Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra torseti. Allshn. Ed. hefur athugað frv. til l. um breyt. á l. nr. 19 frá 11. febr. 1953, um ættleiðingu, og varð n. sammála um að leggja til að frv. yrði samþ. óbreytt. Í viðræðum í n. kom það fram að nm. töldu að heimild sú, sem hér er gert ráð fyrir að veitt verði til að yngri hjón en áður geti ættleitt börn, hljóti einkum að miðast við þau börn sem annað hvort foreldra á, þ.e.a.s. að ef annað þeirra eigi barn, þá geti hitt ættleitt barnið, það hljóti að vera aðalástæðan til slíkrar breyt. sem hér er gert ráð fyrir á lögunum. Þegar þetta mál var hér til 1. umr. í hv. Ed. komu fram allmargar spurningar varðandi þetta mái og ég vil leyfa mér að gera í aðalatriðum grein fyrir þeim atríðum sem þar var minnst á. Fjöldi ættleiðingarleyfa og ýmsar tölfræðilegar upplýsingar í því sambandi eru í fyrsta sinn skráðar í hagskýrslum í nýútkomnum mannfjöldaskýrslum fyrir árin 1961–1970. Í þeirri skýrslugerð hafa þó ekki komið fram upplýsingar um aldur ættleiðenda. Möguleiki væri á að gera könnun á aldri ættleiðenda á tilteknu árabili, en mundi taka verulegan tíma. Á tímabilinu frá 1956–1974 hafa ættleiðingar verið allmismunandi að fjölda hin ýmsu ár. Flestar munu ættleiðingarnar hafa verið árin 1959 og 1960 eða 113 hvort ár. Fæstar á þessu tímabili urðu ættleiðingarnar árið 1967, en þá voru ættleiðingar aðeins 53. En á þessu bili er fjöldi ættleiðinga þessi ár frá 53 lægst og upp í 113 hæst. Það sem af er þessu ári, á 4 fyrstu mánuðum ársins, hafa ættleiðingar orðið 22, þannig að það virðist svo sem þarna sé um nokkurt jafnvægi að ræða milli ára og ekki stórar sveiflur á fjölda ættleiðinga. Niðurfellingar ættleiðinga eru nær engar á þessu tímabili. Af hálfu dómsmrn. munu hafa verið tvær eða þrjár niðurfellingar ættleiðinga á síðustu 30 árum, og af hálfu dómstóla hefur ekki komið til niðurfellingar á ættleiðingu svo að vitað sé. Einu sinni hefur verið borin fram krafa um ógildingu leyfisveitingar, en þeirri kröfu var synjað í Hæstarétti. Þeir starfsmenn dómsmrn., sem um þessi mál hafa fjallað, telja að eftirleitunum og fyrirspurnum um leyfi til ættleiðingar frá aðilum, sem ekki hafa náð aldursmarki, hafi fjölgað talsvert á síðustu árum. Í þessu sambandi henda starfsmennirnir á að hjúskaparaldur hefur lækkað hin síðari ár og aldursmunur hjóna mun yfirleitt hafa farið minnkandi. Ég tel ekki ástæðu til að orðlengja öllu frekar um þetta. Ég tel að með þessum upplýsingum sé í aðalatriðum svarað þeim fyrirspurnum, sem komu fram við 1. umr. málsins og endurtek það, sem ég áður sagði, að allshn. leggur til. að frv. verði samþ. óbreytt.



Herra forseti. Ég gat því miður ekki hlýtt á nema hluta af ræðu frsm. hv. allshn., en ég heyrði þó niðurlag ræðu hans þar sem n. leggur til að frv. verði samþ. Vil ég sem flm. þess þakka n. fyrir skjóta og góða afgreiðslu.



