Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Við flytjum á þskj. 332, hv. þm. Oddur Ólafsson, Jón Árm. Héðinsson, Ingi Tryggvason og ég, eftirfarandi frv. um breyt. á umferðarlögum nr. 40 frá 1968: „1. gr. Aftan við 59. gr. 1. komi ný málsgr., svo hljóðandi: Skylt er ökumanni og farþega bifhjóls að nota hlífðarhjálm við akstur. 2. gr. Lög þessi öðlast þegar gildi.“ Í stystu grg., sem ég hef átt aðild að að semja, segir: „Höfuðmeiðsli, er leiða til örkumla eða bana, eru uggvænlega tíð í bifhjólaslysum. Löggæslumenn og læknar eru samdóma um að bifhjólamönnum sé mikil vörn í hlífðarhjálmum - og nefna dæmi þess. Notkun hjálma þessara hefur færst í vöxt síðari árin, en æskilegt er talið að kveðið verði á um hana í lögum.“ Það er að segja af tilorðningu þessa frv., að fyrir skemmstu kom heim til mín ungur maður á tveimur hækjum þeirra erinda að ræða það við mig hvort ekki mundi vera hægt að fá það sett í lög að ekki megi aka mótorhjóli án öryggishjálms og gilti það jafnt um farþega sem ökumann. Þessi ungi maður hafði lent í árekstri á bifhjóli sínu á Skúlagötu í nóvember í haust. Sjálfur var hann með hlífðarhjálm og hélt því lífi, hlaut aðeins nokkur slæm beinbrot, eins og hann orðaði það og göngulag hans og limaburður allur bar ótvírætt vott um, en er nú á batavegi. Systir hans, sem var farþegi á mótorhjólinu, var ekki með hlífðarhjálm. Hún hlaut höfuðmeiðsli sem leiddu hana til bana loks nú í byrjum febrúar. Ég hét því að taka þetta mál til athugunar og fá til liðs við mig góða menn að gera það sem rétt teldist í málinu. Ég ræddi síðan þetta sérstaka vandamál við menn úr umferðarlögreglunni, þ. á m. Óskar Ólason yfirlögregluþjón, sem tjáði mér að það væri samdóma álit lögreglumanna að nauðsynlegt væri að kveða á um það í lögum að notkun hlífðarhjálma væri skylda við akstur á mótorhjólum. Enda þótt það yrði nú æ tíðara að eigendur mótorhjóla notuðu þessa hjálma, væri það ekki algilt og eins væri hitt tiltakanlegt, að farþegarnir á mótorhjólunum væru allt of oft hlífðarhjálmalausir. Ég ræddi þetta líka við lækna sem sinna slysavöktum á sjúkrahúsunum, fékk þar samsvarandi upplýsingar. T. d. tjáði mér Haukur Kristjánsson yfirlæknir á slysavarðstofu Borgarspítalans að ótrúlega margir unglingar hlytu höfuðáverka á bifhjólunum sem líkur væru til að þeir hefðu ekki hlotið ef þeir hefðu haft hlífðarhjálma, allt of margir þeirra hlytu örkuml af þessum völdum og enn aðrir dauða. Nú er skemmst af því að segja, að eftir að ég hafði aflað mér þessara upplýsinga rann það upp fyrir mér, að fyrir Nd. lá frv. um breyt. á umferðarlögum, flutt af frú Sigurlaugu Bjarnadóttur og Ellert B. Schram, þar sem kveðið er á um notkun hlífðarhjálma. Aftur á móti kom í ljós að í frv. þessu eru ráðgerðar fleiri - vafalítið nytsamlegar, en umdeildar breytingar á umferðarlöggjöfinni. Frv. þetta, sem lagt var fram á þingi í fyrra, fékk ekki afgreiðslu, m. a. vegna deilu um ákvæðin um skyldu til að nota bílbelti. Og enn er deilt um þetta frv. í Nd. Ég ræddi málið við frú Sigurlaugu Bjarnadóttur, þ. e. a. s. um það atriði sem að öryggishjálmunum lýtur eða hlífðarhjálmunum, og hún tjáði mér glaðlega að hún væri því meira en samþykk að þetta atriði yrði flutt sérstaklega í lagafrv. í Ed. og sagði sem svo - af drengskap í líkingu við Bergþóru forðum - að fyrir sér vekti það