Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég var ekki viðstaddur 2. umr. málsins, þar sem ég var bundinn á öðrum fundi, og átti þess vegna ekki þess kost að koma með aths. þá við frv. Ég gæti að sjálfsögðu margt um þetta mál sagt og um fjár.öflun ríkissjóðs til vegamála, en það er ekki það sem ég mun gera hér að umræðuefni, enda gefst að sjálfsögðu tími til þess þegar vegáætlun verður rædd hér síðar í þinginu. Ég ætla að gera grein fyrir skriflegri brtt. sem ég flyt við 3. gr. frv. og verður ekki talin hápólitísk að efni. Þar er um að ræða að verið er að lauma inn með öðrum og miklu mikilvægari og stórfelldari ákvæðum, sem fyrst og fremst fjalla um fjármál, ákvæðum sem varða innheimtu dagsekta og eru á þann veg, að ég get alls ekki orða bundist. Það, sem hér er um að ræða, er í fyrsta lagi það ákvæði 3. gr., að hægt sé að leggja á dagsektir ef menn draga það að koma með bifreið til álesturs, - bifreið sem á að koma til álesturs vegna kílómetramælis í tengslum við dísilvél bifreiðarinnar, hægt sé að leggja á dagsektir án þess að þeir fái nokkra tilkynningu um að álagning dagsekta sé hafin. Þeir geta því verið algerlega í góðri trú um rétt sinn. Kannske hafa þeir ekki tekið eftir þeirri auglýsingu sem hirt hefur verið í blöðunum um að þeir eigi að koma með bíl sinn til skoðunar á ákveðnum tíma, og ef þeir gera það ekki skal falla á þá dagsekt sem getur orðið tugir þús, kr. á skömmum tíma, án þess að þeir geri sér nokkra grein fyrir því sjálfir að dýrara verður með hverjum deginum að draga það að koma með bílinn til álesturs. Þetta er í hrópandi mótsögn við íslenskar réttarvenjur, íslenskar reglur um févíti og dagsektir. Í öðru lagi tel ég það algera óhæfu, sem kemur fram í 3. gr. frv., að innheimta dagsekta skuli ekki falla niður, jafnvel þótt álestur fari síðar fram, eins og þar segir, því að þetta er einmitt grundvallarregla íslensks réttarfars í sambandi við févíti, að þegar menn hafa fullnægt þeirri skyldu, sem févítinu var ætlað að knýja þá til. fellur févítið niður. Ég vil, ef menn trúa ekki orðum mínum einum, leyfa mér að vitna í orð núv. hæstv. dómsmrh., þáv. prófessors í lögum, Ólafs Jóhannessonar, en hann fjallar einmitt um þetta í bók sinni. Stjórnarfarsréttur, á bls. 266. Hann segir í fyrsta lagi varðandi fyrra atriðið, sem ég gerði hér að umtalsefni: „Yfirvaldi ber að taka sérstaka ákvörðun um févíti í hverju einstöku falli, þ.e. ákvörðun þess verður að miðast við ákveðna skyldu og tilgreindan aðila. Þá ákvörðun verður síðan að tilkynna þeim aðila sérstaklega.“ Þetta er alveg ljóst. Þannig er reglan í sambandi við öll févíti, allar dagsektir sem eru lagðar á hér á landi í öllum öðrum tilvikum. En hér á að koma því á, að yfirvöld geti bara auglýsi í einhverju dagblaði að þeir, sem ekki hafi komið með bílinn sinn á ákveðnum tíma, fái á sig dagsektir. Menn kunna að vera erlendis. menn kaupa e.t.v. ekki viðkomandi blöð eða á annan hátt kann þessi tilkynning að fara framhjá þeim, og þá safna þeir á sig tugþúsunda króna skuldum á tiltölulega skömmum tíma án þess að hafa nokkra hugmynd um. Þetta er óhæfa, þetta ber að afnema. Um hitt atriðið, sem ég geri hér að