Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Hæstv. dómsmrh. benti á það við umr. í gær, að ákvæði 1. gr. kynni að vera vafasamt og ekki heppilegt, þar sem segir, að þar sem ekki næst samkomulag milli barna um, hvert skuli öðlast óðalsréttinn, þá skuli ráða meiri hluti, en ella skeri skiptaráðandi úr. N. fellst á, þegar hún athugar þetta, að þetta kynni að vera óheppilegt ákvæði, getur valdið leiðindum milli barnanna og jafnvel úlfúð. Þess vegna hefur n. borið fram brtt. á þskj. 403, þar sem lagt er til, að þessi orð: „ræður meiri hluti ella“ - falli burt og það verði lagt eingöngu í vald skiptaráðanda að skera úr, ef ágreiningur verður. Ég mæli með því, að þessi till. verði samþ. og frv. þannig breytt afgr.



Herra forseti. Ég er ekki í neinum vafa um, að það var rétt ábending hjá hæstv. dómsmrh., að ákvæðið eins og það lá fyrir var mjög vafasamt og að með þessu ákvæði: „Náist eigi samkomulag, ræður meiri hluti,“ o.s.frv., var kollvarpað þeirri reglu, eins og hann benti á í gær, að þeir, sem hafa sinnt búskap á jörðinni, sitji fyrir. En mér virðist satt að segja, að með þessari breyt., sem þarna er gerð, sé það ekki gert síður, nema fremur væri, því að verði þessi brtt. samþ., þá verður ákvæðið, eins og hv. þdm. sjá, á þá leið, að náist eigi samkomulag, skeri skiptaráðandi úr. Það er þess vegna ekkert auðveldara fyrir þann, sem treystir á skiptaráðanda, en að koma í veg fyrir það, að samkomulag náist, og þá sker skiptaráðandi úr á þann hátt, sem honum þóknast, og er þá, eftir því sem mér skilst, óbundinn af því, að þeir taki við jörðinni, sem hafa stundað búskap á henni að undanförnu. Mér virðist, a.m.k. fljótt á litið, að þessu sé þannig háttað og ákvæðið sízt til bóta. Ef binda á regluna alveg, eins og hæstv. ráðh. benti á í gær, við það, að þeir erfingjar, sem hafa stutt að búskap á jörðinni, sitji fyrir, má ekki gera þá reglu að engu með ákvæðum eins og eru í frv. svo sem það liggur fyrir og eins og frv. yrði, ef þessi brtt. væri samþ., því að það bætir alls ekki úr þeim ágöllum, sem hæstv. ráðh. benti á í gær og ég var sammála honum um að var nauðsynlegt að leiðrétta. Annaðhvort verður það að vera regla eða ekki regla, að þeir, sem hafa sinnt búskap á jörðinni seinustu árin, sitji fyrir. Það þýðir ekkert að setja regluna upp þannig og segja svo: Ef það verður ósamkomulag, þá er þetta undir áhrifum skiptaráðanda.



Herra forseti. Það skulu vera aðeins örfá orð. Ég held þessi aths. hv. þm. Str. (HermJ) sé á misskilningi byggð, því að reglan stendur einmitt áfram í 1. gr. alveg ófrávíkjanlega, að þau börn, sem að staðaldri hafa setið á búinu og unnið að því, eigi að sitja fyrir. Nú gæti þarna verið um fleiri börn að ræða og þurfi að leita samkomulags, og það verður vitaskuld gert eins og mögulegt er, en svo er fellt niður að láta það fara undir atkv. barnanna, heldur eigi þá skiptaráðandi að skera úr. En reglan stendur eftir sem áður, að barnið, sem hefur unnið að staðaldri að búinu, á að sitja fyrir.



