Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Borist hefur svohljóðandi bréf frá 4. þm. Suðvest., Rannveigu Guðmundsdóttur, dags. 2. mars: ,,Þar sem ég er á förum til útlanda í opinberum erindum og get því ekki sótt þingfundi næstu tvær vikur óska ég eftir því, með vísan til 2. mgr. 53. gr. þingskapa, að 3. varamaður á lista Samfylkingarinnar í Suðvesturkjördæmi, Jón Kr. Óskarsson, taki sæti mitt á Alþingi á meðan en 1. og 2. varamaður á listanum sitja nú á Alþingi.`` Kjörbréf Jóns Kr. Óskarssonar hefur þegar verið rannsakað og samþykkt en hann hefur ekki áður tekið sæti á Alþingi og ber því að undirskrifa drengskaparheit að stjórnarskránni.

Jón Kr. Óskarsson hefur undirskrifað drengskaparheit að stjórnarskránni og er boðinn velkominn til starfa á Alþingi.

Að loknum atkvæðagreiðslum fer fram utandagskrárumræða um sjúkraflutninga Landhelgisgæslunnar. Málshefjandi er hv. þm. Guðjón A. Kristjánsson. Hæstv. dómsmrh. Björn Bjarnason verður til andsvara. Umræðan fer fram samkvæmt 1. mgr. 50. gr. þingskapa og stendur í hálfa klukkustund.

Forseti. Hæstv. umhvrh. hefur nú skipað nýja stjórn fyrir Náttúrurannsóknastöðina við Mývatn sem hafði orðið nokkur dráttur á. Það vekur athygli að skipaður er nýr stjórnarformaður og þessi nýi formaður er forstjóri Umhverfisstofnunar, einnar helstu undirstofnunar umhvrn. Eitt af hlutverkum stjórnarinnar er einmitt að vera þessari sömu Umhverfisstofnun til ráðuneytis um framkvæmd laganna um verndun Mývatns og Laxár. Í reglugerð um þetta frá 1978 sem Vilhjálmur Hjálmarsson undirritaði stendur enn fremur að stjórnin geti falið formanni að láta í té umsögn fyrir sína hönd. Það má auðvitað kalla þetta vinnusparnað í stjórnsýslunni, a.m.k. frímerkjasparnað, þegar Davíð Egilson, ágætur forstjóri Umhverfisstofnunar, skrifar Davíð formanni stjórnar Náttúrurannsóknastöðvarinnar við Mývatn og biður um ráð og svo sest Davíð Egilson, formaður stjórnar Náttúrurannsóknastöðvarinnar við Mývatn, niður aftur við sömu tölvuna og svarar Davíð, forstjóra Umhverfisstofnunar. Þetta er auðvitað sérkennilegt en það er enn þá skrýtnara að í sumar tilnefndi Umhverfisstofnun sem formann stjórnar allt annan mann, Gísla Má Gíslason prófessor, sem hefur undanfarin allmörg ár gegnt þessu trúnaðarstarfi með miklum sóma. Þessi tilnefning frá í sumar var svo afturkölluð án skýringar 30. janúar sl. með bréfi frá forstjóra Umhverfisstofnunar sem síðan skrifaði annað bréf til hæstv. umhvrh. þar sem forstjórinn tilnefndi sjálfan sig til formennskunnar. Þetta er undarleg stjórnsýsla og vægast sagt illur þefur af þessum vinnubrögðum og í ljósi þessa og atburðarásarinnar síðustu daga og vikur í málefnum Mývatns og Laxár er eðlilegt að hæstv. ráðherra gefist hér tækifæri til að lýsa gangi mála og hún svari skýrt hvort heldur er um að ræða dómgreindarleysi og hringlanda hjá viðkomandi embættismanni, forstjóra Umhverfisstofnunar, eða óeðlileg afskipti hæstv. umhvrh. sjálfs af tilnefningum í þessa stjórn.

Hæstv. forseti. Það er þannig að í stjórn RAMÝ eru nokkrir ágætir aðilar tilnefndir. Það er skipað í stjórn RAMÝ eftir tilnefningum frá nokkrum aðilum og Umhverfisstofnun er þar einn af tilnefningaraðilunum. Það er rétt sem hér kom fram að fyrsta tilnefningin sem við fengum var um Gísla Má Gíslason prófessor. Síðan var sú tilnefning dregin til baka af Umhverfisstofnun og tilnefndur var Davíð Egilson, forstjóri Umhverfisstofnunar. Þar með höfðu allar tilnefningar komið inn. Þær komu sumar seint og okkur var ekkert að vanbúnaði að tilnefna stjórn RAMÝ þannig að nú er búið að skipa hana og ekkert meira um það að segja. Svona eru lögin og það var farið eftir þeim í þessu tilviki. Ég er bara mjög ánægð með að stjórnin geti núna tekið til starfa þannig að hin gamla stjórn hefur núna hætt eins og hún átti að gera.

Frú forseti. Ég tek undir að það vekur mikla furðu hvernig umhvrn. stendur hér að verki, eða Umhverfisstofnun. Gísli Már Gíslason prófessor hefur verið formaður stjórnar rannsóknastöðvarinnar við Mývatn í rúmlega hálfan annan áratug og ég veit ekki til annars en að hann hafi gegnt því starfi með stakri prýði og reynst öflugur gæslumaður þeirra hluta sem stjórn Rannsóknastöðvarinnar við Mývatn á að vera, sem sagt að standa vörð um lífríki Laxár og Mývatns og hlúa að rannsóknum á sjálfstæðum forsendum í þessari rannsóknastöð. Maður leyfir sér auðvitað að spyrja: Stendur þannig á hjá umhvrn. að nú þurfi einhvern þægari til þess að vera þarna í forustu heldur en þann sem verið hefur í þessu hlutverki? Er þetta kannski tengt frv. til laga um breytingu á lögum um verndun Laxár og Mývatns þar sem heimila á Landsvirkjun að byggja 10--12 metra stíflu efst í Laxárgljúfri? Það er vitað að rannsóknastöðin hefur hlutverki að gegna í því sambandi því að hún er umsagnaraðili um framkvæmdir af því tagi sem falla til innan verndarsvæðisins. Er þetta ekki líka býsna dæmigert fyrir það hugarfar sem núverandi stjórnvöld hafa ítrekað sýnt af sér í garð sjálfstætt starfandi vísindamanna, sérstaklega náttúruvísindamanna, sem hafa viljað standa vörð um náttúru landsins? Þeir eru tortryggðir. Það er látið að því liggja að þeir stjórnist af pólitískum forsendum ef þeir standa í lappirnar og lúta ekki valdinu, ef þeir kyssa ekki vöndinn. Það er greinilegt að ríkisstjórnin hefur talið það henta sér að hafa einhvern svolítið nær sér og í styttra bandi en Gísla Má Gíslason þegar þessi skipun var afráðin.

