Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Í frv. því, sem hér liggur fyrir, er gert ráð fyrir að þeir, sem hafi haft meiri tekjur en 6 millj, og 500 þús. á s. l. ári, skuli greiða sérstakt gjald, 2%. Við erum nýbúnir að afgreiða tekjuskattslög hér í deildinni, þar sem gert er ráð fyrir að jaðarskatturinn verði tæp 65%, og hygg ég að flestum þyki nú nóg um. Ég geri því ráð fyrir að það muni fá góðar undirtektir að fella þetta 2% gjald niður og láta eitt yfir alla ganga. Ég vil enn fremur benda á það, að eins og mörkin eru ákveðin í frv., það eru 6 millj. 750 þús. að vísu eftir brtt. sem samþykkt var í gær, eru þessar tekjur það litlar að þær ná ekki meðaltekjum verkamanns á s. l. ári. Ég hygg að helmingur þeirra, sem eru í Verkamannasambandi Íslands, komi til með að greiða þetta sérstaka sjúkratryggingagjald. Enginn vafi er á því, að verulegur kostnaður og óhagræði fylgir því að vera með tekjuskatta í mörgum lögum á mörgum stöðum og einfaldara væri að hafa það í einu formi. Sjúkratryggingagjaldið hefur misst tilgang sinn sem sérstakt iðgjald. Þegar aðeins á að leggja það á hluta þegnanna það er í raun og veru ekkert orðið annað en tekjuskattsviðauki. Ef ríkisstj. hefði kosið að hafa jaðar tekjuskattsins 52% hefði verið eðlilegra og heilbrigðara að hafa það í tekjuskattslögunum sjálfum. Ég vil því leyfa mér að leggja til, að þessi liður falli niður, og flyt um það brtt. ásamt alþm. Birgi Ísl. Gunnarssyni, Steinþóri Gestssyni og Albert Guðmundssyni. Ég þarf ekki að fara mörgum orðum um þá skattpíningu sem orðið hefur í þjóðfélaginu síðan núv. ríkisstj. tók við völdum og þær tvær sem á undan henni voru. Ef borin er saman skattbyrðin nú og meðan ríkisstjórn Geirs Hallgrímssonar var við völd sjáum við að það er ekki stigsmunur, heldur eðlismunur á skattpeningi sem dreginn er úr vösum launþeganna. Þegar það bætist enn fremur við, að kjarasamningar voru skertir um 7% hinn 1. mars s. l., er eðlilegt að leiðrétting af því tagi sem heitið var - 1.5% á lægri tekjur og 2% á þær hærri - nái til allra skattborgara. Þetta er sanngirnismál.

Af hverju þarf það að vera?

Af hverju þarf það að vera. Er nú loksins formaður Verkamannasambandsins farinn að láta til sín heyra varðandi kjaraskerðinguna 1. mars. Það má fagna því, þó seint sé, að það skuli þó koma nokkur orð á Alþingi um það mál frá þessum hv. þm. Svo spyr hann að því, af hverju það sé eðlilegt að allir meðlimir Verkamannasambandsins fái einhverja lækkun á sköttum út af þeim 7% sem þeir voru sviptir hinn 1. mars s. l. Nær hefði honum verið að reyna að standa við það að skattalækkunin hefði komið til skila strax, um leið og menn voru sviptir launum sínum, heldur en að vera með einhver fyrirheit um að þeir eigi að fá skattalækkanir síðar meir á árinu, sem allt er í tvísýnu um að við verði staðið þegar það dæmi verður gert upp, eins og ég hef margsinnis rakið hér í deildinni og hann hefur ekki treyst sér til að hrekja og ekki skýrt sitt sjónarmið. Ég veit að vísu að á meðan ríkisstjórn sósíalisma og samvinnuhreyfingar er í þessu landi á það sjónarmið erfitt uppdráttar að menn eigi að fá að bæta hag sinn með eigin vinnu, eigin dugnaði og eigin framtaki. Meira er upp úr hinu lagt, ef hægt er á bak við tjöldin að píra einhverju fram hjá kerfinu til einstakra manna og mismuna mönnum með leyfum