Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Ráðherrann (H. H ): Eins og menn muna, Var á Alþingi 1907 samþykt lög um að skipuð skyldi milliþinganefnd til þess m. a. að athuga og koma koma með tillögur um breytingu á löggjöfinni um ina föstu skatta landsins. Samkvæmt þessum lögum var því næst skipuð 5 manna nefnd með þetta aðalverkefni fyrir hendi. Þessi nefnd vann að starfi sínu bæði árin 1908 og 1909 og afhenti stjórnarráðinu aðaltillögur sinar í Októbermánuði 1908. En með því að 1909 Var fyrsta vetrarþing háð, er byrjaði þegar í Febrúarmánuði, vanst stjórnarrá.ðinu ekki tími til að undirbúa frumv. og leggja þau fyrir Alþingi. Samt Voru fram lagðar á þinginu tillögur milliþinganefndarinnar til athugunar og var svo ráð fyrir gert, að málin gætu orðið til lykta leidd á þinginu 1911. Samt sem áður hafa aðaltill. nefndarinnar ekki verið teknar til meðferðar enn þá, jafnvel þótt ýmsar af smærri tillögunum séu orðnar að lögum nú. Það var viðurkent þegar á þinginu 1907, og jafnvel fyr, að skattalög landsins væri, jafnvel þótt þau hefðu ef til vill verið góð á sínum tíma, orðin úrelt og svöruðu ekki til inna breyttu kringumstæðna. Þau þyrftu því að breytaat, þótt ekki væri nema til þess að fá réttlátari skiftingu á álögunum á landsmenn en verið hefir. Það leikur enginn vafi á því, að nefndin hefir lagt mikið verk í þetta mál og tillögur hennar eru vel hugsaðar og góð rök færð fyrir þeim. Samt sem áður hefir stjórnin ekki álitið rétt að leggja fram í frumv. tillögur nefndarinnar alveg óbreyttar. Stjórnin hefir fallist á tillögur nefndarinnar um að afnema ábúðarskattinn, lausafjárskattinn, tekjuskattinn og húsar skattinn, en hefir hins vegar ekki getað fallist að öllu leyti á tillögur hennar um, hverjir skattar skyldu koma í stað þeirra. Nefndin stakk upp á þremur skattaálögum í staðinn, almennum tekjuskatti, almennum fasteignaskatti og eignaskatti af allri skuldlausri eign. Stjórnarráðið leit svo á - og eg hygg að margir muni því samdóma - að jafnvel þótt þessi þrefaldi eða þrískifti skattur ef til til vill kynni að vera réttlátur í hugsuninni, þá væri hann þó nokkuð umsvifamikill í framkvæmd og gæti í aumum tilfeilum orðið ósanngjarn að leggja þrisvar skatt á sama hlutinn og innheimta hann í þrennu lagi. Stjórnin hefir því í þessu frv. slept einum af þessum aköttum, eignaskattinum. Sá skatturinn var frá kosinn af þeirri ástæðu, að stjórnarráðið leit svo á, að ekki mundi auðvelt að komast með vissu fyrir aðrar eignir en fasteignir. Reynslan um tekjuskattinn af eign hefir líka sýnt það, að þetta mun rétt álitið. Þar hefir sjaldan komið annað fram en skatturinn af jarðar-afgjöldum, enda mjög örðugt að færa sannanir um annað. Þess vegna áleit stjórnin hentugast að sleppa eignaskattinum að svo stöddu. Með tekju- og fasteignaskattinum áleit hún líka að hægt væri að ná tilganginum, svo að trygging væri fyrir talsvert meiri jöfnuði við álögurnar en nú er, og þó dálítill tekjuauki í aðra hönd. Eg tel óþarft að skýra nánara frá þeirri breytingu, sem stjórnin að öðru leyti hefir gert, með því að ýtarleg grein er fyrir þessu gerð í athugasemdum, þeim sem frumvarpinu fylgja, og skírskota eg til þeirra. Það er ekki unt að lýsa að fullu tekjuskattsfrumvarpinu án þess að tala um leið um fasteignarskattsfrumvarpið, því að þessir lagabálkar eiga saman, og eiga að nokkru leyti að bæta hvor úr annars ágöllum. Þannig á inn mjög svo aukni frádráttur í skattskyldum tekjum, sem leyfður er í tekjuskattsfrumvarpinu, að bæta úr því, að fasteignaskatturinn legst á eignina án tillita til veðskulda. Þannig má eftir frumv. draga frá upphæðinni, sem skatturinn er reiknaður af, vexti af öllum Veðskuldum. Eg býst Við að nefnd verði kosin til þess að athuga þetta mál og in önnur frumvörp, sem standa í Sambandi við það. Óska eg þess, að væntanleg skattamálanefnd gefi mér kost á tækifæri til viðtals þar sem eg geti gert henni nánari grein fyrir málinu og þeim aðalatriðum, sem fyrir stjórninni hafa vakað.



