Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Karl Finnbogason : Jeg flyt litla brtt. við frv. Það kemur af því, að jeg tel verðið á Labradorfiskinum of lágt sett á móti ýsu. Í fyrra var líkt verð á þessum fiski og ýsu, og í ár er það hærra. Í frv. er gjörður 10 kr. munur á hverjum 100 kg. af þessum vörum, en það er alt of mikið. Jeg vil enn fremur benda á það, að þessi tegund fiskjar fellur aðallega í skaut hinna fátæku, þeirra, er hafa litla útgjörð, og er það óheppilegt, að skatturinn verði þyngri á þeim, og kemur illa niður. Þessi breyting er engin gjörbreyting á frv., að eins smá lagfæring, svo jeg vona að hv. deild geti fallist á hana, því engin ástæða er til að ætla, að hún verði frv. að falli í hv. Nd., enda kýs jeg heldur að breyting þessi falli en frv., þó bót sje að henni.



Af ummælum mínum við 2. umr. málsins er það ljóst, á hvern veg jeg tek í tillögu þessa; jeg vil ekki að hún sje samþ. Jeg er. hræddur um örlög frv., ef það er hrakið aftur til hv. Nd., en jeg vil ekki stofna því í neitt það, sem hætta getur af stafað. Við vitum, að það var erfitt með samkomulag um þetta frv. þar, og því meiri tvísýna, ef það fer þangað aftur. Till, fer fram á það, að breyta verði á Labradorfiski úr 36 kr., eða 18 au. á pund hvert. Mjer er talsvert kunnugt um fisk þennan, því hann er seldur mikið á Seyðisfirði. Jeg hygg að þetta sje rjett verð, eftir því sem það var áður en stríðið hófst, og sama hefi jeg heyrt annarsstaðar að af landinu. Að setja verðið 46 kr. er of hátt, því jeg hygg að það verð hafi ekki fengist fyrir þenna fisk, fyrr en eftir að stríðið hófst. Hv. þm. bar þenna fisk saman við verðið á ýsunni, en sje ýsuverðið borið saman við verðið á smáfiski, þá er jeg ekki í vafa um, að ýsuverðið er of hátt.  (Karl Finnbogason: Jeg hefi ekki á móti því)  . Þá ætti heldur að breyta ýsuverðinu. En jeg held það sje best að láta sjer það lynda, vegna frumvarpsins. Jeg vil skjóta því til hv. þm. Seyðf. (K. F.) hvort hann vilji ekki taka brtt, aftur, því jeg hygg hann geti hvorki fullvissað mig nje aðra um það, að hún verði ekki frv. að falli í hv. Nd., ef hún verður samþ. Og jeg býst við, að hann vilji ekki taka þá ábyrgð á sig.



Því var haldið fram, um brtt. þá, er jeg flutti í gær við frv., að það væri hætta á að samþ. hana, af því hún gjörbreytti frv. Þessi brtt. gjörir það ekki, og því tel jeg enga hættu á að samþ. hana. Jeg ber fullkomið traust til hv. Nd. um það efni, en annars er mjer þetta ekkert kappsmál. Jeg hefi fyrir satt, að frv. hafi verið samþ. í hv. Nd. með 20 atkv., og þá ætti þessi smábreyting því síður að hafa áhrif, því hún skifti svo litlu fyrir málið í heild sinni. Jeg vil því ekki taka till. aftur.