og sérréttindum, gera ríkisstj. og fulltrúa hennar að nokkurs konar skömmtunarstjórum, eins og alls ráðandi var hér á sínum tíma. Við sjálfstæðismenn leggjum hins vegar mikið upp úr því, að drýgsti hluti þjóðartekna myndist með þeim hætti að einstaklingarnir sjálfir finni hjá sér hvöt til að leggja mikið á sig og afla mikilla tekna með mikilli vinnu. Brtt., sem ég flyt, er af þeim hvötum. Mér finnst nóg um þegar einstaklingarnir eru látnir borga milli 60 og 65% af tekjum sínum til hins opinbera. Ég álít að það sé nauðsynlegt að lækka það háa skatthlutfall. Til að reyna að stuðla að því legg ég sem sagt til að þetta 2% gjald falli niður. Eins og búið er að útvarpa er það er það líka orðinn óverulegur þáttur í tekjuöflun ríkisins og skiptir því fjmrh. engu máli. Auk þess hefur ríkisstj. heitið launþegum og fólkinu í landinu verulegum fjárhæðum í tengslum við kjaraskerðinguna 1. mars. Þeim fjárhæðum hefur ekki verið skilað. Tillöguflutningurinn er þess vegna enn ein tilraunin til að fá ríkisstj. til að skila aftur hluta af því sem ranglega var frá launþegum tekið.



Herra forseti. Án þess að orðlengja frekar þetta mál er rétt að upplýsa vegna þeirra ummæla hv. þm., sem flytur þessa till., að ríkisstj. muni nú ekkert um þetta eftir að búið sé að fella niður sjúkratryggingagjald af tekjum undir 6.750 gömlum millj., að sennilega mundi samþykkt þessarar till. hafa í för með sér u. þ. b. 3 milljarða gkr. tekjutap fyrir ríkissjóð. Ég vil líka benda mönnum á það, að ef menn eru á móti því að sjúkratryggingagjald sé lagt á hærri tekjur fella menn að sjálfsögðu frv. í heild og lögin. Þá er ekkert sjúkratryggingagjald lagt á. Að fella niður þessa einu grein, 3. tölul., en láta hitt standa væri aftur á móti algjör meiningarleysa. Þá stæðu eftir skattalög án þess að í þeim væri nokkuð getið um hvert gjaldið væri sem ætti að leggja á.



Já, herra forseti. Hugmynd mín er einmitt sú að fella niður gjaldið. Ég held að það hafi farið fram hjá þessum aumingja ráðh., en þó hefur hann áttað sig undir lokin. Ég er einmitt á móti gjaldinu. Það er mergurinn málsins

Ráðh. eru hæstv.



Herra forseti. Hér er um að ræða lítið frv., sem gerir ráð fyrir að kostnaður við að gera opinberar byggingar aðgengilegar fötluðu fólki greiðist af ríki og sveitarfélögum í sömu hlutföllum og stofnkostnaður samkv. lögum um heilbrigðisþjónustu, grunnskóla, dagvistarheimili og fleiri slík lög sem kveða á um kostnað af skiptingu við opinberar framkvæmdir. Ég tel ekki ástæðu til þess, herra forseti, að fjalla ítarlega um frv., grg. þess skýrir málið allvel. Það eru fjölmargir aðilar sem hafa komið að samningu frv. og það er samið í framhaldið af samþykkt þáltill. hér á Alþingi 22. maí 1980. Ég vil því leyfa mér að leggja það til við hv. nefnd, sem fær málið til meðferðar, að hún í fyrsta lagi kanni hvort ekki sé rétt að setja inn í frv. ákvæði um, að þessar einstöku greinar, sem þarna er um að ræða, bætist við viðeigandi lög, fremur en að þannig sé frá málum gengið endanlega eins og gert er ráð fyrir í frv. þessu. Varðandi nafnið á frv. tek ég undir ábendingar hæstv. forseta, en ég minni á að samtök fatlaðra hafa komið sér upp orði yfir þetta sem við erum að tala hér um, sem er orðið „aðgengi“. Mér fyndist hugsanlegt að þetta héti einfaldlega: Frv. til laga um aðgengi fatlaðra.



