Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Fjhn. hefur athugað frv. og mælir einróma með því, að það verði samþ. óbreytt.



Herra forseti. Menntmn. hefur skv. óskum, sem fram komu hér í d., komið saman til þess að fjalla um þá breytingu, sem hv. Ed. gerði á þessu frv. Breytingin var við 4. gr. frv., sem fjallar um hlutverk Náttúrufræðistofnunar Íslands. Skv. breytingunni mundi Náttúrufræðistofnunin fyrst og fremst verða safnstofnun, en skv. upprunalegum texta frv., sem samþykktur var í þessari hv.d., er stofnunin fyrst og fremst náttúrufræðistofnun, sem einnig gegnir því hlutverki að koma upp sýningarsafni. Á þessum fundi varð menntmn. einróma sammála um að halda sér við fyrri texta, þann sem hér var áður samþykktur og mæla með þeirri brtt., sem hæstv. menntmrh. hefur flutt og er á þskj. 669. Till. er um að færa 4. gr. aftur í sitt upprunalega horf.



Herra forseti. Fjhn. þessarar hv. d, hefur haft þetta frv. til athugunar. Tvö önnur frv. hafði n. áður afgreitt og d. til hv. Ed. svipaðs eðlis, þ.e.a.s. frv. til l. um breyt. á l. um tékka og um breyt. á víxillögum. Hér er um að ræða sams konar breytingu á lögunum um bann við okri, dráttarvexti o. fl. og mælir n. með því, að vísu einn hv. nm. með fyrirvara.



Herra forseti. Fjhn. hefur haft frv. þetta til athugunar. Hún mælir með samþykkt þess. Hér er um að ræða sams konar heimild fyrir veðdeild Landsbankans og oft áður hefur verið veitt, þ.e.a.s. um stofnun nýs flokks bankavaxtabréfa.



Herra forseti. Ég hef leyft mér að flytja brtt. við þetta frv. Hún er að vísu ekki komin úr prentun, svo að ég get ekki nefnt númer á því þskj., en þessa brtt. flyt ég nú þegar við 1. umr. í þeim tilgangi, að hv. fjhn., sem væntanlega mun fá þetta frv. til athugunar, taki hana til athugunar fyrir 2. umr: Hún er samhljóða till., sem hv. 1. þm. Vestf. (HermJ) flutti í Ed., en náði þar ekki samþykki. Eins og hv. þm. er kunnugt um, er Árneshreppur í Strandasýslu einangraður frá vegakerfi landsins. Það er kafli frá Veiðileysufirði til Selvíkurhöfða í Reykjarfirði, sem er veglaus og veldur þessari einangrun. Það mun vera um 111/2 km vegalengd, sem alveg vantar veg, en 5 km hálfgerður vegur. Vegamálastjóri áætlaði á s.l. ári, að þessi vegarkafli mundi kosta eitthvað um 3 millj, kr. með núverandi verðlagi. Fjárveiting til þessa vegar er á núgildandi vegáætlun tæplega 1 millj. Það vantar því um 2 millj. kr., ef ljúka ætti þessum vegarkafla á þessu ári, en fjárveitingar á gildandi vegáætlun gera ráð fyrir, að veginum verði meira að segja ekki lokið á næstu 4 árum og vantar nokkuð á það. Nú hafa þau tíðindi gerzt á þessum vetri, sem hv. þm. er vel kunnugt um, að hafís hefur lagzt að landinu allt frá Ströndum á Vestfjörðum um Norðurland og Austurland. Á Ströndum liggur enn hafísinn við land, firðir eru fullir enn af ís og siglingar ófærar, eins og er og hefur verið lengi. Ekki hefur verið unnt að komast á sjó til Hólmavíkur, Drangsness, Bjarnarfjarðar, Djúpavíkur, Gjögurs og Norðurfjarðar um langan tíma. Af þessum höfnum, sem ég nefndi, eru í Árneshreppi Djúpavík, Gjögur og Norðurfjörður. Í hreppnum eru íbúar um 260. Síðasta skip til Árneshrepps, áður en ísinn lokaði siglingaleiðum þangað, var Skjaldbreið, sem kom til Norðurfjarðar 28. febr. Síðan hefur þetta hérað verið algerlega einangrað, að sjálfsögðu einangrað á landi, þar sem enginn er vegurinn þangað, einangrað á sjó vegna ísalaganna og engar flugsamgöngur eru þangað, nema þegar unnt er að fljúga smáflugvél og lenda á litlum og ófullkomnum sjúkraflugvelli á Gjögri. Þannig hefur þetta ástand verið í tvo mánuði eða frá 28. febr. til 28. apríl. Þá brýzt varðskipið Óðinn gegnum ísinn að Gjögri með björg fyrir menn og skepnur. Var þá orðinn skortur þar heima fyrir, sérstaklega á fóðurbæti, en einnig á sumum tegundum matvæla. Landhelgisgæzlan og áhöfn Óðins sýndi frábæran dugnað og dirfsku við að koma þessum vörum að landi og