Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég hafði nú ekki hugsað mér að hafa framsögu í málinu, en af því að ég sé, að hæstv. landbrh. er ekki staddur í deildinni og ég hins vegar var einn af þeim mönnum, sem stóðu að endurskoðun laganna, langar mig til að segja örfá orð við 1. umr. frv. í deildinni. Það hefur ekki leikið á tveim tungum undanfarin ár, - en nú eru 15 ár, síðan laxveiðilögin voru sett, sem nú eru í gildi, - að mjög hefur verið aðkallandi að breyta lögum um lax og silungsveiði. Það hefur verið mjög áberandi, sérstaklega síðustu ár, að um talsverða ofveiði hefur verið að ræða í ýmsum ám, sérstaklega þar, sem netaveiði fer fram jafnhliða stangveiðinni. Á því er ekki nokkur vafi, að laxastofninn í ám, þar sem netaveiði fer fram, hefur farið þverrandi undanfarin ár. Nefndin, sem endurskoðaði lögin, - og í henni voru fræðimenn og menn, sem voru þaulkunnugir þessum málum, - var þeirrar skoðunar, að nauðsynlegt væri að setja skorður við ofveiðinni eins og hún ætti sér stað nú. Nefndin lagði mikið verk í þessa endurskoðun. Ég hefði ekki trúað því að óreyndu, að lagabálkur, ekki stærri en þessi, krefðist slíkrar vinnu í endurskoðun eins og lögð hefur verið í þetta frv., sem hér liggur fyrir. Og ég komst þá að raun um, að það er aðeins á færi þaulkunnugra manna í þessari grein að endurskoða slík lög. Meginbreytingin, sem gerð er með frv. þessu á núgildandi lögum, er aukin vernd fiskstofnsins, sem kemur fram í 19. og 35. gr. frv. Í 19. gr. er sú breyting, sem mestu varðar, og það er stytting á þeim tíma, sem stunda má netaveiði og stangveiði í viku hverri. Friðunartíminn er lengdur um einn sólarhring á viku. Það er ekki nýtt, að þetta hefur komið fram, en það hefur sýnt sig á síðari árum, að þessi breyting er nauðsynleg. Til frekari skýringar ætla ég að leyfa mér að taka hér nokkrar setningar úr grg., sem varða 19. gr. Þar segir svo: „Er lagt til, að vikufriðun fyrir hvers konar netaveiði sé lengd um 24 klukkustundir, úr 60 klukkustundum í 84, en fyrir ádráttarveiði úr fjórum sólarhringum í fimm. Samkvæmt gildandi lögum er stangarveiði eigi látin sæta vikufriðun, og þykir rétt að sá háttur haldist. Hins vegar er í frv. tekið upp það nýmæli, að eigi megi veiða með stöng nema helming hvers sólarhrings, og yrði því fiskur einnig friðaður fyrir stangarveiði 84 stundir á viku hverri til jafns við netaveiði, ef það ákvæði verður í lög tekið.“ Með þessu er því bæði stangarveiðin og netaveiðin takmörkuð, þannig að í raun og veru hafa þessar tvær veiðiaðferðir jafnlangan friðunartíma á viku hverri. Hin aðalbreytingin er í 35. gr. Mikil deila hefur verið um það, hvernig mætti leggja net út frá bakka ár. Og ég held, að menn geri sér bezt grein fyrir því, hvernig þetta hefur hagað til, með því, að ég taki hér nokkrar setningar úr grg. um þessa grein: „Þegar frv. til l. um lax- og silungsveiði frá 1930 var samið, mátti það heita föst regla, að garðar í veiðivélum væru lagðir beint út í ár frá bökkum. Ákvæði þess frv. miðaðist við þetta, eins og sést í 31. gr., en þar segir svo: „Lengd fastra veiðivéla frá bakka og út í á skal miðuð við“ o.s.frv., og síðar í sömu gr. segir: „Þó má bilið aldrei vera skemmra en fimmföld lengd veiðivélarinnar frá árbakka og út í á.