Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. (Jón Kjartansson) Það eru aðeins örfá orð, er jeg vildi láta fylgja til árjettingar nál. Frv. þetta er komið frá hv.Ed., eins og kunnugt er, og þangað komið frá póststjórninni. Aðalbreytingarnar, sem hv.Ed. gerði á frv., eru í því fólgnar að lækka gjald af minstu póstávísunum úr 30 aurum niður í 15 aura. Er þetta aðallega gert vegna blaðanna, sem alment mun vera orðið, að borguð sjeu með póstávísun. Raunar virðist þetta dálítið óeðlilegt að hafa þetta gjald svona lítið, þegar miðað er við það, að undir almenn brjefspjöld eru einnig greiddir 15 aurar. En sem sagt, almenningi kemur þetta vel, einkum hvað borgun blaða og tímarita snertir. Frekar þarf jeg ekki um mál þetta að ræða, en leyfi mjer að leggja til, að hv. deild samþykki frv. eins og það er á þskj. 104.

Forsætisráðherra (JM): Það er ekki löng greinargerð fyrir þessu litla frv., og í rauninni ætti ekki að þurfa að bæta við hana neinu sem heitir. Jeg vonast eftir, að hv. þingdeildarmenn geti fallist á það, að stjórninni verði gefin heimild sú, sem frv. fer fram á. Landhelgissjóður, sem stofnaður var með lögum 1913, er nú orðinn svo stór, að nægilegt fje er fyrir hendi til þess að kaupa eða láta smíða lítið strandvarnaskip. Jeg held mjer sje óhætt að segja, að sjóðurinn sje nú, eða eigi að vera í honum, rúmlega 1 miljón króna. Hjer er farið fram á, að verja megi úr sjóðnum alt að 700 þús. kr. í því skyni að kaupa eða láta smíða strandvarnaskip, og vona jeg, að hægt verði að fá gott skip og okkur hentugt fyrir minna verð. Það hefir verið grenslast eftir, hvort hægt myndi að fá hentugt skip keypt, eða hvort betra væri að láta smíða það, og hefir ráðuneytið horfið að því ráði, að best mundi vera að byggja skip á stærð við meðaltogara, og er það í samrmi við till. sjávarútvegsnefnda. Á þingi 1919 voru samþykt lög, sem heimiluðu stjórninni að kaupa eða láta byggja skip til strandvarna, og má líta svo á, að stjórnin hafi fulla heimild til þess, sem hjer er farið fram á. En þessi heimildarlög minnast hvergi á landhelgissjóðinn, eða að verja eigi honum til þessa, og gleymdist að taka það fram í fyrra, þegar lögunum um sjóðinn var breytt. En þar sem sjóðurinn er orðinn svona stór, þykir sjálfsagt að verja nokkrum hluta hans í þessu augnamiði, og þess vegna er frv. borið fram. Um nauðsyn þessa máls eru ekki skiftar skoðanir. Við höfum sjeð og sannfærst um, að þörf er á fullkomnari strandvörnum. Í fyrra getum við sagt, að strandvarnirnar hafi verið allgóðar, og þó var skip það, er við hjeldum úti, alls ekki fullnægjandi. En með því að bæta öðru við ættu strandvarnirnar að verða viðunandi, því sjálfsagt er að slaka ekki í neinu á kröfunum til Dana, enda heppilegt að hafa samvinnu við þá í þessu efni; það sýndi sig í sumar, er leið. Jeg sje svo ekki ástæðu til að orðlengja frekar um frv., en vona hinsvegar, að enginn rísi á móti því, að stjórnin fái þessa heimild, sem farið er fram á.

