Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta skulu ekki vera mörg orð. Ég hygg að það fari ekki á milli mála, að þetta frv. sé, eins og hæstv. ráðh. tók fram, það vel unnið að við þurfum litlar aths. út af fyrir sig við það að gera, og miðað við það, hvernig hér hefur verið að staðið, þá efast ég ekki um að margt í þessu frv. er til mikilla bóta. Ég legg sérstaklega áherslu á það atriði frv. sem snertir umdæmisstjórana og það aukna vald, sem hæstv. ráðh. lagði áherslu á að þar með væri flutt út í héruðin sem líður í því að flytja vald og áhrif heim í héruðin, þannig að öll ákvarðanataka um hvað eina færi ekki alltaf og ævinlega fram í höfuðstöðvunum hér á höfuðborgarsvæðinu. Ég vona sem sagt að af þessum ákvæðum leiði það, að umdæmisstjórarnir fái meiri áhrif, fái meiri völd og reynslan af þessu verði í alla staði jákvæð, svo sem hún hefur verið í öðrum þeim tilfellum þar sem slík valddreifing hefur átt sér stað. Hitt atriðið, sem ég tel einnig til mikilla bóta og þá alveg sérstaklega fyrir Alþ. og fjvn., er áætlanagerðin sem gert er ráð fyrir í frv., í 9. gr. þess, þ. e. a. s. áætlun um framkvæmdir stofnunarinnar til fjögurra ára í senn. Hér er tvímælalaust um skref til bóta að ræða. Við væntum þess auðvitað að hér verði um raunhæfa framkvæmd að ræða og að þessar áætlanir geti orðið sem réttastar og þá ekki hvað síst með tilliti til þess, að verðbólgan hægi a. m. k. það á sér að það verði eitthvað að marka þær tölur sem þar verða gefnar upp, þær verði ekki orðnar úreltar þegar á næsta ári, eins og raun hefur orðið á um flestar þær áætlanir, sem opinberar stofnanir hafa þurft að gera á liðnum árum. En fyrir Alþ. og þá alveg sérstaklega fyrir fjvn. er þetta atriði til mikilla bóta. Frv. í heild vekur eðlilega upp spurningar um símaþjónustuna í landinu almennt. Það er vitað, eins og hæstv. ráðh. kom inn á, að þar hefur margt breyst og margt orðið til mikils batnaðar. Hér er líka um þá stofnun að ræða sem er hvað nátengdust fólkinu hvað snertir hin ýmsu mannlegu samskipti, og því veltur á miklu að þar takist vel til um allt starf. Uppbyggingu sjálfvirku stöðvanna í þéttbýli er nú að ég hygg lokið. Við austfirðingar urðum þar eins og oft áður einna seinastir til að fá á fulla leiðréttingu, en hún er þó nú komin. Og síðan er þessi uppbygging hafin að vissu marki í sveitum. Sjálfvirku stöðvarnar eru auðvitað um allt mikil bót og ekki vildi ég missa þá stöðu. Þó að vinur minn. Sigurður Blöndal, segist vilja helst banna að sjálfvirkur sími komist nokkurn tíma inn í Hallormsstað til þess að rjúfa friðhelgi sína á þeim tímum sem hann vill hafa hana ríkjandi, þá hygg ég að mikill meiri hluti sé á því að hið sjálfvirka kerfi hafi reynst til mikilla bóta. Það hefur hins vegar áreiðanlega fyrst í stað og kannske alla tíð leitt til allmiklu meiri símakostnaðar hjá fólki almennt. Og þá kemur auðvitað upp hin mikla spurning um það, sem hæstv. ráðh. vék að í lok ræðu sinnar og var reyndar til umr. hér í sambandi við fsp. frá mér á dögunum, hvernig við getum reynt sem allra