Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég hafði ætlað hér utan dagskrár, af því að mér fannst ástæða til, að beina einni fyrirspurn til hæstv. félmrh. En ég sé nú, að hann er ekki við, en ég tel, að það komi ekki að sök, því að aðrir hæstv. ráðherrar eru við. Ég geri ráð fyrir, að hæstv. ríkisstj. geti auðveldlega leyst úr þessari spurningu, en ekki þýðingarlaust einmitt að fá það fram á þessum vettvangi. Mig langar til þess að spyrja um, á hvaða heimildum séu byggðar þær upplýsingar hæstv, ráðh., - og ég geri ráð fyrir, að ríkisstj. sé kunnugt um þær heimildir, - að sparifjármyndunin í landinu hafi verið 141 millj. kr., það sem af er eða fyrstu sjö mánuði þessa árs, eins og fram kom í ræðu hæstv. ráðh. hér í þinginu í gær og prentað er á forsíðu Þjóðviljans í dag. Ég spyr að þessu vegna þess, að þær heimildir, sem mér er kunnugt um og gefa til kynna tölur eins og þessar, eru ekki í samræmi við þessar upplýsingar. Hagskýrslurnar birta mánaðarlega yfirlit yfir sparifjáraukninguna, og samkvæmt hagskýrslunum er sparifjáraukningin fyrstu 6–7 mánuði ársins 1956 í bönkunum einum 98 millj., en ráðherra segir, að í bönkum og sparisjóðum hafi þær þetta ár verið 98.9, en aftur á móti er til viðbótar, ef sparisjóðirnir eru teknir, þetta ár 38 millj., eða samtals 136 millj. En fyrstu 7 mánuði þessa árs segja hagskýrslurnar að sparifjáraukningin í bönkunum hafi verið 60 millj. og 607 þús. og 39.9 millj í sparisjóðunum, eða 100 millj. kr. Ef hagskýrslurnar eru rangar í þessu tilliti, þá er hér um svo veigamikið atriði að ræða, að það þarf að gera gangskör að því að fá þær leiðréttar, eða ef heimildir þær, sem ríkisstj. byggir þessar upplýsingar á, eru rangar, þá er jafnnauðsynlegt að leiðrétta þær. Og ég teldi langbezt, að þessar upplýsingar kæmu fram hér í þingsölunum, svo að ekki þyrfti nú að taka upp deilur og endalaust karp um það í dagblöðunum, hvort eitt eða annað í þessu sambandi sé rétt eða ekki, því að hér eru atriði, sem í raun og veru ætti ekki að þurfa að deila um. Þetta er í sambandi við það, að menn hafa haft nokkrar áhyggjur af því, að sparifjáraukningin er ekki sú sama upp á síðkastið og verið hefur og menn verða að minnast þess, að á s. l. ári minnkaði spariféð frá júlílokum og til desemberloka um 23 millj, kr., svo að frá júlí 1956 til júlí 1957 er í bönkunum ekki nema um 36 millj, kr. sparifjáraukningu að ræða, en frá júlí 1955 til júlí 1956 var hins vegar um 104.4 millj. kr. sparifjáraukningu að ræða. Mér þætti mjög æskilegt, ef hægt væri að gefa þessar upplýsingar, svo að það sanna gæti komið í ljós.



Ég vil aðeins í tilefni af þessari fsp. benda á það, að mér þykir eiginlega mjög ótrúlegt, að hv. fyrirspyrjandi viti ekki betur, en hann lét hér í skína í þessum efnum, því að ég ætla, að hann hafi allar þær tölur fyrir sér eða eigi auðvelt með að fá þær, sem upplýsa allt um þetta efni. Hitt er svo aftur augljóst mál, að þær tölur, sem hann er með, eru eingöngu bundnar við aðra hliðina á þeirri sparifjársöfnun, sem á sér jafnan stað í bönkum og sparisjóðum, það er sem sagt það fé, sem er lagt inn á sparisjóð. En hins vegar er sýnilegt, að hann sleppir þeim tölum, sem ná yfir hlaupareikningsinnistæður á hverjum tíma, en Landsbankinn hefur alltaf í skýrslum sínum tekið saman og gefið út heildartölur um hvort tveggja, enda er mjög augljóst mál, að náið samband er hér á milli í sambandi við þá sparifjársöfnun, sem á sér stað á hverjum tíma. Samkvæmt skýrslum, sem ég fékk í viðskmrn. nú 14. okt., liggur það ljóst fyrir, að fyrstu 7 mánuði ársins 1956 hefur, eins og segir í þessari skýrslu, innistæðuaukning banka og sparisjóða verið 98.9 millj. árið 1956, en á sama tíma árið 1957 141 millj. kr. Þessar tölur eru því byggðar á skýrslu, sem tekin er upp í viðskmrn. samkvæmt tölum, sem þangað berast mánaðarlega frá bönkum og sparisjóðum, og hér er því um algerlega hliðstæðan samanburð að ræða. En hér er rætt um alla innistæðuaukningu í bönkum og sparisjóðum, en ekki aðeins tekin sú innistæðuaukning, sem er á sparisjóðsreikningum, en hinni sleppt. En þannig hefur sem sagt samanburðurinn alltaf verið, og þannig er eðlilegt að taka innistæðuaukninguna sem heild, en ekki sleppa öðrum þættinum. Ég vænti svo, að þetta megi upplýsa hv. þm., sem hér spurði, ef hann hefur skort raunverulega vitneskju um þetta.