eitt að þetta mál kæmist fram í hversu mörgum hlutum sem það yrði. Af viðræðum mínum við umferðarlögregluþjóna komst ég að því, að það eru fleiri atriði varðandi bifhjólaaksturinn sem lögreglumenn telja að færa þyrfti í lög, svo sem óleyfilegt sé að breyta aflvél bifhjólanna þannig að þau nái meiri hraða en leyfilegur er samkv. lögum. Þótt þess háttar hömlum hafi verið komið á aflvélar mótorhjólanna, þá freistast ungt fólk til þess að fjarlægja þá til þess að ná meiri hraða. Þetta telja löggæslumenn ákaflega óæskilegt. Önnur er sú árátta ungra manna, sem aka mótorhjólum, að koma því til leiðar með lítils háttar breytingu að hærra heyrist í þeim heldur en góðborgurunum þykir notalegt, sérstaklega snemma morguns. Með þessum hætti er m. a. hægt að auka afl vélarinnar. Einnig þetta telja löggæslumenn mjög óæskilegt og vildu gjarnan að kveðið yrði á um það í lögum að slíkt væri óleyfilegt. En svo ég vitni í Óskar Ólason yfirlögregluþjón, þá sagði hann að þetta væru önnur atriði sem ekki ætti að blanda saman við ákvæðin um notkun hlífðarhjálmanna. Bráðnauðsynlegt væri að fá það leitt í lög tafarlaust, að ökumönnum og farþegum á bifhjólum væri skylt að nota hlífðarhjálma, því með hverjum mánuði sem líði ykist hættan á því að enn fleiri hlytu af því bana eða örkuml að aka án þess að nota slíka hjálma. Það er sem sagt skoðun löggæslumanna og lækna, sem búa um meiðsli af völdum bifhjólaslysa, að það sé nauðsynlegt að færa það í lög, binda það í lögum, að ökumenn bifhjóla og farþegar þeirra noti hlífðarhjálma. Ég fæ ekki betur séð en að viðurlög í umferðarlögunum eigi að nægja til aðhalds í þessu efni eins og um önnur efni umferðarlaga. Ég óska þess að frv. verði að umr. lokinni vísað til samgn.



Herra forseti. Það hafa orðið mörgum vonbrigði, sem að heilbrigðismálum vinna, að þrátt fyrir það að tekist hafi að útrýma skæðum sjúkdómum og sjúkdómum sem höfðu verið e. t. v. aðalskaðvaldar þjóðarinnar um langan tíma, þrátt fyrir það að tekist hafi að snúa blaðinu við í þeim efnum að smitsjúkdómar yrðu ekki lengur stórvandamál, þá hefur ekki tekist að fækka svo að nokkru nemi þeim sem vegna sjúkdóma eða slysa verða öryrkjar um lengri eða skemmri tíma. Þetta er vegna þess að ýmsar þjóðfélagsbreytingar hafa orðið til þess að aðrar sjúkdómsorsakir hafa komið meira í sviðsljósið og orðið meira áberandi þegar þeim sjúkdómum lauk sem áður höfðu verið hvað mestir skaðvaldar. Því er ekki að neita að umferðarhraðinn er allstórvirkur í þessu efni og veldur fjölda manns í þessu landi mikilli örorku og mörgum nýjum tilfellum á hverju ári. Þrátt fyrir mikla viðleitni til þess að ráða bót á þessu verður tiltölulega lítið ágengt. Eitt er þó víst, að bifhjólin eru undir þá sömu sök seld og opnu bílarnir voru áður, að ef árekstur verður eða ef illa fer um stjórnina, þá eru slys af þeirra völdum oft mjög alvarleg og leiða til mikils áverka og varanlegs skaða. Það er vegna þess arna sem þetta frv. er flutt, til þess að lögreglan, ef hún sér mann með óvarið höfuð á bifhjóli, geti gripið í taumana og hjálpað til með að veita það mikla öryggi sem hjálmarnir eru. Ég held að öllum jafnaði séu þeir, sem bifhjólum aka, með höfuðhlífar. En þrátt fyrir það eru þó allt of margir sem vanrækja þetta sjálfsagða öryggisatriði, og því held ég að það sé mikil nauðsyn að fá þetta frv. samþ.



