráttarvéla? En hver er svo skoðun þessa sænska sérfræðings í þessu máli, svo að eitthvað sé bent á? Hún er í fæstum orðum sú, að ekki ætti að leyfa yngri börnum en 15 ára að aka dráttarvélum. Aðalrök hans eru þessi: Yngri börn en 15 ára taka yfirleitt starf sitt á dráttarvélinni sem leik og meta þess vegna ekki hætturnar með þeirri alvöru, sem eldri ökumenn gera og er nauðsynleg til þess að forðast yfirvofandi hættur. Dómgreind barna er ekki svo þroskuð, að þau geri sér jafnskýra grein fyrir hættunni og fullorðnir menn. Viðbragðsflýtir barna er minni en fullorðinna, og verða þau því seinni til að afstýra slysi eða draga úr hættunni. Börnin hafa minni hæfileika, en fullorðnir, til þess að dæma um fjarlægðir. Þeim hættir því við að gera of seint ráðstafanir til þess að forðast eða afstýra hættu, sem fram undan kann að vera. Ég vil taka undir með öryggismálastjóra, þar sem hann segir: „Því mun oftast borið við, að fólksfæðin knýi menn til að láta börn aka dráttarvélum, en verður það vinnuafl ekki of dýru verði keypt?“ Að sjálfsögðu lætur enginn bóndi barn keyra dráttarvél nema í þeirri góðu trú, að allt sé í lagi og engin hætta geti verið fram undan. En hver er sá maður, sem vill og getur tekið ábyrgð á slíku? Vélar eru engin barnaleikföng, og vél og barn eru tvennt gerólíkt. Vél, sem t.d. skemmist, er í flestum tilfeilum hægt að gera við, en barn, sem slasast af vél, bíður þess máske aldrei bætur. Svo er annað mál, að börn, sem ung fara að keyra vélar, verða að meira eða minna leyti biluð á taugum, og yfirleitt ráða læknar eindregið frá því, að börn séu látin keyra eða vinna með vélum. Ég hef talað við nokkra lækna um þetta mál. Og þeir, sem ég hef átt tal við, eru allir á einu máli um þetta atriði, að það sé ófært, að ung börn, 10, 12, 13 ára, séu látin vinna með slíkum vélum. Í Morgunblaðinu í gær var birt viðtal við nokkra menn um þetta mál. Ég leyfi mér að benda á ummæli Jóns Oddgeirs Jónssonar fulltrúa, sem þar voru, en hann segir m.a., með leyfi hæstv. forseta: „Það eru dæmi, að börn hafi beðið bana hér á landi í sambandi við dráttarvélaakstur. Stofnum ekki til fleiri slíkra slysa, og látum löggjöfina verja börn vor gegn slíkum slysum, jafnt í sveit sem kaupstað. Ég álít, að börn innan 14 ára ættu a.m.k. ekki að fá leyfi til þess að stjórna dráttarvélum, Í Danmörku er aldurstakmarkið til dæmis 16 ár.“ Í þeim viðtölum, sem birtust í sama blaði um þetta mál, komu fram skiptar skoðanir á þessu máli. Þó eru flestir sammála um hættuna, sem af því getur leitt að láta börn keyra dráttarvélar. Þrír af meðnefndarmönnum mínum í allshn. flytja brtt. við 28. gr. umferðarlaganna. Till. hljóðar svo, með leyfi hæstv. forseta: „Við 28. gr. Síðasti málsl. 1. málsgr, orðist svo: „Til aksturs dráttarvéla, þegar þær eru notaðar við jarðyrkju- eða heyskaparstörf utan alfaravegar, þarf hæfnisskírteini.“ Ég vil taka það fram, að ég tel þessa till. til lítilla bóta. Í henni er t.d. ekkert um það sagt, hver eða hvaða aðili það skuli vera, sem ætti að gefa út slík hæfnisvottorð. Á t.d. viðkomandi bóndi að vera einráður í því, hvort hann gefi út slík vottorð? Hvað á að liggja til grundvallar slíku vottorði? Mér er spurn: Vilja bændur taka á sig þá ábyrgð, sem því fylgir að gefa slík vottorð út? Ég hlýt að draga það mjög í vafa, og ég held, að bændum sé lítill greiði gerður með slíku ákvæði í lögunum. Auk þess dreg ég það mjög í vafa, að allur þorri bænda á Íslandi sé fær um að gefa slík vottorð, m.a. vegna ónógrar þekkingar á vélinni sjálfri, og ekki hvað sízt vegna vöntunar á þekkingu á því sálræna, sem að börnunum snýr. Ég get því ekki fylgt þessari till. og mun greiða henni mótatkvæði. Eftir því sem ég hef kynnt mér þetta mál meira, er ég því sannfærðari um, að setja beri í lögin lágmarksaldur fyrir þau börn, sem keyra dráttarvélar, og að það lágmarksákvæði ætti að vera 14 ár í lægsta lagi. Ég leyfi mér að fara þess á leit við hæstv. forseta, þegar til atkvgr. kemur, að viðhaft verði nafnakall um þessa till. mína. Ég vil að lokum benda á það, að ég tel, að þeir hv. alþm., sem greiða mótatkvæði á móti minni till., taki á sig mjög mikla ábyrgð. Það verður ekki hjá því komizt, að þar sem slys kunna að verða og þeir, sem eru að því valdir, verði dregnir til ábyrgðar gagnvart verkum sínum.



