Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. það, sem hér liggur fyrir, er flutt til staðfestingar á bráðabirgðalögum, en þessi bráðabirgðalög voru sett með það tvennt í huga, að þörf væri á því að auka nokkuð við tekjur útflutningssjóðs, eins og komið var, þannig að hann gæti fengið nokkrar yfirfærslutekjur af fjárhæðum þeim, sem ganga til greiðslu á leigu á erlendum skipum, og eins með tilliti til þess, að nokkuð væri vikið til hliðar fyrir íslenzkum skipum, sem keppa við hin erlendu um flutninga að og frá landinu. En þróunin hefur verið sú að undanförnu, að mjög hefur hallað á aðstöðu íslenzku skipanna í þessari samkeppni, vegna þess að tilkostnaður hefur farið hækkandi hér innanlands, en fragtir almennt heldur lækkandi. Önnur skipafélög hér innanlands, sem hins vegar fá tekjur sínar samkvæmt flutningatöxtum, sem ákveðnir eru af verðlagsyfirvöldunum í landinu, hafa aftur fengið fragtir sínar hækkaðar, en hin skipin, sem eru í beinni samkeppni við hin erlendu skip á hinum frjálsa markaði, hafa, eins og ég segi, heldur fengið áfall í sambandi við lækkaðar fragtir og hafa því átt erfiðara um í samkeppninni. Þessi bráðabirgðalög voru sett í þessum tvenns konar tilgangi: annars vegar að skattleggja nokkuð leyfi hinna erlendu skipa til hagsbóta fyrir útflutningssjóð, en um leið og það yrði gert, þá yrði aftur heldur ívilnað fyrir íslenzku skipunum, sem þarna eiga í samkeppni við hin erlendu. Ég ætla, að það þurfi ekki að skýra efni þessa máls öllu frekar á þessu stigi málsins, en vænti, að þessu frv. verði vísað til nefndar, sem líklega yrði fjárhagsnefnd, - vildi leggja það til.



Herra forseti. Ég hef á þessu stigi málsins engar athugasemdir að gera við það frv., sem hér liggur fyrir og hæstv. sjútvmrh. hefur nú mælt fyrir. En af því tilefni, að hér liggur fyrir frv. til l. um breyt. á lögum um útflutningssjóð o.fl., vildi ég leyfa mér að beina þeirri fsp. til hæstv. sjútvmrh., hvernig afkoma þessa sjóðs hafi orðið á yfirstandandi ári? Það er ástæða til þess að beina slíkri fsp. til hæstv. ráðh., sérstaklega vegna þess, að nokkuð misjafnar sögur hafa gengið um það, jafnvel af munni hæstvirtra ráðh., hvernig hagur þessa þýðingarmikla sjóðs standi. Hæstv. fjmrh. hefur bæði á fundi í flokksfélagi sínu hér í Rvík og einnig í ræðu sinni við 1. umr. fjárlaga vikið að því, að verulegur greiðsluhalli mundi verða hjá sjóðnum á þessu ári. Hins vegar hefur annar hæstv. ráðh., hæstv. félmrh., í útvarpsræðu frammi fyrir alþjóð látið að því liggja, að allt væri í stakasta lagi með fjárreiður sjóðsins, hann stæði í fullkomnum skilum við þá aðila, sem hann á fyrst og fremst að starfa fyrir, og óþarfi væri að gera því skóna, að mér skildist, að greiðsluhalli yrði hjá honum á árinu. Af þessu tilefni vildi ég leyfa mér að óska þess, að hæstv. sjútvmrh. gæfi nú glögg og greinargóð svör um það, sem treysta mætti þá væntanlega, hver hin raunverulega afkoma útflutningssjóðs hafi verið í ár til þessa.



