Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Virðulegi forseti. Samgn. d. hefur haft til meðferðar till. til þál. um framkvæmd lagaákvæðis um ókeypis símanot aldraðs fólks, öryrkja o. fl. Till. er í tveim þáttum. Í fyrsta lagi er þess farið á leit, að Alþ. álykti að fela samgrh. að gefa út reglugerðarákvæði um ókeypis símaafnot aldraðs fólks og öryrkja með lágmarkstekjur o. s. frv. Enn fremur að Alþ. álykti að fela ráðh. að beita sér fyrir því, að aldrað fólk og öryrkjar fái verulegan afslátt við kaup farmiða með almenningsfarartækjum. N. varð ekki öll sammála um þetta mál. Málinu var vísað til n. s. 1. laugardag, 30. apríl. Tveir nm. skila séráliti. Fjórir nm. eða meiri hl. samgn. leggur til að frv. verði vísað til ríkisstj. Fyrri hluti till., sem ég nefndi, gengur út á það að skora á ráðh. að nota heimild sem hann hefur í lögum til þess að gefa út reglugerð. Þetta er í lögum sem sett voru á Alþ. 1975. Er skorað á samgrh. að beita þeirri heimild sem hann fékk með þeim lögum. En í ræðu, sem hæstv. samgrh. flutti í Ed. 25. f. m., kom fram að hann teldi þessi mál á margan hátt erfið úrlausnar. Hann lýsti því jafnframt yfir, að orðið hefði samkomulag milli sín og þriggja annarra ráðh., sem þessi mál heyra undir, að láta fjalla um þau sameiginlega. M. ö. o.: er það svo, að fjögur rn., sem þessi mál heyra undir, hafa ákveðið að ráða fram úr málinu sameiginlega, þ. e. a. s. fjmrn., menntmrn., samgrn. og heilbr.- og trmrn. Þessi rn. munu sameiginlega skipa n. hinna hæfustu manna til þess að fjalla um þessi mál og finna leið til þess að greiða úr þeim á sanngjarnan og eðlilegan hátt. Með hliðsjón af þessu og í trausti þess, að fundin verði réttlát lausn á þessum málum hið fyrsta, leggur meiri hl. samgn. til að till. verði vísað til ríkisstj.



Virðulegi forseti. Eins og kemur fram af nál. skilum við tveir nm. séráliti sem minni hl. hv. samgn. í þessu máli þar sem við leggjum til að þáltill. verði samþykkt. Það sem við finnum fyrst og fremst að, er hvernig að málinu hefur verið staðið. Málið var lagt fram í haust og kemur ekki hér til umr. fyrr en nú á laugardaginn, 30 apríl, og í n., samgn., í gær, líklega 3. maí. Þetta sýnir ósköp einfaldlega lítinn áhuga á að leyfa hv. þd. að ræða málið og leyfa hv. n. að kanna það, senda til umsagnar, leita upplýsinga m. a. um hvað þetta kostar, með hverjum hætti best væri að framkvæma þetta og hvað helst ætti að vera í reglugerð o. s. frv. Þessi aðferð stjórnarliðsins er að okkar dómi fyrst og fremst notuð til þess að koma í veg fyrir að málið fái sæmilega meðferð og afgreiðslu. Það er ekki vansalaust. Sími er fyrir þetta fólk, sem hér um ræðir, aldrað fólk og öryrkja, fyrst og fremst öryggistæki. Mjög fullorðið fólk, heilsulítið og lasburða á erfitt með að hreyfa sig um, og það getur hvenær sem er eitthvað komið fyrir þetta fólk þannig að það þurfi að láta vita af sér, kalla á aðstoð, og þá kemur varla annað tæki til en sími. Hins vegar er kjörum þessa fólks svo komið, að það hefur lítið fé handa á milli umfram það sem þarf til brýnustu lífsnauðsynja, sennilega til þess að hafa í sig, og síminn, þó að hann sé kannske ekki tilfinnanlega dýr fyrir þá sem hafa sæmileg laun, þá er þó það gjald, sem fólk þarf að greiða fyrir símann, mjög hátt ef miðað er við fólk sem hefur lítið handa á milli. Í síðari hluta till. er skorað á hæstv. samgrh. að beita sér fyrir því að aldrað fólk og öryrkjar fái verulegan afslátt á ferðalögum. Þar er nú ekki sterkar að orði kveðið. Það