Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Sjútvn. hefur komið saman og fjallað um frv. til l. um viðauka við l. nr. 4 31. marz 1967, um ráðstafanir vegna sjávarútvegsins. Við afgreiðslu málsins lágu fyrir nánari upplýsingar um þörfina fyrir þessa 12,5 millj. kr. fjárveitingu, sem veitt var að beiðni útvegsmanna til að bæta veiðarfæratjón vegna óveðurs, sem gekk yfir landið 17.–28. marz s.l. Við bréfi, sem LÍÚ sendi út, bárust svör frá 268 bátum, sem töldust hafa orðið fyrir mjög alvarlegu veiðarfæratjóni, og nam tjónið að mati LÍÚ allt að 30 millj. kr. Það varð einnig niðurstaðan á síðustu vetrarvertíð, að aflabrestur var mikill, og varð heildarafli aðeins um 175 þús. tonn, sem var verulega minna heldur en ráð hafði verið fyrir gert. Það þótti því sanngjörn leið að leita til hæstv. ríkisstjórnar um aðstoð og var veitt umrædd fjárhæð, 12,5 millj. kr. Nm. kynntu sér þessi gögn. N. var sammála um afgreiðslu frv. Allir nm. voru viðstaddir afgreiðslu málsins nema Ólafur Jóhannesson, og nál, liggur hér fyrir.



Herra forseti. Með flutningi á frv. til l. um breyt. á l. um Fiskveiðasjóð Íslands, nr. 75 frá 13. maí 1966, vil ég leggja til, að við sjóðinn verði stofnuð tæknideild. Þetta er nýtt svið, sem fitjað er hér upp á, en margir fiskiskipakaupendur hafa mjög oft lent í vanda með að velja um tæki í skip sín vegna þeirrar öru þróunar, sem verið hefur undanfarin ár í þessum efnum. Íslenzkir útgerðarmenn hafa verið mjög vakandi um að fylgjast með í tækniþróun veiðitækja, en það er ofvaxið flestum eða öllum að geta dæmt réttilega um gildi allra þeirra tegunda, sem í boði eru. Hér er um háþróuð og nákvæm tæki að ræða, sem sannarlega þarf sérþekkingu til að meta vel og ýkjulaust. Á hinn bóginn er það alkunna, að sölumenn og umboðsmenn eru ákafir við sölu vara sinna og nota til þess ýmisleg orð, sem er ekki alltaf víst að séu í fullu samræmi við sannleikann um gæði og reynslu. Notendur hér fá einnig mjög misjafnlega þjónustu, og það er ekki óalgengt, að umboðsmaður tækis þekki sjálfur sáralítið eða jafnvel ekkert til á því sviði, sem tækið á að vinna á. Það er alkunna, að íslenzkir skipstjórnarmenn hafa verið furðulagnir á að notfæra sér gildi flestra hinna nýju veiðitækja. Engu að síður hafa átt sér stað mjög alvarleg mistök um val tækis eða tækja, sem kostað hafa viðkomandi stórfé og vandræði, sem aftur hafa leitt til vanskila og erfiðleika, sem annars hefðu ekki komið til, ef val og frágangur hefðu verið eins og bezt átti að vera. Ég gæti nefnt um þetta alvarleg dæmi, en tel það ekki rétt á þessu stigi. Hitt á að vera öllum ljóst, að það er mannlegt að skjátlast, en það á að læra af reynslunni og forðast að halda áfram að gera svona mistök ár eftir ár. Þegar það er haft í huga, að í langflestum tilfellum verða kaupendur eða útgerðin að bera tjónið af eigin rammleik, verður það að teljast eðlilegt, að eitthvað sé gert til þess að afstýra slíku. Nú má segja, að allt slíkt ætti að vera í höndum einkaaðilanna sjálfra, en þegar það er haft í huga, að verðmæti hinna ýmsu tækja í nútímafiskiskipi nálgast 10–12 milljónir, er eðlilegt, að aðallánastofnun skipanna hafi hönd í bagga með ráðleggingu um val, þótt hún ákveði ekki upp á einsdæmi valið til þess að baka sér ekki