Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. þetta er komið frá Nd., og var fullkomið samkomulag um afgreiðslu þess þar í þeirri mynd, sem það er núna. Nú eru fáir fundir þangað til þingi verður frestað, og hefur mér þess vegna dottið í hug að fara þess á leit við þessa hv. d. að reyna nú að nota þennan stutta tíma, sem eftir er af þinginu fyrir jólin, til þess að lögfesta þetta frv. Dettur mér í hug, að það megi takast, þar sem samkomulag var milli allra flokka í Nd. um frv. eins og það er útlítandi. Það hefur oft verið rætt um þörfina fyrir drykkjumannahæli, og er það ekki að ástæðulausu. Það er ekki sæmandi að láta lengur reka á reiðanum í þessu efni. Það verður nú þegar að hafast eitthvað að, og ég held, að það væri gott verk núna, áður en þinginu væri frestað, að gera þetta frv. að lögum, svo að strax nú í þinghléinu megi fara að undirbúa þetta mál og gera það að veruleika í framkvæmd. Þetta frv. gerir ekki ráð fyrir útgjöldum ríkissjóðs. Það er gert ráð fyrir að reisa og reka gæzluvistarhæli með því fé, sem þegar er komið í gæzluvistarsjóð, og því fé, sem kemur árlega í sjóðinn. Nú munu vera um 3 millj. kr. í gæzluvistarsjóði, og árlega bætast í hann sjö, átta eða jafnvel níu hundruð þús. kr. af áfengisgróðanum. Þessu fé er vel varið í því skyni að byggja og reka gæzluvistarhæli fyrir drykkjusjúka menn, þessa ógæfumenn, sem nú er ekki hægt að meðhöndla eins og vera ber, vegna þess að það er ekki til stofnun, sem getur veitt þeim viðtöku. Það sýnist líka vera ástæðulaust að láta þetta fé, sem þegar er komið í gæzluvistarsjóð, vera lengur ónotað. Ég sem sagt leyfi mér að mælast til þess við hæstv. forseta þessarar d. og hv. þm. þessarar d., að þeir bregðist nú vel við og afgreiði frv., geri það að lögum áður en þinginu lýkur. Mér dettur í hug, hvort hv. þm., með tilliti til þess allsherjar samkomulags, sem var í hv. Nd., gætu fallizt á að láta frv. ganga hér fram í gegnum d. án þess að það færi til nefndar.



Herra forseti. Það er nú aðallega til að leita mér upplýsinga, sem ég stend upp. Og það kann nú vel að vera, að það sé e.t.v. ekki rétt að gera það, af því að ég get náttúrlega fengið þær upplýsingar að nokkru leyti annars staðar en ekki nema að nokkru leyti. En mér datt ekki í hug, að þetta mál yrði hér á dagskrá, og hafði þess vegna ekki aðgætt að afla mér þeirra. Ef ég man rétt, - ég segi, ef ég man rétt, þá veit ég ekki betur en að það sé búið að leggja í sjóð til að koma svona hæli upp síðan 1949 og að það sé í þeim sjóði nokkuð á fjórðu milljón og að sá sjóður hafi verið stofnaður til þess að styrkja að hálfu leyti stofnkostnað eða kosta að hálfu leyti stofnun drykkjumannahælis, sem Reykjavíkurbær ætlaði sér að koma upp og borgarstjórinn í Reykjavík þá taldi sig hafa mikinn áhuga fyrir og taldi alveg sjálfsagt að reisa, ef styrkur fengist. Þetta minnir mig. Nú var ég að fá lögin inn rétt þegar ég fór, svo að ég vil ekki alveg ábyrgjast, að þetta sé rétt minni, en ég held það samt. En Stjórnartíðindin eru komin þarna á borðið hjá mér frá því ári, svo að það er nú hægt að sjá, hvort þetta er ekki rétt. Ef þetta er rétt minni, þá vil ég spyrja: Hvað hefur tafið? Hvers konar andskotans áhugaleysi hefur það verið hjá - 

Forseti (GíslJ): Ég vil að gefnu tilefni mega beina máli mínu til hv. 1. þm. N–M. (PZ). Mér þykir leitt að verða að benda honum á, að slíkar áherzlur eru ekki þinglegar, og þess vænzt, að hann noti þær ekki framvegis, og er hann hér með vittur fyrir slíkt orðbragð.



