Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Framsm. (Magnús Guðmundsson); Aðalefni framhaldsnefndarálitsins er það, að nefndin leggur til, að frv. þetta verði samþykt eins og það kom frá háttv.Ed. Á frv. hefir verið gerð sú breyting í háttv.Ed., að það er beinlínis fram tekið, að enginn sje skyldur til þess að láta mótak af hendi, nema jörð hans eigi mótak aflögu. En það er ekki skýrt, hvað átt er við með þessu orði, „aflögu“. Með þessu getur alls eigi verið átt við það, að nægilegt mótak sje fyrir jörðina sjálfa um ófyrirsjáanlega framtíð, því að þá væri frv. meiningarlaust og með öllu gagnslaust. Nefndin skildi þetta ákvæði þannig, að meiningin með því væri sú, að móland jarðar væri nægilegt í nánustu framtíð, og með þennan skilning fyrir augum leggur hún til, að frv. verði samþ. Eitt atriði er það í nál.háttv. allsherjarnefndar í Ed. um þetta frv., sem mjer finst ástæða til þess að athuga. Þar er svo að orði komist, að frv., eins og það kom frá Nd., heimili mónám á jörð „hvar sem er og hvernig sem á stendur“. Þetta er algerlega rangt, eins og hver getur sjeð, sem les frv., eins og það kom frá Nd. Það heimilar ekki mónám á jörð „hvar sem er“, því að skýrt er tekið fram í 1. gr., að óheimilt sje mónám utan hrepps, meðan móland er til innan takmarka hreppsins. Það heimilar ekki heldur mónám „hvernig sem á stendur“, því að það skilyrði er þó sett, að þeim, sem óskar mótaks, sje nauðsyn á því og það einmitt á þeim stað. Það má ef til vill segja, að tryggilegar sje frá frv. gengið eins og það er nú. En hins vegar eru þessi ummæli háttv. allsherjarnefndar Ed. algerlega rakalaus og hljóta að vera sprottin af því, að nefndin hefir eigi athugað nógu rækilega, hvað felst í frv. Að svo mæltu vona jeg, að háttv. deild samþ. frv., eins og það liggur fyrir, og með skilningi allsherjarnefndarinnar í þessari háttv. deild.

Flm. (Hákon Kristófersson) Eins og kunnugt er, hefir í mörg ár staðið til, að færi fram rannsókn á símleiðum í Austur-Barðastrandarsýslu og í suðurhluta Vestur-Barðastrandarsýslu. Þessi rannsókn hefir farist fyrir þangað til í fyrra. Þá framkvæmdi símastjórinn hana að nokkru leyti á för sinni um suðurhluta vestursýslunnar og vesturhluta austursýslunnar. Meðal þeirra hreppa, sem út undan urðu við þessa rannsókn, er Rauðasandshreppur. Jeg átti tal við símastjórann áður en hann fór í þessa ferð í fyrra, og benti jeg honum á, að sjálfsagt væri að rannsaka það, hvort hinn fyrirhugaði sími ætti ekki að liggja út Barðaströndina og yfir Sandsheiði á Rauðasand og þaðan til Patreksfjarðar. Þessu lofaði símastjóri, en af einhverjum ástæðum hefir það farist fyrir, að hann færi þangað. Eins og gefur að skilja, eru Rauðsendingar óánægðir með að svona fór. Í vetur var samþykt á fjölmennum fundi í hreppnum að skora á sýslunefnd að senda áskorun til stjórnarinnar um að skifta sjer eitthvað af þessu máli. Á sýslufundi var svo samþykt áskorun til stjórnarinnar um að ýta undir framkvæmd þessarar rannsóknar. Hygg jeg, að þessi áskorun sje komin til stjórnarráðsins. Auk þessa hafa nú vel flestir hreppsbúar í Rauðasandshreppi sent áskorun til þingsins um sama efni, að það hlutist til um, að rannsóknin fari fram. Eftir að þessi áskorun kom var símastjórinn ekki hjer í Reykjavík um lengri tíma. Hann var, að jeg hygg, að rannsaka bilun á símanum til Vestmannaeyja. Jeg gat því ekki átt tal við hann fyr en nú fyrir skömmu. Beindi jeg því þá til hans, hvort hann gæti ekki látið rannsaka þetta í