Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. (Ellert B. Schram) Hæstv. forseti. Hér er um að ræða frv. til 1. um umboðsnefnd Alþingis, sem flutt er af hv. þm. Benedikt Gröndal. Þessu frv. var vísað til allshn. og hún leitaði umsagnar forseta Alþingis. Umsögn forsetanna var efnislega á þá leið, að áður hafði verið flutt frv. um umboðsmann Alþ. nokkrum sinnum, bæði sem þmfrv. og stjfrv. Stjfrv. hafi verið flutt um málið á þinginu 1974–1975, en varð þá ekki útrætt, og það frv. mun nú vera í athugun í n. sem falið var að endurskoða það. Frv. það, sem hér um ræðir, felur í sér aðra lausn á sama máli. Eðlilegast virðist að ákvæði þess komi til athugunar hjá n. þeirri sem áður er um getið. Er því lagt til að frv. þessu verði vísað til ríkisstj. í því skyni að hún sendi það til umræddrar nefndar. Undir þessa umsögn skrifa forsetar Alþingis: Ásgeir Bjarnason, Þorv. Garðar Kristjánsson og Ragnhildur Helgadóttir. Með tilvísun til þessarar umsagnar hefur allshn. lagt til að frv. verði vísað til ríkisstj. Svava Jakobsdóttir, hv. 5. landsk. þm., var fjarverandi afgreiðslu þessa máls.



Virðulegi forseti. Þegar þetta mál, þ. e. a. s. ókeypis símaafnot aldraðs fólks og öryrkja, var til umr. hér á sínum tíma, ég held að það hafi verið fyrir tveimur árum, þá minnist ég þess að þetta mál kom fyrir heilbr.- og trn. d. og mælti sú n. eindregið með því að samþykkja áskorun til samgrh. að hann gæfi út reglugerðarákvæði um ókeypis símaafnot aldraðs fólks og öryrkja með lágmarkstekjur í samræmi við ákvæði um það efni í lögum um fjarskipti. Ég minnist þess, að þegar við mæltum með þessu máli hér fyrir tveimur árum, þá fékk það mjög góðar undirtektir í d., og er ég þess vegna undrandi yfir hví, að samgrh. skuli ekki hafa gert þær ráðstafanir að þetta kæmist í framkvæmd. Það er ekki aðeins að hér hefur verið hundsuð samþykkt frá Alb., heldur hitt, að í hví felst að mínu mati blekking gangvart öldruðum og öryrkjum sem hér eiga hlut að máli. Oft er talað um að virðing sé ekki nægileg fyrir Alþ., fólk bindi ekki vonir sínar við þau störf sem hér eru innt af hendi, og ég vil segja það eins og er, að það er e.t.v. ekki furða ef ríkisvaldið, þ. e. a. s. einstakir ráðh. virða ekki samþykktir Alþ. meira en raun ber vitni í þessu máli. Ég álít að þetta mál sé að mörgu leyti nokkuð alvarlegs eðlis, bæði fyrir Alþ., virðingu þess, og sérstaklega fyrir það fólk sem hér um ræðir. Þess vegna er mér alveg óskiljanleg sú tregða sem hefur orðið á að framkvæma þessa samþykkt og það lagaákvæði sem hér er til umr. Ég minnist þess, að þegar hv. þm. og frsm. Magnús Kjartansson talaði fyrir þessu máli á sínum tíma og einnig hér s. l. haust, þá gat hann þess alveg sérstaklega að það væri margt gamalt fólk og öryrkjar sem þannig væri ástatt um, að það ætti ekki heimangengt, og ég minnist sérstaklega þeirra orða hans, þegar hann sagði að oft væri síminn raunverulega eina sambandið sem þetta fólk hefði við umheiminn. Þetta er örugglega rétt ort því miður allt of mörg dæmi þess, að þannig sé ástatt hjá gömlu fólki og öryrkjum. Þess vegna finnst mér það fyrir neðan allar hellur og algerlega óviðunandi að hæstv. samgrh. skuli ekki hafa gefið út reglugerðarákvæði um ókeypis símaafnot aldraðs fólks og öryrkja, eins og þingið samþykkti á sínum tíma að honum bæri að gera. Varðandi seinni hluta þeirrar þáltill. sem hér er til umr., þ. e. að Alþ. feli ráðh. að beita sér fyrir hví að aldrað fólk og