Herra forseti Ég þakka hv. n. fyrir þær undirtektir, sem hún veitti aths. minni í gær, og hv. þm. Str. (HermJ) fyrir að fallast á hana að efni til. En ég vil taka undir það með hv. frsm. n., þm. V-Sk., að mér virðist aths. hv. þm. Str. nú hvíla á misskilningi. Og hvað sem því líður, þá vil ég lýsa því sem alveg eindregnum skilningi mínum á samþykkt þessarar brtt., að ég ætlast til og greiði henni atkv. í þeim tilgangi, að skiparáðandi verði bundinn af reglunni í næstu setningu á undan. Og af því að nú er orðið svo liðið umræðunnar sem raun ber vitni um, þá mundi ég telja það eðlilegast, að ef einhver þm. er annarrar skoðunar um skilning á þessu ákvæði, þá láti hann það uppi við atkvgr., því að það mundi þá nægja við túlkun laganna eða hjálpa mjög við skýringu á ákvæðinu, ef einhver vafi er á því. Ég efast ekki um, að einhver vafi sé, úr því að hv. þm. Str. skýrði það á þann veg, þótt mér virðist rétt að skýra það á þann veg, sem hv. n. ætlast til. En ég bendi á það, að í næstu setningu á undan segir: Sé engin ákvörðun tekin, skal skiptafundur ákveða viðtakanda. Ég skil setninguna á eftir einungis sem skýringu á því ákvæði: Ef ágreiningur verður á skiptafundi, er þarna ákveðið, hver það er, sem eigi að taka ákvörðunina, að það sé skiptaráðandinn og þá vitanlega eftir þeirri efnisákvörðun, sem er sögð næst á undan í greininni.

Hermann Jónasson Hæstv. dómsmrh. sannaði vel í þessum orðum, sem hann sagði, að þetta er ekki ótvirætt, síður en svo, því að hann bætti við til skýringar, sem þarf til þess að málið verði skilið eins og hann vill, að það sé skilið samkv. reglunni hér að framan, eða eitthvað þess háttar. Ég lýsi því yfir hér, að ég er einn af þeim mönnum, sem eru alveg tvímælalaust sammála um, að það verði að skilja regluna á þann hátt, og ég vænti þess, að með atkv. allra, sem ekki gera aths., sé lýst yfir, að þannig beri að skilja regluna. En án þess er enginn efi á því frá mínu sjónarmiði séð, að það er ekki tvímælalaust, eins og kom fram einmitt í orðum dómsmrh.



Herra forseti. Frv. þessu, sem hér liggur fyrir, var við 1. umr. eða eftir hana vísað til hv. fjhn. Nefndin varð ekki sammála um afstöðuna til frv. Meiri hl. leggur til, að frv. verði afgr. með rökstuddri dagskrá, en minni hl., hv. 4. þm. Reykv., leggur til, að frv. verði samþykkt, enda er hann fyrri flm. þess. Efni frv. er, að persónufrádráttur við skattlagningu skuli aldrei vera lægri hjá neinum, sem bætur fær frá Tryggingastofnun ríkisins, heldur en bótunum nemur. Í grg. og enn fremur í áliti frá minni hl., sem ég sá nú í fyrsta sinn, eftir að fundur var byrjaður, er gerð grein fyrir því, að gamalmenni eða öryrki, sem dvelji á sjúkrahúsi eða elliheimili og fái þar af leiðandi uppbætur á lífeyri sinn frá Tryggingastofnun ríkisins, geti lent, að óbreyttum lögum, í lítils háttar skatti, og enn fremur ekkja, sem fær ekkjubætur í eitt ár og barnalífeyri að auki. Þetta mun alveg rétt vera. En ekki verður séð, að það sé óréttlæti, ef jafntekjulítið fólk, sem fær ekki tekjur sínar frá Tryggingastofnuninni, greiðir sams konar skatt. Það getur meira að segja verið, að sá, sem Tryggingastofnunin veitir bæturnar, sem um ræðir, sé betur efnum búinn en hinn, sem þarf að lifa af sömu upphæð og Tryggingastofnunin veitir þeim, sem á að létta skattinum af. Þar af leiðandi væri það svo, að ef undanþegnir væru þeir, sem Tryggingastofnunin styður, yrði öðrum gert rangt til. Í því sambandi má á margt benda, en nægir sjálfsagt að benda á það, að t. d. ekkja, sem nýtur lífeyris samkv. 