Herra forseti. Allshn. Ed. hefur fjallað um frv. til l. um veitingu ríkisborgararéttar. Til þess að flýta fyrir afgreiðslu þessa máls milli d. var formönnum allshn. þd. ásamt skrifstofustjóra Alþ. falið að athuga frv. og umsóknir, er því fylgdu, og umsóknir um ríkisborgararétt, sem síðar bárust n. Þetta er sama málsmeðferð og verið hefur á afgreiðslu sams konar frv. á undanförnum árum. Að athugunum þessum loknum varð n. sammála um að leggja til að frv. verði samþ. með þeirri brtt. sem flutt er á sérstöku þskj. Í þessari brtt. eru nöfn 36 erlendra ríkisborgara til viðbótar þeim sem áður voru komnir inn í lagafrv. um veitingu ríkisborgararéttar, og telja nm. að allir þessir menn fullnægi þeim skilyrðum sem vant hefur verið að setja fyrir veitingu ríkisborgararéttarins. En þær reglur, sem unnið hefur verið eftir, eru á þessa lund: 1. Að umsækjandi hafi óflekkað mannorð og sé að áliti tveggja valinkunnra manna starfhæfur og vel kynntur þar sem hann hefur dvalist. 2. Að útlendingar, aðrir en norðurlandabúar, skuli hafa átt hér lögheimili í 10 ár, norðurlandabúar í 5 ár. 3. Karl eða kona, sem giftist íslenskum ríkisborgara, fái ríkisborgararétt eftir 3 ára búsetu frá giftingu, enda hafi hinn íslenski ríkisborgari haft ríkisborgararétt ekki skemur en 5 ár. 4. Erlendir ríkisborgarar, sem eigi íslenskan ríkisborgara að foreldri, fái ríkisborgararétt eftir 3 ára búsetu ef annað foreldri er norðurlandabúi, annars eftir 5 ár. 5. Íslendingar, sem gerst hafa erlendir ríkisborgarar, fái ríkisborgararétt eftir 1 árs búsetu. 6. Íslensk kona, sem misst hefur ríkisfang sitt við giftingu, en hjónabandinu er slitið og hún hefur öðlast heimili hér, fái ríkisborgararétt á fyrsta dvalarári hér, enda lýsi hún því yfir að hún ætli að dveljast áfram í landinu. Sama gildir um börn hennar sem hafa ekki náð 16 ára aldri og henni fylgja. Samkv. framansögðu mælir n. með því að til viðbótar þeim, sem tilgreindir eru í frv., verði þeim umsækjendum, sem taldir eru upp í brtt. n. á sérstöku þskj., nú veittur íslenskur ríkisborgararéttur.



Herra forseti. Allshn. Ed. hefur farið yfir frv. til l. um framsal sakamanna til Norðurlandanna, Danmerkur, Finnlands, Noregs og Svíþjóðar. Þar er um breyt. að ræða frá fyrri lögum og varð n. sammála um að leggja til að frv. yrði samþ. óbreytt.



Herra forseti. Hv. félmn. hefur tekið til meðferðar það frv., sem hér er til umr., og mælir með því að frv. verði samþ. Þetta frv. er ekki mikið að vöxtum. Það er einfalt. Það gerir ráð fyrir að 80 millj. kr., sem árlega er nú heimilt að veita af Húsnæðismálastofnun ríkisins sem lán til kaupa á eldri íbúðum, verði breytt þannig, að heildarupphæðin megi nema allt að 160 millj. kr. árlega. Það þarf ekki að fjölyrða um að hér er um mikið nauðsynjamál að ræða. Þó var það svo að þegar l. voru fyrst sett um húsnæðismálastjórn ríkisins árið 1955, þá var ekki gert ráð fyrir að heimilt væri að lána til kaupa á eldri íbúðum. Það var svo allt fram til þess að breyting var gerð í þessu efni við endurskoðun 1. um húsnæðismálastofnun ríkisins árið 1970. Þá var fyrst tekin upp heimild sem var miðuð við allt að 50 millj. kr. Það var hækkað á þeim tíma, sem síðan er liðinn, upp í 80 millj., og nú er gert ráð fyrir að fara feti framar og hækka þessa upphæð um allt að 100% eða upp í 160 millj. kr. Það má spyrja að því, hvers vegna hafi ekki verið gert meira í þessum efnum áður og hvers vegna hafi ekki verið gert ráð fyrir því í upphafi árið 