Herra forseti. Það er rétt, að lög um gæzluvistarsjóð voru sett 1949. Það er einnig rétt, sem ég sagði áðan, að nú eru í sjóðnum 3 millj. kr., en verða væntanlega eftir næstkomandi áramót, þegar búið er að leggja í sjóðinn eins og lög gera ráð fyrir, hátt á fjórðu milljón kr. Það er alveg rétt. Það er einnig rétt, að gert var ráð fyrir því í þessum lögum, að bæjar- og sveitarfélög legðu nokkuð á móti í byggingu slíkra hæla. Þessi lög voru ekki stíluð á Reykjavíkurbæ einan, heldur almennt bæjar- og sveitarfélög, að mig minnir, án þess að ég hafi nú flett upp í þessum lögum nýskeð. Nú vil ég ekki og get ekki svarað því, hvers vegna Reykjavíkurbær hefur ekki hafizt handa eða önnur sveitarfélög til þess að byggja eftir þessum lögum. Ég get ekki svarað því. En mér finnst eðlilegt frá eigin brjósti að svara á þann veg, að það er eðlilegt, að byggt sé eitt landshæli fyrir drykkjusjúka menn, en ekki það, að hvert sveitarfélag fyrir sig eða þótt ekki væri nema stærstu kaupstaðir færu að reka og reisa svona hæli, þótt þeir fengju styrk úr gæzluvistarsjóði. Slíkt yrði dýrara og óhentugra fyrirkomulag en að það væri eitt landshæli, sem um væri að ræða. Og sé það nú þannig, að byggt verði eitt landshæli, vegna þess að það skapi ódýrari rekstur og heppilegra fyrirkomulag á allan hátt, þá eru fallnar í burtu forsendurnar fyrir því, að bæjarog sveitarfélög eigi að leggja í eða geti lagt í þessa byggingu. Þá virðist rétt vera, að þetta hæli sé byggt fyrir sameiginlegan sjóð eða fyrir sameiginlegt fé landsmanna, eins og hér er gert ráð fyrir, þó að ætlazt sé til, að gæzluvistarsjóður standi undir því að öllu leyti, því að í þetta hæli eiga allir drykkjusjúkir menn áð fá inngöngu, sem þörf hafa fyrir það, hvar svo sem þeir eiga heima. Hv. 1. þm. N-M. (PZ) var að tala um það hér áðan, að það væri einkennilegt, að þetta skyldi ekki vera komið lengra áleiðis, þar sem ætla mætti, að bæði fyrrverandi og núverandi heilbrmrh. hafi haft áhuga fyrir þessu máli. Ég reikna alveg með því að fyrrv. heilbrmrh. hafi haft áhuga fyrir málinu, enda þótt það hafi ekki komizt áfram í hans ráðherratíð, og hef ég reyndar heyrt það á honum, að hann er þessu máli mjög hlynntur. Ég fyrir mitt leyti hef gert mér grein fyrir því, að þetta er nauðsynjamál, sem snertir ekki aðeins Reykjavíkurbæ, heldur þjóðina í heild. Og þetta þarf þess vegna að komast áfram, og hv. Nd. hefur verið sammála um að flýta málinu og koma því áfram í því formi, sem það er nú. Hvort áhugi bæjarstjórnar Reykjavíkur fyrir þessu máll hefur verið mikill eða lítill undanfarið, skal ég ekkert um segja, en það vil ég upplýsa, ef einhver hv. þm. hér í d. veit ekki um það, að frv. er flutt af borgarstjóranum í Reykjavík og sýnir, að hann hefur áhuga fyrir málinu nú, hvernig sem það hefur verið áður. Og mér finnst, að við eigum nú ekki að vera að metast mikið um þetta og um það, hvers vegna Reykjavíkurbær hefur ekki áður byggt hæli og notað sér þessi lög. Ef við erum sammála um mikla þörf fyrir að koma þessu þjóðnytjamáli áfram, þá skulum við ekki tefja málið, heldur gera það að lögum núna, áður en þinginu er frestað. Hitt er svo ekki nema eðlilegt, að menn geri sínar athugasemdir eins og hv. 1. þm. N-M. Það er alltaf heilbrigt og eðlilegt, en ég veit, að þessi hv. þm. er það sanngjarn, - og hann hefur áreiðanlega gert sér grein fyrir því þjóðfélagsböli, sem drykkjuskapurinn veldur, og því vandræðaástandi, sem drykkjusjúklingar eiga nú við að búa, - hann. ér það sanngjarn maður, að ég veit, að hann vill ekki setja fótinn fyrir þetta mál, þótt hann nú hafi séð ástæðu til þess að rifja upp aðgerðaleysi í málinu áður.



