Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Með þessu frv. er lagt til, að gerðar verði þrjár breytingar á gildandi lögum um bann við botnvörpuveiðum í landhelgi. Í fyrsta lagi er lagt til, að sektir fyrir landhelgisbrot verði hækkaðar allverulega. Í öðru lagi er lagt til, að bannað verði að láta af hendi eða selja upptæk veiðarfæri þeirra, sem sekir hafa reynzt um botnvörpuveiðar í landhelgi, fyrr en í fyrsta lagi einum mánuði eftir að sektardómur hefur verið kveðinn upp. Og í þriðja lagi er lagt til, að sett verði ótvíræð ákvæði í l. um það, að náist ekki í sekan skipstjóra á veiðiskipi, sem tekið hefur verið að ólöglegum veiðum, sé heimilt að dæma útgerðarfyrirtæki skipsins og gera það á allan hátt ábyrgt fyrir landhelgisbrotinu. Þessar eru aðalbreytingarnar, sem gert er ráð fyrir samkv. þessu frv. að gera á gildandi l. um bann gegn botnvörpuveiðum í landhelgi. Ég skal nú fara örfáum orðum um hverja þessa breytingu um sig. Sektarákvæði varðandi landhelgisbrot eru í l. frá árinu 1951. Þau eru þar ákveðin að vísu í gullkrónum og sektarfjárhæðin hefur því breytzt á þessum tíma til samræmis við breytingar á gengi íslenzkrar krónu. En þó að sektirnar hafi á þennan hátt hækkað nokkuð, fer fjarri því, að þær hafi hækkað til samræmis við önnur meginatriði, sem á að leggja til grundvallar í sambandi við slík brot sem hér er um að ræða. Verðmæti þeirra skipa, sem nú stunda yfirleitt veiðar hér við land og gera sig helzt sek um að brjóta þessa löggjöf, hefur breytzt miklum mun meira, en sem nemur breytingum á okkar gjaldmiðli. En það er vitanlega eðlilegt, að brot þessara skipa við löggjöfina séu metin að verulegu leyti með tilliti til þess, hve þau tæki eru dýr, sem hér eiga hlut að máli. Ég hygg, að verðmæti þeirra togara, sem stunda veiðar við Ísland nú, sé algengast að vera í kringum 40–50 millj. kr. fyrir skipið, reikna þar með verðmæti nýrra skipa. Sú upphæð hefur, sem sagt breytzt gífurlega mikið frá því, sem var, þegar sektarákvæðin voru sett í lög árið 1951. Af þessum ástæðum í fyrsta lagi tel ég, að það sé kominn tími til þess að hækka sektir fyrir landhelgisbrot allverulega frá því, sem nú er í gildi. Annað atriði kemur hér einnig til greina, en það er verðmæti þess afla, sem leitað er eftir, m.a. með því að brjóta landhelgislöggjöfina. Það er enginn vafi á því, að verðmæti aflans hefur líka breytzt á þessu tímabili um meira, en sem nemur breytingu á gildi íslenzkrar krónu. Það er því enginn vafi á því, að verðmæti aflans er miklum mun meira nú hlutfallslega, en það var, þegar sektarákvæðin voru sett í lög árið 1951, og það er því einnig af þeim ástæðum kominn tími til þess að breyta sektarfjárhæðinni. Nú munu sektir fyrir landhelgisbrot vera algengastar 240–260 þús. kr. Þegar þessi fjárhæð er borin saman við verðgildi skipanna og við verð á meðalfiskfarmi þeirra skipa, sem hér er átt við, þá ætla ég, að allir geti orðið sammála um það, að þessi sektarfjárhæð, 240–260 þús. kr., sé orðin harla litil. Það er líka mín skoðun, að þau mjög svo tíðu landhelgisbrot, sem menn hafa heyrt frá að undanförnu, standi í nánu sambandi við það, hvað landhelgissektirnar séu í raun og veru orðnar lágar, borið saman við verð aflans og verð skipanna, sem þessar veiðar stunda. Í gildandi 1. er miðað við það, að sektum fyrir landhelgisbrot sé skipt í tvo meginflokka, þ.e.a.s. miklum mun lægri sektir fyrir skip, sem eru að stærð undir 200 rúmlestum, en svo allmiklu hærri sektir eða þær, sem ég var að nefna áðan, 240–260 þús., fyrir skip, sem eru yfir 200 rúmlestir að stærð. En í þessu frv., sem ég legg hér fram, er gert ráð fyrir því að hafa á þessu nokkuð annað fyrirkomulag eða skipta þessum sektarflokkum í þrjá mismunandi flokka, þ.e.a.s. fyrir skip undir 200 rúml., í öðru lagi fyrir skip, sem eru af stærðinni frá 200–600 rúml., og svo í þriðja lagi fyrir skip, sem eru yfir 600 rúml. En það er einmitt ein breytingin, sem átt hefur sér stað hin síðari ár, að skipin hafa stækkað verulega