Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti, háttvirtu deildarmenn. - Frv. það til l. um húsaleigu, sem hér er tekið til umr., er samið af n. sem skipuð var af fyrrv. ríkisstj. þann 9. nóv. 5. l. Í n. áttu sæti þessir menn: Árni Tryggvason, cand. juris, fulltrúi lögmanns, og var hann form. n. Enn fremur þeir Sigurjón Á. Ólafsson, fyrrum alþm. og Gunnar Þorsteinsson, hæstaréttarlögmaður. N. var öll sammála um mörg meginatriði, en í ýmsum greinum varð þó ágreiningur, og skilaði Gunnar Þorsteinsson sérstöku áliti og till. um þau. Í þessu frv. er fylgt till. n. í heild um þau atriði, þar sem hún var sammála, en þar, sem ágreiningur varð, er fylgt till. meir í hlutans, þeirra Árna Tryggvasonar og Sigurjóns Á. Ólafssonar. Í einu. atriði hefur ríkisstj. þó talið rétt að víkja frá till. allrar n., þar sem hún leggur til, að húsaleiga megi ekki hækka vegna hækkunar fasteignagjalda, er leiða af hækkun fasteignamatsins, sem nú kemur til framkvæmda, og verður vikið að þessu síðar. Í grg. þeirri, er fylgdi till. n.. er rakin saga þessa máls og greint frá þeim l. öllum, sem sett hafa verið varðandi húsaleigu síðan 4. apríl 1939, að l. um gengisskráningu og ráðstafanir í því sambandi voru samþ. Er ekki þörf á að rekja sögu allrar þeirrar lagasetningar, en látið verður nægja að benda á, að nú eru í gildi þessi l. um húsaleigu: Lög nr. 106 1941, með breyt. og viðaukum 1. nr. 126 1941 og nr. 35 1942, svo og brtt. frá 29. september 1942. Er þá auðsætt að löggjöfin um þetta efni er orðin allruglingsleg og óaðgengileg og því brýn nauðsyn, að gefin séu út heildarlög um húsaleigumál. Frv. það, sem hér liggur fyrir, er heildarl. um húsaleigu, þar sem gildandi ákvæði um þetta efni eru felld saman í eina heild, en ýmsum nýjum bætt við og nokkrar breyt. gerðar á eldri ákvæðum. Því verður ekki neitað, að þessi l. skerða rétt eigenda til að ráðstafa afnotum eigna sinna og réttinn til að ákveða endurgjaldið fyrir afnotaréttinn. En eins og ástatt er í húsnæðismálunum og dýrtíðarmálunum; verður hjá hvorugu komizt. Ég hygg, að nálega allir séu sammála um, að nauðsynlegt sé að takmarka ráðstöfunarrétt húseigenda eins og gert hefur verið til þess að tryggja að það húsnæði, sem til er, verði að notum fyrir sem flesta. Reynslan hefur sýnt, að öll breyting er hættuleg að þessu leyti, og er því ekki`um annað að ræða en að ákvæðin um uppsagnarheimild séu allþröng. Þar, sem fjárráð manna eru í svipinn mikil, er hætt við, að :e fleiri vildu bæta við sig húsnæði ef uppsagnarheimildin væri rýmri. En hitt er einnig jafn mikilvægt að húsaleigunni sé haldið niðri eftir því sem unnt er, og er það stór liður í viðleitni hins opinbera til að hafa hemil á vaxandi dýrtíð og verðbólgu. Er ástæða til að benda á, að öll n. var sammála um þessi tvö meginatriði, eins og sjá má af grg. n. á bls. 5. Eins og fyrr var getið, eru gildandi l. um húsaleigu felld saman í eina heild í þessu frv., en ýmis nýmæli eru þar einnig, og skal þeirra nú getið. Í 1. gr. eru þrenn nýmæli. Í fyrsta lagi er leigusala heimilað að skipta á íbúð í húsi sínu við leigjanda sinn. Er þetta mjög til bóta, því að þess munu dæmi, að eigandi hafi ekki getað skipt á íbúð við leigjanda sinn, þótt hún kæmi leigjanda að fullum notum. Í öðru lagi er eiganda gert heimilt að segja upp samningum um leigu á húsnæði, sem notað er til atvinnureksturs, ef honum er þess brýn þörf sjálfum til atvinnureksturs, og virðist þetta sjálfsögð réttarbót. Í þriðja lagi er ákvæði um, að taka megi uppsögn gilda að nokkru leyti, og úrskurðar húsaleigun. þar um. Virðist þetta sjálfsögð tilhögun til að tryggja, að uppsögn nái ekki til stærra húsnæðis en nauðsyn