Forseti. Hæstv. umhvrh. kýs að svara engu og henni er ekki aukinn sómi af því. Málið er auðvitað þetta: Eftir að Umhverfisstofnun tilnefndi sama formanninn og verið hefur og hefur gegnt starfi sínu með stakri prýði eins og hv. síðasti ræðumaður sagði greip umhvrh. inn í þá tilnefningu og skikkaði forstjóra Umhverfisstofnunar til að breyta tilnefningunni og tilnefna einhvern annan sem síðan varð að ráði milli þeirra tveggja --- dreg ég af líkum --- að yrði forstjóri Umhverfisstofnunar sjálfur. Þetta á umhvrh. ósköp einfaldlega að viðurkenna þannig að við getum farið að ræða hvort það er eðlilegt eða ekki að hún skipti sér svona af tilnefningum úti í bæ þó að um Umhverfisstofnun sé að ræða. Ég efast um að það falli undir verksvið hennar og vildi fá að ræða það sérstaklega við hana. Það getur vel verið að maður þurfi að leita annarra ráða, setja fram fyrirspurn í þinginu þar sem ráðherrann skýrir það, með orðum forstjóra Umhverfisstofnunar eða með sérstökum athugasemdum forstjórans sjálfs, hvernig þessu máli nákvæmlega var við vikið. Þetta eru ekki góð vinnubrögð hjá ráðherra. Dæmi nákvæmlega núna af því að um það var rætt. Í vikunni sendi umhvn. einmitt frá sér umsagnarbeiðnir vegna þessa frv. um Mývatn og Laxá, m.a. til Umhverfisstofnunar og til stjórnar Náttúrurannsóknastöðvarinnar við Mývatn. Svo bíðum við og sjáum hvaða undirskriftir verða á þessum umsögnum og hver munurinn verður á umsögnum þessara tveggja aðila sem ég sé ekki betur en að hér eftir nægi --- og það er annar frímerkjasparnaður --- að senda til aðeins eina umsagnarbeiðni.

Hæstv. forseti. Ég mótmæli því sem hér er verið að halda fram, að þessi skipan mála hafi eitthvað með nýja lagafrv. að gera sem hér hefur verið til umfjöllunar. Það er ekki svo. Ef menn lesa það lagafrv. sjá þeir að það er einmitt verið að breyta stjórn RAMÝ úr rekstrarstjórn yfir í fagráð sem er allt önnur staða. Þetta tengist ekki. Umhverfisstofnun er tilnefningaraðili samkvæmt lögum, hún hefur tilnefnt og tilnefning hennar er Davíð Egilson. Það er ekkert óeðlilegt við það.  
            

Ég vil biðja hv. þingmann að leyfa hæstv. ráðherra að ljúka máli sínu.

Mér finnst alls ekkert óeðlilegt þó að forstjóri Umhverfisstofnunar, Davíð Egilson, sitji í þessari stjórn sem formaður. Mér finnst það alls ekki óeðlilegt.

Frú forseti. Í fyrsta lagi þarf umhvrh. sem þetta mál heyrir undir og ber ábyrgð á starfi Umhverfisstofnunar, þannig að einu gildir, að útskýra hvernig í ósköpunum eftirfarandi gerist: Haft er samband við þann mann sem gegnt hefur þessu starfi í meira en einn og hálfan áratug og hann spurður að því hvort hann sé tilbúinn til að halda því áfram. Hann svarar því játandi. Síðan líður hálft ár sem er sleifarlag út af fyrir sig --- hvers vegna í ósköpunum kemur umhvrn. eða Umhverfisstofnun því ekki í verk að skipa þessa stjórn lögum samkvæmt eftir kosningar eins og vera ber? --- og þá allt í einu er viðkomandi manni tilkynnt einhliða að búið sé að ákveða að skipa annan mann. Því hefur ranglega reyndar verið haldið fram að það sé gert í samráði við hann, til að bíta höfuðið af skömminni. Hvað er upp á störf Gísla Más Gíslasonar að klaga í þessu embætti? Þurfa ekki einhverjar ástæður að liggja að baki því að virtum fræðimanni með mikla sérþekkingu á viðkomandi sviði er hent út til þess að skipa þægan undirmann ráðherrans í staðinn? Auðvitað er það algerlega fráleitt að setja málin í þessar stellingar þar sem sami maður situr bæði í stjórn Rannsóknastöðvarinnar við Mývatn og er forstjóri Umhverfisstofnunar þannig að stjórnin verður vanhæf eða marklaus í umsögnum um mál. Það þarf ekki flókna röksemdafærslu til að útskýra það. Það er í raun verið að gelda rannsóknastöðina með þessum hætti nema stjórnarformaðurinn víki stanslaust sæti þegar á að greina á milli hlutverka rannsóknastöðvarinnar annars vegar og Umhverfisstofnunar hins vegar. Þetta er algerlega óforsvaranlegur gjörningur hvernig sem á hann er litið. Og lengi gat vont versnað í embættisfærslum hæstv. umhvrh.

Frú forseti. Í rauninni er þetta upphlaup afskaplega einkennilegt. Það hefur komið fram að samkvæmt lögum á Umhverfisstofnun að tilnefna í þessa stjórn og það er það sem Umhverfisstofnun gerir --- samkvæmt lögum. Umhverfisstofnun tilnefnir Davíð Egilson. Mér finnst í hæsta máta ómaklegt og ósmekklegt af hv. þm. Steingrími J. Sigfússyni að koma hér upp, ekki einu sinni heldur tvisvar, og vega að starfsheiðri þessa manns sem Umhverfisstofnun tilnefnir. Þetta er fagmaður sem hefur sýnt það í störfum sínum að hann stendur undir þeirri ábyrgð að vera forstöðumaður Umhverfisstofnunar. Það er ómaklegt af hv. þm. Steingrími J. Sigfússyni að koma hér upp og vega að honum tvisvar með þeim hætti sem hann gerir. Ég held að hv. þm. Steingrímur J. Sigfússon verði líka að svara öðru. Hann nefnir það sem rök að ákveðinn einstaklingur hafi verið í 15 ár í stjórn þessarar stofnunar eða þessa ráðs.

Hann var beðinn um að halda því áfram.