og nú er orðið um allverulegan fjölda af veiðiskipum að ræða, sem eru stærri en 600 rúml., en þau voru tiltölulega fá árið 1951. Samkv. þeim till., sem gerðar eru í þessu frv., er gert ráð fyrir því, að sektir fyrir skip, sem eru að stærð 200–600 rúml., gætu orðið 390–780 þús. kr. Hér er því lagt til að gera allverulega hækkun frá því, sem verið hefur, en samkv. ákvæðum frv. er gert ráð fyrir því, að sektir skipa, sem eru yfir 600 rúml., geti orðið 780–1965 þús. kr. Og yrði hækkunin auðvitað hjá þessum stærstu skipum þar af leiðandi enn þá meiri, en hjá hinum. Ég held. að það megi ekki dragast öllu lengur að breyta þessum sektarákvæðum, sem í gildi eru nú, ef það á að stugga eitthvað verulega við landhelgisbrjótunum og fá þá til þess að forða sér frá því að brjóta lögin, svo að um muni. Þá er annað atriðið í þessum breytingum, það að taka skýrt fram í l., að óheimilt sé að selja veiðarfæri þeirra skipa, sem tekin hafa verið að ólöglegum veiðum í landhelgi, fyrr en í fyrsta lagi mánuður er liðinn frá því, að dómur hafi verið kveðinn upp um landhelgisbrotið. En nú er almennt hafður á sá háttur, að veiðarfærin eru að vísu gerð upptæk, en það má heita aðeins að nafninu til, vegna þess að um leið og dómur hefur verið upp kveðinn, fær veiðiþjófurinn venjulega veiðarfæri sín afhent með tiltölulega lítilli tryggingu og getur farið út með þau veiðarfæri og byrjað á iðju sinni aftur án nokkurra verulegra tafa. En ég álít, að það þurfi að gera ákvæði l. í þessum efnum miklu ótvíræðari, en þau eru nú og taka það beinlínis skýrt fram, að þegar veiðarfæri hafa verið gerð upptæk með dómi, þá sé óheimilt að láta þau aftur af hendi eða selja þau, fyrr en a.m.k. einn mánuður er liðinn frá uppkvaðningu dómsins. Þetta mundi í flestum tilfellum verða til þess, að veiðiþjófurinn yrði nauðbeygður til þess að hætta viðkomandi veiðitúr og halda til síns heimalands aftur, en það er jafnvel meiri refsing fyrir hann heldur en nokkurn tíma sektarfjárhæðin sjálf. Ég álít því, að hér sé um mjög mikilvægt atriði að ræða og það eigi að breyta um framkvæmd í þessum efnum. En það held ég að verði ekki gert, nema tekin séu af öll tvímæli í l. sjálfum. Þá er þriðja breytingin, sem felst í frv., en hún er um að gera útgerðarfélag skipsins meira ábyrgt í sambandi við sektardóma, en er samkv. gildandi lögum. Nú er yfirleitt við það miðað, að það sé skipstjórinn á skipinu, sem sé hinn seki. Hann er dreginn til dóms og hann hlýtur sektardóminn. En takist nú svo til með einhverjum hætti, að skipstjórinn náist ekki eða smjúgi úr greipum landhelgislögreglunnar, eins og dæmi eru til um, þá virðast okkar lagaákvæði vera mjög óákveðin og óljós um það, hvaða möguleikar séu þá til þess að koma sektardómi á þann, sem skipið gerir út. Ég veit, að allir hv. alþm. kannast vel við dæmið af enska togaranum Milwood, sem hér var tekinn fyrir ekki alllöngu og þar sem einmitt slíkt atvik sem þetta kom fyrir, þar sem hinn seki skipstjóri hafði sloppið, en skipið sjálft var tekið og flutt hingað til hafnar, en það lék lengi mikill vafi á því, hvernig með málíð ætti að fara. Ég legg því til, að það séu sett í l. alveg skýr ákvæði um það, að náist ekki í hinn seka skipstjóra eða sleppi hann með einhverjum hætti, þá sé samkv. íslenzkum lögum leyfilegt að ákæra eiganda skipsins eða útgerðaraðila, sem eigi þá að þola sektardóm og alla refsingu. Ég held, að reynslan hafi sýnt, að það sé alveg óhjákvæmilegt að breyta gildandi lögum um þetta efni, því að Milwooddæmið er ekki og verður ekki einasta dæmið í þessum efnum. Það er alveg augljóst, að svona tilvik geta orðið í mörgum tilfellum. Þessi atriði, sem ég hef hér gert nokkra grein fyrir, eru meginefni þess frv., sem hér liggur fyrir. Ég flutti á síðasta þingi frv. um sama efni og þetta og sé því ekki ástæðu til þess að orðlengja hér frekar um málið. Ég vænti þess, að málið fái afgreiðslu nú á þessu þingi og legg til, að málinu að þessari umr. lokinni verði vísað til 2. umr. og sjútvn.