neina kvöð. Hér yrði sem sagt um aðstoð við val að ræða, byggða á hlutlausum upplýsingum um gildi, verð og reynslu. Margoft hafa útvegsmenn og skipstjórnarmenn látið í ljós von um slíka aðstoð, en ekki fengið áheyrn. Á sínum tíma réð þó Fiskifélag Íslands vélfræðiráðunaut, sem að flestra eða allra dómi gerði mikið gagn við val og útbúnað véla. Þessi starfsemi lá niðri í mörg ár, en hefur verið tekin upp af Fiskifélagi Íslands, en nú í breyttu formi, þ.e.a.s. þeir hafa nú rafmagnsverkfræðing, er gefur upplýsingar og leiðbeiningar um ýmisleg rafeindatæki í skipunum. Enginn vélfræðingur er nú til þjónustu, svo að ég viti. Fiskveiðasjóður hefur eftir lagabreyt., sem í upphafi var vitnað til, fengið nýja stjórn, og hafa núverandi stjórnarmenn sýnt þessu máli meiri áhuga og fundið í starfi sínu vel fyrir vandræðum þeim, sem af mistökum við val tækja hefur leitt yfir suma útvegsmenn, og þörf fyrir svona tækniþjónustu og leitað til einkaaðila um aðstoð. Það út af fyrir sig er lofsvert, en ég tel það hvergi nærri fullnægjandi. Fiskveiðasjóður hefur ekki skipt sér af tækja- eða vélakaupum í fiskiskipin, en ég tel, að það skipti sjóðinn miklu máli, að vel takist til um allt í skipið, svo að rekstur þess verði sem öruggastur og bilanir verði í lágmarki. Það mun stuðla að betri skilum á öllum skuldbindingum útvegsmanna við sjóðinn, og ekki mun af veita, því að óhemjuskuldir eru nú við Fiskveiðasjóð Íslands. Þeir einkaaðilar sem stjórn fiskveiðasjóðs hefur nú haft samráð við um skipakaupin, hafa farið yfir gerða samninga og bent á, hvað betur mætti fara við útbúnað og frágang í væntanlegu skipi. Ekki veit ég, hvort þeir hafa verulega athugað um verð eða gert sérstaka athugun á kostnaðarliðum hinna ýmsu tækja, en slíkt er einnig nauðsynlegt að mínu áliti til þess að komast að sem beztri niðurstöðu um val og gildi tækjanna. Það er ætlun mín með flutningi þessa frv., að tæknideild verði sett á stofn við Fiskveiðasjóð Íslands. Tilgangurinn á að vera margvíslegur, en fyrst og fremst skal hann safna gögnum um reynslu tækja, er keypt eru í fiskiskipin og togarana, og halda verðskrá um þau efni. Hér þarf að koma á fót föstu kerfi með upplýsingum í þessu skyni og hafa þær jafnan tiltækar, er væntanlegur kaupandi skips kemur til viðræðna við forstjóra fiskveiðasjóðs um lán og möguleika um kaup á nýju skipi. Þetta er alger stefnubreyting um undirbúning á kaupum á fiskiskipi. Venjulega hafa kaupendur farið beint í einhvern umboðsmann og óskað eftir því, að hann útvegaði skip af einhverri vissri stærð og með svo og svo miklum útbúnaði. Þetta hefur umboðsmaður tekið að sér að gera og raðað í skipin, stundum í samkomulagi við væntanlegan kaupanda, stundum jafnvel ekki. Verðið hefur verið samkomulagsatriði og það sýnir sig mjög alvarlega, að verð á tonn í fiskiskipunum er afar misjafnt og undarlega hátt í sumum tilfeilum. Einnig hefur það þráfaldlega komið fyrir, að mjög háir aukareikningar hafa komið fram við lokauppgjör í skipasmíðastöðinni, og þá er ekki annað að gera fyrir fiskveiðasjóð en að samþykkja aukalán, því að ella væri skipið ekki leyst út. Alla aukareikninga þarf að afnema, því að það er staðreynd, að margar skipasmíðastöðvar bjóða mjög hagstæða samninga í upphafi, en ekki nægilega