er vitað mál að að nokkru leyti eru til afsláttarfargjöld fyrir aldraða. Í sumum tilfellum greiðir það ekki nema hálft venjulegt gjald. Það er t. d. hjá Strætisvögnum Reykjavíkur nokkur afsláttur af fargjöldum með þeim, einnig mun vera nokkur afsláttur af flugfargjöldum og hjá sumum skipafélögum er það einnig. En það gefur auga leið að það fólk, sem þarf að lifa af ellilífeyri einum saman og tekjutryggingu, getur ekki eytt miklum fjármunum til ferðalaga, og þess vegna er að okkar dómi mikið nauðsynjamál að enn meiri og raunar miklu meiri lagfæringar verði gerðar í þessum efnum. Það kemur af sjálfu sér að fyrst svona hefur verið haldið á málum, að á degi þinglausna skuli þetta mál vera að koma úr n. í fyrri deild, að það er erfitt um vik að koma þessu máli áfram með eðlilegum hætti, enda leikurinn til þess gerður. En verði málinu vísað til hæstv. ríkisstj., þ. e. till. okkar í minni hl. n. verður ekki samþykkt, ef málinu verður vísað til hæstv. ríkisstj., þá vil ég leyfa mér að skora á hæstv. ríkisstj. að leita leiða til þess að gera leiðréttingar í þessum efnum og gera öldruðu fólki kleift að halda síma. Í reglugerð mætti setja ýmiss konar ákvæði sem koma í veg fyrir að þetta verði misnotað, eins og kom fram í umr. þegar þetta mál var rætt á sínum tíma. Ég tel að það sé mjög auðvelt að finna einhverja slíka leið. Einnig er hugsanlegt að koma þessu í gegnum tryggingarnar. Það eru sem sagt margir vegir færir ef vilji er fyrir hendi. Og ég vil ítreka það, að það er í mínum huga aðalatriðið að úrbætur verði gerðar í þessum efnum, með hverjum hætti sem hæstv. ríkisstj. tekst að finna leið til þess. Ég held að það sé óþarfi að hafa þetta miklu lengra mál. En ég vil endurtaka, að ef málinu verður vísað til ríkisstj., sem ýmislegt bendir til, þá vil ég leyfa mér að skora á hæstv. ríkisstj. að leiða þetta mál farsællega til lykta.



Virðulegi forseti. Fyrir nokkrum dögum urðu hér í d. allmiklar umr. um þetta mál. Var þá mjög á það deilt að ekki skyldi hafa orðið af framkvæmd í þá átt sem fyrri hluti þessarar þáltill. gerir ráð fyrir. En það var upplýst þá, að fyrir tveimur árum hafi verið samþykkt þáltill. hér á Alþ. sem tók af öll tvímæli um hver vilji Alþ. varðandi þetta mál væri. En eins og fram kemur í nál. minni hl. samgn., þá má það furðu gegna að þetta mál, sem er 124. mál þingsins, kemur til n. aðeins tveimur dögum áður en þingslit eiga að fara fram. Mér finnst að það sé blettur á Alþ. að láta mál af þessu tagi velkjast hér ár eftir ár, og þó að búið sé að tjá vilja meiri hl. Alþ. um framkvæmd á málinu, þá gerist ekkert. Þegar svo lögð er áhersla á það að ýta við viðkomandi aðilum með endurflutningi á málinu að hluta a. m. k., þá er það látið liggja hér megnið af þeim tíma sem Alþ. starfar. Það kom fram hjá hæstv. samgrh., sem því miður er nú ekki í salnum, við umr. hér fyrr og hefur raunar komið fram hjá fleirum, að framkvæmd þessa máls væri mjög erfið og vandasöm. Hér er um það að ræða að veita elli- og örorkulífeyrisþegum frí afnot af síma. Það er hliðstætt niðurfellingu á afnotagjöldum útvarps og sjónvarps sem fer í gegnum Tryggingastofnunina, og mér er ekki um það kunnugt og hef ég þó á nokkrum tilvikum komið nálægt þeim málum, að nein sérstök vandkvæði séu á því að framfylgja þeim ákvæðum varðandi það að fella niður hjá þessum tilteknu einstaklingum afnotagjald af útvarpi og sjónvarpi. Mér þykir því einkennilegt ef það veldur stórkostlegum vandræðum að framkvæma á hliðstæðan hátt að fella