öryrkjar fái verulegan afslátt við kaup farmiða með almenningfarartækjum á landi, á sjó og í lofti, vil ég segja það, að ég er einnig samþykkur og styð eindregið hann hluta þáltill., sérstaklega þegar haft er í huga að atvinnumál aldraðra eru í megnasta ólestri. Hér hefur verið rætt á Alþ. í mörg ár hvað gera skyldi í sambandi við atvinnumál aldraðra þannig að þau væru viðunandi, og hafa margar ræður verið fluttar um það mál. En því miður verður það að segjast eins og er, að þeim málum hefur ekki verið hrundið í framkvæmd, ekki einu sinni reynt að skipuleggja þau þannig að viðunandi sé. Þess vegna finnst mér ekki neitt of í lagt þó að hið opinbera, sem ekki hefur sinnt þessum þætti mála aldraðs fólks, kæmi nú eitthvað til móts við það varðandi möguleika þess til að ferðast í almenningsfarartækjum, sérstaklega á landi að mínu mati og á heim svæðum þar sem möguleikar væru fyrir einhverja vinnu fyrir þetta fólk. Það liggur í augum uppi að ókeypis símaafnot ráða ekki úrslitum um afkomu þess fólks sem hér um ræðir, en þau hjálpa til, ekki aðeins efnahagslega, heldur líka sálrænt. Ég er þess vegna eindregið fylgjandi þeirri þáltill. sem hér er til umr. Ég tel að í till. felist mannúðleg sjónarmið gagnvart öldruðu fólki og öryrkjum sem Alþ. og ríkisstj. eiga að sjá sóma sinn í að hrinda í framkvæmd. Og ég vil leyfa mér. hæstv.- forseti. að gera till. um það, að þessari þáltill. verði vísað til heilbr.- og trn.



Herra forseti. Mitt erindi í ræðustól nú er í raun og veru einungis að taka mjög eindregið undir það sem hv. síðasti ræðumaður sagði varðandi þetta mál. Þegar það var hér til umr. fyrir tveimur árum var ég einn af þeim sem studdu þetta mál, og þá var, eins og hér hefur komið fram, mikill vilji fyrir því meðal þingsins að þetta mál næði fram að ganga. Og mér finnst það í raun og veru algerlega óviðeigandi að mál sem þetta skuli þurfa að koma hér upp á Alþ. aftur og aftur og það vera samþykkt, en síðan ekkert haft með framkvæmdina að gera. Þetta er enn eitt dæmið um það, að í þessu tilfelli hæstv. samgrh. og í öðrum tilfellum aðrir aðilar virða beinlínis að vettugi þann vilja sem Alþ. lætur í ljós í tilteknum málum. Og það er auðvitað óviðunandi fyrir þm. og þingið sem slíkt að ákvarðanir, sem Alþ. hefur tekið, skuli ekki vera framkvæmdar fyrr en eftir dúk og disk og þá kannske að meira eða minna leyti eftir geðþótta einhverra ákveðinna einstaklinga. Ég trúi því ekki að sú tregða, sem virðist vera á því að þetta mál fái framgang, sé neitt í tengslum við það, að hér sé um að ræða svo stórkostlegt vandamál eða mikið umfangsmál að það sé ekki hægt að hrinda því í framkvæmd á tiltölulega auðveldan, eðlilegan og fljótan hátt. Hér hlýtur eitthvað annað, að því er mér virðist, að vera valdandi að þetta hefur ekki náð þeim árangri sem Alþ. ætlaðist til á sínum tíma þegar það samþykkti það. Ég vil, eins og ég sagði áðan, mjög taka undir þá gagnrýni sem komið hefur fram vegna þess framkvæmdaleysis sem hér um ræðir. Og mér hefði fundist langeðlilegast, af því að nú er orðið svo langt liðið á þinghaldið, að þessi þáltill. hefði verið borin undir atkv. án þess að fara til n. Það liggur fyrir viljayfirlýsing Alþ. í þessu efni. En ég skal ekki hafa á móti því að till. verði vísað til heilbr.- og trn., þ. e. a. s. verði það tryggt að málið verði tekið fyrir í þeirri n. og d. fengið það til ályktunar áður en þinginu lýkur þannig að málið geti fengið afgreiðslu. 