“ Síðar var tekið að leggja girðingar eða girðingaspotta með gildrum langt úti í ám og ósasvæðum, og litu veiðimenn svo á, að ekki bæri að telja til veiðivélarinnar annað svæði en það, sem girt var. Veiðimálastjórnin hélt hinu fram, er hún taldi felast í anda og ákvæðum laganna. Varð af þessu dómsmál, og gekk dómur hæstaréttar á móti skoðun veiðimálastjórnarinnar. Nú hefur einn þeirra manna, er undirbjuggu lögin um lax- og silungsveiði, vottað það, að það hafi a.m.k. verið ætlun sín, að lengd lagnar í veiðivatni skyldi jafnan mælast frá bakka og út að enda lagnar að leiðara meðtöldum. Þegar þessi hæstaréttardómur var felldur, sem hér er getið um, gerbreyttist netaveiðiaðferð á mesta laxveiðisvæði landsins, í Borgarfirðinum. Eftir að þessi dómur var upp kveðinn, hefur lagning neta farið, ef svo má segja, út í öfgar, og neðri hluti Hvítár hefur verið þvergirtur með netum, ekki aðeins frá föstum bakka að landi, heldur einnig frá eyrum út í alla ála. Af þessu hefur svo leitt, að fiskurinn hefur ekki haft eðlilegt frjálsræði til þess að komast upp í bergvatnsárnar. Af þessu hefur m.a. leitt ofveiði, sem valdið hefur því, að háværar raddir hafa komið fram um, að þessu bæri að breyta. Aðrar breytingar í frv. má segja að séu ekki mjög stórvægilegar. Þar eru að vísu ýmsar breytingar, sem sprottnar eru af nýjum viðhorfum, svo sem fiskrækt o.fl. Landbn. Ed. hefur athugað mjög nákvæmlega frv. þetta og lagði fram ýmsar till. í málinu, sem allar voru samþykktar. Að vísu skipti engin þeirra meginmáli. Mér sýnist, að flestar þeirra séu þó til bóta. Frv. þetta er þaulhugsað af þeim mönnum, sem endurskoðuðu lögin. Sumir þeirra höfðu, eins og ég gat um í byrjun, mikinn kunnugleika á veiðimálunum, enda þar að auki sumir þeirra miklir lærdómsmenn. Það er þess vegna mikill vandi að breyta þessu frv. svo, að lagabálkurinn verði ekki fyrir skemmdum eða stangist við staðreyndir. Frv., eins og það liggur fyrir, verður því að minn áliti varla mikið bætt, og væri mjög æskilegt, að það gæti fengið skjóta afgreiðslu í deildinni, svo að það dagaði ekki uppi á þessu þingi.



Herra forseti. Ég var við atkvgr. í Ed., þegar þetta mál kom hér fyrir, og varð aðeins of seinn að koma hér inn í deildina. En það fór vel á því, að sá maður, hv. 2. þm. Reykv., sem er þessu máli allra manna kunnugastur, með því að hann hefur haft að ýmsu leyti forgöngu um þetta mál og starfaði í þeirri n., sem undirbjó þetta mál, og lagði í það mikla vinnu, - það fór vel á því, að hann hefði framsögu um það, því að þetta er a.m.k. ekki meira en að hálfu leyti mál núverandi ríkisstj. Það er stjórnarfrumvarp frá því á síðasta þingi, eins og grg. fyrir frv. ber með sér, en þá varð samkomulag um að senda frv. til veiðifélaga og þeirra aðila, sem hafa hér hagsmuna að gæta, til þess að fá nákvæma umsögn þeirra um málið. Og nú hafa þær umsagnir fengizt, og eftir að þær lágu fyrir, - umsagnirnar eru margar, - var frv. af núverandi landbrh. sent til landbn. Ed. og óskað eftir, að hún flytti málið, sem hún gerði án skuldbindinga um afstöðu einstakra nefndarmanna. En þó að þetta mál sé undirbúið af fyrrverandi ríkisstj. og ég hafi ekki skipað þá n., sem vann að málinu, er mér það fyllilega ljóst, að til þeirrar n. var mjög mikið vandað, og þeir menn, sem að málinu unnu, hafa unnið þar að ýmsu leyti mjög gott verk, sem við var að búast, þar sem þeir eru, eins og hér var fram tekið, þeir menn, sem hafa fullkomnasta sérþekkingu á því ýmsir af þeirri sérþekkingu, sem við ráðum yfir í þessu landi. Ég þarf ekki að bæta neinu við það, sem hv. 2. þm. Reykv. sagði. Það yrðu endurtekningar, ef ég bætti við það. Breytingarnar, sem