1955, þegar þessi löggjöf var fyrst sett um húsnæðismálastofnun ríkisins, að heimilt væri að veita lán til eldri íbúða. Það var vegna þess að svo þýðingarmikið sem það er að veita lán til eldri íbúða, þá var hitt talið enn þá þýðingarmeira, að veita lán til nýbyggingar íbúða. Raunar hefur alltaf verið litið svo á og er lítið svo á enn í dag. Það kann að vera að það væri ástæða til þess að hafa hækkun heimildarinnar meiri en frv. gerir ráð fyrir, láta sér ekki nægja að hækka heimildina um 100%. En á það verður að líta, og það er meginvandamál húsnæðismála í dag og hefur verið á undanförnum árum og áratugum að það hefur ekki verið nægilegt fjármagn til þess að reka þá lánastarfsemi sem hefði þurft að reka. Þetta vitum við allir. Það er ekki gert ráð fyrir í þessu frv. að ráða neina bót á í þessum efnum. Hins vegar hefur í tíð núv. ríkisstj. verið ráðin nokkur bót á, eins og fram kom í máli hæstv. félmrh. er hann mælti fyrir þessu frv. fyrir tveim dögum og okkur er í fersku minni, með því að hækkuð hafa verið lán til nýbygginga hjá Byggingarsjóði ríkisins úr 1060 þús. kr. í 1 700 þús. kr., þannig að heldur miðar í rétta átt í þessu efni hvað varðar nýsmiði íbúðarhúsa og einnig miðar nú nokkuð í rétta átt hvað varðar lán til eldri íbúða. Við skulum vona að hæstv. núv. ríkisstj. takist að bæta hér betur um, þannig að við sjáum betri árangur í þessum málum en hefur verið að ýmsu leyti á undanförnum árum. En aðalatriðið er að afla meira fjármagns til þessarar starfsemi. Hér hefur komið fram brtt. við þetta frv. á þskj. 674 frá hv. 7. landsk. þm. Þar er gert ráð fyrir að í staðinn fyrir að hækka heimildina fyrir lánsfé úr 80 millj. upp í 160 millj. kr. árlega til eldri íbúða, þá verði sett nýtt ákvæði inn í lögin þess efnis að allt að 10% af því fjármagni, sem húsnæðismálastjórn hefur til útlána á ári, verði varið til lánveitinga til kaupenda eldri íbúða og til meiri háttar endurbóta á eldri íbúðum sem hagkvæmt þykir að endurbyggja að mati tæknideildar húsnæðismálastjórnar eða matsmanna sem hún skipar. Enn fremur er tekið fram í þessari till. að öryrkjar skuli sitja fyrir við úthlutun viðgerðarlána. Það er engin fjarstæða sem þessi till. fjallar um, síður en svo, og hún gæti vel komið til álita. Það getur verið að það sé réttara að binda við ákveðið hlutfall þá heimild sem hægt er að verja af fjármagni Byggingarsjóðs ríkisins til annarra lána en lána út á nýjar íbúðir. Það kann að vera. En ég hygg að best væri í þessu efni að hafa hvorki hámarksupphæð í krónum, eins og frv. gerir ráð fyrir, né ákveðið prósentuhámark, eins og brtt. hv. 7. landsk. gerir ráð fyrir. Best væri að engin ákvæði væru um þetta, en að það væri heimilt að veita lán til eldri íbúða, til stækkunar á íbúðarhúsnæði, og til viðgerðar á húsum öryrkja og hafa engin ákvæði um það beint í löggjöfinni hvernig skipt er milli þessara þarfa og nýbygginga, en það sé falið húsnæðismálastjórn ríkisins. Auðvitað hefði þetta verið í þessu formi ef nægilegt fjármagn væri fyrir hendi. En nú er ekki nægilegt fjármagn fyrir hendi. Því tel ég að sinni að það sé rétt að binda þessi afbrigðilegu lán við eitthvert ákveðið hámark. Ég tel það fyrir mitt leyti rétt í bili, hvað sem síðar skyldi verða ákveðið, að miða þar við ákveðna upphæð, eins og gert er í frv. því sem hér er til umr. Ég tel því að það séu allar efnisástæður fyrir því að samþykkja frv., sem hér er til umr., óbreytt og mun því greiða atkv. gegn brtt. hv. 7. landsk. þm.