má segja, að það hafi verið hreinasta tilviljun, að þetta tókst. Nú er ástandið orðið aftur hið sama, eftir því sem oddviti hreppsins sagði mér í gær, engin leið að komast að landi og við það bætist, að flugbrautin á Gjögri er nú, eins og stendur, ónothæf. Það er ekki að undra, þó að Strandamenn fyllist ugg, ef ætlunin er, að þeir eigi að búa fleiri vetur við það öryggisleysi og við þær hættur, sem af hafís kunna að stafa. Sýslunefnd Strandasýslu hefur skrifað Vestfjarðaþingmönnum bréf og er sýslunefndinni allmikið niðri fyrir. Þetta bréf er svo hljóðandi, með leyfi hæstv. forseta: „Á aðalfundi sýslunefndar Strandasýslu þetta ár var samþykkt eftirfarandi: Eftir að hafa kynnt sér hina nýju fjögurra ára áætlun um framlög til þjóðvega í Strandasýslu samþykkir sýslunefndin að senda vegamálastjórninni og þingmönnum Vestfjarðakjördæmis eftirfarandi: Sýslunefndin lýsir yfir algerri vanþóknun sinni á ákvörðun vegamálastjórnar og Alþingis um framlög til þjóðvega í Strandasýslu næstu fjögur árin, eins og þau eru ákveðin í hinni fjögurra ára áætlun og telur, að réttur Strandasýslu sé svo hrapallega fyrir borð borinn miðað við vegaþarfir sýslunnar og miðað við önnur héruð, að ekki verði látið ómótmælt. Þess vegna skorar fundurinn á vegamálastjórnina og þingmenn Vestfjarðakjördæmis að taka til rækilegrar endurskoðunar framlag ríkisins til þjóðvega í Strandasýslu hin næstu fjögur ár og hafa þá til fullkominnar hliðsjónar eftirgreind atriði: 1) Það ástand, sem nú hefur skapazt vegna hafísins í Húnaflóa og fyrir Norðurlandi, ætti að minna á einangrun fólksins í Árneshreppi, meðan ekki kemst þar á vegarsamband. Það er því augljóst, að ekki hefði verið minni þörf á að útvega lánsfé til að geta lokið þeim kafla, sem eftir er, en annars staðar á Vestfjörðum, en af því lánsfé er Strandasýsla algerlega afskipt. Er því krafa Strandamanna sú, að á einhvern hátt verði séð fyrir því, að þarna komist á vegarsamband þegar á þessu sumri. Skorar fundurinn á þingmenn Vestfjarðakjördæmis að láta sýslunefnd Strandasýslu vita, áður en yfirstandandi Alþingi er lokið, hvort þessum málum verði sinnt eða ekki. 2) Hér er um svo smánarlega upphæð að ræða á vegáætlun, að nærri heggur algerri útstrikun. Lágmarkskrafa er því, að þjóðbrautin til Hólmavíkur verði fullgerð á næstu fjórum árum.“ Undirskrift er: Sýslumaður Strandasýslu, Björgvin Bjarnason. Brtt. mín, sem ég flyt nú við þessa umr., er til þess að verða við áskorun sýslunefndar Strandasýslu um að rjúfa einangrun Árneshrepps með vegagerð nú í sumar. Ég legg til, að hæstv. ríkisstj. verði heimilað að taka 2 millj. kr. lán í þessu skyni, en með því má telja, að bjargað verði byggðarlaginu frá hættum af hafís, ef þessi vegur kemst á, - þeirri hættu, sem hefur ógnað þeim eftirminnilega nú í vetur og gerir enn. Ég ætla, að Alþingi hafi jafnan komið til hjálpar, þegar tjón hefur orðið vegna náttúruhamfara eða mikil hætta stafar af slíku. Ég mun því ekki trúa því fyrr en í fulla hnefana, að Alþingi bregðist ekki vel við þessari tillögu. Á vegáætlun, sem nýlega hefur verið samþ. hér á hæstv. Alþingi, er m.a. hækkun á lánsheimild til Reykjanesbrautar á þessu ári, sem er 621/2 millj. kr. Á þessu frv. er lagt til, að sú lánsheimild sé hækkuð um 521/2 millj. eða upp í 115 millj. kr. Mér er ekki kunnugt um, að nein andstaða sé gegn þessu hér á hv. Alþingi og þykir mér sennilegt, að þessi till. hæstv. ríkisstjórnar verði samþykkt með samhljóða atkvæðum. En á ég þá að trúa því, að Alþingi ætli sér að fella till. um tveggja milljón króna lánsheimild til viðbótar til þess að bjarga heilu byggðarlagi með 260 íbúum? Ég óska þess sérstaklega, að hv. fjvn. athugi rækilega ástæðurnar fyrir því, að þessi till. er flutt, ástæðurnar fyrir því, að sýslunefnd Strandasýslu sendir svo alvarlegt bréf sem ég hef hér lesið upp. Herra forseti. Ég tek þessa till. aftur til 2. umr. en mun þá að sjálfsögðu flytja hana í annað sinn.



