Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Stjórnin hefur lagt hér fram frv., sem fjallar um þrjú óskyld atriði. Í fyrsta lagi er breyting á l. nr. 35/1950, um verðlag, verðlagseftirlit og verðlagsdóm. Ágreiningur hefur orðið um, hvernig skilja skuli orðalagið á 1. málsgr. 4. gr. þessara laga, og hafa góðir lögfræðingar skipazt þar bæði með og móti. Er lögin voru sett, var það tilgangurinn með þeim, að fjárhagsráð hefði heimild til þess að ákveða hámarksverð á hvaða vörur sem væri, en ekki skyldi fjárhagsráð þó ákveða hámarksverð á allar vörur. Þess vegna er það tilgangurinn með þessu frv., að tekinn sé af allur vafi um, hvernig skilja beri þessa grein, og um leið getur fjárhagsráð afnumið þau verðlagsákvæði, sem það sjálft hefur ákveðið. Ég skal taka fram í sambandi við þetta og samkv. yfirlýsingu ríkisstj., að hún hefur komizt að samkomulagi við útvegsmenn á þeim grundvelli, að þeir fái hlunnindi af sérstökum vöruinnflutningi, og komi þær vörur, sem settar verða í því skyni á sérstakan frílista, ekki undir verðlagsákvæði. Mun stjórnin sjá um, að þetta samkomulag verði haldið, þótt það sé ekki sett í lög. Í öðru lagi óskar ríkisstj. eftir því að fá að nota þá yfirdráttarheimild, sem Ísland hefur fengið með samningi hjá Greiðslubandalagi Evrópu sem þátttakandi í þeirri stofnun. Á þessari stundu ætlar ríkisstj. ekki að nota þessa heimild, en vill þó hafa hana til taks, ef hún álítur nauðsynlegt að grípa til hennar. En ég vil taka það skýrt fram, að þetta á ekki á nokkurn hátt að verða eyðslueyrir. Sá erlendi gjaldeyrir, sem bankarnir fengju til umráða frá Greiðslubandalaginu, yrði greiddur í íslenzkum krónum og andvirðið sett á sérstakan reikning í Landsbanka Íslands og varið til að endurgreiða yfirdráttarlánið, er gjaldeyrisástæður leyfa, enda má ekki nota féð til annars. - Þessi yfirdráttarheimild, sem flest ríki fengu, sem í bandalaginu eru, byggist á því, að fyrstu 3 millj. dollara, sem teknar eru, er hægt að fá án þess að greiða jafnhliða í gulldollurum. En er komið er yfir 3 millj. dollara skal greiða 20% í gulldollurum. Þannig þyrfti. ef þessi heimild yrði notuð, að greiða 200 þús. kr. í gulldollurum. Á þessi greiðsluheimild að greiðast frá 1. júlí 1952 með þriggja ára greiðslufresti, svo að það samsvarar 4 ára greiðslufresti, og þarf að greiða 23/4% í vexti. Er gengið út frá því, að þau lönd, sem nota slíka yfirdráttarheimild, geri samninga við lönd, sem eru í bandalaginu, þegar samningsfresturinn er útrunninn, en ef samningar takast ekki, koma í gildi þeir þriggja ára greiðslufrestir, sem ég gat um. - Ríkisstj. gerir ekki ráð fyrir, að hún þurfi að grípa til þessa, en vill hafa þessa heimild samt sem áður, ef hún telur nauðsyn bera til að nota hana. Hið þriðja atriði er, að ríkisstj. leggur til, að 31. gr. i. nr. 100 29. des. 1948 verði lögð niður. En þessi grein fjallar um 20% gjald af matsverði bifreiða, sem seldar eru innanlands. Er þetta gjald var sett, var áberandi svartur markaður á bifreiðasölu, og var þetta gjald bæði sett til þess að hefta svarta markaðinn og til þess að ríkið fengi hlutdeild í þessum gróða. En þessi skattur hefur bæði brugðizt að mestu leyti og verið ákaflega óvinsæll, og það virðist einnig mega segja, að svartur markaður á þessari vöru sé að hverfa, því að bílar hafa hækkað svo í verði, að þeir eru komnir upp í það verð nú, sem gilti, er svarti markaðurinn var í algleymingi. Auk þess hafa bifreiðavarahlutir verið settir á lista þann, sem útvegsmönnum er ætlaður, og má gera ráð fyrir, að þeir hækki eitthvað í verði. Þykir því sanngjarnt, að þessi skattur verði leystur af bifreiðaeigendum. Ég ætla svo ekki að þessu sinni að segja meir þessu frv. til skýringar. Ég legg til, að því verði vísað til 2. umr. og fjhn. að þessari umr. lokinni, og vegna þess, að gert er ráð fyrir, að þinginu verði slitið næstu daga, og þær ráðstafanir, sem bundnar eru við þetta, þurfa að komast í gegn, vil ég mælast til, að þetta mál verði tekið fyrir hér í deildinni á morgun og þá afgr. út úr deildinni, svo framarlega sem fundur verður í þessari hv. deild á morgun.