18 gr. fjárlaga, mundi þurfa að greiða skatt af sinni upphæð, þrátt fyrir það að frv. það, sem hér liggur fyrir, væri samþykkt. Hv. minni hl. gerir grein fyrir því í áliti sínu. að hann hafi áður flutt till. um það að hækka persónufrádrátt hjá öllum, sem þessu nemi, sem hér er farið fram á, en ekki komið því fram og því verið við borið, að með því móti fengju þeir tekjuhæstu mesta ívilnun í skatti. Nú er svo, að fyrir liggur endurskoðun skattalaganna í mþn., og þó að það sé rétt, sem hv. minni hl. segir, að á síðasta þingi voru nokkuð heildarlega afgreiddar till., sem snertu skatta einstaklinga, þá hefur þrátt fyrir það ekki verið lokað í n. leiðum til þess, að fram geti komið breytingar á þeim kafla skattalaganna, og allir þeir, sem hafa hug á því að koma fram því, sem þeir kalla leiðréttingar, hafa opna leið til þess að snúa sér til þessarar nefndar. Með tilliti til þess, sem ég nú hef sagt um frv. og efni þess, og þá ekki sízt vegna þess, að skattalögin eru í endurskoðun hjá mþn., telur meiri hl. fjhn. hvorki rétt að samþykkja frv. né bera fram brtt. við það, en leggur til, að það verði afgr. með þeirri rökstuddu dagskrá, sem prentuð er á þskj. 374.

Frsm. minni hl. (Haraldur Guðmundsson.): Herra forseti. Ekki vil ég neita því, að mér voru nokkur vonbrigði, hvernig meiri hl. hv. fjhn. snerist við þessu litla frv. Mér fannst sjálfum og finnst enn, að þetta sé svo sjálfsagt réttlætismál, að tæplega geti verið um það skiptar skoðanir. Það liggur í augum uppi, að það er fullkomin meiningarleysa, fyrir utan það ranglæti, sem í því felst, að ætla þeim, sem engar tekjur hafa aðrar en bætur Tryggingastofnunarinnar, sem eru miðaðar við lægstu möguleika til að lifa og í ýmsum tilfellum hrökkva ekki til þess, að greiða skatt af þessu, - og mér liggur við að segja því fráleitara, þegar þess er gætt, að ríkissjóður stendur að verulegu leyti undir greiðslu þessara bótaupphæða frá Tryggingastofnuninni og tekur því með annarri hendinni það, sem hann lætur með hinni. Ég hef reynt í nál. mínu að gera grein fyrir þessu, þannig að það mun vera ljóst hverjum manni. Samkv. skattalögunum frá í fyrra er persónufrádráttur nú fyrir einstakling 6500 kr. Ég hygg, að það hafi verið miðað við, að hann næmi sömu upphæð og lífeyrir til gamalmenna og öryrkja nemur samkv. tryggingalögunum. Síðan hefur þessi lífeyrir verið hækkaður um 5%, þannig að allir, sem njóta fulls lífeyris, verða a. m. k. 350 krónum yfir skattmarkinu, þó að þeir engan einasta eyri hafi í tekjur umfram bæturnar frá Tryggingastofnuninni. Heimild er í lögunum til þess að hækka þessar bætur um allt að 40%, og það munu vera milli 1300 og 1500 lífeyrisþegar, sem njóta þessarar hækkunar. Hækkunin er 10–40%. Flest það fólk, sem á ekki aflögufæra aðstandendur og dvelur á elliheimili, fær 40% uppbætur á lífeyrinn, ef það er eignalaust. Lífeyririnn getur þannig komizt upp í 9600 kr. hæst, þegar hlutaðeigandi dvelur á elliheimili, en af þessari upphæð verða 3100 kr. skattskyldar og skatturinn nokkuð yfir 40 