Herra forseti. Ég vænti þess, að hv. þdm: afsaki það, þótt ég hafi ekki langa framsögu fyrir þessu máli, enda gerist þess naumast þörf, því að málið er tiltölulega einfalt og skýrir sig sjálft. Grg. frv. gerir nákvæmlega grein fyrir þeim meginbreytingum, sem í frv. felast, en þær eru í rauninni tvær, annars vegar að hækka fjölskyldufrádrátt og breikka þrep í tekjuskattsstigum og í öðru lagi að síðan breytist bæði þessir stigar og frádrættir samkv. skattvísitölu, þannig að árlegar breytingar þurfa ekki að gerast á skattal. af þeim sökum einum saman, að breytingar verði á vísitölu. Í hv. Ed. voru gerðar nokkrar breytingar á frv. þess eðlis, að það eru gerð ýtarlegri ákvæði þau, sem nú eru í l. um hlutverk rannsóknarnefndar skattamála við ríkisskattstjóraembættið og víkkaðar heimildir til þess að leita skýrslna og starf rannsóknardómarans gert sjálfstæðara en það er og enn fremur ákveðið, að ákvarðanir um sektir samkv. l. verði í höndum sérstakrar n., sem ákveði sameiginlega sektir fyrir hin opinberu gjöld, að undanskildum gjöldum til sveitarfélaga, sem að sjálfsögðu þarf, ef til á að koma, að breyta í l. um tekjustofna sveitarfélaga. Um þessar breytingar varð algert samkomulag í fjhn. d. og í d. sjálfri og tel ég ekki ástæðu til þess að ræða þær frekar, nema tilefni gefist til. Ég vil svo leyfa mér, herra forseti, að leggja til, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. fjhn.



Herra forseti. Árið 1960 voru gerðar breytingar á lögunum um tekju- og eignarskatt. Þá var felld úr lögum svonefnd umreikningsregla, sem verið hafði í gildi frá 1954. Afleiðingarnar af þessari breytingu urðu þær, að tekjuskatturinn hækkaði sjálfkrafa á næstu árum vegna aukinnar dýrtíðar, þar sem bæði persónufrádráttur og tekjutölur skattstigans breyttust ekki. Árið 1964 voru sett ný skattalög. Þá var persónufrádráttur hækkaður, en um leið voru gerðar breytingar á skattstiganum, sem höfðu í för með sér hækkanir á skattinum. Við meðferð skattafrv. á þinginu í fyrra sýndum við framsóknarmenn fram á, að skattarnir skv. frv. yrðu miklu hærri en var árið 1960 og við bárum fram brtt. um að taka aftur upp umreikning á persónufrádrætti og tekjutölum skattstigans og um að láta skattstigann frá 1960 haldast óbreyttan, til þess að skatturinn yrði raunverulega ekki hærri en hann var árið 1960. Stjórnarflokkarnir felldu þessar brtt. framsóknarmanna á þinginu í fyrra. Hins vegar gumuðu þeir mjög af sinni framgöngu í skattamálunum og töldu sig vera að lækka skattana til mikilla muna. Það fólk, sem lagði einhvern trúnað á skrum stjórnarflokkanna um skattalækkanir vorið 1964, varð fyrir ákaflega miklum vonbrigðum, þegar skattskrárnar komu út síðar á því ári. Óánægjan varð svo mikil og almenn, að stjórnin sá sitt óvænna, skipaði n. til að íhuga málið og gaf þar með fyllilega í skyn, að hún vildi gera einhverjar leiðréttingar í þessum efnum. En niðurstaðan varð sú, sem kunnugt er, að engar lagfæringar voru gerðar á hinum háu opinberu gjöldum 1964 og framkoma stjórnarinnar varð þannig enn til þess að valda mönnum vonbrigðum. Og nú