Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta frv. til fjáraukalaga, sem hér liggur fyrir, er samið eftir till. og aths. yfirskoðunarmanna ríkisreikninganna, og vil ég leggja til, að því sé vísað til 2. umr. og hv. fjvn.

forseti (FS): Í dag, hinn 24. okt., er dagur Sameinuðu þjóðanna. Hinn 24. okt. 1945 var sáttmáli þeirra staðfestur. Þessa atburðar er í dag minnzt um heim allan, í a.m.k. 109 ríkjum í öllum heimsálfum, en fjöldi aðildarríkja Sameinuðu þjóðanna náði þeirri tölu nú fyrir skemmstu. Í inngangskafla sáttmála hinna Sameinuðu þjóða er greint frá megintilgangi þeirra og þeim markmiðum, sem þær hyggjast ná, en tilgangur þeirra og markmið eru: að bjarga komandi kynslóðum undan hörmungum styrjalda, - að staðfesta að nýju trú á grundvallarréttindi manna, virðingu þeirra og gildi og jafnrétti karla og kvenna og allra þjóða, hvort sem stórar eru eða smáar, að skapa skilyrði fyrir því, að hægt sé að halda uppi réttlæti og virðingu fyrir skyldum þeim, er af samningum leiðir og öðrum heimildum þjóðarréttar, - að stuðla að félagslegum framförum og bættum lífskjörum án frelsisskerðingar, - að sýna umburðarlyndi og lifa saman í friði, eins og góðum nágrönnum sæmir, - að sameina mátt Sameinuðu þjóðanna til að varðveita heimsfrið og öryggi, - að tryggja það, að vopnavaldi verði eigi beitt nema í þágu sameiginlegra hagsmuna - og að staðfesta alþjóðaskipulag til eflingar fjárhagslegum og félagslegum framförum allra þjóða. Að markmiðum þessum hafa Sameinuðu þjóðirnar leitazt við að vinna undanfarin 17 ár, oft með góðum árangri, þó að stundum hafi miður tekizt. Að þessum markmiðum munu þeir halda áfram að vinna í þágu alls mannkyns. Það liggur í augum uppi að allar þjóðir, ekki sízt smáþjóðir eins og Íslendinga, skiptir það meginmáli, að starfsemi Sameinuðu þjóðanna beri tilætlaðan árangur öldum og óbornum kynslóðum til heilla. Oft hefur syrt í álinn í alþjóðamálum undanfarin 17 ár, en sjaldan meir en nú. Allar þjóðir heims munu óska og vona, að Sameinuðu þjóðunum megi auðnast að leysa þau vandamál, sem nú steðja að. Undir þær óskir taka áreiðanlega allir Íslendingar, og undir því er komin velferð alls mannkyns.



Herra forseti. Við hv. 8. þm. Sunnl. (KGuðj) höfum leyft okkur að flytja þáltill. þá á þskj. 29, sem hér er til umr. Till er svo hljóðandi, með leyfi hæstv. forseta: „Alþingi ályktar að fela ríkisstj. að skipa 5 manna nefnd og sé einn nefndarmaður tilnefndur af hverjum eftirtalinna aðila: Slysavarnafélagi Íslands, Alþýðusambandi Íslands, Farmanna- og fiskimannasambandi Íslands, Landssambandi ísl. útvegsmanna. Ríkisstj. skipar einn mann án tilnefningar, og skal hann vera formaður nefndarinnar. Verkefni n. skal vera að rannsaka, eftir því sem frekast er unnt, orsakir hinna mörgu skipskaða, sem orðið hafa við strendur landsins undanfarin 2–3 ár. Rannsókn þessari verði hraðað, eftir því sem frekast er unnt. Að henni lokinni verði, ef þurfa þykir, settar nýjar reglur um sjóhæfni íslenzkra fiskiskipa, um allar breytingar á skipum til stækkunar og um staðsetningar nýrra veiðita2kja um borð. Kostnaðurinn við nefndarstörfin greiðist úr ríkissjóði.