umtalsefni, farast hæstv. dómsmrh. og þáv. prófessor svo orð: „Ef þeirri skyldu, sem um er að tefla, er fullnægt innan tilskilins frests, kemur ekki til greiðslu févítis. Það hefur þá ekki fallið á skylduþegn. Ljóst er enn fremur, að fullnusta hvenær sem er stöðvar frekara áfall dagsekta. Spurning er hins vegar, hvernig fara skuli með áfallnar eða óinnheimtar dagsektir eða annað févíti, þegar skyldu er fullnægt. Hér hefur vanræksla átt sér stað og hafa því dagsektir eða aðrar þvingunarsektir fallið á um lengri eða skemmri tíma. Á að láta innheimta eða afplána áfallið févíti, þrátt fyrir það að fullnusta hefur farið fram, eða á áfallið en óinnheimt févíti að falla niður, þegar skyldu er fullnægt, þótt slíkt eigi sér ekki stað fyrr en löngu eftir tilskilinn tíma? Ef litið væri á févíti sem refsingu, mundi fyrri leiðin vera rökréttari, þ.e. fullnusta skyldunnar ætti ekki að skipta máli um áfallið févítt. Það ætti þá engu að síður að innheimta eða afplána. Yfirvaldsboðinu hefur verið óhlýðnast um lengri eða skemmri tíma - brot hefur verið framið - til refsingar hefur verið unnið. Ef gefa ætti upp sakir við fullnustu skyldunnar, án þess að aðstæður hverju sinni væru athugaðar, mætti orða, að óhlýðni væri gefið undir fótinn. Sé hins vegar litið á févíti sem þvingunarráð, koma nokkuð önnur sjónarmið til greina. Þá verður fyrst og fremst litið á það, hvor reglan er líklegri til árangurs í því einstaka falli, þ.e. hvort stuðlar betur að því, að markmiði févítis - að knýja fram efndir tillekinnar skyldu - verði náð. Til þess er síðari kosturinn líklegri.“ Síðan rekur höfundur þessarar bókar, prófessor Ólafur Jóhannesson, einn hæstaréttardóm sem hefur fallíð um þetta efni. Í undirrétti féll hann svo, að sá, sem unnið hafði til févítisins, átti að greiða dagsektirnar. Hér var um að ræða það, að húsaleigunefnd Reykjavíkur skipaði ákveðnum aðila að viðlögðum 100 kr. dagsektum að breyta ákveðnu húsnæði. Hæstiréttur komst að gagnstæðri niðurstöðu, segir prófessor Ólafur Jóhannesson. Í dómi Hæstaréttar segir: „Telja verður það meginreglu í íslenskri löggjöf, að ákvæði dóms eða úrskurðar um dagsektir á hendur aðila verði ekki fullnægt, hvorki með aðför né afplánun, ef því er að skipta, eftir að hann hefur gegnt þeirri skyldu, sem knýja átti hann til með dagsektum, sbr. 2. mgr. 193. gr. l. nr. 85/1936 og áður 4. gr. I. nr. 13/1925.“ Samkv. þessu felldi Hæstiréttur hinn áfrýjaða úrskurð úr gildi og prófessor Ólafur Jóhannesson heldur áfram: „Á þessa niðurstöðu Hæstaréttar má fallast. Verður að telja hana eðlilega, þegar litið er á févíti sem þvingunarráð. Það verður því talin regla íslensks réttar, að févítisákvæði í yfirvaldsúrskurði verði ekki fullnægt, eftir að skylduþegn hefur gegnt þeirri skyldu, sem knýja átti hann til með févíti. Líklega verður sama regla að gilda, þótt skyldu sé eigi fullnægt fyrr en eftir að fjárnám hefur verið gert fyrir févíti, en áður en sala fjárnuminna verðmæta fer fram. Þó er sú regla alls ekki vafalaus.