Flutnm. (Guðm. Björnson) : Þegar það kom til tals í dýrtíðarnefndinni, að leggja gjöld á innlendar afurðir, þá hjelt jeg því fram, að jeg gæti því að eins verið slíku fylgjandi, að jafnhliða væri að nokkru ljett þeim skatti af þjóðinni, sem jeg tel ranglátastan, það er að segja tolli á lífsnauðsynjum almennings. Því bar jeg frv. þetta fram hjer í deild, þegar jeg vissi að fram kom í háttv. Nd. frv. um hátt útflutningsgjald á landsafurðum vorum. Nú er þessu máli snúið svo, að í háttv. Nd. hefir að vísu verið samþyktur dálítill verðhækkunarskattur á útfluttar landsafurðir; en hann nemur svo litlu, að ekki getur komið til mála, að rýra að neinu leyti tekjur landsins hans vegna. Jeg hefi haldið fram, og jeg held enn fram þeirri rjettlátu breytingu á skattalöggjöfinni, að ljett sje tollum á þeim lífsnauðsynjum, sem fátækir þurfa jafnt að afla sjer sem ríkir, svo sem er um sykur. Þessu hefi jeg haldið fram, og því mun jeg halda fram meðan jeg lifi. Jeg fullyrði það, að það sje bæði holl og rjettlát breyting á skattalöggjöfinni, að gjald sje lagt á útfluttar afurðir fram yfir það, sem nú er, en ljett á innfluttum lífsnauðsynjum, því að þeir tollar eru beinn nefskattur og því ranglátur, en af útflutningsgjaldinu greiða þeir mest, sem mest flytja út. En eins og nú er málum komið, er ekki til neins að tala frekar um þetta á þessu þingi; það verður að bíða síðari og betri tíma. Tek jeg því aftur þetta frv. og hið næsta á dagskránni um breytingu á vörutolli. Frv. þar með tekið aftur.



Nefndin, sem skipuð var í mál þetta, hefir gefið álit sitt um það á þgskj. 955. munandi skoðanir á málinu, en öll varð hún þó sammála um aðalatriði þess, eins og hin rökstudda dagskrá ber með sjer. Hún var sammála um það, að ekki væri víst, að innlent lífsábyrgðarfjelag gæti borið sig, nema með hærri iðgjöldum en heimtuð eru í erlendum lífsábyrgðarfjelögum. Í nefndarálitinu er nefnt ýmislegt, sem þessu sje valdandi, svo sem tiltölulega meiri stjórnarkostnaður í fámennu fjelagi en fjölmennu, enn fremur að þörf sje á, að áhættan skiftist á marga, en hætt sje við, að í voru fámenna landi sje tvísýnt um; að fjöldi trygginganna geti orðið nægur, til þess að áhættan verði ekki of mikil, og fleira mætti nefna. Niðurstaðan varð því sú hjá nefndinni, að skora á stjórnina, að afla upplýsinga um málið, og leggja þær fyrir næsta reglulegt Alþingi. Eins og tillagan var, þegar hún kom frá hv. Nd., átti að heimila stjórninni 5000 kr. til að undirbúa og leggja fyrir þingið lög um landslífábyrgðarfjelag, og ef fært þætti, slysaábyrgðarfjelag í sambandi við það. Nefndin taldi sig ekki geta sagt um það, hvort þessar 5000 kr. mundu nægja til allra nauðsynlegra undirbúningsrannsókna og til að semja lagafrumvarp um málið, er lagt yrði fyrir þingið. Hins vegar er hjer um töluverða fjárveitingu að ræða, eins og málið horfir við frá hennar sjónarmiði, og vill hún því ráða hv: deild til að samþ. svo hljóðandi rökstudda dagskrá: Í því trausti að stjórnin afli sjer upplýsinga um málið og leggi þær fyrir næsta reglulegt Alþingi, tekur deildin fyrir næsta mál á dagskrá. Nefndin gjörir ráð fyrir, að það muni ekki þurfa að kosta mikið fje, að afla þessara upplýsinga, en þær mundu þó geta gefið þinginu bendingu um, hvort leggjandi mundi lengra út í málið eða ekki. En fari svo, að þessi dagskrá nái ekki fram að ganga, þá ber nefndin fram til vara brtt. við þingsályktunartillöguna á þgskj. 955, þannig, að í staðin fyrir orðin „lög um landslífsábyrgðarfjelag, og ef fært þykir“, komi: „og ef fært þykir lög um landslífsábyrgðarfjelag og“, með öðrum orðum flytja orðin „ef fært þykir“, fram fyrir landslífsábyrgðarfjelag. Verður landsstjórninni þá eftir sem áður heimilt að verja alt að 5000 kr. til rannsóknar þeirrar, sem farið er fram á að gjörð sje. Aðaltillaga nefndarinnar er hin rökstudda dagskrá, sem ber fram þá ósk og von, að stjórnin útvegi upplýsingar um málið, án þess þær þurfi þó að kosta mikið, og leggi þær fyrir næsta þing, er þá ákveður hvort það vill fara lengra út í málið eða ekki. Brtt. nefndarinnar er sú, að hún vill að stjórnin sje látin sjálfráð um, hvort hún vill leggja málið fyrir þingið í frumvarpsformi eða á annan veg.