“ Eins og till. ber með sér, er þar lagt til, að hæstv. ríkisstj. skipi 5 menn í nefnd, sem rannsaki, eftir því sem frekast er hægt, orsakir hinna mörgu skipskaða, sem orðið hafa við strendur landsins undanfarin 2–3 ár. Fjögur félagasambönd skulu tilnefna einn mann hvert í nefndina, en þau eru Slysavarnafélag Íslands, Alþýðusamband Íslands, Farmanna- og fiskimannasamband Íslands og Landssamband ísl. útvegsmanna. Rétt þótti, að hæstv. ríkisstj. skipaði einn mann í nefndina, sem þá yrði jafnframt formaður hennar. Vel gat komið til mála að skipaskoðunarstjóri ríkisins væri sjálfkjörinn í nefndina, en flm, telja þó rétt, að það sé á valdi hæstv. ríkisstj., hvern hún tilnefnir. Aðalatriðið er, að í nefndina veljist starfhæfir menn, helzt með sérþekkingu á útbúnaði og sjóhæfni fiskiskipa. Eftir því sem betur er vandað val á mönnum til þess starfs, sem þáltill. gerir ráð fyrir, má ganga út frá því, að betri og jákvæðari árangur náist, og það er vitanlega aðalatriðið. Það þykja að vonum hin mestu hörmungartíðindi, þegar skip farast. Sérstaklega eru slíkir atburðir sársaukafullir, þegar mannakaðar verða í sambandi við sjóslysin. Á undanförnum árum hafa átt sér stað margvíslegar aðgerðir til að auka öryggi skipshafna. í því sambandi má m.a. benda á stórauknar slysavarnir undir forustu Slysavarnafélags Íslands. Sumar deildir þessa ágæta félagsskapar hafa unnið slíkt afrek með björgun á mönnum, sem lent hafa í sjávarháska við strendur landsins, að vakið hafa alþjóðaraðdáun. Ný og fullkomin siglingatæki hafa og verið sett í skip, sem eiga að auka öryggi mjög mikið frá því, sem áður hefur verið. Þá. er og rétt að benda á hið stóraukna öryggi, sem fékkst með komu gúmmíbátanna. í mjög fróðlegu erindi um öryggi á sjó, sem skipaskoðunarstjóri ríkisins, Hjálmar R. Bárðarson, hélt 4. þ. m., kom fram, að gúmmíbjörgunarbátarnir hafa bjargað hér við land 261 mannslífi, frá því að þeir fyrst voru teknir í notkun á íslenzkum skipum. Í framhaldi af þessu segir skipaskoðunarstjóri orðrétt, með leyfi hæstv. forseta: „Sennilega væru fæstir þessara manna nú á lífi, ef ekki hefði notið við þessara nýju björgunartækja.“ Áður í sama erindi upplýsir skipaskoðunarstjóri, að endurbætur hafi nú verið gerðar á gúmmíbátunum frá því, sem áður var, fangalínur styrktar og festingar í bátunum sjálfum. Allt er þetta góðra gjalda vert, svo langt sem það nær, en fleira þarf til að koma. Ef athuguð eru þau sjóslys, sem orðið hafa á íslenzkum fiskiskipum frá 4. jan. 1980 til 1962, kemur í ljós eftirfarandi: 33 íslenzk skip og bátar hafa farizt, þar af 2 erlendis. Af rúmum 30 skipum, sem farizt hafa hér við land, virðist sem 11 skipanna hafi farizt vegna óviðráðanlegs leka. Nokkur skipanna hafa farizt vegna bruna o.s.frv. Ýmislegt bendir til þessa, að 2 af þessum skipum hafi kantrað, máske að einhverju leyti vegna of lítils botnþunga og þá líka vegna of mikils yfirþunga á bátapalli. Þau skip, sem hér er átt við, en þau eru skipin Stuðlaberg frá Seyðisfirði, og Hamar frá Sandgerði, munu hafa verið með síldarnætur á bátapalli, en venjulegar síldarnætur vega 3–5 tonn eftir því, hversu stórar þær eru og hvort þær eru blautar eða þurrar. Hinar nýju, stóru kraítblakkir með þeim útbúnaði, sem þeim fylgir, gera vitanlega sitt til að auka á yfirþunga skipanna. Slík yfirhleðsla beinlínis krefst aukins botnþunga, en slíks öryggis virðist því miður ekki ætíð vera gætt sem skyldi. Eftir því sem bezt verður vitað, var sjóveður ekkert tiltakanlega