Herra forseti. Landbn. hefur athugað frv. á þskj. 184 um heimild handa ríkisstj. til þess að selja Eyrarbakkahreppi nokkrar jarðir, og einnig hefur landbn. athugað frv. á þskj. 191, þ.e. frv. um heimild handa ríkisstjórninni til þess að selja Raufarhafnarhreppi allt land jarðarinnar Raufarhafnar, og hefur nefndin steypt þessum frv. saman og umorðað þau, eins og stundum mun vera venja við svipuð tækifæri, og leggur til, að frv, verði samþykkt með þeim breytingum, sem nefndin hefur gert á því. N. hafa borizt umsagnir um þessi mál frá nokkrum aðilum, sem hún sendi þau til umsagnar. Með leyfi hæstv. forseta - ætla ég að lesa úr umsögnunum; það er umsögn landnámsstjóra. Hann segir: „Telja verður þær ástæður, sem fram eru færðar í grg. í frv., réttmætar, og það er tvímælalaust eðlilegast um þéttbyggð hreppsfélög, þar sem ekki er að ræða um sjálfstæðar jarðir, að hreppsfélögin sjálf hafi fullan eignar- og ráðstöfunarrétt til hreppsbúa á nytjalöndum. Með tilvísun til þessa mæli ég með samþykkt frv. þessa.“ Þetta segir hann um Eyrarbakkajarðirnar. Og þá segir hann enn fremur um Raufarhöfn: „Það er ótvírætt hagsmunamál fyrir hreppinn að eignast þær lendur, sem Raufarhöfn stendur á. Með því getur hreppsnefnd á hverjum tíma ráðstafað nytjum af löndum til lóða og ræktunar með hagsmuni þess fólks fyrir augum, sem heimilisfast er í hreppnum, en hreppurinn nær yfir þessa jarðeign eina, eins og kunnugt er. Með tilvísun til þessa mæli ég með, að frv, nái fram að ganga.“ Þá var leitað einnig umsagnar Búnaðarfélags Íslands um þessi frv., og var málið lagt fyrir búnaðarþing, bæði frv.: „Frv. þessi voru bæði lögð fyrir búnaðarþing það, er nú er að störfum. Mælir búnaðarþingið með samþykkt beggja frv. Þetta tilkynnist hv. nefnd hér með. Steingrímur Steinþórsson.“ Enn fremur var leitað umsagnar jarðeigna deildar ríkisins um málið, og jarðeignadeildin hefur svarað, en álit hennar eða svar var ekki komið, þegar nefndin afgreiddi málið, en hefur borizt síðan, og þar segir: „Jarðeignadeildin getur eftir atvikum fallizt á, að land framanritaðra jarða verði selt Eyrarbakkahreppi, en vill jafnframt leggja áherzlu á eftirfarandi atriði: að undanskilja við sölu landsins töku sands, malar og vikurs nema til framkvæmda á vegum hreppsfélagsins og að í lögunum verði ákvæði um það, að söluverð landsins skuli ákveða af dómkvöddum mönnum, en ekki með samkomulagi milli jarðeignadeildarinnar og hreppsnefndar, eins og frv. gerir ráð fyrir.“ Frv. bæði, sem hér eru til meðferðar, eru samin eftir eða með sama sniði og frv. til laga um sölu Kópavogs í fyrra. Var farið eftir því, og þess vegna tel ég, að hér sé ekki um að ræða neitt óvenjulegt form á þessu. Ég held, að ég þurfi svo ekki meira um þetta mál að segja. Nefndin leggur til, að málið verði samþykkt með þeim breytingum, sem hún hefur á því gert á þskj. 299.