“ Sem sagt, hér er verið að setja inn í 3. gr. þessara laga ákvæði, sem Hæstiréttur hefur komist að niðurstöðu um að sé gagnstætt meginreglu íslenskra laga og prófessor Ólafur Jóhannesson, sem hefur ritað þá kennslubók sem er notuð enn í dag um þessi efni, telur að ótvírætt sé ekki í samræmi við reglur íslensks réttar. Ég vildi benda mönnum á þetta, vegna þess að ég efast ekki um að þetta hefur farið fram hjá flestum og menn ekki áttað sig á því, að hér væri um algerlega óeðlilega lagasetningu að ræða. Það, sem hér er að gerast, er einfaldlega það, að embættismönnum, var falið að semja frv. um bensíngjald, var falið að gera till. um, hvað þyrfti að hækka bensingjald mikið, og semja frv. um það efni. Þá er smeygt inn í frv. ákvæðum sem eru í fyrsta lagi hersýnilega ósanngjörn og í öðru lagi í algerri andstöðu við íslenskar réttarvenjur. Ég vil þess vegna mjög eindregið fara þess á leit við fjh.- og viðskn., sem fjallaði ekki um þetta efni í morgun, vegna þess hversu skammur tími var þá til stefnu og vegna þess að mér láðist að koma með þessa ábendingu á þeim fundi, að hún athugaði brtt. núna. Ég ræddi þetta á sameiginlegum fundi fjh.- og viðskn. ekki alls fyrir löngu og hélt að kannske hefði verið eitthvert tillit tekið til þeirra ábendinga, en það hefur ekki orðið af einhverjum ástæðum, og er ég að vona að þar hafi einungis verið um athugunarleysi að ræða. Brtt. mín er á þessa leið, þ.e. brtt. við það frv. sem hér er til umr.: „1. 3. gr. 2. mgr. 2. málsl. orðist svo: Þá getur ráðh. ákveðið með reglugerð, að það varði eiganda eða umráðamann bifreiðar dagsektum allt að 10 þús. kr. á hverju tímabili, ef eigi er komið með bifreið eða vagn til álesturs, tilkynna ber hverjum og einum að févíti verði á hann lagt og frá hvaða tíma“. 2. 3. málsl. 2. mgr. 3. gr.: „Skal innheimta þessara dagsekta ekki falla niður enda þótt álestur fari síðar fram“, fellur niður. Þarna er um að ræða tvö atriði, eins og hefur komið fram hjá mér. Ég flyt þau í tvennu lagi, vegna þess að það kann að vera að menn geti samþykkt annað atriðið þó að þeir séu ekki reiðubúnir til að fallast á hitt atriðið. Ég tel að setja verði dagsektum eitthvert hámark, allsendis ófært sé, að ráðh. sé ekki einhver takmörk sett með það, hvað dagsektir geta numið hárri fjárhæð á ákveðnu tímabili. Í öðru lagi tel ég, - og er sammála þeim sjónarmiðum sem koma fram hjá núv. hæstv. dómsmrh., Ólafi Jóhannessyni, þáv. prófessor, sem hefur ritað glögglega um þetta efni í sinni bók. Stjórnarfarsrétti, - að það beri að tilkynna hverjum og einum að févíti hafi verið á hann lagt og allt annað séu réttarspjöll. Þá tel ég, að þessi setning: „Skal innheimta þessara dagsekta ekki falla niður enda þótt álestur fari síðar fram“ - verði að hverfa úr þessu frv. í fullu samræmi við öll önnur févítisákvæði íslenskra laga og í samræmi við niðurstöðu Hæstaréttar um þetta efni og í samræmi við álit fræðimanna um þetta efni. Ég flyt um það samt sem áður sérstaka till., vegna þess að það kann að vera að einhver væri reiðubúinn til þess að fallast á tilkynningarskylduna, enda þótt hann væri ekki reiðubúinn til þess að fallast á síðara atriðið. Ég leyfi mér að afhenda forseta þessar brtt. og vonast til þess að hann láti þessari umr. ljúka á mánudag, þannig að tækifæri gefist til að prenta brtt. og athuga þær í nefnd.