Herra forseti. Ég skal reyna að hafa þetta fá orð um þetta þó annars mikla mál sem hér er komið á dagskrá, því að í raun og veru í hvert skipti sem við ræðum um einhverjar breyt. á lögum um Húsnæðismálastofnun ríkisins komum við eins og hv. frsm. n. að húsnæðismálunum í heild að meira eða minna leyti. Ég vil taka undir það með hv. frsm. að vitanlega er forsenda þess að hægt sé að standa vel að þessum málum sú að ævinlega sé tryggt nægilegt fjármagn til þessa mikilsverða þáttar. Og ég held að við getum bent á marga merka áfanga á þeirri leið. Hann minnti á orð hæstv. félmrh. og hvað nýlega hefði verið gert í þeim efnum. Ég bendi þá einnig á að s.l. vor voru einnig samþykktir merkir áfangar í þessu efni. Og í raun var þá Byggingarsjóði ríkisins tryggt fjármagn, að ég hygg nálega 15–16 hundruð millj. kr., annars vegar með viðbót við launaskattinn upp á nálega 800 millj., sem sú viðbót mun gefa á þessu ári, og svo aftur í samningum við lífeyrissjóði verkalýðsfélaganna sem munu nema milli 700 og 800 millj. eða nálægt því. En það er rétt hjá hv. frsm, að áreiðanlega þarf að halda þessu máli mjög vel vakandi því að hér er um að ræða eitt brýnasta viðfangsefni okkar. Ég dreg enga dul á það, að frv. þetta er tvímælalaus bót frá eldri lögum, og fagna því að það er komið fram og þó að fyrr hefði verið. Ég hef hins vegar skrifað undir þetta nál. með fyrirvara og flyt brtt. við frv. sem ég er ekki alveg viss um að skapi aukna fjármagnsþörf út af fyrir sig því að um leið og þessi ákvæði væru rýmkuð og möguleikar fólks, sérstaklega ungs fólks, til þess að kaupa eldri íbúðir eða gera upp eldri íbúðir, þessi heimild og möguleikar til þess væru rýmkaðir, þá gæti minnkað eitthvað ásókn í nýbyggingar. Því þarf að huga, held ég, sérstaklega að þessum þætti. Ég hef tekið í raun og veru óbreytta till. úr frv. þeirra hv. þm. Kjartans Ólafssonar og Lúðvíks Jósepssonar sem þeir fluttu hér á þinginu í Nd., þar sem segir að húsnæðismálastjórn sé heimilt að verja allt að 10% af því fjármagni, sem hún hefur til útlána á ári hverju, til lánveitinga til kaupenda eldri íbúða og til meiri háttar endurbóta á eldri íbúðum sem hagkvæmt þykir að endurbyggja að mati tæknideildar húsnæðismálastjórnar eða matsmanna sem hún skipar, öryrkjar skuli sitja fyrir við úthlutun viðgerðarlána, og að ráðh. setji með reglugerð nánari ákvæði um úthlutun, lánstíma og tryggingar slíkra lána að fengnum till. frá húsnæðismálastjórn. Ég tel sem sagt rétt að rýmka þessa heimild þannig að hún verði frekar í prósentum af því fjármagni sem húsnæðismálastjórn hefur til útlána. Ég hygg að það yrði samkvæmt áætlun þessa árs eitthvað nálægt 400 millj. sem heimildin yrði í hæsta máta. Mér sýnist að sú breyt., sem er ráð fyrir gert í þessu frv., geri vel það að vega á móti þeim verðhækkunum sem orðið hafa almennt á húsnæðismarkaðnum. Ég veit vel að það hefur verið mjög erfitt um vik hjá húsnæðismálastjórn að sinna lánveitingum í þennan þátt og upphæðirnar, sem hafa verið veittar í þetta, hafa verið hlálega lágar og þær hafa verið víðs fjarri hámarksupphæð. Þarna voru sett á sínum tíma ákveðin hámörk og þessar lánsupphæðir hafa yfirleitt verið nokkuð víðs fjarri því marki sem sett var. Ég hygg að það láti nærri að meðallánsupphæðin hafi verið sem svarar helmingi af þeirri heimild sem húsnæðismálastjórn þó setti sér. Ég held að þrátt fyrir þessa hækkun nú verði þetta enn ófullnægjandi, einkum með tilliti til hinna miklu verðbreytinga. Því álít ég að húsnæðismálastjórn eigi að