sumar. Hann sagðist eiga ferð fyrir höndum vestur á Ísafjörð, að mig minnir, og mundi þá liggja vel við að rannsaka þetta um leið. Í rannsóknina þurfa ekki að fara nema 2 dagar - það er að segja frá Patreksfirði. - Að vísu hefi jeg ekki vel vit á, hve langan tíma þarf til slíkra rannsókna, en eftir því, sem jeg þekki til staðhátta þarna í hreppnum, þá býst jeg við, að vel sje hægt að fara um svæðið á tveimur til þremur dögum. Mjer mun óhætt að fullyrða, að í fáum hreppum á landinu standi eins sjerstaklega á og hjer. Eins og kunnugt er, liggur hreppurinn í Patreksfjarðarlæknishjeraði. Milli læknisins og því sem næst allra hreppsbúa liggur Patreksfjörður, og um endilangan hreppinn liggur erfiður fjallgarður, svo að mikill þorri hreppsbúanna eiga yfir fjall og fjörð að sækja til læknis, eða þeir verða að fara inn fyrir Patreksfjörð, sem er alllangur vegur. Á þessu svæði eru engir mótorar, en þar á móti einatt á Patreksfirði. Þurfi því menn utan úr Víkum að fá lækni á Patreksfirði, þyrfti ekki annað, ef sími væri, en gera honum aðvart, og mundi hann þá í flestum tilfellum vera kominn til sjúklingsins, ef hægt væri að koma mótor við, áður en sendimaður, er á landi færi, væri kominn áleiðis til heimilis læknisins. En ef sími lægi frá Vatneyri eða Geirseyri um Víkurnar og Rauðasandinn, þá væri hægt að síma til læknisins, þegar hans væri þörf, og hann gæti farið af stað án þess að senda þyrfti eftir honum þennan langa veg. Svo er mönnum einnig kunnugt, að kolanáma er í Stálfjalli. Skal jeg engu um það spá, hve lengi hún kann að endast, en allar líkur eru til, að hún verði starfrækt fyrst um sinn. Geta menn þá ímyndað sjer, hvort ekki væri gott, að sími lægi þangað, eða eitthvað í námunda við námuna. í hreppnum er líka kaupfjelag, sem hefir mjög mikið viðskiftamagn, um 120 þús. kr. síðastliðið ár, og þeir vita það best, sem með viðskifti fara, hve mikilvægt það er að vera útilokaður frá símasambandi við umheiminn. Einnig er í hreppnum sveitaverslun, en um hana gildir það sama og um kaupfjelagið. Á þessu svæði eru skipströnd mjög tíð. Á síðustu árum hafa strandað þar 4 botnvörpungar. Er það óneitanlega mikilsvirði fyrir skipbrotsmenn að geta fljótt komið fregnum um ófarirnar til vina og vandamanna. Gæti líka oft leitt til þess, að hægt væri að bjarga skipum, er annars færu í strand, og væri hægt að benda á dæmi, er fyrir hafa komið nú á seinni árum, er sanna þetta. Viti er á Bjargtöngum. Segjum nú, að sloknaði á vitanum og ekki væri hægt við að gera. Hvers virði væri það þá ekki fyrir sjófarendur að fá að vita þetta strax. Setjum svo, að skip sje að leggja af stað hjeðan að sunnan á vetrardegi. Væri þá ekki mikils virði fyrir skipverja, að fá að vita áður en skipið færi af stað, að vitinn á Bjargtöngum hefði sloknað. Einnig má benda á það viðvíkjandi sjóferðum, að mjög gott væri fyrir báta og skip, sem leið eiga yfir Látraröst, að fá að vita, hvernig þessi alkunni farartálmi er yfirferðar. Það hefir oft komið fyrir, að minni vitund, að mótorbátar, sem leið hafa átt fyrir Bjargtanga, hafa ekki komist lengra en að röstinni og orðið að snúa þar aftur. Þarna í Víkunum, Kollsvík, Breiðavík og á Látrum, eru veiðistöðvar með þeim bestu á landinu. Þar er mest aflað af þeirri vörutegund, sem nú er mikið eftir spurt víða um land, sem sje steinbít. Það liggur í augum uppi, að miklu hægra er að komast í samband við þessar veiðistöðvar, ef símasamband er þangað, heldur en ef það er ekki. - An þess að jeg álíti, að