Það er auðvitað ekki aðstaða til þess hér að þessu sinni og á þessum fundi að svara til hlítar þeirri fsp., sem hér kom fram, enda varla við því að búast. En mér þykir glöggt, að hv. fyrirspyrjandi hefur a.m.k. ekki tekið fullkomlega trúanlega þá skýrslu, sem blað það, sem hann mun vera ritstjóri við, birti nýlega um afkomu útflutningssjóðs. Eitthvað dregur hann það í efa, að þær tölur muni vera réttar, sem þar voru nýlega birtar, en það eru ekki nema örfáir dagar síðan Morgunblaðið birti alllanga ritgerð í tölum um afkomu sjóðsins. En til þess þó að svara hér aðalatriðunum, þá vildi ég geta þess, að síðasta uppgjör hjá sjóðnum, sem ég hef fengið í mínar hendur, var miðað við miðjan septembermánuð. Það uppgjör sýndi, að útflutningssjóður hafði þá fram til miðs septembers greitt samtals út um 242 millj. kr. til framleiðsluatvinnuveganna, sjávarútvegs og landbúnaðar. Sjóðurinn hafði þá fram að miðjum september greitt svo að segja allar þær kröfur, sem inn höfðu komið viðvíkjandi bótum vegna ársins 1957, jafnóðum og þær höfðu komið. Þó var það svo, að þann dag voru samtals tilheyrandi árinu 1957 komnar til sjóðsins um 13 milljónir króna í kröfum, sem þá voru til athugunar hjá sjóðsstjórninni, en voru ekki gjaldfallnar. Það mátti því segja, að fram til miðs september hafi sjóðurinn staðið í skilum, eins og lög og reglur stóðu til, varðandi allar bætur, sem tilheyrðu framleiðslu ársins 1957. Um þetta leyti hafði sjóðurinn greitt samtals vegna skuldbindinga eldra greiðslukerfis 72 millj. kr., en talið var, að enn væri eftir að greiða upp í þessar gömlu skuldbindingar um 32–34 millj. kr., og af þeim voru 20 millj. kr., sem þá lágu fyrir, þannig upp gerðar hjá sjóðnum, að sjóðurinn hefði getað greitt þær, ef hann hefði haft fé til þess. Það mátti því segja, að æskilegt hefði verið, að sjóðurinn hefði þarna haft röskar 20 millj. í tekjur fram yfir það, sem hann hafði haft, til þess að geta haft algerlega hreint borð, bæði viðvíkjandi uppgjöri af eldri skuldum og eins viðvíkjandi kröfum þeim, sem komu inn vegna ársins 1957. Hitt var svo líka jafnljóst, að tekjur sjóðsins um þetta leyti voru í kringum 25 millj. kr. lægri, en ráð hafði verið fyrir gert, og það stafar af því, að einn megintekjustofninn, sem sjóðurinn byggði á, sem voru hinar gjaldháu vörur eða hinar gömlu bátagjaldeyrisvörur, hinir háu tollar á þeim, - að þær hafa verið fluttar inn í allmiklu minna magni, en hafði verið gert á s.l. 2 árum eða nánar tiltekið: það mun vera um 50 millj. kr., sem innflutningur á hinum tollháu vörum var lægri nú 1. okt. heldur en á sama tíma, árið á undan. En það þýðir vitanlega, að ríkissjóður, sem tekur tekjur sínar af þessum tollháu vörum, og útflutningssjóður hafa báðir fengið talsvert minni tekjur, en ráð var fyrir gert, þegar áætlanir voru samdar, en þá var við það miðað, að innflutningur á þessum vörum yrði svipaður og hann hafði verið á undanförnum tveimur árum. Það er því rétt, að verði ekki verulegar breytingar þann tíma, sem eftir er af árinu, með innflutning á þeim vörum, þá er nokkurn veginn augljóst mál, að tekjur útflutningssjóðs verða á þessu ári minni, en ráð var fyrir gert, og það mundi að sjálfsögðu þýða það, að hann vinnur ekki eins hratt að borga upp þessar gömlu skuldir frá árunum 1955 og 1956, eins og ráð var fyrir gert. En eins og ég hef nú upplýst, þá er það þó augljóst mál, að sjóðurinn hefur staðið tiltölulega mjög vel við sínar skuldbindingar og unnið stórkostlega á, í þeim efnum, að greiða upp þær bætur til framleiðslunnar, sem áður voru orðnar allverulega mikið á eftir. Það var líka gerður samanburður á því í sambandi við þetta uppgjör um miðjan septembermánuð, hvernig greiðslur til framleiðslunnar hefðu verið nú á árinu 1957, borið saman við það, sem greiðslurnar voru frá árinu á undan, og sá samanburður sýnir, að til framleiðslunnar í heild hafði verið greitt nú á árinu 1957 eða fram til miðs septembermánaðar rétt um það bil 100 millj. kr. hærri fjárhæð til sjávarútvegs og landbúnaðar, heldur en greitt hafði verið úr því kerfi, sem var gildandi árið áður. Um það er því ekkert að villast, að útflutningssjóður hefur lagað fyrir framleiðsluna mjög verulega frá því, sem áður var, bæði að því leyti til, að greiddar yrðu hærri bætur á hverja einingu, og eins að uppgjörið er miklu fyrr á ferðinni og staðið betur í skilum. Hitt er svo aftur annað atriði, að nokkur uggur er í mönnum með það, hvernig verði með tekjur sjóðsins, en það vitanlega stendur í beinu sambandi við innflutning á þessum vöruflokkum, sem aðallega eiga að gefa sjóðnum tekjur. Ég sé svo ekki ástæðu til þess hér undir umræðum um þetta mál að fara nánar út í upplýsingar varðandi afkomu útflutningssjóðs.