Jafnvel þó að eg telji rétt að geyma að tala um þetta mál til 2. umr., vildi eg leyfa mér að gera örstutta athugasemd við ummæli háttv. 1. þm. G.-g. (B. gr.) um segldúkinn. Hann bjóst við, að það mundi leiða til atvika, ef hann væri aðskilinn frá annari vefnaðarvöru. Þetta tel eg ekki hættulegt, því gjaldheimtumönnum ætti að vera innanhandar, að hafa eftirlit með þessu, enda mundi það tæplega koma fyrir, að menn reyndu að fara í kringum lögin á þann hátt, það mundi flestum þykja of mikil áhætta, móta við þá hagsmunavon, sem hér gæti verið um að gera. Það er auðséð, að lög þessi eru í flýti samin, og mætti taka margt fram, sem lagfæra þyrfti. Bæði akkeri og akkerisfestar og fjöldamargt annað, sem að sjávarútvegi lýtur, verður fyrir alt of þungu gjaldi og sömuleiðis margskonar efni til húsabygginga, sem bæði samræmis segna, og eina af því, að á því hvílir of þungt gjald, ætti að færast í 2. flokk. En að þessu sinni ætla eg ekki að dvelja við einstök atriði; eg býst við, að síðar gefist tækifæri til þess.



Eg vil leyfa mér að stinga upp á, að kosin verði að þessari umræðu lokinni 7 manna nefnd til þess að athuga málið.



Þetta frumv. stendur í nánu sambandi Við tekjuskattsfrumvarpið, er þegar hefir verið kosin nefnd í. Það er samið eins og hitt af skattamálanefndinni, og hefir stjórnarráðið gert að eins fáar breytingar við það. Aðalbreyting stjórnarinnar á nefndarfrumv. er sú, að starfstími skattanefndanna hefir verið færður til, svo að skatturinn innheimtist nær þeim tíma, sem hann er miðaður við, heldur en nú gerist. Eins og nú er ástatt, er ekki hægt að innheimta skattinn fyr en alt að tveim árum eftir að gjaldandi hefir haft þær tekjur, sem við er miðuð skattgjaldsupphæðin. Getur það oft komið sér mjög illa fyrir gjaldendur, er ef til vill hafa miklu lægri tekjur en áður, þegar til skattgreiðslunnar kemur, og einnig valdið örðugleikum við innheimtuna. Þess vegna hafa þessar breytingar verið gerðar, og af þeim stafa ýmsar breytingar í öðrum frumv. Enn fremur er hér sú breyting, að endurskoðunarmenn skulu hafa rétt til að heimta allar skýrslur og fá upplýsingar skattanefndar um alt, er snertir skattaálagninguna. Er þetta sett hér í því skyni, að alstaðar Verði sömu reglum fylgt við skattaálagninguna. En eins og nú er ástatt, er því alls eigi að heilsa. Að öðru leyti læt eg mér nægja að skírakota til athugasemdanna við nefndarfrumv. og frumv. sjálft.



Eg vil leyfa mér að stinga upp á, að málinu sé vísað, þá er umræðum er lokið, til nefndar, þeirrar er kosin var til þess að íhuga frumv. til laga um tekjuskatt.