Herra forseti. Ég sé að hæstv. ráðh. liggur á að fá stimpil hv. Alþ. á nokkurn hluta af þeim ráðstöfunum, sem sumpart eru byrjaðar og sumpart fyrirhugaðar sem bráðabirgðalausn í sambandi við sjávarútveginn. Í þessu sambandi langar mig til þess að spyrja hæstv. ráðh. í tilefni af yfirlýsingu hæstv. ríkisstj., hvort ætlunin sé að leita eftir samþykki Alþingis til þess að taka 1/6 af innflutningnum og binda þannig ákveðið magn innflutningsins í því skyni, að lögð verði á hann álagning, sem nemur 50–60%. Ég vil ekki fullyrða, að stjórnin fremji stjórnskipunarbrot með þessu, en þetta er gersamlega óþingræðislegt og ekki samboðið hæstv. ríkisstj. á nokkurn hátt. Hér eru hafðar sex umræður um örsmá fjárveitingaratriði, en hér er um að ræða hvorki meira né minna en álagningartoll, sem nemur minnst 50–60 millj. kr. Ég vænti þess, að hæstv. ráðh. gefi svar við þessari fyrirspurn og svari jafnframt, hvernig á því getur staðið, að þingræðisstjórn í þingræðislandi hefur slíka háttu á við afgreiðslu hinna þýðingarmestu mála. Meginatriði þessa frv. eru þrjú: Fyrsta atriðið og það veigamesta er að afnema verðlagseftirlitið í landinu með öllu. Það skal að vísu játað, að orðalag 1. gr. segir þetta ekki beinlínis, en málflutningur hæstv. ríkisstj. undanfarna daga sannar, að þetta er tilætlunin. Hefur komið ljóslega fram í ræðum hæstv. ráðh., að þeir telji samkeppni og frjálsa verzlun skapa hið eðlilega og lægsta verð á vörunum, og er það röksemd þeirra fyrir því að afnema verðlagseftirlitið. Er þessi lagabreyt. gerð með þetta fyrir augum. Það er augljóst, að afleiðingin verður sú, að enginn getur flutt inn ákveðna vöruflokka til landsins nema þeir, sem hafa B-lista gjaldeyri, og er það tilætlunin, að þessar vörur verði skattlagðar um 50–60 millj. kr. En jafnframt er augljóst, að tilætlunin er að fella niður verðlagseftirlit á frílistavörum, sem nema 60% af innflutningnum til landsins, - umboðslaunum, þóknun og öðru, sem máli skiptir um verðlag í landinu. En þá eru eftir vörur í landinu - um 20% af innflutningnum - sem engar yfirlýsingar liggja fyrir um af hálfu ríkisstj., hvað gera eigi við. Í sambandi við fyrirhugaðan frílista langar mig til þess að spyrja um tvennt. - Í fyrsta lagi, hvort hæstv. ríkisstj. hefur tekizt að fá önnur lönd innan Greiðslubandalags Evrópu til þess að taka okkar fisk upp á frílista hjá sér. Mér virðist ómögulegt að opna okkar land fyrir frílistainnflutningi án þess að vita fyrir fram, hvort okkar aðalútflutningsvörur sæti sömu kjörum. Mér þætti vænt um, að hæstv. ráðh. upplýsti þetta. - Í öðru lagi, hvort ríkisstj. telji sig hafa heimild til þess að taka 60 millj. kr. lán, en enginn veit, hve margar krónur það verða, er greiðslan hefst eða þegar henni er lokið. Þetta lán er ekki tekið til þess að stofna til ákveðinna framkvæmda, atvinnuaukningar, til þess að auka verðmæti með auknum framleiðslutækjum eða til húsabygginga o.fl., heldur til þess að kaupa mat í fólkið til viðbótar 100 millj. kr. gjöfum til matarkaupa, af því að 100 millj. kr. andvirði útflutningsverðmætanna er bundið til kaupa á öðrum vörum, sem ríkisstj. telur ekki beinlínis nauðsynlegar, heldur æskilegar. Ég hef heyrt skýringar hæstv. ráðh. á því, að andvirðið eigi ekki að vera notað sem eyðslufé og ríkissjóður leggi það inn á sérstakan reikning í Landsbanka Íslands. Þriðja atriði er um það að afnema söluskatt af bifreiðum, og út af fyrir sig skal ég ekki finna svo mjög að því. Það er rétt, að þessi skattur hefur ekki gefið af sér miklar tekjur, en mér er ekki grunlaust um, að ríkisstj. hafi ekki sýnt sérlega mikla röggsemi hvað innheimtu þessa skatts snertir. Það er rétt, að þessi skattur er óvinsæll af þeim, sem þurfa að greiða hann, en ég veit ekki til þess, að hann hafi verið óvinsælli en aðrir skattar, svo að það er ekkert sérstakt um þennan skatt. En röksemd ríkisstj. er út af fyrir sig ekki þessi; heldur sú, að nú sé komið það „paradísarástand“ hér, að nú sé ekki þörf á þessum skatti hér lengur, sem sagt, að það hefði gerzt hér, að verð á bifreiðum væri nú það sama og það var, er svarti markaðurinn var í algleymingi. En mér er ekki fullkomlega ljóst gildi þessara raka. Verð á bifreiðum hefur hækkað mikið síðan þessi skattur var lagður á, af því að innflutningur á bifreiðum hefur verið stöðvaður um nokkurt skeið. Í öðru lagi græða þeir, sem selja gamlar bifreiðar fyrir margfalt kaupverð þeirra, enda þótt það geti vel verið rétt, sem hæstv. ráðh. sagði um þetta atriði. Annars ætla ég ekki að fara að karpa um þessa gr. frv., ég get verið henni samþykkur að mestu leyti. Ég vil svo að lokum bera hér fram tvær spurningar, sem mér þætti vænt um, að hæstv. viðskmrh. vildi svara: Telur hæstv. ríkisstj., að hún hafi lagaheimild til þess að breyta skipulagi innflutningsins í það horf, sem hún hefur gefið yfirlýsingar um, með þessu frílistafyrirkomulagi? Og í öðru lagi: Hvað hefur ríkisstj. gert til þess og hvaða tryggingu hefur hún fyrir því, að höfuðframleiðsluvörur okkar verði settar á frílista í helztu viðskiptalöndum okkar í Greiðslubandalagi Evrópu?