Herra forseti. Ég hef leyft mér að flytja á þskj. 335 frv. til l. um breyt. á umferðarlögum, nr. 40 frá 23. apríl 1968, svo hljóðandi: 1. gr. Við 40. gr. laganna bætist 5. mgr., svo hljóðandi: Þegar ökumaður auðkennds almenningsvagns í þéttbýli gefur merki um akstur frá auðkenndri biðstöð skal stjórnendum annarra ökutækja skylt að draga úr hraða, eða nema staðar, til þess að hinn auðkenndi almenningsvagn eigi greiða leið út í umferðina. Ákvæði þetta leysir þó eigi ökumann almenningsvagnsins undan öðrum ákvæðum þessara laga né því að sýna ítrustu varúð við akstur frá biðstöð.“ Ég vil geta þess í upphafi máls míns, að þetta mál hefur verið mikið rætt í borgarstjórn Reykjavíkur og eins innan stjórnar Strætisvagna Reykjavíkur, og hafa staðið í broddi fylkingar innan stjórnar Strætisvagnanna forstjóri Strætisvagna Reykjavíkur, Eiríkur Ásgeirsson, og Þorbjörn Broddason borgarfulltrúi. Niðurstaðan úr öllum þessum umr. þar varð sú, að borgarfulltrúarnir Kristján Benediktsson og Sigurjón Pétursson fluttu till. í borgarstjórn, svo hljóðandi: „Borgarstjórn felur umferðarnefnd og borgarráði að beita sér fyrir þeirri breytingu á umferðarlögum, að almenningsvögnum verði veittur forgangur við akstur úr viðkomustöðum þeirra út í umferðina.“ Þessi till. þeirra borgarfulltrúanna, Kristjáns Benediktssonar og Sigurjóns Péturssonar, var samþ. með öllum greiddum atkv. í borgarstjórn. 2. gr. frv. hljóðar svo: „Lög þessi öðlast þegar gildi.“ Grg., sem ég leyfi mér að lesa upp, með leyfi hæstv. forseta er svo hljóðandi: „Á undanförnum árum hafa verið umr. um það víða um lönd hvort veita beri almenningsvögnum forgang við akstur af biðstöðvum út í umferð. Þannig var þetta mál rætt á ráðstefnu, sem haldin var á vegum Sameinuðu þjóðanna í Vínarborg í okt. 1968. Í ályktun ráðstefnunnar er mælt með því við aðildarlöndin, að þau taki upp í löggjöf sína ákvæði um þetta efni. Á ráðherrafundi Evrópuráðsins, sem haldinn var í Genf árið 1971, var þetta mál einnig rætt og afgr. á svipaðan hátt og á Vinarráðstefnunni. Norræna umferðarlaganefndin, sem vinnur að samræmingu á umferðarlögum, hefur gert tillögu um forgang almenningsvagna í samræmi við samþykkt áður nefnds Vínarfundar. Framangreindar samþykktir leiddu til þess, að ákvæði um forgang almenningsvagna frá biðstöðvum hafa verið lögleidd í ýmsum löndum. Á Norðurlöndum hafa þannig Svíþjóð, Danmörk og Noregur lögtekið ákvæði um þetta efni. Um Finnland er ekki vitað. Hér á landi hafa þessi mál verið til umr. hin síðari ár, m. a. á nokkrum fundum stjórnar Strætisvagna Reykjavíkur og umferðarnefndar Reykjavíkur. Hefur þar komið fram það álit Strætisvagna