vont, er þessi skip fóruat. Talið er, að 6 vindstig hafi verið á þeim alóðum, sem Hamar frá Sandgerði fórst, og ekki ýkjamikill sjór. Aftur á móti mun sjóveður hafa verið verra, þegar Stuðlabergið fórst, enda eru á þeim slóðum straumbrot mikil í slæmum veðrum. Þó ægja mér menn, sem voru á sjó um líkt leyti og á svipuðum slóðum og skipið fórst á, að veðrið hafi ekki verið sérstaklega vont og af þeim ástæðum einum hafi ekki átt að vera nein sérstök hætta fyrir vel útbúið skip af þessari stærð. Því miður er nú enginn til frásagnar um það, hvað hefur orðið þess valdandi, að þetta nýja og glæsilega skip skyldi farast. Það er þungbært að sjá á bak hraustum og dugandi mönnum ásamt skipi þeirra. Þvílíkir atburðir hljóta að verða til þess, að allt sé gert, sem í mannlegu valdi stendur, til að fyrirbyggja, að slík slys endurtaki sig. Um Hamar frá Sandgerði er öðru máli að gegna. Þar björguðust allir mennirnir í gúmmíbát skipsins, m.a. vegna sérstaks snarræðis skipstjórans við að losa bátinn, sem kominn var í kaf. Þetta skip var 80 rúmlestir, nýviðgert eftir að hafa brunnið og sokkið í Keflavíkurhöfn. Skipið hafði verið á vetrarvertið, eftir að viðgerð hafði farið fram. Skipið hafði að dómi þeirra manna, sem á því voru, reynzt sæmilegt sjóskip. Skipið ætlaði á sumarsíldveiði fyrir Norðurlandi, en það fórst á leiðinni 30 sjómílur suðaustur af Jökli, 30. júní s.l. Hvað kom fyrir skipið? ærhöfnin telur, að veðrið hafi ekki verið sérstaklega slæmt, 6 vindstig af suðvestri, og sá sjór, sem kom á skipið, hafi ekki verið mikill. Sem sagt, ekkert sérstakt hafði komið fyrir, skipið hafði bara lagzt á hliðina og síðan sokkið eftir tæpar 15 mínútur. Hvað varð þess valdandi, að skipið fórst? Var yfirhleðsla skipsins of mikil? Var botnþungi skipsins ekki í samræmi við yfirhleðslu þess? Þessar og þvílíkar spurningar hljóta að koma fram, þegar skip farast með slíkum hætti og hér hefur verið lýst. Hvað þá um öll hin skipin, sem sokkið hafa vegna leka úti fyrir ströndum Íslands undanfarin ár? En þau eru Straumey frá Reykjavík, Helga frá Reykjavík, Helgi Flóvents, Húsavík, Sleipnir frá Keflavík, togarinn Elliði frá Siglufirði, Skarðsvík frá Rifshöfn, Guðbjörg Jónsdóttir, sem sökk á Stapavík, Stella frá Grindavík, og Gunnar Hámundarson frá Reykjavík. Eftir því sem bezt verður vitað, hafa öll þessi skip farizt af einni og sömu ástæðu, að þeim hefur komið óstöðvandi leki, skipsdælurnar hafa ekki haft undan. Skipverjar hafa orðið að yfirgefa hin sökkvandi skip. Oft hafa menn bjargazt í gúmmíbátunum eða verið bjargað af skipum, sem komin hafa verið á slysstaðinn. Slík björgun hefur oft og tíðum verið framkvæmd við hin erfiðustu skilyrði, stundum í stórsjó og náttmyrkri, eins og átti sér stað við björgun á skipshöfninni á togaranum Elliða. Ég hef bent á nokkur af þeim sjóslysum, sem orðið hafa hér við land undanfarin ár. Ég hef rætt alveg sérstaklega um tvö sjóslysanna, Stuðlabergs- og Hamarsslysin, m.a.. vegna þess, að mér hafa fundizt þau bæði einna dularfyllst. Sama mætti raunverulega segja um Elliðaslysið. Öll þessi slys og raunverulega mörg fleiri eru að mjög litlu leyti upplýst. Um Stuðlabergsslysið er enginn til frásagnar, þar sem öll skipshöfnin fórst. Ljóst er þó, að eitthvað meira en lítið hefur komið fyrir. Nýtt og vel útbúið stórt