Herra forseti. Um það hvort ríkisstj. ætli að leita samþykkis Alþingis á þeim ráðstöfunum„ sem hún er að gera, er það að segja, að í fyrstu, þegar þetta var athugað, var álitið, að slíkt mundi nauðsynlegt, en við nánari athugun kom í ljós, að nægileg heimild var fyrir í lögum um fjárhagsráð að gera slíkar ráðstafanir, og þar sem slík heimild var til áleit ríkisstj. ekki, að hún væri skuldbundin til að biðja Alþingi um nýja heimild. Þetta er samhljóða álit þeirra lögfræðinga, sem ríkisstj. hefur leitað til, að vald fjárhagsráðs sé svo víðtækt, að það nái yfir þetta. Hv. þm. komst svo að orði, að með þessu væri verið að veita einstökum mönnum undanþágu frá lögunum. Það má að vísu segja það, að um leið og einhver maður hefur fengið leyfi hjá fjárhagsráði fyrir einhverri vörutegund, þá hafi hann um leið komizt í einokunaraðstöðu um að selja þá vöru. Og ég vil benda hv. þm. á það, að svipaðar ráðstafanir hafa verið gerðar fyrr, og það svo að nemur 20–30 millj. á ári nú síðasta tímabilið. Þá var gjaldeyririnn undanþeginn til bátaútvegsmanna með miklu hærri álagningu á vörur en hér er gert ráð fyrir. Þetta var falið fjárhagsráði þá og var talið fullkomlega löglegt. Um það, að þessar breytingar á verðlagseftirlitinu séu fram komnar til að afnema allt verðlagseftirlit með lögum, þá finnst mér ástæðulaust að draga þá ályktun. Það var aldrei gert ráð fyrir því, að ekki mætti undanþiggja ýmsar vörur þessu eftirliti. Það sýndi sig fyrir ekki löngu, að ýmsar vörur voru undanþegnar þessum verðlagsákvæðum, og fjárhagsráð taldi sig hafa heimild til þess þá að óbreyttum lögum. Og það, sem hér er verið að gera, er að skera úr því, að fjárhagsráð hafi heimild til að leggja á vörur, en ekki verið með því að segja, að því sé skylt að gera það á allar vörur, og það má afnema þessa álagningu af ýmsum vörutegundum, ef því sýnist svo. Nýja greinin er eins og sú gamla, með þeirri viðbót, að aftan við hana er bætt: „Verðlagsákvarðanir sínar getur fjárhagsráð numið úr gildi með auglýsingu“ - og að í fyrstu línunni stendur „getur“ í staðinn fyrir ,.skal“. Hvað viðvíkur þessu síðasta, virðist það vera einsætt, að eins og fjárhagsráð verður að tilkynna verðlagsákvarðanir sínar með auglýsingu, þá verði það að afnema þær með auglýsingu. - Nú, og hin orðalagsbreytingin er aðeins til þess að samræma orðalag gr. því, sem hefur verið í reyndinni, að það hefur ekki verið skylda fjárhagsráðs að ákveða álagningu á vörur, heldur getur það gert það. Út af því, hvort þau viðskiptalönd okkar, sem eru í þessu bandalagi, gefi frjálsan innflutning á fiski, þá er því til að svara, að sum þeirra hafa frjálsan innflutning, eins og t.d. Ítalía, sem ég hygg að hafi allan fisk á frílista, og ég má segja, að innflutningur á fiski sé frjáls í öllum stærstu viðskiptalöndum okkar, eins og segja má, að sé í Bretlandi. Ég hygg þó, að fiskur sé ekki á frílista í Grikklandi, en þó er það áreiðanlegt, að við stöndum þar fyllilega jafnfætis öðrum löndum. Ég skal geta þess, að þegar ég var á fundi Evrópubandalagsins í sumar í París, þá sýndi ég fram á það, hve mikil nauðsyn það væri fyrir Íslendinga að þau lönd, sem þeir skipta við, hefðu fisk á frílista, ef þeir ættu að geta laft þær vörur, sem þeir kaupa af þeim, á frílista. En það er nú svo, að það er ekki hægt að hafa allar vörur á frílista, og þess vegna er togstreita um það hjá öllum, að sem flest lönd hafi þær vörur á frílista, sem þau þurfa helzt að selja. Annars má gera ráð fyrir því, að þegar allur innflutningur verður gefinn frjáls frá þessum löndum, þá verði um leið allur útflutningur þangað settur á frílista.