krefur. Í 3. gr. er bann við, að öðrum sé leigt íbúðarhúsnæði en innanhéraðsmönnum, þó með undanþáguheimild, er nær t.d.. til alþm. og nemenda í fastaskólum. Þar er bann við því, að utanhéraðsmenn flytji í hús, er þeir kunna að kaupa (eða eignast) eftir gildistöku laganna í kaupstöðum eða kauptúnum landsins, nema þeim sé þess brýn þörf. Er þetta ákvæði sett til þess að draga úr fólksflutningum til bæjanna, eins og raunar önnur ákvæði þessarar gr., og virðist þess full þörf. Þá er og í gr. útburðarheimild, að því er varðar utanhéraðsmenn, er hafa tekið húsnæði á leigu ólöglega eða flutt í það. Slík útburðarheimild var sett að því er varðar Rvík með brtt. í september s.l. Þykir rétt, að þessi heimild gildi um allt landið (þ.e. öll kauptún og kaupstaði). Í 4. gr. er það nýmæli, að dagsektir eru hækkaðar úr l00 kr. í 200 kr., ef íbúðarhúsnæði er tekið til annarra nota, og jafnframt öðlast húsaleigun. ráðstöfunarrétt yfir húsnæðinu handa húsnæðislausu fólki. Í 5. gr. er húsaleigun. veitt heimild til að taka til ráðstöfunar tiltekinn hluta af því íbúðarhúsnæði, sem afnotahafi getur án verið og unnt er að skipta úr, að mati n. Skal n. hafa um þetta samráð við hlutaðeigandi bæjar- eða sveitarstj. enda er svo ráð fyrir gert, að ríkisstj. og bæjar- og eða sveitarsjóðir séu sameiginlega ábyrgir fyrir greiðslu á leigu eða skaðabótum vegna framkvæmdar þessa ákvæðis. Hér er í rauninni heimiluð skömmtun á húsnæði. Þá getur afnotahafi sjálfur ráðstafað slíku húsnæði, sem talið er, að hann geti sjálfur án verið, en húsaleigun. fær þá ráðstöfunarrétt yfir því húsnæði, er þannig losnar. Sumum kann að þykja þetta ákvæði of nærgöngult, en öðrum þykir ef til vill of skammt gengið. Eg hygg, að eins og nú standa sakir, sé slík heimild sem þessi alveg nauðsynleg vegna húsnæðisvandræðanna. Í framkvæmdinni ætti gangurinn að vera þessi: Húsaleigun. fær vitneskju um, hvar fólk geti helzt þrengt að sér. Hún hefur tal af þessu fólki og leggur að því að taka til sín í húsakynnin ættingja eða góða kunningja, sem það gæti búið í góðri sambúð við. Má telja víst, að margir tækju slíku vel og kynnu þessu miklu betur en þurfa að taka í húsakynni sín bráðókunnugt fólk. Í 6. gr. er það nýmæli, að hækkun viðhaldskostnaðar skuli reiknuð út fjórum sinnum á ári, miðað við mánuðina janúar til marz 1939, og er heimiluð hækkun á húsaleigunni samkvæmt því frá 1. næsta mánaðar eftir að vísitalan hefur verið reiknuð út. Þetta er réttarbót fyrir húseigendur frá því, sem nú er. Í þessari gr. er ákvæði um það, að ekki megi hækka húsaleigu vegna hækkunar skatta af fasteignum. Eins og kunnugt er, hefur nýlega verið gengið frá endurskoðun á fasteignamatinu og hefur það hækkað allmjög, einkum í Rvík, og að því er talið er nemur hækkunin hér í bæ um 30–35% að meðaltali. Þetta lítur ekki vel út í fljótu bragði, en öll hækkun gjaldanna nemur þó tæpast meiru en 100 kr. á hvert hús í bænum að meðaltali á ári, og virðist þó ekki gerlegt að fara að endurmeta alla húsaleigu í bænum út af slíku, þótt því verði ekki neitað, að réttmætt væri, að leigjendur bæru sinn hluta af hækkuninni. Í sambandi við þessa gr. er ef til vill þörf á sérstöku ákvæði um heimild til hækkunar á húsaleigu í Rvík, ef svo vel skyldi fara, að hitaveitan yrði að veruleika meðan l. eru í gildi, því að vitað er, að mikill kostnaður mun fylgja henni fyrir marga húseigendur, einkum þá, sem eiga gömul hús, þar sem ekki er miðstöðvarhitun, og er þessu hreyft hér til athugunar. Í 7. gr. eru ákvæði um lækkun á húsaleigu vegna vanrækslu á viðhaldsskyldunni eða annarra ástæðna. Er athugandi, hvort þessi ákvæði séu ekki full einhliða. Fólk er mjög misjafnt í umgengni sinni innanhúss, og það virðist ekki óviðeigandi, þótt leigjendum væru lagðar þær skyldur á herðar að fara vel með og ganga vel um leiguhúsnæðið, svo að húseigandi þyrfti ekki að eyða allt of miklu fé í viðhald innanhúss á þessum erfiðu tímum. 