liggur hér fyrir stjórnarfrv. um breytingu á l. um tekjuskatt og eignarskatt. Það er athyglisvert, að í frv. kemur fram, að ríkisstj. hefur loks komið auga á það, að við framsóknarmenn höfum haft rétt fyrir okkur, þegar við höfum haldið því fram, að rétt væri að láta umreikningsregluna sem var í lögum fyrir 1960, gilda áfram. í 8. gr. frv. er lagt til, að þessi regla verði aftur upp tekin. Hún er þó að því leyti frábrugðin hinni gömlu aðferð, að áður var miðað við kaupgjaldsvísitölu, en nú á skv. frv. að miða við svonefnda skattvísitölu, sem fjmrh. á að ákveða, en enginn veit, hvernig verður. Í frv. eru ákvæði um hækkun á persónufrádrætti og tekjutölum skattstiganna, sem nemur u.þ.b. sömu hækkun og varð á vísitölu framfærslukostnaðar frá 1963–1964. Einnig er gerð lítils háttar breyting á skattaprósentunni, en segja má, að tekjuskattur skv. frv. verði raunverulega mjög svipaður í ár eins og hann var í fyrra og verði frv. samþ. óbreytt, verður skatturinn enn langtum hærri, en hann var árið 1960. Því veldur hækkunin á hundraðshlutatölum skattsins, sem ákveðin var í fyrra. Til dæmis um þetta má nefna, að af fyrstu 16 þús. kr. skattskyldum tekjum verður skatturinn raunverulega 80% hærri nú en hann var árið 1960 og af 80 þús. kr. skattskyldum tekjum verður hann 44% hærri en 1960. Það er fyllsta ástæða til að mótmæla slíkum hækkunum á beinum sköttum til ríkis, á sama tíma sem óbeinu skattarnir hafa verið margfaldaðir. Fulltrúar Framsfl. í fjhn. Ed. báru fram brtt. við frv., sem stefndu að því, að tekjuskattur yrði raunverulega jafnhár nú eins og hann var 1960. Þessar till. voru felldar í þeirri d. Við munum einnig flytja slíkar brtt. við frv. hér í þingdeildinni.



Herra forseti. Það væri vissulega ástæða til þess, að allmiklar umr. yrðu hér um það mál, sem nú er á dagskrá, um breytingar á gildandi skattalögum. En eins og allir hv. þm. vita, þá er nú svo komið starfstíma Álþingis, að í rauninni gefst enginn tími til þess að taka á slíku stórmáli sem hér er til meðferðar eins og ástæða væri til. Tími til þingstarfa er senn búinn og ég mun því ekki leggja út í það að hefja hér upp miklar umr. nú við 1. umr. þessa máls um þetta frv. Frv. gerir í rauninni ráð fyrir sáralitlum breytingum á gildandi skattalögum. Í rauninni er hér um minni háttar tilfærslu eða aðlögun að ræða á l, í samræmi við breytt verðlag, sem nú er orðið, en um teljandi breytingu að öðru leyti er ekki að ræða. Það er skoðun okkar Alþb.-manna, að það þyrfti að taka til rækilegrar endurskoðunar alla löggjöfina um skattheimtu ríkisins, eins og hún er orðin nú. Þyrfti þá sérstaklega að athuga skattheimtu þá, sem er í formi söluskatts, tolla, tekju- og eignarskatts og svo einnig innheimtu bæjar- og sveitarfélaga á útsvörum. Þessi skattheimta öll er þess eðlis, að hana þyrfti að ræða alla sameiginlega. Það er öllum ljóst, að það hefur verið markandi stefna hjá hæstv. ríkisstj. á undanförnum árum að auka skattheimtuna í formi óbeinna skatta, þ.e.a.s. fyrst og fremst söluskatts og draga í rauninni úr skattgreiðslum félaga og fyrirtækja. Þetta frv. gerir