Reykjavíkur, að forgangur til handa almenningsvögnum muni flýta fyrir ferðum vagnanna og auðvelda þeim þannig að standast tímaáætlun. Er það álit ekki vefengt, enda þótt vitað sé að margir ökumenn láti almenningsvögnum í té forgang þegar ekið er frá biðstöð, án þess að um lagaskyldu sé að ræða. Á fundi borgarstjórnar Reykjavíkur 21. júní 1973 var þetta mál á dagskrá, og á þeim fundi samþ. borgarstjórn svo hljóðandi tillögu: „Borgarstjórn felur umferðarnefnd og borgarráði að beita sér fyrir þeirri breytingu á umferðarlögum, að almenningsvögnum verði veittur forgangur við akstur af viðkomustöðum þeirra út í umferðina.“ Umferðarnefnd mælir með því að sú breyting, sem hér um ræðir, verði gerð á umferðarlögunum. Ég vil taka það fram, að mér hefur góðfúslega verið bent á að það þurfi að koma annaðhvort inn í lögin eða kannske nægi að setja það í reglugerð, að auðkenna bæði almenningsvagna og eins biðstöðvar þeirra á sérstakan hátt, þannig að það yrði samræmt um landið allt. Ég vona að sú n., sem kemur til með að fjalla um þetta frv., geri þá breyt. sem ég minntist hér á. Það er ekki nauðsynlegt að ég hafi um þetta mörg orð. Ég held að það liggi ljóst fyrir hvað hér er um að ræða. En ég vil leyfa mér að gera það að till. minni að frv. verði vísað til allshn. og hljóti þar skjóta afgreiðslu.



Herra forseti: Ég tel að hér sé hreyft góðu máli og nauðsynlegu. Ég hygg að raunar hafi verið lögð of lítil áhersla á uppbyggingu almenningsvagnakerfisins hér á þéttbýlissvæðinu við Faxaflóa og mönnum hafi sést óþarflega mikið yfir þörf þeirra aðila, sem standa að þessari almenningsþjónustu, fyrir sérstakan aðbúnað. Ég er þeirrar skoðunar að framundan séu þau ár að þörfin fyrir almenningsvagna muni aukast jafnt og þétt af ýmsum ástæðum og þá fyrst þeirri, að rekstur einkabila muni af ýmsum ástæðum verða æ dýrari eftir því sem á líður. Ég geri mér grein fyrir því, sem hv. flm. þessarar till. minntist á, að nauðsynlegt getur verið að kveða sérstaklega á um það með hvaða hætti á að merkja sem greinilegast biðstöðvar almenningsvagnanna eða stansana, þar sem þeir taka fólk og eiga að njóta þessara sérstöku réttinda í umferðinni. Mætti einnig segja mér að nauðsynlegt yrði að kveða á um það í reglugerð sérstaklega, með hvaða hætti eigi að útbúa biðstöðvarnar, þannig að þessi sérstaki réttur almenningsvagnanna til að komast út í umferðina verði sem áhættuminnstur fyrir aðra vegfarendur. En það er eftir sem sagt að fjalla um málið í n. Ég mun veita því það atfylgi í n. sem ég get og þá reyna að stuðla að því að sérfróðir menn verði til kvaddir til þess að málið verði sem best úr garði gert.



