Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. sjávarútvegsnefndar Ed. (Kristinn Daníelsson) Brtt. sú, sem hjer liggur fyrir sameinuðu þingi og prentuð er á þgskj. 334, er í rauninni að eins smávægileg breyting á þingsályktunartill. á þgskj. 284, en breyting, sem jeg álít að svari til hins upphaflega tilgangs. Eins og kunnugt er, þá er þingsályktunartill. upprunalega runnin frá sjávarútvegsnefnd Ed. Vona jeg, að háttv. samnefndarmenn mínir þar sjeu samþ.brtt. þessari. Tilgangurinn með henni er að koma till í sama horf og upprunalega var til ætlast, þ. e. að hverjir þeir menn eða fjelög, sem fyrstir verða til þess að hrinda því máli, sem hjer er um að ræða, af stað, fái að njóta þessa styrks, án tillits til hvar þeir eru á landinu. Því að jeg kann ekki við, að styrkurinn sje bundinn við Vestmannaeyjar eingöngu, þar sem þörfin á björgunarbát er hin sama svo víða annarsstaðar. Má t. d. benda á - eins og jeg líka hefi áður gert - verstöðvarnar kringum Reykjanesskagann, þar sem sjósókn er mikil og jafnframt hættuleg. Einkum er mótorbátaútgerð mikil frá Sandgerði, og komast þeir þar oft í hann krappan á vetrarvertíðinni. Bátstapar hafa einnig komið fyrir á þessu svæði. Sem frsm. nefndarinnar í Ed. get jeg lýst yfir því, að það hefir aldrei verið ætlunin, að stjórnin veitti styrk nema til eins báts að sinni. Og eftir þeim upplýsingum, sem fyrir lágu þar, er langlíklegast, að Vestmannaeyjar verði fyrstar til þess að afla bátsins. En jeg kann ekki við, ef svo skyldi ólíklega fara, að Vestmannaeyjar kæmu þessu ekki í framkvæmd, og önnur hjeruð, þar sem þörfin er engu minni, vildu koma sjer upp bát, að orðalagið á till. yrði til þess, að ekki mætti veita þessum hjeruðum styrkinn. En standi hún óbreytt, eins og hún er, verður stjórnin að svara, þegar þau biðja um styrk: Nei, það má ekki veita styrkinn öðrum en Vestmannaeyjum. Þetta álít jeg ófært og vona, að brtt. á þgskj. 344 verði samþykt.

Sigurður Stefánsson Jeg hefi ekki skift mjer af þessu máli enn sem komið er, en það er síður en svo, að jeg álíti það óþarft, heldur þvert á móti. En það er svo fyrir mjer í þessu máli, sem öðrum, þar sem um útgjöld er að ræða fyrir landssjóðinn, að jeg vil ekki láta veita fje nema að notum komi og undirbúningur framkvæmda sje gerhugsaður, svo að það sje ljóst, að ekki sje verið að varpa fje landsins í sjóinn að óþörfu. En hjer verð jeg að viðurkenna, að undirbúningur þessa máls er sama sem enginn. Hjer er verið að bjóða út fje landssjóðs, án þess að þingið hafi nokkra tryggingu fyrir því, hvort nokkuð verði úr verki, eða í hvers höndum eða hvernig höndum það lendir. Má vera, að hæstv. landsstjórn sje það framsýnni en jeg, að henni finnist engin áhætta við styrkveitinguna, en mjer finst hún sannast að segja veitt út í bláinn, þar sem enginn fjelagsskapur er mjer vitanlega enn myndaður til þess að hrinda fyrirtækinu af stað. Og þótt málið sje gott og nauðsynlegt í sjálfu sjer, þá get jeg ekki sjeð, að það sje komið á þann rekspöl, að þingið eigi, að svo komnu, að veita þetta fje. Jeg vil á þennan hátt gera grein fyrir atkvæði mínu og vona, að þingið skilji, hvers vegna jeg greiði atkv. á móti till. Fyrir mjer stendur starf þessa báts þannig, að það sje mjög vafasamt, að hann geti uppfylt skyldu sína, hafi hann önnur störf með höndum. Jeg fyrir mitt leyti álít hann ekki mega hafa nein önnur störf með höndum en þau, sem nafnið bendir til, að bjarga lífi manna. Eigi hann að vera bundinn við veiðar öðrum þræði, mundi oft fara svo, að hann væri ekki til taks, er á þyrfti að halda, því að engum er fært að sjá það fyrir, hve nær háska beri að höndum meðfram ströndum landsins og hve nær ekki, jafnóstöðug og íslensk veðrátta jafnan reynist. Þótt ákveðið sje, hvaða árstíma báturinn eigi sjerstaklega að gegna björgunarskyldu sinni, gæti hann brugðist þeirri skyldu sinni, er mest ríður á, nema því að eins, að hann stundaði það alt árið. Jeg álít, að málið þurfi miklu betri undirbúning en þegar er fenginn og að það sje rangt af þinginu að samþykkja þessa styrkveitingu svona út í bláinn, eins og nú eru erfiðir tímar og hagur landssjóðins bágborinn.