Herra forseti. Hæstv. félmrh. hafði kynnt stjórnarandstæðingum þetta frv. sitt áður en hann flutti það og óskaði eftir því við okkur Alþfl.-menn, að við féllumst á að greiða gang frv. hér í þinginu þannig að það gæti orðið að lögum á þeim fáu starfsdögum sem eftir eru af Alþingi. Þingflokkur Alþfl. hefur tekið þessa málaleitan hæstv. félmrh. til umræðu og hefur fallist á að greiða gang þessa máls fyrir sitt leyti.



Herra forseti. Ég mæli hér fyrir máli á þskj. 518 um lagmetisiðnað og Þróunarsjóð lagmetisiðnaðarins, eins og heiti frv. er eins og það kemur frá hv. Ed. Frv. þetta var lagt fram fyrir alllöngu hér í þinginu og hefur fengið athugun í Ed. Iðnn. þeirrar hv. deildar hefur gert á því nokkrar breytingar, sem fyrir liggja á þskj. 863, og m. a. breytt heiti frv. og gert nokkrar breytingar er varða Þróunarsjóð lagmetisiðnaðarins, stjórn hans. Gera breytingar, sem samþ. voru í Ed. á frv., ráð fyrir að I. kafli laganna um Sölustofnun lagmetis eða um lagmetisiðnað, eins og hann heitir nú, hafi takmarkaðan gildistíma eða til ársloka 1982. Efni þessa frv. ætla ég ekki að fara hér út í í einstökum atriðum. Hv. alþm. hafa eflaust kynnt sér það. En meginbreytingarnar frá gildandi lögum eru raktar í sjö liðum á bls. 4 í athugasemdum við lagafrv. á þskj. 518. Herra forseti. Ég legg til að að lokinni þessari umr. verði málinu vísað til hv. iðnn. þessarar deildar.



Herra forseti. Eins og fram kemur í grg. með þessu frv. skipaði hæstv. landbrh. nefnd í marsmánuði s. l. til að gera tillögur um æskilega þróun loðdýraræktar. Nefndin komst að þeirri niðurstöðu, að brýnt væri að gera breytingu á lögum um loðdýrarækt, en þau lög eru frá 1969 og vorn lögfest við allt aðrar aðstæður en nú eru. Af því leiddi að nefndin tók til við að semja þetta frv., sem hér er til umr., ásamt þeirri grg. sem með því fylgir. Þessu verki var ekki lokið fyrr en fyrir nokkrum dögum og þá var hæstv. ríkisstj. búin að ganga frá lista yfir þau mál sem að er stefnt að lögfesta fyrir þinglok. Formaður nefndarinnar, Haukur Jörundsson, og Jónas Jónsson búnaðarmálastjóri komu á fund okkar hv. þm. Egils Jónssonar, formanns landbn. Ed., til að kanna hvort við sæjum einhverja leið til að koma umræddu frv. í gegnum þingið á þessu vori. Við hétum því, að ef hæstv. landbrh. færi þess á leit við aðra hvora nefndina að flytja þetta frv. mundum við í sameiningu gera það sem í okkar valdi stendur til að greiða fyrir því að þetta frv. kæmist í gegnum þingið nú fyrir þinglokin. Landbn. beggja deilda hafa fjallað um þetta mál sameiginlega og leggja fram brtt. á þskj. 860 sem við stöndum sameiginlega að að flytja. Lögin um loðdýrarækt, sem eru raunar einvörðungu um minkarækt, eru frá 1969. Minkarækt var hafin hér 1970 á einu búi og sex búum 1971, en áttunda búið reis 1972. Búin voru öll fremur stór, eins og gert var ráð fyrir í lögunum, og gekk rekstur þeirra misjafnlega svo ekki sé meira sagt. Nú eru starfandi í landinu fimm minkabú. Refarækt var tekin upp árið 1979 og eru nú rekin átta refabú í landinu. Ráðunautur í loðdýrarækt var ráðinn til Búnaðarfélags Íslands 1974, en þegar lögin voru sett var enginn slíkur starfandi