Herra forseti. Ég er því algerlega sammála, að eðlilegt sé, að þorp eignist það land, sem þau standa á. Ég er því að meginefni til samþykkur því frv., sem hér liggur fyrir. En það er visst atriði, sem ég teldi þörf á að upplýst væri. Þannig stendur á, að Reykvíkingar hafa sótt allmikið steypuefni austur til Eyrarbakka, einmitt í land þeirra jarða, sem hér um ræðir, og mun sá háttur hafa verið á, að reykvískir vörubílstjórar hafa flutt þetta efni suður. Um það mun þó einhver deila hafa komið upp, hvort þeir ættu heldur að flytja efnið eða starfsbræður þeirra þar eystra, en heildarsamtök þessara manna munu hafa fallizt á eða samþykkt, að eðlilegt væri, að Reykvíkingarnir sæktu sjálfir það efni, sem hér á að nota. Nú hef ég heyrt því fleygt, að einhverjar grunsemdir séu um, að þessu eigi að breyta, ef þetta frv. nær fram að ganga, að þá muni það vera tilætlunin að neita að selja þetta efni hingað suður, nema á flutningi þess yrði hafður annar háttur en verið hefur, og jafnvel segja sumir, að það sé ein af ástæðunum fyrir því, að frv, sé nú flutt. Ég veit engin sannindi þessa, en ég taldi rétt, að þetta kæmi hér fram, og vildi óska þess, að hv. flytjandi málsins, sem var frsm. n., gerði okkur grein fyrir því, hvort honum er þetta kunnugt, og ef honum er það ekki, að þá athugaði nefndin það, hvort í þessu kynni að vera eitthvað til og hvort hér væri ef til vill þá um það að ræða, að úr þessu yrði alvarlegt deilumál í þessu tiltekna sambandi innan þessarar starfsstéttar, sem hér á hlut að. Ég tel það langbezt, að slíkt mál sem þetta sé rætt fyrir opnum tjöldum og það liggi alveg ljóst fyrir, hvort nokkrar slíkar ráðagerðir eru uppi. Ef það er ekki, þá er það gott. Ef það er, þá þurfa menn að átta sig á, hvort það eigi að hafa nokkur áhrif á framgang þessa máls. Ég treysti mér ekki til þess að segja það, eins og sakir standa, en treysti því, að nefndin veiti okkur þá vitneskju um þetta, sem hún hefur, og ef hún hefur hana ekki, þá afli hún hennar, annaðhvort með þeim hætti, að umr. verði frestað nú, eða fyrir 3. umr. Ég tel ekkert á móti því út af fyrir sig, að málið gangi til 3. umr. Ég er því að meginstefnu til samþykkur, eins og ég segi. Ég tel það vera hollt og rétt, að kauptún eigi það land, sem þau standa á. En menn þurfa þá að vita, ef verið er með því að blanda sér í viðkvæmt deilumál, sem búið er að leysa með einhverjum tilteknum hætti, og lausnina á svo að knýja fram á annan veg eftir þessari leið. Þá þarf að meta það, hvaða áhrif það eigi að hafa á afstöðuna til málsins.



Herra forseti. Ég vil aðeins leyfa mér að taka það fram, að ég get vel unað þeirri afgreiðslu, sem hv. nefnd hefur haft á frv. mínu á þskj, 191, enda verði sú afgreiðsla ekki til þess að tefja framgang málsins á neinn hátt. Vil ég svo þakka n. fyrir stuðning við það málefni, sem hér er um að ræða.



Herra forseti. Þegar ég var beðinn að flytja þetta mál hér í vetur af hreppsnefnd Eyrarbakkahrepps, þá voru ekki færðar fram aðrar ástæður fyrir því, að málið væri flutt, heldur en þær, sem koma fram í grg. frv. Það er rétt, að í landi þessara jarða, eins og hv. 1. þm. Reykv. tók fram, er sandtaka töluverð og enda vikur, sem rekur á fjörur þarna úr Ölfusárósum, og það er rétt, eins og hann segir, að hingað til Reykjavíkur hefur verið flutt allmikið af sandi frá Eyrarbakka á undanförnum árum. Það getur vei verið, að einhverjar deilur hafi verið um þessa flutninga. Ég hef nú bara ekki fylgzt með því, en ég hef ekki orðið var við, að það væri neitt sett í samband við þetta mál, að hugmyndin væri að breyta til um flutningana eða hætta að selja öðrum mönnum sandinn heldur en Eyrbekkingum, sem þá flyttu hann hingað. Mér þykir í raun og veru gott, úr því að eitthvert umtal hefur verið um þetta, að þessa var hér getið, því að mér þykir það rétt, sem hv. 1. þm. Reykv. sagði, að þetta verði athugað, og þess vegna get ég vel fallizt á það, að t.d. þetta yrði athugað í landbn. fyrir 3. umr. Fyrir mína parta get ég fallizt á það. Annað hef ég svo ekkí um þetta að segja.

