Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Í l. um tilbúning og verzlun með ópíum og fl. nr. 14 frá 20. júní 1923, samanber og l. nr. 43 frá 2. maí 1968 um breyt. á þeim 1., er ekkert ákvæði um bann við vörzlu eða meðferð lyfja þeirra og efna, sem l. taka til eða heimilt er að úrskurða, að falli undir ákvæði l., og ólöglega eru innflutt eða ólöglega framleidd. Þessi l. hafa heldur ekki að geyma ákvæði um upptöku slíks varnings eða ágóða af verzlun með hann. Þá eru refsiákvæði þessara l. einnig orðin úrelt. Þetta frv. er flutt til þess að ráða bót á þessum göllum, en frv. er samið á vegum dóms- og kirkjumálarn. Þessu frv. var vísað til allshn. og er n. meðmælt því, að frv. verði samþ.



Herra forseti. Ég hef leyft mér að flytja frv. það til l. um heimild fyrir ríkisstj. til að selja Eystra-Stokkseyrarsel og hluta af Vestra-Stokkseyrarseli, sem hér er til 1. umr. Jarðir þær, sem hér er um að ræða, hafa verið í eyði um nokkurt skeið, en frú Anna Valdimarsdóttir, sem býr með börnum sínum ungum á eignarjörð sinni, Stekkum, hefur haft þær undir og nytjað þær hin síðari ár, enda liggja löndin vel við heimajörðinni. Þessi fjölskylda býr myndar búi og hefur með dugnaði og áhuga tekizt að koma upp byggingum og auka ræktun, svo að heimajörðin er helzt til þröng fyrir þann bústofn, sem svarar til húsakosts og ræktarlands. Hefur því komið í góðar þarfir að eiga þess kost að fá aukna bithaga í landi Stokkseyrarsels, enda allar framkvæmdir við það miðaðar, að sú skipan héldist. Nú liggur það fyrir, að elzti sonur ekkjunnar er mjög hneigður til búskapar og dugandi maður í starfi, og hefur hún því hug á því, að tryggja frekar en orðið er rétt sinn til landsins, með því að festa kaup á því sér til öryggis og börnum sínum. Þegar þetta mál er skoðað, er það að sjálfsögðu mikilvægt, að í heimabyggðinni sé sú ráðstöfun lands, sem hér er ráðgerð, talin eðlileg og að hinir kunnugustu menn sjái ekki á því annmarka. Í grg. með frv. er þess getið, að hreppsnefnd Stokkseyrarhrepps hafi tjáð sig samþykka því, að frú Anna fengi jörðina keypta. En ég vil geta þess til skýringar, að Stokkseyrarsel er í Stokkseyrarhreppi. Nú hef ég fengið í hendur útdrátt úr fundargerðabók hreppsnefndar Stokkseyrarhrepps frá 1. nóv. 1969, og segir þar svo orðrétt, með leyfi hæstv. forseta: „Hreppsnefndin samþ. samhljóða, að hreppurinn hafni forkaupsrétti sínum á Stokkseyrarseli, ef frú Anna Valdimarsdóttir gerist kaupandi að því.“ Að mínu viti sýnir orðalag þessarar samþykktar það, að hreppsnefnd Stokkseyrarhrepps telur þessa ráðstöfun jarðarinnar þá eðlilegustu og sjálfsögðustu. Þá vil ég og benda á umsögn hreppsnefndar Sandvíkurhrepps, sem prentuð er með frv. sem fylgiskjal. Ég tel, að það styðji líka þá skoðun, að þessi sala jarðarinnar sé til hagsbóta fyrir búrekstur í Stekkum og því sjálfsögð og eðlileg. Herra forseti. Ég tel ekki ástæðu til, að fjölyrða frekar um þetta frv., en leyfi mér að leggja til, að því verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. landbn.

