Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Umferðarlagafrv. það, sem nú liggur fyrir, var flutt á síðasta Alþingi sem stjórnarfrv. Það var afgreitt hér í hv. deild með nokkrum breytingum eftir allrækilega athugun, að því er ég tel. Frv. er nú flutt á ný af allshn. d. eftir beiðni ráðh. og í því formi, sem það hafði, er það var afgreitt héðan úr hv. deild á síðasta Alþingi. Ég sé ekki ástæðu til að gera nú grein fyrir efni frv. eða þeim nýmælum, sem það gerir ráð fyrir, enda ætla ég, að það muni vera hv. dm. í fersku minni. Allsherjarnefnd sem heild hefur áskilið sér rétt til þess að flytja brtt. og sömuleiðis einstakir nm. Vera má, að nú verði uppi nýjar hugmyndir eða ný viðhorf, sem voru ekki uppi höfð í fyrra, þegar málið var hér í deildinni, og allshn, vill gjarnan athuga þetta mál milli umræðna. Ég legg til að svo mæltu, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umræðu.



Herra forseti. Ég kveð mér ekki hér hljóðs til að ræða almennt þann mikla lagabálk um umferðarmál, sem hér liggur fyrir, heldur aðeins til þess að biðja hv. allshn., sem nú fær málið á ný til íhugunar, að athuga þar eitt ákvæði nánar, en það er ákvæði í 27. gr. um það, að ekki megi veita heyrnardaufum eða heyrnarlausum mönnum ökuskírteini, og skilyrði um heyrn, að því er virðist, lagt að jöfnu við að hafa góða sjón. Tilefni þess, að ég vek máls á þessu, er það, að á s.l. sumri komu að máli við mig 4 ungir menn, sem hafa misst heyrn, en eru að öllu leyti heilsuhraustir að öðru leyti og færir í flestan sjó. Þessir ungu menn töldu, að með lagaákvæðum, sem um þá giltu, væri mjög gengið á rétt þeirra. Kváðust þeir hafa unnið hin margvíslegustu störf á sjó og landi og hefði vöntun þeirra ekki orðið þeim að teljandi baga, jafnvel við störf, sem krefjast mikillar athyglisgáfu. Einn þessara manna hafði t.d. verið togarasjómaður, og munu flestir á einu máli um það, að sá starfi krefjist ýtrustu athyglisgáfu. Á þessu stigi málsins vil ég þó engan veginn leggja neinn dóm á það, hvort unnt er almenns öryggis vegna að veita heyrnardaufum mönnum rétt til að stjórna ökutækjum, en ég tel jafnsjálfsagt, að það sé athugað. Á það má benda í þessu sambandi, að það mun vera viðurkennt, að slík vöntun skerpi yfirleitt skyn manna á öðrum sviðum og bæti mönnum hana þannig verulega. Einnig má benda á það, að aðalörðugleikinn í sambandi við akstur heyrnardaufra manna er sá, að ekki er öruggt, að þeir heyri hljóðmerki. En það mun nú vera svo, að þróunin um það atriði hefur verið á þá lund, að æ minna er lagt upp úr því og hljóðmerki jafnvel bönnuð í stórborgum, sem hafa ákaflega mikla og hættulega umferð. Það má líka benda á, að fjöldi manna, sem eru fatlaðir á hinn margvíslegasta hátt, jafnvel ú öllum útlimum, hefur fengið rétt til að aka bifreiðum og mun geta öðlazt slíkan rétt áfram og haldið þeim rétti, þeir sem þegar hafa fengið hann, þrátt fyrir þau lög, sem nú er fyrirhugað að setja um þetta efni. Þá sýnist mér líka eðlilegt, að hv. allshn. kynni sér, hvern hátt aðrar þjóðir hafa á í þessu efni. Ég hef ekki haft tök á að kynna mér það, en hef þó flett upp í norsku umferðarlögunum. En þar er hvergi tekið fram sérstaklega um þetta atriði, heldur aðeins talað um sjón og almenna heilbrigði, en mér er ekki kunnugt um, hvernig það er túlkað varðandi þetta atriði. Ég taldi mér skylt að koma þessum sjónarmiðum heyrnardaufra manna á framfæri, ekki sízt með tilliti til þess, að þeir hafa engan sérstakan félagsskap fyrir sig, eins og ýmsir aðrir hópar manna, þótt þeir skipti nokkrum tugum eða jafnvel hundruðum í landinu. Og ég vona aðeins að lokum, að þegar nefndin hefur athugað þetta, þá leggi hún þau gögn um þetta efni fram, sem geri okkur ósérfróðum þingmönnum fært að dæma um þetta atriði.