Hvar eiga mörkin að vera? Eru það rök að vera áfram? Á aldrei að verða endurnýjun? Eiga það að vera 20 ár? 30 ár? Því eldri sem menn verða, eiga þeir þá að verða æviráðnir? Svari hv. þingmaður því. Má aldrei verða endurnýjun?

Þá væri nú ekki ...


            

Steingrímur að eilífu.

Virðulegi forseti. Hér sýnist mér vera á ferðinni hreinn stjórnsýslulegur skrípaleikur og jafnframt stóralvarleg mál. Að mínu viti er hæpið hvort það standist stjórnsýslulegan rétt, að af hálfu ráðherra sé yfirmaður stofnunar skipaður í forstöðu fyrir sjálfstætt starfandi stjórn sem á að vera ráðgefandi fyrir viðkomandi stofnun og viðkomandi ráðherra. Ég mundi gera að tillögu minni að hæstv. ráðherra endurskoðaði þessa vitleysu eða leitaði leiðsagnar t.d. Ríkisendurskoðunar og annarra slíkra um þá embættisfærslu áður en hún verður að veruleika. Af hverju skipar hæstv. ráðherra bara ekki sjálfan sig? Það væri þó eitthvað sem allir ættu að treysta úr því að málið snýst um traust. Gæti hún þá ekki skipað hæstv. utanrrh. Halldór Ásgrímsson eða hæstv. iðnrh. Valgerði Sverrisdóttur úr því að málið snýst kannski meira um það?

Ég var ekki tilnefndur.

Nei, sennilega hefur ekki verið borið nægilegt traust til þín. En úr þessu má bæta. Mér finnst illa gert af hæstv. ráðherra að ganga fram hjá samráðherrum sínum og treysta þeim ekki til þessa verks þannig að þetta sé allt í hendi. Hæstv. heilbrrh. Jón Kristjánsson, hinn góði Skagfirðingur, hefði verið enn þá betri. Nei, virðulegi forseti. Þetta er stjórnsýslulegur skrípaleikur og alvörumál sem hæstv. ráðherra ætti t.d. að bera undir ríkisendurskoðanda áður en þetta gengi fram. Ég hvet ráðherra til að sýna þó ekki væri nema pínulitla visku hvað þetta varðar.

Frú forseti. Í umræðum um frv. til laga um yrkisrétt í gær voru ýmsar spurningar lagðar fyrir hæstv. landbrh., bæði varðandi form og efni frv., m.a. um hugsanleg áhrif þess á garðyrkjubændur. Hæstv. ráðherra svaraði í engu spurningum varðandi efni frv. né áhrif þess. Greinilegt var að ráðherrann skildi ekki einstakar greinar frv. Það hlýtur þó að vera lágmarkskrafa til ráðherra sem ber ábyrgð á málaflokki að hann sé viðræðuhæfur um frumvörp sem hann flytur á þinginu. Ég velti fyrir mér hvort ég ætti að leggja til að frv. yrði vísað aftur til ráðherra eða sitja hjá við afgreiðslu frv. En í trausti þess að hægt verði að vinna bót á frv. í landbn. munu ég og samflokksmenn mínir greiða því atkvæði að það gangi til nefndar.

Hæstv. forseti. Ég vissi í gær heilmikið um þetta mál og fór yfir það í ítarlegri ræðu. En eins og kemur fram í 5. gr. þá er málið flókið: ,,yrki sem eru í öllum aðalatriðum komin af vernduðu yrki, enda sé hið verndaða yrki ekki sjálft komið af öðru í öllum aðalatriðum,`` segir þar. Málið er því nokkuð flókið. Þetta er orðalag úr EES-samningi. Ég hét því hér í gær að senda alla þá færu menn sem í landbrn. eru og þekkja þetta EES-mál að vinna það með landbn. Ég treysti landbn. afskaplega vel, hæstv. forseti. Mér finnst rangt að senda málið upp í ráðuneytið aftur. Hingað er ég kominn með það til fullvinnslu.

Frú forseti. Ég skrifaði undir nefndarálitið með fyrirvara. Fyrirvari minn er sá að ég tel að það þurfi, samhliða þessum breytingum, að efla eftirlitshlutverk landlæknisembættisins þannig að það geti bætt við sig eftirliti með störfum sjóntækjafræðinga, möguleiki sé á að koma á skimunum varðandi ákveðna sjúkdóma og hægt sé að tryggja þjónustu augnlækna um land allt. Ég tel að jafnframt þurfi að auka fræðslu til almennings um ýmsa heilsufarslega áhættuþætti og hvatningu og fræðslu um mikilvægi þess að fara til augnlæknis varðandi ýmsa áhættuþætti. Til þessa þarf landlæknisembættið meira fjármagn og mannafla. Ég hef þennan fyrirvara við þetta frv. Að þessu tilskildu samþykki ég frv.