Ráðherra: Jeg vil leyfa mjer að gjöra að eins örstutta fyrirspurn til hv. nefndar. Er það ekki tilætlun hennar, verði hin rökstudda dagskrá samþykt, að stjórnin megi verja nokkru fje til rannsóknar þeirrar, er hún nefnir?

Framsm. (Eiríkur Briem). Það var töluvert talað um þetta í nefndinni, og niðurstaðan varð sú, að óhjákvæmilegt mundi að heimila stjórninni nokkurt fje til rannsókna þeirra og undirbúnings á málinn, sem nefndin vill að stjórnin sje falið á hendur að gjöra, en gjörði ráð fyrir, að ekki þyrfti til þess eins mikið fje, eins og til hins fullkomna undirbúnings, sem hv. Nd. vill að gjörður sje. Nefndin taldi, að þingið mundi á sínum tíma að sjálfsögðu samþ. greiðslu þess kostnaðar, sem þetta hefði í för með sjer, og jeg gjöri ráð fyrir, að stjórnin megi reiða sig á, að ekki verði að því fundið, þótt hún verji nokkru fje til rannsóknarinnar.



Hjer ekki einungis nauðsyn á að koma upp lífsábyrgðarfjelagi og slysaábyrgðarfjelagi. Engu minni þörf er á, að komið væri á stofn innlendu sjóvátryggingarfjelagi. Ýms atvik hafa legið að því, að jeg hefi ekki komið fram með sjerstaka tillögu um þetta. En nú vil jeg nota tækifærið, og beina því til stjórnarinnar, hvort hún mundi ekki treysta sjer til að taka þetta til athugunar í sambandi við hitt tvent, þó þannig, að hún sje eigi skuldbundin til að hafa lokið undirbúningi málsins fyrir næsta þing. Sjávarútvegsnefndin ræddi nokkuð um mál þetta við útgjörðarmenn hjer í bæ, og tóku þeir fremur dauflega í málið, enda mun ófriðurinn hafa þar nokkru um valdið. Hins vegar má gjöra ráð fyrir því, að stjórnin mundi njóta liðsinnis útgjörðarmanna, ef hún tekur málið til meðferðar og rannsóknar. Mjer hefir nú dottið í hug, að koma með nýja rökstudda dagskrá, er bæti sjóvátryggingu við hin rannsóknarefni stjórnarinnar; vil jeg með leyfi hæstv. forseta lesa hana upp: Í trausti til þess, að landastjórnin rannsaki möguleika á því, að koma á innlendum ábyrgðarfjelögum, þar á meðal lífsábyrgðarfjelagi, slysaábyrgðarfjelagi og sjóvátryggingarfjelagi, og undirbúi mál þetta undir næsta reglulegt Alþingi, að því er hún telur fært, tekur deildin fyrir næsta mál á dagskrá. Jeg vildi gjarna heyra álit hv. framsm. (E. B.), hvort hann mundi ekki telja fært að samþykkja þessa dagskrá í stað dagskrár nefndarinnar. Að öðru leyti gjöri jeg þetta ekki að kappsmáli.

Framsögum. (Eiríkur Briem) : Viðvíkjandi þessu máli, sem háttv. þm. Ísaf. (S. St.) nefndi, þá var því hreyft einu sinni í nefndinni í sambandi við það, hvort ekki væri mjög vafasamt, að innlent lífsábyrgðarfjelag gæti staðist, án þess að iðgjöldin væru sett alt of hátt, gagnstætt því, sem á sjer stað með brunatryggingu og sjótryggingu, því að það eru gífurleg iðgjöld, sem verður að borga á ári hverju fyrir trollarana, og jeg skil ekki annað en að hægt væri að komast af með lægri iðgjöld. Þetta kom til tals í nefndinni, en formaður hennar er í sjávarútvegsnefndinni, og er því málinu kunnugri en jeg. Mjer þykir vænt um hvert spor, sem stigið er í þá átt, að athuga hvort sjótrygging mundi geta borið sig.