kr. eftir núgildandi skattstiga. En dvölin á elliheimili, t. d. í Reykjavík, kostar a. m. k. 15–16 þús. kr., þannig að þótt gamalmennið fái þennan hæsta lífeyri, þá hrekkur samt ekki bótaupphæðin nema fyrir 2/3 hlutum af dvalarkostnaðinum. Mér finnst, að það sé augljóst, að hér sé ekki einasta rangsleitni gagnvart þessu fólki, heldur fullkominn skynsemisskortur, ef ég mætti orða það svo, að hækka bæturnar, en leggja jafnframt á þær skatt, taka með annarri hendinni það, sem látið er úr hinni. Það eru ekki eingöngu gamalmenni og öryrkjar, sem hér eiga hlut að máli, heldur líka ekkjur, sem njóta ekkjubóta og hafa auk þess barnalífeyri og mæðralaun. Þó að þær hafi engar tekjur aðrar en bæturnar frá Tryggingastofnuninni, geta þær farið yfir skattmörkin. Það gildir sama um þetta og um bæturnar til gamalmenna og öryrkja. Í raun og veru er löggjafinn búinn að viðurkenna. að það sé rétt og eðlilegt að undanþiggja þessar bætur skatti. Þannig er það t. d., að eingreiðslur trygginganna eru undanþegnar skatti. Ef maður verður öryrki vegna áfalls við vinnu og fær greidda í einu lagi upphæð, hvaða upphæð sem það nú er, þá er hún undanþegin skattskyldu. Ef ekkja fær dánarbætur í eitt skipti fyrir öll, þegar maður hennar deyr, þá er það einnig undanþegið skattskyldu. Maður, sem er metinn öryrki undir 50% og fær útborgaða nokkuð stóra fúlgu í eitt skipti, greiðir enga skatta af henni, sem er rétt og eðlilegt, en hvaða vit er þá í því, að hinn, sem er yfir 50% öryrki og fær þess vegna lífeyri, en ekki eingreiðslu, eigi svo að greiða skatt af lífeyrinum? En það gerir hann að óbreyttum lögunum. Hv. frsm. meiri hl. sagði, að þetta þyrfti að taka til fleiri en þeirra, sem frv. fjallar um, það væru ýmsir menn, sem væru á þessu sama tekjubili og yrðu þó að greiða skatt, og það væri engu óeðlilegra, að elli- og örorkulífeyrisþegar greiddu það, heldur en þessir einstaklingar. Að nokkru leyti er þetta rétt, eins og ég vík að síðar, en í meginatriðum er þetta rangt. Það er að vísu svo, að það er alltaf til eitthvað af fólki á því tekjubili, sem hér greinir, milli 6 og 9 þús. kr., sem er heilt heilsu. En aðstæður þessa fólks eru á engan hátt sambærilegar við aðstæður öryrkja og ellilífeyrisþega, því að það geta ýmsar ástæður valdið því í eitt skipti, að fólk á starfsaldri og við heila heilsu lækkar í tekjum, að ég ekki tali um þá, sem eru að fást við viðskipti og þess háttar og sveiflast til frá ári til árs. Það er engin ástæða til og ekki eðlilegt að bera það saman við ellilífeyris- og örorkulífeyrisþega, þar sem þeir hafa a. m. k. þriðjunginn af sínu framfæri frá ríkissjóði sjálfum og hina tvo þriðju frá öðrum aðilum. Hins vegar er það rétt, að ef persónufrádráttur er hækkaður hjá elli- og örorkulífeyrisþegum, þá væri alveg eðlilegt, að slíkt hið sama gilti um þá, sem ekki hafa annað sér til framfæris en fjárveitingar t. d. á 18. gr. Ég er því alveg sammála. Og hv. frsm. veit, að ég bauð nefndinni að taka það upp í frv. Um það er enginn ágreiningur. Ég get aðeins vikið nokkrum orðum að því, sem hv. þm. sagði um áhrif þess að hækka persónufrádráttinn. Ég er honum sammála um það, að það sé æskilegt að hækka persónufrádráttinn frá því, sem nú er þó að ég hins vegar sjái, játi og viðurkenni, að það léttir mest á þeim