í landinu og því ýmislegt falið veiðistjóra sem eðlilegt verður að telja að ráðunautur annist eða ráðunautur og veiðistjóri í sameiningu. Að fenginni þessari reynslu af loðdýrarækt og fyrir þær aðstæður, sem nú eru í landinu, hefur vaknað verulegur áhugi á loðdýrarækt meðal bænda. Ætla má að um eða yfir 30 bændur hefji loðdýrarækt á þessu ári a. m. k., ef þetta frv. verður að lögum. Þær breytingar, sem hér er lagt til að gerðar verði á lögunum, taka mið af þeim aðstæðum og stefna að því að aðgengilegra verði fyrir bændur að taka upp þá búgrein án þess að í nokkru sé slegið af raunhæfum kröfum um vörslu loðdýra og eftirlit með búgreininni. Þá kveða þær skýrar á um að Búnaðarfélag Íslands hafi umsjón með loðdýraræktinni í umboði landbrn. á sama hátt og er um aðrar búgreinar. Það felst í þessu frv. og er breyting frá gildandi lögum, að stefnt er að því að draga úr stofnkostnaði án þess að það komi niður á öryggisþættinum. Það á að leyfa að hafa loðdýrabú í gömlum byggingum, en gera þær þannig úr garði að fyllsta öryggis sé gætt. Það á að fella úr lögum að skylt sé að hafa girðingar umhverfis skálana sem búin eru starfrækt í, þar sem í ljós hefur komið að í ýmsum tilfellum hafa þær reynst lítil eða jafnvel engin vörn ef dýr sleppa út úr húsi á annað borð. Það á að hafa stjórn á því, hvernig þessi búrekstur þróast, og krefjast þess, að kunnáttumaður sé á hverju búi. Búnaðarfélag Íslands á að halda uppi leiðbeiningarstarfsemi og þá fyrst og fremst ráðunauturinn í loðdýrarækt og svo aðrir ráðunautar eftir því sem þurfa þykir, en ekki veiðistjóri einn, eins og er eftir gildandi lögum. Það er verulegur áhugi í ýmsum byggðarlögum að fara út í þessa framleiðslu. Það er talið að mjög mikið fóður falli til á hverju ári sem ekki nýtist nú, bæði frá fiskvinnslustöðvum og sláturhúsum, sem sé tilvalið fóður handa ýmsum loðdýrum. Ef þetta frv. verður lögfest nú er talið líklegt að 30–40 einstaklingar fari á þessu sumri að hefja framkvæmdir og búa sig undir að stofna loðdýrabú, fái þeir tilskilin leyfi og fjármagnsfyrirgreiðslu. Landbn. Nd. er sammála um að leggja til að þetta frv. verði samþykkt með þeim breyt. sem eru á þskj. 860.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð. Það segir hér að 1. gr. þessa frv. sé óbreytt frá gildandi lögum. Það væri fróðlegt að fá að heyra hvort oft hafi til þess þurft að koma að landbrh. skæri úr ágreiningi um hvort dýrategund skyldi teljast til loðdýra eða ekki. Sömuleiðis þætti mér gaman að heyra frá formanni nefndarinnar og frsm., hvort hann telji að það sé hægt að leggja á hvaða landbrh. sem er að skera úr um hvort ákveðin dýrategund teljist til loðdýra eða ekki, hvort þeir almennt hafi þekkingu á þessu. Ég veit að núv. landbrh. hefur mjög víðtæka þekkingu á þessu sviði, en það er ekki víst að hann verði hér um alla framtíð. Þá gæti kannske verið nauðsynlegt að breyta lögunum ef það kæmi annar sem hefði ekki vit á þessu og gæti ekki kveðið upp úrskurð um hvort viðkomandi dýrategund skuli teljast til loðdýra eða ekki. Í öðru sambandi var sagt um annað að það væri teygjanlegt hugtak og loðið. Það getur verið erfitt að kveða upp slíkan