Tryggvi Þórhallsson Jeg stend ekki upp til þess að rísa á móti frv. þessu. Síður en svo; því jeg get miklu frekar lýst ánægju minni yfir, að það skuli hafa komið fram. Það, sem sjerstaklega gleður mig, er, að hæstv. landsstjórn skuli telja fært að leggja fram 700 þús. kr. nú til byggingar strandvarnaskips, auk þess, sem mjer er kunnugt um úr fjvn., að allmikið fje þarf að leggja fram að auki til rekstrarkostnaðar skipsins. Þetta gleður mig stórlega, því að hjer er um mjög þýðingarmikið mál að ræða fyrir sjávarútveginn. Það, sem sjerstaklega kom mjer til að standa upp, var, að þegar svona stórt spor er stigið til að styðja sjávarútveginn, þá megi treysta því, að gott samkomulag verði einnig um að koma líku fram fyrir landbúnaðinn, því eins og kunnugt er, liggja fyrir kröfur um stofnun allmyndarlegrar lánsstofnunar fyrir hann, og sömuleiðis koma fram mjög bráðlega kröfur um betra skipulag á kjötsölunni. Jeg vildi því mega vona, að hinn sami velvilji, sem ríkir með frv. þessu, verði og gagnvart þessum kröfum bænda. Og úr því ríkinu er nú talið fært að leggja fram svo mikið fje vegna sjávarútvegsins, þá verði heldur ekki nein fyrirstaða á, að ríkið leggi fram ríflega fje til ræktunarsjóðs, íshúsanna og kæliskips.

Fjármálaráðherra (JÞ): Jeg vildi mega láta þau orð fylgja frv. þessu fyrir hönd fjármálaráðuneytisins, að stjórnin leggur það fyrir þingið í fullu trausti þess, að það vilji leggja fram það fje, sem þarf til greiðslu kostnaðar við rekstur skipsins, þegar til kemur. Og ef þær tekjur, sem ríkissjóður hefir nú, nægja ekki til þess, þá sjái Alþingi honum fyrir nýjum tekjuauka til að standast þann kostnað. Jeg hefi viljað láta þessa getið strax, til þess að ekki væri hægt að segja eftir á, að ekkert hefði verið um þetta atriði hugsað. Vitanlega eru engar skýrar áætlanir til um það, hversu rekstrarkostnaðurinn muni verða mikill, en gert hefir verið ráð fyrir, að hann muni verða um milj. kr. árlega. Út af ummælum háttv.þm. Str. (TrÞ) vil jeg taka það fram, að með frv. þessu er ekki lagt fram neitt fje, heldur aðeins farið fram á að fá heimild til að ráðstafa því fje, sem áður er útvegað. Er því hjer einungis um ráðstöfun á útveguðu fje að ræða, en ekki fjárframlag af hendi ríkissjóðs, nema að því leyti, sem meira þarf til rekstrar skipsins en landhelgissjóður getur borgað.

Bjarni Jónsson Jeg get lýst ánægju minni yfir frv. þessu, þótt jeg hinsvegar líti svo á, að stjórnin hafi haft heimild þá, er hún fer hjer fram á að fá. Má því telja kurteisi af henni að sækja um hana nú. Jeg þarf varla að taka það fram, að jeg tel sjálfsagt, að lagt verði fram fje af ríkissjóði til rekstrarkostnaðar strandvarnaskipi því, er hjer ræðir um, að svo miklu leyti sem landhelgissjóðurinn hrekkur ekki til þess. En að sjálfsögðu þarf þá að leggja fram fje til samsvarandi ríkislögreglu á landi, til verndar borgurunum fyrir útlendingum og ofstopamönnum. Að síðustu vil jeg taka undir með hv.þm. Str. (TrÞ), að reynt verði að leggja fram fje sem mögulegt er til eflingar þeirrar stjettar, sem lengst hefir verið kjarni þjóðfjelagsins, svo hún geti blómgast og dafnað í næði.

Forsætisráðherra (JM); Eins og búast mátti við, hafa engin mótmæli komið fram gegn frv. þessu. En út af ummælum háttv.þm. Str. (TrÞ) vil jeg taka það fram, að um ný framlög frá ríkissjóði til byggingar þessa skips er ekkert að tala hjer, heldur aðeins um greiðslu á skuldum frá ríkissjóði til landhelgissjóðs. Um framlög frá ríkissjóði er því hjer ekkert að tala, nema til rekstrar skipsins að nokkrum eða miklum hluta. Út af ummælum háttv.þm. Dala. (BJ) skal það tekið fram, að slíka heimild, sem hjer er farið fram á að fá, varð stjórnin að hafa til þess að mega nota landhelgissjóðinn, því að þó heimild sje til fyrir stjórnina að láta byggja skip til strandvarna, þá hefir hún ekki heimild til að nota fje úr landhelgissjóði til þess. Leyfi jeg mjer svo að leggja til, að málinu verði vísað til sjávarútvegsnefndar.