Hæstvirtur forseti. Í skýrslu Ríkisendurskoðunar um Landhelgisgæsluna frá í febrúar 2001 er skoðað skipulag, verkefni og rekstur. Þar er m.a. fjallað um stjórnunarlegan vanda sem felst í því að Landhelgisgæslan sinnir verkefnum sem tengjast málaflokkum margra ráðuneyta. Í skýrslunni segir á bls. 81, með leyfi forseta: ,,Starfsemi Landhelgisgæslunnar byggir á samnýtingu aðstöðu og tækja til að sinna verkefnum fyrir mörg ráðuneyti. Þessi samnýting er bæði ein grunnrekstrarforsenda stofnunarinnar og eitt helsta stjórnunarvandamál hennar.`` Síðan segir eftirfarandi: ,,Við forgangsröðun hjá dómsmálaráðuneyti er ljóst að verkefni sem það er endanlega ábyrgt fyrir eins og almenn löggæsla í landinu gætu verið tekin fram yfir verkefni sem Landhelgisgæslan sinnir á sviði siglingamála, öryggismála og fiskveiðimála.`` Nú liggur fyrir að Landhelgisgæslan fær aukin verkefni sem snúa að löggæslu miðað við tillögu í frumvarpi um siglingavernd og hæstvirtur dómsmálaráðherra hefur einnig bent á aukna flutningsþörf sérsveitar ríkislögreglunnar sem fyrirhugað er að efla og fær líka aukin verkefni samfara siglingavernd og viðauka við SOLAS-reglur. Að þessu sögðu og áður en ég kem að sjúkra- og neyðarþjónustu Landhelgisgæslunnar er því eðlilegt að spurt sé út í þær tillögur sem Ríkisendurskoðun kom með, m.a. um verkefni og þjónustugreiðslur. Á bls. 82 í áðurnefndri skýrslu segir, með leyfi forseta: ,,Ráðuneyti sem hafa með höndum yfirstjórn þeirra málaflokka sem Landhelgisgæslan tengist geri þjónustusamning við Landhelgisgæsluna um ákveðna þjónustu. Þetta stuðlaði að heildstæðari stjórn viðkomandi málaflokks með því að einstök ráðuneyti tækju ákvarðanir um hvað Landhelgisgæslan gerði í þeim málaflokkum sem undir þau heyrðu. Ráðuneytin skilgreindu þá magn og form þeirrar þjónustu sem þau hefðu not fyrir.`` Síðar segir í skýrslunni, með leyfi forseta: ,,Ef þessi leið væri farin og stofnunin væri áfram hjá dómsmálaráðuneyti væri ákveðinn grunnrekstrarkostnaður fjármagnaður af því. Kostnaður sem hægt væri að heimfæra á málflokka annarra ráðuneyta færðist til þeirra, til kaupa á þjónustu af Landhelgisgæslunni. Þau gæti síðan bætt við og keypt meiri þjónustu af Landhelgisgæslunni ef þau teldu ávinning í því. Fram til þessa hefur Landhelgisgæslan gert samstarfssamninga við ýmsar stofnanir um hvernig Landhelgisgæslan skuli standa að framkvæmd einstakra málaflokka. Sú leið er í raun svipuð þeirri sem greint er frá hér að framan nema hvað engar greiðslur fara milli aðila vegna þeirra.`` Hæstv. forseti. Ég endurtek að engar greiðslur fara milli aðila vegna þeirra. Landhelgisgæslan skal vinna verkin án þess að þeim fylgi kostnaðargreiðsla. Við þetta hlutskipti hefur Landhelgisgæslan mátt starfa á undanförnum árum, að vera hornreka í fjárveitingum, skikkuð til verka fjölbreyttum sviðum, en fjársvelt. Tillaga um 50 millj. kr. aukið fé til starfsemi Landhelgisgæslunnar var flutt af þingmönnum Frjálsl. við afgreiðslu fjárlaga í haust en felld af ríkisstjórnarflokkunum. Ég spyr því: Eru fyrirhugaðar breytingar á rekstri Landhelgisgæslunnar? Ef svo er, er unnið út frá tillögum Ríkisendurskoðunar eða unnið eftir öðrum leiðarlýsingum? Í framhaldi af því sem áður er sagt og vitnað til spyr ég: Hvernig verður brugðist við fjárvöntun Landhelgisgæslunnar? Þá vík ég máli mínu að sjúkra- og neyðarþjónustu þeirri sem Landhelgisgæslan veitir sjómönnum á hafi úti og reyndar í sífellt meiri mæli landsmönnum öllum í byggðum og óbyggðum. Í lögum segir að Landhelgisgæslan skuli veita hjálp við björgun manna úr sjávarháska eða á landi og annast m.a. aðkallandi sjúkraflutninga. Þetta er skýrt og Landhelgisgæslan hefur leyst þetta verkefni af hendi með miklum ágætum. Allflestir landsmenn vita að á Landhelgisgæsluna má treysta. Árum saman var barist fyrir því að efla tækjakost Landhelgisgæslunnar. Ofurkapp var lagt á að stjórnvöld samþykktu kaup á öflugri björgunarþyrlu, sem sjómenn líta á sem sína sjúkrabifreið, ef þannig má að orði komast. Þyrla með vel þjálfaða áhöfn og lækni um borð er fljótvirkasta neyðarþjónusta sem Landhelgisgæslan getur boðið upp á, ekki aðeins til sjávar heldur einnig til sveita, í kaupstöðum og á hálendi. Það hefur færst í vöxt á undanförnum árum að þyrlur Landhelgisgæslunnar hafa farið í sjúkraflug sem áður voru farin á sérstökum flugvélum sem höfðu samning þar um. Ef Landhelgisgæslan sendi þyrlu var ekki greiddur kostnaður til hennar þó sjálfsagt þætti að borga öðrum fyrir ferðina. Verkskipun var lögbundin en enginn kostnaður greiddur. Það kostaði baráttu að fá læknavakt á þyrluna og koma á stjórn þyrluvaktar lækna og fleira því tilheyrandi. Nú hefur forstjóri Landspítala -- Háskólasjúkrahúss sagt upp því samkomulagi og fellur það úr gildi 30. apríl næstkomandi. Í bréfi hans um þá ráðstöfun segir: ,,Því sér LSH sér ekki lengur fært að selja ofangreinda þjónustu á þessum grundvelli og segir því samkomulaginu upp.`` Störf þyrlulækna eru sem sagt í uppnámi. Ekki fer milli mála að það getur oft skipt sköpum um lífsvon slasaðra og verndun lima að læknir sé með í för. Þetta vita starfsmenn Landhelgisgæslunnar afar vel og bera eðlilega þá von í brjósti að allir landsmenn geti notið þjónustu þeirra. Ég spyr því hæstv. dómsmrh.: Hvernig verður áfram tryggt að þjónustan verði til staðar og læknir verði áfram í áhöfn þyrlunnar?