eru gerðar frá núgildandi löggjöf, eru, eins og hann gat um, fyrst og fremst þær, að það er nokkur vernd á laxveiðiánum sjálfum, stangarveiðiánum, með því að takmarka veiðitímann þar, og svo jafnframt lengdur um sólarhring friðunartími á viku hverri fyrir göngulax upp eftir jökulvatnsánum, og í þriðja lagi er leiðrétt ákvæði, sem menn höfðu misjafnan skilning á, áður en sá hæstaréttardómur gekk, sem hann minntist á, skýringin á því, hvað er árbakki. Eins og hann tók fram, var skýringin sú eftir hæstaréttardómnum, að árbakki sé eyri, þó að hún liggi langt úti í á, en við það styttist bilið milli veiðivélanna í ánum, þar sem ekki þarf að vera nema fimmföld lengd á fyrirstöðu og neti til næstu lagnar. Ef fyrirstaðan er alla leið frá bakka fram í ála og yfir eyrar, þá vitanlega lengist bilið milli lagnanna. En við það, að leggja má út af eyrum, verður fyrirstaðan svo stutt ásamt netinu, að bilið milli lagnanna styttist, eins og hefur komið greinilega fram í sumum ám, þar sem netafjöldinn hefur við þetta margfaldazt. Það hafa verið gerðar ýmsar breytingar, eins og hann minntist á, í hv. Ed. Markverðasta breytingin er ákvæðið um skaðabótarétt þeirra, sem missa í veiði við breytingar, sem hér er fyrirhugað að gera. Ég sé ekki ástæðu til að fara frekar orðum um þetta frv. að sinni, en tek undir það, að eðlilegt er að vísa því til landbn. til athugunar, 2. umr. og landbn.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð, sem ég vildi láta fylgja þessu frv. nú, þegar því verður vísað til landbn. Hv. 2. þm. Reykv. sagði að vísu, að þetta frv. hefði nú fengið svo góðan undirbúning, bæði að því er tekur til starfs þeirrar n., sem undirbjó málið fyrir ríkisstj., áður en það var lagt fram hér á Alþ., og auk þess væri málið nú búið að ganga í gegnum meðferð landbn. í Ed. og tekið þar nokkrum breytingum. Það er nú svo, að þó virðist mér, þrátt fyrir þennan undirbúning, að því er tekur til almennrar friðunar til verndar laxastofninum, að þá séu enn til athugunar nokkur atriði í því sambandi, sem enn gætu stutt betur að því að tryggja það, sem vitanlega er mjög verulegt atriði í þessu máli, að veiði verði ekki beitt þannig, að stofninn gangi til þurrðar. Það er vitað, að Íslendingar eiga með skynsamlegri meðferð á sínum fiskivötnum hér mikið verðmæti fólgið í þeim og verðmæti, sem Íslendingum er mikilsvert, bæði til eigin nota innanlands og til þess að geta einnig notað þessar afurðir til öflunar erlends gjaldeyris, sem virðist í lófa lagið, bæði að því leyti að leigja erlendum mönnum afnot ánna og líka í því að flytja laxinn á erlendan markað. En þær tilraunir, sem gerðar hafa verið í því hér að undanförnu, hafa gefið allgóða raun. Hér er með þessu frv. að því stefnt að auka friðunina með því að takmarka frá því, sem nú er, netaveiði og einnig a.m.k. í orði, - ég held, að það sé meira í orði en á borði, - að takmarka stangarveiðarnar. Ég skal ekki ræða um þær takmarkanir eða aukningar á takmörkunum, sem hér eru viðvíkjandi netaveiðinni. En ég skal fullkomlega taka undir um það, að í þessum vötnum, þar sem sjór fellur um, þar sem lagt er ofan í ála, og það er með tilliti til þess, að vitað er af reynslu, að laxinn gengur með fyrsta rennsli inn í þessa ála, að þá sé fullkomlega þess vert að athuga nánar um að gera nýjar ráðstafanir, þar sem svo stendur á, eins og líka að er stefnt með þessu frv. Hitt gegnir töluvert öðru máli, þar sem lagnir eru uppi í vatnsmiklum ám, að