vel útfærða fyrir okkar kröfur, en bæta síðan aukareikningum við eftir beiðni kaupanda, sem sér, að í samning hefur vantað hitt og þetta, er hann ætlaði með í upphafi. En einmitt á þessum aukareikningum græða stöðvarnar mest, og kaupandi hefur ekki mikla möguleika á að malda í móinn, ef hann vill fá breytingu frá gerðum samningi. Fyrir svona nokkuð þarf að taka og það sem fyrst. Við Íslendingar höfum verið nógu mikil tilraunadýr fyrir erlenda aðila í skipasmíði og meðferð ýmiss konar tækja. Þeim tíma verður að vera lokið, og með stofnun tæknideildar, eins og flm. hugsar sér hana, er stigið verulegt skref, til þess að íslenzkir hagsmunir sitji í fyrirrúmi við útbúnað í veiðiskip okkar, en ekki sölumennska og gróðahyggja erlendra aðila. Það er alkunna, að ekki mun tækniþróun á sviði rafeindatækja eða annars veiðiútbúnaðar stanza, heldur eru allar líkur á því, að verulegt átak sé framundan einmitt í þessum efnum. Þær fregnir berast nú hingað að Rússar setji óhemjufjármagn í sinn veiðiflota, og eins eru Bandaríkjamenn og Kanadamenn að hefjast handa um stórfelldar endurbætur hjá sér á sínum veiðiflota. Þetta mun hafa í för með sér, að geysilegu fjármagni verður varið til rannsókna og framleiðslu á nýjum tækjum og vélum til fiskveiða af þessum stórþjóðum, og það er lífsspursmál fyrir okkur Íslendinga að geta fylgzt með þeirri þróun, sem er að gerast á þessu sviði hjá öðrum þjóðum, og að við hagnýtum hana eftir beztu getu, að fengnum réttum og hlutlausum upplýsingum um gildi nýjunga á þessu sviði. Hér er óþrjótandi verkefni fyrir tæknimenntaða menn hjá okkur. Þetta starf, þótt kosti nokkur hundruð þús. á ári, mun áreiðanlega gefa margfalt af sér, sé það vel af hendi leyst. Það er hörmulegt, hvað við setjum lítið fjármagn í tilraunir og athugun á bættri meðferð fisks og tækja til þess að afla hans. Það ætti að vera okkur nokkurt metnaðarmál að leggja fram sæmandi upphæð í því skyni. Nú mun eigið fé fiskveiðasjóðs vera yfir 800 milljónir og næstum allt komið frá útveginum sjálfum. Ekki væri goðgá að hugsa sér, að sjóðsstjórnin fórnaði nú 10/00 - aðeins 10/00 á ári í umrædda starfsemi, eða um 800 þús. kr. af eigin fé sjóðsins Ég er viss um, að sú upphæð, þótt sáralítil sé, mundi skila sér vel til hans aftur í betri afkomu bátaflotans og greiðari greiðslum af lánum. Það er rétt að fara af stað rólega, en markvisst með svona nýbreytni. Ef tæknideildin verður stofnuð, sem ég vænti að hv. þm. taki undir, mun hún einnig geta verið íslenzkum skipasmíðastöðvum til mikillar hjálpar, og ekki mun af veita að rétta þeim margvíslega aðstoð í einni eða annarri mynd. Þær eiga í harðri samkeppni við erlendar stöðvar, sem eru miklu betur búnar að tækni og hafa auk þess aðgang að upplýsingum, sem nauðsynlegar eru til þess að geta tekið sem réttastar ákvarðanir við val efnis og tækja. Hér mundi vera mjög þýðingarmikið verkefni fyrir tæknideild Fiskveiðasjóðs Íslands að vinna fyrir hinn unga iðnað í stálskipasmíði á Íslandi, - verkefni, er ég treysti á, að allir hv. þm. telji nauðsynlegt að framkvæmt verði. Mér er þó ljóst, að með þessu er ekki fengin endanleg lausn á því mikla vandamáli við val og gerð veiðiskipa. En hér er stigið spor fram á við, sem mun örugglega stuðla að betri og hentugri