Ég leyfi mér að þakka hæstv. viðskmrh, fyrir þær upplýsingar, sem hann hefur hér gefið, og ég tel mikilsvert, að það skuli þegar koma í ljós, að það er ekki sparifjármyndunin í landinu, sem hefur orðið slík sem hæstv. félmrh. lét í veðri vaka í gær, og það er náttúrlega ótrúlega mikið ábyrgðarleysi að ætla fólki að skilja það svo, að sparifjármyndunin í landinu sé svo og svo mikil, en gera þá ekki grein fyrir því, að það er ekki átt við sparifjármyndunina, heldur sparifjármyndunina að viðbættum hlaupareikningsinnistæðum, sem enginn hefur í þessu sambandi innifalið í því, þegar talað er um fjármunamyndun sem sparifé meðal landsmanna. En þetta er þá sem sagt upplýst, að í staðinn fyrir sparifjármyndun í landinu, eins og kom orðrétt fram í ræðu hæstv. félmrh. og eins og með stórum stöfum stendur skrifað á forsiðu Þjóðviljans í dag, að sparifjármyndunin sé 141 millj. kr., þá er ekki um það að ræða, heldur er hér byggt á skýrslu, sem viðskmrn. hefur látið hæstv. ráðh. í té, þar sem átt er við sparisjóðsinnlögin og hlaupareikningsinnistæðurnar. Það stendur sem sagt enn óhaggað, að sjálf sparifjármyndunin er því miður miklu minni, en hún hefur verið undanfarið, eins og þær tölur gáfu til kynna, sem ég upplýsti áðan, og það er í sjálfu sér gleðilegt, að aukning hefur orðið fyrri hluta þessa árs allveruleg, þó ekki eins mikil og áður. En samkvæmt reynslu s. l. árs, þá má búast við því, að síðari hluti ársins verði auðvitað ekki eins hagstæður í þessu efni. Ég sem sagt endurtek þakklæti mitt til hæstv. viðskmrh. fyrir að hafa upplýst þetta, svo að menn þurfi þá ekki lengur að fara í grafgötur um það, við hvað er átt í þessu sambandi.



