Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Eins og hv. þm. geta séð á nál. frá fjhn., nál. meiri hl. á þskj. 104, nál. minni hl. á þskj. 96, þá hefur fjhn. ekki orðið algerlega sammála um afgreiðslu þessa máls. Við 4 nm., sem erum í meiri hl., leggjum til, að þetta frv. sé samþ. óbreytt, en minni hl. telur sig vilja fella frv., en virðist þó vilja samþ. 3. gr. þess. Gerir hann sjálfsagt nánari grein fyrir þessari afstöðu. Þetta frv. er gamall kunningi hér í Alþ. og hefur verið framlengt undanfarin ár um eitt ár í senn. Meiri hl. lítur svo á, að það séu allar þær sömu ástæður fyrir hendi nú til að framlengja frv. um eitt ár eins og verið hafa, og byggir till. sína á því áliti. Frv. er svo kunnugt hér í þingi og þau lög, sem gilt hafa og frv. er framlenging á, að það er óþarfi að rekja efni þess. 1. gr. þess er um að auka nokkuð þær tekjur, sem ríkissjóður hefur, en 2. og 3. gr. eru aftur um undantekningu á tollum, 2. gr. um að undanþiggja nokkrar nauðsynjavörur þeirri tollahækkun, sem 1. gr. ákveður, og 3. gr. um heimild til að fella með öllu niður toll á nokkrum nauðsynjum. Þetta hvort tveggja telur meiri hl. n. jafnnauðsynlegt. Undantekningar, eins og ég sagði áðan, eru eingöngu um brýnar nauðsynjar, en til þess að geta fellt slíkar nauðsynjar undan tollum og til þess að inna greiðslur ríkissjóðs af hendi, þarf hann auðvitað að hafa tekjur, og þótt þær komi þungt niður á landsmönnum sem gjöld til ríkissjóðs og annarra opinberra þarfa, þá er ekki hægt að komast hjá því og verður að taka það eins og það er. Í n. var nokkuð rætt um það, að ef til vill væri rétt að nota það tilefni, að þetta frv. liggur fyrir, til þess að breyta tollskránni í fleiri atriðum og þá til frambúðar. Var það sérstaklega hv. þm. Barð., sem hreyfði þar ákveðnu atriði, sem hann vill gjarnan breyta í tollskránni. Eftir nokkra athugun leit þó, held ég, n. öll svo á, að rétt væri að afgr. þetta frv., sem fyrir liggur, samþ. það eða fella sérstaklega, en breytingar, sem menn kynnu að vilja gera á tollskránni og ættu að gilda til frambúðar, ætti frekar að gera með sérstöku lagafrv., þar sem þetta frv. gildir aðeins til eins árs, þótt að lögum verði. Að vísu má búast við, að það verði framlengt oftar en nú, en það breytir engu í þessu tilliti, það verða tímabundin lög, en tollskráin almennt séð er það ekki, og þó að frá almennu sjónarmiði megi segja það, að óviðkunnanlegt sé að breyta sömu lögunum með tvennum lögum á sama þingi, þá lítur n. svo á, að það sé ekki í þessu tilfelli, af þessum ástæðum, sem ég hef greint, að þetta frv. er aðeins tímabundið, og er miklu réttara að hafa frambúðarbreytingu á tollskránni í sérstökum lögum, og yrði að minnsta kosti umsvifaminna, ef að þeim tíma kæmi, að ekki væri þörf á að framlengja þessi lög, sem hér um ræðir. Eins og ég hef áður sagt, er það því till. meiri hl, n., að frv. verði samþ. óbreytt.