8. gr. fjallar um skipun húsaleigun. í Rvík og er ætlunin, að hún sé skipuð fimm mönnum. Störf húsaleigun. hér í bænum hafa verið mjög mikil, einkum eftir að húsnæðisskorturinn færðist svo mjög í aukana, sem raun ber vitni, og er því lagt til, að mönnum verði fjölgað um tvo. Starfssvið n. er ljóst af l. sjálfum, en rétt er þó að gera grein fyrir því í sem stytztu máli. Hún á að dæma um þarfir leigusala fyrir húsnæði og þá um leið réttmæti uppsagna og fellir úrskurði þar um. Hún á að dæma um nothæfi íbúðar fyrir leigutaka, ef leigusali óskar að skipta við hann á íbúð. Hún metur, hvenær leigja megi utanhéraðsmönnum eða leyfa þeim að flytja í hús, er þeir kunna að eiga. Hún lætur framkvæma útburð á utanhéraðsmönnum, er sitja óleyfilega í húsnæði. Hún metur ástæður fyrir því, að eigandi taki íbúðarhúsnæði til annarrar notkunar og veitir leyfi þess, en ráðstafar húsnæði, sem óleyfilega er tekið til slíkrar notkunar. Hún ráðstafar auðum íbúðum, íbúðarherbergjum og öðru húsnæði, er útbúa má til íbúðar. Hún ráðstafar hluta af íbúðum, sem skipta má úr og afnotahafi getur án verið, í samráði við bæjarstjórn og afnotahafa sjáfan. Hún staðfestir breyt. á leigumálum samkvæmt vísitölu. Loks metur hún húsaleigu, meðal annars í öllum nýjum húsum bæði til íbúðar og annarrar notkunar, og er skylt að láta hana samþykkja alla leigumála gerða eftir 14. maí 1940. Þá dæmir hún loks í dagsektir, ef íbúðarhúsnæði er tekið ólöglega til annarrar notkunar. Enn ákvæði um, hversu n. skipti með sér verkum. Ég hef nú getið flestra breyt. frá eldri l., er máli skipta. Þá er það ótalið, að leigutaka er veittur réttur til að fá aftur húsnæði, sem hann hefir verið úrskurðaður úr, ef það er ekki notað eins og tilskilið var. Eins og getið var í upphafi skilaði hr. Gunnar Þorsteinsson, hæstaréttarlögmaður sérstöku áliti um nokkur atriði. Till. hans eru þessar helztar: Að fellt sé niður skilyrðið fyrir gildi uppsagnar, að leigusali hafi eignazt húsið fyrir 9. september 1941. Þetta skilyrði var upphaflega sett til að hefta brask með fasteignir og draga úr uppsögnum og mun þess enn vera full þörf. Þá leggur hann til, að leigusalar fái tveggja vikna frest til að ráðstufa til íbúðarhúsnæði, er þeir kynnu að hafa tekið ólöglega til annarrar notkunar og jafnlangan frest til að ráðstafa auðu húsnæði, en reynslan hefur sýnt að með því er ekki tryggt, að slíku húsnæði sé ráðstafað á beztan hátt til að bæta úr þörfinni. Hann vill fella niður ákvæðið, er heimilar skömmtun á húsnæði. Hann leggur til, að grunnhúsaleiga sé miðuð við leiguna 14. maí 1940, en hún breyttist þannig, að við hana bætist ársfjórðungslega þriðjungur meðaltals framfærsluvísitölu næsta ársfjórðungs á undan. Þetta mundi hækka mjög framfærsluvísitöluna, en hún aftur húsaleiguna, og væri því gagnstætt öllum tilraunum til að lækka dýrtíðina. Þó leggur hann til, að húsaleigun. sé þannig skipuð, að Alþýðusambandið skipi einn mann, Dagsbrún einn mann, Fasteignaeigendafélag Reykjavíkur tvo menn, en hæstiréttur formanninn, og loks, að l. skuli falla úr gildi 6 mánuðum eftir lok Evrópustyrjaldarinnar, þó ekki síðar en 14. febrúar 1944. Grg. hr. Gunnars Þorsteinssonar, ásamt fylgiskjölum frá n., verður lögð fram, svo að hv. alþm. geti athugað öll gögn sem bezt. N. hreyfir því, að nauðsynlegt muni vera að endurskoða húsaleiguvísitöluna vegna röskunar á hlutfallinu milli verðs á efni og vinnu. Er rétt að