Við þetta frumv. hefir stjórnin að eins gert tvær aðalbreytingar. Skattanefndin ætlaðist til, að jarðeigandi, er hefir leigt jörð sína, gæti skelt öllum skattinum yfir á leigjandann. En þetta mundi vera í mesta máta ósanngjarnt eftir að almennur tekjuakattur væri lagður á landbúnað, þannig að ábúandi svaraði skatti af tekjum sínum af búinu, eins og til er ætlast í tekjuskattslögunum. Það er sá skattur, sem kemur í staðinn fyrir núverandi ábúðar- og lausafjárskatt, sem í eðli sínu er tekjuskattur af landbúnaði, en ekki fasteignaskattur, sem er í eðli sínu eignarskattur, en ekki tekjuskattur. Hefir því í frumv. verið Stungið upp á, að landeigandi mætti ekki velta nema 1/3 hluta skattsins yfir á leiguliða án nýrra samninga. Það virðist rétt, að jarðeigandi borgi meiri hlutann, því að öllu öðru jöfnu þola eignartekjur meiri skatt en aðrar. Önnur breyting Stjórnarinnar er lágmark lóðarafgjalda sem hefir verið hækkað úr 100 kr. upp í 300 kr. og mun það hafa litla fjárhagslega þýðingu, en léttir hins vegar gjöldin af inum fátækari og tiltölulega miklum umsvifum af innheimtumönnum. Annars er með þessu frumv. í fyrsta sinn lagður skattur á kaupstaðarlóðirnar, sem eigi hafa verið skattskyldar áður, og hefir þar allmikið verðmæti, sem eigendur oft hafa lítt lagt í sölurnar fyrir, sloppið undan öllu skattgjaldi. Eg býst við að þessu frumv. Verði vísað til sömu nefndar sem hinum.



Eg leyfi mér að stinga upp á, að málinu sé vísað til sömu nefndar, sem hefir tekjuskattsfrv. til meðferðar, þá er umræðu þessari er lokið.

Ráðherrann (H. H): Þetta frv. gefur að eins reglur fyrir því, hvern grundvöll eigi að hafa fyrir tilagning fasteignaskattsins. Það er samið af millaþinganefndinni eins og hin frv. og hefir stjórnin ekki gert á því verulegar breytingar. Helzta breytingin er, að hús, sem óviðkomandi menn hafa bygt í landi jarðeiganda, teljist ekki til þess sem hann eigi að gjalda af. Það virðist ekki vera sanngjarnt, að jarðeigandi gjaldi skatt af annara eignum, einkum þar sem hann hefir eigi leyfi til að krefja leiguliða um nema nokkurn hluta Skattsins. Það mun ekki verða mikið fé, sem landssjóði hlotnast í tekjuauka af fasteignaskattinum og tekjuskattinum nýja, þegar núverandi akattar dragast frá. Mér telst svo til, að ágóðinn muni verða um 113–120 þúsund kr. á fjárhagstímabilinu. En það sem mestu skiftir í þessu máli, er að meiri jöfnuður komist á, en áður hefir verið, að landslögin batna og verða meira samsvarandi nútímanum.



Mér virðist þetta frumv. vera skylt hinum frv., er legið hafa fyrir deildinni í dag og legg það því til, að því verði vísað til sömu nefndar sem í þau hefir verið skipuð, þegar þessari 1. umr. er lokið.



Um þetta frumv. þarf ekkert að segja. Það er komið fram með það til þess, að skýra eitt ákvæði í tolllögunum, sem hefir verið framkvæmt misjafnt af inum ýmsu tollheimtumönnum, og fyrirbyggja misskilning. Leyfi eg mér að skírskota til athugasemdanna, sem prentaðar eru við frv. Vonast eg til, að þetta mál þurfi ekki að valda ágreiningi. Þó væri æskilegt, að kosin væri nefnd í málið, einkum Vegna næsta máls á dagskrá. Ætti vel við að þau væru bæði í sömu nefnd.



Eg skal vera mjög stuttorður. Jafnvel þótt eg áliti að sem minst beri að hreyfa við þessum lögum þangað til þau hafa sýnt sig betur í framkvæmdinni, er hér farið fram á dálitla tilfærslu milli flokka. Á þinginu síðast var undinn svo bráður bugur að þessum lögum, að ekki var unt að hugsa nákvæml. öll smá atriði, svo að síðan hefir komið í ljós, að einstaka vörutegundir hafa orðið of hart úti. Og það svo, að á sumar tegundir, þær ódýrustu, verka lögin eins og aðflutningsbann. Gjaldið á sumum vörum, sem ekki verður án verið, verða að nýjum aukaskatti á sérstaka atvinnuvegi, sem nógu þungar byrðar bera áður. Eg nefni t. d. segldúk og striga og mottur til fiskiumbúða. Það er farið fram á að þessar vörutegundir og nokkrar aðrar verði taldar í 2. lið 1. gr. vörutollslaganna, þar sem gjaldið er lægra. Hefilspænir og sag urðu áður að teljast til þeirra vörutegunda, sem alment gjald var af, kr. 1,50 á 50 kg., en eins og allir sjá, er það óhæfilega hátt gjald á jafn verðlitla vöru. Það má vel vera., að ástæða Sé til að eitthvað fleira verði fært á milli flokka. En eins og eg tók fram, hygg eg að réttast sé að breyta sem minstu í lögunum þangað til það kemur betur í ljós, hvernig þau reynast og hve mikið tollurinn gefur af sér.