skip ferst með öllu saman. Hvað hefur þá orðið skipinu að grandi? Það er hin þráláta spurning. Hver getur upplýst um botnþunga skipsins? Skipaskoðunarstjóri talar um, að þótt skipið væri svo til tómt, en með síldarnót á palli, hefði það samkv. hallatilraun, sem gerð var á skipinu í Noregi, átt að þola alta venjulega sjóa í slíku ástandi. Skipaskoðunarstjóri telur að áliti kunnugra, að straumbrot hafi grandað skipinu. En þá er bara spurningin: Hefði skipið þolað straumbrotið, ef það hefði haft viðhlítandi botnþunga? Mitt álit er, að þetta spursmál ætti að vera hægt að upplýsa frekar en gert hefur verið, og tel ég það hina mestu þörf. En um flest þau sjóslys, sem orðið hafa vegna skyndileka, liggja mjög takmarkaðar upplýsingar fyrir. Það skal þó tekið fram, að mér hefur ekki gefizt tækifæri til að kynna mér sjóprófsskýrslur um slysin, en hins vegar hef ég kynnt mér allrækilega blaðaskrif um þessi mál, en á þeim er mjög lítið að græða. Annars virðist það furðulegt, að skip, sem fengið hefur haffæriskírteini og máske nýkomið úr skoðun, skuli án sérstakra áfalla farast vegna leka. Þarna hlýtur eitthvað meira en lítið að vera að, sem er hin mesta nauðsyn á að verði kippt í lag, eftir því sem frekast er hægt. Fyrir því er þessi þáltill. flutt, ef verða mætti til þess, að hægt yrði að finna leiðir til úrbóta. Í grg. okkar flm. fyrir till. tökum við það alveg sérstaklega fram, að í flutningi hennar felast engar ásakanir á einn eða neinn aðila og ekki sé till. fram komin af neinu sérstöku einu tilfelli, en við teljum tjón þjóðarinnar á mönnum og verðmætum á undanförnum árum svo mikið, að einskis megi láta ófreistað um að stemma hér við stigu, að svo miklu leyti sem það kann að vera á valdi forráðamanna þjóðfélagsins. Ég vil svo leyfa mér að leggja til við hæstv. forseta, að till. verði vísað til allshn. að lokinni þessari umræðu.



Herra forseti. Á þskj. 10 höfum við þm. Vesturl. flutt till. til þál. um jarðhitarannsóknir og jarðhitaleit í Borgarfjarðarhéraði. Till. þessi gerir ráð fyrir því, að Alþingi álykti að fela ríkisstj. að hlutast til um, að á vegum jarðhitasjóðs verði gerð rannsókn á jarðhitasvæðum Borgarfjarðarhéraðs og víðtæk jarðhitaleit í héraðinu. Leitin verði m.a. við það miðuð að leita eftir möguleikum fyrir hitaveitu fyrir Borgarnes. Ég vil nú með örfáum orðum gera grein fyrir þessari tillögu. Efni þessarar till. er tvíþætt. Í fyrsta lagi er gert ráð fyrir því, að rannsökuð séu þau hitaveitusvæði í héraðinu, sem þekkt eru. Í öðru lagi á að leita eftir nýjum svæðum. Í lögum frá 1961 um jarðhitasjóð og jarðboranir ríkisins er gert ráð fyrir því í 2. gr. þeirra laga. að fé sjóðsins megi m.a. nota til þess að rannsaka eðli og uppruna jarðhita, að leita að jarðhita og gera tilraunir með vinnslu jarðhitans. Till. okkar er því í fyllsta samræmi við þau lög, er um jarðhitasjóð gilda. Þessu næst vil ég gera grein fyrir því, hver er ástæðan fyrir því, að við leggjum til, að Borgarfjarðarhérað sé hér sérstaklega valið. Ástæðan er í fyrsta lagi sú, að í Borgarfirði er eitt mesta vatnshvera- og laugasvæði á landinu. Þetta svæði hefur lítils háttar verið rannsakað, en þó það lítið, að ekki er vitað um, hversu mikið rennsli heita vatnsins er í jörð niðri. En þær litlu rannsóknir, sem gerðar hafa verið á þessu jarðhitasvæði, benda