ráð fyrir því, að skattgreiðslur félaga og fyrirtækja verði áfram með sama hætti og þær hafa verið. Eins og oft hefur hér verið á minnzt, lýsti núv. ríkisstj. því yfir í ársbyrjun 1960, að hennar stefna væri sú, að ekki yrði greiddur tekjuskattur af almennum launatekjum. Þessu var lýst yfir, um leið og verið var að hækka til mikilla muna söluskattinn á almennum varningi í landinu. Á þessu ári 1960, lækkaði tekjuskatturinn talsvert. Skv. ríkisreikningi þá var tekjuskatturinn á árinu 1960 97 millj. kr., en á fjárl. þeim, sem nýlega hafa verið samþ. fyrir yfirstandandi ár, er gert ráð fyrir því, að tekjuskatturinn verði 375 millj. kr. og enginn vafi er á því, að ef fer að venju, þá verður þessi skattinnheimta í formi tekju- og eignarskatts nokkuð yfir 400 millj. kr. á móti 97 millj. kr. árið 1960. Þessar tölur tala sínu máli um það, hvernig farið hefur með þetta fyrirheit hæstv, ríkisstj. um það að gera allar almennar launatekjur skattfrjálsar. En önnur skattheimta, eins og ég minntist á, hefur þó hækkað enn þá meir, einmitt sú skattheimtan, sem hvílir tiltölulega þyngst á almennum launatekjum. Söluskatturinn var árið 1960 102 millj. kr. skv. ríkisreikningi, en nú er hann ráðgerður á árinu 1965 923 millj. kr., eða þar er um níföldun að ræða. En á sama tíma hafa sem sagt skattgreiðslur félaga og fyrirtækja beinlínis minnkað. Það er því enginn vafi á því, að það væri mikil þörf á því að taka til rækilegrar endurskoðunar gildandi lagaákvæði bæði um beina og óbeina skattheimtu hins opinbera. Við Alþýðubandalagsmenn höfum hér gert till. í þá átt á undanförnum árum. Við höfum við afgreiðslu þessa máls í Ed. flutt einnig tillögur í þá átt, að dregið verði nokkuð úr hinni beinu skattheimtu af almennum launatekjum, en jafnframt yrðu skattar nokkuð hækkaðir á félögum og fyrirtækjum. Við munum að sjálfsögðu gera það einnig við afgreiðslu málsins hér í d., en auðvitað er ekki aðstaða til þess nú að koma fram með till., sem gætu markað grundvallarbreytingar í skattinnheimtunni. Til þess að slíkt verði gert, þyrfti í rauninni að fara fram athugun á þessum málum í mþn. Ég skal svo ekki ræða frekar um þetta mál nú hér við 1. umr. Möguleikar til framhaldsumræðna gefast einhverjir, þegar málið kemur úr nefnd.



Herra forseti: Skv. gildandi lögum hefur verið heimilt að takmarka fjölda vörubifreiða í kaupstöðum og kauptúnum, sem eru með 700 íbúa eða fleiri. Eins og alkunnugt er, er allmikið af vörubifreiðum utan þessara svæða, bæði í minni kauptúnum og í sveitum. Algengt er, að vörubifreiðastjórafélög hafi starfssvæði, sem nái yfir kaupstaði eða kauptún og nágrannasveitir, og hefur þá aðeins veríð hægt að takmarka fjölda vörubifreiðanna á hluta félagssvæðis. Frv. þetta breytir þessum málum svo, að í framtíðinni verði hægt að takmarka fjölda vörubifreiða á öllum svæðunum, þannig að jafnrétti gildi í þeim efnum. Munu þeir, sem kunnugir eru málefnum vörubifreiðastjóra og vörubifreiðaflutningum, telja, að það muni verða mjög til bóta og öryggis fyrir alla aðila, að slík heimild sé í lögum. Samgmn. mælir með samþykkt frv.