Út af því, sem háttv. framsm. (E. B.) sagði, skal jeg upplýsa það, að sjávarútvegsnefndirnar unnu saman, og þegar þetta mál var þar til umræðu, voru formenn útgjörðarfjelaganna hjer í bænum boðaðir á þann fund. Þeir íhuguðu málið, en gátu ekki að svo stöddu lagt það til, að þingið tæki það að sjer. Við það strandaði málið hjá sjávarútvegsnefndinni. Út af orðum háttv. framsögumanns (E.B.) vil jeg taka það fram, að jeg álít sjálfsagt rjett, að ekki yrði stjórninni meinað að verja lítilsháttar fje, sem þyrfti, til þess að athuga málið, en yrði þó ekki nein veruleg upphæð. Það var skoðun nefndarinnar, að ekki væri að svo stöddu verjandi þeirri upphæð, sem tiltekin er í tillögu þessari, til þess að rannsaka mál- ið, og það var einhuga álit, að þessi ábyrgð ætti að vera síðust í röðinni, en meira riði á bruna- og sjótryggingu. Við njótum sama iðgjalds og útlendingar í lífsábyrgðarfjelögunum, en öðru máli er að gegna um brunatryggingar.

Ráðherra; Jeg vil að eins geta þess, að ef það er tilætlun deildarinnar, að verja fje til þess að afla upplýsinga, sem nokkuð er byggjandi á, þá er það ekki hægt nema með töluverðu fje. Jeg skoða það beina skyldu þingsins, að fá sem besta krafta, en þá verður líka að borga vinnuna sómasamlega. Þetta vildi jeg upplýsa (Steingr. Jónsson : En Hagstofan?) Nei, þeir sem þar starfa, hafa of mikla vinnu til þessara hluta, og komast ekki yfir það, sem þeir eiga að gjöra. Svo hygg jeg líka að þurfi talsvert aðra þekkingu en þeir, sem á Hagstofunni vinna, hafa, enda þótt hagfræði sje ágæt í sinni grein.



Jeg verð að taka í sama streng og háttv. framsögum. (E.B.),að sjótryggingin verður að koma fyrst, bæði af því, hve það er mikið fje, og líkindi til að hún geti borgað sig, og eins af hinu, að ólíklegt er, að lífsábyrgð gæti borgað sig, nema iðgjöldin væru höfð hærri en nú tíðkast. Jeg verð að taka undir það með hæstv. ráðherra, að ef stjórnin gæti búið málið vel undir næsta þing, þá sje jeg ekki eftir 5000 kr. til þess undirbúnings. Hjer verður að leita að eins sjerfróðra manna, og það er óvíst, að þeir gæfu nauðsynlegar upplýsingar, nema gegn ríflegri þóknun. Þetta er svo mikilsvert mál, að jeg sje ekki eftir nokkurum þúsundum króna til þess að rannsaka það.

Guðmundur Björnson : Jeg ætla að greiða atkvæði með dagskrá háttv. þm. Ísaf., en er honum þó öldungis ósammála um það, að sjótrygging eigi að koma fyrst og helst til greina. Það er slysatrygging sjómanna, sem verður að koma fyrst og fremst til álita. Það var hörmulegt, hvernig það mál fór á þingi í sumar, því að jeg vil segja, að það er eitt af allra stærstu nauðsynjamálum landsins, að eignast öflugan slysatryggingarsjóð. Jeg verð að taka í sama streng og hæstv. ráðherra, að það er ekki hugsanlegt, að hægt sje að fá nógu góðan undirbúning, nema til þess sje kostað töluverðu fje. Þetta er vandamál og því myndi undirbúningurinn kosta langan tíma og mikið fje.

Framsm. (Eiríkur Briem) : Jeg hefi átt tal við meðnefndarmenn mína og við höfum komið okkur saman um það, að nefndin taki aftur dagskrá sína.