niður afnotagjöld af síma hjá elli- og örorkulífeyrisþegum. Ég á ekki von á því að um það sé deilt, að hér er um stórkostlegt öryggistæki að ræða varðandi marga þessa einstaklinga sem eru einir sér og geta ekki látið vita af sér nema í gegnum síma. Hv. þm. Garðar Sigurðsson, frsm. minni hl. samgn., var að tala um að ýmsir héldu fram að erfitt væri að framkvæma þetta, en benti jafnframt á að hægt væri að setja í reglugerð ákvæði sem kæmi í veg fyrir misnotkun. Mér heyrðist hæstv. menntmrh. grípa fram í og segja að það væri ekki hægt að setja í reglugerð ákvæði sem kæmi í veg fyrir að um misnotkun yrði að ræða.  Mér er ekki um það kunnugt, eins og ég segi, og þar geta sjálfsagt fleiri borið um, - mér er ekki um það kunnugt, að það séu neinir sérstakir meinbugir á því að framkvæma þetta gagnvart þeim aðilum sem heimilt er að fella niður hjá afnotagjald af útvarpi og sjónvarpi, og mér er ómögulegt að skilja að það sé neitt sérstakt varðandi þetta mál sem er þess eðlis að það eigi að koma í veg fyrir að af framkvæmd af þessu tagi geti orðið. Mér finnst beinlínis hlálegt að núna þegar þetta mál kemur hér til þingsins, tveimur árum eftir að þingið er búið að tjá vilja sinn í málinu, skuli vera lagt til að því sé vísað til hæstv. ríkisstj., vitandi það að sumir af hæstv. ráðh. eru þeirrar skoðunar og eru þannig þenkjandi, að þeir telja að það sé ekki hægt að framkvæma málið, og væntanlega samkv. þeim hugsunarhætti beita sér gegn því að úr framkvæmdum verði. Ég sagði fyrr við umr. um þetta mál að ég teldi ástæðulaust að vísa málinu til n., ég teldi það svo sjálfsagt að það ætti að samþykkja það án þess að það færi til n., ekki síst með hliðsjón af því hver viljayfirlýsing Alþingis var um þetta mál áður, fyrir tveimur árum. Ég er því þeirrar skoðunar, að það sé sjálfsagt að samþykkja þessa till., og kannske gæti það orðið til þess að ýta við þeim aðilum sem með einhverjum hætti hafa til þess orðið að ekkert hefur verið gert varðandi framkvæmd á vilja Alþ. varðandi málið. Það er beinlínis hlálegt að leggja nú til að málinu verði vísað til ríkisstj. Ég vænti þess að þdm. sjái svo um að tilgreind þáltill. verði samþykkt, þannig að það verði komið í veg fyrir að áfram verði þessi blettur á Alþ., að ekki verði framkvæmd sú skylda hæstv. ráðh. sem Alþ. hefur falið þeim. Það hefur tjáð sig í málinu með meirihlutasamþykkt, og þeirri samþykkt ber að framfylgja.



Nú hafa þrír hv. þm. kvatt sér hljóðs um þetta mál. Ég hafði raunar, gert mér vonir um að umr. um málið drægjust ekki lengur en svo, að unnt væri að veita málinu fullnaðarafgreiðslu. Það verður þó að ráðast af því hve miklar umr. verða. En vegna þess að hér hefur nokkuð verið um það fjallað, að málið hafi ekki verið tekið til umr. fyrr en nú mjög seint, vil ég minna á þá venju, að mál eru ævinlega tekin út af dagskránni þegar þau eru til 1. umr. og flm. fjarverandi. Svo stendur á um þetta mál, að flm. þess hefur verið forfallaður vegna veikinda mjög lengi í vetur. Í stað þess að láta málið standa á hinni prentuðu dagskrá dag hvern var málið ekki tekið á hina prentuðu dagskrá aftur fyrr en hv. 3. þm. Reykv., varamaður hv. þm. Magnúsar Kjartanssonar, Sigurður Magnússon, óskaði eftir að mæla fyrir málinu. Einmitt vegna þess, að það er ekki nein tilhneiging til að svæfa þetta mál, er það tekið á dagskrána nú á síðasta degi þingsins, strax og nál. liggur fyrir. Það var nú í nótt sem málið var tekið á þessa dagskrá. - Ég vildi aðeins segja þetta til skýringar.