Herra forseti. Eins og kom fram í máli hv. þm. Ragnars Arnalds, þá komu til umr. á sameiginlegum fundi n. þau ákvæði sem hann gerði að umtalsefni. Þar sem mér fannst koma fram að þær ábendingar, sem hann var þar með, hafi ekki verið athugaðar frekar, þá vil ég geta þess; að það var gert og við fengum minnisatriði um það. Einnig fékk ég á minn fund í dag embættismann frá fjmrn. til að útskýra þessa hluti nánar. En ég vil gjarnan verða við því að athuga þetta mál frekar. Það hefur verið boðaður fundur í n. á mánudagsmorgun, og þess vegna vildi ég að þessari umr. yrði frestað og okkur ynnist tími til að athuga þetta atriði betur. Ég er ekki löglærður maður og lögskýrandi, en hins vegar hygg ég að það sé ekki einsdæmi að dagsektir falli á án tilkynninga. Ég vil leyfa mér að minna á söluskatt og launaskatt. Þar eru ákveðin ákvæði, að ef ekki er greitt á ákveðnum gjalddaga, þá falla á sektir án þess að tilkynning sé send út um það. Það eru því ákveðin fordæmi fyrir þessu. Mér er alveg ljóst, að í sambandi við innheimtu á hlutum sem þessum þurfa að vera nokkuð ákveðin atriði, þótt þar þurfi vissulega að gæta allrar sanngirni. Þeir, sem búa við það að eiga bensinbifreið, þurfa að greiða sinn skatt um leið og þeir taka bensin á bil sinn. Þess vegna er eðlilegt að ströng ákvæði gildi einnig um aðra innheimtu. En ég vil gjarnan að við athugum þetta atriði enn frekar og fáum á okkar fund þá aðila sem hafa staðið að því að semja þessar greinar, svo að við getum fengið botn í þetta mál.



Herra forseti. Á þskj. 170 er frv. til l. um skyldusparnað og ráðstafanir í ríkisfjármálum. Hér er eitt af þeim frv. sem ríkisstj. hefur lagt fyrir Alþ. nú í sambandi við afgreiðslu fjárl. og gerð hefur verið grein fyrir í þeim umr. sem fram hafa farið við 2. umr. fjári. Þetta frv. fjallar um skyldusparnað, sem gert er ráð fyrir að verði árið 1978 lagður á tekjur ársins 1977, eins og kveðið er á í 1. gr. frv., og er ætlað að veiti ríkissjóði aukið ráðstöfunarfé um 1 milljarð, sem færðist þá á lánahreyfingareikning. Fjalla 1.–4. gr. frv. um skyldusparnaðinn og með hvaða hætti hann skal á lagður. Í 5. gr. frv. er gert ráð fyrir að lagt verði á flugvallargjaldið álag sem nemur 100% á árinu 1978, og gert ráð fyrir að það auki tekjur ríkissjóðs á árinu um 300 millj. Í 6. gr. er ríkisstj. veitt heimild til að ákveða á árinu 1978, að gjald af gjaldeyris- og innflutningsleyfum verði allt að 2% af þeirri fjárhæð sem leyfin hljóða um. Ríkisstj. ákveður hvernig gjaldi þessu skuli ráðstafað. Gert er ráð fyrir að það gefi ríkissjóði um 200 millj. kr. í tekjur á árinu 1978. Ég tel ekki ástæðu til að fjölyrða meir um frv., en vísa til þess, sem ég hef áður sagt, svo og grg. Leyfi ég mér að leggja til, herra forseti, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. fjh.- og viðskn.