Virðulegi forseti. Ég vil þakka fyrirspyrja og upphafsmanni þessarar umræðu fyrir að leggja þessar spurningar hér fram og ræða þessi mál. Ég vil minna á að í stefnuræðu forsrh. sem flutt var sl. haust kom fram að nauðsynlegt væri að laga starf Landhelgisgæslunnar nýjum kröfum, ráðast í smíði nýs varðskips og gera áætlun um endurnýjun á flugflota hennar eins og þar segir. Síðan hefur verið unnið að því að styrkja innviði Landhelgisgæslunnar með ýmsum hætti. Tekið hefur verið á fjármálum hennar og gerðar rekstraráætlanir sem eru þess eðlis að starfsemi hennar mun ganga vel á því ári sem nú er nýhafið. Gæslan lætur víða að sér kveða eins og við vitum og starfsemi hennar er að þróast og breytast, m.a. átti hún nýlega tvo fulltrúa í Írak við sprengjuleit eins og kunnugt er. Hún lætur, eins og ég segi, víða að sér kveða. Þar unnu menn gott starf og einnig nú nýlega í Neskaupstað eða í Norðfirði þegar leitað var að hlutum sem tengjast líkfundi þar eins og við vitum. Gæslan kemur því víða að verki og nauðsynlegt er að haga störfum hennar á þann veg að hún sé sveigjanleg og geti tekið á sem flestum verkefnum. Ég held að menn muni auðvitað hafa hliðsjón af skýrslu Ríkisendurskoðunar við þær breytingar sem verið er að vinna að hjá Landhelgisgæslunni og taka mið af því sem þar segir. Þar var m.a. vikið að því, eins og fram kom í máli hv. þm., að spurningin er hvort Gæslan eigi að taka gjöld fyrir þá þjónustu sem hún veitir ef það er unnt að skilgreina þá þjónustu sem þess eðlis að hún sé að létta af öðrum. Þá kemur spurningin líka um það hvort taka eigi gjald fyrir afnot af þyrlunni þegar hún er notuð í björgunartilgangi og til sjúkraflugs. Þetta eru álitamál sem menn ræða þegar þeir velta fyrir sér annars vegar samanburði á störfum þyrlunnar og t.d. sjúkrabifreiða sem menn greiða fyrir. Tilefni þess að hv. þm. stendur upp til að tjá sig um þetta mál er bréf dagsett 26. janúar sl. þegar sagt var upp samningi milli Landspítalans -- háskólasjúkrahúss og dómsmrn. um umsjón og stjórn þyrluvaktar lækna, símaráðgjöf fyrir sjófarendur, læknislega forsjá Neyðarlínunnar og fleira. Þessi samningur er frá árinu 1998 og gerir m.a. ráð fyrir því að Landhelgisgæslan greiði sjúkrahúsinu ríflega 16 millj. kr. á ári fyrir þá þjónustu sem þar er kveðið á um. Eftir að þessi uppsögn kom fram og þetta bréf lá fyrir þá hefur verið litið á alla þætti þessa máls og er þeirri athugun ekki lokið. Þar hafa menn verið í samráði við heilbrrn. og fleiri aðila, m.a. slökkviliðið á höfuðborgarsvæðinu og tekið mið af þeirri reynslu sem menn hafa þar og þeirri þróun sem hefur verið í þessum efnum. Ég ætla ekki að segja neitt um það á þessu stigi hvernig þessum viðræðum á eftir að lykta eða hver niðurstaðan verður en að sjálfsögðu er markmiðið að draga ekki úr þeirri þjónustu eða öryggi sem unnt er að veita fyrir tilstilli Landhelgisgæslunnar með notkun þyrlu hennar í þágu þeirra sem þurfa á slíkri aðstoð að halda um landið allt. Eins og hér hefur líka komið fram og hv. fyrirspyrjandi minntist á hefur Landhelgisgæslan og þyrla hennar líka hlutverki að gegna varðandi sérsveit lögreglunnar og í áætlunum okkar er gert ráð fyrir samvinnu á milli sérsveitarinnar og Landhelgisgæslunnar og þróunar í því samstarfi. Að sjálfsögðu verða fleiri fundir haldnir um þetta mál, þ.e. um hvernig staðið verður að sjúkraþjónustu Gæslunnar með þyrlunni. Ég veit að við munum komast að niðurstöðu í tæka tíð áður en þessum samningi verður endanlega lokið eins og boðað var í bréfinu frá 26. janúar. Það er rétt að það liggi alveg skýrt fyrir að frumkvæðið að því að rifta þeim samningi kom frá sjúkrahúsinu en eftir að það bréf liggur fyrir þá hljóta menn að líta til allra þeirra þátta sem eðlilegt er að hafa til skoðunar þegar metið er hvernig best verði staðið að þessu í framtíðinni. Á þessu sviði eins og öðrum eru miklar breytingar, mikil þróun, aukin menntun og aukin tækni sem unnt er að nýta sér án þess að vera endilega bundinn af þeim sjónarmiðum sem réðu árið 1998 þegar umræddur samningur var gerður.

Hæstv. forseti. Sjúkraflutningar Landhelgisgæslunnar eru hér til umræðu vegna þess að Landspítalinn -- háskólasjúkrahús hefur sagt upp samningi við ríkið um læknaþjónustu um borð í þyrlum Landhelgisgæslunnar eða réttara sagt vegna þess að ríkisvaldið hefur ekki endurnýjað þennan samning. Umræddur samningur tók gildi, eins og fram hefur komið, 1. júní 1998 og átti að endurskoða eigi síðar en 1. júní 1999, þ.e. fyrir tæpum fimm árum síðan. Þetta er afskaplega þýðingarmikill samningur, þýðingarmikill hlekkur í öryggismálum okkar Íslendinga þar sem sex læknar sinna árlega yfir 130 útköllum með þyrlum Landhelgisgæslunnar, þar með talið 24 sinnum á ári þar sem sinnt er flókinni læknismeðferð um borð. Í sjúkraflugi getur þyrlan verið allt að tvær klukkustundir og því getur læknismeðferð um borð skipt sköpum varðandi líf eða dauða hins slasaða. Virðulegi forseti. Enn einu sinni eru öryggis- og heilbrigðismál í uppnámi. Uppsögn samningsins er að hluta til ein af sparnaðaraðgerðum Landspítalans. Greiðsla fyrir samninginn hefur ekkert hækkað síðan 1. júní 1998 og spítalinn, sem er jafnframt í fjársvelti, hefur ekki efni á að greiða mismuninn á kostnaðinum í dag. Þetta eru engin ný sannindi. En hvers vegna í ósköpunum þarf ávallt að grípa til svo róttækra aðgerða til að fá ríkisstjórnina að samningaborðinu? Virðulegi forseti. Í þessu máli sem mörgum öðrum virðist sem það sé ómögulegt að ná ráðherrum að samningaborði án þess að öllu sé stefnt áður í óefni. Ráðherrar eiga að hafa metnað til að leysa sín verkefni áður en þau verða að vandamáli, hvað þá lífshættulegu vandamáli eins og hér stefnir í.

