Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég mæli fyrir frv. til l. um breyt. á l. nr. 120 31. des. 1976, um tollskrá o.fl., sbr.l. nr. 24 10. maí 1977 og l. nr. 83 1. júní 1978, um breyt. á þeim lögum. Þetta frv. er á þskj. 265. Í samstarfsyfirlýsingu ríkisstj. er ákvæði þess efnis, að reynt verði með opinberum aðgerðum að sporna við óeðlilegri samkeppni erlends iðnaðar, m.a. með tollalækkunum. Hér var fyrst og fremst átt við frestun á tollalækkun á iðnaðarvörum skv, samningum Íslands við EFTA og EBE. Ekki hefur reynst unnt að ná fram á þessu stigi samkomulagi um frestun þessara tollalækkana, eins og kunnugt er. Í 1. gr. gildandi tollskrárlaga, nr. 120 frá 1976, er hins vegar ákveðin lækkun tolla á ýmsum vörum sem ekki er samningsbundið að eigi sér stað. Hér er fyrst og fremst um að ræða svokallaða ytri tolla, þ.e. tolla af vörum frá löndum sem eru utan EFTA og utan EBE, enn fremur tollalækkanir á ýmsum fjárfestingarvörum svo og hátollavörum. Ljóst er að innlendur iðnaður er einnig í samkeppni við vörur frá löndum utan EFTA og Efnahagsbandalagsins og er þar fyrst og fremst um að ræða fatnað frá löndum í Asíu, en verulegur innflutningur á fatnaði á sér stað þaðan. Ekki sýnist eðlilegt að lækka tolla á þessum vörum þótt samningar knýi til lækkunar tolla á sömu vörum frá löndum innan EFTA og EBE. Sömu sögu er að segja um skófatnað, en innlendur skóiðnaður á nú mjög erfitt uppdráttar. Verði heimild frv. notuð að fullu er tekjuauki ríkissjóðs af frestum ytri tollalækkana af fatnaði og skóm í hinum tilgreindu köflum tollskrárinnar áætlaður 150 millj. kr. á árinu 1979, og um leið er í þeirri ráðstöfun fólgin nokkur vernd fyrir innlendan fata- og skóiðnað. Eins og hv. þdm. sjá á þessu, er hér um að ræða heimildarákvæði, en ekki beina lagasetningu, - heimildarákvæði sem ekki verður notað nema að athuguðu máli í samráði við þá aðila sem um er að tefla. Það vandamál, sem hér er um að ræða, er fyrst og fremst tengt ýmsum greinum iðnaðar, í þessu tilfelli sérstaklega fataiðnaði og skóiðnaði, en þar vinnur mjög margt fólk, og ýmsir hafa áhyggjur af því, að slíkur iðnaður bíði of mikinn hnekki af óheftum innflutningi slíkra vara, sérstaklega frá Asíu-löndum. Flestar þjóðir í Vestur-Evrópu hafa gripið til þess að gera ráðstafanir til þess að vernda hliðstæðan iðnað hjá sér, og þegar af þeirri ástæðu sýnist eðlilegt að við höfum a.m.k. opna leið til þess að gera ráðstafanir í því efni. Ég leyfi mér svo að leggja til að málinu verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. fjh.- og viðskn.



Herra forseti. Á fundi sínum í dag hafði félmn. d, til meðferðar frv. til l. um breyt. á l. nr. 8 22. mars 1972, um tekjustofna sveitarfélaga. Í aths. við frv. er tekið fram, að lagabreyting þessi sé gerð vegna þess ákvæðis í 13. gr. laga nr. 60 31. mars 1976, um skipulag ferðamála, að Ferðaskrifstofa ríkisins skuli greiða landsútsvar. Eins og allir hv. alþm. vita er landsútsvar vaxandi þáttur í tekjustofnum sveitarfélaga. Ég hef hér fyrir framan mig upplýsingar um álagningu landsútsvars 1978 sem er 980.4 millj. kr. Þetta landsútsvar skiptist þannig að Áburðarverksmiðja ríkisins greiðir 38.7 millj., ÁTVR 412.9 millj., Landssmiðjan 1.6 millj., Sementsverksmiðja ríkisins 44.5 millj., Síldarverksmiðjur ríkisins 63.9 millj., Sölunefnd varnarliðseigna 5.1 millj., Olíufélagið hf. 155.3 millj., Olíuverslun Íslands hf. 92.8 millj., og Skeljungur hf. 107 millj. kr., samtals 922.1 millj., og ríkisbankarnir greiða til samans 58.3 millj. Þetta er talsvert mikil hækkun frá árinu 1977, en þá voru heildarlandsútsvör 672.9, og mesta breytingin milli ára er frá Síldarverksmiðjum ríkisins sem greiddu á árinu 1977 1.7 millj., en greiða nú 63.9 millj. Nefndin ræddi þetta frv. og taldi ekki ástæðu til þess að senda það til umsagnar þar sem að málið væri einfalt og ljóst og eðlilegt að Ferðaskrifstofa ríkisins greiddi landsútsvar. Var n. sammála um það að mæla með því, að frv. verði samþ. óbreytt.