Frsm. sjávarútvegsnefndar Ed. (Kristinn Daníelsson) Jeg get verið háttv.þm.N.-Ísf. (S. St.) samdóma um, að tímarnir sjeu erfiðir, en hinu verð jeg að mótmæla, að þetta mál sje undirbúningslaust. Fiskifjelag Íslands hefir unnið nokkuð að því að hrinda því í framkvæmd og Sjeð fyrir löngu, að svo má ekki lengur standa. Sama hefir fjöldi annara manna sjeð, eftir að mótorbátunum fjölgaði svo mjög. Vestmannaeyingar hafa líka skorað á þingmann sinn að beitast fyrir málinu hjer á þingi, og þótt eigi sje búið að stofna fjelag til framkvæmda, þá mun ekki standa á því, einkum ef Alþingi samþykti till., því að hún yrði mönnum hvatning til þess að vinda bráðan bug að þessu. Jeg álít alveg ókleift fyrir háttv.þm. að ætla sjer að fella málið með þeirri mótbáru, að það sje ekki undirbúið, þar sem allir, sem nokkuð þekkja til sjávarútvegs, vita, að þetta má ekki dragast lengur, og jafnframt, að tök sjeu til bjargráða, ef þingið að eins styður. Rekstrarkostnaðurinn getur fengist að nokkru leyti með því að láta bátinn starfa að öðru þann tímann, sem veðrátta er hagstæð. Því að ekki álít jeg það rjett, að báturinn megi eigi öðru sinna en eingöngu því að vera björgunarbátur. Hann ætti vel að geta sint fiskveiðum þess á milli. Sem betur fer eru margar vertíðir fleiri dagar góðir en vondir hvað veður snertir. Örðugleikarnir eru því alls ekki svo miklir, að þingið eigi nú að gefast upp við annað eins nauðsynjamál eins og þetta er. Þess vegna vona jeg, um leið og brtt. mín verður samþykt, að till. sjálf nái fram að ganga.

Magnús Pjetursson Fyrir hönd fjárveitinganefndarinnar vil jeg gera nokkra grein fyrir afstöðu hennar gagnvart till. og brtt. Jeg hefi að vísu ekki haft tíma til að tala við nefndina fyr en nú undir umræðunum, en samkvæmt því viðtali býst jeg við því, að þeir kjósi fremur till., eins og hún var samþykt í háttv.Nd. Nefndin telur, að eigi sje unt að veita styrk nema til eins báts, og það var tekið skýrt fram við framsögu málsins í háttv. Nd, og er það bót í máli, ef brtt. verður samþykt, að frsm. nefndarinnar úr háttv. Ed, háttv. 2. þm. G.-K. (K. D.) hefir nú lýst yfir því, að nefndin þar vilji ekki veita styrk nema til eins báts. Fjárveitinganefndinni er ekki kunnugt um, að nokkursstaðar sje hafinn undirbúningur á þessu nema í Vestmannaeyjum, og það var vegna þess undirbúnings, sem þar hefir verið gerður, að málinu var hreyft hjer á þinginu. Sjávarútvegsnefndin leit og svo á, að hvergi væri betra að byrja slíka tilraun en í Vestmannaeyjum, taldi svæðið kringum Eyjarnar best fallið til þess. Jeg fæ því ekki skilið, eftir því sem málið er upplýst, því eigi má binda styrkinn við bát við Vestmannaeyjar, því að eins og málið horfir við, þá ætlast víst allir háttv.þm. til, að tilraun þessi verði þar gerð. Jeg vil því, fyrir hönd fjárveitinganefndar háttv.Nd., mæla með því, að till. sje samþykt óbreytt.