fyrst að ná jöfnuði í símgjöldum um allt land, þannig að landið verði í raun allt eitt gjaldsvæði og afnotin af símanum verði sem minnst forréttindi fyrir það fólk sem býr á höfuðborgarsvæðinu, - forréttindi segi ég vegna þeirrar miklu miðstöðvarbyggingar á öllum sviðum sem er á þessu svæði. Ég sem sagt ítreka þær áskoranir, sem ég hef áður haft uppi til hæstv. ráðh. og hann tekið vel undir, að stefna sem hraðast og best að því að jöfnun símgjalda verði sem fyrst raunhæf, að fólk, hvar sem það býr á landinu, njóti sama réttar í þessum efnum og þurfi ekki að greiða okurverð fyrir það eitt að vera á fjarlægu landshorni til að ná sambandi við hinar ýmsu þjónustustofnanir sem eru á höfuðborgarsvæðinu og reyndar líka út fyrir sitt oft tiltölulega takmarkaða svæði eða byggðarlag. Áður hefur verið minnst á það og hæstv. ráðh. kom inn á það, að margar stöðvar hefðu verið lagðar niður og það væri ætlunin að halda þeirri stefnu áfram að vissu marki, en um leið að tengja þessar stöðvar og þá aðila, sem þeirra njóta, við stöðvar sem hefðu lengri tíma. Um þetta er ekki nema gott eitt að segja, enda hlýtur að vera mjög nauðsynlegt að símaþjónustan, einkum þó hvað snertir neyðarþjónustu í sveitunum, geti orðið sem allra best, en á það hefur mjög skort. Auðvitað batnaði það ekki við það að símatími sumra þessara stöðva var fyrir nokkru styttur og um leið versnuðu möguleikarnir í þessu sambandi. Hér er aftur sem sagt ætlunin að ráða á þessu bót. Hins vegar hef ég verið svolítið efins um, að opnunartíma hinna ýmsu stöðva í þéttbýli ætti að stytta, vegna hinna mörgu sem enn hafa þó ekki síma, en þurfa að hafa þar að vissan aðgang, og á vissum tímabilum verður álag á þessum stöðvum geysimikið. Ég nefni núna aðeins t. d. fyrir austan hjá okkur loðnutímabilið og það mikla álag sem er á símstöðvunum á þessum tíma. Og þá er auðvitað rétt að hafa í huga að hafa vissan sveigjanleika líka í opnunartíma þessara stöðva og möguleikum fólks til þess að komast inn á stöðvarnar til þess að hringja, einmitt með tilliti til sveiflna í atvinnulífi svipað og er með loðnuvertíðina nú. Ég sem sagt ítreka enn einu sinni áskorun til hæstv. ráðh. um að hann vinni sem hraðast og best að jöfnun símgjalda, vinni sem hraðast og best að framkvæmd þeirrar þál., sem hér var samþ. á Alþ. fyrir nær þrem árum og allir voru sammála um að vinna bæri að. En ég get ekki farið héðan án þess að bera fram eina litla spurningu til hæstv. ráðh. Ég veit ekki hvort hann getur svarað henni, en ég vona það þó. Það er varðandi umdæmisstjórana og símaumdæmin. Ég ætla að vona að varðandi okkar umdæmi eystra verði engin breyting á hvað snertir aðalstöðina, ef svo mætti segja, eða aðsetur umdæmisstjórans. Ég vona að það sé ekki meiningin með þessu frv. að breyta þar til þ. e. a. s. að umdæmisstjóri okkar austfirðinga haldi áfram að sitja á þeim merka stað, Seyðisfirði, sem er orðinn sérstaklega merktur auðvitað í þessu tilliti, eins og hæstv. ráðh. kom inn á, með það verði ekki farið að hringla eins og maður hefur stundum heyrt raddir um.