Ég vil aðeins til frekari áréttingar benda á það, að þegar rætt hefur verið um innistæðuaukningu í bönkum og sparisjóðum og Landsbankinn hefur gert um það skýrslur til samanburðar á milli ára, þá hefur hann ævinlega í öllum sínum skýrslum tekið báða þessa þætti saman, enda er það vitanlega eini rétti samanburðurinn á þessu. Hitt er aðeins útúrsnúningur, að ætla að gera einhvern mun á því, þó að aukningin fari í einn tíma eitthvað meira fram í gegnum hlaupareikningsinnistæður, en í annan tíma eitthvað meira í gegnum sparisjóðsbækur. Ég hygg sem sagt, að það sýni þetta langgleggst, hvernig Landsbankinn hefur stillt þessu upp hverju sinni í sínum opinberu skýrslum, og sé eðlilegast vitanlega að halda sér við það form. Það hefur líka komið mjög glögglega í ljós við nánari athugun á því, að hér er alveg beint samband á milli, að það er svo beint samband á milli, að þegar nokkrir mánuðir eru bornir saman, þá hefur það komið fyrir, að sparisjóðsaukningin hefur þotið upp um 30 millj. kr., á sama tíma sem hlaupareikningsinnlögin lækkuðu um sömu tölu. Aðalatriði þessa máls eru því rétt, eins og hæstv. félmrh. skýrði frá þeim hér í útvarpsumræðum. Ég veitti því að vísu athygli, að hann hafði viðhaft þau orð, að bankainnistæður hefðu hækkað um svona mikið á árinu 1956, en svo aftur í seinni hluta setningarinnar, að sparifjárinnlögin á árinu 1957 hefðu aftur á móti hækkað svona mikið nú. En nákvæmara orðalag hefði að sjálfsögðu verið að segja bankainnistæðurnar eða innistæðuaukningin og nota sama orð í báðum tilfellum yfir nákvæmlega sambærilegan hlut í báðum tilfellum. En auk þess liggur það svo ljóst fyrir, að þó að sparifjárinnlögin sjálf séu tekin til samanburðar, þá eru þau miklum mun hærri á þessu ári, en á árinu í fyrra. En munurinn er þó einnig mjög verulegur einmitt í sambandi við hlaupareikningsinnistæður, svo að ég tel, að það liggi mjög ljóst fyrir, að sá samanburður, sem hæstv. félmrh. hafði í útvarpsumræðum hér í gærkvöld, er réttur til þess að sýna það, hvernig er ástatt með aukningu á spöruðu fé á milli þessara tveggja ára.



Það eru aðeins örfá orð út af þessu. Ég vil benda á, að það er hægt að gefa yfirlit um aukningu á innistæðum með ýmsu móti, bæði sundurliðað og ósundurliðað. Það er auðvitað stundum hægt að gefa upplýsingar um það, að innlög á sparisjóðsreikninga hafi aukizt svona og svona mikið og innlög á hlaupareikninga svona og svona mikið. Ég stóð bara upp til þess að segja, að þegar ég hef á undanförnum árum verið að reyna að gefa yfirlit um heildarsparnaðinn, þá hef ég ævinlega tekið þetta í einu lagi og það margoft hér á hv. Alþingi, þegar rætt hefur verið um, hvað heildarsparnaðurinn á einhverju tímabili hafi aukizt. Þá hef ég tekið þetta í einu lagi og hef álitið það algerlega eðlilegt og sjálfsagt. Hitt er svo auðvitað hægt að gera, að sundurliða nánar, og þá er greint, hvað aukningin er á hvorum fyrir sig, sparisjóðsreikningi og hlaupareikningi. Ég vil taka fram, að ég man ekkert eftir því, að það hafi nokkurn tíma verið gerð athugasemd við, að þessu hafi verið stillt upp í einu lagi sem heildarsparnaði.



Mér finnst, hæstv. forseti, alveg furðulegt, að hæstv. fjmrh. skuli koma hér og lýsa því yfir, að hann hafi aldrei og geri ekki neinn mun á því, hvort um sparifjármyndun á sparisjóðsinnistæðum er að ræða eða hlaupareikningsviðskiptum í bönkunum, og hafi alltaf blandað þessu saman, þegar hann hafi gert samanburð í þessu efni. En látum það liggja á milli hluta, hversu heilbrigð þessi skoðun hæstv. fjmrh. er. Aðalatriðið er það, að ef menn ætla að sýna eitthvað og segja þjóðinni eitthvað, þá eiga þeir að segja henni satt um það, hvað þeir eru að sýna. Og þegar menn tala um sparifjármyndun í landinu, þá hefur hvorki fyrr né síðar og ekki af þessum mönnum fyrr en þá nú verið einnig átt við innlög, vaxandi eða minnkandi innlög á hlaupareikningum. En ég vil svo leiðrétta það, sem kom fram núna hjá hæstv. viðskmrh., að hann sagði, að enda þótt miðað væri við sparifjárinnlögin ein, þá væru þau miklum mun hærri í ár en í fyrra. Þetta segir ráðherrann núna. Þó liggur það fyrir, að sparifjárinnlögin eru í fyrra á fyrstu sjö mánuðum ársins 98 millj. 165 þús. kr. í bönkunum og í ár 60 millj. 607 þús. kr. í bönkunum, eða nærri 40 millj. kr. minni. En ef sparisjóðirnir eru teknir með, þá eru þeir nokkurn veginn jafnir, því að sparifjáraukningin er í sparisjóðunum á árinu 1956 fram til júlíloka 38 millj. kr. og á árinu 1957 fram til júlíloka 39.9 millj. kr. Það er þess vegna næstum því 40 millj. kr. minni sparifjáraukning á þessu ári. En samt segir hæstv. viðskmrh, nú hér rétt áðan, að ef væri bara miðað við sparifjárinnlögin ein, þá væru þau samt sem áður hærri í ár, en í fyrra.