Herra forseti. Ég skal ekki lengja þessar umr. að ráði. Hæstv. ráðh. upplýsti, að bæði Bretland og Ítalía hefðu frjálsan innflutning á fiski, og hann taldi víst, að svo væri um önnur viðskiptalönd okkar, og þykir mér vænt um að fá þessar upplýsingar. Annars var ég ekki með þessar spurningar vegna þessara landa, heldur vegna hinna, sem koma til með að verða viðskiptalönd okkar í gegnum Evrópubandalagið, t.d. Holland, Belgía, Austurríki og Frakkland. Við opnum okkar land fyrir innflutningi frá þessum löndum, - og er þá um það að ræða, að þessi lönd hafi ekki þá vöru á frílista, sem okkur er nauðsynlegast að flytja út? Eða er það svo, að ríkisstj. geti ekki svarað því, hvort þessi lönd hafa fisk á frílista, eða hefur hún ekki gengið úr skugga um, að sama aðferð sé höfð í þessum löndum? Þessi ummæli mín má nú ekki skilja svo, að ég sé á móti frílista, en ég tel, að það sé sjálfsagt, að ríkisstj. geri sér ljóst, hvað hún ætlast fyrir í þessu efni, hvort hún ætlar að tryggja það, að innflutningur fisks sé frjáls til allra helztu viðskiptalanda okkar, t.d. Bretlands.