Ráðherra: Jeg vil að eins benda á það, að verði dagskrá háttv. þm. Ísaf. (S. St.) samþykt, þá verður stjórnarráðið að rannsaka þrennskonar ábyrgðarfjelög, samkvæmt tillögunni frá háttv. Nd. Þá getur ómögulega minna fje farið til þess en Nd. gjörði ráð fyrir, að færi til þess eins að rannsaka lífsábyrgð.

Steingrímur Jónsson : Það hefir heilmikið verið talað hjer um kostnað í sambandi við þetta mál. En mjer virðist, að þessi háttv. þingdeild hafi litla hugmynd um, hvað þetta alt muni kosta. Jeg greiði dagskránni atkvæði mitt, fyrst og fremst vegna sjótryggingarinnar, og mjer þætti gott ef stjórnarráðið gæti gefið næsta reglulega Alþingi upplýsingar um, hve mikið undirbúningur alls þessa máls muni kosta. Það er óviðkunnanlegt, að sjá talað og greitt atkvæði um þetta mál, án þess að menn viti, hve mikið er hjer um að gjöra.

Framsögum. (Eiríkur Briem) : Það er enginn vafi á því, að undirbúningur undir fullkomin lög úu lífsábyrgðarstofn- un yrði miklu dýrari en hinar 2 tryggingarnar, því að skýrslur og reikningar, er snerta lífsábyrgð, taka mikinn tíma og fje. Jeg er samdóma háttv. 5. kgk. (G. B.), að slysatryggingin er mjög nauðsynleg. Það verður að safna skýrslum, en er óvíst, að það verði hægt fyrir næsta reglulegt Alþingi. Eins og hæstv. ráðherra tók fram, er eigi hægt að komast hjá töluverðum kostnaði við að afla þeirra auglýsinga, er hin rökstudda dagskrá fer fram á, en ef upplýsingarnar, sem safnað verður, benda á, að ekki sje tiltækilegt að leggja út í stofnun lífsábyrgðarfjelags, þá sparast stórfje, með því að sleppa nánari undirbúningi málsins.



Öllum er kunnugt, að alt það áfengi, sem ólöglega flytst hjer til landsins,er að rjettum lögum upptækt og eign landssjóðs. Hitt er og kunnugt, að eitthvað af áfengi hefir verið gjört upptækt, síðan bannlögin öðluðust gildi, svo landssjóði hefir áskotnast eitthvað, sem samkvæmt lögum er eign hans, og að líkindum einhvers virði. Ekki veit jeg, hvort það er mörgum kunnugt, en heyrt hefi jeg það, að landssjóður eigi áfengi, sem honum hafi áskotnast með öðrum hætti. Nú er mjer ókunnugt um, að nokkur grein hafi verið gjörð fyrir þessu áfengi. En þar sem það er þjóðareign, á þjóðin heimtingu á, að fá að vita, hvernig með það er farið, eins og hverja aðra opinbera eign, og því frekar, sem ýmsar tegundir áfengis verða ónýtar við geymslu, svo vakandi auga þarf að hafa á því, að slík eign verði ekki að engu. Fyrirspurnin er flutt í þeim tilgangi einum, að fá leitt í ljós, hver þessi þjóðareign sje, og hvernig stjórnin hafi farið og ætli að fara með hana. Og þar sem fyrirspurnin er að mínu áliti full ljós, hirði jeg eigi um að fjölyrða frekar um hana, að sinni.