Hæstv. forseti. Sjúkraflutningar Landhelgisgæslunnar eru gríðarlegt öryggismál fyrir íslenska þjóð. Sjómenn reiða sig á það öryggisnet sem sjúkraflutningar Landhelgisgæslunnar eru. Sjómenn vinna áhættusamt starf í þágu íslensks sjávarútvegs sem er undirstöðuatvinnugrein þjóðarinnar, atvinnugrein sem hefur flutt íslenska þjóð úr sárri örbirgð til allsnægta. Því er mikilvægt og sjálfsagt að sjómannastéttinni séu búin þau skilyrði að öryggið sé eins og best verður á kosið. Því miður hefur Landspítali -- háskólasjúkrahús neyðst til þess að segja upp samningi við dómsmrn. m.a. um mönnun á læknum í sjúkraflutningum Gæslunnar. Samningurinn var gerður milli þessara aðila árið 1998 en síðan þá hefur uppfærsla á honum ekki verið í neinum tengslum við kjaraþróun íslensku læknastéttarinnar. Því þarf nýr samningur að taka mið af því og ég treysti hæstv. dómsmrh. til að beita sér við úrlausn þessa máls. Við skulum þó hafa í huga að málsaðilar hafa enn nægan tíma til að komast að nýju samkomulagi vegna þessarar mikilvægu þjónustu þar sem uppsagnarfrestur samningsins gildir fram til mánaðamóta apríl/maí. Mikilvægt er að halda því til haga að sjúkraflutningar Landhelgisgæslunnar verða með lækni innanborðs fram að þeim tímamótum. Því er mjög mikilvægt að Landhelgisgæslan og dómsmrn. semji sín á milli fyrir þann tíma. Annað er óásættanlegt. Við verðum að búa vel að Landhelgisgæslunni. Það er gríðarlegt hagsmunamál fyrir okkur að læknar séu um borð í sjúkraflutningum Gæslunnar. Annað er ólíðandi gagnvart íslensku sjómannastéttinni og íslenskri þjóð.

Frú forseti. Ég þakka hv. formanni Frjálslynda flokksins, Guðjóni A. Kristjánssyni, fyrir að hreyfa þessu máli. Það er sannarlega ástæða til þess að taka málefni Landhelgisgæslunnar fyrir. Þau hafa svo sem oft borið á góma á hér þingi á undanförnum missirum og því miður fyrst og fremst vegna þess að Landhelgisgæslan hefur búið við varanlegt fjársvelti og á engan hátt getað beitt tækjakosti sínum og mannafla eins og skyldi í þágu sinna mikilvægu verkefna. Ég ætla fyrst og fremst að gera einn þátt málsins að umtalsefni, þ.e. það ófremdarástand sem skapast að óbreyttu 1. maí nk. ef þeir læknar sem mannað hafa björgunarþyrlur Landhelgisgæslunnar láta þá af störfum eins og gerist að óbreyttu. Það fyrirkomulag að Landspítalinn -- háskólasjúkrahús hefur tekið að sér að sjá um mönnun þyrlunnar gegn greiðslu frá dómsmrn. hefur gefist vel þau fimm, sex ár sem það hefur verið við lýði. Það er líka rétt að hafa í huga í þessu sambandi að þar er um að ræða þrautþjálfaða lækna. Af sex læknum sem gegna þessari þjónustu að staðaldri eru fjórir þrautreyndir í þessu starfi og það væri mikil eftirsjá að því ef þeir sæju sér ekki fært að sinna þessu áfram. Ég held að allur samanburður við sjúkraflutninga á landi sé einnig algerlega óraunhæfur hér enda er um langar ferðir að ræða við erfiðar aðstæður og oft getur skipt sköpum að læknisfræðimenntaður maður sé til staðar og létti áhyggjum af áhöfn þyrlunnar sem hefur um nóg annað að hugsa en líf og heilsu sjúklinganna þegar þeir eru þá komnir um borð. Einnig er rétt að minna á að bandaríski herinn sem oft hefur gripið inn í í björgunaraðgerðum hér á landi er bæði að spara og fara ef svo má að orði komast. Ein sparnaðarráðstöfun sem þar hefur verið gripið til er sú að útkallstími er nú mun lengri en áður var þannig að það er enn fjær en áður að við Íslendingar getum á nokkurn hátt treyst á aðstoð þaðan. Nær væri að ræða hér um kaup á annarri öflugri björgunarþyrlu til þess að staðsetja fyrir norðan eða á norðaustanverðu landinu heldur en að tala um þrengingar af því tagi sem við stöndum frammi fyrir, ég tala nú ekki um ef hæstv. dómsmrh. ætlar að fara að teppa þyrluna frá björgunarstörfum við að snattast með gæluverkefni sitt, herinn.

Frú forseti. Ég vil byrja á því að þakka fyrir þessa umræðu sem fram fer um sjúkraflutninga Landhelgisgæslunnar. Staðan í dag er sú að uppsögn á samningi við Landhelgisgæsluna hefur komið frá heilbrigðisyfirvöldum sem hafa fengið eingreiðslu en á móti hafa læknar verið til taks og sinnt útköllum. Hér er sennilega um það að ræða að kostnaður er orðinn of mikill og laun standa ekki undir samningsbundnum framlögum. Hlutverk þyrlusveitar Landhelgisgæslunnar er mjög mikilvægt í almannaþágu og því er mikilvægt að öryggis- og almannavarnarþáttur sé skoðaður sérstaklega á tímamótum sem þessum. Uppsögn þessa samnings er tækifæri til að fara í frekari skoðun á skipulagi reksturs Gæslunnar. Sjúkraflutningar innan lands í dag byggjast að miklu leyti á samningum við flugfélög sem í flestum tilfellum staðsetja flugvélar á viðkomandi svæði eða í nálægð þess. Landhelgisgæslan hefur oft verið kölluð út í sérstökum tilfellum á þessa staði og hefur alltaf brugðist vel við. En þegar kemur á haf út og í óbyggðum þá er þyrla eina björgunartækið sem við höfum og við Íslendingar höfum verið stoltir af þeim miklu björgunarafrekum sem þessir aðilar hafa unnið. Ef við skoðum hvernig bandaríska kerfið er byggt upp þá er í þyrluáhöfninni bráðatæknir í stað læknis en læknisfræðileg forsjá þarf að vera tryggð þannig að alltaf sé hægt að hafa fjarskiptasamband við lækni. Hér á landi hefur vel verið staðið að því að þjálfa upp sérmenntaða starfsmenn og slökkviliðið hefur mótað sérstaka stefnu í þeim efnum, þ.e. að sjúkraflutningamenn hafa farið í nám erlendis í bráðafræðum fyrir bráðatækna. Voru 12 slíkir hér í starfi og tveir eru í námi. Samtals eru þetta 14 aðilar. Bráðatæknar í dag eru orðnir aðalkennarar í Sjúkraflutningaskólanum. Þeir koma að sérhæfðri kennslu, t.d. fyrir björgunarsveitarmenn. Þekking þeirra er mjög mikilvæg bæði á sviði heilbrigðisþjónustu svo og björgunar. Frú forseti. Ég er ekki að segja að þetta sé það sem koma skal en nauðsynlegt er að fara vandlega yfir þetta mál og koma með niðurstöðu áður en uppsögn núverandi samnings rennur út. Ég treysti hæstv. dómsmrh. fullkomlega til að koma með ásættanlegar tillögur um framtíðarsýn í málefnum þyrlusveitar Landhelgisgæslunnar.