Herra forseti. Ég vildi beina örfáum orðum til hv. nefndar, áður en málið fer lengra, í tilefni af þeim umræðum, sem fóru fram á síðasta þingi um þetta mál. Þar á ég fyrst og fremst við skilgreiningu á bifreið og dráttarvél. Það kom fram þá, að ef lögfest væru ákvæði eins og þau, sem eru í frv. nú, þá gæti það haft þær afleiðingar, að vissar tegundir af dráttarvélum yrðu ekki lengur fluttar inn, sem þó hafa verið fluttar inn áður og reynzt mjög vel. Ástæðan til þess, að þetta getur farið svona, er sú, að skilgreining í frv. á bifreið og dráttarvél er hraðinn, sem tækið á að geta farið á klukkustund, og er þar miðað við 30 km hraða á klst. Það var upplýst þá, að til eru tegundir dráttarvéla hér í landinu, sem geta farið hraðar. Mér þykir sennilegt, að það yrði skilið svo, ef einhver flytur inn slíka dráttarvél hér eftir, að hún verði úrskurðuð bifreið, þegar við innflutning. En það hefur þær afleiðingar samkvæmt okkar tollalöggjöf, að tollarnir yrðu svo háir á slíkum dráttarvélum, að það væri sama og að banna innflutning á þeim. Mér er kunnugt um eina tegund, sem þetta mundi hafa þau áhrif á, að verð hennar mundi hækka um 50–60 þús. kr., vegna þess að hún yrði flokkuð undir bifreið í staðinn fyrir dráttarvél, og ég fæ ekki heldur séð, en að þannig yrði hún flokkuð, ef þetta ákvæði á að standa, að 30 km. ökuhraði ráði þarna mestu eða öllu. Ég vil enn fremur beina til hv. nefndar að athuga um ákvæði í 25. gr., þar sem rætt er um, að ekki megi aka bifreið, ef áfengismagn í blóði manns er eins og þar segir. Þarna er tvískipting á þessu, annars vegar, að hann telst eigi geta stjórnað tækinu örugglega, ef vínandamagn í blóði hans er 0.60%0 til 1.30%0, og svo kemur, að hann telst óhæfur, ef það er 1.30%0 eða meir. Ég vil beina því til hv. nefndar, hvort það er nokkur ástæða til að vera að hafa þessa tvískiptingu, heldur verði refsiákvæði fyrir brot á þessum lögum hvað þetta snertir eitt og hið sama, ef áfengismagn er í blóði á annað borð. Það skiptir vist litlu máli, þegar slys hefur orðið, hvort áfengismagnið er fyrir neðan 1.30%0 eða rétt fyrir ofan það, þegar það er sagt í sjálfum lögunum, að það sé óleyfilegt að stjórna bifreið, ef nokkurt áfengismagn er í blóðinu. Ég vil beina þessu til nefndarinnar, hvort það er nokkur ástæða til að hafa þessa tvískiptingu á þessu. Að lokum vil ég svo minna á það, sem mjög kom fram hér í hv. d. í fyrra undir umr. um þetta mál, að það eru sannarlega skiptar skoðanir um það, hvort sá aksturshraði, sem tekinn er upp í frv. og var í því í fyrra, er réttmætur. Vænti ég þess, að hv. nefnd geti nú komizt að þeirri niðurstöðu að taka stökkið ofur lítið minna, en hún vildi þó láta gera þá, þ.e. að auka aksturshraðann í þéttbýli úr 30 km á klst. upp í 45, eða um 50%. Mér sýnist, að atburðirnir þessa dagana ættu að minna menn á að fara gætilega í þessu efni.