ákvörðunum við val vélbúnaðar og tækja og þá um leið tryggja betri rekstrarútkomu hjá útgerð, en í dag er það einmitt höfuðverkur hæstv. ríkisstj. að leysa úr þeim vanda og jafnframt að tryggja verkefni fyrir skipasmíðastöðvar. Ég sagði áðan, að rétt væri að fara rólega af stað og gera sér grein fyrir, hvernig bezt er að standa að svona nýbreytni. En eitt af fyrstu verkefnum tæknideildar yrði vafalaust að safna saman yfirliti um vélbúnað og tæki hins íslenzka veiðiflota, en það er hvergi til í dag, einnig að safna saman reynslu um notkun tækjanna, og þegar þetta er komið, á að veita mönnum upplýsingar um, hvernig til hafi tekizt. Mikil endurnýjun tækja á sér stað á hverju ári, og mega allir sjá, að það skiptir máli, að vel takist til einnig þá. Hér gæti tæknideildin komið mönnum vel að liði. Svo er vandamál með útvegun á varahlutum. Í hverju skipi eru hlutir, sem enginn umboðsmaður er fyrir hér á landi, og eins þótt umboðsmaður sé hér fyrir viðkomandi tæki, hefur hann oft og tíðum ekki liggjandi varahluti og tekur mjög oft langan tíma að komast í samband við seljanda varahluta erlendis. Væru fyrir hendi upplýsingar um framleiðanda tækisins frá tæknideildinni, má vænta þess, að allur tími í varahlutaútvegun styttist verulega, ef umboðsmaður er ekki til hér á landi. Ég vil nú í örstuttu máli skýra frá, hvernig innflutningur á fiskiskipum hefur verið frá 1961. Árið 1961 komu 7 stálskip, samtals 859 tonn brúttó, á 44 millj. 670 þús. kr. og sama ár 4 eikarskip, samtals 345 t. br., á 19 millj. 308 þús., fiskiskipin 1961 samtals 63 millj. 978 þús. og 1204 rúmlestir. Árið 1962 komu 7 stálskip 1171 t. br. á 53 millj. 764 þús. kr. og 2 eikarskip 285 t. br. á 14 millj. 599 þús., fiskiskipin samtals 1962 á 68 millj. 363 þús. og 1456 rúmlestir. Árið 1963 komu 23 stálskip, samtals 4699 t. br., á 221 millj. 906 þús. og 8 eikarskip, samtals 725 t. br., á 55 milljónir 385 þús., fiskiskipin 1963 á 277 millj. 291 þús. og 5424 rúmlestir. 1964 komu 29 stálskip, samtals 7536 t. br., á 355 millj. 57 þús. kr. og 3 eikarskip 392 t. br., á 25 millj. og 900 þús., fiskiskip samtals 7228 rúmlestir fyrir samtals 381 millj. 475 þús. 1965 komu aðeins 10 stálskip, samtals 2525 tonn, á 116 millj. og ekkert eikarskip. Árið 1966 komu 11 stálskip á 180 millj. 361 þús., samtals 3245 t. br. Og til þessa dags í dag hafa 1967 komið 20 stálskip á 5850 t. br., að verðmæti um 340 milljónir. Á þessu yfirliti sést, að margir tugir fiskiskipa hafa verið keyptir, án þess að nokkur sérstök aðstoð við kaupin væri fyrir hendi varðandi vélbúnað og tækjaval. Verðmæti skipanna er um 1 milljarður og 430 milljónir. Verður það ekki að teljast eðlilegt að aðstoða menn við val tækja, er nema svo stórum upphæðum? Ég hef nú drepið á það helzta í sambandi við þýðingu tæknideildar, eins og ég hef hugsað mér, að hún geti orðið. Vafalaust er margt fleira, sem slík deild gæti gert fyrir íslenzka veiðiflotann og íslenzkar skipasmíðastöðvar, en það mun tíminn leiða í ljós. Það er sannfæring mín, að hér sé stigið jákvætt spor til eflingar íslenzku atvinnulífi og það á að vera létt val að velta slíku liðsinni. Ég vænti þess, að hv. þd. samþykki frv. til 2. umr. að lokinni þeirri 1., og legg til, herra forseti, að vísa málinu til sjútvn.