Herra forseti. Ég þakka hæstv. sjútvmrh. fyrir að hafa svarað minni fsp. Hún var ekki fram borin vegna þess, að ég treysti ekki fyllilega þeim upplýsingum, sem gefnar hefðu verið fyrir skömmu í mínu blaði sem svar við staðhæfingum hæstv. félmrh, í útvarpi um afkomu útflutningssjóðs á þessu ári. Þær upplýsingar, sem blaðið gaf, voru fyllilega réttar. Hins vegar er það ekki óeðlilegt, þó að Alþingi telji það viðkunnanlegra, að nokkurt samræmi sé á milli yfirlýsinga hæstvirtra ráðh. um jafnþýðingarmikið mál eins og afkomu þessa sjóðs, sem á að verulegu leyti að halda gangandi aðalútflutningsframleiðslu þjóðarinnar. Þær upplýsingar, sem hæstv. sjútvmrh, gaf hér, sanna það, að Morgunblaðið hefur birt réttar upplýsingar um þetta, en þjóðinni hefur af hálfu hæstv. flokksbróður hans, félmrh., verið sagt skakkt til, um þessi mál. Ég skal ekki fara að ræða þau almennt hér undir umr, um það mál, sem nú er hér á dagskrá, en benda á það, að hæstv. sjútvmrh. staðfestir þær yfirlýsingar hæstv. fjmrh., að fullvíst megi telja, að verulegur halli verði hjá útflutningssjóði á árinu. Hann upplýsir, að hinn 15. sept. hafi 20 millj. kr., sem uppgerðar hefðu verið, ef fé hefði verið til þess í sjóðnum, legið þar ógreiddar; enn fremur hafi þá verið í þann mund að gjaldfalla um 13 millj. kr. Allt hnígur þetta á sömu sveif, að það sé fleipur eitt og fjarstæða, sem haldið var fram af hálfu hæstv. félmrh. í útvarpsumræðunum, að þessi sjóður hafi fyllilega staðið við sínar skuldbindingar og upp á hann sé hvorki neitt að klaga né muni verða síðar á þessu ári. Það gefst væntanlega tækifæri til þess fljótlega á næstunni að ræða þessi mál nánar. En ég ítreka að öðru leyti þakkir mínar til hæstv. ráðh, fyrir svör hans.



Það var aðeins eitt lítið atriði. - Það er ekki rétt skilið hjá hv. þm. N-Ísf., að þær tölur, sem ég nefndi, bendi til þess, að útflutningssjóður hafi um miðjan septembermánuð verið í vanskilum. Ég sagði, að hann hefði þá verið búinn að greiða upp í gamlar vanskilaskuldir frá bátagjaldeyriskerfinu 72 millj. kr., en að samtals mundu þá enn standa eftir af því uppgjöri 32–34 millj. kr., en af þessum 32–34 millj. kr. hafi um 20 millj. þó legið fyrir þannig, að hægt hefði verið að borga þetta. En þar með var ekki sagt, að á útflutningssjóði hafi hvílt nein sérstök skylda til þess að vera búinn að borga þessar 20 millj. kr. Í lögunum um útflutningssjóð segir svo, að hann skuli taka að sér að greiða skuldir hins gamla bátagjaldeyriskerfis, þannig að við það sé miðað, að útvegsmenn fái þær greiðslu, ekki síðar en þeir hefðu fengið þær, ef gamla kerfið hefði enn haldið áfram. Ég fyrir mitt leyti vil ekki fallast á það, að útflutningssjóður hafi ekki einnig að því leyti til að borga upp