Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. (Magnús Jónsson) : Brtt. sú, sem hér liggur fyrir á þskj. 299 og nú hafa verið veitt afbrigði fyrir, er í raun og veru ákaflega einföld. Hún er um það, að síðasti málsl. 2. gr. falli niður, sem er þannig: Afföll teljast til skatta. Um þennan málslið er það að segja, að í honum er prentvilla. Það á að standa: Afföll eiga að teljast til vaxta. Og auk þess er þessi liður alveg óþarfur. því það stendur í frv., að um ákvörðun vaxtatekna skuli fara eftir ákvæðum l. um tekju- og eignarskatt. En í þeim tekjuskattsl. sem hér er um að ræða, er ákveðið um það, hvernig afföll reiknast en þau reiknast sem vextir, en það má deila þeim á fleiri ár, sem þar er um að ræða. Mér finnst alveg óþarfi að hafa þetta ákvæði hér, þar sem ákvæði um þetta er í l. um tekju- og eignarskatt. Um þessa litlu brtt. held ég, að geti ekki orðið neinn ágreiningur. Um málið í heild skal ég ekki ræða nú, því það var nokkuð rætt við 1. umr. Ég læt svo máli mínu lokið, nema tilefni gefist til, þar sem ég hefi skýrt í hverju breyt. er fólgin.



Það er í þessu frv. eitt atriði, sem ég vildi gjarnan fá frekari skýringu á, ef ég skil það ekki rétt. Það er sagt hér í frv., að vaxtagreiðandi eigi að halda eftir vaxtaskatti og síðan greiða hann til viðkomandi innheimtumanns. lögreglustjóra eða tollstjóra. Mér virðist málið horfa svoleiðis við, svo að ég taki dæmi, að það sé einn maður, sem skuldar jafnmikið eins og hann telur til eignar og greiðir engan eignarskatt, en hann eigi samt eitt skuldabréf upp á 20 þús. kr. En skuldin getur verið hærri, sem hann er í. Og nú er gjalddagi fyrsta dag ársins, og 6% vextir. Mér skilst, að þeir vextir, sem haldið er eftir fyrir vaxtamóttakanda. verði um 300 kr. Þessari upphæð á vaxtagreiðandi að koma til tollheimtumanns, sýslumanns eða lögreglustjóra, sem þeir svo geyma hjá sér þangað til búið er að gera upp skattinn á manntalsþingi á miðju ári, eða síðar því að í 3. gr. frv. segir: „Nemi vaxtaskattsfjárhæð gjaldanda samkvæmt ofangreindu meira en honum hefir verið gert að greiða í tekju- og eignarskatt, skal sá mismunur endurgreiddur.“ Mér skilst eftir þessu, að hjá tollstjóra muni t. d. hér í Reykjavík lenda til geymslu vextir, sem ganga af framangreindum bréfum og sparisjóðsbókum, sem talað er hér um í þessu frv. Ef þetta er rétt skilið h,já mér, finnst mér það vera dálítið erfitt fyrir þá, sem eiga að fá vextina og þurfa kannske fljótlega að fá þá sér til framfæris, að verða að bíða ár eða meira eftir að fá þá og hafa upphæðina vaxtalausa. Eins eru það afarmikil umsvif fyrir tollheimtumennina að verða að hafa þetta feikna fé undir höndum. Verið getur, að hagnaður sé af því, ef leggja má það á sjóð. Mér finnst það æðimikill agnúi á þessum l., ef ekki verður gengið betur frá þessu atriði. En það getur vel verið, að það upplýsist, að ég hafi misskilið þetta atriði, og þætti mér gott að fá að vita það.

Frsm. (Magnús Jónsson) : Ég skal játa það, að þótt það sé mþn., sem samdi frv., þá er ég ekki höfundur þess, heldur var það að mig minnir skattstjórinn í Reykjavík, sem samdi það. En ég legg alveg sama skilning í þetta atriði eins og hv. 5. landsk. hefir lýst, að um leið og vaxtagreiðandi greiðir vaxtamóttakanda ¾ hluta vaxtafjárhæðarinnar skal hann afhenda innheimtumanni ¼ hluta, sem er vaxtaskattur, og fái hann um leið tvíritaða kvittun sem á að verða honum aðgangur að því að hann fái þennan ¼ hluta vaxta endurgreiddan, þegar hann greiðir sinn tekjuskatt. Og það er alveg rétt, að það má kalla þetta dálítinn smíðagalla, sem mætti leiðrétta á frv., ef það reyndist þannig, að vaxtagreiðsludagur væri langt frá greiðsludegi tekjuskatts næst á eftir, og kæmi því nokkuð mikið millibil, sem vaxtagreiðandi verður að bíða eftir því að fá endurgreiðslu. Þarna yrði líka vaxtatap af þeim ¼ vaxtaskatts í nokkurn part úr ári, en mikið verður það ekki nema af mikilli eign. Hinsvegar er það skýrt tekið fram hér í gr., að greiðsludagur vaxta af öllum innstæðum í bönkum og sparisjóðum er 31. des., svo það er augljóst, hvað langt bil verður í þessum tilfellum; það er frá því vextirnir hafa verið reiknaðir út og þangað til gjalddagi vaxtamóttakanda er á tekjuskatti og hann getur fengið þennan ¼ endurgreiddan. Maður getur sagt að þetta sé dálítill galli, en ég held þó ekki svo mikill, að hann sé verulega hættulegur. Þá er það dæmið, sem hv. 5. landsk. tók, um það, að maður ætti ekki að greiða neinn tekjuskatt, þótt hann hinsvegar ætti að fá endurgreiðslu á 300 kr. Það er alveg eins og hv. 5. landsk. sagði, að þegar sá sami maður myndi hafa átt að greiða tekjuskatt, þá kemur hann með sín skilríki fyrir því, að ¼ vaxtanna hafi verið haldið eftir, og hann kemur með þau í stað þess að greiða skattinn. Þetta er engin nýjung í skattal. Þetta er aðeins aðferð til þess að ná í ákveðinn hluta ríkistekna. sem oft hefir ekki tekizt að ná að öðrum kosti, vegna ýmss að ekki er hægt að fá fullkomlega rétt framtal á þessu sviði. Ég býst við, að ýmsir innheimtumenn myndu fá þarna um stundarsakir allmikið fé milli handa, sem þeim er ætlað að geyma, og verða þeir að hafa þetta fé handbært, því að í raun og veru ættu allir að telja fram og þá að fá þetta endurgreitt. Reyndin mun líka verða sú, að ýmsir skila ekki sínum kvittunum. Þeir falla frá frá endurgreiðslu og losna um leið frá skatti þeim, sem þeir munu hafa átt að greiða að öðrum kosti. Ég sé ekki neina hættu við það, að innheimtumenn hafi þetta fé milli handa, af því ýmsir innheimtumenn ríkisins hafa mikið fé með höndum. Hér í Reykjavík yrðu þetta stærstar upphæðir og býst ég við, að það færi svo, að þær yrðu lagðar á vöxtu á meðan þær væru geymdar og ríkið fengi vaxtatekjurnar. Ég held, enda þótt þetta sé laukrétt aths. hjá hv. 5. landsk., að hér sé nokkuð langt bil á milli greiðsludag,, og að nokkur óþægindi geti orðið í sambandi við það, þá sé það varla nægileg ástæða til þess að hafna frv.