Herra forseti. Ákvæði þessa frv., sem hér er til umr., stefnir að því að lögbjóða að þegnarnir leggi af mörkum aðstoð við þjóðfélagið, þar sem það á í vissum erfiðleikum, með því að inna af hendi sparnað sem nánar er tilgreindur í þessu frv. Ég vil lýsa stuðningi mínum við þá stefnu, sem kemur fram í þessu frv., og mun fylgja því. Aðeins fannst mér rétt á þessu stigi málsins að vekja athygli á 1. gr. frv., þar sem segir: „og ekki eru orðnir 67 ára fyrir 1. jan. 1978“. Í þjóðfélagi eins og okkar, þar sem við búum við jafnvíðtækt almannatryggingakerfi og hér ríkir samkvæmt ákvæðum laga þar að lútandi, þar sem engar hömlur eru settar á það, hvað snertir efnahag einstaklinganna, að þeir njóti þeirra hlunninda sem ákveðin eru í lögum um almannatryggingar - menn njóta þar allra réttinda hvað snertir greiðslu sjúkrakostnaðar, slysatrygginga og ellilífeyris - fæ ég ekki skilið að nokkur sanngirni mæli á móti því, að allir þegnar þjóðfélagsins, þegar svo er ástatt eins og nú er, taki þá ekki einnig þátt í því að inna þá skyldu af hendi sem rætt er um í þessu frv. Ég get ekki séð að nein ástæða sé til þess að hlífa manni við eða undanþiggja hann þeirri þjóðfélagsskyldu að koma til hjálpar ef þörf er á, þó að hann sé orðinn 67 ára eða eldri. Allar aðstæður þessa einstaklings geta verið á þann veg, að honum er miklu léttara að inna þessa skyldu af hendi en kannske yngri manni í þjóðfélaginu. Ég verð að segja að oft hefur það komið mér í hug að taka bæri til gagngerðrar athugunar, hvort ekki ætti að lofa ungu fólki að koma sómasamlega undir sig fótunum efnahagslega séð áður en er farið að taka fulla skatta af því, því að oft vill einmitt svo verða, að þó að menn á unga aldri hafi miklar tekjur standa þeir líka í miklum og kostnaðarsömum framkvæmdum við að byggja upp heimili sín, koma sér upp húsnæði og ýmsu fleira. Hjá flestum er svo komið, að þegar þeir eru komnir á vissan aldur hafa þeir lokið þessu hlutverki, þannig að þeir eru oft miklu frekar þess umkomnir að inna af hendi slíka skyldu eins og til að myndu ræðir um hér í þessu frv. en þeir sem yngri eru. Ég vil því leyfa mér að óska eftir því, að það yrði athugað í þeirri n., sem fær þetta frv. til athugunar, að gera breytingu á þessu frv. í þá átt sem ég hef verið að ræða um, því að ég tel að þær ábendingar, sem ég hef verið að koma með hér, séu á sanngirni reistar.



Herra forseti. Ég vil segja það, að mér kom það óþægilega á óvart að hv. 2. þm. Norðurl. e. skyldi lýsa ánægju sinni með þá stefnu sem þetta frv. til laga um skyldusparnað og ráðstafanir í ríkisfjármálum markar. Ég vil á móti lýsa hryggð minni yfir að fjármál þjóðarinnar skuli vera svo bágborin að grípa þarf til þess að taka fjárráð að hluta af frjálsu fólki. Ríkissjóður sjálfur neitar að standa skil á vöxtum, þó svo að einstaklingar og fyrirtæki eigi inni hjá ríkissjóði, og á sama tíma rukkar ríkissjóður eða skattheimtan vexti og dráttarvexti af því sem sami einstaklingur skuldar, þannig að það er ekki sama hvort það er Jón eða séra Jón sem um er að ræða. Það, sem ég er óánægður með að sjá í þessu frv., ætla ég að leyfa mér að lesa hér. Það er þá fyrst - og hleyp ég þá yfir talsverðan part í upphafi 1. gr. - með leyfi forseta, en þetta stendur hér: „Hjá skattþegnum, sem vinna við eigin atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi, skal, áður en ákvæðum 2. mgr. er beitt, hækka vergar tekjur til skatts um þá upphæð sem tekjur af þessum störfum eru lægri en ætla má að laun þessara að afla miðað við vinnuframlag þeirra hefðu orðið ef þeir hefðu unnið starfið í þágu óskylds aðila.