Herra forseti. Ég vil þakka hæstv. ráðh. fyrir svar hans. Ég þykist á því sjá, að áhugi borgarstjórans í Reykjavík beinist að því fyrst og fremst að losa bæinn undan því að þurfa að taka þátt í byggingarkostnaðinum, og það er virðingarvert og ekkert við því að segja. En samt langar mig til að Fá upplýsingar enn í þessu sambandi. Ég man það, að það var tekin af tilraunaráði búfjárræktar, held ég, jörð, sem heitir Úlfarsá, til að reisa þar drykkjumannahæli, og ég held, að ríkið hafi átt þá jörð, og ég held, að ríkið reki það. Sambandið hér á milli langar mig til að vita um. Ég hef heyrt sagt, að það mundu vera fáir menn þarna, stundum engir, og mig langar til að vita um sambandið milli þess og þessa væntanlega drykkjumannahælis, sem hér á að reka, áður en ég get fylgt málinu. Þá minnir mig það, fullyrði það ekki heldur en mig minnir það, að það væri á síðustu fjárl. eða árið, þar áður veift af ríkinu fé til þess að steðja að kaupum á bæ eða þorpi, sem hét Kvíabryggja. og liggur vestur við Grundarfjörð, og þegar um það var rætt var sagt, að það væri vegna þess, að þar ætti að koma upp drykkjumannahæli fyrir þá menn, sem þyrftu á því að vera og sérstaklega þó þá, sem þar ættu að vinna af sér barnsmeðlög, því að þeir áttu þá sjálfsagt að vinna í Grafarnesi, sem er tiltölulega skammt frá Kvíabryggju, því að á Kvíabryggju gátu þeir ekki unnið neitt að ráði, nema kannske eitt til tvö ár að túnrækt, því að það eru engin skilyrði til vinnu fyrir lengri. tíma. Hvað hefur orðið úr þessu? Hvað eru margir af þessum drykkjumannarónum þar niður komnir núna til þess að vinna af sér meðlög eða til þess að læknast, kannske hvort tveggja? Það langar mig líka til að vita um. Er þá meiningin að hafa hælin enn þá fleiri? Þau eru nú komin þarna þrjú. Mig langar til að vita um það, áður en ég á að fylgja þessu, hvernig eiginlega er farið með þessi hæli. Ég veit ekki annað en að ríkið eigi og reki Úlfarsá. Ég veit ekki annað en að ríkið hafi lagt fé í að kaupa Kvíabryggjuna til þess að koma þar upp einhvers konar hæli. Og ég veit ekki annað en að ríkið hafi haft handbæran sjóð, sem ég hélt og áðan var staðfest að mundi verða nú um áramótin töluvert á fjórðu millj. kr. og hefur staðið bæjarfélögum og þá náttúrlega sérstaklega því bæjarfélaginu, sem rónarnir eru í, - þeir eru nú yfirleitt ekki nema hérna, - opinn til þess að fá úr helming af stofnframlagi, en ekki hafi verið notaður. En svo kemur sjálfur borgarstjórinn, sem hafði þennan helming alltaf í annarri hendinni til að byggja fyrir, ef hann vildi, helming stofnkostnaðarins, með nýtt frv. um það, að nú skuli ríkið kosta það eitt, - það er eina brtt., - ríkið skuli kosta það eitt að öllu leyti. Það er eðlilegt, að hann hafi áhuga fyrir því, en það er ekki af áhuga fyrir rónunum, sem það frv. er komið fram.