Herra forseti. Fjh.- og viðskn. hefur haft til athugunar frv. til l. um ráðstafanir til að draga úr áhrifum olíuverðhækkana á hitunarkostnað íbúða o. fl. og rætt það á nokkrum fundum. N. mælir með samþykkt frv., eins og fram kemur í áliti hennar á þskj. 337, með þeim breyt. sem fram koma í till. á þskj. 338. Fjarverandi afgreiðslu málsins voru Axel Jónsson og Jón G. Sólnes. Ragnar Arnalds og Jón Árm. Héðinsson skrifa undir með fyrirvara vegna óánægju þeirra með þá fjárhæð sem ákveðin var á fjárl. þessa árs til greiðslu þeirra verkefna sem frv. þetta fjallar um. Eins og fram kom við 1. umr. málsins í þessari hv. d., er verið að útbúa ramma til skiptingar á því fjármagni sem fjárl. ætla hverju sinni til þess að draga úr þeim ójöfnuði sem margföldun á olíuverði á síðustu árum hefur valdið milli fólks eftir búsetu þess í landinu. Það munu hafa verið nokkuð skiptar skoðanir í upphafi um hvaða reglur skyldi hafa við úthlutun þessa fjármagns, en þrátt fyrir það hefur verið haldið þeirri reglu sem ákveðin var í upphafi, og með því frv., sem hér er til umr., er gert ráð fyrir að svo verði einnig framvegis. Við 1. umr. þessa máls var bent á tvo fámenna hópa í þjóðfélaginu sem hækkun olíuverðsins hefur bitnað mjög þungt á, án þess að nokkuð hafi verið reynt að draga úr því. Annars vegar eru það þeir sem enga möguleika hafa á að fá raforku til heimilisnota á annan hátt en með rekstri dísilstöðva. Það er reynsla þeirra, sem þær hafa þurft að nota, en síðan fengið rafmagn frá samveitu, að orkan frá þeim sé miklu dýrari. En þessir aðilar eru að verða svo fáir að sá styrkur, sem lagt er til að þeir fái samkvæmt fyrri lið brtt., skiptir heildina litlu, en getur munað nokkru fyrir þá sem hans mundu njóta. Hins vegar eru það þeir nemendur grunnskóla sem verða að dvelja í heimavist meðan á námi stendur, yfirleitt nokkra daga í viku, en síðan á heimilum sínum um helgar og verða því að hafa húsnæði á tveimur stöðum. Að vísu greiða viðkomandi sveitarfélög upphitunarkostnað heimavistarskólanna. En hann lendir þá beint á íbúum viðkomandi sveitarfélaga sem yfirleitt eru fámenn og búa við erfiða aðstöðu á margan annan hátt. Hér er um að ræða tiltölulega lágar upphæðir miðað við þá heildarupphæð sem varið er til þess að greiða niður olíuverðið. Lauslega áætlað er þetta um 3 millj. kr. samkvæmt hvorum lið brtt. Það er augljóst að með þessum ráðstöfunum verður ekki jöfnuð til fulls aðstaða þeirra aðila á því sviði sem ræðir um í frv., það verður aðeins gert með öðrum aðgerðum sem ég minntist aðeins á við 1. umr. þessa máls. En á meðan það hefur ekki verið gert er með þessum aðgerðum verið að reyna að draga nokkuð úr ójöfnuðinum.