“ Þetta er stefna sem ég get ekki fellt mig við. É g lýsi andstöðu við bæði yfirlýsingar 2. þm. Norðurl. e. og frv, ríkisstj. sem hér liggur fyrir. Það segir svo í síðustu mgr. á bls. 1: „Hið sparaða fé skal bundið vaxtalaust á reikningum til 1, febr. 1984, en með verðtryggingu samkv. 2. gr.“ Af hverju á ríkið að þvinga fólk til þess að láta af hendi í skyldusparnað 10% af launum sínum, ef það nær að vinna sæmilega fyrir sér, og ríkið síðan að vísu að verðtryggja það, en standa ekki í skilum með eðlilega vexti eins og ríkisbankarnir greiða af bundnu fé? Hér er ríkissjóður í sínum fjárhagsvanda að reyna að fá ódýrara fé með lagasetningu en hann hefur aðgang að á frjálsum markaði, við skulum segja að hann fengi lán í bönkum, eins og hver og einn verður að gera ef hann þarf á því að halda. Ríkissjóður er hér með lögum að svipta ákveðna aðila sjálfsforræði yfir hluta af sínum ráðstöfunartekjum eftir að það hefur greitt sín opinberu gjöld og staðið í skilum við þjóðfélagið. Síðan kemur hér í 2. gr., með leyfi forseta, svo hljóðandi: „Þann 30. jan. 1984 greiðir ríkissjóður verðbætur á höfuðstól í hlutfalli við þá hækkun sem kann að verða á vísitölu framfærslukostnaðar frá 1. jan. 1979 til 1. jan. 1984.“ Síðan kemur: „Sé skyldusparnaður ekki greiddur að fullu fyrir 1. jan. 1979 reiknast verðbætur þó aðeins frá 1. jan. næsta ár á eftir fullnaðarskilum.“ Segjum sem svo, að smáhluti af heildarupphæðinni sé ógreiddur,við skulum segja 10% ógreitt þá skal 90%, sem greitt hafði verið fyrir réttan gjalddaga, vera vaxtalaust í heilt ár. Þetta ásamt mörgu öðru í þessu frv. er hrein fjarstæða, og ég er hissa að ríkisstj. skuli leyfa sér að Leggja slíkt frv. fram.



Herra forseti. Ég skal vera stuttorður, vegna þess að ég veit að nú fer hv. þm. að svengja. En ég vil þó koma hér nokkrum aths. á framfæri varðandi þetta frv. Ég tel að sú hugsun að leggja skyldusparnað á hátekjur sé hárrétt, og ég er því samþykkur þeirri grundvallarhugsun sem fram kemur í þessu frv. Hér er ekki verið að leggja byrðar á lágtekjufólk og ekki heldur á fólk með miðlungstekjur, heldur einungis á hátekjumenn, og þegar haft er í huga að þessi byrði felst í því einu að menn eru látnir lána samfélaginu með fullri verðtryggingu 10% af þeim launum sem umfram eru ákveðið tekjulágmark, sem er satt að segja býsna hátt, þá tel ég að það sé fullkomlega sanngjarnt og eðlilegt. Það er hins vegar svo, að þetta gjald er ekki lagt á alla. Sumir sleppa við að greiða þetta lán til ríkisins. Hv. þm. Jón Sólnes hefur þegar getið um einn hóp sem sleppur undan því að greiða þetta gjald, en þar er um aldraða að ræða, þá sem orðnir eru 67 ára. Færa má rök bæði með og móti því, að þeir séu undanskildir. Ég ætla út af fyrir sig ekki að gera það atriði að umtalsefni. Ég hef minni