Sigurlaug Bjarnadóttir Hæstv. forseti. Það eru aðeins örfá orð. - Ég stend að meirihlutaáliti frá samgn. í þessu máli. Ég kem nú hér upp aðallega til þess að lýsa undrun minni á hve menn geta leikið tveim tungum eftir því hvar þeir eru staddir, því að hv. þm. Garðar Sigurðsson, 5. þm. Suðurl., var okkur í meiri hl, n. í raun og veru alveg sammála þegar við töluðum um þetta í n. Hins vegar hafði hv. 5. þm. Vestf. hátt eins og fyrri daginn og það svo mjög, að það hefur yfirgnæft dómgreind og álit hv. þm. Garðars Sigurðssonar, svo hann er nú með hv. þm. Karvel Pálmasyni á nál. Þetta kemur mér nokkuð á óvart. Eftir atvikum og eftir allt of langan drátt á þessu máli þótti okkur í samgn. að málinu væri eðlilegast borgið með því að vísa því nú til ríkisstj. með tilliti til gefinna yfirlýsinga af hálfu hæstv. samgrh. um að þetta mál væri loksins nú komið til alvarlegrar athugunar af hálfu fjögurra rn. Ég sé ekki annað en við höfum alla aðstöðu til að knýja á um að eitthvað komi út úr þeirri athugun meira en hingað til hefur orðið í meðferð þessa máls. Við erum öll sammála um að þetta sé mál sem verði að fá fram. Við erum líka sammála um að það þurfi að athuga vel um framkvæmdina því að hætta er á gróflegri misnotkun. Því getur enginn okkar borið á móti. Ég hefði viljað fara jafnvel nú strax milliveg og takmarka þetta við elli- og örorkulífeyrisþega sem búa einir í húsnæði, því að þeirra er þörfin mest. Því var ekki hægt að koma fram nú. Ég er viss um að ef hugur fylgir máli hjá fylgjendum þessa máls, þá höfum við það í hendi okkar að skora sterklega á hv. fjögur rn., sem þetta hafa til meðferðar, að leysa það á viðunandi hátt. Ég vil enn ítreka undrun mína yfir afstöðu hv. þm. Garðars Sigurðssonar sem talar nú með allt annarri tungu en hann gerði í hv. samgn.

Lúðvík Jósepsson Hæstv. forseti. Ég skal aðeins hafa um þetta örfá orð af því að mér er ljóst, að tíminn er hlaupinn frá okkur og ekki nein ástæða til þess að ræða málið frekar en orðið er, enda hefur það þegar verið rætt nokkuð. En ég vildi aðeins vekja athygli á því, að mér finnst þær móttökur, sem þetta mál hefur fengið af hálfu hæstv. ríkisstj. eða þess ráðh. sem aðallega hefur með málið að gera, vera alveg fráleitar. Ég hef hlustað á það að hæstv. samgrh., sem ræður yfir símamálum, hefur bent á að hann teldi að þetta mál ætti í rauninni að flokkast undir almenn tryggingamál og það væri þá Tryggingastofnunin sem ætti að borga símaafnotagjaldið fyrir þetta gamla fólk til þess að síminn tapaði í engu. Þetta tel ég alveg fráleita skoðun. Mér sýnist að því miður komi það fram í nál. meiri hl., hann hefur það a. m. k. eftir þeim sem hafa upplýst hann um málið, að það er verið að búa til úr þessu einfalda og sjálfsagða máli í rauninni alveg óleysanlega flækju. Hér er sagt að raunverulega flokkist þetta mál undir fjögur rn.: fjmrn., menntmrn., samgrn. og heilbr.- og trmrn. Það er mikið að menn geta ekki fundið öll hin rn. líka til þess að koma þeim inn í þetta, búa til úr þessu flækju, þegar um það er að ræða að gera svipað og gert er víða annars staðar í löndum í kringum okkur. Ráðh. hefur þingssamþykkt til að undanþiggja þessa aðila afnotagjaldi af síma, og væri alveg sjálfsagt að setja í reglugerðina að þetta ætti aðeins við þegar viðkomandi öryrki eða viðkomandi gamalmenni býr eitt. Ef þessi aðili býr á heimili sem hefur síma hvort sem er með eðlilegum hætti, þá þarf hann ekki að njóta þessa. Þetta er afar einfalt. En auðvitað kemur Póstur og sími eins og fyrri daginn, allt embættiskerfið, og segir: Það verður einhver að borga fyrir þetta fólk, ekki má ég tapa krónu. - Og