Herra forseti. Þetta frv., sem hér liggur fyrir, er fremur yfirlætislítið að ytri búningi. Það er prentað hér á eina siðu, og því fylgir engin grg. Þó hefur þetta frv. að geyma verulegan hluta af tekjum ríkissjóðs, eða 1. gr. þess réttara sagt. Hún fjallar um vörumagnstoll og verðtoll, og í henni er gert ráð fyrir, að vörumagnstollur af benzíni tvítugfaldist frá því, sem var hér fyrir nokkrum árum, og af öðrum vörum verði tekið 250% álag og enn fremur, að verðtollur verði innheimtur með 45% álagi. Þessir tveir liðir, vörumagnstollur og verðtollur, eru á fjárlagafrv. þessa árs áætlaðir 127.5 millj. kr., þannig að þarna er um mjög verulega upphæð að ræða og næsta stórt mál. Og enda þótt ástæðan til þess, að þetta frv. er borið fram greinargerðarlaust, sé auðvitað sú, að það er lagt hér fram árlega, þá fyndist mér þó ástæða til þess, að hæstv. ríkisstj. gerði hverju sinni nokkra grein fyrir því, sem hún telur nauðsyn þess, að þessar álögur verði framlengdar ár frá ári. Það hefur orðið þróunin hér undanfarin ár, að tekjur ríkissjóðs hafa meir og meir verið teknar með óbeinum tollum og sköttum, óbeinum nefsköttum á almenning, þannig að á fjárlagafrv. þessa árs t.d. eru beinir skattar aðeins rúmlega 1/7 hluti af heildarupphæð skatta og tolla. Hitt er tekið með nefsköttum allt saman. Þessi þróun hefur farið vaxandi ár frá ári. Árið 1947 t.d., þegar þessi stefna var þó hafin fyrir alvöru og lagðir höfðu verið á mjög miklir nýir tollar, voru þó beinu skattarnir enn þá rúmur 1/4 af þessum tekjum. Og þessir óbeinu skattar hafa verið lagðir þannig á í mjög mörgum tilfellum, að þar hefur átt að vera um bráðabirgðaráðstafanir að ræða til þess að leysa ákveðin vandamál, margsinnis t.d. í sambandi við verðuppbætur á fiski, og þá hefur ævinlega verið sagt, að þar sem tekjurnar væru eingöngu við þessi atriði miðaðar og ef þær aðstæður breyttust, að ekki þyrfti að verja fé til þeirra þarfa, þá mundi tekjuöflunin einnig falla niður. Hins vegar hefur reynslan ævinlega orðið sú, að enda þótt hætt hafi verið við slíkar ráðstafanir, þá hafa hinir óbeinu tollar og skattar ævinlega haldið áfram. Ég geri ráð fyrir, að það sé orðið þannig ástatt, að óvíða í heimi sé eins mikill hluti af tekjum ríkissjóðs tekinn á þennan hátt, og stefna okkar sósíalista er sú, að þessi tekjuöflunaraðferð sé ekki réttlát. Þegar teknar eru tekjur með óbeinum tollum og sköttum, hlýtur það að leggjast hlutfallslega þyngst á þá, sem erfiðast eiga með að greiða, en meira réttlæti er auðvitað í hinu, að það verði lagt á menn eftir getu þeirra til að bera byrðarnar. Ég skal t.d. benda á, að þessi tvö atriði, sem felast í þessu frv., vörumagnstollur og verðtollur, eru, eins og ég sagði áðan, áætluð 127.5 millj. á fjárlagafrv. Maður þekkir hæstv. fjmrh. það vel, að hann hefur eflaust farið varlega í sínar áætlanir, þannig að ekki mun vera fjarri sanni, að þessir liðir tveir nemi allt að því þúsund krónum á hvert mannsbarn í landinu, allt frá vöggu til grafar, á ári, eða upp undir 5 þús. kr. á 5 manna fjölskyldu á ári. Það er enginn smáræðis biti, sem hæstv. ríkisstj. heggur þannig af tekjum almennings. Ég skal ekki orðlengja frekar um þetta, þetta hefur oft verið rætt hér á þingi, en ítreka það sem sagt, að ég er andvigur 1. gr. frv. Verði hún hins vegar samþ., mun ég að sjálfsögðu fylgja undanþágum þeim, sem gert er ráð fyrir í 2. gr., og einnig ákvæðum 3. gr.