úrskurð. Við skulum t. d. segja að allt í einu yrði það í tísku að kattaskinn væru verðmæt og sóst eftir þeim. Væri t. d. núv. landbrh. tilbúinn að úrskurða ketti loðdýr ef menn vildu fara að rækta þessar skepnur? Ég spyr vegna fákunnáttu minnar í þessum málum, af því að vitrir menn ræða þessi mál og hafa fjallað um frv. og brtt. En ef þetta er kjánalega spurt bið ég menn að taka viljann fyrir verkið því að menn vilja alltaf reyna að fræðast eitthvað um það sem þeir vita lítið um.



Herra forseti. Ég vil taka undir það með hv. síðasta ræðumanni, að þessi setning í lögunum, eins og þau hafa verið frá 1969, er nokkuð sérkennileg svo ekki verði meira sagt. En ég ætlaði ekki að fjalla um það. Ég er einn af nefndarmönnum sem skrifa undir það frv. sem hér liggur fyrir, og legg til að það verði samþykkt. Ég er hlynntur því, að bændum gefist kostur á að taka upp nýjar svonefndar hliðarbúgreinar, en varðandi þetta mál vil ég beina nokkrum orðum til hæstv. landbrh., sem ég bið hann að geyma í minni, einfaldlega vegna þess að ég óttast nokkuð að hér kunni að fara af stað skriða sem menn hafi ekki kannað nógu rækilega hvað kunni að hafa í för með sér. Það liggur nú fyrir hjá Búnaðarfélagi Íslands eða búnaðarmálastjóra að um 60 bændur, 60 menn, hafa óskað eftir leyfi til að fá að stofna refabú. Um 30 aðrir hafa óskað eftir leyfum til að stofna annars konar loðdýrabú. Þarna er því um að ræða 90 umsóknir. Hugmyndin með breytingum á lögunum er að bændur geti haft ákveðinn, tiltekinn fjölda refa í búum við heimili sín í sveitum og myndað þannig hverfi loðdýrabúa sem síðan styðjast við fóðurstöðvar eða eldhús, eins og það hefur verið nefnt. Ég innti mjög rækilega eftir því og raunar aðrir nefndarmenn, þegar búnaðarmálastjóri kom á fund nefndarinnar, sem hann gerði raunar tvisvar, hvaða arðsemiútreikningar hefðu verið gerðir á þessu máli. Ég óttast nokkuð þá þróun sem kann að fylgja í kjölfarið á samþykkt þessa frv., þessara breytinga, ef ekki verður gætt vandlega að því, að ekki verði of hratt af stað farið. Það er augljóst og hlýtur að liggja í augum uppi, að bændur þurfa að bæta sér með einhverju móti það tap sem þeir nú verða fyrir vegna þess, hve miklar skorður hafa raunverulega verið settar við landbúnaðarframleiðslu í landinu. Auðvitað er eðlilegt og sjálfsagt að menn reyni nýjar leiðir eins og þessa. Ég vil minna á að fiskeldi, þ. e. eldi laxfiska og silungs, hefur náð mjög skjótum framförum hér á landi og margir hafa tekið upp þá hliðarbúgrein, ef svo mætti orða það, en því miður hefur stjórnun þeirra mála algjörlega farið úr böndunum. Það liggur nú ljóst fyrir, að vegna þess að ekki var hafður hemill á stofnun fiskeldisstöðva í landinu er nú svo komið vegna markaðstregðu á seiðum að 2–3 stöðvar standa frammi fyrir hreinu gjaldþroti. Ég vil líka minna á að það átti að verða sveitum þessa lands til mikils framdráttar að stofna þar prjónastofur. Þetta hefur verið gert á nokkrum stöðum. Ég veit um prjónastofur sem hafa ekki prjónað eina einustu peysu. Ég vil benda á þetta vegna þess að verði of hratt af stað farið í þetta mál getur farið svo að Alþingi fái reikninginn fyrr eða síðar