Ráðherra: Háttv. fyrirspyrjandi spyr fyrst, hve mikið áfengi landssjóður eigi nú. Áður en jeg svara því beint, vil jeg víkja nokkurum orðum að, á hvern hátt sje hugsanlegt að landssjóður eignist áfengi nú. Í fyrsta lagi er það leyfilegt að flytja inn vín handa læknum, kirkjum og iðnaðarfyrirtækjum, en nú getur svo farið, að það sje ekki hirt á rjettum tíma, en samkvæmt 4. gr. bannlaganna verður notandi að hafa vitjað þess innan 12 mánaða, ella verður það eign landssjóðs. Þetta er fyrsti vegurinn fyrir landssjóð að eignast áfengi. Í öðru lagi getur landssjóður, samkvæmt 6. gr. bannlaganna, orðið vineigandi á þann hátt, að skip strandar. Ef skip, sem vín er í, strandar, og eigandi kýs ekki að sjer sje sent það innan 12 mánaða, verður það eign landssjóðs. Í þriðja lagi, ef vínsalar hafa átt vínbirgðir þegar bannlögin gengu í gildi, og hafa eigi skeytt að flytja það af landi burt innan 12 mánaða, þá verður það eign landssjóðs. Loks er síðasti hátturinn, sem flestir munu hafa í hug, og það er, ef einhver frómur náungi fær sjer á pytluna og laumar henni í land. Um það sje jeg engin ákvæði í lögunum. En líklega á að fara með þau eftir analogiu 35. gr. almennra hegningarlaga. Þar er ákveðið, að öll tæki eða áhöld, sem notuð eru til lögbrots, eða efni eða gróði, sem aflað er með lögbroti, skulu upptæk gjör og eign landssjóðs. Eins mun vera í þessu tilfelli. Í lögum er ekki gjörð grein fyrir, hvað gjört skuli við þessa eign landssjóðs. Þá skal jeg víkja aftur að fyrirspurn háttv. þm. Seyðf. (K. H.), sem má skifta í 4 hluta. Fyrsti er, hve mikið áfengi landssjóður eigi. Jeg get ekki svarað því til hlítar, jeg hefi að vísu sent beiðni til lögreglustjóra á landinu um, að gefa upplýsingar því viðvíkjandi, en svörin eru ekki komin enn, því að tíminn hefir verið of stuttur. Jeg hefi þó fengið svar frá einum, bæjarfógetanum í Reykjavík, þar sem víst er mest af áfengi, og úr því að háttv. þm. Seyðf. (K. F.) langar til að heyra um það, skal jeg með leyfi háttv. forseta lesa svarið, sem er á þessa leið: „Samkvæmt hæstv. brjefi hins háa stjórnarráðs í dag, hefi jeg látið athuga áfengi það, sem er í vörslum lögreglunnar hjer, og leyfi jeg mjer hjer með virðingarfylst að tilkynna hinu háa stjórnararráði, að áfengið er sem hjer segir: 23 flöskur á 3/4 liters af akvavit 2 - - - - - caloric punch 13 - - - - - whisky 6 - - - - - cognac 6 - - - - - rommi 74 smáflöskur af whisky, á að giska ½ peli hver 6 smáflöskur af akvavit, á að giska 1/8 peli hver. 2 anker af brennivíni, sem næst 40 lítra hvort og hjer um bil full. 23 hálfflöskur af Carlsberg Pilsner. Loks eru 2 whiskyflöskur með slöttum í. Um gæði áfengis þessa er mjer eigi kunnugt, og get því ekkert um verðmæti þess sagt, enda er það að mínu áliti extra commercium“. (Sigurður Stefánsson : Hvar er það geymt?)  . Það er geymt hjer í hegningarhúsinu. Þetta hefir að vísu verið gjört upptækt. Þá drap háttv. fyrirspyrjandi á, hvort landssjóður ætti eigi innflutt áfengi. Jeg hefi fengið vitneskju um það hjá landritara, því að jeg er því eigi kunnugur, og fengið að vita, að hjá landritara er geymt: 235 flöskur champagne 42 - rínarvín 74 - rauðvín 11 - cognak (Hennessy). Þetta áfengi mun hafa verið keypt 1912, en það þori jeg þó ekki að fullyrða, og það átti að geymast í alveg ákveðnum löglegum tilgangi, sem þm. mun kunnugt um.  (Guðmundur Björnson: Og best er að tala sem fæst um)  . Það hefir ekki verið talið saman, hve mikið áfengi landssjóður á, en það virðist mega ráða það af skýrslu bæjarfógeta, að heldur sje fátt um fína drætti.  (Jón Þorkelsson: Það læt jeg vera)  . Jeg gjöri ráð fyrir; að eitthvað sje til víðar, t. d. í Vestmannaeyjum og á Akureyri og ef til vill á Ísafirði, Seyðisfirði og víðar. Þá er svarað 1. og 2. spurningunni. Þá spyr háttv. fyrirspyrjandi, hvers virði það áfengi sje, sem er landssjóðs eign. Eins og jeg hefi lesið upp, álítur bæjarfógeti eða umboðsmaður hans, að áfengið sje extra commercium, eigi ekki að vera á boðstólum eða til sölu, og sje því verðlaust meðan það er í landinu. Jeg býst við, að það hafi ekki verið tilætlun löggjafans, þegar hann setti lögin 1909, að vín, sem er landssjóðs eign, yrði selt í landinu. Hvorki samkvæmt 2., 6. eða 9. gr. bannlaganna. verður það sjeð, að ætlast hafi verið til, að þessi vökvi gengi kaupum og sölum í landinu, heldur er gjört ráð fyrir, að hann verði geymdur, svo menn geti ekki svalað þorsta sínum á þann hátt. Það er því ekki hægt að selja þenna vökva á uppboði, eins og aðrar upptækar vörur. Samkvæmt einu ákvæði í bannlögunum er ekki heldur leyfilegt að flytja aðrar áfengisbirgðir milli bæja eða staða en þær, sem nota á til lækninga, kirkju eða iðnaðar. En ef það er selt á uppboði, þarf að flytja það, því að ósanngjarnt er að ætlast til, að hæstbjóðandi drekki alt, sem hann kaupir, á staðnum. Það er því útilokað, að leyfilegt sje að selja það. Þá spurði háttv. fyrirspyrjandi, hvað ætti að gjöra við það. Jeg þykist hafa í öðru þarfara að snúast, en að hugsa um þenna vökva nú. Hann er geymdur hjá lögreglunni, og því vel geymdur. Spurningin verður því um tvent. Það mætti flytja það út úr landinu þangað, sem hægt er að selja það. Jeg býst við, að það verð, sem fyrir það fengist, yrði ekki hátt, því að þetta áfengi hefir víst ekki kostað mikið, þar sem það var keypt, því að mest er það brennivín og svo lítið eitt af cognak, rommi og whisky. Mundi því eigi borga sig, að flytja það út. Eftir er þá að hella því niður. Og það tel jeg lögum samkvæmast um það, sem upptækt hefir verið gjört. Háttv. 5. kgk. þm. (G. B.) getur sjálfsagt gefið fræðslu um það, hvort viðlit sje að nota það til lækninga eða iðnaðar. Og ekkert á móti, að fá að heyra álit fleiri háttv. þm. um það, hvernig fara skuli um þessar vínbirgðir, sem upptækar hafa verið gjörðar.