benda á þetta til athugunar, en hins verður jafnframt að geta, að athugun sú á þessu atriði, sem fram kemur í bréfi hr. Ragnars Þórarinssonar og fylgir með gögnum, er ekki sannfærandi eða fullnægjandi. Þá sýna fylgiskjöl frá n., að um 300 húseigendur hér í bæ hafa meira en helming tekna sinna af því að leigja öðrum húsnæði. Eru þetta tæplega 10% húseigenda í bænum, en allir hinir hafa þá meira en helming tekna sinna af annarri starfsemi. Eftir skýrslunni að dæma, eru tekjur flestra þessara 300 manna mjög rýrar, og rúmlega 80 þeirra telja sér engar aðrar tekjur en húsaleigutekjurnar. Í sambandi við húsnæðismálin væri ástæða til að víkja að ýmsum öðrum atriðum. Eitt þeirra er skömmtun á byggingarefni um land allt. En með l. um viðskiptaráð virðist vera veitt full heimild til að koma henni á, með því að setja má tvenns konar skilyrði fyrir innflutningsleyfum, og verður það mál nánar athugað í heild sinni. Ég sé ekki ástæðu til að fara fleiri orðum um frv. þetta að sinni. En megináherzlu verður að leggja á þau tvö atriði, að húsaleigan verði ekki hækkuð og að tryggt verði með l., að allt húsnæði, sem til næst, verði notað svo vel sem verða má til þess að bæta úr húsnæðisbölinu.



Ég tel efalítið, að frv. stj., sem hér liggur fyrir, horfi til bóta frá því, sem er í gildandi l. Hitt tel ég einnig mjög efalitið, að frv. þyrfti í meðferð Alþ. að taka ýmsum breyt. til bóta. Vil ég sérstaklega í því sambandi minnast á tvö meginatriði. Annað er það, sem felst í 5. gr. frv. um skömmtun á húsnæði. Það er mjög gott, að stj. hefur nú tekið til greina þær skoðanir, sem fram hafa komið um, að nauðsyn bæri til að grípa til skömmtunar á húsnæði undir vissum kringumstæðum. En ákvæði þessa frv. virðast hins vegar vera óljós og ófullnægjandi. Ég vil benda á það, að í þessu frv. er ekkert lágmark sett fyrir húseigendur, þ.e.a.s. í frv. er ekkert um það sagt, hvað nærri megi ganga húseigendum. Það er auðvitað sjálfsagt, að hverjum manni sé tryggt visst lágmark húsnæðis til afnota, í þeim I. sem um þetta fjalla, og enda þótt svo væri segja l. ekkert til um það, undir hvaða kringumstæðum húsaleigun. geti gripið til þessara umráða, og virðist þetta því algerlega á hennar valdi. Það er varla hægt að komast hjá því að álíta, að þarna sé n. ætlað óþarflega óskorað vald. Þá vil ég benda á, að um skipun húsaleigun. er farið inn á nýjan grundvöll hvað Rvík snertir, og er sú breyt. til bóta, en úti um land er ætlazt til, að fasteignamatsn. sinni störfum húsaleigun. Það hefur verið bent á það hér á þessu þingi, að þar sem þessar n. eru ekki til þessa skipaðar, eru þær undir mörgum kringumstæðum ekki til þess fallnar að sinna þessum störfum. Það virðist því eðlilegt, að horfið sé að því að skipa þessar n. annars staðar á sama hátt og gert er ráð fyrir hér í Rvík samkvæmt þessu frv. Ég vænti þess, að þetta frv. fari til allshn. Hjá henni liggja ýmis frv. varðandi húsnæðismál. Þar liggur frv. varðandi skömmtun húsnæðis og stóríbúðaskatt, þar liggur frv. varðandi breyt. á skipun húsaleigun. og þar liggur loks frv. varðandi ráðstöfun byggingarefnis í landinu. Ég vil að lokum láta þá ósk í ljós, að allshn. taki þessi frv. til athugunar og reyni að koma aðalefni þeirra fyrir í einn lagabálk, þar sem sérstök áherzla verði lögð á það, að húsnæði það, sem til er í landinu, verði notað á skynsamlegan og heilbrigðan hátt og allt byggingarefni, sem til landsins flyzt, verði notað til þarfa almennings. Ég held, að rétt sé að sameina þetta, og vil skora á allshn. að láta það ekki dragast úr hömlu að koma með einhverjar till., sem geti verið til bóta hvað húsnæðismál snertir, en þar er veruleg þörf úrbóta.