Herra forseti. Ég vil þakka hv. 7. landsk. þm., Helga Seljan, fyrir undirtektir hans undir þetta frv. Segir mér svo hugur að eins muni verða um aðra hv. þm., að þeir séu fúsir til að styðja málið, enda er megintilgangur málsins, eins og hefur komið fram í umr., að gera skipulagninguna hagkvæmari og betri og stjórnunina auðveldari á þessari stærstu stofnun landsins. Það er besta tryggingin fyrir því að gjald til stofnunarinnar geti verið í sæmilegu hófi, því að stofnun, sem hefur ekki tekjur nema af eigin rekstri, verður auðvitað að gæta hvors tveggja: að ná í hæfilega háar tekjur og fara vel með. Að þessu er stefnt með frv. sem hér er lagt fram. Út af því, sem hv. þm. sagði um að austfirðingar hefðu orðið síðastir með sjálfvirka kerfið, þá datt mér nú í hug hvort það hafi ekki verið gert til þess að jafna upp, af því að þar kom síminn fyrst á land. Það hefur sennilega ekki verið haft í huga. En út af fsp., sem ég ætla að svara, því að annað í ræðu hans gefur ekki tilefni til þess, þá vil ég segja það um umdæmisstjórastörfin að þeim hefur þegar verið breytt í nútímahorf þar sem hefur fallið til af sjálfu sér, eins og t. d. þegar bæjarsímastjórinn í Reykjavík varð að hætta vegna aldurs. Þá var ákveðið með reglugerð að sameina starf ritsímastjóra og bæjarsímastjóra í eitt starf stöðvarstjórans í Reykjavík. Það er eins og þetta frv. og reglugerðin gera ráð fyrir og er þegar komið í framkvæmd. Bæjarsímastjóri, sem þá var, tók við starfi umdæmisstjóra. En hann var því miður ekki langlífur í því svo að það hefur komið annar maður í hans stað. Á Akureyri varð umdæmisstjórinn að hætta vegna aldurs og þá var umdæmisstjóri skipaður fyrir allt Norðurland, eins og þetta frv. gerir ráð fyrir. Aftur á Austurlandi hefur ekki verið nein breyting og það er enga breytingu að finna í þessu frv. um tilfærslu á umdæmisstjóranum þar. En sá, sem í því embætti situr, situr meðan honum endist aldur til eða hann hættir af öðrum ástæðum. Það verður svo endurnýjað þegar þar að kemur, en frv. gerir ekki ráð fyrir neinni breytingu.



Herra forseti. Allshn. Ed. hefur á nokkrum fundum sínum fjallað um frv. til l. um skotvopn, sprengiefni og skotelda. Eins og fram kom í ræðu hæstv. dómsmrh., er hann mælti fyrir frv. hér í hv. Ed., var það afgreitt í d. á síðasta þingi, en varð ekki afgreitt þá í hv. Nd. Brtt. þær, sem samþykktar voru í Ed. í fyrra, voru nú felldar inn í frv. Enn gerir allshn. Ed. till. um nokkrar breytingar og eru þær prentaðar á þskj. 318. Er í þessum brtt. verulega stuðst við umsögn og tillögur lögreglustjórans í Reykjavík sem hann setti fram í vetur. Þá hefur n. haft samráð við dómsmrn. um brtt. 1. brtt. er um viðbót við 5. gr., þar sem gert er ráð fyrir að dómsmrh. geti sett í reglugerð kröfur um vörslu hleðslutækja, púðurs og hvellhettna og sömuleiðis um lágmarkskunnáttu handhafa skotvopnaleyfis til að fara með hleðslutæki. Þá er gert ráð fyrir að setja megi reglugerðarákvæði um að sérstakt leyfi lögreglustjóra þurfi til að fara með hleðslutæki. Við 6. gr. frv. er brtt., sem gerir ráð fyrir að þeir, sem fái leyfi til framleiðslu skotvopna, skotfæra, sprengiefnis eða skotelda, þurfi að uppfylla sömu skilyrði og þeir, sem fá leyfi til að eignast skotvopn. Inn í 15. gr. eru þegar komin ákvæði um kunnáttu þeirra sem leyfi þessi fá. Fellt er niður orðalag um að þeir, sem fá leyfi til