ef þarna tekst miður. Ég vil líka benda á að þetta er kostnaðarsamt fyrirtæki. Þó að bændur eigi hús, annaðhvort gripahús eða hlöður, sem þeir geta breytt í refabú, kosta dýrin mikið. Það er talið að stofnkostnaður við hverja læðu sé um 8000 kr., og þá er ekki reiknað með fóðurstöð eða eldhúsi sem kostar á bilinu 60-80 gamlar milljónir. Það liggur fyrir að slík hverfi verða mótuð víða á landinu. Búnaðarmálastjóri skýrði frá því, að það væri m. a. í Vestur-Barðastrandarsýslu, í Skagafirði, þar sem Sauðárkrókur yrði fóðurmiðstöðin eða þar yrði fóðurhúsið, á Hólabúinu, þar sem yrði kennslubú, við Eyjafjörð á Dalvík og við Grenivík, í Suður-Þingeyjasýslunni í Aðaldal og Reykjadal, í Vopnafirði, á Jökuldal, í Árnes- og Rangárvallasýslum og Höfn í Hornafirði. Ég vil vegna þessa máls óska eftir því við hæstv. landbrh., að hann hafi fulla aðgát og fylgist mjög nákvæmlega með því, að þetta mál fari ekki úr böndunum. Ég skil mjög vel að bændur sjái þarna nokkra ljósglætu í þeim erfiðleikum sem að þeim steðja núna. En erfiðleikarnir gætu orðið miklu meiri ef ekki yrði farið varlega af stað. Ég hefði í sjálfu sér talið eðlilegt að það hefði verið gerð tilraun með slík loðdýrahverfi, eins og nú er ætlunin að koma á fót, og það látið koma greinilega í ljós, hver hin eiginlega arðsemi er. Hún er ugglaust talsverð um þessar mundir vegna þess háa verðs sem nú er á refaskinnum. En hvað gerist ef það yrði verðfall á þeim skinnum?



Herra forseti. Ég vil byrja á því að þakka hv. landbn. fyrir hvað skjótt og drengilega hún hefur brugðist við að flytja þetta mál og koma því hér til 2. umr. Eins og fram kemur er frv. flutt af nefndinni að minni beiðni, aðallega vegna þess hve það var seint tilbúið og samið af þeirri nefnd sem greint hefur verið hér frá. Ég vil geta þess, að í grg. frv. hefur fallið niður nafn eins nm. og bið ég velvirðingar á því fyrir hönd þeirra sem settu saman þessa grg., en það er nafn Einars E. Gíslasonar ráðunautar frá Skörðugili, sem tók þátt í þessu starfi. Frv. er flutt til að færa lög um loðdýrarækt nokkuð til samræmis við þá þróun sem nú er stefnt að í þessum málum, þ. e. að gera það mögulegt að loðdýrabú geti orðið búgrein meðal bænda almennt, sem er nokkuð annað en stefnt var að í upphafi þegar þessi lög voru sett, en þá var gert ráð fyrir fáum og stórum búum á landinu. Að öðru leyti ætla ég ekki að taka tíma til að ræða frv. efnislega. Það hefur verið gert af hv. formanni landbn. Ég vil gjarnan taka undir þau varnaðarorð sem fram komu frá hv. þm. Arna Gunnarssyni. Ég tel að það sé mikil ástæða til að fara ekki allt of hratt í þessum efnum og hafa nokkurn vara á sér. Við ráðum ekki markaði og verðsveiflur eru nokkuð tíðar á skinnamörkuðum heimsins. Ég vil taka það fram, að þótt umsóknir hafi borist, eins og hann gat um, frá allt að 90 aðilum víðs vegar um landið verður ekki á þessu ári unnt að samþykkja allar þær umsóknir eða verða við þeim - a. m. k. ekki á þann máta að tryggt verði fjármagn þar til aðstoðar. Ég tel einnig að það sé nauðsynlegt að byggja þessa starfsemi upp með nokkru skipulagi þannig að þessi loðdýrabú eða t. d. refabúin byggist upp í nánd