Herra forsetl. Mér þykir mjög furðulegt að heyra svo greinagóðan þm. og fjölfróðan vera jafnókunnugan þessum málum, sem hann er að tala um, eins og hv. 1. þm. N–M. (PZ) er auðsjáanlega þessu máli, og er nú ólíkt honum. Það hefur aldrei fyrr borið við í þessari d., að hann hafi ekki vitað um þær staðreyndir, sem hann hefur fullyrt. En svo ber nú samt við að þessu sinni. Í fyrsta lagi er það alveg rangt hjá honum, að ríkið hafi lagt nokkurt fé til að kaupa Kvíabryggju. Í það hefur ekki verið lagður einn eyrir af hálfu ríkisins. Það sem þar hefur átt sér stað, er það, að samið hefur verið við Reykjavíkurbæ um, að hann keypti jörðina og kæmi þar upp fullkomnum húsakosti og aðbúnaði, til þess að hægt væri að reka stofnun, sem ríkið síðan tæki við rekstrinum á. Úr þessari yfirtöku hefur enn þá ekki orðið, vegna þess að dómsmrn. telur, að húsakostur og aðbúnaður í Kvíabryggju sé enn ekki með slíkum hætti, að þar sé hægt að reka þá stofnun, sem til var ætlazt. Þess vegna hefur ríkið enn þá ekki haft neinn tilkostnað af þessari stofnun.

Heimildin er í lögunum.

Það hefur aldrei verið veitt heimild til þess að leggja fé í stofnkostnað á Kvíabryggju, svo að sú heimild er ekki fyrir hendi. Hitt er allt annað mál, að það hefur verið veitt fé á fjárl. til þess að standa undir rekstrinum, og því fé hefur ekki verið eytt, af því að stofnunin er ekki komin í gagnið enn þá. Það var ekki aðeins, að þetta væri misskilningur hjá hinum glöggskyggna og alvitra þm., heldur hitt einnig, að það hafi nokkru sinni staðið til, að þessi stofnun yrði drykkjumannahæli. Hennar verkefni hefur verið fyrirhugað allt annað. Í landslögum hefur lengi verið það ákvæði, að ríkið hefur verið og ér skylt til að sjá fyrir aðstöðu til þess að láta þá, sem skulda barnsmeðlög, vinna þau af sér, ef þeir fást ekki til þess að greiða þau með öðrum hætti. Um alllangt árabil hefur ríkið ekki getað fullnægt þessari skyldu sinni, af því að fangelsin, þar sem menn áður afplánuðu þessar skuldir, hafa verið svo áskipuð mönnum, sem hafa haft refsidóma, og hinir orðið að mæta afgangi. Þess vegna var þessi samningur gerður við Reykjavíkurbæ, að hann kæmi upp þessari stofnun og ríkið síðan fullnægði þeirri skýldu, sem á því hefur hvílt langa hríð, að standa undir kostnaðinum af afplánun manna á barnsfaðernisskuldum, og ég veit sannast sagt ekkert, hvort þeir, sem það skulda, eru frekar óreglumenn eða drykkjumenn en bindindismenn, góðtemplarar, það hefur engin athugun átt sér stað á því. Það er alveg óháð því, hvort menn eru hneigðir til áfengisdrykkju eða ekki, hvort þeir eiga börn og enn fremur hvort þeir borga meðlag með börnunum. Hér er því, eins og ég sagði, um gersamlega ólíkt mál að ræða, sem kemur drykkjumannavandamálinu ekki neitt við. Ég vonast til þess, að Reykjavíkurbær nú í vetur eða á næsta vori komi Kvíabryggju í viðunandi horf. Dómsmrn. mun ekki taka við stofnuninni eins og hún enn er útbúin, þótt Reykjavíkurbær hafi viljað afhenda hana. Ég tel ómögulegt að reka þá stofnun nema með frekari aðgerðum, en þegar búið er að koma henni í samningshæft horf, verður hún rekin fyrst og fremst