að versla með þetta, skuli vera ábyggilegir, en í staðinn tekin upp viðmiðun við þá sem hafa skotvopnaleyfi, vegna þess að mönnum þótti fyrra orðalagið dálítið teygjanlegt og gæti verið örðugt að dæma fullkomlega þar um. Brtt. við 10. gr. er tilsvarandi við breytingu á 6. gr. Er vísað til skilyrða 15. gr. um veitingu skotvopnaleyfis og gert ráð fyrir að leyfi til verslunar með skotvopn sé því bundið að verslunarfyrirtæki, sem leyfi fái til sölu á skotvopnum, hafi í þjónustu sinni mann sem fullnægi skilyrðum 15. gr. um skotvopnaleyfi og sé ábyrgur fyrir vörslu varanna. Allshn. leggur til að viðbótarákvæði komi við 11. gr., þar sem lögreglustjóri fái heimild til að leggja hald á skotvopn og skotfæri, ef hann telur vörslu varanna ábótavant, enda tilkynni hann dómsmrn. tafarlaust um framkvæmdina. Verður þá í verkahring dómsmrn. að ákveða framhaldsaðgerðir. Við 20. gr. frv. eru gerðar tvær brtt. Önnur er um rétt lögreglu til að færa mann til skoðunar hjá lækni, ef lögreglan telur sig hafa ástæðu til að ætla að brotin séu ákvæði gr. um bann við því að þeir, sem eru undir áhrifum áfengis eða annarra vímugjafa, fari með skotvopn. Þarna er um hliðstæð ákvæði að ræða og eru í umferðarlögunum. Hin brtt. felur í sér að ekki megi skjóta úr ökutæki á ferð. Þá er loks lagt til að í 22. gr. komi ákvæði um geymslu skotvopna, þar sem eigendur þeirra séu skyldaðir til að geyma skotvopn og skotfæri í aðskildum læstum hirslum, þannig að skotvopn og skotfæri séu ekki í sömu hirslunni. Eins og fram kemur, ef brtt. allshn. eru athugaðar, var sú skoðun uppi í n. að fremur bæri að herða ákvæði frv. um alla meðferð og geymslu skotvopna og skotfæra. N. telur nauðsynlegt að sett séu ákvæði í reglugerð sem stuðli að því að auðvelda allt eftirlit með meðferð og vörslu skotfæra og skotvopna, hvort sem er í verslunum, heimahúsum eða við notkun. Fram kom að nm. töldu nauðsynlegt að fram færu kannanir á því, hvort lögum væri hlýtt um vörslu skotvopna og skotfæra. Þá var rætt um nauðsyn þess að skotvopnum og skotfærum fylgdu nákvæmar upplýsingar á íslensku um alla meðferð tækja þeirra og hættulegra efna sem fjallað er um í lögum þessum. Nm. voru sammála um að nauðsynlegt væri að fylgjast sem best með skráningu skotvopna og skotleyfa og æskilegt væri að halda allsherjarskrá um skotvopn og skotleyfi. Ekki er í frv. ákvæði um bann við að skjóta úr flugvél, en fram kom að e. t. v. mætti finna dæmi um að hér á landi hefði verið skotið á dýr úr flugvélum og ástæða gæti verið til að setja í reglugerð bann við slíku. Herra forseti. Ég vil að lokum ítreka það, sem segir í nál., að allshn. Ed. leggur til að frv. verði samþ. með þeim breytingum, sem hér hefur verið lýst. Hv. 2. þm. Norðurl. e. var fjarverandi við afgreiðslu málsins.



Herra forseti. Ég vil aðeins í stuttu máli lýsa yfir ánægju minni með brtt. frá allshn. í heild sem hv. frsm. gerði grein fyrir. Að því er ég best fæ séð miða þær allar að því að herða eftirlit og auka aðhald um skynsamlega og mennilega meðferð á þessum veiðivopnum. Og ég er enn sem fyrr þeirrar skoðunar, að mjög mikið sé í húfi að við drögum sem allra mest úr hættunni á misnotkun þessara tækja, hvort heldur af gáleysi, vankunnáttu, kjánaskap eða giftuleysi. Mér virðast allar þessar till. miða í þá átt. Ég geri mér að vísu ekki alveg grein fyrir því, hvað við er átt þar sem ræðir um tæki