Frú forseti. Landhelgisgæslan er í fjársvelti og hefur verið lengi. Hv. málshefjandi fór yfir þá stöðu sem Gæslan er í varðandi sjúkra- og björgunarflug og er í raun með ólíkindum að ekki skuli hafa verið sest niður fyrir löngu til að skilgreina og leysa þann vanda sem við blasir. Hæstv. dómsmrh. svaraði hér litlu og var svo sem ekki við miklu að búast þegar horft er til þess algjöra áhugaleysis sem virðist vera á málefnum Landhelgisgæslunnar þar á bæ. Björgunar- og sjúkraflug með öflugum þyrlum og vel þjálfaðri og samhentri áhöfn er algjör nauðsyn hér á landi og hefur oft og mörgum sinnum sannað gildi sitt þegar vá hefur borið að dyrum. Það er með ólíkindum að stjórnvöld skuli nú láta sér detta í hug að veikja þann hóp sem sinnir þessari þjónustu með uppsögn þyrlulæknanna og draga þannig úr öryggi sem þessi þjónusta hefur veitt. Þyrlur varnarliðsins á Keflavíkurflugvelli hafa oft gripið inn í þegar þörf hefur verið á og íslensk stjórnvöld óskað liðsinnis vegna ónógra innlendra úrræða. Við þekkjum öll þá umræðu sem í gangi hefur verið um verulegan samdrátt í starfsemi varnarliðsins og því hlýtur sú spurning að leita á hugann hvort hæstv. dómsmrh. hafi skoðað hver sé framtíð þyrlusveitarinnar á Keflavíkurflugvelli og hvort ekki sé ástæða til að stórefla þyrluútgerð Landhelgisgæslunnar í stað þess að veikja hana eins og nú er verið að gera. Forgangsröðun stjórnvalda hefur oft verið hér til umræðu og oft hefur manni blöskrað hver hún er. En, frú forseti, að raða vopnaðri lögreglusveit og sprengjuleit í Írak framar í forgangsröð en þjónustu við fórnarlömb slysa og hamfara er óskiljanlegt öllu venjulegu fólki. Hér hefur hæstv. ráðherra toppað sjálfan sig í vitleysunni og ekki laust við að maður sé farinn að hlakka til að sjá nýjan aðila taka sæti í stóli dómsmrh.

Herra forseti. Á þessu máli eru margar hliðar eins og fram kom í framsöguræðu hv. málshefjanda og málið er ekki einfalt og verður ekki leyst í einni sjónhendingu. Ég vil aðeins staldra við þann þátt málsins sem lýtur að öryggismálum landsmanna, bæði sjómanna og þeirra íbúa landsins sem búa fjarri Landspítalanum -- háskólasjúkrahúsi. Þar leikur þyrlubjörgunarsveitin lykilhlutverk í því öryggisneti sem við höfum riðið til þess að treysta stöðu okkar í þjóðfélaginu. Nú liggur fyrir að það mál er í uppnámi eftir að Landspítalinn sagði upp samningnum. Við getum ekki búið við það að einhver óvissa sé um framtíð þessarar þjónustu, hvorki sjómenn þessa lands eða íbúar dreifbýlisins sem búa fjarri höfuðborgarsvæðinu. Það verður að vera öryggi í þessu efni. Það er alveg ljóst af atvikum málsins að fjármagn vantar til Landhelgisgæslunnar til að geta veitt þá þjónustu sem við ætlum Landhelgisgæslunni að veita. Ég skora á hæstv. ráðherra að beita sér fyrir því að útvega það fé til Landhelgisgæslunnar þannig að við þurfum ekki að búa við óvissu um nokkurra vikna hríð til viðbótar við það sem þegar er liðið af þessu ári. Hæstv. dómsmrh. hefur þegar sýnt að hann getur beitt sér og verið fundvís á fé þegar öryggismál eru annars vegar og ég trúi ekki öðru en honum reynist það létt verk að finna nauðsynlegt fjármagn til að tryggja áframhaldandi rekstur Flugbjörgunarsveitar Landhelgisgæslunnar. Það er alveg jafnmikilvægt öryggismál og að fjölga í sérsveit lögreglunnar.

Frú forseti. Þjóðin hefur verið stolt af viðbragðsflýti, færni og hugrekki starfsmanna Landhelgisgæslunnar þegar neyð hefur kallað og oft hafa þeir mátt vinna verk sín við afar erfið björgunarskilyrði. Starfsmenn Landhelgisgæslunnar setja sjálfa sig í lífsháska til að bjarga mannslífum hvort sem er við slys á hafi úti eða vítt um byggðir og óbyggðir landsins. Okkur hefur þótt afar mikilvægt að þyrlur okkar, þyrlur Landhelgisgæslunnar væru búnar nýjustu tækjum og búnaði til björgunar og verndunar mannslífa. Því kemur það við þjóðarsálina og snertir, held ég, streng í hjarta hvers Íslendings að heyra tilkynnt í fréttum að í sparnaðarskyni hafi verið sagt upp samningum við lækna sem sinnt hafa læknisþjónustu um borð í þyrlum Landhelgisgæslunnar og að sá samningur renni út, verði ekki að gert, 1. maí nk. Uppsögn þyrlusamningsins er ein af sparnaðaraðgerðum Landspítalans eins og fram kemur í fréttum í sjónvarpi 13. febrúar sl. Spítalinn segir samning við ríkið um þjónustu of lágan og spítalinn sætti sig ekki við að þurfa að greiða mismuninn. Þessi samningur var gerður 1998 og hefur staðið óbreyttur í krónutölu síðan. Samkvæmt upplýsingum frá Landspítalanum hefur oft verið óskað eftir endurskoðun á samningnum en því hafi ríkið ekki sinnt. Ofan á þetta allt hefur stöðugt verið hert að fjárhag Landhelgisgæslunnar svo ekki getur hún tekið á sig þennan aukakostnað. Frú forseti. Þyrlusveit Landhelgisgæslunnar er allsherjarbjörgunarsveit og þjóðin ætlar henni aukið hlutverk frekar en að skerða það. Við eigum ekki að láta standa upp á okkur þá skömm að vafi leiki á því hvort læknar fylgi með í þyrlum Landhelgisgæslunnar í þjónustuflugi. Ég skora því á stjórnvöld að ganga nú þegar til samninga sem tryggi að læknar séu ávallt um borð í þyrlum Landhelgisgæslunnar í sjúkra- og björgunarflugi hér á landi.