Herra forseti. Enda þótt þær umr., sem hér hafa farið fram, hafi á margan hátt verið í öðrum dúr en flestar umr. sem hér fara fram, þar sem meira og minna hafa verið bornar á viðkomandi ráðh. persónulegar svívirðingar, eins og t. d. af hv. 6. landsk. þm. áðan, þá ætla ég ekki að eyða orðum að því. Ég verð að segja það, að þessir hv. þm., sem hér eru og sumir hafa ekki verið hér þegar þetta var til meðferðar á sínum tíma, þeir hafa betra minni en ég ef þeir geta fullyrt að það hafi verið mikill og samhljóða áhugi fyrir því að þetta mál færi í gegn á hv. Alþ., því að ég þykist muna annað um meðferð málsins. Hins vegar vil ég - með leyfi hæstv. forseta - lesa hér upp þá grein, sem um ræðir, og það lagabrot, sem ég á þá að hafa framkvæmt. En það segir svo í lögum um breyt. á l. nr. 30 frá 1941, um fjarskipti: „Aftan við 12. gr. laganna bætist: Í reglugerð má ákveða, að þeir, sem hljóta uppbót á elli- og örorkulífeyri samkv. 90. gr. laga um almannatryggingar frá 1971, verði undanþegnir afnotagjöldum fyrir síma.“ „Má ákveða“ - af hverju segir í lögunum að það megi ákveða, ef það er skylda. Þá kann ég ekki lagamál að skilja ef það er skylda að framkvæma það sem ráðh. „má ákveða“. Ég hef áður hér á hv. Alþ. gert grein fyrir þessu máli og hvað hefur valdið því, að ekki hefur verið talið fært að framkvæma það. Rökstuddi ég það með áliti sérfróðra manna þar um og tel, eins og fram kom í áliti þeirra, að það sé betra að koma þessum málum fyrir sameiginlega og hjá einni stofnun, en ekki fara að láta þessa og hina stofnunina afgreiða sína þætti, enda eru þetta stofnanir sem verða að lifa á eigin tekjum, og ríkissjóður er því eðlilegri aðili til þess að standa straum af slíkum framkvæmdum heldur en þessar stofnanir, því að þeim er ekki ætlað að standa fyrir tryggingabótum eða öðru slíku. Það er annar aðili sem á að gera það. Ég verð líka að gera athugasemd við það, að ef vinnubrögð hv. Alþ. eiga að vera með þeim hætti að afgreiða þáltill. eins og þessa án nefndarathugunar, t. d. þar sem í er síðari liðurinn, með leyfi hæstv. forseta: „Einnig ályktar Alþ. að fela ráðh. að beita sér fyrir því, að aldrað fólk og öryrkjar fái verulegan afslátt við kaup farmiða með almenningsfarartækjum á landi, á sjó og í lofti.“ Nú skulum við segja að það fari svo, að ráðh. takist ekki að koma þessu í framkvæmd, hér er um farartæki að ræða sem eru ekki á vegum ríkisins, þá yrði komið hér á hv. Alþ. og ráðh. meðhöndlaður á þann hátt, að viljaleysi og illgirni ein réði þar verkum ef hann færi ekki að fyrirmælum Alþingis. Ef á að afgreiða svona mál án þess að n. þurfi um að fjalla, þá finnst mér hv. Alþ. verða að fara að gá að afgreiðslu mála. Ef svo á að fara að vísa þessu máli, sem er stílað á samgrh., til heilbr.- og trn., þá er það náttúrlega allt annar þáttur, þá heyrir það ekki samgrh. lengur til og þá er málið komið í annan farveg og getur ekki orðið mál samgrn. Ég held að hv. þm. veriði nú aðeins að gæta sín og villast ekki af leið. Það var þess vegna sem okkur, þessum fjórmenningum, fannst eðlilegast að yrði fjallað um þessi mál sameiginlega af öllum þessum aðilum sem við höfum ákveðið að gera. Varðandi hitt, sem um þetta hefur verið sagt að öðru leyti, get ég vísað til rökstuðnings míns í svari við fsp. um þetta mál. Ég tel að það, sem má ákveða í reglugerð, sé ekki fyrirskipun, heldur leyfi um að mega gera hluti. En við athugun á málinu hafa komið upp þau vandkvæði sem hafa komið í veg fyrir framkvæmdina.