þessar gömlu skuldir staðið við það, sem honum lagalega bar skylda til. En hitt er annað mál, að það hefði verið mjög æskilegt, að hann hefði getað verið búinn að borga þetta. Ég tel, að þessar tölur sanni, að hann hefur staðið í skilum fram að þessu uppgjöri, svo að segja algerlega varðandi árið 1957 og greitt mjög verulega upp af eldri skuldunum, svo mikið, að þar þurfi í rauninni enginn undan að kvarta. Hitt er svo vitanlega alltaf hægt að segja, að miklu hefði verið betra, að menn hefðu borgað allar gömlu skuldirnar - yfir 100 millj. kr. - strax. Varðandi þá tölu, sem ég nefndi, að um 13 millj. kr. hefðu þó verið komnar inn til sjóðsins af kröfum varðandi árið 1957 um miðjan septembermánuð, sem sjóðurinn hefði þó ekki verið búinn að taka til endanlegrar afgreiðslu, hvort bæri að greiða eða væru réttar, þá vildi ég aðeins taka það fram, að sú upphæð sýnir miklu fremur það, að sjóðurinn hefur fram að þessum tíma borgað alveg skilvíslega allar kröfur tilheyrandi árinu 1957, vegna þess að 13 millj., þó að þær hafi allar verið réttar og engar athugasemdir hefðu komið við þær, þá greiðir sjóðurinn út vikulega í kringum 10 milljónir eða svo, og hér gat því ekki verið um annað að ræða, en aðeins tilfærslu um eina viku eða svo, hvort þessi upphæð var greidd eða ekki. Ég tel, að fullt samræmi sé í því, sem sagt hefur verið varðandi útflutningssjóð af hálfu einstakra ráðherra. Það er rétt, að tekjur sjóðsins hafa orðið nokkru minni, en ráð var fyrir gert, og það er verulega hætt við því, að tekjur hans á árinu verði eitthvað lægri. En eigi að síður er það rétt, að sjóðurinn hefur fram að þessu tímabili, sem uppgjör liggur fyrir um, staðið í skilum, eins og honum bar, í sambandi við allar bætur varðandi framleiðslu ársins 1957 og greitt mjög verulega upp í eldri skuldirnar, svo að stórum fjárhæðum munar á því, hvað hann hefur gert betur við framleiðsluna, en hið eldra kerfi. Það er heldur ekki rétt að tala um það, að á árinu kunni að verða einhver stórkostlegur tekjuhalli hjá sjóðnum, heldur aðeins um það að ræða, að með minnkuðum tekjum, ef svo fer, þá vitanlega þýðir það það, að sjóðurinn verður annaðhvort nú um næstu áramót að skulda eitthvað af þeim bótum, sem ráð var fyrir gert að ljúka að greiða varðandi framleiðslu ársins 1957 fyrir áramót, það verður að færast eitthvað fram yfir sig, eða þá hann verður ekki búinn til fullnustu að borga upp gamla skuldahalann, sem hefði þó verið æskilegt að búið væri að greiða. En þrátt fyrir það, þó að svo væri, hefði sjóðurinn staðið allvel og mér er vel kunnugt um það, að útvegsmenn almennt telja, að sjóðurinn hafi fært þeim gífurlega mikil og aukin réttindi frá því, sem áður var, og miklum mun betra uppgjör, en þeir áttu að venjast.



