Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Einar Arnórsson Jeg skal leyfa mjer að koma fram með brtt., sem er þess efnis, að orðin „ef nauðsyn krefur“ verði feld úr frv.  (M. Ó.: Ekki annað)  . Þm. (M. Ó.) ætti að venja sig af því að vera alt of bráðlátur, því að jeg hefi ekki enn lokið máli mínu. Þetta „ef nauðsyn krefur“ finst mjer vera algerlega óþarft, því að jeg býst við, að löggjafarvaldið ákveði, hvers nauðsyn sje til. Hitt, sem jeg vil að breytt verði, er að orðin „að tryggja aðflutninga til landsins“ falli burt, því að það er ekki annað en upptugga á orðunum í fyrirsögninni. Ef brtt mínar verða samþ, þá ætti upphaf greinarinnar að hljóða þannig: „Enn fremur veitist ráðuneyti Íslands heimild til þess að taka eignarnámi til útflutnings íslenskar afurðir hjá kaupmönnum, fjelögum, framleiðendum eða öðrum, gegn fullu endurgjaldi, að frá dregnu lögboðnu útflutningsgjaldi“ o. s. frv. Það má því heita, að þessar brtt. mínar sjeu að eins orðabreytingar; þær koma í veg fyrir, að það sje endurtekið, sem áður er sagt, og svo verður löggjafarvaldinu falið að segja fullum fetum, hve nær nauðsyn sje til. Jeg leyfi mjer svo að afhenda hæstv. forseta till. og vonast til, að þær verði samþyktar, þó að þær sjeu skriflegar.

Frsm. (Pjetur Jónsson) Ef landsstjórnin hefir eitthvað við þessar tillögur að athuga, þá vildi jeg, að hún ljeti það í ljós áður en jeg greiði atkv. mitt. Jeg get sagt það fyrir mitt leyti, að jeg finn ekkert athugavert við þær.

Atvinnumálaráðherra (S. J.) Jeg get lýst yfir því fyrir hönd landsstjórnarinnar, að hún finnur ekkert athugavert við brtt.háttv. 2. þm. Árn (E. A.). Afbrigði leyfð og samþ. um skriflegu brtt. frá 2. þm. Árn., E. A, (sjá A. 325) leyfð og samþ. í e. hlj.

Einar Arnórsson Jeg vil leyfa mjer að koma með brtt. við 1. gr. frv. þessa. Það er að vísu ekki nema orðabreyting, en ef hún yrði samþ., ætla jeg, að frv. yrði skýrara. Það stendur í frv., að það megi „leggja með reglugerð eða reglugerðum útflutningsgjald, auk þess útflutningsgjalds, sem nú er lögboðið, á vörutegundir þessar“ o. s frv. í staðinn fyrir orðin „auk þess útflutningsgjalds, sem nú er lögboðið“, vil jeg að komi orðin „auk lögboðinna útflutningsgjalda“. Það er kunnugt, að það er frv. á leiðinni í Ed, og í því er farið fram á, að lagt verði útflutningsgjald á vörur. Þetta frv. er frv. um stimpilgjald, með ákvæðinu um, að stimpla skuli farmskírteini. Þar sem telja má víst, að frv. þetta verði að lögum, þá verða innan skamms tvenn lög um útflutningsgjöld. Þau útflutningsgjöld, sem við þekkjum nú, eru frá 1881, 1894 o. fl. Ef frv. yrði nú orðað eins og jeg vil, þá leikur enginn vafi á því, að hjer er um öll útflutningsgjöld að ræða, sem til eru eða verða að lögum meðan beitt er lögheimild þeirri, sem felst í þessu frv. Að svo mæltu leyfi jeg mjer að afhenda forseta tillöguna.

Fjármálaráðherra (S. E): Jeg vil að eins leyfa mjer að taka það fram, að stjórnin hefir fyrir sitt leyti ekkert að athuga við brtt.háttv. 2. þm. Árn. (E. A.).

Benedikt Sveinsson Mjer virðist ekki alls kostar ljóst orðalagið á þessu frv. Jeg þykist sjá, að tilætlunin sje sú, að landssjóður biði ekki halla af vörum þeim, sem hann kynni að þurfa að láta taka eignarnámi og metnar væru hærra en breska verðinu nemur. En það kemur ekki glögt fram, hvernig landssjóður ætlar að fá upp þennan halla. Setjum svo, að landssjóður láti taka vöru manns eignarnámi og verði hún metin hærra en breska verðinu nemur. Er það þá tilætlunin, að sá maður, sem fær þetta hærra verð fyrir vöruna, skuli greiða til landssjóðs alt það, sem hann hefir fengið fram yfir breska verðið, eða á að jafna hallanum þannig niður, að hann komi á vörutegundina í heild? Mjer skilst, að það hljóti að eiga að jafna gjaldinu niður á alla vörutegundina samkv. frv. Ef ekki á að skilja orðalagið þannig, þá er umsvifaminna að taka það fram berum orðum, að seljandinn sje skyldur að greiða til landssjóðs skatt, er svarar því, sem verðið fer hærra en breska verðið. Jeg vildi gjarnan heyra skýringu stjórnarinnar á þessu atriði.

Framsm. (Magnús Guðmundsson) Jeg vil að eins benda háttv.þm.N. Þ. (B. Sv.) á, að það getur ekki komið til nokkurra mála, að sá borgi neitt, sem fær svo lágt verð fyrir vöruna, að landssjóður biði engan skaða, enda er það tekið fram berum orðum, að landssjóður eigi ekki að bíða skaða. Annars á það að verða reglugerðaratriði, hvernig haga á skattinum, og sá, sem fær meira verð fyrir vöru sína en landssjóður getur selt hana, verður að greiða svo háan skatt sem nægir til þess, að landssjóður verði skaðlaus. Þetta er eftir frv. alveg ljóst.

Benedikt Sveinsson Mjer þykir þessi skýring ekki ljós, því að það var ekki verið að tala um þá, sem fengju lægra verð heldur en breska verðið, heldur var verið að tala um þá, sem fengju hærra verð fyrir vöru sína. Ef það er tilætlunin að taka alla verðhækkunina af hverjum seljanda, sem fer fram úr breska verðinu, hví á þá ekki að taka það berum orðum fram? Ekki tjáir að setja slíkt ákvæði í reglugerð, nema það sje heimilt að lögum. Hjer getur verið um verulegar fjárhæðir að ræða, og ef það er ekki fullljóst, hvað í lögunum liggur, þá verður það orsök að deilum og málaferlum. Það er hægurinn hjá að gera ákvæðin nógu glögg í lögunum, til þess að koma í veg fyrir þrætur og málaferli, sem ella verður ekki hjá komist.

Einar Arnórsson Jeg hefi skilið þetta atriði, sem háttv.þm.N. Þ. (B. Sv.) vakti máls á, svo, að það yrði að vera reglugerðaratriði, hvernig hjer yrði með farið. En það eru ekki nægilega ljósar heimildir í lögum til þess að samþykkja slíka reglugerð. Væri því betra að bæta því inn í, til skýringar, að tilhögun skattsins skuli vera reglugerðaratriði. Væri þá um leið þessi hnúturinn leystur, ef háttv.frsm. (M. G.) vildi koma með viðaukatillögu í þessa átt.

Framsm. (Magnús Guðmundsson) Jeg vil að eins benda á það, að meiri hluti frv. er um það, að öll tilhögun skattsins skuli vera reglugerðaratriði. Viðaukatillaga er því með öllu óþörf.