Það er ekki hægt að segja um það langt fram í tímann, en nú sem stendur er hann frjáls.

En vonandi hefur ríkisstj. kynnt sér, hverjar eru líkurnar í þessu efni, og mér skildist, að Bretland væri meðal þeirra landa, þar sem takmörkun kæmi ekki til greina. Ummæli ráðh. um það, að lítil breyting verði á verðlagsákvæðunum önnur en sú, sem gerð er til samkomulags við útgerðarmenn, segja ekkert um fyrirætlanir ríkisstj. hvað aðrar vörur snertir. Ég vil leyfa mér að spyrja í framhaldi af þessum umr. og í sambandi við upplýsingar hæstv. atvmrh., hvort stjórnin hefur í huga að afnema verðlagseftirlit á öllum framleiðsluvörum, og í öðru lagi, hvenær megi vænta þess, að almenningi verði birtir svonefndir A- og B-listar. Hæstv. ráðh. sagði, að ekki þyrfti að leita eftir nýrri heimild til þess, að fjárhagsráð mætti afnema verðlagseftirlit, sú heimild væri þegar til. Þetta kann að vera rétt, en það er ekki lofsvert, því þó að málið liggi þannig fyrir, að það hafi nokkra afsökun í þessu efni, þá tel ég, að hér sé svo stórt stökk tekið, að ekki sé unnt að taka það án sérstakrar lagasetningar. Og það er alveg á móti öllum þingræðislegum reglum, að Alþingi fái ekki að láta í ljós vilja sinn um þetta mál.



Herra forseti. Ég ætla ekki að fara að blanda mér inn í þetta mál nú að sinni, en ég vildi aðeins leyfa mér að spyrja hæstv. ráðh. um, hverjir væru greiðsluskilmálar þessarar yfirdráttarheimildar frá Greiðslubandalagi Evrópu. Ég vil biðja hann að endurtaka það, sem hann sagði um þetta fyrst, því að ég skildi það ekki nógu vel. Mér skildist, að sumt af þessu láni ætti að greiða í gulldollurum.

Í amerískum dollurum, í frjálsum dollurum.

Það er þá meiningin að greiða í dollurum til þeirra landa, þar sem vörurnar verða keyptar.



Herra forseti. Út af því, sem hv. 4. þm. Reykv. spurði, hvort ríkisstj. hefði í huga að afnema öll hámarksákvæði, vil ég segja það, að ég get ekki sagt, hvað ríkisstj. hefur í huga; um það hafa enn ekki verið teknar ákvarðanir, og get ég ekki gefið neina yfirlýsingu um það fyrir fram. Um listana er það að segja, að þeir munu koma fram strax og hægt verður, og hygg ég, að það ætti að geta orðið upp úr helginni. Um það, sem hann sagði, að ríkisstj. ætti að leita heimildar Alþingis um þessar ráðstafanir, enda þótt hún telji sig hafa fulla heimild til þeirra samkv. gildandi lögum, vil ég þá spyrja þennan hv. þm., hvort hann telji ekki, að ráðh. Alþfl., sem framkvæmdi ákvæðin um hrognapeningana, hafi fylgt þingræðinu, eða hvort hann hafi þá ekki brotið af sér á sama hátt og ríkisstj. gerir nú. En það bar ekki á því þá, að þessi hv. þm. hefði nokkuð við þetta að athuga, er þessi samþykkt var gerð, og er hún þó alveg sama eðlis og það, sem hér er um að ræða. Hv. 1. landsk. bað mig að skýra aftur þá skilmála, sem væru í sambandi við þessa yfirdráttarheimild. Ég get ekki annað en endurtekið það, sem ég sagði áðan, að sú yfirdráttarheimild, sem notuð er, er gert ráð fyrir að greiðist þrem árum eftir að samningurinn fellur úr gildi, og ef maður reiknar með núgildandi samningi án framlengingar, þá verður það 1952, og þá fellur þessi yfirdráttarheimild þremur árum síðar í gjalddaga. Hins vegar má náttúrlega greiða þessa skuld hvenær sem er. Ef aðeins eru teknar 3 milljónir, þá þarf ekki að greiða neitt sérstaklega af því í dollurum, en ef teknar eru næstu 3 millj., þá verður að greiða 20% af því í frjálsum dollurum. Við þyrftum þá, ef við notuðum þessar 4 millj., að greiða 200 þús. til bandalagsins. Þetta er gert til þess að hamla á móti því, að löndin noti meira af þessari heimild en nauðsyn krefur.