Herra forseti. það frv., sem hér er til 1. umr., snertir mjög merkilegt og yfirgripsmikið mál, sem full ástæða er til að gefa rækilega gaum. Ég tel ástæðu til að vekja á því athygli til viðbótar við það, sem hv. flm. hefur þegar gert, að hér er hreyft mjög brýnu stórmáli. Það er enginn efi á því, að ef við ætlum ekki að dragast stórlega aftur úr, og verða eftirbátar annarra í sambandi við sjávarútveg, hljóta tæknirannsóknir og tækniaðstoð að verða mjög mikill og vaxandi liður í uppbyggingu íslenzks sjávarútvegs. Það má í rauninni heita furðulegt, að þetta mál, tæknileg aðstoð til handa íslenzkum sjávarútvegi, skuli ekki vera í rauninni komið á neinn teljandi rekspöl enn í dag. Það er furðulegt, þegar tillit er tekið til þess, hversu mikil fiskveiðiþjóð við höfum verið og verðum væntanlega í framtíðinni. Það er furðulegt með tilliti til þess, að á undanförnum árum og áratugum hefur verið tími mikillar uppbyggingar og mikilla tækniframfara í sambandi við fiskveiðar almennt og hér hjá okkur sömuleiðis, að þessi mikilvægi þáttur, tæknileg aðstoð á margvíslegu sviði sjávarútveginum til handa, skuli hafa legið og liggja enn svo mjög eftir sem raun ber vitni. Hér hefði vissulega verið mikil þörf á, að sérstök tæknistofnun hefði fengið að þróast á umliðnum árum. Hefði til að mynda í lok síðustu styrjaldar, þegar við fórum að endurnýja okkar skipaflota, bæði togaraflotann og fiskiskipaflotann að öðru leyti, verið sett á laggirnar slík tæknistofnun og fengið að þróast með eðlilegum hætti, þori ég að fullyrða, að við hefðum fyrir tilverknað þeirrar stofnunar sparað milljónatugi og hagnazt beint og óbeint um hundrað millj. á þeim tíma, sem síðan er liðinn. Það er þess vegna orðið næsta brýnt og meira en það, það er orðið knýjandi nauðsyn, vil ég segja, að þessum málum sé sinnt af fullri alvöru og það verði nú tekið föstum tökum að koma hér upp sem fullkomnastri tækniþjónustu fyrir sjávarútveginn. Ef við aðeins lítum á það, hvernig landbúnaðurinn hefur byggt upp margvíslega þjónustustarfsemi í sínum greinum, margvísleg störf ráðunauta í sambandi við hinar ýmsu greinar landbúnaðar, gegnir það vissulega, eins og ég sagði, mikilli furðu, hvað sjávarútvegurinn hefur legið eftir í þessu tilliti. Þetta hafa að vísu ýmsir séð á undanförnum árum, og slíku máli sem þessu hefur svo sem verið hreyft áður, en því miður hefur það ekki borið nægilegan eða æskilegan árangur fram til þessa. Í sambandi við þessi mál vil ég leyfa mér að minna á það, að ég hef á allmörgum undanförnum þingum hreyft þessu stóra máli á einn eða annan hátt. Á þinginu 1963 flutti ég þáltill. um, að fela ríkisstj. að undirbúa löggjöf um tæknistofnun sjávarútvegsins, sem hefði þessi verkefni, sem hér um ræðir, og raunar öllu víðtækari en lagt er til með þessu frv. Ég endurflutti þessa þáltill. á þinginu 1964. En í hvorugt skiptið hlaut till. afgreiðslu. Því miður fékk þetta mál helzt til daufar undirtektir hér á hv. Alþingi með tilliti til þess, hversu mikilvægt það er. Þó vil ég geta þess, að þáverandi fiskimálastjóri, sem þá var einnig alþm., tók mjög eindregið undir það í sambandi við umr. um þetta mál, annaðhvort á þingi 1963 eða 1964, að það væri orðin full nauðsyn á löggjöf í sambandi við tækniaðstoð til handa sjávarútveginum. En að öðru leyti varð ég fyrir verulegum vonbrigðum að því er snerti undirtektir hv. alþm. og þá sérstaklega hv. stjórnarþm. og