Frsm. sjávarútvegsnefndar Nd. (Sveinn Ólafsson) Þessi brtt. á þgskj. 334, sem hjer liggur fyrir til umræðu og atkvæðagreiðslu, er svo seint komin fram, að sjávarútvegnefnd háttv.Nd. hefir ekki haft tækifæri til að bera sig saman um hana. Jeg get því ekki borið fram formlega umsögn frá nefndinni, en jeg hefi borið mig saman við háttv. meðnefndarmenn mína, og eftir því get jeg lýst yfir, að frá nefndarinnarinnar hálfu er ekkert því til fyrirstöðu, að þessi brtt. á þgskj. 334 verði samþykt, og þó með skírskotun til yfirlýsingar háttv.frsm. sjávarútvegsnefndar Ed., háttv. 2. þm. G.-K. (K. D.), um að veita skuli styrk að eins til eins báts. Jeg geri ráð fyrir því, vegna undirbúnings þess, er gerður hefir verið, að þrátt fyrir það, þótt brtt. verði samþ., þá verði báturinn engu að síður í Vestmannaeyjum, og því standi nokkuð á sama, hvort brtt. er samþykt eða eigi. Það sem framsögumenn sjávarútvegsnefndanna, bæði í háttv.Nd. og háttv.Ed., hafa tekið það skýrt fram, að styrk beri að eins að veita til eins báts, þá sje jeg ekki hættu á því að samþykkja brtt. vegna þess, að fleiri sigli strax í kjölfarið og heimti styrk til samskonar báta annarsstaðar. Þess vegna vil jeg heldur styðja að því, að brtt. verði samþykt.

Matthías Ólafsson Eins og hv.þm. er kunnugt, þá var sá galli á till. þessari, eins og hún kom fyrst frá hæstv.Ed., að eftir orðalagi hennar gátu komið beiðnir um styrk til björgunarbáta úr mörgum áttum, eða með öðrum orðum, að tala styrkþega var óákveðin. Þessi galli var mjög óheppilegur fyrir landssjóð og ófær í alla staði, þar sem engin reynsla er fengin um það, að hve miklu haldi þessir björgunarbátar komi, eða hvernig þeir sjeu hagfeldastir hvað gerð, útgerðarstaði og annað snertir. Til Alþingis hefir ekki borist beiðni um þetta nema úr einum stað, nefnilega Vestmannaeyjum. Þar hefir fiskifjelagsdeildin sjálf, eða fjelag, sem hún hefir myndað innan sinna vjebanda, ákveðið að leggja fram fje í þessu skyni. Þegar erindi þetta barst fjárveitinganefndinni, þá var henni þegar ljóst, að hvergi er meiri þörf slíkra framkvæmda en einmitt í Vestmannaeyjum, og því fanst nefndinni rjettast að binda fjárveitinguna eða styrkinn við Vestmannaeyjar. Það gat líka farið svo, ef það var ekki gert, að einhverjir menn hefðu hafist handa og heimtað styrkinn og orðið á undan Eyjabúum með fjársöfnun, undirbúning og styrkbeiðni sína, en þó eru harla litlar líkur fyrir því, því að málið er svo mikið undirbúið hjá Eyjabúum, og jeg tel víst, að þeir haldi því áfram. Þess vegna tel jeg, að það hafi í raun og veru enga þýðingu, þótt brtt. á þgskj. 334 verði samþykt. Í tilefni af ummælum háttv.þm.N.-Ísf. (S. St.) um veiðitíma björgunarbáta vil jeg taka það fram, að það er ætlunin, að um þetta verði tekið fram í reglugerð þeirri, er stjórnarráðið setur um björgunarbátana. Það liggur í hlutarins eðli, að björgunarbátinn verður að nota sem allra minst til annars en björgunar á meðan á veiðitímanum stendur, en eins og háttv.þm. hljóta að vita, þá er veiðitími hjer syðra á hættulegasta tíma ársins, og því brýn þörf björgunarbáta, en þegar aðalveiðitíma er lokið fyrir Suðurlandi og við Faxaflóa, þá hefst sumarvertíðin og síldarveiðin fyrir Norðurlandi, og mætti þá leyfa notkun bátsins við þær veiðar, en notkun hans til veiða, meðan á veiðitíma stendur verður að vera sem allra minst, helst engin. En þar sem frsm.háttv.Ed. (K. D.) hefir tekið fram, að nefndin þar ætlist til, að styrkur sje að eins veittur til eins báts, þá finst mjer, að samþykkja megi brtt., því að hún hefir engin raunveruleg áhrif.