Herra forseti, Ég kom hér inn í deildina af tilviljun og heyrði þá, að hv. þm. N-Ísf. var að breiða sig út yfir það, að Morgunblaðið hefði sagt sannleika. Það eru fréttir, það verð ég að segja. En hins vegar vildi hann í leiðinni halda því fram, að félmrh. hefði farið með ósannindi, - og það held ég að væru nú líka fréttir, ef svo væri.  Það, sem ég sagði um afkomu útflutningssjóðs, var um afkomu hans fram til 1. sept. s.l. og um það, hvernig honum hefði tekizt að grynna á vanskilaskuldum frá bátagjaldeyriskerfinu og framleiðslusjóði, og hygg ég, að allt það, sem ég sagði í minni útvarpsræðu um það, hafi komið fram. Ég heyrði ekki betur, en að það væri einmitt staðfest af hæstv. sjútvmrh. áðan, og áreiðanlega hefur þeim upplýsingum ekki borið saman við það, sem Morgunblaðið sagði. En það, sem ég sagði um hag útflutningssjóðs í útvarpsumræðunum, var þetta, - og getur maður þá gengið úr skugga um, hvort það kemur ekki heim við það, sem sjútvmrh. upplýsti hér áðan, - ég sagði, með leyfi hæstv. forseta: „Eitthvað hefur stjórnarandstaðan líka verið að breiða út fagnaðarfréttir um það, að útflutningssjóður væri kominn í þrot. En þetta er á misskilningi byggt. Útflutningssjóður hefur staðið við allar skuldbindingar sínar gagnvart útgerðinni, það sem af er þessu ári. Auk þess hefur hann greitt útgerðarmönnum um 80 millj. kr. af þeim 100 millj. kr. óreiðu- og vanskilahala, sem íhaldið skildi eftir sig, Sannleikurinn er sá, að bátagjaldeyriskerfið hafði dregizt a.m.k. ár aftur úr og var að stöðva útgerðina vegna vanskila sinna, þegar stjórnarskiptin urðu. Þetta var nú glæsilegi arfurinn á því sviði. Annars er það sama að segja um útflutningssjóð og ríkissjóð, að sjö vikna stöðvun á innflutningi hlaut að valda því, að nokkuð drægi úr tekjum hans í bili af þeim sökum. Þá var það heldur ekki óeðlilegt, að bankarnir drægju nokkuð úr innflutningi hátollaðra vara, meðan óvissa ríkti jafnvel um eðlilega aðflutninga lífsnauðsynja. Þetta bitnaði auðvitað tilfinnanlega bæði á tekjuöflun ríkissjóðs og útflutningssjóðs. En nú er orðin breyting á þessu, og bendir nú allt til, að innflutningur hátollaðra vara verði sízt minni seinustu mánuði ársins, en var á sömu mánuðum ársins 1956. Hér við bætist svo það, að á næsta ári er útflutningssjóðurinn laus við ýmsar þær byrðar, sem leggja varð á hann á þessu ári vegna viðskilnaðar íhaldsins. Þannig er það hin mesta fjarstæða að halda því fram, að kerfi útflutningssjóðs, sem byggt var upp með aðgerðunum í fyrrahaust, sé hrunið. Þvert á móti hefur mikið áunnizt, þó að ekki hafi tekizt að greiða upp öll þau vanskil, sem íhaldið skildi eftir sig gagnvart útgerðarmönnum. Athugun, sem gerð var á því, hvaða aðstoð útgerðinni hefði verið greidd úr bátagjaldeyriskerfinu og framleiðslusjóði fram til 13. sept. í fyrra, og hins vegar á því, hvaða aðstoð útflutningssjóðurinn hefði veitt fram til sama tíma í ár, sýndi, að á árinu í ár, hafði sjávarútvegurinn fengið rétt um 100 millj. kr. meiri aðstoð, en eftir gamla kerfinu. Væri rétt, að íhaldið spyrði útgerðarmenn, hvort þeir vildu sleppa því, sem þeir hafa, og fá í staðinn það, sem þeir höfðu. Þetta læt ég nægja um útflutningssjóðinn í þetta sinn. Þeir ættu bara að spyrja, og þeir munu áreiðanlega fá svarið frá útgerðarmönnunum.“ Ég held, að það fari ekkert á milli mála, að hér er upplýst, að það hafi nokkuð af eðlilegum ástæðum dregið úr tekjum útflutningssjóðsins á fyrstu átta mánuðunum, að það eru líkur til eftir því samkomulagi, sem þá hafði verið gert, að tekjur útflutningssjóðs yrðu nokkuð svipaðar bátagjaldeyristekjunum á seinustu fjórum mánuðum ársins í fyrra, enn fremur upplýst, að það væri búið að borga af halanum frá bátagjaldeyriskerfinu og framleiðslusjóði um 80 millj., og samanburðurinn, sem gerður hefði verið, miðaður við 13. sept. í ár og 13. sept. í fyrra; væri sá, að nú væri búið að borga útgerðinni um það, bil 100 millj. kr. meira, en á sama tíma í fyrra. Ég hygg, að þetta sé allt saman staðfest af sjútvmrh., að þetta sé rétt. Hafi Morgunblaðið í einhverjum atriðum upplýst það sama, þá hefur það sagt sannleikann, en að öllu öðru leyti hefur það sagt ósatt. Það er alveg greinilegt. Ég skal svo ekki segja fleira um þetta. Hér hefur það verið lesið orði til orðs, sem ég sagði um útflutningssjóðinn, og ég heyri ekki betur en að því beri að öllu leyti saman við upplýsingar hæstv. sjútvmrh. Annars held ég, að það geti varla misskilizt, ég hef a.m.k. tekið það þannig, að hv. þm. N-Ísf. hafi meint Morgunblaðið, hann nefndi það ekkí, en hann sagði alltaf blaðið mitt: Blaðið mitt hefur sagt þetta. Ég hefði að vísu frekar talið það hafið yfir allan vafa, hvaða blað hann ætti við, ef hann hefði sagt blað Bjarna Benediktssonar eða blað aðalritstjórans Bjarna Benediktssonar eða blað okkar Bjarna Benediktssonar.