fyrir þessa menn, sem skulda barnsmeðlög, þ.e. skulda bæjarsjóði Reykjavíkur. Að öðru leyti gæti komið til mála að taka þar menn, sem skulda barnsmeðlög annars staðar á landinu, og í þriðja lagi þá menn, sem eiga áð afplána sektir eða minni háttar refsidóma. En að blanda drykkjusjúklingum þar saman við, tel ég ekki að komi til neinna mála og hefur aldrei verið rætt um. Þessar upplýsingar vildi ég að kæmu hér fram, af því að minn ágæti og glöggskyggni vinur, hv. 1. þm. N-M., hafði hér mjög blandað málum. Um það frv., sem hér liggur fyrir, vil ég að öðru leyti segja það, að ég hef örugga sannfæringu fyrir, að það er full þörf á því, að sú stofnun komist í horf, og mér þykir sannast sagt mjög merkilegt, að hv. 1. þm. N-M. skuli finna að því, að nú skuli eiga að gera gangskör að því að koma viðhlítandi skipun á þessi mál, því að m.a. hefur blaðið Tíminn mjög rækilega bent á nauðsyn aðgerða í þessum efnum, og þó að margt, sem þar segir um áfengismálin, sé heldur haldlítið, þá eru þessar aðfinningar og ábendingar réttar: Hitt hefur verið alger misskilningur hjá því mæta blaði, að ásaka bæjarstjórn Reykjavíkur eða dómsmrn. fyrir aðgerðaleysi í þeim efnum. Þetta mál hefur heyrt undir og heyrir enn undir heilbrmrn., en ekki dómsmrn., og það er í raun og veru engin von til þess heldur, að Reykjavíkurbær taki að sér stofnun slíks hælis, þar sem nú er áætlað, að ríkið hafi meira en hálft hundrað milljóna kr. í ágóða af áfengisverzluninni, og það virðist vera sú minnsta krafa, sem hægt er að gera á ríkið þar á móti, að það standi undir kostnaðnum við að koma slíkri stofnun upp. Það var mjög eðlilegt, að það stæði í öðrum mönnum að fara að taka þann kostnað á sig, og mér finnst það mjög til bóta að þetta frv. hefur nú loks náð samþykki ND. og verður vonandi afgr. hér, áður en þingi verður frestað, þannig að þessu nytjamáli verði borgið.



Mér skildist Hæstv. forseti gera ráð fyrir því, að þetta mál gengi hér nefndarlaust í gegnum deildina. Ég get fyrir mitt leyti fallist á það, eins og málið er vaxið, því að það er æskilegt, að málið geti lokizt nú fyrir þinghlé, en þá þykir mér einnig rétt að gera með nokkrum orðum grein fyrir afstöðu minni til málsins nú þegar við þessa umr. Ég mun greiða þessu frv. atkvæði, ekki út af fyrir sig þess vegna, að ég telji lögin frá 1949 óeðlileg, heldur vegna hins, að þetta mál virðist komið í það öngþveiti, að litlar líkur séu til, að úr framkvæmdum verði svo skjótt sem nauðsyn krefur, nema höggvið sé á hnútinn á einn veg eða annan. Með þessu frv. hér er gert ráð fyrir því, að gæzluvistarsjóðurinn, sem hefur allmikið fé til umráða, reisi hælið, og þá þarf ekki lengur um það að deila, hvaða aðili skuli gera það. Um rekstur þess og annað, sem ekki eru bein fyrirmæli um í lögum, verður svo ákveðið í framtíðinni, en fyrst er að sjálfsögðu að fá hælið upp og nota það fé, sem til er, til þess að því nauðsynjaverki sé hrint í framkvæmd. Ég mun því greiða þessu frv. atkvæði með það fyrir augum að þetta sífellda ágreinismál milli ríkisstj. og bæjarstjórnar Reykjavíkur sé leyst og framkvæmdir tryggðar hið skjótasta í málinu.