þó til, að um jákvæðan árangur mundi verða að ræða, ef rannsakað yrði. Ef að því ráði yrði horfið að fara að rannsaka jarðhitasvæði í Borgarfjarðarhéraði, mundi að sjáifsögðu vera horfið fyrst að því að rannsaka þau, sem þekkt eru. Eru það jarðhitasvæðin í Reykholtsdal og Bæjarsveit, sem eru mestu jarðhitasvæðin í héraðinu. Rannsókninni mundi í sjálfu sér verða hagað á þann veg, að í fyrsta lagi yrði um jarðfræðirannsókn að ræða. í öðru lagi mundu verða jarðeðlisfræðilegar mælingar og athuganir gerðar. Og í þriðja lagi mundi svo verða borað á þeim svæðum, þar sem jarðhiti er ekki finnanlegur enn þá. Við framkvæmdir á jarðborun yrði að sjálfsögðu höfð til hliðsjónar sú reynsla, sem fengizt hefur af hinum tveim fyrri athugunum. Og í öðru lagi mundi svo verða höfð hliðsjón af því, hvar bezt yrði að hagnýta þann jarðhita, er fyndist. Er gert ráð fyrir því, að þessi athugun verði mjög víðtæk. Á það er bent í grg. tíu., að ætla megi, að e.t.v. sé samband á milli jarðhitasvæðanna á sunnanverðu Snæfellsnesi og þeirra, sem í Borgarfirði er að finna. Í því sambandi vil ég benda á það, að í Akraós á Mýrum má finna í fjörunni um 60 gráðu heitt vatn. Þess vegna leggjum við á það áherzlu, flm., að þessi rannsókn og þessi leit, sem þarna á að gera, sé gerð mjög víðtæk, svo að þetta svæði allt að Snæfellsnesfjaligarði verði rannsakað í þessu tilliti. Ég þarf ekki mörgum orðum að því að eyða, hver er tilgangur með þessari till. okkar. En á það má benda, að í fyrsta lagi er leitað hér eftir því, hversu mikil auðæfi eru þarna í jörðu. Verkefnin munu ekki láta á sér standa, ef þessi rannsókn verður gerð og auðæfin verða gerð finnanleg og leysanleg. Í því sambandi höfum við bent á það, að mikil þörf væri fyrir að fá hitaveitu fyrir Borgarnes, sem nú er ört vaxandi kauptún, og miklar vonir standa til, að e.t.v. finnist hitaveitusvæði svo nálægt kauptúninu, að það mætti virkja þau til hitaveitu fyrir staðinn. Allt þetta yrði að hafa hugfast, þegar leitað væri eftir því, sem till. gerir ráð fyrir. Hér er á ferðinni mikið mál, ekki eingöngu fyrir það hérað, sem leitin á að fara fram í og rannsóknin, heldur einnig fyrir þjóðina alla. Við væntum þess, flm., að hv. þm. sýni þessu máli fyllsta skilning og það nái fram að ganga hér á hv. Alþingi að þessu sinni. Ég legg svo til, herra forseti, að umr. verði frestað og málinu visað til hv. fjvn.



Herra forseti. Ég hef leyft mér að flytja á þskj. 30 fsp. til ríkisstj. um mismun gjaldeyrisandvirðis samkv. 6. gr. l. nr. 28 1962, og skal ég fara um hana örfáum orðum. Gengisskráningu var breytt í byrjun ágústmánaðar 1961 á þá lund, að verð erlends gjaldeyris hækkaði í íslenzkum krónum um 13–14%. Þegar þessi breyting átti sér stað, var í landinu allmikið af útflutningsvöru á ýmsum stigum. Að öðru óbreyttu hefðu þeir, sem stóðu að útflutningi þessara vara, þegar til kom, fengið verðhækkun, sem gengisbreytingunni nam. En með lagaboði var þessi verðhækkun af þeim tekin og ráðstafað á annan hátt. í 6. gr. 1. nr. 28 frá 1962, um ráðstafanir vegna ákvörðunar Seðlabanka Íslands um nýtt gengi íslenzkrar krónu, segir svo, með leyfi hæstv. forseta: „Þá er skilað er til banka gjaldeyri fyrir útfluttar afurðir, framleiddar á tímabilinu 16. febr. 1960 til 31. júlí 1981, skal hann greiddur útflytjanda á því gengi, er gilti fyrir 4. ágúst 1961.