Herra forseti. Ég hafði nú búizt við því, að ekki væri þörf á því að deila um það hér, hvort það væri rétt, sem í hagskýrslunum segir, en þeir hæstv. ráðh., sem hér hafa talað, virðast vera á allt öðru máli. Ég hygg, að hagstofan heyri undir hæstv. fjmrh., og ætti hann þá ekki að fresta því lengi að láta fara fram gagngerða endurskoðun á starfsemi hagstofunnar. Það er svo, að fram að þessu hefur verið alltaf rætt um sparifjármyndun í því formi, að það væri það, sem næmi verðmætaaukningunni í landinu. Og hagstofan virðist hafa samið sínar skýrslur að þessu sinni eins og áður. Nú ætla hæstv. ráðh. að snúa dæminu við og segja: Sparifjáraukning er líka sú hækkun, sem verður á hlaupareikningi eða hlaupareikningum ýmissa fyrirtækja, en eins og kunnugt er, þá eru það verzlanir, sem hafa stærstu hlaupareikningsviðskipti við bankana. Nú undanfarnar vikur og undanfarna mánuði hafa innflytjendurnir beðið eftir að fá yfirfært. Þess vegna hafa innistæður þeirra á hlaupareikningi hækkað nokkuð, af því að þeir hafa ekki fengið leyfi til þess að nota það fé, sem þeir áttu á hlaupareikningnum, til yfirfærslu. Þetta er ekki verðmætaaukning í landinu, því að í staðinn fyrir vörur á innflytjandinn nokkra peninga í bönkunum, og hagstofan og hagfræðingar hafa aldrei leyft sér að halda því fram, að þetta væri verðmætaaukning, sem hér væri um að ræða. En hæstv. ráðherrar ætla að reyna að snúa staðreyndunum við til þess að rétta sinn hlut að einhverju leyti. En er það nú skynsamlegt að halda því fram og segja það frammi fyrir alþjóð, að sparifjáraukningin sé meiri nú en áður, þegar öllum eða flestum, sem þurfa á fjármagni að halda, er neitað um lán, vegna þess að bankar og sparisjóðir hafa ekki fé? Ætli það séu ekki slíkar staðreyndir, sem allur almenningur trúir betur, en orðagjálfri hæstv. ráðherra hér í þinginu. Og ég er dálítið undrandi á því og hef átt á ýmsu von eftir reynslu undanfarinna mánaða af þessum hæstv. ráðh., að þeir skuli koma hér og ætla sér að segja það hvítt, sem er svart, og þótt hagstofan haldi þessu fram, þá ætla þeir að halda öðru fram, og þeir ætla að segja það svo oft, að það verði tekið fyrir góða og gilda vöru.



Herra forseti. Mér kom það einkennilega fyrir sjónir eins og sjálfsagt mörgum öðrum, þegar hæstv. félmrh. nefndi í umræðunum í gærkvöld þessa háu tölu um myndun sparifjár í landinu s. l. 7 mánuði. Ég furðaði mig mjög á því, hvernig þessi tala var fengin, og þess vegna fagna ég því, að hæstv. viðskmrh. skuli nú hafa upplýst það, að talan er fengin á þann hátt að bæta við aukningu sparifjárinnstæðna, eins og sú tala hefur hingað til að jafnaði verið gerð upp, annarri tölu, sem ekkert hefur með sparifjárinnstæður að gera, nefnilega aukningu hlaupareikningsinnstæðna á sama tímabili. Það þarf nú e t. v. ekki að koma á óvart, þó að hæstv. ráðh. nefni þannig í útvarpsumræðum tölur, sem eru hreinar blekkingar. Hitt hefur komið mér dálítið meira á óvart í sambandi við þær umræður, sem hér hafa farið fram, og tel ég fulla ástæðu til þess að leiðrétta það, að það er vitnað í Landsbankaskýrslurnar þessu til stuðnings. Það mátti skilja jafnvel báða þá hæstv. ráðh., sem hér töluðu, þannig, að Landsbankinn væri nú farinn að gera þetta þannig upp, að það væri ekki gerður neinn munur á sparifjárinnstæðum og aukningu hlaupareikningsinnstæðna. Þetta er þá alger nýjung í skýrslugerð Landsbankans, ef þessu er svona varið, því að í þeim Landsbankaskýrslum, sem ég hef séð um þessi efni, hefur hingað til verið svo, að það hefur verið gerður mjög skýr munur á spariinnlánum, eins og það er kallað, annars vegar og veltiinnlánum hins vegar, enda er það augljóst mál, að þetta tvennt er alveg óskylt. Það er munur á því, hvort menn leggja peninga inn á sparisjóðsbækur til skemmri eða lengri tíma og fá af þeim sparifjárvexti, þar sem um fé er að ræða, sem gera má ráð fyrir að standi þar inni a. m. k. nokkurn tíma og í mörgum tilfellum tryggt, að það sé til alllangs tíma, eða þá hins vegar veltiinnlánum, sem aðallega eru þannig til komin, að það eru fyrirtæki, sem til bráðabirgða leggja peninga inn á reikninga sína í bönkunum, og oft er það þannig, eins og hv. 1. þm, Rang. hefur raunar þegar tekið fram, að aukning veltiinnlána stendur t. d. í sambandi við vandkvæði á því að yfirfæra gjaldeyri og þess háttar.