Herra forseti. Það kemur nú sjálfsagt engum á óvart, hvað hv. 1. landsk. hafði til málanna að leggja í þessu efni, því að það var nú ekkert nýtt í því. Fyrirrennari hans hefur á liðnum þingum haft það sama að segja um þetta mál. Ég ætla því ekki að lengja hér umr. með því að svara þessari ræðu hans að neinu ráði. Hann byrjaði á því að benda á það, að þó að þetta frv. léti lítið yfir sér, eins og hann orðaði það, þá væri það verulegur hluti af tekjum ríkissjóðs, sem það heimilaði að innheimta af þjóðinni. Það er nú rétt, að það er allmikið fé, sem kemur inn í ríkissjóðinn samkv. 1. gr., en samt sem áður virðist þessum hv. þm. vera hægt að afnema þessar tekjulindir, án þess að hann bendi á nokkrar aðrar tekjulindir í staðinn. Hann sagði, að óbeinir skattar hefðu aukizt. Það er rétt. Óbeinir skattar hafa aukizt. En hefur þá ekki einnig aukizt mjög það, sem ríkissjóður leggur fram í eitt og annað og landsmönnum kemur að notum, og er hans flokkur hógværari, en aðrir í því að krefjast framlaga frá ríkissjóði til eins og annars, oft að sjálfsögðu góðra mála í sjálfu sér, ef peningar væru fyrir hendi? Hann talaði um stefnu síns flokks. Í fjármálum virðist mér, að sú stefna sé skýrt mörkuð og hafi alltaf verið, það er yfirleitt að vera á móti því, að ríkissjóður leggi gjöld á eða fái tekjur, og með öllum útgjöldum. Hvernig þeir gætu svo komið þessu heim og saman, ef þeir ættu að stjórna og bera ábyrgð á fjármálunum, það er mér ekki skiljanlegt og líklega fáum og sennilega ekki þeim sjálfum, og þess vegna þýðir ekki að ræða það. Það er öllum vitanlegt, að þetta er gert til þess að reyna að fá af því vinsældir, því að flestum er illa við að greiða skatta, og allir vilja þó fá sem mest úr ríkissjóði til þeirra hluta, sem þeir telja nauðsynlegt að gera, og þess vegna kann það að virðast í fljótu bragði vænlegt til fylgisauka og vinsælda að vera á móti sköttum, en með framlögum úr ríkissjóði. En ég hef nú þá trú, að mikill hluti fólks sé þó enn það viti borinn, að hann sjái það, að slík pólitík er ekki raunveruleg, og þess vegna efast ég mjög um, að vinsældirnar af svona stefnu og fylgisaukinn vegna hennar verði eins og þessi hv. flokkur, ef til vill gerir sér vonir um. Um þetta þýðir ekki að ræða við hv. frsm. minni hl., það verður auðvitað klippt og skorið, og skal ég ekki orðlengja þetta frekar.



Herra forseti. Ég hef skrifað undir nál. meiri hl. með fyrirvara. Ég hafði fyrst hugsað mér að bera fram tvær brtt. við þetta frv. og hreyfði því í hv. fjhn., en þær voru í því fólgnar að fella niður allverulega innflutningstolla af hálfunnum dósum utan um niðursuðuvörur og fullunnum sérstökum tegundum dósa, sem kallaðar eru dingle-dósir, og enn fremur að endurgreiða hliðstæðan hluta af þeim tollum, sem greiddir hafa verið af þessum innflutningi á yfirstandandi ári. Eftir að ég hafði hreyft þessu í n., ræddi hv. frsm. meiri hl. við hæstv. ráðh. um þessi mál og flutti mér þá þær fréttir, sem hann að vísu gat ekki um hér í sinni framsöguræðu, að það væri von á frv. til breyt. á tollalöggjöfinni frá hæstv. ríkisstjórn. Og í trausti þess, að það frv. komi svo snemma á þessu þingi, að það gefist tækifæri til þess að afgreiða það mál, þá mun ég ekki bera fram þær brtt., sem ég hafði hugsað að bera fram við þetta frv. Bregðist það mót von minni, þá mun ég að sjálfsögðu bera fram sérstakt frv. í sambandi við þetta mál síðar á þinginu. Mér þótti rétt að gera þessa grein fyrir þeim fyrirvara, sem ég hef skrifað hér undir nál. Út af ræðu hv. frsm. minni hl. vildi ég aðeins, úr því að ég stóð upp, leyfa mér að benda á, að honum er fullkomlega ljóst, að það muni þurfa 127.5 millj. kr. í ríkissjóðinn til þess að mæta útgjöldum í staðinn fyrir þá tekjustofna, sem