skattgreiðendum, sem mestar hafa tekjurnar. En sú leið hefur verið lokuð til þessa, og ég sé ekki fram á, að meiri líkur séu til, að hún sé fær, nú heldur en áður vegna þeirrar afstöðu, sem meiri hluti d. hefur tekið til slíkra tillagna. Því taldi ég þýðingarlaust að bera slíkar till. fram, enda met að nokkru þá röksemd, að það sé meiri ívilnun fyrir tekjuhærri mennina en þá tekjulægstu. Einmitt þess vegna er þessi leið farin hér, sem frv. gerir ráð fyrir, að hækka ekki persónufrádráttinn almennt, heldur setja sérákvæði um þá, sem lifa á bótunum einum saman, að þeirra persónufrádráttur skuli hækkaður eins og bótaupphæðinni nemur, sem í hæsta tilfellinu er það, sem ég hér gerði grein fyrir, upp í 9600 kr. að ábreyttri vísitölu á bótaupphæð. Sú upphæð, sem skatturinn mundi lækka um vegna þessara breytinga, er hverfandi lítil. Það eru ekki nema örfáir tugir þúsunda, og ríkissjóð munar ekkert um það. Ég fullyrði, að bara innheimtan á þessum sköttum hjá þessu lágtekjufólki, sem allt er á lægstu þrepum skattstigans, kostar ríkissjóðinn meira en skattgreiðslurnar frá þessum mönnum nema, þó að þær heimtist allar inn. Mér þykir rétt, af því að farið var að tala hér um önnur atriði, eins og persónufrádráttinn almennt, að minnast á það, að til orða kom í n., að önnur leið væri líka til til þess að ná því sama sem stefnt er að í frv., sem sé að setja þau ákvæði inn í skattalögin, að skattur, sem færi ekki fram úr ákveðinni upphæð, skyldi felldur niður, hann ,skyldi ekki innheimtur. Ég er fullkomlega samþykkur því, að þessi leið væri fær og sama marki mætti ná með því. Að vísu mundi það taka til töluvert fleiri manna en eftir þessu frv., en ég skal viðurkenna, að það eru þá menn, sem eru svo lágir í tekjum, að ég sé ekkert á móti því, að þeim sé ívilnað á sama hátt. Ég spurði að því í hv. fjhn., hvort n. væri fáanleg - eða meiri hl. hennar - til þess að fallast á slíka breytingu á skattalögunum, og fékk engar undirtektir með það. Ég vil lýsa því yfir hér í hv. d., að ég er enn þá reiðubúinn til þess að breyta frv. í þetta horf, ef líklegra væri til samkomulags. Ég skal svo ekki hafa um þetta fleiri orð nú. Vildi ég mega vænta þess, að þrátt fyrir afstöðu meiri hl. nefndarinnar gæti hv. d. fallizt á og viðurkennt nauðsyn þess að leiðrétta þessar misfellur í skattalögunum og samþykkja frv. Ég mundi þá að sjálfsögðu bera fram við 3. umr. málsins till. um að breyta gr. í það horf, að það gæti einnig náð til ekkna, sem ekki hafa neinar aðrar tekjur sér til framfæris en t. d. styrki á 18. gr., sem fara ekki fram úr þeirri upphæð, sem bætur Tryggingastofnunarinnar geta numið.



Í trausti þess, að sú mþn., sem lengi er búin að starfa að endurskoðun skattalaganna og útsvarslaganna, verði ekki eilífðarnefnd, sem aldrei komi álit frá, og að hún lagi bæði þessar misfellur og aðrar, sem á skattalögunum eru, bæði þeim hluta, sem við gengum frá í fyrra, og því, sem eftir er, segi ég já.



Ég er efnislega samþykkur því, að þessar tekjur ættu að vera undanþegnar skatti, og hef borið fram um það tillögur í mþn. í skattamálum, þótt það hafi ekki enn náð fram að ganga. Og eingöngu vegna þess, að ég tel ekki rétt, að málið sé afgreitt á meðan mþn. starfar að endurskoðun skattalaganna, segi ég já við rökstuddu dagskránni.