Herra forseti. Ég vildi aðeins bæta nokkrum orðum við þessa ýtarlegu framsöguræðu, sem hér hefur verið flutt um það frv., sem fyrir liggur. Ég held, að það sé komið í ljós, að það var mjög miður, að þetta frv. skyldi ekki ná fram að ganga á seinasta þingi, en það var fyrst flutt þá. Þeir, sem hafa fylgzt með fréttum blaða og útvarps að undanförnu, hafa ekki komizt hjá að verða þess varir, að varðskipin hafa tekið allmarga togara að ólöglegum veiðum að undanförnu og er þó vafalaust, að það eru fleiri, sem hafa komizt undan. En það, sem á tvímælalaust mikinn þátt í því, að erlendir togarar halda nú svo mjög uppi ólöglegum veiðum og að því er virðist í vaxandi mæli, stafar af því, hve refsingar eru orðnar lágar fyrir þessi brot, sérstaklega þegar miðað er við stærð skipanna, eins og kom fram hjá hv. flm. Ég held, að það sé óhætt að fullyrða, að öll þau þrjú meginatriði, sem felast í þessu frv., séu til mikilla bóta í þessum efnum og dragi úr áhuga erlendra veiðimanna fyrir að gerast brotlegir hér við land í sambandi viið veiðar, og e.t.v. er það atriði þó einna þýðingarmest í frv., að það er kveðið skýrt á um það, að eigi megi selja eða láta af hendi upptæk veiðarfæri fyrr en a.m.k. mánuður er liðinn frá uppkvaðningu dóms. Ég hygg, að ef þetta atriði yrði lögfest, mundi það eiga góðan þátt í því, að veiðiþjófar yrðu ragari við sína iðju en ella, því að þetta atriði er að sjálfsögðu mikil refsing til viðbótar hinni beinu sekt. Ég sé ekki ástæðu til þess að fara mörgum orðum um þetta. Ég vildi aðeins, vegna þess að málið hefur verið svo ýtarlega rætt af flm., leggja áherzlu á, að þetta mál sæti nú ekki sömu meðferð og á siðasta þingi og að sú hv. nefnd, sem fær það til meðferðar, skili um það álíti og greiði fyrir því, að það komist nú í gegnum þingið.