Jón Baldvinsson Jeg býst við að greiða atkvæði með frv. þessu, en af því svo er, vil jeg ekki láta ómótmælt þeirri samlíking háttv.þm. Dala. (BJ), að bera saman nauðsyn þá, sem á því er að verja landhelgina, og að fá ríkislögreglu á landi. Þetta er svo mikil fjarstæða, að hvorki hann eða aðrir háttv.þm., sem tekið hafa sjer það fyrir hendur að verja ríkislögregluna, hafa ennþá komið með neitt, sem sannar í neinu nauðsyn hennar. Hvað þá heldur, að nauðsyn hennar væri sambærileg þeirri miklu þörf, sem á því er að verja landhelgina fyrir útlendum lögbrjótum. Annars veit jeg ekki betur en lögreglan hjer hafi altaf haft í fullu trje við útlendinga þá, sem hingað hafa komið á útlendum flutningaskipum. Jeg vildi aðeins segja þetta, til þess að því yrði ekki slegið föstu, að sama nauðsyn væri á að fá ríkislögreglu á landi og að verja landhelgina.

Bjarni Jónsson Það þýðir ekkert fyrir háttv. 2. þm. Reykv. (JBald) að vera að mótmæla samlíkingu minni, því að hún er rjett og liggur í augum uppi fyrir hverjum þeim, sem opin hefir augu sín. Getur hann því látið sjer nægja sigurinn með rakarabúðirnar áðan, því að þar reyndist hann mjer snjallari.

Ágúst Flygenring Þar sem frsm. þessa máls er ekki viðstaddur, og ekki heldur sá, sem borið hefir fram brtt. við frv., vil jeg leyfa mjer að óska þess, að málið verði tekið út af dagskrá.

Frsm. (Jón Baldvinsson) Þetta er frh. 3. umr. Henni var frestað um daginn og málinu vísað til allshn.Nál. er á þskj. 125. Þetta mál er svo einfalt, að ekki þarf miklu þar við bæta, sem sagt er í nál. Jeg tel ekki varhugavert að veita kaupstaðastjórnum slíka heimild, sem frv. fer fram á. Jeg vil vekja athygli á því, að nefndin fann tvær villur í frv., sem annaðhvort stafa af misritun eða eru prentvillur. Í frv. er vitnað í lög nr. 29, en á að vera 79. 2. málsgrein á að byrja á „enn“, en ekki „eins“. Nefndin álítur, að þetta megi laga í uppprentun milli deilda. Brtt. kom fram frá hv.þm. Dala. (BJ), á þá leið, að konfektbúðir sjeu undanskildar þessum lokunartíma. Jeg fyrir mitt leyti sje enga ástæðu til þess; það hlýtur að liggja í valdi bæjarstjórnar hvers bæjar, að sjá um, að alt fari þar sæmilega fram og setja reglur handa mönnum að fara eftir. Því sje jeg ekki ástæðu til að undanskilja konfektbúðir. Meirihluti nefndarinnar er á móti tillögunni. Tveir nefndarmenn í allshn. áskilja sjer óbundið atkv. um málið, og munu skýra frá, í hverju fyrirvarinn liggur. Eins og kunnugt er, afgreiddi hv. deild málið í fyrra, og var það þá samþykt í einu hljóði, en felt frá 2. umr. í hv.Ed. Því fór allshn. svo ítarlega í málið nú.

Bjarni Jónsson Jeg hefi leyft mjer að koma fram með brtt. við þetta frv. Það er í sjálfu sjer eins og önnur frv. af þessu tæi, óþarft og á vitlausum grundvelli bygt, því að löggjöfin á ekki að skifta sjer af þessu. Engir menn eru ver farnir en þeir, sem bæjarstjórn á að ráða fyrir, hvernig skuli haga sjer, og það má þykja öfugt á þessum tímum, þegar mest er talað um atvinnuleysi manna, að gefa út lög, sem hindra þá í að leita sjer atvinnu. Undarlegt má það heita, að einmitt á sunnudögum, þegar menn þurfa helst að vera skafnir, skuli rakarabúðir vera lokaðar. Sá, sem selur, er aldrei til fyrir mann, ekki á þeim tíma, sem manni sjálfum er hentugastur. Slík þrælalög bera á sjer erfðamark frá þeim tíma, er enginn var frjáls orða sinna eða gerða. En það má heita lítt samandi afkomendum þeirra manna, sem hingað fluttu norður í haf, til þess að fá að vera í friði. Lakast er þó, þegar bæjarstjórnin vill hola hjer inn 2–3 mönnum, sem lifa á því að selja sælgæti. Þeirra atvinna er öll eftir venjulegan lokunartíma sölubúða, og eru þeir því þannig sviftir atvinnu sinni með lögum. Er þing komið saman til að eyðileggja atvinnu 2–3 manna hjer í Reykjavík? Jeg held það sje langt fyrir neðan okkur þingmenn, að reyna að taka atvinnu af þessum fáu mönnum.