Herra forseti. Mér er gjörsamlega óskiljanlegt hvernig hæstv. ráðh. gat fundið það út, að ég væri að svívirða hann persónulega þegar ég talaði til hans áðan. Ég hef yfirleitt ekki ástundað það að vera með persónulegar svívirðingar, hvorki á hæstv. ráðh. né einstaka þm. (Grípið fram í.) Það er annað mál. Ég veit það ekki og ætla ekkert að segja til um það. Hins vegar finnst mér það mjög hart, þegar þm. stendur upp og vísar til þess sem gert hefur verið á þingi, að þá skuli það flokkast undir það að verið sé að ráðast á ráðh. með persónulegum svívirðingum þó að verk hans séu gagnrýnd. Ég endurtek það sem ég sagði áðan, að í nál. var samþ. einróma á sínum tíma að mæla með því að ráðh. gæfi út reglugerðarákvæði um ókeypis símaafnot aldraðs fólks og öryrkja með lágmarkstekjur, þannig að þar er rétt með farið, enda hægt að sjá það í þskj. Ég man einnig að þetta mál var samþ. shlj. hér í d., þannig að ég hef ekki farið rangt með eitt eða neitt í þessu máli. Hér eru viðstaddir þm., sem eru í heilbr.- og trn., sem geta staðfest það sem ég sagði nú. Ráðh. lagði mjög mikla áherslu á að það stæði, að í reglugerð mætti ákveða. Það er alveg rétt. En það fór ekkert á milli mála, að það var bæði vilji heilbr.- og trn., sem fékk þetta mál til meðferðar á sínum tíma, og einnig d., að þessu yrði hrundið í framkvæmd. Ráðh. lýsti yfir að vegna ákveðinna vandkvæða hefði það ekki verið hægt. Ég verð að segja fyrir mitt leyti. Ég skil ekki að þau vandkvæði séu fyrir hendi. - Ég vildi gjarnan að hæstv. ráðh. hlustaði á þetta, svo það færi ekkert á milli mála sem ég segi hér. - Ég skil ekki hvaða vandkvæði kunna að vera í kerfinu á því að hrinda þessu í framkvæmd, alla vega að vinna þannig að þessu verki að það gæti þá legið ljósar fyrir d. í hverju vandkvæðin eru fólgin. Eru vandkvæðin tæknilegs eðlis, eru þau skipulagslegs eðlis eða skortir vinnuafl hjá Pósti og síma til þess að framkvæma það sem hér um ræðir? Mér finnst það óviðunandi að ráðh. lýsi því yfir, hvort sem það er þessi hæstv. ráðh. eða einhver annar, að eitthvað sé óframkvæmanlegt. Ég tel að ekkert sé óframkvæmanlegt. Það er allt framkvæmanlegt.  En varðandi seinni hluta þeirrar þáltill. sem hér er til umr., þar sem um er að ræða ályktun Alþ. um að fela ráðh. að beita sér fyrir því að aldrað fólk og öryrkjar fái verulegan afslátt við kaup farmiða með almenningsfarartækjum á landi, þá get ég fallist á að það gæti orðið flóknara fyrir ráðh. að tryggja þá framkvæmd heldur en að tryggja öldruðum og öryrkjum ókeypis símaafnot, vegna þess að í sambandi við símann er um opinbera stofnun að ræða þar sem hæstv. ráðh. getur framkallað það, sem hann telur rétt, á grundvelli þeirra heimilda sem hann hefur. Hins er, eins og hæstv. ráðh. sagði áðan, undir marga aðra að sækja í sambandí við almenningsfarartæki. Ég vildi aðeins standa upp og segja þessi orð og eyða þeim misskilningi að ég hafi verið með persónulegar svívirðingar um hæstv. ráðh. Það tel ég að ég hafi ekki verið með, enda var það ekki ætlun mín. En varðandi það, að þetta mál var í heilbr.- og trn. á sínum tíma og ég mælti með því að það færi þangað aftur, er það að segja, að það kom til álita - að unnt væri að framkvæma þetta í gegnum almannatryggingakerfið. Ég er þeirrar skoðunar að það gæti enn komið til greina, það væri hugsanlegt að gera það í gegnum það, og ef það er æskilegri leið, sem tryggir frekar framgang þessa máls, þá er ég því auðvitað meðmæltur.