Herra forseti. Á þskj. 63 hef ég leyft mér ásamt hv. 4. þm. Sunnl., Óskari Jónssyni, að flytja frv. til l. um breyt. á l. nr. 58 frá 7. maí 1946, um menntaskóla. Frv. samhljóða þessu fluttum við á síðasta þingi, en það var þá afgreitt á þann hátt að vísa því til ríkisstj. samkv. till. meiri hl. hv. menntmn. þessarar d. með þeim rökstuðningi, að hæstv. ríkisstj. hefði ýmsar áætlanir á prjónunum um málefni menntaskólanna í landinu og m.a. sæti á rökstólum nefnd, sem hefði það hlutverk að endurskoða námsefni þeirra skóla. Þess vegna þótti ekki fært að samþykkja þetta frv., sem hér um ræðir og var því vísað til ríkisstj. að tillögu meiri hl. hv. menntmn. Þegar þetta frv. var hér til umr. í fyrra, flutti ég um það allýtarlega framsöguræðu og ég get því nú að mestu leyti leyft mér að vísa til þess, sem ég þá sagði, enda eru ástæður í þessum málum lítt eða ekki breyttar frá því, sem þær voru þá. En ég vil þó leyfa mér við þessa 1. umr. að gera í örstuttu máli grein fyrir því, um hvað þetta frv. fjallar. Frv. gerir ráð fyrir því, að 1. gr. laga um menntaskóla orðist þannig: „Menntaskólar eru 4, 2 í Reykjavik, 1 á Akureyri og 1 á Laugarvatni. Stofna skal auk þessa 1 menntaskóla á Austurlandi og 1 á Vestfjörðum, þegar fé er veitt til þeirra á fjárl. Kostnaður við stofnun og rekstur menntaskóla greiðist úr ríkissjóði.“ Og er engin breyting fólgin í því. Samkv. gildandi menntaskólalögum er nú aðeins einn menntaskóli í landinu, Menntaskólinn í Reykjavík. Sá skóli er til húsa í gömlu menntaskólabyggingunni við Lækjargötu, sem nú er orðin yfir 100 ára gömul og var byggð fyrir latínuskólann þáverandi, sem hafði 60 nemendur. Nú eru nemendur í þessum skóla á 10. hundrað, og er því augljóst, að þetta gamla skólahús er þegar orðið allt of lítið fyrir þann skóla, sem þar er til húsa. Þess er auðvitað skylt að geta hér, eins og gert hefur verið áður, að nú hefur verið ráðizt í talsverðar viðbyggingar á menntaskólalóðinni. Þær eru að vísu ekki tilbúnar til notkunar, en senn líður þó að því. En enda þótt þær verði teknar í notkun, leysa þær ekki húsnæðisvandamál menntaskólans nema að mjög litlu leyti, þar sem þær eru fyrst og fremst hugsaðar fyrir kennslustofur í sérgreinum, sem mjög mikill skortur hefur verið á við menntaskólann, eins og kunnugt er og ýmislega verklega kennslu, sem þar á fyrst og fremst að fara fram. Til viðbótar þeim augljósu rökum, sem af því leiðir, að menntaskólahúsið er orðið of lítið, er það rökstuðningur okkar, sem flytjum þetta frv., að menntaskólinn sjálfur sé orðinn of stór, þ.e.a.s. þar séu orðnir of margir nemendur, það séu of margir nemendur í menntaskólanum, til þess að þeir, sem honum stjórna og þeir, sem þar kenna, geti haft eins náið samband við nemendurna og þarf að vera, til þess að beztu not fáist af kennslunni. Mér hefur verið tjáð af skólamönnum, að æskilegasta stærð slíkra skóla væru skólar, sem hefðu 300–400 nemendur. E.t.v. er hér of lág tala nefnd, en fæstir held ég ráðleggi stærri skóla en 500–600 upp á beztu nýtingu á kennslu, sem völ er á. Eftir þeim tölum og með hlíðsjón af því, að nemendur í menntaskólanum í Reykjavík eru nú þegar á 10. hundrað, eins og ég sagði áðan, þá er augljóst, að nú þegar eru not fyrir tvo menntaskóla hér. Ég tel skylt að geta þess til þess að blekkja nú engan í sambandi við þetta mál, að hér eru tveir skólar í Reykjavík, sem hafa leyfi, annar samkv. lögum og hinn heimild frá ráðh., til þess að útskrifa stúdenta, þ.e.a.s. Verzlunarskóli Íslands og Kennaraskólinn. Verzlunarskólinn hefur á undanförnum árum útskrifað nokkra stúdenta á ári, 25 í fyrra. Kennaraskólinn hefur til þessa enga stúdenta útskrifað og þaðan er þess ekki að vænta, að nýir stúdentar komi fyrr en árið 1967 eða 1968, ég man ekki alveg, hvort heldur er. En báðir þessir skólar hafa fyrst og fremst öðru hlutverki að gegna. Þeir eiga að búa fólk undir verzlunarstörf og