fá þarna rúma heimild: Ég er ekki að segja að hún muni nota hana til fullnustu, en hún getur þá notað hana eftir þörf. Ég skal síns vegar taka undir það með hv. frsm. að vafalaust væri eðlilegast að húsnæðismálastjórnin hefði þetta allfrjálst og gæti varið þeim upphæðum, sem hún teldi rétt á hverjum tíma, í þennan þátt og gæti þar með stuðlað að aukinni og meiri hagræðingu varðandi íbúðarhúsanotkun almennt og kaup á íbúðarhúsnæði. Ég legg nú sérstaka áherslu á lán til meiri háttar endurbóta á eldri íbúðum. Ég veit vel í hvernig formi þetta er í dag að vísu. Veðdeild Landsbankans hefur heimild til ákveðinna lána í þessu efni, en sú heimild er mjög takmörkuð og ég tel að þar sem húsnæðismálastjórn á nú að vera í þessari lánsafgreiðslu yfirleitt þá ætti hún að hafa með þetta að gera, en ekki veðdeildin út af fyrir sig. Ég tel það ranga málsmeðferð. Ég lýsti því yfir í fyrra þegar þessi heimild til veðdeildarinnar var samþykkt að ég teldi þetta ekki rétta aðferð og húsnæðismálastjórn ætti sjálf að hafa með þetta að gera og meta þarfirnar. Ég er ekki að segja að þetta sé í neinni óreiðu hjá veðdeildinni, siður en svo. Við vitum að það er aðsjáll maður sem þar ræður ríkjum og áreiðanlega samviskusamur embættismaður. Þó er óeðlilegt að þetta sé í raun í höndum nánast eins manns. Þess vegna tel ég að þessar endurbætur á eldri íbúðum eigi að vera á vegum húsnæðismálastjórnar. En mér vitanlega er algjörlega lokað fyrir það í dag, nema viðgerðarlán til öryrkja sem hafa verið veitt til allra þeirra sem sótt hafa um slík lán. En umsóknir hafa verið mjög fáar, þess ber að geta, og þá hafa þeir í húsnæðismálastjórn vitanlega vitnað í það að veðdeild Landsbankans hefði þennan möguleika. Ég vil aðeins vitna hér - með leyfi hæstv. forseta - örstutt í röksemdafærslu flm. þessa frv. í Nd. fyrir því að fara þessa leið, að lána meira en verið hefur til kaupa á eldri íbúðum. Þeir segja að rökin fyrir því að lána meira og til meiri háttar endurbóta séu þau að slíkt húsnæði ætti í flestum tilvikum að geta verið ódýrara en nýbyggingar og því viðráðanlegra fyrir ungt fólk, sem er að byrja búskap, og aðra þá sem takmörkuð fjárráð hafa. Bæði í Reykjavík og þá enn frekar úti um land er mikið um eldra íbúðarhúsnæði sem með góðu viðhaldi er enn hægt að nýta um langa framtíð og hlýtur slíkt reyndar að teljast þjóðhagslega hagkvæmara en miða allt við nýbyggingar, en láta eldra húsnæði ganga úr sér án endurbóta. Ákvæði þessarar greinar frv. miða sem sagt að því að auðvelda kaup og sölu á eldra húsnæði og stuðla að betri nýtingu þess með hagsmuni þeirra, sem lítil fjárráð hafa, í huga. Ég skal ekki hafa öllu fleiri orð um þetta mál. Eflaust má um það deila hvaða leið á að fara í þessum efnum, en þó tel ég að húsnæðismálastjórn eigi að hafa hér sem rýmsta heimild. Ég veit að þessi lán hafa alltaf verið olnbogabarn hjá húsnæðismálastjórn, hún hefur alltaf verið í vandræðum með þessi lán, og ég hygg að þó að þessi upphæð verði hækkuð svo ríflega sem óneitanlega er gert, verði hún áfram í miklum vandræðum með þessi lán sin og þessi lán komi að alltof takmörkuðu gagni því fólki sem þarna leitar á og leitar á í síauknum mæli. Það var nefnilega svo fyrst að fólk áttaði sig ekki nægilega vel á því að það væri möguleiki á þessum lánum, en þetta hefur verið að aukast mjög síðustu árin sem betur fer. En þá stendur aðeins á því að lánsupphæðirnar eru svo lágar að margir hafa haft á orði við mig að það skipti litlu máli hvort þeir fengju þessar 100 eða 150 