áhyggjur af því, vegna þess að ég þykist vita að þar sé um tiltölulega litlar upphæðir að ræða samanlagt. Þessi hópur, fólk sem er 67 ára og eldra og hefur þetta miklar tekjur, sá hópur er ekki stór. En ábending hv, þm. er hins vegar út af fyrir sig ekki út í bláinn. Það er í sjálfu sér ekki óskynsamlegt, sem hann segir, að frekar beri að hlífa yngstu kynslóðinni, sem er að koma undir sig fótum, heldur en þeirri elstu, sem væntanlega hefur komið sér sæmilega fyrir, vegna þess að hér er aðeins um að ræða hátekjufólk meðal aldraðra. Hór er ekki verið að níðast á lágtekjufólki í þeirra hópi. En þetta er ekki það sem ég tel mestu máli skipta í þessu sambandi. Þetta er smærra atriði frá mínu sjónarmiði séð. Hitt finnst mér miklu alvarlegra, að stór hluti þeirra aðila, sem mestar tekjurnar hafa, er algerlega undanþeginn þessari skyldu. Um 3000 aðilar í þjóðfélaginu greiða tekjuskatt og hafa verulegar tekjur, en eru þó gersamlega undanþegnir því að þurfa að gjalda nokkuð til skyldusparnaðarins. Þar á ég við allan atvinnureksturinn í landinu, þann atvinnurekstur sem rekinn er í félagsformi. Tekjur, sem stafa af rekstri sem rekinn er í eigin nafni, lenda í skyldusparnaði, en tekjur, sem félagsrekstur hefur sannanlega, sleppa algerlega. Og þarna er ekki um neinar smáræðisfúlgur að ræða. Ég gæti trúað því, svona fljótt á litið, að ríkissjóður gæti fengið 500–600 millj, kr. í aukinn skyldusparnað með því að leggja þetta einnig á atvinnureksturinn, því þó að atvinnureksturinn sé að vísu að stórum hluta tekjuskattslaus, líklega upp undir helmingurinn af fyrirtækjum í félagsformi sem algerlega sleppur við að greiða tekjuskatt eða greiðir óverulegan tekjuskatt, þá munar þrátt fyrir allt svolítið um það sem hinn hlutinn greiðir, og ég held að það sé alveg ástæðulaust að láta þær tekjur sleppa undan þessum skyldusparnaði og engin ástæða til þess að þetta tekjuskattsákvæði snerti einungis, eins og segir í 1. gr., alla menn sem tekjuskattskyldir eru. Auðvitað á það að snerta alla lögaðila sem geta lent í tekjuskatti. Ég vil láta þess getið til viðbótar, af því að um þetta er ekki margt fleira að segja og ég mun gera nánari grein fyrir hugmyndum mínum um þetta efni við 2. umr. málsins og þá væntanlega flytja brtt. í þessa átt, en um annað efni frv. vil ég segja það eitt, að ég tel mjög óeðlilegt að hér sé lagt á aukið flugvallagjald sem renni í ríkissjóð vegna margvíslegra útgjalda ríkissjóðs. Ég tel að flugvallagjald eigi að leggja á til þess að hraða uppbyggingu flugvalla í landinu og bæta öryggisbúnað á hinum ýmsu flugvöllum. Miðað við það, hve þörfin á því sviði er gífurleg, tel ég afskaplega óeðlilegt að fjmrh. seilist í þennan tekjulið bara til að fylla einhverjar glufur sem skapast hafa í fjárlagadæminu hjá honum. Ég er sannfærður um að í öllum nálægum löndum, þar sem flugvallagjald er innheimt, rennur það í ákveðna sjóði sem síðan er varið til að bæta flugvelli eða annað það sem snertir flugumferð. Ég er viss um að þetta er einsdæmi, að nú eigi öðru sinni í tíð þessarar ríkisstj, að fara þá leið að leggja skatt á flugumferð án þess að það veiði flugmálum til styrktar. Ég er því mótfallinn þessu ákvæði í óbreyttum búningi.