forseti (JR): Eftirfarandi bréf hefur borizt frá Þorvaldi Garðari Kristjánssyni, framkvæmdastjóra Sjálfstfl.: „Samkvæmt beiðni Axels Jónssonar, 4. þm. Reykn., sem nú er veikur, leyfi ég mér, með skírskotun til 138. gr. l. um kosningar til Alþingis, að óska þess, að varamaður hans, Oddur Andrésson bóndi, taki á meðan sæti hans á Alþingi. Virðingarfyllst, Þorv. Garðar Kristjánsson. Til forseta efri deildar.“ Ég leyfi mér hér með að bjóða Odd Andrésson velkominn til starfa hér í hv. þd.



Herra forseti. Þróunin á undanförnum árum hefur orðið sú, að þjónusta sú, sem dýralæknar veita, hefur farið ört vaxandi. Löggjafinn hefur fyrir sitt leyti tekið tillit til þess, og með lagabreytingum hefur dýralæknaumdæmum verið fjölgað allmikið á hinum síðari árum. Á þinginu 1958 var fjallað um frv. þess efnis að skipta þáverandi Austurlandsumdæmi í tvö svæði og að dýralæknir hefði búsetu á hvoru þeirra um sig. Þetta frv. var þá afgr. sem l. og staðfest sem l. nr. 7 1959. Þá var svæðinu skipt þannig, að Austurlandsumdæmi skyldi ná um Múlasýslu suður á Breiðdalsheiði, en A.- Skaftafellssýsluumdæmi ná um A.-Skaftafellssýslu og austur að Breiðdalsheiði. Bæði þessi umdæmi dýralækna eru víðlend, en vegalengdin frá Höfn í Hornafirði austur í Breiðdal er þó miklu mun meiri en vegalengdin frá Egilsstöðum suður í Breiðdal. En við skiptinguna, eins og hún var ákveðin á sínum tíma, var mjög miðað við það, að fjöldi búfjár á hvoru svæði um sig yrði sem jafnastur. Nú hefur reynslan sýnt, að dýralæknirinn, sem á heimilisfang á Hornafirði, á mjög erfitt með sökum vegalengda og oft torfæru á þeim vegi yfir vetrarmánuðina að veita þá þjónustu austur í Breiðdal, sem þörf er á. Þeir, sem búa í þessu hreppsfélagi, telja aðstöðu sína verða betri, ef þeir eigi sókn til dýralæknis að Egilsstöðum. Íbúar Breiðdalshrepps hafa því á s.l. ári samþ. á búnaðarfélagsfundi heima í hreppnum svofellda till.: „Aðalfundur Búnaðarfélags Breiðdæla, haldinn að Staðarborg 15. maí 1969, skorar á þm. Austurlandskjördæmis að beita sér fyrir því, að Breiðdalur sé lagður undir umdæmi dýralæknis á Egilsstöðum.“ Sú skýring fylgir, að till. þessi hafi verið samþ. með öllum greiddum atkv. Þessi till. hefur verið send þm. Austf. og þess farið á leit, að þeir reyndu að koma fram á þingi því, sem nú situr, þessari lagabreytingu. Frv. þetta er því flutt í samræmi við þessar óskir Breiðdælinga, og það er borið fram af mér í þessari hv. d. í samráði við aðra þm. úr Austurlandskjördæmi. Í þessu frv. felst sú eina breyt. á gildandi l., að skilin milli umdæmanna verði ekki á Breiðdalsheiði, eins og nú er, heldur við mörkin milli Breiðdalshrepps og Beruneshrepps, þannig að það verði aðeins þrír syðstu hrepparnir í S.-Múlasýslu, sem eiga sókn til dýralæknis l. samkv. að Höfn í Hornafirði. Ég vænti þess, að hv. þd. líti á þetta mál með góðum skilningi og að það fái góða og hraða afgreiðslu. Ég legg svo til, að málinu verði vísað til 2. umr. og hv. landbn.