Pjetur Jónsson Jeg er alveg samþykkur því, er háttv.þm.N.-Ísf. (S. St.) tók fram; jeg vil að eins bæta örlitlu atriði við það. Það má líklega telja þetta til bjargráða, en það eru ekki þau bjargráð, sem við þingum mest um, eða neitt sjerstaklega fyrir yfirstandandi tíma, heldur fyrir framtíðina. Mönnum hefir komið margt til hugar til bjargar í yfirstandandi hernaðarvandræðum, en það hefir strandað á fjárskorti vorum. Þar sem svo er, þá skil jeg ekki, hvernig háttv.þm. vilja svo óðfúsir kasta út fje til málefnis, sem ekki er betur undirbúið en þetta er. Styrkur sá, sem hjer er um að ræða, nemur þó þó töluverðu fje, og meiru en nú er ráð fyrir gert, því að jafnframt því að veita þennan styrk er fyrirheit veitt um styrk til fleiri báta annarsstaðar. Og vel má svo fara, að eigi verði af framkvæmdum um þetta, en þá hefir fyrirheitið um styrkinn að eins bundið hendur þingsins um aðrar brýnni ráðstafanir. Jeg er því bæði á móti till. sjálfri og brtt. Jeg tel hyggilegra, að gera meira til bjargráða fyrir yfirstandandi tíma en framtíðina. Fjeð verður hjer að ráða.

Bjarni Jónsson Hlustað hefi jeg nú á mál tveggja manna úr fjárveitinganefndinni; tala þeir nú báðir á móti till., en voru með henni nefndinni, þegar styrkurinn var staðbundinn við Vestmannaeyjar, enda var það eina vonin til þess, að allir í fjárveitinganefndinni gætu goldið till. jákvæði sitt, að staðbinda hana við Vestmannaeyjar, eins og nefndin gerði. Rjett mál er það, að landið verður að heimta, að tilraun sje gerð um slíkan björgunarbát, sem hjer er um rætt, áður en það fer alment að veita styrk til þeirra. En eins rjett og sjálfsagt og það er, eins rjett er það, að styrkurinn til fyrsta bátsins, verði veittur á þeim stað, þar sem veiðitíminn er á hættulegasta tíma ársins, þar sem landssjóður á allar jarðirnar, allir eru landsetar hans, þar sem fiskveiðarnar eru mestar, og þar sem málið er hafið og undirbúið; því er rjett að gera fyrstu tilraunina í Vestmannaeyjum. Brtt. sú, sem hjer er borin fram, er því rangt hugsuð og getur aldrei gagn gert, og þeir, sem málinu fylgja, eiga ekki að ljá henni eyra. Það er vanhugsað og ekki vel gert að koma fram með vanhugsaðar og þarflausar brtt. um mál, sem frá ýmsum hliðum er viðkvæmt. Við vitum, að það eru margir, sem vilja spara fje fyrir landssjóðinn. Það er í sjálfu sjer gott, en þeir eru þó margir, er telja meira vert, að sparlega sje farið með mannslífin, því að þau verði ekki fyrir fje keypt. Þar sem margir háttv.þm. taka svo vel undir till. þessa, að þeir sama sem bjóða fram styrk til björgunarbáta, þá lýsir það ljóslega því, að mörgum háttv.þm. er það ríkt í hug, að það sje ekki einkis vert, að menn glati ekki lífi sínu að óþörfu. Og þótt báturinn margborgi sig ekki, þegar taldir eru eineyringar þeir, er hann fær, þá efa jeg ekki, að hann geri það, þegar gætt er mannslífa þeirra, er hann bjargar. En mannslífin er ekki unt að neita til peninga. Það má að vísu reikna, hverju maðurinn afkastar en það reiknar enginn söknuð þann, sem er eftir hinn látna, nje vonir þær, sem deyja með honum.