Frsm. (Jón Baldvinsson) Hv. þm. Dala. (BJ) sagði, að frv. þetta væri bygt á vitlausum grundvelli. Þá eru líka lögin um lokunartíma sölubúða bygð á vitlausum grundvelli. Jeg er ekki á sama máli og hv.þm. Dala. um valdsvið bæjarstjórna. Það er rjett, að leggja bæjarstjórn í hendur þau völd, sem ákveða þetta. Það er rangt hjá hv.þm. Dala., að löggjöfin takmarki atvinnufrelsi manna. Hann sagði um konfektbúðirnar, að sala þeirra byrjaði ekki verulega fyr en eftir venjulegan lokunartíma. En nú er engu slegið föstu um það, það getur verið, að það verði ákveðið að loka þeim eigi fyr en klukkan 10 á kvöldin; jeg veit það ekki; bæjarstjórn á að ráða því. En sem sagt, hjer er engu slegið föstu. Það er rjett, að bæjarstjórnir ráði því, hvenær slíkar búðir loka, eins og bæjarstjórnir ráða lokunartíma annara búða.

Jakob Möller Jeg þarf ekki miklu við það að bæta, sem hv.frsm. (JBald) tók fram, en jeg vil vekja athygli á því, að um það leyti, sem lokunartími sölubúða var ákveðinn, var talsverður andróður af einstakra manna hálfu, sem hjeldu því fram, að þetta væri eyðilegging á atvinnu þeirra. Í sambandi við brtt.hv.þm. Dala. (BJ) vil jeg geta þess, að sjerstaklega þeir menn, sem seldu sælgæti, það er að segja, aðkeypt, lögðu mikla áherslu á þetta atriði, og hjeldu því fram, að sælgætisverslun væri engin nema á kvöldin. En reynslan hefir sýnt annað. Ýmsir smákaupmenn voru hræddir og sögðu, að þeir hefðu svo mikil viðskifti eftir lokunartíma, að atvinna þeirra mundi bíða við þetta óbætanlegt tjón. En reynslan hefir nú sýnt, að þetta var einungis ástæðulaus hræðsla, því að með engum ákveðnum lokunartíma draga margir viðskifti sín svo og svo langt fram eftir kvöldinu, og koma þá í þær búðir, sem opnar eru, en þegar lokunartími er ákveðinn, verða menn að koma fyrir þann tíma. Alveg sama máli er að gegna um konfektbúðirnar. Hjer er að vísu tekið fram fyrir hendurnar á einstökum mönnum, en það er bæði þeim sjálfum og öðrum fyrir bestu. Með öllu stjórnleysinu leggja þeir á sig bæði meiri vinnu og meiri kostnað: Nú get jeg ekki stilt mig um að benda hv.þm. Dala. (BJ) á það, að hann er ekki sá þingmaðurinn hjer í deild, sem ætti að brigsla mönnum um ófrjálsræði og þrælslund, því að öllu nær get jeg ekki hugsað mjer gengið persónufrelsi manna en það, að fara að skifta sjer af, hvað hann heitir eða kallar sig.