Herra forseti. Frv. það, sem hér er til umr. og er flutt af mér og hv. þm. V–Sk. (JK), er á þskj. 306, 128. mál. - Ég tel, að ekki sé þörf á langri framsögu. Frv. þetta er ekki margbrotið og er auk þess að mestu byggt á l. um undirbúning verðlagsskráa frá 16. nóv. 1897, en þau lög eru enn í gildi, en auk þess d þeirri venju, sem skapazt hefur um framkvæmd þeirra laga. Það hefur verið uppi orðrómur um, að afnema bæri þessi lög, þar sem notkun þeirra í daglegum viðskiptum væri niður fallin. Svo mun líka vera í sumum héruðum. En við eftirgrennslan hefur þó komið í ljós, að svo er ekki alls staðar á landinu. Enn munu verðlagsskrár sums staðar vera lagðar til grundvallar fyrir viðskiptum manna í nokkrum tilfellum, einkum í sambandi við jarðaleigu. Þótti því sýnt, að eigi væri tímabært að afnema þær að svo stöddu. Hér kom og einnig til greina það sjónarmið ýmissa, að landauraviðskiptin ættu sögulegan rétt á sér og þá einnig verðlagsskrárnar í sambandi við þau. Þetta er sjónarmið, sem ekki er hægt að ganga á snið við að öllu leyti. Það er vitanlegt, að viðskipti manna á milli og einnig við hið opinbera fóru að langmestu leyti fram í landaurum frá öndverðu og fram til okkar daga og viðskiptin voru miðuð við verðlagsskrárnar. Það hafa því komið fram till. um, að landaurakerfið bæri að taka upp að nýju og leggja það til grundvallar viðskiptum manna. Sú kenning mun enn eiga sér forsvarsmenn, en þetta er annað mál, og skal eigi meira um það rætt. Þá kom til athugunar það sjónarmið að gera samningu verðlagsskrárinnar einfaldari og fyrirhafnarminni. Í lögum nr. 16 frá 6. nóv. 1897, sem enn eru í gildi, er svo fyrir mælt, að þriggja manna nefnd í hverju sveitarfélagi eða bæjarfélagi skuli semja verðlagsskrá í októbermánuði ár hvert. Í nefndum þessum áttu sæti formaður skattanefndar, prestur og svo þriðji maður, sem kosinn var af hreppsnefnd eða bæjarstjórn. Verðlagsskýrslan úr hverjum hreppi sendist síðan sýslumanni, er semur upp úr þeim öllum eina verðlagsskrá fyrir allt verðlagskrárumdæmið. Skýrslu sína ásamt fylgiskjölum á sýslumaður svo að senda stiftyfirvöldunum (frá 1904 vitanlega stjórnarráðinu), sem staðfestu hana. Þetta eru þau lög, sem enn gilda, og eru. þau byggð á konungsúrskurði frá 16. júli 1817, sem fyrirskipar samningu verðlagsskráa á sama veg í grundvallaratriðum, þó að framkvæmd undirbúningsins væri nokkuð á annan hátt. Eins og getið er um áður, þá er frv. þetta fram borið til þess að gera samningu verðlagsskránna fyrirhafnarminni í framkvæmd. En jafnframt ætti sú tilhögun að stuðla að meira samræmi milli hinna einstöku héraða. Ef bornar eru saman verðlagsskrár frá því fyrir aldamót og verðlagsskrár þær, sem nú gilda, eða árið 1953, þá er varla hægt að verjast þeirri hugsun, að nokkuð muni vera kastað höndunum til um samningu þeirra. Er það og skiljanlegt, þar sem þýðing þeirra í viðskiptalífinu er orðin sáralitil. Þannig er