Magnús Pjetursson : Í tilefni af orðum háttv.þm. Dala. (B. J.) skal jeg taka fram, að þeir háttv.þm.N.-Ísf. (S. St.) og háttv.þm. S.-Þ. (P. J.) hreyfðu mótmælum á móti þessu í fjárveitinganefndinni, en þeir voru tilleiðanlegir tii þess að greiða atkv. með till. með því móti, að styrkurinn væri að eins veittur til eins báts og jafnframt staðbundinn við Vestmannaeyjar, og jeg býst við því, að örlög brtt. ráði atkv. margra háttv.þm., og því legg jeg til, að hún sje feld. Jeg skil ekki heldur, hvar fiskur liggur undir steini með brtt. þessa, þar sem allir frsm. allra nefnda, er hafa meðhöndlað málið, lýsa yfir því, að að eins beri að styrkja einn bát og að besti og rjettast valdi staðurinn sje Vestmannaeyjar. Og þar sem ekki er kunnugt um, að nokkursstaðar annars staðar hafi að þessu efni verið unnið, þá skil jeg enn þá siður, hví menn vilja fella niður nafnið Vestmannaeyjar úr till. Og mjer finst, að sá staður, er fyrstur hefir vakið málið og hafið undirbúning þess, eigi að fá fyrsta bátinn, einkum þar sem það líka er besti staðurinn til tilrauna með björgunarbátinn. Jeg vænti því, að brtt. verði feld.

Matthías Ólafsson Háttv. þm. S.-Þ. (P. J.) furðaði sig á því, og taldi það ósvinnu, að bjóða fram fje til styrktar björgunarbátum. Jeg verð aftur að furða mig á því og telja það ósvinnu, að það hefir ekki verið gert fyr. Eitt hið mesta böl þjóðarinnar hefir hið mikla manntjón verið, því að mannslífin eru dýrmæt. Og brýnust þörf er á því að finna ráð og leiðir til að tryggja líf sjómanna vorra - sem og annara - sem best að auðið er. Jeg verð því algerlega og sterklega að mótmæla ummælum háttv.þm. S.-Þ. (P. J.). Mjer fanst háttv.frsm. fjárveitinganefndar Nd. (M. P.) vera nokkuð harðorður um brtt. Jeg verð að líta svo á, sem brtt. sje meinlaus. Eins og nú hagar, þá hljóta Vestmannaeyingar að fá styrkinn, því að þeir einir hafa hafið undirbúning um þetta, en ef svo skyldi fara, að þeir kiptu að sjer hendinni, þá sje jeg ekki neitt á móti því, þótt veita mætti öðrum styrkinn. En jeg vænti þess, að Vestmannaeyingar verði samt fyrstir, hvort sem brtt. verður samþ. eða feld, og stendur því á sama um forlög hennar.