þá er ekki veiðin eða netin jafnhættuleg fyrir til þess að hefta göngu laxins þar eins og þar sem lagt er ofan í þrönga ála úti á fjörum í þessum vötnum. En hins vegar er ætlazt til þess í frv., að auknar takmarkanir gildi um hvort tveggja þetta. En það virðist mér vera mál, sem fullkomlega væri ástæða til að hv. landbn., sem nú fær mál þetta til meðferðar, tæki til athugunar. Hin hlið friðunarinnar, sem er að reisa varnir í því skyni, að ekki sé of langt gengið með stangarveiðunum, er líka, eins og nú er komið, fullkomlega athyglisverð. Og ég verð að segja það um þær auknu friðanir í þessu efni, sem gert er ráð fyrir í þessu frv., að þær eru ekki nema að nokkru og ég ætla að takmörkuðu leyti raunhæfar, af því að friðunin á að fara fram einmitt á þeim tíma aðallega, sem útilokað er undir öllum kringumstæðum að nota stangarveiðar, þ.e. allan dimma tíma sólarhringsins. Þá er vitanlega ekki um neina stangarveiði að ræða, af því að laxinn tekur þá ekki. Þess vegna er með þeim ákvæðum, sem þarna eru, mjög skammt og ég vil segja allt of skammt gengið í áttina til þess að takmarka stangarveiðina, og er það mjög mikið athugunarefni fyrir landbn., sem fær nú mál þetta til meðferðar, að taka þá hlið málsins alveg sérstaklega til athugunar. Eins og kunnugt er, hefur orðið mikil þróun í stangarveiðunum, og ný tækni hefur sagt þar til sín eins og á öðrum sviðum fisk- og silungsveiða. Það er orðin miklu betri aðstaða nú til þess að neyta sín við þessar veiðar í sambandi við ýmiss konar agn, sem notað er við veiðina, og ýmiss konar breytta og bætta aðstöðu í því sambandi heldur en áður var. En þetta veldur því að sjálfsögðu, að það þarf nú orðið að gæta miklu frekar en áður var varhuga við því, að þessum veiðum sé ekki beitt þannig, að fiskstofnum geti stafað hætta af. Og það er það, sem ég vildi leggja alveg sérstaka áherzlu á í sambandi við athugun landbn. á þessu frv., að taka þessa hlið málsins rækilega til athugunar. Við hljótum allir að vera sammála um, að það þurfi að beita ráðum til þess viðkomandi veiðum í fiskivötnum á Íslandi, svo mikils virði sem þau eru nú, að allrar varúðar sé gætt í því, að stofninn minnki ekki eða gangi úr sér. En menn verða bara að gera sér þess alveg ljósa grein, að stangarveiðarnar, eins og nú er komið, geta ekki síður verið hættulegar í þessu efni en netaveiðarnar. Ég tala nú ekki um að girða fyrir það, að slík óhöpp hendi, sem hent hafa í íslenzkum fiskivötnum, að þar hefur verið farið að sprengja og tortíma laxi og silungi með því að setja sprengjur ofan í þá staði í ám og vötnum, þar sem silungur og lax safnast fyrir. Slíkt hefur að vísu hent, og þarf vitanlega að gæta allrar varúðar víð slíkri tortímingarherferð gagnvart fiskstofninum. Ég skal nú svo ekki hafa fleiri orð um þetta, en vænti þess, að hv. landbn. athugi vel og rækilega þetta frv. Og hvað snertir varnað gegn hættu, sem stafað geti af stangarveiðum, þá álít ég, að það eigi töluvert langt í land enn, eins og frv. liggur hér fyrir okkur nú í dag í hv. d., að gera þar á allmiklar umbætur. Og ég vænti, að landbn., sem fær þetta mál til meðferðar, taki það alveg eins og jafnhliða til greina í sambandi við þær friðunarráðstafanir, sem talið er nauðsynlegt að gera með breytingum á þessari löggjöf, því að það er vissulega tímabært að athuga þá hlið málsins, eins og tækninni í veiðiaðferðinni er nú komið og beitingu hennar af hálfu Íslendinga sem alkunnugt er á ýmsum stöðum.