Það er nú séð, að það hefur eitthvað komið illa við sjálfstæðismenn, að það skyldi verða upplýst, að innistæðuaukning hefur orðið í bönkum og sparisjóðum. Ákaflega á eitthvað illa við þá að heyra þetta. En það er alveg furðulegt, þegar reynt er nú að halda því fram, að hér sé einhver skilmunur þannig á peningum, sem aðilar eiga inni á hlaupareikningum og í sparisjóðum, hvað viðkemur verðmætaaukningu. Ef maður á peninga inni á hlaupareikningi, þá segir fyrrverandi viðskmrh., að það sé ekki verðmætaaukning, slíkir peningar, en ef þessir sömu peningar hefðu verið lagðir inn á sparisjóð, þá er það verðmætaaukning. Einkennilegir eru þessir peningar. Nei, hið sanna er það, að Landsbankinn, sem hefur nú um nokkurt skeið gefið út skýrslur um þessi efni, hefur að sjálfsögðu gert mun á því í sínu yfirliti, hvað eru bein spariinnlög og hvað eru veltiinnlög. En síðan hefur þessi sami Landsbanki tekið saman þessar tvær tölur og birt þær undir einu, sem hann kallar heildarinnlán, og það er þessi tala, sem nú var gerð upp á venjulegan hátt, að innistæðuaukningin sem heild sýndi það á 7 fyrstu mánuðum þessa árs, að hún var 141 millj. á móti 98 í fyrra. Undan þessu verður vitanlega ekki komizt, jafnvel þó að menn ætli sér nú þá dul að reyna að vinna þetta mál á þann hátt, sem hv. 1. þm. Rang. sagði hér, að sig varðaði ekkert um það, hvað hagstofan og aðrar slíkar stofnanir segðu, hann ætlaði sér að segja þetta svo oft, að því skyldi verða trúað. Það er auðvitað karlmannlega mælt að segja þetta, og maður þekkir þessi vinnubrögð, að reyna að endurtaka ósannindin svo oft, að einhverjir a. m. k. fari að trúa þeim. En það breytir engu um það, að innistæðuaukningin í bönkum landsins og sparisjóðum hefur orðið þessi, gerð nú upp á nákvæmlega sama hátt og gert hefur verið á undanförnum árum. En það er rétt að, að þessu sinni er það svo, að aukningin á hlaupareikningum er talsvert miklu meiri á þessu ári, en hún var t. d. í fyrra. Það er nú eini munurinn. Svo koma þessar einkennilegu skýringar, að hér geti verið um það að ræða, að verzlunarmenn og aðrir slíkir eigi peninga inni á hlaupareikningum, vegna þess að þeir fái ekki yfirfærslu fyrir vöruinnkaupum. En það stangast við þær tölur, sem þessum sömu mönnum hefur gengið heldur illa að glíma við, að á meðan svona hefur staðið á á hlaupareikningunum, þá hafa tölur sýnt það og sannað, að það hefur verið látinn að hendi meiri gjaldeyrir til vörukaupa, en á sama tíma árið á undan. Menn kannske ætla sér að endurtaka það nógu oft, að þessar tölur séu ekki réttar, þó að allar opinberar skýrslur sýni annað. En þegar þetta er athugað, þá vitanlega geta menn ekki heldur bjargað sér út úr þessu á þennan hátt. Hér er aðeins um það að ræða, að ýmsir aðilar og sumir mjög stórir aðilar hafa sparað fé á þennan hátt, og þarna hafa orðið, eins og ég sagði hér áður, stórfelldar millifærslur á milli mánaða, þannig að spariféð hefur vaxið, um leið og hitt hefur aftur minnkað, en slíkt hefur líka gerzt stundum áður. Nei, það eru engar þannig skýringar á þessu, að hér séu raunverulega peningar geymdir aðeins um stundarsakir í staðinn fyrir vöruinnkaup, því að vöruinnkaupin hafa verið með mjög svipuðum hætti fram eftir öllu ári, svo að það er engu slíku til að dreifa. Ég vil svo aðeins endurtaka það, sem ég sagði, að hér var gerður samanburður á þann hátt, sem gert hefur verið á undanförnum árum, alveg á sama hátt, og tölurnar líta svona út, hvort sem einstökum mönnum líkar það út af fyrir sig betur, eða verr.