Eg vildi leiða athygli að einstaka fleiri vörutegundum, sem nauðsyn er á, að færðar séu til, t. d. sóda og kitti, sem ættu að vera í ódýrasta flokki. Þessar vörur standa sérstakar á farmskrá, svo engin hætta er, á að svikum verði komið að. Netjakúlur sást mér alveg yfir þegar frv. 1911 var samið, og það var fyrir þá sök, að þá var alveg hætt að flytja þær til landsins. Nú er notkun þeirra orðin mikil aftur. Netjakúlur eru svo ódýrar, að sjálfsagt er að telja þær í ódýrasta flokki. Þá er ein vörutegund, sem ilt er að nokkur skattur sé lagður á. Það er síld til beitu. Til Vestmannaeyja hefir verið sendur skipsfarmur með beitusíld. Þetta er bæði svo nauðsynleg vara og svo þung í sér, að vörutollurinn kemur hart niður á henni, ætti því að vera undanþegin öllu gjaldi. Viðvíkjandi frv. sjálfu skal eg taka það fram, að eg tel það afar-varhugavert að breyta lögunum þannig. Aðalkosturinn við vörutollslögin er það, að svo örðugt er að fara í kringum þau. En ef þessar breytingar komast á, er brotið í bág við aðalgrundvöll þess. Hvaða tollgæzlumaður á landinu getur t. d. sagt, hvort segldúkur er í vefnaðarvörupakka eða t. d. enskt leður. Auk þess er það ekkert óskapa gjald, sem kemur niður á segldúknum, ein 2–21/2%. Eg hefi rannsakað það nákvæmlega. Jafn erfitt er að sjá um, að svik verði ekki höfð í frammi, ef skilja á netjatvinna frá öðrum tvinna. Það er aldrei sundurgreint á framskrá. Aftur á móti er seglgarn ávalt talið serstakt á farmskrá, svo það má gjarna færa til. Sama er um lausar umbúðir. En um strigann er sama að segja og um segldúkinn. Viðvíkjandi mottunum er það að segja, að á farmskrá er venja að nefna allskonar mottur einu nafni. Hér er auðvitað átt við mottur til fiskiumbúða, en þá þarf að taka það fram. Það er engin ástæða til að færa niður gjald á mottum, sem hafðar eru fyrir framan húsdyr, eða öðru því er þetta heiti hefir. Annars má geta þess, að nú er hér um bil alveg hætt að nota mottur til fiskiumbúða. Að endingu Vil eg taka það fram, að ef lögunum er ætlað að gilda lengur en til 1. Jan. 1915, Verður að geta þess í frv. því að þó að þessar breytingar verði gerðar, falla þau engu síður úr gildi fyrir það, ef engar ráðstafanir eru gerðar til annars. Mig minnir að lögin gildi ekki lengur.



Mér Var það mikið gleðiefni að sjá þetta frv. og jafnmikið gleðiefni að heyra ræðu hæstv. ráðherra (H H.) og háttv. 1. þm. G.-g. (B. gr.). Nú kannast bæði háttv. þm. og hæstv. ráðherra við það, að lögin komi óréttlátlega niður á ýmsar Vörutegundir. Nú vilja þeir lækka gjaldið á ýmsum nauðsynjavörum, vilja nú einmitt það sem eg hélt fram á síðasta þingi, á móti þessum tveimur voldugu herrum. Mér er því mikil gleði að því að styðja frumvarpið. Annars vildi eg skjóta því til háttv. nefndar, hvort ekki væri rétt að fara enn lengra Þetta eru bráðabirgðalög hvort Sem er. Væri ekki réttast að flytja þau strax úr tölu lifandi laga í tölu lifandi. Eða að minsta kosti að búa svo undir, að við gætum losnað við þau um árslokin 1915!