hann hér mælir á móti, að sé haldið áfram næsta ár. Mér eru það vonbrigði, að ekki skyldi hafa verið sett fram í fjhn. þetta sjónarmið af hans hálfu, því að það kom þar alls ekki fram. Þar kom ekkert fram frá honum um það, að hann teldi, að það ætti að skipta hér um og fara inn á beina skatta í staðinn fyrir óbeina, eins og hann ræddi hér nú. En það er þá sýnilegt, að ef hann ætlast til þess, að farið yrði inn á þá braut, þá yrði að hækka úr 54 millj. kr. beina skatta samkv. fjárlögunum um 127.5 millj. Það yrði með öðrum orðum nærri því að fjórfalda skattaálagninguna í sambandi við tekju- og eignarskatt í landinu. Ég veit nú ekki, hvernig þessi hv. þm. hefur hugsað sér framkvæmdina á því. Hitt er mér kunnugt um, að það eru mjög sterkar kröfur hér í Alþ. fyrir því að lækka allverulega tekju- og eignarskattsbyrðina hjá þjóðinni, og ég held, að það sé enginn ágreiningur um það út af fyrir sig, að það þurfi að hækka persónufrádráttinn allverulega, það þurfi að lækka skattstigann á þeim, sem hafa minnstar tekjur hins vegar, og það sé lítil hagsýni í því að innheimta mjög lágar upphæðir eftir þessum leiðum; það þurfi þess utan að gefa ýmis fríðindi til atvinnufyrirtækjanna í sambandi við skattalögin til þess að örva atvinnulifið í landinu. Og ef þarf að uppfylla allar þessar kröfur, sem mér skilst nú raunverulega, að meiri hl. hv. alþm. standi nú að, þá hljóta þær að rýra ákaflega mikið þennan tekjustofn, og þá er ekkert eftir annað, en að hækka þeim mun meira það, sem eftir er. Og það sér nú hver lifandi maður, að hverju það mundi stefna. Það mundi stefna að því, að allt atvinnulíf í þessu landi færi í rústir. Ef það er því hugsun þessa hv. þm. með sinni framsöguræðu hér að stefna að því, að allt atvinnulíf á Íslandi fari í rústir, þá er náttúrlega miklu betra að viðurkenna það opinberlega, heldur en að vera að ræða um það á þennan hátt, sem hann hefur gert hér. Það er eitthvert það allra mesta ábyrgðarleysi, sem ég hef heyrt hér, að halda því fram í alvöru, að það sé hægt að fella niður þennan tekjustofn ríkisins, rúmar 127 millj. kr., og láta ekkert annað koma í staðinn heldur en beina skatta á einstaklingana í þjóðfélaginu, því að sú hugsun er ekki hugsuð til enda undir neinum kringumstæðum, hvorki af þessum hv. þm. né neinum hans flokksbræðra. Það er eingöngu ábyrgðarlaust hjal, og ég trúi því nú satt að segja ekki frekar en hv. forseti þessarar d., að það finnist margir menn í landinu, sem taka það alvarlega. - Ég skal svo ekki fara nánar út í þetta atriði. Hv. frsm. meiri hl. hefur gert því skil, en mér þótti rétt að láta þetta koma fram, úr því að ég þurfti að ræða um málið á öðrum sviðum.



Herra forseti. Hv. frsm. meiri hl. hélt því fram, að það væri stefna sú, sem ég hefði markað hér í ræðu minni áðan, að vera á móti öllum tekjum ríkissjóðs, en með öllum útgjöldum hans. Þetta er auðvitað ekki rétt túlkað. Auðvitað er mér það ljóst eins og öðrum, að ríkissjóður verður að hafa sínar ákveðnu tekjur til nauðsynlegra þarfa, þó að ekki sé þar með sagt, að öll útgjöld ríkissjóðs séu nauðsynleg; því fer fjarri. En það, sem ég sagði í minni framsöguræðu, var það, að ég drap nokkrum orðum á það prinsip-atriði, þá meginreglu, hvernig á að innheimta þessar tekjur. Ég benti á, að það væri ranglát aðferð að minni hyggju að innheimta slíkar tekjur með nefsköttum, sem legðust á menn án nokkurs tillits til þess, hverjar ástæður þeirra væru, og legðust af þeim ástæðum auðvitað hlutfallslega þyngst á þá, sem minnst tök hafa á að bera þær. Í staðinn ætti að innheimta þessar tekjur í hlutfalli við það, hvað þegnar þjóðfélagsins gætu borið, hvað aðstæður þeirra leyfðu. Og það var þetta, sem ég minntist á í minni framsöguræðu, og það er hártogun hjá