Herra forseti. Ég ætla ekki að fara að ræða þetta frv. efnislega. En það var út af ummælum hv. 4. þm. Reykv., sem ég vildi segja nokkur orð. Hann sagði, að þetta fyrirkomulag mundi raska töluvert innflutningi frá viðskiptalöndum okkar, nema það væri tryggt, að fiskur væri á frílista hjá viðkomandi landi. Hvernig er það, ef þetta verður samþykkt? Er þá ekki hætta á, að við getum ekki skipt við þau lönd, þar sem aðalútflutningsvörur okkar eru ekki á frílista? Og er nokkur trygging fyrir því, að mörg þau lönd, sem við verðum að kaupa af vörur, muni kaupa af okkur þær vörur, sem við þurfum að losna við? Ég vil sem dæmi um þetta segja það, að eitt af viðskiptalöndum okkar, Danmörk, sem við höfum keypt svo og svo mikið af vörum frá, hefur keypt mjög takmarkað af okkur. Árið 4948 áttum við að kaupa af þeim vörur fyrir 22 millj., en þeir áttu að kaupa af okkur fyrir 20 millj. Þetta fór nú svo, að við keyptum af þeim vörur fyrir 42 milljónir, en þeir af okkur fyrir ekki nema 7 milljónir. Ég bar fram í sambandi við þetta þáltill. á Alþingi um að kippa þessu í lag, en síðan hef ég heyrt, að við höfum keypt af þeim sjöfalt á við það, sem við höfum getað selt þeim. Og nú nýlega var búið að semja um hagstæða sölu á sjávarafurðum, þar á meðal 2000 tonnum af hraðfrystum fiski, en þessi kaup urðu að ganga til baka vegna þess, að Danir vildu ekki greiða þetta nema inn á einhverja frosna sjóði í Landsbankanum. Hvað gerir ríkisstj. við þessum viðskiptum? Þessi kontó hjá Landsbankanum var mynduð vegna þvingunar frá Dönum, og hvað hefur ríkisstj. gert til þess að kippa þessu í lag? Ef þetta hefur verið hagstætt, hvers vegna er þá ekki hægt að selja gullvörur, svo sem fiskimjöl? Ég tel, að þetta mál sé svo alvarlegt, að það verði að taka það til rækilegrar athugunar í sambandi við þetta mál.



Herra forseti. Ég verð að segja það, að mér er alveg ókunnugt um þessi viðskipti, sem hv. þm. Barð. var að tala um, og satt að segja kemur mér það ókunnuglega fyrir sjónir, hvernig þau hafa getað gerzt. Það hefur undanfarið verið unnið að því að gera viðskiptasamninga við Danmörku, sem þó er ekki á þessu stigi málsins hægt að segja um, hvort takast, en ef þeir verða gerðir, þá skuldbinda þeir okkur ekki á neinn hátt til þess að hafa meiri viðskipti við þá en okkur gott þykir. En mér þætti gott að fá nánari upplýsingar um þessi viðskipti hjá hv. þm. Barð. Og ég sé ekki, á hvern hátt það getur verið óheppilegt fyrir Íslendinga, að Danir kaupi af þeim vörur fyrir hagstætt verð, þó að við kaupum meira af þeim en þeir af okkur. Og ég vil upplýsa í sambandi við þetta mál, að markmið Greiðslubandalags Evrópu er, að við getum selt vörur í því landi, þar sem bezt verð er að fá fyrir þær, en svo getum við farið með þann gjaldeyri og keypt fyrir hann vörur, þar sem verðið er hagkvæmast. Þess vegna geta viðskiptin orðið hagstæð, þótt ekki fáist greiðslujöfnuður við hvert einstakt land.