Virðulegi forseti. Ég vil þakka málshefjanda fyrir að vekja athygli á þessu máli. Það er vissulega rétt að þetta er mál sem þarf skoðunar við. Hæstv. dómsmrh. kom inn á mikilvægi flugflota Landhelgisgæslunnar og öryggisþáttarins. Ég tel að staðan sé ekki sú eins og einn hv. þm. kom inn á, að málið sé í uppnámi, að það sé of í lagt. Hins vegar hafa þingmenn komið inn á það að þetta sé fyrst og fremst öryggistæki sem snýr að sjómönnum. Ég tel að rétt sé að horfa á starfsemi flugflota Landhelgisgæslunnar og er hér með yfirlit yfir flugtíma flugflota Landhelgisgæslunnar þar sem TF Líf og Sif gegna meginhlutverki í slysa- og sjúkraflugi t.d. á sjó. Ef litið er á flugstundir flugflota Landhelgisgæslunnar greinast þær þannig að vegna íslenskra skipa er flogið í 79 klst. á 32 mánaða tímabili, vegna erlendra skipa er flogið í 61 klst. En svo vek ég athygli á að vegna slysa- og sjúkraflugs á landi vegna umferðarslysa er flogið í 89 klst. Vegna annarra slysa er sjúkraflug í 198 klst. Menn sjá því að sá þáttur sem snýr að sjó er allóverulegur í þessum samanburði en engu að síður er auðvitað mikilvægt að sjómenn geti stólað á þessa þjónustu. En þá hlýtur að vakna sú spurning varðandi þennan samning hvort einhverjir fleiri aðilar ættu ekki að koma að greiðsluþætti rekstrarkostnaðar þyrluflota Landhelgisgæslunnar. Ég bendi þá sérstaklega á margar flugstundir vegna umferðarslysa sem er hvorki meira né minna en tæpar 90 klst. en varðandi íslensk skip er það 79 klst. Hér er því um verulegt verkefni að ræða að fara ofan í og full ástæða til, en ég treysti hæstv. dómsmrh. til þess að leysa þetta mál farsællega.

Hæstv. forseti. Ég vil þakka þingmönnum fyrir þátttöku í þessari umræðu og ráðherra fyrir svör hans. Ég verð hins vegar að segja að mér fannst hæstv. ráðherra ekki svara því nákvæmlega eða nógu vel hvaða atbeina hann hyggst hafa til þess að efla og styrkja neyðarþjónustuna og sjá til þess að læknarnir verði áfram í áhöfn þyrlunnar. Hann sagði að verið væri að vinna að málinu og vonandi tækist um það samkomulag og það væri markmiðið. Ég fagna því auðvitað að menn hafi ákveðið að setja sér það markmið að ljúka þessum samningi áður en hann fellur endanlega úr gildi. Ég vil hins vegar víkja að því sem kom fram í svari hæstv. dómsmrh. áðan varðandi ferðir og kostnað og hvort taka eigi gjald. Ég spyr í því sambandi: Hver greiðir kostnaðinn við köfun í Neskaupstað við rannsókn þess máls? Er það Landhelgisgæslan? Kemur sá kostnaður frá ríkislögreglustjóra? Þannig má spyrja í fjöldamörgum verkum sem Landhelgisgæslunni eru falin. Hún fær ekki endurgreiddan þann kostnað sem hún leggur fram. Ætlast er til þess að Landhelgisgæslan sé ávallt reiðubúin og þyrluáhöfnin til þess að fara í hin ýmsu flug út á land, grípa þar inn í verkefni sem e.t.v. var búið að semja um við ákveðin flugfélög að sinna en hefur ekki tekist. Hver greiðir þann kostnað? Ekki koma greiðslur fyrir það frá samningsaðilum um sjúkraflug úti á landi. Ég er því að draga það fram í þessari umræðu að staða Landhelgisgæslunnar hvað það varðar að fá endurgreiddan kostnað sem hún leggur fram við hin ýmsu verkefni er ekki skilgreind og það er þörf á því að á því sé tekið. Hitt fer ekki á milli mála að landsmenn telja þyrluna og þyrluáhöfnina einn mesta öryggisstuðul sem þeir hafa fengið til þess að tryggja öryggi þeirra í neyðartilvikum.

Virðulegi forseti. Ég hef litlu við það að bæta sem ég sagði í upphafi. Ég hef ekki lýst því yfir hér að ég telji nauðsynlegt að það séu læknar um borð í þyrlunni. Það eru aðrir sem hafa talað á þann veg í þessum umræðum. Ég hef sagt: Samningnum var sagt upp í janúar. Við erum að fara yfir málið og að sjálfsögðu verður búið þannig um hnúta að ekki skapist nein óvissa í þessu máli. En ég hef ekki skoðað alla þætti málsins enn þá og veit ekki hvort það er nauðsynlegt að hafa lækni um borð í þyrlunni til að veita það öryggi sem að er stefnt og vil ekki koma í þessar umræður og láta þess ógetið að ég hef ekki gert upp hug minn í því efni og það þarf að líta til þeirra þátta. Ég er alveg undrandi á því að heyra ýmsa þingmenn standa hér og lýsa því yfir að það sé óhjákvæmilegt. Hvaða vitneskju hafa þeir um það? Sjónarhornið sem hv. þingmenn koma með frá Samf., dylgjur um það að allt sé í uppnámi og að eitthvert hættuástand ríki vegna þess að þessum samningi hefur verið sagt upp, er alrangt. Til marks um málefnafátækt Samf. í þessu máli eins og öðrum er hvernig þeir hafa hagað máli sínu hér og tala án þess að hafa nokkra vitneskju og nokkrar forsendur til að tala á þann veg sem þeir hafa gert. Og hvað hafa þeir til þess að lýsa því yfir að það þurfi endilega alltaf að vera læknar um borð í þyrlum þegar þær eru sendar í slíka leiðangra? Þeir hafa ekki nokkra minnstu hugmynd um það frekar en þeir hafa hugmynd um hvort það ríki nokkurt hættuástand. Það ríkir ekkert hættuástand. Samningurinn er í gildi og verið er að vinna að því að fylla það tómarúm sem mun skapast ef þessi samningur gildir ekki áfram. Enginn þarf að óttast að það skapist eitthvert slíkt tómarúm að hér verði hættuástand vegna þess að ekki verði unnt að sinna þessari þjónustu á þann veg að öryggi landsmanna sé tryggt.