til hleðslu á skotfærum. Mér er það minnistætt, í þann mund sem ég fór að fara með byssu austur á landi, áður en löggjöf um byssuleyfi gekk í gildi, að tæki notuðum við engin til þess að hlaða með patrónur önnur en þau sem við sjálfir bjuggum til og var þá stauturinn til þess að þjappa við forhlaðinu. Nú hef ég frétt það mér til dálítillar gleði, að ýmsir veiðimenn eru farnir að hlaða haglabyssuskot sín að nýju og spara með því allmikið fé, en þetta mun hafa byrjað aftur vegna þess að í stað pappaskothylkjanna, sem flutt voru inn um langa hríð og komu í staðinn fyrir messingpatrónurnar, er nú farið að flytja inn þessi skotfæri eða skot í plastpatrónum eða skothylkjum sem hægt er að hlaða aftur nokkrum sinnum með ágætis árangri. Hvað sem því líður, þá er ég eflaus um að það er rétt að stuðla að gætilegri meðferð á hvellettum og púðri sem til þessara hluta eru notuð, því að dæmi veit ég þess að orðið hafi slæm meiðsli af klaufalegri meðferð á þessu sprengiefni við hleðslu á skotfærum. Enn sem fyrr er ég þeirrar skoðunar, að taka beri það til alvarlegrar athugunar hvort ekki beri að setja sérstök lög um skotveiði sem brúað geti bilið á milli þeirrar löggjafar, sem hér um ræðir, og t. d. fuglafriðunarlaganna og fyllt geti upp í ýmis önnur göt varðandi skotveiðar á landi hér. Ég er vissulega samþykkur brtt. við 3. mgr. 20. gr., sem kveður á um að ekki megi hleypa af skoti á vegum, yfir vegi, úr ökutæki á ferð. Ég vildi gjarnan einmitt í þess háttar löggjöf sem ég ræddi um, um skotveiði yfirleitt, að bannað yrði að skjóta úr bíl á ferð. Ég hef heyrt sögur eins og hv. frsm. allshn. gat um áðan, en ekki fengið sönnur á þeim, að skotið hafi verið hreindýr úr flugvél. Aftur á móti veit ég sönnur á því, að hreindýr hafi verið skotin úr bíl. Fyrir allmörgum árum fundust hræ inni í Hamarsdal af 12 hreinkúm sem höfðu verið skotnar í kviðinn með haglabyssu. Sá fannst ekki sem þennan verknað hafði framið, en ummerki sýndu það ljóslega að kýrnar höfðu verið eknar uppi, hreinkýrnar komnar að burði og höfðu verið eknar uppi af jeppa og þessi vesalings maður, sem hlýtur að hafa verið illa sjúkur, vann á þeim með þessum hætti. E. t. v. gætum við aldrei komið í veg fyrir að óhappamenn eða sjúklingar gerðu þetta, hvað svo sem við færðum í lög, að aka uppi veiðidýr á bil og vinna svona á þeim. En ég hneigist til þess að styðja nokkuð skoðun þeirra manna sem telja að við gætum dregið úr hættunni, sem veiðidýrum okkar og aðallega fuglum er búin af of hörðum atgangi skotmanna, með því að kveða á um það t. d. að óleyfilegt sé við rjúpnaveiðar eða fuglaveiðar inni á hálendinu eða inni á heiðunum okkar að aka á bílum af alfaravegi eða nota snjósleða eða vélsleða til slíkra hluta, heldur verði þeir, sem þetta sport vilja stunda, að gera svo vel að hafa fyrir því að fara gangandi. Ég hef mjög sterka tilhneigingu til að styðja þetta sjónarmið, og ég er alveg viss um að við gerðum rétt í því að athuga þetta, hvort við gætum ekki í fyrsta lagi stuðlað að aukinni vernd þessara veiðidýra okkar fyrir of mikilli hörku af atgangi veiðimanna og í öðru lagi gert þessa skemmtilegu iðju, sem sportveiði með byssu er ef almennilega er að unnið, - gert þetta sport skemmtilegra og göfgað það dálítið með því að kveða á um það í lögum hversu þar skuli að unnið. En ég ítreka sem sagt stuðning minn við þessar brtt. í heild.