Herra forseti. Síðast hefði ég trúað því að hæstv. samgrh. brygðist við á þann hátt sem hann gerði áðan þó að einhverjir þm. deildu á hann, vildi ég heldur segja en að hér væri um að ræða persónulegar svívirðingar um hæstv. ráðh. Það er orðið vandlifað hér á hv. Alþ. ef einstökum þm. er í raun og veru meinað að gagnrýna hæstv. ráðh., hvort sem það er hæstv. samgrh. eða einhver annar, í tilfellum sem þeim þykja gagnrýnisverð og ástæða til að gagnrýna fyrir. Það er náttúrlega hægt, ef menn endilega vilja, að taka alla gagnrýni sem persónulegar árásir á viðkomandi, en þá er það einungis gert til þess að forðast gagnrýni. Hélt ég að hæstv. samgrh. væri ekki svo veikur fyrir því, hann þyldi gagnrýni úr ýmsum áttum og þó allharkaleg væri, hefur mér fundist. En menn eldast. Hér getur verið um að ræða að hæstv. ráðh. sé farinn frekar að kveinka sér vegna aldurs, en ég hef samt ekki orðið var við það fyrr en nú. Þá sagði hæstv. ráðh. í sambandi við þetta, að í lögunum stæði að ráðh. mætti ákveða, en ekki væri um skyldu að ræða. Nú hef ég ekki lesið þessa lagagrein og ég efast ekki um að ráðh. fer með rétt mál þar. En þó að það sé aðeins um það að ræða að viðkomandi ráðh. megi gera þetta, þá hlýtur þó viðkomandi ráðh. að taka mark á viljayfirlýsingu Alþ. í tilteknu efni þó einungis sé um að ræða heimild eða að hæstv. ráðh. megi gera eitthvað. Ef hann hefur fyrir sér viljayfirlýsingu Alþ. ótvíræða, sem hér fer ekkert milli mála að var, þá hlýtur það að vera að hæstv. ráðh. líti svo á að Alþ. ætlist til að þetta sé gert eins og það var samþ. Ella, ef það væri ekki, ef viðkomandi ráðh. virti að vettugi viljayfirlýsingu þingsins, þá væri hér bara um það að ræða að hæstv. ráðh., hvort sem það er þessi eða annar, eða hæstv. ríkisstj. væri að leika sér með alþm., ef hún virðir að vettugi þær ákvarðanir sem þeir hafa tekið. Og í þessu máli skiptir heldur engu það sem hæstv. ráðh. var um að tala, hvort einhver ágreiningur hefur verið um þetta mál. Staðreyndin er sú, að þetta var samþ., og það er það sem hlýtur að verða að taka tillit til og fara eftir, hvort sem einhver andstaða, sem ég dreg nú mjög í efa, hefur verið við málið á þessum tíma. En þó að svo hafi verið, þá liggur það fyrir, að þetta var samþ. og það er ótvíræður vilji þingsins að þetta verði gert. Hæstv. ráðh. sagði einnig að hann teldi í raun og veru ótækt að vísa þessu máli ekki til n. Ég er annarrar skoðunar. Ég tel að hér sé um svo sjálfsagt mál að ræða, bæði að því er varðar fyrra atriði till. og einnig hið síðara. A. m. k. treysti ég mér til þess og tel ekkert óeðlilegt við það, að till. væri borin hér upp án þess að hún færi til. N. og atkv. greidd um hana, eins og hún liggur fyrir, án þess að n. hafi um hana fjallað. Ef það er svo í sambandi við að till. verði vísað til heilbr.- og trn., að þá telji hæstv. samgrh. sig þar með lausan allra mála, þá hef ég tilhneigingu til þess að gera till. um að málið færi frekar til samgn. 

Ég vil vekja athygli á því, að sumir þm., sem tala í þessu máli, hafa ekki verið við allar umr. og samgrh. hefur sjálfur gert till. um samgn.

Ég þakka hæstv. forseta fyrir þessa ábendingu. Það verður þá væntanlega úr því skorið með atkvgr. í hvora n. till. fer, þ. e. a. s. ef annar hvor tillögumanna tekur ekki till. sína til baka. En sem sagt, þetta mál var síðast hjá heilbr.- og trn. Hún var algjörlega sammála um þetta mál. Málið hefur verið samþ. í þinginu og ekkert hefði átt að vera því til fyrirstöðu a. m. k. að framkvæma fyrri hluta till. Um síðari hlutann gegnir kannske öðru máli, en að mínu viti er hann einnig svo sjálfsagður að það er ekkert því til fyrirstöðu, að ég held, að afgreiða það atriði einnig og að það ásamt hinum fyrri hluta - ítrekuðum með viljayfirlýsingu Alþ. - komi þá til framkvæmda hið allra fyrsta.