Jeg þakka hæstv. ráðherra fyrir svarið. Það var ekki ætlan mín að deila við stjórnina. En jeg vil þó láta það álit mitt í ljós, að mjer finst eignin lítils virði, og ekki eyðandi húsaleigu undir það.  En má ekki t. d. selja lyfjabúðinni kognakið, úr því það hefir nú verið leyft? En hvar er áfengið geymt?  Mjer fanst ekki svar hæstv. ráðherra nógu ljóst um það, til hvers landssjóður hefir keypt áfengi. Og hvers virði er það? Mjer er sagt það sjeu dýr vín, og alls 2–3 þúsund króna virði. Geta þau ekki skemst af geymslunni og væri ekki heppilegt að flytja þau út - að minsta kosti út fyrir landhelgina?

Ráðherra Í tilefni af ummælum hv. þm. Seyðf. (K. F.) vil jeg taka það fram, að áfengi þetta er keypt fyrir mína tíð í alveg sjerstökum ákveðnum tilgangi, og það hlýtur að vera fullkomlega löglegt að nota það í þeim tilgangi en um það hvernig það geymist, skal jeg láta ósagt, um það brestur mig þekkingu til að dæma, en það hefi jeg heyrt, að sumt áfengi batni við geymslu. Því hvort lyfjabúðin vilji kaupa þessar 6 kognaksflöskur, hvort hún vilji brúka þá tegund, vísa jeg til hv. 5. kgk. þm. (G.B.) sem er færastur til að dæma um það. Gjarnan vildi jeg heyra álit fleiri hv. þingmanna um það, hvað eigi að gjöra við þennan forboðna ávöxt.