Flm. (Pétur Pétursson) : Herra forseti. Ég hef leyft mér að flytja á þskj. 289 frv. til laga um eftirlit með happdrættum og almennum fjársöfnunum. Það liggur í augum uppi, að það er ekki nema eðlilegt og sjálfsagt, að haft sé nokkurt eftirlit með því frá hendi hins opinbera, bæði að því er snertir happdrætti og fjársöfnunarstarfsemi, því að allur almenningur styður þessa starfsemi mjög með fjárframlögum, eins og kunnugt er. Fólk styður fjársafnanir og happdrætti, kannske í tvennum skilningi: annars vegar er vonin um að hljóta vinning og þó kannske fyrst og fremst vegna þess málefnis, sem viðkomandi aðilar eru að berjast fyrir. Það er því alveg eðlilegt, að almenningur fái á öllum tímum fulla vitneskju um það, hvernig þessu fé er varið og hvernig málin að öðru leyti ganga fyrir sig. Árið 1957 var 30 aðilum veitt heimild til að koma upp happdrættum hér á landi fyrir utan stóru flokkahappdrættin, sem allir vita um. Það er vitaskuld ekki nokkur leið, og það veit það enginn, hversu miklu miðasala hefur numið í öllum þessum happdrættum. Það hefur enginn yfirlit yfir það, svo að óbrigðult sé, en það er óhætt að fullyrða, að hér er um kannske milljónatugi að ræða. Það fylgist enginn með því í raun og veru, hvernig þessum upphæðum er öllum varið, eða það er ekkert algert yfirlit til yfir það, en allt eru þetta framlög almennings til styrktar tilteknum málefnum, og mér finnst, að það geti hvorki komið undir neina tortryggni né óvinsemd í garð þeirra málefna, þó að fylgzt sé með því og almenningi gefin skýrsla um það á hverjum tíma, hvernig þessum fjármunum er varið. Þvert á móti finnst mér, að viðkomandi ætti að hafa áhuga fyrir því, að öll hugsanleg tortryggni væri úr sögunni, og því er það, að mér finnst, að frá sjónarmiði þeirra, sem halda happdrætti eða hafa fjársafnanir, sé mjög eðlilegt, að slíkt eftirlit sé látið vera á frá hendi hins opinbera. Í 1. gr. frv. er tiltekið, til hverra þetta nær. Í 2. gr. er gert ráð fyrir því, að skýrsla skuli birt um fjársafnanir í Lögbirtingablaði, þegar annaðhvort hefur farið fram dráttur í happdrættinu eða fjársöfnun er lokið, þar sem skýrt sé frá því, hvaða vinningar koma upp og svo hvernig fénu er varið eða á að verja því. Í 3. gr. er gert ráð fyrir, að skipuð sé þriggja manna nefnd, sem hafi eftirlit með því, að þessum tilgangi sé náð, og gerðar séu viðeigandi ráðstafanir, ef ekki er farið eftir því, sem hugmyndir þeirra, sem annast fjársöfnunina, segja til um. Þar er gert ráð fyrir því, að dómsmrn. geti svipt hlutaðeigandi aðila leyfi til að hafa fjársöfnun með höndum um lengri eða skemmri tíma. Í 4. gr. er svo gert ráð fyrir, að sett sé reglugerð um nánari framkvæmd þessa máls. Ef þetta eftirlit mætti verða til þess, að almenningi gæfist betur kostur á því að fylgjast með, hvernig því fé er ráðstafað, sem þannig er lagt fram af fúsum og frjálsum vilja, og fengi auk þess betri upplýsingar um vinninga og annað í sambandi við happdrættið, þá tel ég þetta sjálfsagða ráðstöfun frá hendi hins opinbera. Málið er svo einfalt í eðli sínu, að ég sé ekki ástæðu til þess að fara mörgum orðum um það nú, en legg til, herra forseti, að því sé vísað til fjhn. að lokinni þessari umr.