við fóðurmiðstöðvar. Hefur þegar verið byrjað á því að byggja þessa starfsemi upp í grennd þeirra fóðurmiðstöðva sem eru til, t. a. m. á Sauðárkróki, í Grenivík og á Dalvík. Einnig hefur verið hafinn undirbúningur að fóðurstöð í Vestur-Barðastrandarsýslu. Fóðurstöð er grundvallaratriði í þessum rekstri. A þessu ári verður væntanlega unnið að undirbúningi slíkra fóðurstöðva á Austurlandi og væntanlega einnig á Suðurlandi. Er ástæða til að ítreka að það er grundvallaratriði til að þessi búgrein geti þrifist hjá bændum að þeir hafi aðgang að slíkum stöðvum. Ég vil þó ekki slá neina varnagla umfram það að taka undir það sem fram kom hjá hv. þm. Árna Gunnarssyni, að fara þarf með nokkurri gát í þessum efnum eins og annarri nýrri starfsemi sem við erum að byggja upp á landinu. Hann taldi að uppbygging fiskeldisstöðva eða fiskræktarmálin hefðu farið úr böndunum. Það má e. t. v. segja, ef þetta er rétt, að væntanlega hefði þurft að flytja lagafrv. til að geta komið í veg fyrir að byggðar væru fiskeldisstöðvar. Ég hef ekki talið það unnt. Hins vegar hefur verið ráðstafað fé til fiskeldisstöðva af sérstöku fjármagni sem landbrn. hefur haft yfir að ráða, einungis að því marki að þar væri um stöðvar að tefla sem að meginhluta væru í eigu bænda og samtaka bænda og tengdust landbúnaðinum í sinni starfsemi með ótvíræðum hætti. Það, sem einstaklingar og stór hlutafélög hafa unnið án atbeina landbrn. í þessum efnum, hefur ekki verið talið fært að hindra með sérstakri löggjöf. Ég vænti þess, að þetta sé skýrt og ef þau sjónarmið eru uppi, að ástæða þyki til að setja slíka löggjöf, komi slíkar ábendingar eða frumvörp fram á næsta Alþingi. Um aðra þætti í sambandi við aukningu atvinnulífs í sveitum skal ég ekki fjalla. Ég þekki hins vegar enga prjónastofu sem ekki hefur prjónað. Yfirleitt hafa þær prjónastofur, sem ég þekki, orðið til verulegrar styrktar og hafa gengið sæmilega vel sem betur fer. Til að tefja ekki tíma vil ég ljúka þessu með því að gera tilraun til að svara hv. 1. þm. Vestf., sem spurði í fyrsta lagi hvort landbrh. hefði oft þurft að skera úr því, hvort tiltekin dýrategund teldist til loðdýra eða ekki. Ég get því einu svarað um þennan þátt í máli hv. þm., að síðan ég kom í rn. hef ég ekki þurft að skera úr neinu slíku vafaatriði, en til þess getur auðvitað komið. Það er rétt hjá honum, að það getur verið bæði loðið og teygjanlegt hvort eitthvert dýr telst loðdýr eða ekki. Það er hins vegar sýnilegt að sú nefnd, sem hefur sett saman þetta frv., treystir fyllilega landbrh., bæði mér og öðrum, til að fella slíkan úrskurð. Ég mun auðvitað ekki undan því skorast í minni tíð ef til þess kemur. Ég vil segja það að lokum um þetta efni, að ég hygg að ég muni geta stuðst við skilgreiningu fyrrverandi þm. Mér er sagt að hann hafi löngu fyrir mína þingmannstíð flutt frv. um loðdýrarækt og talað fyrir því í löngu máli, en í þeirri framsöguræðu kom m. a. fyrir þessi setning: „Loðdýr er í eðli sínu spendýr, sem er loðið, og snúa hárin venjulega út.“



Varaformaður fjh.- og viðskn., hv. 7. þm. Reykv., ætlar að hlaupa í skarðið fyrir formanninn og flytja framsögu fyrir fjh.- og viðskn.