Sigurður Stefánsson Háttv. þm. Stranda. (M. P.) hefir lýst alveg rjett afstöðu okkar háttv.þm. S.-Þ. (P. J.) til þessa máls í nefndinni. Jeg tók fram í fyrri ræðu minni, að það væri síður en svo, að jeg væri mótfallinn þessu máli, þótt jeg að svo stöddu treystist ekki að fylgja því. Jeg get ekki fylgt þessu máli á öðrum grundvelli en þeim, að báturinn verði aldrei notaður til annara starfa en björgunarstarfs, að minsta kosti ekki á vertíðinni. Þegar slíkur bátur verður keyptur - hvort sem það verður nú eða síðar - á hann að ganga frá Vestmannaeyjum. Um það er jeg í engum efa. Þar er útvegur mestur, þar er í enga höfn að venda, ef ekki næst til Eyjanna sjálfra, og þar búa landsetar landssjóðs einir. En mál þetta þarf að undirbúa af viti og dugnaði, og umfram alt má ekki ætla bátnum annað starf, svo að nokkru nemi, en björgunarstarfið. Það hefir verið sagt, að veður sjeu svo góð á sumum árstíðum, að þá þurfi björgunarbáts ekki með. En jeg hjelt, að ekki þyrfti mikla þekkingu á íslensku veðurfari til að vita, að hjer geta slys borið að höndum á sjó á öllum ársins tímum. Á sumrum geta bátar róið á sjó í blíðalogni og þó sokkið í sjó fleiri en einn áður en kveld er komið. Ofviðrið er ekki lengi á að skella. - Það hefir verið sagt, að mál þetta hafi verið undirbúið í Vestmannaeyjum. En hvaða undirbúningur er hafinn þar? Hefir verið stofnað þar fjelag? Er búið að safna nokkru hlutafje? Eða hvað? Jeg geri ráð fyrir, að á málið hafi verið minst í Vestmannaeyjum, um það verið talað þar, og að þessu gefi menn nafnið „undirbúningur“. En hvaða undirbúningur er slíkt laust umtal? Jeg er háttv.þm. Dala. (B. J.) samdóma um, að vandfarnara er með mannslífin en fjeð, en ef bjarga á mannslífum verður að sjá fyrir því, að báturinn, sem til þess er ætlaður, sje ekki bundinn öðrum störfum, þegar á honum þarf að halda. Jeg hefi fulla tilfinningu fyrir því, að mannslífin eru dýrmæt, og því vil jeg hafa tryggingu fyrir, að báturinn geti orðið að liði, þegar til hans þarf að taka. En nú er alt þetta mál í lausu lofti. Hjer er þingið að eins að bjóða út fje út í loftið.

Frsm. sjávarútvegsnefndar Ed. (Kristinn Daníelsson) Það er ekki til að hleypa kappi í þetta mál, að jeg tek aftur til máls, heldur til að skýra sumt, sem jafnvel sumir ræðumennirnir virðast hafa skilið óljóst. Háttv. þm. Stranda. (M. P.) hjelt því fram, að að eins væri um Vestmannaeyjar að ræða. En það er ekki rjett nema að hálfu leyti. Menn hafa búist við, að Vestmannaeyjar yrðu fljótastar að ná í styrkinn. En hitt vil jeg ekki kannast við, að Vestmannaeyjar sjeu eini sjálfsagði staðurinn að byrja á. Hafnleysur eru engu minni í Sandgerði og í kringum Reykjanesið. Þar er útgerð engu hættuminni en við Eyjarnar. Sami háttv.þm. (M. P.) virtist og halda, að hvergi væri vaknaður áhugi fyrir þessu máli nema í Eyjunum. Jeg man ekki hvor okkar, jeg eða háttv.þm. Vestm. (K. E.), vakti fyr máls á þessu máli í sjávarútvegsnefnd Ed., en það má jeg segja með sanni, að það var ríkt í mínum huga löngu fyr en það heyrðist nefnt hjer í þinginu. Mjer fyndist mjög ósanngjarnt, ef sagt væri við þá, sem hafa sömu þörf og Vestmannaeyingar: „Skiftið þið ykkur ekki af þessu. Þetta er bara gert fyrir hina“. Háttv. þm. Dala. (B. J.) benti á, að mannslífin eru dýrmæt. Undir það munu allir geta tekið með honum. En eru mannslífin nokkuð dýrmætari á einum stað en öðrum? Ýmsir virðast líta svo á, að hjer sje að eins um tilraun að ræða. Jeg lít svo á, að hjer sje ekki um neina tilraun að ræða, heldur byrjun. Þetta er engin tilraun, sem á að ráða úrslitum um, hvort lengra skuli haldið eða hætt, heldur er þetta byrjun á miklu nauðsynjaverki, sem hlýtur að verða framhald á. En auðvitað er þessi byrjun tilraun að því leyti, að fyrsta reynslan, sem fæst, verður góður grundvöllur undir aðrar framkvæmdir á þessu sviði. Jeg held nú, að málið liggi ljóst fyrir, og vona, að menn sjái, að það er sanngjarnast að binda ekkert um það, hvar byrja skuli, heldur verði þeim leyft að byrja, sem sýna þann áhuga fram yfir aðra, að verða fyrstir.