Herra forseti. Eins og nál. hv. fjh.- og viðskn. ber með sér, var ég fjarverandi þegar þetta mál var afgreitt í nefnd. Ég vil því nota tækifærið til að lýsa með örfáum orðum afstöðu minni til þess. Ég held að það sé nú orðið nokkuð almenn skoðun manna, eins góð og sú fyrirætlan á sínum tíma var að leggja eitt söluskattsstig á og nota það fé, sem þannig fékkst inn, til þess að létta kostnaðarbyrði þeirra sem þurftu að hita upp íbúðir sínar með olíu, sem er náttúrlega miklu miklu meiri kostnaður en t. d. við að hita upp með jarðhita eða rafmagni, að eins og nú er komið hafi það markmið fjarlægst allmikið. Ég er þeirrar skoðunar að upphaflega, þegar þessar ráðstafanir voru framkvæmdar, hafi verið valin óhagstæðasta leiðin, sem völ var á, með því að miða greiðslur til heimilanna við það hve margir voru í hverju heimill. Ég benti á það í fyrra, þegar þessi mál voru til afgreiðslu í Alþ., að ég hefði talið eðlilegra að meginhluti þeirrar upphæðar, sem ætluð er til niðurgreiðslu í tilfellum eins og þessum, þ. e. a. s. þegar hitagjafinn er olía, yrði ákveðinn á heimili, hvort heldur það væri fjölmennt eða fámennt. Færði ég þá þau rök fyrir máli mínu, að það kostar jafnmikið að hita t. a. m. upp íbúð þar sem hjónin eru eftir og börnin farin í skóla til framhaldsnáms. Ég minnist á þetta nú vegna þess að ég sé í lok 1. gr. að viðskrn. á að ákveða fjárhæð styrks til einstaklinga og rafveitna með hliðsjón af fjárveitingu hverju sinni. Ég vil að þetta sjónarmið komi fram við umr. málsins og afgreiðslu hér í deildinni. Mér þætti ekki óeðlilegt, þegar sú reglugerð, sem væntanlega verður gefin út af viðskrn., verður samin, að þá verði tekið mið af þeim sjónarmiðum sem felast í þeim athugasemdum sem ég hef verið að gera hér grein fyrir. Ég vil ekki setja fætur fyrir samþykkt þessa frv., þó svo að ég sé að sumu leyti þeirrar skoðunar, eins og málum er háttað nú um ráðstöfun á þessu fé sem innheimt er af þegnunum, að mér er til efs hvort það eru ekki þó nokkuð mörg tilfelli sem þar er um að ræða að þegnarnir greiða mun meira gjald með því söluskattsstigi, sem þarna er álagt, heldur en sá styrkur nemur, sem þeir fá til baka til að standa straum af kostnaði vegna kyndingar íbúða sinna. En eins og ég sagði, ég vil ekki bregða fæti fyrir samþykkt frv. aðeins þótti mér ástæða til þess að vekja athygli á því sjónarmiði sem ég hef nú gert grein fyrir.



Herra forseti. Það var vitað, þegar hv. fjh.- og viðskn. fékk þetta frv. til meðferðar, að hún hefði lítið sem ekkert svigrúm til þess að breyta þar neinu á betri veg, þ. e. aukinn réttlætisveg. Þó hefur það nú tekist, vitanlega að einhverju leyti á kostnað þeirra sem áður hafa notið, en kannske ekki svo tilfinnanlega. Ég fagna því út af fyrir sig sérstaklega að heimavistarskólarnir skuli nú komnir þarna inn í með þeirri reglu sem hv. n. hefur sett upp. Við hv. þm. Stefán Jónsson höfum flutt tvisvar frv. um að jafna þetta nokkuð. Því hafði ekki verið sinnt og n. hafði ekki afgreitt það mál, þannig að ég hlýt að fagna því, að hér er komið mjög til móts við þær skoðanir sem við settum þar fram, þó ég hafi ekki athugað hver mismunur þarna kann að vera á. Það verður ekki af minni hálfu farið að ræða hér almennt um þann niðurskurð sem hefur orðið á hlut þeirra sem upphaflega áttu að njóta, það hefur verið áður gert. Aðeins vildi ég spyrjast fyrir um það, ef það hefði komið til umr. í n. og hefði verið kannað þar, miðað við það sem segir í lok 1. gr., að viðskrn. ákveði fjárhæð styrksins til einstaklinga og rafveitna með hliðsjón af fjárveitingu hverju sinni og síðan setji ráðh. með reglugerð nánari ákvæði um framkvæmd þessara laga, hvort n. sé kunnugt um það, hv. fjh.