Bjarni Jónsson „Mikil er trú þín, kona“, má segja við hv. 2. og 3. þm. Reykv. (JBald og JakM). Þeir halda, að þeir hafi vit fyrir hverjum kaupmanni, og vitna til þess, sem reynslan hafi sýnt. En við í fjvn. höfum ekki tíma til að fara í búð fyr en eftir klukkan 7 á kvöldin til að fá okkur vindil eða annað, sem við þurfum að fá. Hv. 2. þm. Reykv. (JBald) hlær. En hvenær er lokað brauðbúð hans? Því er henni ekki lokað klukkan 7 ? Það mundi minka kostnaðinn við Alþýðubrauðgerðina. Menn eru svo kærleiksfullir, að þeir bera hag annara kaupmanna fyrir brjósti, en gá ekki að sinni eigin verslun. En því eru engin lög um, að vinnukona megi ekki gera neitt eftir klukkan 7, eða að húsmóðirin megi ekki bæta bót eða spinna á rokk? Það er þó nákvæmlega það sama. En svo er hitt, að vilja endilega ná í þessa örfáu menn, sem versla með sælgæti, og reyna að eyðileggja alla atvinnu þeirra, því að það er einmitt kunnugt, að þessir menn selja aðallega eftir kl. 7, eða þegar öðrum búðum hefir verið lokað. Svo verður þetta óhagur öllum almenningi og kaupendum gerð margskonar óþægindi með því. Menn verða að hlaupa frá störfum sínum, kanske þegar verst gegnir, til þess að kaupa það, sem vantar í svipinn, vegna þess að kaupmanninum er bannað að versla eftir kl. 7. Hví er þá ekki bændum bannað að selja sauð eða hest eftir kl. 7 á kvöldin? Það virðist liggja beint við, að banna með lögum öll viðskifti manna í milli eftir ákveðinn tíma á kvöldin. Jeg ætla ekki að fara að karpa um það við sessunaut minn, hv. 3. þm. Reykv. (JakM), hvor okkar er frjálslyndari, og mjer hefir aldrei komið til hugar að fara í neina lúsaleit í því efni. Hitt er vitanlegt, að jeg hefi borið fram frv. um mannanöfn. Það hefi jeg gert til þess að bjarga íslenskri tungu og verja hana fyrir erlendri sníkjumenningu. Í því er ekkert ófrelsi, þó að stuðlað sje að því, að börn okkar beri falleg og þjóðleg nöfn, en erlendu skrípin hverfi úr sögunni. Og þó að hv. 3. þm. Reykv. (JakM) finnist, að nærri sjer sje höggvið með því að fordæma þetta ættarnafn, sem hann ber og þykir eflaust vænt um, þá er ekki verið að meina honum að bera nafnið, á meðan hann lifir, aðeins nær þetta til barnabarna hans. Það eru þau, sem samkvæmt frv. mínu eiga að bera íslensk nöfn. Jeg neita því algerlega, að jeg vilji hefta persónufrelsi manna, heldur hefi jeg jafnan skipað mjer þar í sveit og til varnar, þegar ráðist hefir verið á athafnafrelsið. Hvað viðvíkur lokunartíma sölubúða, þá er það ófrelsi, að vera að skipa því með lögum, hvað þær eru lengi opnar. Engum getur komið til hugar að banna húsbóndanum sjálfum að standa í búðinni sinni og afgreiða fram eftir kvöldinu. Hafi búðarfólki verið misboðið með of langri búðarstöðu, þá hefði verið rjettara að skipa með lögum, hvað langan tíma fólkið skyldi vinna, borga því þá aukaborgun, eða fá nýtt fólk til þess að leysa hitt af hólmi. Með þessu ætti að setja undir lekann, en ekki að banna eiganda búðarinnar að hafa hana opna nema ákveðinn tíma. Annars virðist mjer óþarfi að vera að deila um þetta. Þetta er skerðing á persónufrelsi manna, og ekki aðeins seljenda, heldur og kaupenda. Mjer finst t. d. óþarfi að skrifa upp hjá mjer á hverjum morgni, hvað það sje, sem mig muni vanta. Hitt hefir verið venjan, að senda í búðirnar jafnóðum og eitthvað vantaði í svipinn, og sennilegast, að því haldi áfram, því að það þarf enginn mjer að segja, að þessi lög verði betur haldin en önnur þau, er skerða athafnafrelsi manna. Og verður þá alt, sem með þessu vinst, aðeins það, að kenna mönnum að fara á bak við þau og fjölga lögbrotunum í landinu.