Karl Einarsson Háttv. þm.N.-Ísf. (S. St.) hefir verið að halda því fram, að mál þetta sje óundirbúið. Þetta er ekki rjett. Fiskifjelagsdeildin í Vestmannaeyjum hefir tekið málið að sjer og ákveðið að koma því fram. Þótt enn sje ekki búið að ákveða, hvort sjerstakt fjelag skuli myndað innan deildarinnar, sem annist kaup og útgerð á björgunarbát, eða hvort leitað skuli styrks til sýslufjelagsins og að það hafi svo umráð með bátnum, eða fjelagið sjálft eða deildin skuli eiga bátinn. Viðvíkjandi því, hvort báturinn eigi að hafa önnur störf en þau, sem að björgun lúta, skal jeg geta þess, að jeg veit ekki til, að nokkur hafi til þess ætlast, meðan vertíð stendur. Báturinn yrði að fylgja róðrarbátunum. Slys á sjó eru ekki altaf að kenna vondu veðri. Það kemur oft fyrir, að vjelar bila í sæmilegu veðri, og komast bátarnir þá stundum ekki heim fyrir myrkur. Þá er verið að fá þreytta sjómennina til þess að fara aftur út að leita. Þegar svo leitin byrjar, er oft, auk myrkursins, komið manndrápsveður. Áhuginn fyrir þessu máli er mjög sterkur í Eyjunum. Við fengum áminningu í vetur, þegar tveir bátar fórust á einum degi með allri áhöfn. Flestir útgerðarmenn í Eyjunum munu þá hafa ásett sjer að það skyldi verða síðasta vertíðin, sem Eyjarnar væru björgunarbátslausar. Þótt þingið yrði svo sljótt að fella þessa till, sem jeg býst ekki við, munu Eyjarskeggjar hafa einhver ráð til þess að ná sjer í bát, engu að síður. Peningana mun ekki vanta, þegar um slíkt nauðsynjamál, sem þetta, er að ræða. En jeg vona, að háttv. Alþingi skiljist, að af þess hálfu má engin töf verða á þessu máli, því að það er til stórminkunar, að það skuli ekki vera fyrir löngu komið í framkvæmd. Að sjálfsögðu ætti landið sjálft að eiga björgunarbáta á öllum helstu fiskistöðvunum. En það var álit Eyjabúa, að þess yrði oflangt að bíða, og því var skorað á mig að leita styrks til bátskaupa. Bátskaupin mega ekki dragast. Í vetur sem leið lentu nokkrir mótorbátar í löngum hrakningum, sem ekki hefði þurft að verða. Þá fórust 2 bátar. Þá var og bjargað skipi. Sú björgun hefði ekki eingöngu borgað útgerð björgunarbáts, heldur og allan bátinn. Jeg læt mjer í ljettu rúmi liggja, hvort brtt. verður samþ. því að jeg veit, að strax verður tekið til óspiltra málanna, þegar búið er að samþykkja till. í einhverri mynd. Því að peningana vantar ekki; það er jeg viss um.