Eg þóttist ganga að því vísu á síðasta þingi, að menn yrðu ekki til lengdar ánægðir með þessi vörutollslög. Enda hefir það nú sýnt sig með frv. því, sem hér er um að ræða og stjórnin sjálf hefir lagt fyrir þingið. Og þó að þeim verði vonandi ekki lengra lífs auðið en til ársloka 1915, má búast við því, að svo margar sakir um breytingar á þeim komi fram á þessu þingi, að sérstaka nefnd þyrfti til þess að athuga þau. Eg ætla þó ekki að stinga upp á því að sérstök nefnd verði kosin til að athuga frumv. þetta, heldur vil eg gera það að tillögu minni, að þegar þessari 1. umr. er lokið, verði því vísað til tolllalaganefndarinnar.



Út af ræðu háttv. þm. Ak. (M. gr.), ætla eg að segja nokkur orð. Það er ekki hægt að segja, að gjaldið af segldúknum sé óbærilega hátt 2–21/2%. Það þætti ekki hátt gjald erlendis. Annars er mér það ekkert kappsmál út af fyrir sig. En hitt er mér aftur á móti kappsmál, að lögin verði ekki skemd. Og þess vegna er eg á móti því, að segldúkurinn sé færður til. Hins vegar er ekkert á móti því að tilbúin segl hafi sérstakt gjald, því að bæði hafa þau sérstakt nafn á farmskrá, og eru gerð, ef til vill að meira leyti eftir þunga, úr öðrum efnum en vefnaði, svo sem köðlum, járnhringjum o. s. frv. Háttv. þm. gat þess, að lögin mundu hafa verið samin í flýti. Það var ekki rétt að orði komist. Þau voru ekki samin í flýti. En það er venja, þegar einn hugsar lögin og aðrir taka til að breyta, sem minna þekkja til, að á þeim breytingum vill verða flýtisverk. Frv. var bezt úr garði gert 1909, verra 1911; því að þá var eg að reyna að breyta til samkomulags, en verst var það 1912, sem einnig stafaði af sömu ástæðum. Og var það því að kenna., að alþingi bygði ekki á flokkaskiftingunni fyrstu. Viðvíkjandi því, hvað lögin eiga lengi að gilda, finst mér óþarfi að takmarka það við árslokin 1915. Ef þau reynast illa, má altaf nema þau úr gildi. En hver sú stjórn, sem fellir þessi lög úr gildi, er ekki hyggin stjórn.



Eg vil geta þess viðvíkjandi orðum háttv. 1. þm. G.-K. (B. Kr.), að um þessi lög verður aldrei svo búið, að ekki megi fara í kringum þau. Það fer aldrei svo, meðan flokkarnir eru jafn margir, og misjafnt gjaldið á hverjum, að ekki megi lauma vöru, sem hærra gjald er á, í vörur, sem lægra gjald hvílir á. Eg fyrir mitt leyti vildi, að stjórnin væri svo hyggin, að hún vildi nema þessi lög úr gildi sem allra fyrst. En ef það er ekki hægt, þá vildi eg að reynt særi að skifta réttlátlegar niður í flokkana en gert var 1912, og enn réttlátlegar en hér er farið fram á. Eg skildi ekki háttv. þm. Ak. (M. gr.) svo, að hann væri að lasta vörutollslögin, enda Var það allrar virðingarvert af þingmanni, að semja þau. Eg tók það svo, að hann væri ekki alla kostar ánægður með stjórnarfrv. - Það er ekki svo að akilja, að eg sé ánægður með lögin, jafn vel þó að þau séu að útbúnaðinum til virðingarverð sem þingmannsfrumvarp; eg er jafn óvinveittur vörutollslögunum og eg hefi áður verið; kýs helzt, eina og eg hefi áður tekið fram, að þeim verði lógað sem allra fyrst, en þar næst, að þau verði gerð sem þolanlegust.



Eg ætla aðeins að gera örstutta athugasemd við ummæli háttv. 1. þm. Rvk. ( L. H. B.). Hann hélt eg hefði verið að ámæla stjórninni fyrir frv. Eg veit ekki, hvernig honum hefir getað skilist svo. Eg sagði lögin og átti við þau, annars hefði eg sagt frumvarpið. En úr því að mér var gefið tilefni til að standa upp, get eg nefnt fleira en eg gerði áðan, sem þyrfti að færast til í flokkunum, t. d. sjómannafatnað alls konar og sjóstígvél. Vörutollurinn kemur alt of þungt niður á þessari vöru og er nauðsynlegt að það verði lagfært.