“ Og á öðrum stað í greininni segir, með leyfi hæstv. forseta: „Mismunur andvirðis skilaðs gjaldeyris á eldra gengi og andvirðis hans á hinu nýja gengi samkv. 1. mgr. skal færður á sérstakan reikning á nafni ríkissjóðs í Seðlabankanum.“ Mér virðist tímabært, að upplýsingar séu gefnar um það á Alþingi, hversu mikið fé inn á þennan reikning er lagt, og því hljóðar fyrri liður fsp. á þskj. 30 á þessa leið: „Hve miklu nemur, í krónum talinn, sá mismunur á andvirði skilaðs gjaldeyris á eldra gengi og andvirði hans á hinu nýja gengi, er færa skyldi á sérstakan reikning á nafni ríkissjóðs í Seðlabankanum samkv. 2. mgr. 6. gr. l. nr. 28 17. apríl 1962.“ Í 7. gr. sömu laga er kveðið á um það, að af þessum reikningi skuli endurgreiða hluta af útflutningsgjaldi af þessum vörum, sem hér er um að ræða, og sömuleiðis hluta af hlutatryggingasjóðsgjaldi af sömu vörum, og enn fremur er í 8. gr. ákvæði um, að heimilt sé að verja af þessum reikningi fé til greiðslu vátryggingargjalda. Í síðari lið fsp. er spurzt fyrir um það, hversu miklu af þessum mismun hafi verið varið til slíkra greiðslna, þ.e.a.s. til að greiða hluta útflutningsgjalds samkv. 1. mgr. 7. gr., hve miklu til að greiða hluta útflutningssjóðsgjalds samkv. 2. mgr. 8. gr. og hve miklu til greiðslu vátryggingariðgjalds samkv. 2. mgr. 6. gr. laganna. Segja má, að í sambandi við þessar greiðslur sé um að ræða a.m.k. óbeina endurgreiðslu gengishagnaðarins til útflutningsframleiðslunnar. Ég hef sett fyrirspurnarliðinn þannig fram, að ég geri ráð fyrir, að gerð verði grein fyrir hverri upphæð fyrir sig.



Herra forseti. Sú fjárhæð, sem þegar er inn komin samkv. 6. gr. laga nr. 28 frá 17. apríl 1962, nemur 144.8 millj. kr. samkv. upplýsingum þar að lútandi frá Seðlabanka Íslands. Þess skal þó getið, að fullnaðarreikningsskil liggja ekki fyrir, þar eð öll gjaldeyrisskil fyrir vörur framleiddar fyrir 1. ágúst 1961 eru ekki enn komin. Þá er í seinni lið fsp. spurzt fyrir um það, hvernig þessu innkomna fé hafi verið varið samkv. ákvæðum 6. og 7. gr. nefndra laga þar um. En því hefur verið varið sem hér segir: Í fyrsta lagi til greiðslu útflutningsgalda 32 millj. kr., til greiðslu hlutatryggingasjóðsgjalda 2.7 millj. kr., til greiðslu vátryggingargjalda 13 millj. kr., og í fjórða lagi, langstærsta upphæðin, sem að vísu er ekkert spurt um, en ég tel þó rétt að komi fram, til ríkisábyrðasjóðs 92.4 millj. kr., eða samtals greiðslurnar 140.1 millj. kr. Mismunurinn á heildarupphæðinni, sem inn er komin, sem var 144.8 millj. kr., þ.e.a.s. 4.7 millj. kr., er geymdur á bankareikningi, þar eð heildarreikningsskilum á þessum fjárhæðum er enn ekki lokið. Þessi upphæð, 4.7 millj. kr., bíður því endanlegrar skiptingar. En til skýringar á þessu er rétt að komi fram, að samkv. 8. gr. fyrrnefndra laga áttu útflytjendur að sækja um endurgreiðslu á hluta af hlutatryggingasjóðsgjaldi, en aðeins lítill hluti af kröfunum hefur enn borizt Seðlabankanum, og þess vegna veit Seðlabankinn ekki enn heildarupphæð þeirra krafna, sem þar er um að ræða. Með þessu vona ég, að fsp. sé fullsvarað.



Herra forseti. Ég vil þakka hæstv, ráðh. fyrir svör hans, en mun ekki að öðru leyti gera þau að umtalsefni að þessu sinni. Ég heyri það á svörunum, að reikningsskilum er ekki lokið.