hv. frsm. meiri hl., þegar hann leggur það út á annan hátt. Annars vil ég benda hv. frsm. á það, að nú viðgengst það hér í okkar þjóðfélagi, að hundruðum milljóna króna sé kastað á glæ á hverju einasta ári. Það vita allir, að framleiðslutæki okkar eru aðeins hagnýtt að hluta af því, sem hægt væri. Bæði skipakostur okkar og einnig verksmiðjur til að vinna aflann geta framleitt langtum meira, en nú er gert. Það hefur t.d. verið talið af mönnum, sem hafa kynnt sér þessi mál, að það væri hægt að flytja út fyrir um það bil 200 milljónum meira, en nú er gert. Og önnur sóun, sem stendur auðvitað í sambandi við þessa, er það, að nú viðgengst það í sívaxandi mæli, að dýrmætustu eign þjóðarinnar, vinnuaflinn, sé sóað í mjög stórum stíl, að þúsundir og aftur þúsundir manna gangi atvinnulausir mánuðum saman. Þarna eru vissulega verðmæti, sem ríkisstj. ætti að hafa hug á að hagnýta og mundu auðvitað færa ríkisstj. tekjur í ríkissjóð. Hvað viðvíkur því, sem hv. þm. Barð. sagði, kom mér það nokkuð á óvart, að hann skyldi halda því fram, að ég legði til, að 1271/2 millj. kr. væri svipt út úr fjárl. Þetta frv., sem hér liggur fyrir, fjallar ekki um neinar 1271/2 millj. kr., heldur um hluta af þeirri upphæð, eins og hv. þm. ætti að vera fyllilega ljóst. Þarna er lagt til, að innheimta þessi gjöld, vörumagnstoll og verðtoll, með vissu álagi, og álagið er auðvitað ekki upphæðin öll, heldur aðeins hluti af henni. Hins vegar kom hv. þm. einnig inn á það, að það væri furðuleg stefna að ætlast til þess, að tekjur ríkissjóðs væru frekar innheimtar með beinn, en óbeinu móti, og taldi, að með því væri raunverulega lagt til að drepa allt atvinnulíf í landinu, hvorki meira né minna. Mér hefur virzt um hæstv. ríkisstj., að hennar athafnir miðuðu einmitt frekar að því að lama atvinnulífið í landinu, en tillögur okkar úr stjórnarandstöðunni, og væri hægt að ræða það ýtarlegar. En það gefur auga leið, svo að ég minnist örlítið meira á þetta prinsipatriði, að þegar með þessum tveimur tollum, vörumagnstolli og verðtolli, eru innheimtar, eins og nú er gert, að meðaltali 1.000 krónur á hvert mannsbarn í landinu á ári, eða um 5.000 krónur á hverja fimm manna fjölskyldu, þá getur það út af fyrir sig ekki verið atriði fyrir slíka fjölskyldu, hvort hún borgaði þetta fé í matvörum sínum eða hún borgaði það beint. Auðvitað mundi allt vöruverð lækka sem þessum tollum svaraði, og tollaupphæðir eru, eins og kunnugt er, mjög stór hluti orðinn af vöruverðinu í landinu, í mjög mörgum dæmum þriðjungur og meira en það. En ef það væri farið út í beinu aðferðina, þá mundu þessi gjöld auðvitað leggjast á menn eftir tekjum þeirra; það yrði breytingin, þannig að þeir, sem minni hefðu tekjurnar, bæru minni byrðar. Ég veit, að hv. þm. skilur þetta fullvel, og ég vænti þess einnig, að hann vilji skilja það.



Herra forseti. Eins og skýrt er frá í grg. þessa frv., þá er það flutt að ósk hreppsnefndar Kópavogshrepps. Ég vil einnig láta þess getið, að ég hef rætt þetta mál við hv. þm. G-K., hæstv. atvmrh., og ber ég frv. fram með hans vitund og samþykki. Í grg. þessa frv. eru sögð nokkur deili á þeirri byggð, sem hefur á stuttum tíma risið upp í Kópavogshreppi. Þar eru nú nokkuð á þriðja þús. íbúar, og ef spurt væri um ástæður fyrir því, að sú byggð hefur aukizt svo ört á nokkrum árum, þá hygg ég, að mætti benda á tvennt meðal annars: Það fyrst, að menn þar hafa lengi verið studdir til þess og greitt fyrir mönnum á ýmsan. hátt til þess, að þeir gætu byggt hús sín sjálfir, unnið að þeim mjög sjálfir í tómstundavinnu. Annað, að þar hafa menn fengið nokkru rýmri lönd og lóðir til afnota, svo að þeir hafa getað stundað ýmsa tómstundavinnu sér til gagns og gamans; bæði stunda menn þar mjög almennt