Herra forseti. Ég skal senda hæstv. ráðh. öll þau gögn, sem þessum viðskiptum eru viðkomandi. Sumt af þessum upplýsingum vissi utanrrn. og sumt vissi sjútvmrn. Hér er um það að ræða, að Nationalbankinn danski neitaði að láta þessar greiðslur af hendi nema inn á lokaða kontó í Landsbankanum. Ég taldi mig ekki hafa neina heimild sem alþm. til að vinna að því, að slíkt yrði gert. Ég var fullkomlega sammála þeim ráðh., sem ég ræddi við í sambandi við þetta mál, að það ætti ekki að selja vörur þannig, en skil hins vegar ekki í því, að viðskipti við annað land þurfi að fara fram á þann hátt eins og verið hefur í sambandi við vörur, sem á okkar mælikvarða má kalla gullvörur, eins og m.a. fiskimjöl. En ég skal með ánægju strax á morgun senda hæstv. ráðh. öll gögn, sem ég hef varðandi þetta mál, því að það er sannarlega alvörumál, þegar það bregzt fyrir okkur að geta sætt hagkvæmri sölu á vörumagni, sem er allt að 2000 tonn, vegna þess að viðkomandi land vill loka þau viðskipti inni með greiðslu til nokkurra ára.



Herra forseti. Það er rétt, sem hæstv. ráðh. sagði, að það er ekki æskilegt, að komið verði á vöruskiptaverzlun við hvert einstakt land. Tilgangurinn með Greiðslubandalagi Evrópu er sá að reyna að koma því þannig fyrir varðandi viðskipti milli landa, að við getum keypt okkar nauðsynjar þar, sem þær eru ódýrastar og hagkvæmastar, og selt útflutningsafurðir okkar í þeim löndum, sem okkur er hagkvæmast. Um þetta eru allir sammála. Hitt er því augljóst, að ef við höfum möguleika á að selja okkar vörur í viðskiptalöndum innan bandalagsins, þar sem við fáum bezt verð fyrir þær, þá mega þau ekki torvelda með hömlum innflutning á okkar þýðingarmestu vörum þangað, og það er m.ö.o. þess að vænta, að eins og við setjum á frílista hjá okkur þýðingarmestu vörur viðkomandi viðskiptalands, þá setji það á frílista hjá sér okkar þýðingarmestu útflutningsvörur á viðskiptaárinu. Þess vegna beindi ég þeirri fsp. til hæstv. ráðh., hvort okkar þýðingarmestu vörur væru á frílista hjá þeim löndum, sem við kaupum vörur frá, og harma ég, að hann hefur ekki getað svarað henni.



Herra forseti. Frv. þetta er komið hingað í d. frá hv. Nd. Fjhn. tók málið til athugunar og er sammála um að mæla með því, að það verði samþ. Frv. þetta fjallar um að breyta l. um tollskrá þannig, að lækka vörumagnstoll og verðtoll á þeim hluta garns, sem kallað er baðmullargarn og hefur verið talið undir liðnum: tvinni, - og hefur vörumagnstollur þar verið 20 aurar, en verðtollur 8 aurar. En eftir frv., eins og það er nú, er lagt til, að vörumagnstollur lækki í 7 aura og verðtollur í 5 aura, og verði þetta sérstakur liður. Yfirleitt mun n. ekki hafa verið neitt áköf í að breyta tollskránni frá því, sem hún er nú, en þar sem henni virtist þetta sanngjarnt mál, er hafi við rök að styðjast, féllst hún á að mæla með, að það verði samþ.