hæstv. ríkisstj. í sambandi við þetta mál þá. Þegar lög um rannsóknir í þágu sjávarútvegsins voru hér til lokaafgreiðslu á þinginu 1965, freistaði ég þess að fá inn í þá löggjöf ákvæði um stofnun sérstakrar tæknideildar til handa sjávarútveginum. Það fékkst ekki fram. Hins vegar var sett inn í þá löggjöf ákvæði þess efnis að eitt af verkefnum Hafrannsóknastofnunarinnar skyldi vera það að veita vissa, takmarkaða tæknilega aðstoð í sambandi við fiskiskip og veiðarfæri og annað, sem snertir útbúnað fiskiskipa. Það hefur því miður ekki orðið mjög mikill árangur af þessu enn þá. Þó er kominn vísir að slíku starfi hjá Hafrannsóknastofnuninni, en eftir því sem mér er tjáð, mun það aðeins vera einn tæknimenntaður maður, sem hefur verið tiltölulega nýlega ráðinn til þess að sinna þessu mjög stóra og fjölbreytta verkefni, og þó að það sé að sjálfsögðu góðra gjalda vert og muni bera einhvern árangur, er það vitanlega langt um of lítið og hlýtur að ná ákaflega skammt. Þess vegna er það mjög brýnt, að hér sé komið á ýtarlegri löggjöf um þessi efni og þau verði í framtíðinni tekin verulega föstum tökum. Með tilliti til þess, sem ég hef nú sagt um það, hvernig hefur dregizt úr hömlu hjá okkur að skipa þessum málum á þann eðlilega og nauðsynlega hátt fyrir sjávarútveginn, fagna ég því frv., sem hér er til umræðu. Ég fagna því, að ungur hv. alþm. úr liði stjórnarflokkanna, maður, sem hefur þekkingu á sjávarútvegsmálum og fæst sjálfur við útgerð og veit þess vegna, hvernig skórinn kreppir í þessu efni, - fagna því, að hann skuli nú hreyfa þessu máli á myndarlegan hátt að ýmsu leyti og hafa lagt hér fram frv., sem á að geta bætt úr í þessu sambandi. Vitanlega getur það verið fullkomið álitamál, á hvern hátt á að bæta úr því ófremdarástandi, sem ríkt hefur og ríkir enn í sambandi við tækniaðstoð sjávarútveginum til handa. Það getur verið fullkomið álitamál, hvernig á að byggja upp slíka starfsemi og hvort það er eðlilegast og réttast að tengja hana við fiskveiðasjóð, eins og lagt er til í þessu frv., eða hvort hitt væri líklegra til árangurs, þegar fram í sækti a.m.k., að um væri að ræða sjálfstæða rannsóknarstofnun, byggða upp á hliðstæðan hátt og aðrar rannsóknar- og upplýsingastofnanir atvinnuveganna eru byggðar upp. En það er mín skoðun, að það sé heppilegasta leiðin, og það legg ég þess vegna til í frv., sem nú hefur verið nýlega útbýtt og ég flyt ásamt hv. 6. þm. Sunnl. Að sjálfsögðu mundi sérstök tæknideild við fiskveiðasjóð, eins og lagt er til í þessu frv. að sett verði á stofn, geta bætt verulega um frá því ástandi, sem nú ríkir í þessum efnum. Að vísu varð ég fyrir dálitlum vonbrigðum að því er snerti þá tölu, sem hv. frsm. nefndi, að vísu orðaði hann það þannig, að sér þætti ekki mikið, þótt fiskveiðasjóður legði til þessarar starfsemi 800 þús. kr. á ári. Ef það ætti að vera aðaltekjustofn eða hið eina rekstrarfé slíkrar stofnunar, þykir mér þetta allt of lítil upphæð, og þó að rétt sé, að slík starfsemi sem þessi þarf vitanlega að þróast og á að geta vaxið,finnst mér þarna allt of rólega af stað farið vegna þess, hversu þörfin er brýn, hversu verkefnið er stórfellt og hversu þarna er, eins og hv. frsm. lýsti glögglega, um gífurlegar fjárhæðir að ræða, sem hugsanlegt væri og alveg öruggt væri, að gætu ýmist sparazt með hagkvæmari vinnubrögðum, hagkvæmari innkaupum og fyrirkomulagi eða beinlínis komið inn í þjóðarbúið og