Herra forseti. Það er ekkert nema hrósvert, að hv. 4. þm. Reykv., sem er forstjóri trygginganna, hugsar um hag skjólstæðinga sinna, en eins og ég benti á áðan, þá er sá galli á þessu frv. hans, að það nær ekki til fólks. sem hefur alveg hliðstæðar ástæður og er ekkert betur sett í fjárhagslegri lífsbaráttu heldur en þeir, sem féð fá í bætur frá tryggingunum. Það er svo komið, að töluvert er gert af því í landinu að reyna að haga atvinnuháttum þannig, að þeir, sem hafa aldur til lífeyris eða styrks frá Tryggingastofnuninni, verði tekjulausir, þó að þeir hafi möguleika annars til að afla sér tekna og geri það á vissan hátt. Og víst mundi það koma í ljós, ef fullkomlega væri rannsakað, að Tryggingastofnunin eyðir fé í bótaformi til ýmissa, sem eru fjárhagslega vel stæðir. Ég tala ekki um, að þeir séu þannig vel stæðir, að þeir eigi margt vandamanna, sem gætu vel séð þeim farborða, þó að á það mætti einnig líta. Og þegar nú er komið til sögunnar, að sparifé er skattfrjálst, þá er enn gripið til þess að koma eignum þannig fyrir, að það sé alveg löglegt, að sæmilega efnum búinn maður fái bætur líka, það getur verið maður, sem liggur á sjúkrahúsi eða er á gamalmennahæli. Það getur sem sé vel verið, að hann hafi vaxtatekjur, svo að hagur hans sé betri en annarra, sem engar bætur fá. Þess vegna er það, að það er ekki algild regla eða fullkomlega örugg til réttlætis, að sá eigi að vera skattfrjáls, sem bætur þiggur frá tryggingunum. Hv. frsm. minni hl. lagði áherzlu á það, að það væri eiginlega fjarstæða, að ríkið tæki með annarri hendinni það, sem það veitir með hinni, í þessum tilfellum, sem hann vitnaði til. En í mörgum efnum er það nú svo, þannig er það með fjölskyldubæturnar t. d., svo að þetta er ekkert rökstuðningsatriði út af fyrir sig. - Þá lagði hann áherzlu á það, að innheimta þessara upphæða, sem greiddar eru af hinum lágu tekjum, væri svo kostnaðarmikil, að gera mætti ráð fyrir, að jafnvel skatturinn færi í þá innheimtu. Þetta geta í fljótu bragði virzt rök, en eru þó í raun og veru ekki þung, vegna þess að innheimtustarfið á sér stað hvort sem er og mundi í flestum tilfellum ekki kosta minna, þó að skattgreiðendum fækkaði um þá, sem hér um ræðir. Hv. 4. þm. Reykv. gat þess, að hann væri reiðubúinn að taka upp till. um að fella niður innheimtu þess skatts, sem væri neðan við eitthvert tiltekið mark, og þá í samræmi við þessa till., sem felst í frv., en gilti um alla. Fjhn. athugaði þetta, og með skírskotun til þess, að mþn. er starfandi, taldi fjhn. enga ástæðu til þess að flytja brtt. við frv., og ég held mér sé óhætt að lýsa því yfir f. h. meiri hl., sem ég tala fyrir, að hann mun ekki styðja þá till., því að úr því að mþn. er starfandi, þá má það teljast fjarstæða, að Alþingi sé að grípa inn í með smávægilegar breytingar, sem orka tvímælis og valdið geta ósamræmi.