svo segir auðvitað trmrn.: ég á að fara að borga þetta, þá verður fjmrh. að koma með meiri peninga. - Og svo kemur fjmrh. og segir: Ef ég á að fara að borga þetta, þá vil ég fá nýjan skatt. - Og svona heldur málið áfram. Það, sem þarf að gera í þessu máli, er einfaldlega að fá úr því skorið hvort sá ráðh., sem með þetta hefur að gera, samgrh., vill fara eftir samþykkt sem gerð var hér á Alþ. um að veita þessum aðilum þessi réttindi. Ég verð að líta svo á að það sé samgrh. einn í þessu tilfelli og enginn annar sem stendur þá gegn því að þetta sé gert. En ég skal þó segja það, að auðvitað hefði verið langeðlilegast að afgreiða þetta mál, samþykkja það, til þess að ítreka vilja Alþ., þar sem beinlínis er lagt fyrir ráðh., honum er falið að gera þetta. Áður hafði kurteisisorðalagið verið notað, að honum væri heimilt að gera þetta. En þó er betra en ekki, úr því sem komið er, að fá samþykkta þá till. sem kemur fram á þskj. 683 frá meiri hl. n., því að þar er þó beinlínis tekið fram, að í trausti þess að fundin verði réttlát lausn sé þessu vísað til ríkisstj. Það er þó viðbótaráskorun, að vísu ekki alveg bindandi. Mér er ljóst að það er ekki hægt, úr því sem nú er komið, að gera hvort tveggja að samþykkja þessa till. í þessari d., vísa málinu til Ed. og samþykkja till. þar líka, eins og þarf að gera, það verður ekki gert úr því sem komið er, og því er þetta þó skárra en ekki. En á hinu er rétt að sá ráðh. átti sig sem hefur með þessa framkvæmd að gera, þ. e. a. s. hæstv. samgrh., Halldór E. Sigurðsson, að ef hann framkvæmir þetta ekki, þá verður það skrifað á hans reikning. Alþ. hefur í rauninni sagt hver er þess vilji, og það er alveg ástæðulaust að þvæla þessu litla máli á milli allra rn., gott ef það lenti ekki að lokum í utanrrn. eða einhverju slíku. Menn geta áreiðanlega fundið einhverja krókaleið til þess.



Virðulegi forseti. Sannleikurinn er sá, að þetta mál er þess eðlis að það gefur tilefni til þess að maður haldi langa ræðu. Til þess er hins vegar enginn tími. En ég vil líta svo á að þeir, sem hér hafa talað, vilji allir að gamalt fólk fái þá kveðju frá Alþ. nú á þessum síðasta degi þessa þings, að það sé alls góðs maklegt og m. a. þess að fá ókeypis síma. Það er rétt hjá hv. þm. Karvel Pálmasyni, að það er blettur á Alþ. að mál eins og þetta skuli ekki vera samþykkt umyrðalaust. Enn verri er þó bletturinn á ríkisstj. og sérstaklega viðkomandi ráðh. að vera ekki búinn að framkvæma það, sem honum hefur fyrir löngu verið uppálagt. Hv. þm. Sigurlaug Bjarnadóttir gerði þá aths. áðan við ræðu hv. þm. Karvels Pálmasonar, að hann hefði haft hátt eins og fyrri daginn. Oft hefur hv. þm. haft ástæðu til þess að hafa hátt, en að mínum dómi sjaldan eins og einmitt núna. Hann hefur hátt vegna þess að hann skilur eðli þessa máls. Hann veit að kjör gamals fólks í þessu velferðarþjóðfélagi okkar eru til skammar. Og aths. hv. þm. Sigurlaugar Bjarnadóttur og töluverður hiti í hennar máli stafar af þessu sama. Hér tala þm. sem - guði sé lof - hafa ekki glatað úr sér manneskjunni þrátt fyrir pólítískt vafstur. Hins vegar getur maður látið sér detta í hug að æðimargir, sem fást við stjórnmál og skipa ábyrgðarstöður í þessu þjóðfélagi, hafi glatað úr sér manneskjunni eða að manneskjan í þeim fái ekki lengur notið sín fyrir öllu talnafarganinu og öllum útreikningunum. Ég álít að það sé fátt hneykslanlegra heldur en það, - þegar um er að ræða sjálfsagt mál eins og þetta að veita gömlu fólki ókeypis síma, - fátt hneykslanlegra heldur en að setjast þá niður með blýant og blað og fara að reikna út hvað þetta kosti þjóðfélagið eða einstakar