- og viðskn. eða formanni hennar, að rn. hafi í hyggju að breyta nú þessum greiðslureglum frá því sem verið hefur. Það hefur sem sagt heyrst, forstöðumenn sveitarfélaga hafa af því fregnir, að nú muni eiga að greiða þennan olíustyrk á fjögurra mánaða fresti í stað þriggja, og þeir eru ekki beint hressir yfir því, hvorki fyrir hönd síns sveitarfélags né einstaklinganna, ef rétt reynist. Nú veit ég ekki hvort þetta hefur komið þannig til umr. í n. að nokkuð sé vitað um það. En alla vega hafa sveitarstjórnarmenn af þessu spurnir, og til viðbótar þessu segja þeir að þetta sé mjög óhagstætt að því leyti til, að um áramót hefur desember einn staðið eftir með þessar greiðslur, það hefur verið greitt til sveitarfélaganna í des. fyrir mánuðina sept., okt. og nóv., en nú muni ætlunin að draga fram yfir áramót greiðslu á öllum fjórum síðustu mánuðunum, sem sagt frá sept. til des. Ég hef af því nokkuð áreiðanlegar spurnir að þessu muni verða breytt þannig. Ég tel tvímælalaust rangt, ef þannig á að standa að, en vildi aðeins vita hvort á þessu stigi væri hægt að upplýsa eitthvað frekar um hvort þetta væri rétt.



Herra forseti. Það var aðeins út af þessari fyrirspurn hv. þm. Helga F. Seljan. Það kom ekkert fram í störfum n. sem benti til að þessum reglum yrði breytt, og ég hef ekki heyrt um það getið fyrr. Sá starfsmaður, sem hefur með þessi mál að gera í viðskrn., kom á fund n., við kölluðum hann fyrir, og það kom ekkert fram í máli hans sem benti til að þessum reglum yrði breytt. Að öðru leyti treysti ég mér ekki til að segja neitt um það. Þetta kemur mér alveg á óvart, og ég hef ekki heyrt um það fyrr en nú.

Frsm. (Jón Helgason) : Herra forseti. Samgn. hefur fjallað um frv. til l. um heimild fyrir ríkisstj. til þess að leyfa hf. Olíumöl innflutning á olíupramma. Prammi sá, sem hér um ræðir, er að verða 117 ára gamall og á því að baki langa og merkilega sögu. Að undanförnu hefur Olíumöl hf. haft hann á leigu til flutninga hér við land. Reynsla fyrirtækisins af skipinu hefur verið þannig, að það óskar eftir að fá það keypt, en ákvæði laga nr. 52 1970, sem banna innflutning skipa eldri en 12 ára, koma í veg fyrir það. Hins vegar er samkv. sömu lögum heimilt að veita undanþágu frá því ákvæði ef ákveðnar ástæður eru fyrir hendi, m. a. ef skip eru með sérstökum vélbúnaði eða þau eru ætluð til sérstakra ferða í sérstökum tilgangi. Siglingamálastjóri hefur skrifað samgrn. umsögn um þetta mál, og í henni kemur fram að vélbúnaður þessa skips er sérstakur þar sem hann er miðaður við notkun þess sem olíupramma, en ekki til að knýja skipið áfram, og enn fremur sé það ætlað til sérstakra ferða í sérstökum tilgangi þar sem það er innréttað sérstaklega til að flytja heit olíuefni. Hins vegar segir einnig í umsögn siglingamálastjóra, að vegna þess fordæmis, sem heimild til innflutnings þessa skips gæti valdið, telji hann réttara að láta ákvörðun um kaupin og heimild til skráningar koma til kasta Alþ., eins og gert er með flutningi þessa frv. Eftir að hafa athugað málið leggur samgn. til að frv. verði samþ. óbreytt, en fjarverandi afgreiðslu málsins voru Jón Árnason, Jón G. Sólnes og Eggert G. Þorsteinsson.