Ég hygg, að ræða hv. frsm. meiri hl. hin síðari hafi byggzt á mjög alvarlegum misskilningi, ef ég mætti segja svo. Hann fór að koma með hugleiðingar um það, að svo væri ástatt, að ýmsir, sem í raun og veru hefðu tekjur, væru nú farnir að fela þær, svo að þeir fengju lífeyri, og yrðu svo kannske sérstakra skattfríðinda aðnjótandi, ef þetta frv. yrði samþykkt. Ég held þetta sé hinn mesti misskilningur. Yfirleitt mundi þetta nú vera svo, að fyrir lífeyrisþega á öðru verðlagssvæði, sem hann mun nú kannske bera mest fyrir brjósti, eru bótaupphæðirnar 25% lægri en þær, sem ég nefndi áðan á fyrsta verðlagssvæði, þannig að þeir nálgast ekki neitt skattmörkin með sínar venjulegu bótaupphæðir. Í öðru lagi er það, að skatturinn kemur ekki til á venjulegan lífeyri. heldur því aðeins, að hækkun komi á hann. Ef engar tekjur eru umfram skattmarkið. 6500 kr., nema þær 350 kr., sem fastur lífeyrir er hærri. þá er ekki lagður skattur á þær út af fyrir sig. Þær eru taldar með, ef hærra verður, en ella er þeim sleppt. Þess vegna skiptir þetta ekki máli fyrir aðra en þá, sem svo er ástatt um, að þeir fá viðbót, sem einhverju nemur, umfram þann fasta, venjulega lífeyri. Og það eru þeir menn, sem verst eru settir, þurfa umönnun sökum sjúkleika eða hjúkrun. Ég vil fullyrða það, að af þeim ca. 1500 mönnum, sem njóta þessarar hækkunar, eru sárafáir, sem hafa haft aðstöðu til að leyna tekjum og afla sér þannig viðbótarlífeyris, því að það eru kannaðar kringumstæður þeirra manna, áður en þessi hækkun er veitt. Þetta hygg ég að hv. þingmenn viti líka. Þetta snertir aðeins þann hóp manna, sem fær vegna sérstakra ástæðna greiðslu umfram venjulegan lífeyri, vegna þess að hann þarf hjúkrunar við og umönnunar, ef hann er í heimahúsum, eða dvelur á hælum, sem sjá honum fyrir hjúkrun og umönnun, og tilskilið, að hann sé eignalaus og eigi ekki efnaða eða aflögufæra aðstandendur.  Þá lýsti hv. þm. því yfir, sem ég vissi reyndar áður, að hann og meiri hl. n. vildi ekki fallast á að fella niður innheimtu á tekjuskatti undir ákveðinni upphæð, - það var rætt um. 50 eða 100 kr. í nefndinni, þegar ég var þar, -og rök hans fyrir því voru ekki þau, að þetta væri ekki rétt og eðlilegt, heldur voru rökin þau, að það væri alltaf hægt að opna skattalögin, þegar manni sýndist. Það er nú engin ný opinberun. Ég er að gera hér tilraun til þess að opna skattalögin. Náttúrlega getur hver maður hvenær sem er gert tilraun um breytingar á skattalögunum, og það er það, sem ég hef gert nú. Það þarf ekki endilega að bíða eftir, að komi álit mþn. um skatta fyrirtækja, með að leggja fram slíkar brtt. sem þessa um skatta einstaklinga. Eftir því sem mér hefur heyrzt hjá hv. n., þá eru ekki miklar líkur til, að mþn. í skattamálum muni flytja brtt. þess efnis og yfirleitt ekki um þann hluta skattalaganna, sem fjallar um skatta einstaklinga. því að þær till. voru afgreiddar á þinginu seinast. Mér finnst því röksemd hv. frsm. meiri hl. fyrir því að vilja ekki vera með þessu núna næsta veigalítil, heldur aðeins yfirskin eða til að segja með öðrum orðum, að hann sé á móti efni frv. og greiði atkv. á móti því. Og það er náttúrlega kjarni málsins. Ég vil enn undirstrika það, sem ég sagði í upphafi míns máls, að þessi ívilnun hér eða hækkun á persónufrádrættinum tekur aðeins til takmarkaðs hóps þess fólks, sem af þeim ástæðum, sem ég hef greint, þykir nauðsynlegt að bæta upp lífeyrinn, að hækka þann lífeyri, sem ætlazt er til að nægi öllum þorra almennings. vegna þess að það sé verr sett en allur þorri almennings að því er snertir heilsufar, umönnunarþörf og fjárhag. Það væri því harla misráðið, ef neitað væri um þessa sjálfsögðu lagfæringu á skattalögunum, sem ekki kostar ríkið nokkurn skapaðan hlut.