Herra forseti. Það er ekki létt að hlaupa í skarðið fyrir formann fjh.- og viðskn. Nd. Þó er þetta svo einfalt og skýrt mál að ég held að um það þurfi ekki að verða neinar umr. og enginn ágreiningur sé um eitt eða neitt. Nefndinni barst á sínum tíma frv. frá hv. þm. Albert Guðmundssyni, 138. mál, þskj. 165, sem fjallar um niðurfellingu tolla á ungbarnamat, nánast fæðu sérstaklega tilreiddri fyrir ungbörn og sjúka. Það kemur í ljós að í þeirri torskildu skrá, sem heitir tollskrá og er flestum óskiljanleg, er barnamatur og sérstaklega tilreidd fæða fyrir sjúka tolluð víða í 70%, en innflutt gæludýrafóður fyrir hunda og ketti er án nokkurra tolla. Nefndin leitaði umsagnar fjmrn. og það féllst á skoðun n., sem var einróma að fella niður tolla af þeim vörum sem nefndar eru á þskj. 827: Fæða sérstaklega tilreidd fyrir ungbörn og sjúka. Þar verði tollur felldur niður með öllu. Fæða sérstaklega tilreidd fyrir ungbörn. Sömuleiðis. Neyðarmatvæli í auðkenndum umbúðum svo og fæðutegundir sérstaklega tilreiddar sem fæða fyrir ungbörn og sjúka. Þetta verði allt saman fellt niður. Í 2. lið eru nefnd sérstök tollnúmer og lagt til að verði felldir niður tollar af þeim. Nefndin er einróma í því - og tekur þar samstöðu með fjmrn. - að breyta þessu í samræmi við tillögu Alberts Guðmundssonar um að fella niður tolla á þessu sérstaka fæði fyrir ungbörn og sjúka, ég tala nú ekki um ósköpin þegar innflutt fæða fyrir hunda og ketti er tollfrjáls. Brtt. er á þskj. 827 og er einróma af nefndinni lagt til að hún verði samþykkt.



Herra forseti. Ég skal reyna að ljúka máli mínu fyrir kl. þrjú, en ég vil ekki láta hjá líða að þakka fyrst og fremst varaformanni n. fyrir að hlaupa í skarðið fyrir formann og mæla fyrir nál. þannig að þetta litla frv. mitt, sem ég flyt á þskj. 165, nái fram að ganga. Eins og kemur fram í grg. var frv. þetta flutt til að fella niður tolla af matvælum, sem sérstaklega eru ætluð ungbörnum, og leiðrétta mikið misrétti sem er á tollskránni og virðulegur talsmaður fjh.- og viðskn. gat um áðan. Ég vil einnig þakka fjmrh. fyrir það brautargengi, sem hann hefur veitt þessu frv., og félögum mínum í fjh.- og viðskn. fyrir undirtektir og lýsa yfir að það er algjör samstaða um þá brtt. sem n. hefur flutt, enda er ég þar meðflm. að. Ég vil leyfa mér að vona að hv. þdm. taki vel undir afgreiðslu þessa máls nú og veiti því áfram brautargengi því hér er um réttlætismál að ræða.