Herra forseti. Það mátti búast við því, að hæstv. félmrh. gerði tilraun til þess að færa orðum sínum nokkurn stað. En eins og stundum áður tókst það illa. Hæstv. ráðh. kemst ekki fram hjá því, að ummæli hans í útvarpsumræðunum um afkomu útflutningssjóðsins voru þessi: Útflutningssjóður hefur staðið við allar skuldbindingar sínar gagnvart útgerðinni, það sem af er þessu ári. - Hæstv. félmrh. er sem sagt að tala þarna um allt annað, en hæstv. sjútvmrh. var að tala hér áðan. Hann talaði um uppgjör miðað við 15. sept. En hæstv. félmrh. hefur auðvitað ekki brostið óskammfeilni til þess frekar, en fyrri daginn, að telja sig þarna vera að flytja sömu upplýsingar og hæstv. sjútvmrh. var með. Ég skal sýna fram á það, að hæstv. ráðh. hefur farið með hreinar blekkingar í þessu efni. Fyrri hluta októbermánaðar er það þannig, að útflutningssjóðurinn er í 25 millj. kr. vanskilum við fiskframleiðendur. Þar að auki skortir 4 millj. króna á, að hann hafi greitt uppbætur vegna saltsíldarframleiðslu norðanlands. Enn fremur á hann ógreiddar þá á þessu tímabili 10 millj. kr. vegna útfluttra landbúnaðarafurða. Samtals gerir þetta um 39 millj. kr. fyrir framleiðslu þessa árs. Þetta var það, sem hefur verið upplýst í Morgunblaðinu og er byggt á öruggum heimildum. Og hæstv. sjútvmrh. má trúa því, þó að hann sé að reyna að koma hv. flokksbróður sínum til hjálpar, sem hefur hlaupið á sig, enn einu sinni, frammi fyrir alþjóð. Það er svo dálítið táknrænt um sjálfgleði og gort þessara hæstv. ráðherra beggja, kommúnistaráðherranna, þegar hæstv. félmrh, er að breiða sig út yfir það, að „mikið hafi áunnizt“ og búið sé að greiða upp „vanskilavíxla íhaldsins“, og á þar við það, sem ógreitt var í gjaldeyrisfríðindum til útvegsmanna frá fyrri árum, - „mikið hafi áunnizt“. Hvað hefur áunnizt? Hæstv. fjmrh., sem ætti nú að bera nokkurt skynbragð á það, hvernig ástandið er í efnahagsmálum þjóðarinnar, lýsir því yfir, um leið og hann leggur fjárlögin fyrir Alþ., að stórkostlegur greiðsluhalli muni verða hjá ríkissjóði. Og það er tekið fram í sjálfri grg. með fjárlagafrv., að þessi greiðsluhalli muni ekki verða minni, en allt að 100 millj. kr., 91 millj. kr. Hæstv. ráðh, lýsir því enn fremur yfir, að stórfelldur greiðsluhalli muni verða hjá útflutningssjóði á árinu. Svo kemur hæstv. félmrh. og segir, að „mikið hafi áunnizt“. Það hefur „mikið áunnizt“ í því að koma efnahag þjóðarinnar út í öngþveiti og vandræði. Ef það er það, sem hæstv. ráðh. á við, þá má til sanns vegar færa ummæli hans um, að mikið hafi áunnizt. Öðruvísi er ekki hægt að skilja þau. Ég vildi svo mega spyrja þessa hæstv. ráðherra um það, hvort nokkuð annað hafi komið til greina, þegar breytt var um skipulag á útflutningsuppbótum til sjávarútvegsins, en að greiða upp það, sem á skorti, að útvegsmenn og sjómenn hefðu fengið það, sem þeim bar frá fyrra ári. Vitanlega hlaut það að verða gert, þegar breytt var um kerfi í þessum efnum. Þá hlaut hið nýja kerfi að taka við skuldbindingum hins eldra, eins og tíðkazt hefur yfirleitt, þegar skipulagsbreytingar hafa verið gerðar í efnahagsmálum þjóðarinnar. En kommúnistaráðherrarnir halda því sífellt fast að fólki, að í raun og veru hafi þessu nýja kerfi alls ekki borið að taka við þessum gömlu skuldbindingum, og hæstv. sjútvmrh. sagði hér áðan, að í raun og veru bæri útflutningssjóðnum varla að borga þessar 20 millj. kr., sem þó voru gjaldfallnar. Hann gerði það nú samt sem áður, svona eins og í gustukaskyni, án þess að honum bæri nein skylda til þess. Hér er auðvitað verið að fara með hreinar blekkingar. 