Ég vildi aðeins segja örfá orð til að taka undir með hv. þm. Borgf. um þetta atriði. Það er enginn efi á því, að það er rétt og nauðsynlegt að athuga friðunina í stangveiðiánum líka, og sennilegt, að það verði að búa um það betur, ef hægt er, heldur en gert er í þessu frv. Það mætti meira að segja svo fara, ef séð væri um þann hluta málsins, að þeir menn, sem telja sig verða fyrir nokkrum skaða með meiri friðun í netaánum, bæru engan halla, nema síður sé, af því, að friðunartíminn er lengdur og hert á friðuninni að öðru leyti með því að afnema svokallað ákvæði eða skilninginn, sem hefur verið á um bakkaákvæðið, því að vitað er það, að með friðun uppeldisstöðvanna eykst vitanlega laxgengdin og gangan, sem þangað fer á hverju ári gegnum netárnar eða jökulárnar, þar sem er venjulega veitt með netum. Það er ástæða til þess að athuga þetta, vegna þess að víst er það svo, að sumar ár eru ekki í neinni hættu fyrir ofveiði, þó að veitt sé með stöng. Þær eru svo misjafnar, bæði að því er vatnsmagn snertir og einnig að því leyti, að laxinn tekur misjafnlega í ám, og það er nú horfið það sjónarmið, sem var ofarlega á döfinni, þegar Englendingar voru að velja sér hér laxá, þá fóru þeir um allan Borgarfjörð og reyndu það, hver væri tregust, og völdu síðan þá á, þar sem erfiðast var að ná laxinum og hann tók verst. En í sumum ám tekur laxinn mjög ört, og ég tel það alveg vafalaust, að í þeim ám, þar sem laxinn tekur mjög ört, geti þær verið í hættu fyrir stangarveiði að verulegu leyti. Þess vegna - án þess að orðlengja þetta frekar - tek ég undir það, að ef landbn. í samráði við veiðimálastjóra sér sér fært að búa betur hér um hnútana, þá er það vel farið. Raunverulega er það svo, að þessi veiði í ám, þar sem staðið er frá morgni til kvölds og hver tekur við af öðrum, er ósiður, sem þarf að leggjast niður af mörgum ástæðum, friðunarástæðum og öðrum. Ég sé svo ekki ástæðu til þess að orðlengja frekar um þetta og tók aðeins til máls til þess að taka undir með hv. þm. Borgf. um þetta atriði.



Herra forseti. Ég er samþykkur hv. þm. Borgf. um það, að ekki sé síður ástæða til að hafa vakandi auga á því, að stangveiði verði ekki um of frekar en netaveiði. Hann taldi, að tæknin í stangveiði væri nú komin á svo hátt stig, að af þeim sökum gæti ánum stafað mikil hætta af því. Ég held, að þetta sé misskilningur hjá honum. Stangveiði hefur yfirleitt ekki tekið miklum tæknilegum framförum síðustu áratugina. Veiðin er stunduð á svipaðan hátt og verið hefur. Hitt er annað mál, að Íslendingar nota jöfnum höndum tvenns konar agn, flugu og maðk. Hins vegar nota Englendingar, eins og kunnugt er, sjaldan annað en flugu. En það er annað, sem getur verið bergvatnsánum hættulegt. Það er ásetningin á árnar. Það má, eins og hæstv. ráðh. tók fram, setja svo á ár, sem þola lítið álag, að fiskstofninn í ánum verði uppurinn á tiltölulega skömmum tíma. En það er í höndum þeirra manna, sem hafa forstöðu fyrir veiðifélögum bændanna, að ákveða, hversu margar stengur skuli vera heimilaðar í hverri á. Og það er stangafjöldinn í ánum, sem jafnan ræður mestu um það, hvernig með ána er farið. Það hefur undanfarið verið þannig í þeim ám, þar sem mikill fjöldi stanga er leyfður og margir menn stunda veiði, að í þeim er veitt frá því snemma á morgnana þangað til seint á kvöldin. Með því ákvæði, sem nú er í frv., er komið í veg fyrir, að menn geti veitt í ánni lengur en 12 tíma á sólarhring. Nú mun það ekki óalgengt, að menn fari á fætur kl. 6 á morgnana og veiði þangað til kl. 10 á kvöldin eða jafnvel lengur, því að um mitt sumarið er hægt að veiða fram undir miðnætti. Það er þetta, sem er í raun og veru hættan af stangveiði fyrir bergvatnsárnar. En