Herra forseti. - Ég vil leyfa mér að fara þess á leit, að þessu frv. verði vísað til 2. umr. og allshn.



Herra forseti. - Landbn. á hér tvær litlar brtt., og eru þær komnar fram í tilefni af þeim umr., sem hér urðu við 2. umr. málsins. Fyrri brtt. er við 3. gr. a-lið. Í frv. er gert ráð fyrir, að þá eina gripi, sem njóta styrks af opinberu fé, sé skylt að tryggja í búfjártryggingadeildinni, en á binn bóginn er ætlazt til, að hér falli undir gripir, sem notaðir eru af félögum. Af þessu leiðir, að í ýmsum tilfellum falla hér undir gripir, sem að vísu hafa ekki hlotið þau verðlaun að eiga kröfu á að falla undir þetta, en koma þar undir sem kynbótagripir og geta staðið til bóta. Enn fremur er lagt til, að ákvæði um hámarksaldur kynbótagripa sé fellt niður, en að ákvæði um aldur búfjár, sem tekið er í tryggingu, sé sett í reglugerð. Loks er brtt. við 4. gr. Þar er lagt til, að tryggingar af slysum verði almennari en gert er ráð fyrir í frv. Þar eru tryggingarnar einskorðaðar við, að slysin séu af völdum illviðra og sjávarflæða. N. leit svo á við nánari athugun, að úr því að þetta væri tekið upp, væri ekki um annað að gera en að stíga skrefið til fulls og taka upp slysatryggingu, þannig að hún tæki til slysa almennt á búfénaði. Þetta er svo einfalt mál, að ég held, að það skýri sig sjálft, og vænti, að hv. d. geti léð þessu samþykki sitt.



Þetta skulu aðeins verða örfá orð. Ég hef leyft mér að koma fram með brtt. við 2. gr. frv. Við umr. hefur komið fram, að þessi samningur er að því leyti í litlu gildi, að það er lítið eftir honum farið, og veldur því það ástand, sem nú er í heiminum, og má segja, að hvað framkv. samningsins áhrærir, sé hann ekki í gildi. Hitt má vera, að formlega séð sé samningurinn í gildi og fyrir því er gert ráð af hálfu n. Á síðustu stundu var þessari till. n. breytt, og skilst mér sem þá sé veikt allmjög aðstaða stj. um samningagerð um þetta atriði. Má þá vera, að hinar erlendu stj., sem talað yrði við um þetta mál, vildu gera sinn vilja gildandi í þessu efni, og skilst mér, að æskilegra muni, að stj. Íslands hafi að baki sér ákveðinn vilja Alþingis. Telji nú stj., að ákvæði þessi komi í bág við milliríkjasamninga, skilst mér, að slík samþykkt eins og þessi breytingartill. er orðuð frá þingsins hálfu, styrki mjög aðstöðu stj. til þess að fá vilja sínum framgengt, og er það aðalatriðið. Það munu vera skiptar skoðanir manna á því, hvort það skuli á þennan hátt vera undir kjósendum komið, hvort útsala vína skuli heimil. Hverjir, sem kunna að eiga sæti í stj., treysti ég henni til þess að gæta þess í nýjum samningum, að vilji þingsins komi fram í þessu efni. Ég vil því, að gengið verði úr skugga um vilja háttv. þm. í þessu efni, og kemur þá væntanlega í ljós við atkvgr., hver skoðun manna er um málið sjálft, hvort vilji er fyrir því, að þessi breyt. verði gerð eða ekki, og fer bezt á því, að það komi við atkvgr. málsins berlega fram. Ég sé svo ekki ástæðu til að fjölyrða um þetta frekar, en vil vænta þess, að hv. þd. fallist á þessa brtt. Því að svo framarlega sem mönnum er það alvörumál, að lög séu sett um þetta efni, held ég, að bezt sé, að hún verði gerð eitthvað í þá átt, sem brtt. þessi hljóðar um.