undir að taka að sér kennslu, og þeir stúdentar, sem þaðan útskrifast, eru nemendur, sem fyrst og fremst hafa lagt sig eftir verzlunar- og kennaramenntun, en hafa svo fengið heimild til þess að bæta við einu eða tveim árum til þess að öðlast stúdentspróf. Þrátt fyrir þetta, sem vitanlega munar mjög litið um í þeim stúdentafjölda, sem héðan útskrifast árlega, teljum við, sem að þessu frv. stöndum, augljóst, að menntaskólunum hér þurfi að fjölga hið bráðasta í tvo. Enda eru þau gleðilegu tíðindi nú fyrir hendi, að hæstv. menntmrh. upplýsti hér fyrir nokkrum dögum, að þegar væri ákveðið að byggja annan menntaskóla í Reykjavík. Undanfarin allmörg ár hafa verið starfræktir menntaskólar á Akureyri og Laugarvatni, eins og kunnugt er. Þeir eru starfræktir samkv. heimild í menntaskólalögunum, en sú heimild hefur fyrir lifandi löngu verið notuð og finnst mér a.m.k. full ástæða til þess að breyta lögunum með hliðsjón af þeim staðreyndum, sem fyrir hendi eru og að kveða fullum fetum á um það, að þarna séu menntaskólar. Hér er aðeins um formsbreytingu að ræða, en ekki efnis og ætti ekki að þurfa að vera neinn ágreiningur um það. Undanfarin allmörg ár hafa borizt utan úr dreifbýlinu mjög háværar raddir um það, að nauðsynlegt væri að koma upp menntaskólum víðar, en þeir eru nú og sérstaklega hefur verið talað um Vestfirði og Austurland í þessu sambandi. Hér hafa áður í þessari hv. þd. farið fram nokkrar umr. um þörf þess að stofna menntaskóla á Vestfjörðum, og nú í dag var útbýtt á hv. Alþingi frv. um menntaskóla á Austurlandi. Þegar frv. um menntaskóla á Vestfjörðum var hér til umr., voru dregin fram mörg mjög sterk rök því til stuðnings og ég vil lýsa því yfir í tilefni af þessum frv.-flutningi, sem hér um ræðir, að við flm. þessa frv. erum þeim fyllilega sammála, sem berjast fyrir því, að menntaskólum sé komið upp á þessum stöðum. Við teljum, að það sé undirstaða framtíðarþróunar á Íslandi, að sem allra flestir eigi kost á því að njóta langskólamenntunar og það sé ekki einungis gott, heldur beinlínis nauðsynlegt, að það geti orðið sem allra víðast og að skilyrði til menntunar séu sem allra jöfnust fyrir öll ungmenni, hvar á landinu sem þau eru búsett. Breyttir þjóðfélagshættir auka þörf okkar fyrir sérmenntað fólk til starfa í margvíslegum greinum. Vonir okkar um batnandi þjóðarhag byggjast í vaxandi mæli á því, að vísindi og tækni verði tekin í notkun í þágu atvinnuveganna og þess vegna teljum við flm. nauðsynlegt, að sem allra flestir eigi þess kost að afla sér þeirrar menntunar, sem til þess þarf. Nú mætti kannske segja, að þar sem frv. hefði verið flutt um menntaskóla á Vestfjörðum og Austurlandi og þar sem yfirlýsing hæstv. menntmrh. lægi fyrir um það, að hafin skyldi bygging á nýjum menntaskóla í Reykjavík, væri þetta frv. óþarft. Ég tel þó, að svo sé ekki, a.m.k. ekki að því er snertir skólana á Vestfjörðum og Austurlandi, fyrr en lög um þá hafa verið samþykkt og ekki heldur menntaskólann í Reykjavik, enda þótt yfirlýsing frá hæstv. ráðh. liggi fyrir. Við flm. þessa frv. teljum, að það eigi að vera Alþingis að marka brautina í þessum efnum og satt að segja skil ég ekki þá tregðu, sem mér finnst koma fram hjá hæstv. menntmrh. í því efni að vilja ekki afla sér lagaheimildar til þeirra framkvæmda í menntaskólamálum, sem hann lýsir yfir að þegar séu ákveðnar. Ég held, að það ætti að vera svo í málefnum menntaskólanna eins og í öðrum fræðslu- og kennslumálum hér á landi, að það sé Alþingi sem markar stefnuna og þess vegna sé það ekki óþarft, heldur nauðsynlegt, að lagaheimildar frá Alþingi til þessara framkvæmda, sem hér um ræðir, sé aflað. Herra forseti. Ég sé ekki ástæðu til þess að fjölyrða meira um þetta hér við 1. umr., sérstaklega með skírskotun til framsöguræðu, sem ég hélt um sama málefni í fyrra, en leyfi mér að lokinni umr. að leggja til, að frv. verði vísað til 2. umr. og hv. menntmn.