Frsm. (Jón Baldvinsson) Jeg sje ekki annað ráð fyrir hendi en að umr. verði frestað einn daginn enn, svo hv.þm. Dala. (BJ) gefist kostur á að lesa nál. Því eins og þm. (BJ) talar, er það öllum auðsætt, að hann hefir ekki lesið nál. og veit því ekki, hvað hann er að fara, þegar hann er að tala um brauðsölubúðirnar. Með frv. er bæjarstjórn gefin heimild til þess að loka öllum brauðsölubúðum kl. 7. Þegar búið er að benda hv.þm. á þetta og hann hefir lesið nál. -  Það er áreiðanlegt, að það verður öllum fyrir bestu, að sölubúðum og þeim búðum og vinnustofum, sem frv. ræðir um, sjeu sett takmörk fyrir því, hversu lengi megi halda opnu. Og almenningur hefir heldur engin óþægindi af þessu. Þegar menn vita, hvenær loka skal, þá haga menn viðskiftunum eftir því. Nú er t. d. engin óánægja yfir því, þótt sölubúðum kaupmanna sje lokað kl. 7 að kvöldi. En búðalokunarlögin hafa verið stórmikil rjettarbót fyrir verslunarfólkið, því að alkunnugt er, að áður ljetu sumir kaupmenn þjóna sína standa í búðunum frá því snemma á morgnana og alt fram til miðnættis. En þegar hv.þm. Dala. (BJ) hefir áttað sig á öllu þessu, vona jeg, að hann taki brtt. sína aftur og greiði frv. atkv.

Jón Kjartansson Eins og sjá má á nál., þá hefi jeg skrifað undir það með fyrirvara. Jeg get tekið í sama strenginn og hv.þm. Dala. (BJ), að mál þetta er nauðaómerkilegt og virðist ekki hafa mikið erindi á þingið. Hv. Ed. sá fyrir því í fyrra, og geri jeg ráð fyrir, að það strandi þar aftur, ef það kemst þá út úr þessari hv. deild. Fyrirvari minn byggist á því, að jeg tel brtt.hv.þm. Dala. (BJ) á rökum bygða, og mun jeg því fylgja henni. Eins og hann hefir tekið fram, er það kvöldsalan, sem er aðalatvinna þessara sælgætisbúða, svo að ætti að banna þeim sölu eftir kl. 7, þá er það sama sem að eyðileggja atvinnu þessara manna. Svo er líka aðgætandi, að flestar brauðsölubúðir versla með sælgæti. Yrði nú ofan á, að brauðsölubúðir mættu versla til kl. 9, en konfektbúðirnar aðeins til 7, þá er þetta mikið ranglæti. Virðist því alt mæla með því, að þessar búðir njóti sömu söluskilyrðanna. En að loka brauðsölubúðum kl. 7, myndi reynast afar óþægilegt flestum, er við þær þurfa að skifta, einkum þó verkamönnum, sem oft eru að vinna fram að þeim tíma eða lengur. Þessvegna held jeg, að besta lausnin á þessu máli sje brtt.hv.þm. Dala., og mun jeg fylgja henni.

Bjarni Jónsson Það er alveg rjett, að jeg hafði ekki athugað nál. þetta, og því síður dottið í hug, það sem jeg þykist þó geta lesið út úr því, að hv. 2. þm. Reykv. (JBald) ætli nú að afhenda bæjarstjórninni brauðsölubúð þá, er hann hefir haft. Hitt sjest að vísu ekki, hvort bæjarstjórn á að reka Alþýðubrauðgerðina. En þar sem þm. tekur nú upp á þessu, verður það að álítast, að hann sje orðinn þreyttur á að standa í búðinni sinni. Við því er vitanlega ekkert að segja, en rjettara mundi þó hafa verið og betra að fá nýja menn til þess að afgreiða í búðinni, heldur en að láta bæjarstjórn ráða þar nokkuru um. Jeg er algerlega á móti því, að afhenda bæjarstjórn það vald, sem þingið hefir. Alþingi á sjálft að setja lög, þar sem því þykir ástæða til að skipa fyrir um, en ekki að fela öðrum að gera það. Við höfum fengið nóg af þessum heimildarlögum, sem eru ranglát og koma auk þess í bág við stjórnarskrána, eins og t. d. húsaleigulögin, sem þó eru illræmdust af öllum þeim lagasetningum síðari ára og hafa mestri kúgun og bölvun valdið í þessum bæ. - Jeg sje, að hv. 2. þm. Reykv. (JBald) brosir. - Hjer er að vísu ekki um rússneska bolsivíkabyltingu að ræða, en vita má hann það, að á mjóum þvengjum læra hundarnir að stela. Að endingu vil jeg endurtaka þetta: Alþingi á ekki að fela mönnum eða stofnunum í landinu það vald, sem það hefir. Metnaður þess á að vera það mikill, að það kjósi í lengstu lög að fara sjálft með valdið.