Forseti (JJós): Tveir hv. þm. eru á mælendaskrá, en komið er fram yfir þann tíma, sem ákveðið hefur verið að setja fund í sameinuðu þingi, og ég treysti mér því ekki til að halda fundinum áfram lengur. Verður því umr. um málið frestað og málið tekið af dagskrá.

Forseti (JJós): Hv. 6. landsk. þm. hefur afhent mér skrifl. brtt. við frv., svo hljóðandi: [Sjá þskj. 238]. Þessar brtt. eru of seint fram bornar og auk þess skrifl. Verður því að veita afbrigði frá þingsköpum, til þess að þær verði teknar til meðferðar á fundinum, en að leyfðum afbrigðum mun hv. flm. gera grein fyrir till. sínum.



Herra forseti. Það er aðeins stutt skýring á þessum brtt. mínum. Það kom hér fram við 2. umr. málsins, að ýmsir voru óánægðir með þá ráðstöfun, að þeim styrkjum, sem gert er ráð fyrir, að úthlutað verði til sjómanna og útgerðarmanna, sem standa í smíði báta, sé úthlutað af bankastjórn stofnunar, sem annast margvísleg viðskipti við þessa menn. Ég hafði minnzt á það í sjútvn., að ég væri ekki hrifinn af þessu og vildi gjarnan breyta því. Ég gerði það þó ekki að ágreiningsefni í n., en áskildi mér rétt til þess að bera fram brtt. Og þar sem ég heyrði við umr. málsins, að ýmsir voru á þessari skoðun, styrkti það mig í að bera þessa brtt. fram. Samkv. minni till. er gert ráð fyrir, að í staðinn fyrir, að stj. sjóðsins sé skipuð stjórn hlutaðeigandi lánsstofnunar, sé hún skipuð 3 mönnum tilnefndum af Alþýðusambandi Íslands, Farmanna- og fiskimannasambandi Íslands og Fiskifélagi Íslands. Ástæður fyrir því, að ég hef tiltekið þessar þrjár stofnanir, eru aðallega þessar: Ég tilnefni Alþýðusambandið vegna þess, að það er fulltrúi sjómanna í landinu, en einmitt sjómenn munu samkv. þessum lögum koma til með að fá styrk úr þessum sjóði, og Farmanna- og fiskimannasambandið, sem er félagsskapur yfirmanna, skipstjóra og stýrimanna, sem koma til með að njóta þessara styrkja, og í þriðja lagi Fiskifélagið, sem er skipað útgerðarmönnum, sem hér eiga einnig hlut að máli, svo að það er ekkert óeðlilegt, að þessar 3 stofnanir velji menn til þess að gera till. um þetta. Ég skal þó játa, að fleiri stofnanir koma til greina. Hin till. er bara orðalagsbreyt. Það stendur nú í frv., að við úthlutun skuli taka tillit til þess, hvort umsækjandi hafi áður stundað sjómennsku eða útgerð sem aðalstarf, en það var áreiðanlega meining n. og er réttara, að það sé orðað: „stundar“. Ég hygg, að um þetta geti ekki orðið ágreiningur, en um hina till. geti frekar verið skiptar skoðanir, en ég geri þetta að till. minni.



Ég mundi hafa talið eðlilegt að ýmsu leyti, að Fiskifélag Íslands hefði þessa úthlutun með höndum. Ég tel þó, að enn sem komið er sé ekki hægt að hafa þá tilhögun, og greiði því atkv. með till.