garðrækt, alifuglarækt og smábúskap, og margir leita líka á sjó og róa til fiskjar á vorin og sumrin. Og nú hefur það gerzt á þessu ári, að menn þar og annars staðar hér við Faxaflóa hafa þótzt verða þess varir, að nú fengist fremur fiskur hér á grunnmiðum en áður, og þakka þá veiði þeirri friðun, sem hefur orðið á miðum hér í Faxaflóa. Menn binda við þetta miklar vonir, vænta, að framhald verði á þessum afla, og hugsa til að hagnýta sér hann, en hafa þá misjafna aðstöðu til þess. Aðstaða til þess að hafa smábáta þarna í Kópavogshreppi er að sumu leyti góð, en að öðru leyti ekki. Það er allmikið útfiri þarna við vogana, en grýtt fjara út með nesinu, Kársnesi, sem er á milli Kópavogs og Fossvogs, svo að þar þarf að gera nokkrar framkvæmdir, svo að mönnum verði auðveldara að hafa þar smábáta. Það þarf að ryðja fjöruna, gera viðlegugarð og bátabryggju, uppsátursfjöru fyrir minni báta, en leguaðstöðu fyrir meðalstóra báta eða stærri báta. Það hafa verið gerðar mælingar til að finna þann stað, sem tiltækilegastur er í þessu efni, og má segja, að þar sé mjög góð aðstaða til þess að gera þar bátahöfn eða bátabryggju. Þær mælingar hefur Axel Sveinsson verkfræðingur vita- og hafnarmálastjórnarinnar gert og einnig þá teikningu af bátabryggju, sem fyrirhugað er að gera. Það er nú ekki mikið nýmæli hér á hv. Alþingi, þó að óskað sé eftir því að taka nýjan smástað inn í l. um hafnargerðir og lendingarbætur og þá á B-lið þeirra laga, liðinn, sem fjallar um lendingarbætur eða smærri hafnargerðir. Síðan l. um hafnargerðir og lendingarbætur voru sett, 1946, hafa, að ég hygg, verið sett sex ný l. til viðbótar þeim og 7 smástaðir úti um land verið teknir inn á B-lið þessara laga. Þessir staðir eru Leirhöfn á Melrakkasléttu, sem var tekin í lögin 1947, Borðeyri í Hrútafirði og Óspakseyri í Bitrufirði einnig 1947, en í öðrum l., Hindisvík á Vatnsnesi og Hnúksnes í Dalasýslu 1948, Svalbarðseyri við Eyjafjörð 1949, og síðast Hjarðardalsbót í Önundarfirði 1950. Enginn þessara staða hafði eða hefur íbúatölu neitt á móts við það, sem nú er þegar í Kópavogi, og á sumum þessara staða búa aðeins örfáir menn. Þessir staðir hafa ekki heldur nein sérstök skilyrði, sem geri þá líklega til að verða miklir útgerðarstaðir eða samgönguhafnir, og hefur þó hv. Alþingi þótt rétt að taka alla þessa staði, sem ég nefndi, inn á l. um hafnargerðir og lendingarbætur. Það hefur yfirleitt verið auðsótt um alla staði, sem farið hefur verið fram á að taka inn á þessi l., enda fylgja því ekki aðeins réttindi, heldur einnig skyldur, fyrst og fremst sú skylda, að kostnaðurinn við lendingarbæturnar sé lagður fram af viðkomandi sveitarfélögum að mjög miklu leyti, og í öðru lagi, að lendingarbæturnar séu framkvæmdar á réttan hátt undir eftirliti vita- og hafnarmálastjórnar. Ég vil nú ekki halda því fram, að Kópavogur hafi nein sérstök skilyrði til að verða mikill útgerðarstaður. En hitt er ég viss um, að þar má gera lendingarbætur nokkrar, sem íbúunum geta orðið til mikils bagræðis, án verulegs kostnaðar. Ég held, að menn þurfi ekki að óttast, að ríkissjóði verði bundnir miklir baggar með samþykkt þessa frv., því að bæði er það, að Kópavogshreppur hefur í mörg horn að líta um aðrar framkvæmdir, en hafnargerðir sínum íbúum til handa, og auk þess er það nú svo, að við, sem þar búum, höfum ekki hingað til gert fyrst og fremst kröfur til ríkissjóðs um framlög til þeirra framkvæmda, sem við höfum þurft að gera, og hingað til höfum við áreiðanlega lagt meira til ríkissjóðs heldur en við höfum farið fram á að fá og fengið úr honum. Ég vildi vænta þess, að hv. þdm. taki þessu litla frv. vel og veiti því samþykki. Að síðustu leyfi ég mér að leggja til, að því verði að lokinni þessari umr. vísað til hv. sjútvn.