það er ekki neitt sambærileg hætta og hættan, sem Borgarfjarðaránum stafar af netaveiðinni í Hvítá, þar eð allur laxinn, sem gengur í bergvatnsárnar, gengur um Hvítá og verður að fara í gegnum allar hindranir, sem þar hafa verið undanfarin ár. Mér er kunnugt um, eftir að ég hef veitt í einni af Borgarfjarðaránum síðasta áratug, að síðustu þrjú, fjögur árin hefur varla komið fyrir, að veiðzt hafi fiskur, sem ekki var með netaförum. En svo er það annað, að tæknin í netaveiðinni hefur aukizt, sérstaklega af því, að nú er farið að nota ný og veiðnari net, nælonnetin. En þessi net hafa skilið eftir sérstakt mark á laxinum, sem gengur um Hvítá. Á miklum fjölda laxa, sem veiðzt hafa í Borgarfjarðaránum undanfarið, hefur bakugginn verið afskorinn eftir nælonnetin. Þetta geri ég ráð fyrir að margir geti vottað, sem hafa stundað veiði í Borgarfjarðaránum. En þetta sýnir, hversu erfiðlega laxinum gengur að komast á sínar stöðvar fram hjá nælonnetunum án þess að vera særður og með netaförum. Enn er eitt, sem er mjög áberandi, að meðalþyngd laxins í Borgarfirðinum hefur á síðasta áratug lækkað úr 9–10 pundum niður í 4–5 pund. Um það má deila, af hverju þetta stafi. En ég hygg, að enginn vafi sé á því, að það stafar af of mikilli veiði.



Herra forseti. Ég vil þakka hæstv. forsrh. fyrir þær undirtektir, sem féllu frá honum undir það, að enn væri athugað rækilega í nefnd hér, hvort ekki væri ástæða til að setja enn strangari ákvarðanir eða strangari fyrirmæli í sambandi við stangarveiðina. Hæstv. ráðh. benti á það alveg réttilega, að það er mismunandi í ánum, hve laxinn tekur vel, og að hættan af stangarveiðunum gæti verið mikil og veruleg og alvarleg, þar sem laxinn sækir í beitu eða flugu veiðimannanna. Hv. 2. þm. Reykv. leit svo á, að nægur varnaður hvað snertir stangarveiðarnar fælist í því, að bændur, sem leigja árnar, gætu sett reglur, sem takmörkuðu þetta mjög. Það er náttúrlega alveg rétt, að þeir geta gert það. Hitt er svo annað mál, hvort treysta má á þetta út af fyrir sig, enda finnst mér, að það væri alveg í samræmi við önnur ákvæði þessa frv., að settar væru takmarkanir á þessu. Það er alveg í samræmi við það, að í lögin eru settar takmarkanir fyrir því, hve lagnirnar megi vera þéttar. Það er ekki lagt í vald bændanna, sem réttinn eiga til veiðanna, hvað þeir megi hafa lagnirnar þéttar. Það er beinlínis ákveðið í lögunum um vegalengd á milli lagna. Þess vegna er það ekki nema alveg hliðstætt, að settar væru einnig í lögin takmarkanir fyrir því, hversu að þessu leyti skyldi haga um leigu á ám og þá alveg með sérstöku tilliti til þess, sem hér hefur verið upplýst og viðurkennt af tveimur mjög kunnugum veiðimönnum, hæstv. forsrh. og hv. 2. þm. Reykv., að hætta geti stafað af því, a.m.k. í sumum ánum, að of nærri sé gengið laxastofninum með stangarveiðunum. Vitanlega er ekki tilganginum náð með því að takmarka netaveiðina, ef svo er hægt uppi í ánum að ganga svo nærri stofninum, að hætta stafi af. Þessa verður fullkomlega að gæta, að það er ekkert unnið með því að hleypa laxinum upp eftir ánum, ef hann er svo dreginn upp þar í svo ríkum mæli, að hætta stafi af, því að sá lax, sem veiðist snemma sumars, er miklu verðmætari vara en sá lax, sem veiðist seinna sumars og orðinn er leginn. Ef þetta væri þannig, hlýzt ekki af þessu nema tjón. Ég vænti þess vegna þess, svo sem ég minntist á hér í upphafi míns máls og þykist nú hafa fengið góðan stuðning um í ummælum hæstv. forsrh., að hv. landbn. athugi enn vel og rækilega þessa hlið málsins. Og það rekur þá að því, að ummæli hv. 2. þm. Reykv. um, að það sé búið að ganga svo rækilega frá þessu frv., að það þurfi ekki frekari athugunar við, fá engan veginn staðizt.