Herra forseti. Ég skal aðeins tefja hv. þd. með örfáum orðum. - Hv. þm. N-Ísf. hélt áfram að vitna í blað sitt eða blað sitt og Bjarna Benediktssonar, en það þýðir bara ekki neitt, þó að hann vitni í blað þeirra beggja, þegar hins vegar er staðfest afrit af ræðu minni, sem er komið af segulbandinu hér og frá þeim, sem um það fjalla. Það er rétta heimildin, en ekki útlegging hv. þm. N-Ísf. af því, hvað hafi staðið í minni ræðu.

Það stendur það sama í Morgunblaðinu.

Ef það stendur sama í Morgunblaðinu og í þessari ræðu, þá er Morgunblaðið að segja sannleikann. Annars er það að ljúga, og annars er hv. þm. N-Ísf. líka að endurtaka lygi Morgunblaðsins. Það er þetta einfalda atriði, sem hér er um að ræða, og þar sem einmitt orðum hans og handritinu bar ekki saman og hann þóttist hafa farið rétt með það, sem stóð í Morgunblaðinu, þá hefur hann aðeins verið að staðfesta það, hverju Morgunblaðið laug. Það væri gott að geta staðið svona með heimildir í höndunum oftar, en í dag til þess að reka ósannindin ofan í Morgunblaðið og þá, sem þar stýra pennanum. Hv. þm. fór svo að tala um, að það hefði ekki verið nema sjálfsagt, að útflutningssjóðurinn tæki við vanskilum bátagjaldeyriskerfisins og framleiðslusjóðs. Auðvitað varð útflutningssjóðurinn að taka við þessum vanskilum. En hefði það ekki verið skemmtilegra, ef það hefði verið hægt að taka þar við sléttu borði? Jú, vissulega hefði það verið skemmtilegra. En af því að það var ekki slétt borð, heldur um 100 millj. kr. vanskil hjá bátagjaldeyriskerfinu og framleiðslusjóði, þá varð útflutningssjóðurinn að taka við þessu, - og hefur gert því hver skil? Jú, hann hefur gert því þau skil á þessum 8 mánuðum, sem liðnir eru af þessu ári, þegar uppgjörið fór fram, að það er búið að borga um 80 millj. af þessu. Það eru að vísu eitthvað yfir 20 millj. eftir. Ég segi: Þetta er sannarlega hægt að nefna, að eitthvað hafi unnizt á, og því getur hv. þm. ekki neitað. Það hefur verulega unnizt á. Hann segir, að það hafi aðallega unnizt á í því að hrekja þjóðina lengra út í vanskil og óreiðu. Þetta gæti hann því aðeins fullyrt, ef hann gæti sýnt fram á það, að vanskilin væru nú meira en 100 millj. kr., meiri en þau voru, vanskilin, sem tekið var við af fyrra kerfinu. En það er fjarri því, að hann geti leitt nokkur rök að því. Nei, það er eins og ég sagði í minni útvarpsræðu. Íhaldið er með þeim ósköpum, þeirri ónáttúru, að það hryggist, ef eitthvað hefur áunnizt, það gleðst, ef það heldur sjálft, að eitthvað stefni til ófarnaðar, og þetta er hörmulegt. En svona er þetta. Hér stenzt hv. þm. N-Ísf. ekki reiðari. Hann tútnar út af vonzku yfir því að standa augliti til auglitis við þá staðreynd, að hér hefur verulega áunnizt. Og því verður ekki hnekkt, í þessu efni stöndum við þannig, að það hefur mikið áunnizt frá því, sem var, þegar tekið var við óreiðunni af framleiðslusjóði og bátagjaldeyriskerfinu.