Það er nú ekki þörf á því að fara mörgum orðum um það, sem hér er á dagskrá, frekar, því að ég held, að flestum sé alveg ljóst, að hæstv. ráðherrar geta ekki varið þann málstað eða þær tölur, sem þeir eru með. Og það er alveg tilgangslaust fyrir hæstv, viðskmrh. að vera að reyna að heimfæra þau orð til mín, að ég hafi talið, að það þyrfti að endurtaka það nógu oft, sem ég hélt fram, til þess að því yrði trúað, vegna þess að það, sem ég sagði, er byggt á staðreyndum, en það, sem hæstv. ráðh. segja, er á móti staðreyndunum og allt annað en það, sem hagstofan heldur fram, og að þeir leyfa sér að gera þetta, hlýtur að vera vegna þess, að þeir hafa trú á því að endurtaka ósannindin nógu oft, þá verði því trúað. Hitt er svo mikill misskilningur hjá hæstv. viðskmrh., að við sjálfstæðismenn getum ekki fagnað því, að nokkur sparifjáraukning er í landinu, að nokkur verðmætamyndun er í landinu. En það er ekki hægt að láta því ómótmælt, þegar hæstv. ráðh., ætla að fara að rugla saman og halda því fram, að innlög á hlaupareikningi, sem eru til orðin vegna þess, að gengið hefur verið á vörubirgðirnar, sem til eru í landinu, - ætla þá að halda því fram, að þessi innlög séu raunveruleg verðmætaaukning í þjóðarbúinu. Það er kunnugt, að vörubirgðir, erlendar vörur, sem liggja í landinu nú, eru mun minni en á sama tíma í fyrra og að vörubirgðir hjá innflytjendum og öðrum verzlunum, eru að krónutali mun minni en þær voru áður. Það er þess vegna, sem nokkur innstæða hefur aukizt á hlaupareikningi þessara sömu fyrirtækja, sem hafa verið að selja upp gömlu birgðirnar, en ekki fengið að endurnýja þær. Og að ætla sér svo að reyna að halda því fram, að það sé verðmætaaukning í landinu, fjármagnsmyndun, að innflytjendurnir og þessar verzlanir geyma á hlaupareikningi nokkra innstæðu, af því að vörubirgðirnar hafa rýrnað, það er mikil fávizka, og það er tilgangslaust fyrir hæstv. ráðh. að reyna að telja fólki trú um það, að þetta sé raunveruleg fjármagnsmyndun. Eins og ég sagði áðan, er það ljóst, að sparifjármyndunin í landinu er það lítil, að hún stendur ekki undir nauðsynlegri uppbyggingu í þjóðfélaginu, og af þeim ástæðum er núv. hæstv. ríkisstj. alls staðar að leita að lánum, á meðan fyrrverandi ríkisstj. gat notað það innlenda fjármagn, sem skapaðist í landinu, til þess að standa undir öllum þeim framkvæmdum, sem þá var að unnið. Ég ætla, að þegar menn, sem eru að byggja og ráðast í aðrar nauðsynlegar framkvæmdir, fá hvergi lán, vegna þess að bankastjórarnir svara því til, að það séu engir peningar fyrir hendi, þá verði þær staðreyndir teknar miklu gildari en það fleipur, - ég leyfi mér að nota það orð, - sem hæstv. viðskmrh. var með hér áðan.