þús. kr. eða ekki. Í mjög mörgum tilfellum, jafnvel á síðasta ári, voru upphæðirnar varðandi kaupin á eldri íbúðum 100, 150 og 200 þús. kr. og meðaltalsupphæðin hygg ég að hafi verið eitthvað nálægt 180–200 þús. Hæstv. félmrh. er nú ekki staddur hér í d. Ég hafði hugsað mér jafnvel varðandi þetta mál að flytja aðra till., þótti hins vegar rétt að láta þetta nægja varðandi þetta frv., eins takmarkað og það var, Ég get þó ekki stillt mig um að minna rétt á það hvílíku vandamáli húsnæðismálastjórn stendur nú frammi fyrir varðandi leiguíbúðir til sveitarfélaganna. Mér er kunnugt um það að húsnæðismálastjórn hefur samþ. lánsloforð til sveitarfélaga út á 145 íbúðir og hún hefur heimilað undirbúning að 132 íbúðum án loforðs um lán á þessu ári. Og ég vildi gjarnan, ef hæstv. félmrh. væri í húsinu, óska eftir því að hann væri hér viðstaddur og svaraði spurningu sem mig langaði að beina til hans varðandi þetta sérstaka mál. Ég veit að þessi sveitarfélög sækja mjög á um þetta, um svör. Og það er rétt, á meðan verið er að athuga hvar hæstv. félmrh. er að finna eða hvort hann er að finna hér í húsinu, að þá víki ég rétt að upphafi þessa máls, þ.e.a.s. því lagaákvæði sem samþ. var hér á Alþ. voríð 1973 um að á næstu 5 árum skyldu byggðar 1000 leiguíbúðir á vegum sveitarfélaganna. Það varð svo að reglugerðarsetning um þessar leiguíbúðir dróst nokkuð og hún mun fyrst hafa verið tilbúin í fyrravor, í maí 1974 mun hún fyrst hafa verið tilbúin, og margt fleira kom til sem seinkaði þessu, ekki hvað síst þingrofið í fyrra og stjórnarskiptin. Það var eðlilegt að ný stjórn þyrfti nokkurn tíma til að taka þessi mál fyrir, en nú er sem sagt ástandið það greinilega að lánsloforð hafa verið samþ. á öðru ári þessara framkvæmda til 145 íbúða í staðinn fyrir að þessi tvö ár hefðu átt að skila 400 íbúðum til sveitarfélaga.

Ég vil aðeins tilkynna hv. ræðumanni að ráðh, er ekki í húsinu.

Já, þá verður ekki við því gert, en ég vona þá a.m.k. að hv. form. félmn. og hæstv. forseti þessarar d. komi því eindregið á framfæri við hann, hæstv. ráðh., að ég hafi vikið hér að þessu máli og hafi viljað spyrja hann beinlínis að því hvernig þessi mál ætti að leysa, á hvaða fyrirgreiðslu þessi sveitarfélög, sem nú bíða svars, bíða loforða um lán, eiga von eða hvort þessar 145 íbúðir eiga að vera heildartala þessara tveggja ára, 1974 og 1975. Ég tel að þá væri illa farið. Það væri vissulega full ástæða til þess að skora á hæstv. ráðh. og hæstv. ríkisstj. að sjá a.m.k. til þess að hægt væri að veita lánsloforð til þeirra 132 íbúða sem þegar hefur verið heimilaður undirbúningur að. En við verðum að bíða svara ráðh., eflaust fram yfir þinglok nú, því að mikið gengur nú á og meira stendur þó eflaust til og hraði mála hér er jafnvel slíkur að maður rétt lítur yfir þau, gott ef maður les 1. gr., og verður að láta þar við sitja. Þetta mál er svo einfalt að það hefði þess vegna verið ágætt að geta vikið örlítið nánar að því og einmitt fengið svör við þessu, því að eftir þessum svörum híða sveitarfélögin viða um land. En sem sagt, ég hafði tilkynnt hæstv. ráðh. áðan að ég vildi spyrja hann að þessu varðandi þessa umr., en hann er eflaust öðrum verkefnum að sinna og verður því ekki við því gert.



Herra forseti. Fjh: og viðskn. hefur haft frv. þetta, sem hér er til umr., til athugunar og rætt það á fundum sínum. Albert Guðmundsson, 12. þm. Reykv., gerði þar grein fyrir afstöðu sinni og sat hjá við afgreiðslu málsins. Aðrir nm. mæla með því að frv. verði samþ. óbreytt.