Herra forseti. Ég vil fagna þessu frv., sem hér liggur fyrir, og tel, að það sé margt í því til bóta. Samt get ég ekki stillt mig um að koma með ábendingar um tvö atriði sem ég tel að ættu að vera innan þessara laga, skal þó ekki fullyrða, hvort annað atriðið er til í öðrum lögum varðandi leyfi til dýraveiða. Fyrra atriðið er það, að mér sýnist að með þeim reglum, sem hér eru settar fram um eigendaskipti á skotvopnum, sé alltaf gert ráð fyrir verslun milli manna í þessum efnum. Þar er um mikinn misskilning að ræða. Sennilega ganga flest skotvopn á Íslandi í dag að erfðum. Maður deyr og einhver annar fær skotvopnin. Það er einmitt í þessum tilfellum sem hættan er mest. Menn hafa geymt skotvopn á einhverjum stað, hvort sem þeir hafa gert það í útihúsi eða heima hjá sér, og það er ekkert eftirlit með því almennilegt, að það sé tryggt að það taki við þessu skotvopni aðili sem hefur leyfi til þess að hafa það undir höndum. E. t. v. er hægt að koma þeirri skyldu á lögreglustjóra, að þeir innkalli skotvopn við dauðsföll og þannig sé tryggt að það verði aldrei nema skamman tíma sem þetta á sér stað, þeirra sé sem sagt skyldan að sjá til þess að einhver afkomenda afli sér tilskilinna leyfa ella sé skotvopnunum skilað. Að þetta eftirlit sé í höndum lögreglustjóra eða sýslumanna er ein leiðin sem kæmi þarna sterklega til greina að fara, og önnur er sú að óska hreinlega eftir því að öll skotvopn séu tryggð og menn verði að greiða tryggingariðgjald af þeim. Þannig yrði það þá í höndum tryggingarfélaga að sjá til þess, ef eigandi fellur frá, að þá sé einhver sem greiði af því iðgjald og þess vegna bundin við ákveðinn mann áfram yfir ákveðnu skotvopni. Hitt atriðið, sem ég vildi vekja athygli á, varðar veiðiskap. Við íslendingar höfum stundað það lengi að veiða sjófugl okkur til matar, og ekki ætla ég að mæla gegn því að það verði gert áfram. Hins vegar tel ég algerlega óviðeigandi að þær veiðar geti átt sér stað með hraðbátum. Það, sem veldur því, er í fyrsta lagi að mikið af þessum sjófugli er það seinfær til flugs að það er varla hægt að flokka það undir veiðiskap lengur, nema þá bara hreina slátrun, ef menn vinna saman að því á hraðbáti, við skulum segja að það séu tveir bátar sem séu notaðir samtímis.

Það er bannað samkv. lögum.

Það má vera að þetta sé í öðrum lögum og þess vegna þurfi ekki að ræða það, og þá tek ég það af dagskrá. En ég get ekki stillt mig um, af því að ég er farinn að ræða um veiðiskapinn, að geta þess, að ég tel að hreindýraveiðar þeirra austfirðinga eigi að leggjast niður og af því að íslendingar telja sig nú vera á svo háu menningarstigi, þá reynum við að komast upp á menningarstig lappanna að slátra þeim eftir eðlilegum leiðum. Ég lít það alveg sömu augum, að okkur er heimilt að fara að veiða hreindýr austur á fjörðum, eins og ef leyft væri að skagfirskir stórbændur mættu selja réttinn til að skjóta úr stóðinu. Ég er alveg viss um að klárarnir mundu hreyfa sig og það gæti orðið álíka mikið sport og kúaveiðarnar þar austur frá.



Herra forseti. Eins og hv. frsm. allshn. gerði grein fyrir, hefur verið haft samráð við dómsmrn. um þær brtt. sem n. ber fram. Ég er þess vegna samþykkur þeim og tel að þær horfi til bóta, bæði að því er varðar það, að þær veita í sumum tilfellum meira aðhald en gert var ráð fyrir samkv. frv. í upphafi svo og af hinu, að þær kveða skýrar á um viss atriði. Ég þarf ekki að fjölyrða frekar um þetta. En út af þeim ábendingum sem hér hafa komið fram, er að sjálfsögðu eðlilegt að n., ef hún telur ástæðu til, taki þær til athugunar áður en málið kemur til 3. umr. Ég hygg þó að frv. taki til þess í raun og veru sem á var minnst. T. d. þegar maður fellur frá sem hefur haft byssuleyfi, hafa erfingjar hans náttúrlega ekki leyfi til þess að fara með þá byssu fyrr en einhver þeirra hefur fengið slíkt leyfi. Auðvitað má segja að það sé ekki hægt að koma í veg fyrir á vissu tímaskeiði að það sé ólöglega farið að, en það væri sem sagt óleyfilegt og ólöglegt ef þannig væri á haldið. Þetta hygg ég að komi fram eða megi leiða af ákveðinni gr. í frv. Út af því, sem sagt var um skot við veiðar, þá er aðeins rétt að taka það fram, að það eru sérstök lög um fuglaveiðar og fuglafriðun og þar eiga ákvæði heima sem lúta að því sem bent var hér á. Ég vil leyfa mér að þakka allshn. fyrir það starf, sem hún hefur lagt af mörkum við athugun á þessu frv. Ég tel mikla nauðsyn á því að fá þessar reglur lögteknar. Hitt er svo annað mál, eins og oft endranær, að það er auðvitað ekki alveg nægilegt að hafa góð lög, heldur verður mikið undir framkvæmdinni komið.