Herra forseti. Frv. þetta á þskj. 434, sem hér er til 2. umr., hefur legið fyrir landbn. hv. d. Segja má í skemmstu máli, að þetta sé tilraun til þess eða einn liður í því, sem nú er mikið reynt, að taka vísindin og tæknina í þágu atvinnuveganna. En þó að það láti kannske ekki mikið yfir sér, er það um það að reyna nýjar aðferðir við eyðingu og útrýmingu svartbaks, sem er aðalbölvaldur og meinvættur við æðarvarp hér á landi. En það er enginn vafi á því, að í æðarvarpinu eru fólgnir miklir framtíðarmöguleikar, ef hægt er að auka það og þess vegna mælir landbn. einróma með því, að þetta frv. verði samþ.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð. - Lögin um eyðingu svartbaks, sem voru eða eru nú enn í gildi raunar, þau eru nokkurn veginn eins vitlaus og þau geta verið. Verðlaunin fyrir að eyða svartbak er sem svarar fyrir skotinu, þannig að menn hafa ekkert fyrir erfiði sitt eða byssuleigu og svo fá þeir ekkert fyrir að drepa ungana. Ef einhver hagsýni væri við þetta, þá ætti að verðlauna það að taka ungana, en menn hafa ekki nennt að vera að elta þessa unga, meðan þeir eru ófleygir, þeir fá ekkert fyrir það. Ég veit það, að í minni sýslu, var mér sagt, komu þeir með einhvern skanka af unga og vildu fá eitthvað fyrir það og fengu ekki neitt og þá geta menn ekkert verið að erfiða við það. En auðvitað er það það, sem eyðir svartbaknum kostnaðarminnst, það er að hirða ungana, meðan þeir eru ófleygir. Við vitum það, að svartbakurinn gerir ekkert gagn, en mikið illt af sér. Nú var það bannað með lögum að eitra, en hann drapst talsvert af eitri. Þegar hætt var að eitra og enginn fékk neitt fyrir af kála ungunum, þá auðvitað fjölgaði svartbaknum ákaflega ört. Ég álít, að þetta frv. sé millistig á milli þess, sem viturlegt er og þess, sem vitlausast er, þannig að nú ætlar ríkið að taka í sínar hendur eða í hendur veiðistjóra sennilega, að sjá um það að reyna að eyða svartbaknum. En menn eiga ekkert að fá fyrir að ná í unga, eða það eru engin verðlaun fyrir það eða ekki neitt fyrir það, þannig að þetta er nokkurs konar millistig. Ef það ætti að vera eitthvert vit í þessu frv., þá á eðlilega að borga mönnum sæmilega þóknun fyrir að skila væng af unga, ófleygum unga og þá þyrfti ríkið engu öðru fé að eyða í þetta. En þessi lög eru skárri en þau lög, sem nú eru í gildi, - þessi lög, sem við erum með núna, - þannig að ég vildi ekki tefja frv. eða spilla því, að það kæmist fram, því að það er þó betra, en þau lög, sem nú eru. En ef við vildum nota einhverja hagsýni viðvíkjandi þessu atriði, þá á bara að borga mönnum hæfilega þóknun fyrir að ná í ungana, meðan þeir eru ófleygir og þá þarf ríkið ekkert að skipta sér af þessu. En annars er nú lítið hugsað um sparnað. Þetta er hliðstætt ýmsu öðru í okkar þjóðfélagi. Það væri hægt að reka þjóðarbúið af miklu meiri hagsýni, en gert er. En þetta er bara eitt smáatriði. Sennilega kostar þetta svona hálfa eða heila milljón. En það get ég ómögulega skilið, að það sé hagkvæmara að senda veiðistjóra með bíla og byssur og marga aðstoðarmenn til þess að ná í ungana með ærnum kostnaði, heldur en að láta viðkomandi aðila, þar sem svartbakurinn verpir, því að hann verpir nú yfirleitt þar sem sandar eru og á vissum stöðum í hverju héraði, - heldur en láta þá hafa eðlilega þóknun fyrir að hirða þessa unga, þegar þeir eru ófleygir. Ég vildi aðeins benda á þetta. Ég held, að ég greiði atkvæði með þessu eftir atvikum. Það er betra, en þau lög, sem nú eru í gildi, en langt frá því að vera gott. En ég sé ekki, að það þýði að vera að gera brtt. eða ágreining um þetta mál, eins og sakir standa. Þetta er bara eitt af þeim atriðum, sem hægt er að framkvæma af meiri hagsýni, en lítur út fyrir, að eigi að gera.



Herra forseti. Mál þetta er komið frá Ed., en þar var það afgreitt ágreiningslaust. Fjhn. Nd. hefur haft málið til meðferðar og er sammála um að mæla með því, að það verði samþ. óbreytt hér í þessari hv. þd.