Herra forseti. Allir 5 þm. Austurlands standa að þessu máli, þótt aðeins séu 4 flm., því að einn á sæti í hv. Ed., og það, sem ég segi hér um þetta mál, segi ég fyrir hönd okkar allra þingmanna af Austurlandi. Við höfum áður flutt sams konar frv., en það hefur ekki hlotið afgreiðslu, en nú viljum við mega vænta þess, að hv. deild fallist á að afgreiða frv. Ég hygg, að skilningur sé vaxandi á því, að nauðsynlegt er, að öflugar menntamiðstöðvar komi upp í hverjum landsfjórðungi. Þetta mundi hafa stórfellda þýðingu til að styðja byggðina í fjórðungunum og verða eitt mikilvægasta skref til að vinna að auknu jafnvægi í byggð landsins. Það er áreiðanlega engu minna um vert, að menntastöðvar verði í öllum landshlutum, en hitt, að þar sé öflugt atvinnulíf. Þetta verður hvort tveggja að fylgjast að og haldast í hendur. Á þessari skoðun er flutningur okkar á þessu máli byggður. Við viljum leyfa okkur að benda á, að skólaárið 1963–1964 var samtals við nám í Eiðaskóla 131 nemandi, í gagnfræðaskóla Neskaupstaðar sátu þá 79 nemendur og í unglingaskólum á ýmsum stöðum á Austurlandi stunduðu þá nám 200 nemendur. Í þessum landshluta voru þá sem sé rúmlega 400 nemendur á gagnfræðastiginu, en þó hefðu fleiri þurft að komast að, því að ýmsir af skólunum urðu að vísa nemendum frá vegna þrengsla, eins og t.d. Eiðaskóli og varð því æðimargt af unglingum á Austurlandi að leita sér gagnfræðamenntunar og undirbúningsnáms undir menntaskóla utan fjórðungsins. Við sjáum á þessu, að það er fjölmennur og fallegur hópur, sem stundar nám á gagnfræðastiginu á Austurlandi og sífellt vaxandi. Þá er þess að geta, að þörfin fyrir menntaskóla í landinu vex hröðum skrefum. Vísindi verða í vaxandi mæli undirstaða alls atvinnulífs og þá þarf á fleiri vísindalega menntuðum mönnum að halda og fleiri þurfa að ganga í menntaskólana og það þarf ekki mikinn spámann til að sjá, að á næstu árum margfaldast tala þeirra ungmenna, sem þurfa að ganga í menntaskóla til undirbúnings vísindanámi. Það er því alls ekki hægt að miða við tölur ungmenna í menntaskólanum núna eða þá, sem sækja í menntaskólana núna, þegar menntaskólaþörf næstu framtíðar er metin. Hún verður miklu stórkostlegri, en flesta grunar nú. Af þessum ástæðum sýnist okkur því eðlilegt og skynsamlegt að festa það í lög, að menntaskóli verði settur á fót á Austurlandi. Í fyrra og áður raunar - komu fram ýmsar mótbárur í þessu sambandi og það var bent á, að e.t.v. yrði ekki nægilega mikil aðsókn að slíkum skóla strax og voru færðar til nokkrar tölur. Ég hef farið gegnum umr., sem urðu, þegar verið var að setja á stofn menntaskóla á Akureyri og lítillega einnig athugað umr. um menntaskóla á Laugarvatni, þegar hann var að fæðast og þá sé ég, að nákvæmlega sömu rökum hefur verið beitt gegn stofnun þessara skóla og imprað hefur verið á undanfarin ár, þegar um hefur verið að ræða að setja á fót menntaskóla á Austurlandi. Það var óttazt, að aðsókn að menntaskólum á þessum stöðum yrði ekki nægilega mikil, það yrðu vandkvæði á að afla kennaraliðs og hafa kennsluna nægilega fullkomna og þar fram eftir götunum. En reynslan hefur sýnt, að kvíði manna í þessu hefur verið ástæðulaus. Nú er á Akureyri mjög myndarlegur menntaskóli og Menntaskólinn á Laugarvatni í góðum vexti. Við flm. teljum nokkurn veginn öruggt og raunar alveg víst, að sama mundi reynslan verða, ef stofnaður yrði menntaskóli á Austurlandi, þar mundi verða nægilegt verkefni fyrir slíka stofnun án tafar. Ég hygg ástæðulaust að fjölyrða frekar um þetta mál og vil enda á því að láta í ljós sérstaka ánægju yfir þeirri yfirlýsingu, sem kom fram hjá hæstv. menntmrh. nú fyrir nokkrum dögum, þar sem hann lýsti því yfir, að hann væri fylgjandi því, að stofnsettur yrði menntaskóli á Austurlandi. Við flm. fögnum sérstaklega þessari yfirlýsingu ráðh. og við vonum, að nú verði samkomulag um að gera þetta frv. að lögum.