Herra forseti. Það er reynslan ef menn heita því að halda stutta ræðu, byrja ræðu sína á því, þá verða þær langar. Eins er það þegar menn heita því að þeir ætli ekki að koma í ræðustólinn aftur, eins og ég hef gert í þessu máli, að þá kem ég óvenju oft upp. Nú vil ég segja hv. 5. þm. Vestf. það, að það er fjarri mér að þola ekki að ræða mál og hafa hæfilega gagnrýni. Venjulega hef ég gaman af ræðum hans og ég met þær nokkuð mikils. Hitt verð ég að segja, að ég hef sennilega misskilið hv. 6. landsk. þm., því mér fannst orðalag hans á annan veg, en ef ég hef misskilið skal það leiðrétt. Hins vegar held ég að hv. 6. landsk. þm. hafi ekki verið kominn hér þegar ég skýrði frá niðurstöðu um hliðstætt mál í hv. Ed. og samkomulagi um að fjórir ráðh., sem hafa með svipaða þætti að gera, létu vinna þessi mál í heild. Þar kom fram sá skilningur hjá hv. þm., að eðlilegast væri að það væri ríkissjóður sem greiddi fyrir þessu fólki, bæði í sambandi við síma, við sjónvarp og útvarp og annað, talstöðvar og þess háttar, sem allt bar á góma í hv. Ed., og þar var talin eðlileg niðurstaða samkomulag okkar á milli, ráðh., sem með þessi mál fara, og fjmrh., að láta vinna málið í heild. Ég lít svo á að það sé eðlilegur lagaskilningur, og nú skal ég ekki neitt fara að deila við dómara, að þegar Alþ. orðar svo í lögum að „í reglugerð má ákveða“, þá sé þetta varfærnislega orðalag notað vegna þess að það geti leynst í þessu erfiðleikar sem geri framkvæmdina mjög erfiða. Og það er það sem ég tel mig hafa rekið mig á í sambandi við þetta mál. Það hefur verið leitað álits hjá Tryggingastofnun ríkisins og póst- og símamálastjórninni um þetta mál. Og það mun hafa verið í fyrravetur, ég held ég muni það rétt, að ég svaraði hér fsp. út af þessu máli og gerði þá ítarlega grein fyrir athugunum á framkvæmd þessara lagafyrirmæla, sem ég hef ekki hjá mér núna því ég hafði ekki búið mig sérstaklega undir þessa umr. Og það er af þessari ástæðu sem það var skoðun okkar allra, að eðlilegast væri að svona mál væri algjörlega hjá Tryggingastofnun ríkisins og ríkissjóður yrði að leggja fram fé til að greiða þetta, það væri ekki hægt að komast hjá því, það væri ekki eðlilegt að leggja þetta á stofnanir sem þurfa undir högg að sækja með tekjuöflun sína og verða að sjá fyrir sér alveg sjálfar, og líka væri það best komið hjá Tryggingastofnuninni því hún hefði mesta möguleika til þess að fylgjast með því að ekki yrði um misnotkun að ræða. Á þessum meginatriðum byggist þessi skoðun mín. Ég vil einnig vekja athygli á því í sambandi við till. á þskj. 166, að seinni hluti hennar hljóðar svo, með leyfi hæstv. forseta: „Einnig ályktar Alþ. að fela ráðh. að beita sér fyrir því, að aldrað fólk og öryrkjar fái verulegan afslátt við kaup farmiða með almenningsfarartækjum á landi, á sjó og í lofti.“ Hér tel ég fyrst geta orkað tvímælis við hvaða ráðh. er átt, og að því leyti gæti það verið eðlilegt, sem hv. 6. landsk. þm. lagði til, að málið færi til heilbr.- og trn. og þá tilheyrði þessi þáttur a. m. k. hiklaust heilbr.- og trmrh. því hann er ekki stílaður á samgrh. Ég hefði haldið hins vegar að þetta væri ein heild, því það er talað um símanotkunina í fyrirsögninni. Og þá vil ég vekja athygli á því, að þá hefði þetta mál átt að lenda í Sþ., eins og gert er ráð fyrir í þingsköpum um þáltill. um útgjöld sem ríkissjóður verði að leysa af hendi, og um till. verði þá að fara fram tvær umr. Ég held því að þetta mál sé ekki eins einfalt og við viljum vera láta. En út af fyrir sig held ég að farsælasta leiðin verði sú sem ég benti á, að reyna að láta vinna þetta saman, og mín skoðun er sú, að hjá Tryggingastofnun ríkisins lendi málið í heild, því það sé eini aðilinn í landinu sem geti metið það á eins réttmætan hátt og tök eru á, aðrar stofnanir hafi ekki neitt svipaða aðstöðu til þess arna.