stofnanir þjóðfélagsins. Svona afstaða er fyrir neðan allar hellur og ekki hvað síst vegna þess, að sennilega eru fá þjóðfélög í heiminum þar sem er bruðlað eins með almannafé og í þessu þjóðfélagi. Ég ætla ekki að segja allt sem mér býr í brjósti í sambandi við þetta mál. Það yrði of langt mál, allt of langt. T. d. væri hægt að flytja langa hugleiðingu um það, hvernig velferðarþjóðfélögin fara stundum með hjartað í manneskjunum, hvað tilfinningin fyrir þeim, sem minna mega sín, slævist smám saman vegna þess að menn telja sér trú um að þessi eða hin stofnunin hljóti að sjá um þetta allt saman, - menn hætta að finna sjálfir til ábyrgðar gagnvart gömlu fólki eða öðrum þeim sem bágt eiga. Í þessu er fólgin mikil hætta. Velferðarþjóðfélagið getur smám saman gengið svo langt í að slæva manneskjulegar tilfinningar, kæla svo hjartað í fólki að til mestu hörmunga leiði fyrir ýmsa einstaklinga og þá ekki hvað síst gamalt fólk, - það fólk sem á náttúrlega fyllstan rétt á öllu í þessu þjóðfélagi. Það er gömlu fólki að þakka að við búum við þá hagsæld sem ríkir í dag, starfi þess og striti á fyrri ævirárum. Ég ítreka það að ég leyfi mér að skilja svo mál manna hér við þessa umr. að þeir vilji umfram allt gera líf gamals fólks þægilegra, betra og hamingjuríkara. Ég vil líta svo á, að fyrir þeim, sem hér hafa lagt orð í belg nú á þessum síðustu mínútum þessa þings, hafi þetta vakað, m. ö. o. að það verði kveðja þessarar hv. d. til gamals fólks í landinu, að við séum sammála um að það sé ekki nærri nógu mikið fyrir það gert og það standi til í næstu framtíð að bæta þar stórlega um.



Virðulegi forseti. Það eru aðeins örfá orð út af því sem hv. 9. landsk. þm. sagði áðan. - Ég heyrði ekki betur en þessi hv. þm. væri alveg sammála okkur öllum, sem töluðum hér fyrr í d. um þetta mál, í gagnrýninni á hæstv. samgrh. fyrir að hafa ekki framkvæmt þennan vilja Alþ. Og mitt mál hér áðan var allt í þeim sama dúr, gagnrýni á þann eða þá aðila sem hafa komið í veg fyrir að af þessu gæti orðið, þannig að ég held að það megi að hluta segja kannske sama um þennan hv. þm. og hún sagði um hv. þm. Garðar Sigurðsson, að það eru býsna margir sem leika tveim skjöldum eftir því hvar þeir eru staddir. Ég vil hins vegar segja það, að ég heyrði ekki betur en hv. þm. Garðar Sigurðsson tjáði sig í upphafi nefndarfundar á þann veg, að hann vildi að málið næði fram að ganga og yrði samþykkt. Það er hins vegar ýmislegt sem menn þreifa fyrir sér um samkomulag, bæði í þessu og öðru, og ýmislegt sem menn vilja á sig leggja til þess að reyna að ná samkomulagi. En um það var ekki að ræða varðandi þetta mál. Það var ekki við það komandi af hálfu meiri hl. samgn. að leggja til að málið yrði samþykkt, hvernig sem menn lögðu sig fram til þess að ná slíku samkomulagi. Ég skal sem sagt ekki ræða þetta meira. Ég vildi aðeins koma því hér á framfæri að málflutningur minn í þessu máli hefur verið sá hinn sami og hjá hv. 9. landsk. þm., þar til brestur kom í fylgnina, þegar komið var í n., að halda málinu fram til streitu frá n. og í gegnum þingið. Ég verð að segja fyrir mitt leyti, að þó svo að þannig fari að þessu máli verði vísað til ríkisstj., þá á ég ekki von á því að mikið gerist þrátt fyrir það. Ef ekki er nægilegt að Alþ. geri samþykkt eins og það gerði fyrir tveimur árum til þess að viðkomandi ráðh. fari eftir henni, þá á ég ekki von á að það hafi mikil áhrif þó að samþykkt yrði hér í hv. Nd. að vísa þessu máli til ríkisstj. til úrmoðunar einhverja næstu mánuði eða ár. Það, sem hér þyrfti að gera, er fyrst og fremst að ítreka vilja Alþ. og framfylgja honum varðandi málið.