meðalalin í verðlagsskrárumdæmum árið 1897 lægst 45 aurar, en hæst 56 aurar, en þá voru ýmis opinber gjöld og viðskipti manna á milli miðuð við landaura. Að vísu var þá orð á því haft, að nokkur tilhneiging væri í þá átt að gera verðlagsskrána ekki allt of háa. Það er líka um aldamótin síðustu, sem höfundur Alþingisrímna lætur einn frambjóðanda við alþingiskosningar segja við kjósendur sína: „Verðlagsskráin verður lág, vondu minnka gjöldin, ef þið viljið lið mér ljá“ o. s. frv. Þessi mismunur, sem þá var nálægt 20%, bendir til, að nokkurt samræmi hafi verið í verðlagningunni, því að mismunandi aðstaða, vænleiki búfjár o.fl., gerir eðlilega nokkurn mismun milli héraða. Séu verðlagsskrár þær, sem gildandi eru í ár, athugaðar, kemur í ljós, að lægsta meðalalinin ér kr. 6.44, en sú hæsta kr. 14.11. Sýnist þar vera nokkuð breitt bil á milli, þar sem er töluvert meira en helmingsmismunur. Hitt atriðið, sem ég nefndi, að gera samningu verðlagsskránna óbrotnari og fyrirhafnarminni, er þó höfuðtilgangur þessa frv. Hér er yfirskattanefndum hvers verðlagsskrárumdæmis gert að semja verðlagsskrá, er gildir fyrir það allt. Hverfur þá nefndarstarfið heima í sveitunum og fyrirhöfn sýslumanns að vinna úr þeim skýrslum óg skápa úr þeim eina verðlagsskrá fyrir umdæmið. Í stað þess semji yfirskattanefndin verðlagið í einu lagi og færi í skrárnar. Nú er það verk yfirskattanefnda að semja um sama leyti skrá um verðlag á búfénaði og afurðum íbúa síns héraðs vegna framtals til tekju- og eignarskatts. Er því sú vinna, sem þeim er lögð á herðar samkvæmt þessu frv., lítið önnur en sú að færa fundnar tölur inn á verðlagsskrárform. Hér mun því verða um léttara starf að ræða og a.m.k. ekki verr af hendi leyst en er eftir núgildandi lögum. Um önnur atriði frv. þessa ér fátt að segja. Þau eru. ýmist nálega samhljóða núgildandi lögum eða þá að lagt er til, að lögfest verði venja, sem skapazt hefur við framkvæmd l. frá 1891. Svo er t.d. um skiptingu landsins í verðlagsskrárumdæmi svo og hitt, að sýslumaður hvers umdæmis hafi forustu um samningu verðlagsskrár og annist sendingu hennar til fjmrn. Reglurnar um verðlagningu þeirra búfjártegunda og vara, er teljast til verðlagsskráa, eru hinar sömu og tíðkazt hafa og núgildandi lög gera ráð fyrir. Það er nýmæli í 4. gr. frv., að gert er ráð fyrir því, að ef fjmrn, telur samningu verðlagsskrár að einhverju leyti ábótavant, þá geti það sent verðlagsskrána til ríkisskattanefndar til athugunar. Geri ríkisskattanefnd till. til breytinga á verðlagsskránni, skal rn. taka þær til greina og staðfesta hana samkvæmt þeim. Þykir rétt að taka upp þessi ákvæði, og er það í samræmi við þær reglur, sem nú gilda um framtalsskýrslur til tekjuskatts og eignarskatts, þar sem úrskurðarvaldið er hjá ríkisskattanefnd. Ég sé ekki ástæðu til að fara fleiri orðum um þetta frv. Óska ég þess, að því verði að umr. lokinni vísað til 2. umr. og hv. allshn.