til sjávarútvegsins með auknum aflabrögðum. Ég hefði þess vegna talið, að verkefnið væri það stórt, og nauðsynin væri það brýn, að þarna þyrfti verulega miklu meira fjármagn að koma til, jafnvel þegar í byrjun, ef árangur ætti að verða nægur og skjótur og slík tæknistofnun gæti byggt sig eðlilega upp á tiltölulega skömmum tíma. En eins og ég vék að áðan, tel ég það engan veginn aðalatriði þessa máls, á hvern hátt slík stofnun sem þessi, sem fyrir okkur báðum vakir, bæði hv. flm. þessa frv. og mér, verður byggð upp eða af hvaða aðila hún yrði byggð upp, heldur er aðalatriðið vitanlega hitt, að slík stofnun komist sem allra fyrst á fót og að hún geti með árangri farið að takast á við þau margþættu og stóru verkefni, sem hennar bíða. Hv. flm. frv. gaf hér fróðlega skýrslu um innflutning fiskiskipa nú nokkur undanfarin ár, þar sem í ljós kom, sem raunar allir vissu, að hér var um gífurlegar fjárhæðir að ræða. Fiskiskip hafa verið flutt inn til landsins fyrir ekki aðeins tugi, heldur hundruð milljóna flest árin nú allmörg undanfarin ár. Þessu til viðbótar kemur svo það, að við flytjum að sjálfsögðu inn margvísleg veiðarfæri á hverju ári, ekki fyrir tugi, heldur vafalaust fyrir hundrað milljónir eða hundruð milljóna, því að þar er um gífurlegar fjárupphæðir að ræða í sambandi við hina stóru og dýru herpinætur síldveiðiskipanna og margt fleira. Og síðast, en ekki sízt eru það hin margvíslegu tæki, fiskleitartæki og önnur þau tæki, sem eru jafnframt flutt inn. Bæði fylgja þau að sjálfsögðu nýjum skipum, en svo hefur þróunin verið svo ör í þeim efnum, að menn hafa talið, ef þeir hafa viljað fylgjast með, óhjákvæmilegt að endurnýja þessi tæki býsna ört, jafnvel þegar um tiltölulega ung tæki hefur verið að ræða, þegar önnur nýrri og fullkomnari hafa komið á markaðinn. Það er þess vegna alveg ljóst, að tæknistofnunar, eins og við hugsuðum okkur hana í rauninni, að ég hygg báðir, ég og hv. flm., hennar bíða geysilega stór og mikilvæg verkefni. Nú hlýtur að vera hér fyrir höndum, ef allt þróaðist eðlilega, á næstu árum mjög veruleg uppbygging ákveðinna þátta fiskiskipaflotans, þeirra fiskiskipategunda, sem hafa orðið mjög út undan í uppbyggingu síðari ára, þ.e.a.s. endurnýjun togaraflotans hlýtur að verða verkefni næstu ára og endurnýjun þess vélbátaflota, sem fyrst og fremst fiskar fyrir hraðfrystihús og aðrar fiskverkunarstöðvar, þ.e.a.s. þess bátaflota, sem aðallega stundar bolfiskveiðar. Vitanlega er það hárrétt, sem kom greinilega fram í framsöguræðu hv. flm., að stöðugt eru að koma upp nýjungar að því er varðar veiðarfæri og alls konar tækniútbúnað veiðiskipa, og það eru stór og mörg verkefni vissulega á komandi árum að fylgjast með í þeirri þróun og hagnýta það bezta úr henni við íslenzkar aðstæður. Ég skal svo ekki hafa öllu fleiri orð um þetta mál. En ég endurtek það, sem ég áður sagði, að ég fagna því, að þetta frv. er fram komið, og þó alveg sérstaklega þeim áhuga, sem það lýsir, áhuga hv. flm. og skilningi hans á því, að hér er stórmál á ferðinni. Og hver sem niðurstaðan verður að því er snertir fyrirkomulag slíkrar stofnunar sem fyrir okkur vakir, vænti ég þess, að þetta mál í heild, hugmyndin um að koma hér upp tækniþjónustu sem allra víðtækastri fyrir sjávarútveginn, fái nú góða áheyrn hér á hv. Alþingi, að þetta mál í heild verði tekið til rækilegrar og myndarlegrar meðferðar og afgreitt á viðhlítandi hátt.