Þetta frv. komið fram út af málaleitunum frá ensku stórfélagi í London, sem hefir tekið að sér að gæta hagsmuna sjómanna í fjarlægum höfum. Sneri það sér fyrst til Board of Trade, sérstaklega með kvörtunum yfir því, að hér væri ekki gerð nein undanþága frá vitagjaldi fyrir skip, sem leita hafnar í neyð. Brezka stjórnin sneri vér síðan til utanríkisráðherra Danaveldis og hann aftur til ráðherra Íslands. Þáverandi ráðherra lét í ljósi, að stjórnarráðið mundi geta lagt það til við næsta reglulega Alþingi, að undanþágan yrði veitt. En auk þess sem hér er farið fram á, að skip, sem leita hafnar í neyð, séu undanþegin vitagjaldi, er ætlast til, að svonefnd skemtiferðaskip séu það einnig. Ástæðan fyrir því er sú, að stjórnarráðinu hefir verið tjáð, að ferðamannaskip, þau sem hér hafa komið á sumrin að undanförnu, muni ekki sjá sér fært að halda þeim ferðum áfram, ef þetta gjald verður heimtað af þeim. Skipin eru afarstór að tonnatali og gjaldið því hátt, alt að 2000 kr. eða þar yfir. Jafnvel þó að eg liti svo á, að þessi skip geti eigi talist til inna eiginlegu lystiskipa - þau eru í rauninni farmskip, þar sem farmurinn er lifandi fólk hefir stjórnin þó viljað verða við óskum kaupmanna og annara atvinnurekenda, sem hagsmuni hafa af viðkomum þessara skipa, og taka undanþágu fyrir þau upp í frumvarpið, enda er það auðsætt, að lítil hagnaðarvon er af þessu gjaldi, ef ferðirnar leggjast niður fyrir það, en hins vegar talsverður hagnaður fyrir landsmenn. Og svo er það óbeinlínis gróði fyrir landið, að sem flestir sjái það og kynnist því. Aðalatriðið er þó, að undánþágan verði veitt þeim skipum, er leita hafnar í neyð. En til þess að það ákvæði yrði ekki misnotað, virtist nauðsynlegt að skýra það í lögunum sjálfum, hvað við væri átt með orðunum: leita hafnar í neyð, og því binda undanþáguna við það, að skipin leituðu hafnar til þess að flýja sjávarháska, eða til þess að fá bættar sjóskemdir, en mættu hins vegar ekki skila neinum vörum á land eða í önnur skip, né taka vörur frá landi eða úr öðrum skipum.



Þó að ekki verði sagt, að beint samband sé á milli þessa frv, og næsta frv. á undan um breytingar við vörutollslögin, má þó segja, að þau séu í óbeinu sambandi hvort við annað, þar sem bæði hljóða um undanþágu frá lögskipuðu gjaldi. Vil eg því leyfa mér að leggja það til, að máli þessu verði vísað til tolllaganefndarinnar að þessari 1. umræðu lokinni.



Eg hefi lesið hér í athugasemdum við frv.ið um bréfaskifti, sem farið hafa í þessu máli milli stjórnarinnar hér og brezku stjórnarinnar um niðurfærslu á vitagjaldi fyrir brezk fiskiskip, og vildi eg leyfa mér að spyrja hæstv. ráðherra (H. H.), hvort þingmenn geti fengið að sjá bréf þessi, eða fengið skýringar um, hverjar þær tilslakanir eru, sem farið hefir verið fram á við Breta, en þeir ekki viljað ganga inn á. Það gæti verið þægilegt til að átta sig á málinu, að fá upplýsingar um þetta.



Það er sjálfsagt, að hv. þingm. getur fengið hverjar þær upplýsingar í þessu máli, er hann óskar. En annars kemur þetta ekki frumv. Við, því að það sem brezka stjórnin fór fram á, var samningur um lækkun á vitagjaldinu alment, samkvæmt inni sérstöku heimild, sem ráðherra Íslands er veitt til slíka í vitagjaldslögunum, þannig að brezk skip borguðu miklu minna en áður. En því var svarað svo, að það gæti þá fyrst komið til mála, ef Bretar vildu verða Við margítrekuðum óskum Íslendinga um aðrar tilslakanir, viðvíklandi innflutningi fénaðar héðan. En það hefir ekki fengist til þessa.