það komi málinu beinlínis við, skal jeg geta þess, að menn í þessum veiðistöðvum seldu nýlega fisk sinn frá í fyrra fyrir 48-50 aura kg. Ef sími hefði legið þangað út eftir, hefði verið hægt að spyrjast fyrir um það, hvort þetta verð væri í nokkru hlutfalli við verð annarsstaðar. Nú geta menn ef til vill sagt, að það hafi verið athugaleysi af mönnunum að senda ekki inn til Patreksfjarðar til að grenslast eftir þessu. En það er ekki hlaupið að því að komast þangað, ef fara þarf landleiðina. En sjóleiðina er ekki hægt að fara nema í kjörviðri á vetrardegi. Þessi hreppur hefir allra mest af bjargræðisvegum allra hreppa í sýslunni, og eftir því, sem jeg hefi kynt mjer víðs vegar um landið, veit jeg ekki, að margir hreppar standi honum framar í því efni. Og óhætt mun að fullyrða það, að efnalegt sjálfstæði hefir vaxið í þessum hreppi á síðastliðnum 30 árum, frekar en í flestum öðrum. Þarna er fuglabjarg og fuglatekja mikil. Má það einstakt heita, að á þessum vandræðatímum dettur engum í hug að halda fólki að því að stunda þá atvinnu, til að halda lífinu í sjer og sínum. Hjer er ekki verið að fara fram á, að síminn verði lagður nú þegar, heldur að eins að rannsaka símleiðina. Jeg vona því, að háttv. deild samþ.till. á þgskj. 280, og stuðli með því að því, að málið fái fram að ganga. Þess ber að gæta, að þessi rannsókn hefir engan verulegan kostnað í för með sjer. Hjer í deildinni eru menn, sem eru svo kunnugir í þessu bygðarlagi, að þeir geta borið um það, að jeg hefi farið hjer með rjett mál. Nefni jeg til þess fyrst og fremst sessunaut minn, háttv.þm. V.-Ísf. (M. Ó.). Sökum kunnugleika síns getur hann borið um það, að í þessum hreppi eru lífsskilyrðin einhver hin bestu hjer á landi. Ef menn geta orðið sammála um það, þá munu þeir einnig geta verið með því, að þessi rannsókn fái fram að ganga, og að síminn verði lagður um þennan hrepp samtímis og í austursýslunni, sem ráðgert er að verði þegar eftir stríðið, þegar hægt verður að afla nauðsynlegs efnis og áhalda til þess. Að svo mæltu ætla jeg ekki að fara fleiri orðum um málið, nema tilefni verði gefið til andsvara. Jeg heyri ekki, hvað háttv. 2. þm. Arn. (E. A.) er að tauta, en mjer heyrist þó, að það muni vera svo vingjarnlegt, að jeg megi vera honum þakklátur fyrir.

Sigurður Stefánsson Till. þessi er komin hingað frá háttv.Ed., og var hún þar flutt af háttv.þm. Ísaf. (M. T.). Sökum kunnugleika míns á þessu máli get jeg ekki látið hjá liða að segja nokkur orð till. til stuðnings. Hjer ræðir um mann, sem gegnt hefir póststörfum í 25 ár. Mjer er kunnugt um það, að öll þessi ár hefir hann gegnt þessum starfa með sjerstakri elju og dugnaði og á þeirri leið, sem erfiðust er allra póstleiða á landinu, þar sem fara verður yfir 2 fjallvegi og 5 mílna langa sjóleið milli Arngerðareyrar og Ísafjarðar. Þó hefði þessi till. ekki komið fram, ef ekki lægju til þess sjerstakar ástæður. Stjórnarráðið hefir nú gert þá breytingu á póstleiðinni, að pósturinn á nú að fara frá Búðardal að eins til Arngerðareyrar, og þar á Djúpbáturinn að taka við honum. Maðurinn er búsettur á Ísafirði og getur því ekki tekið að sjer ferðirnar með þessari breytingu, þar eð hann á ekki aðsetur á annari hvorri endastöðinni, annaðhvort á Arngerðareyri eða í Búðardal. Hann er grasnytjarlaus á þessum stöðum og getur því ekki aflað fóðurs handa hestum sínum. Þetta er aðalástæðan til þess, að þessi maður sækir nú um eftirlaun, að hann sjer sjer ekki fært að halda áfram ferðunum með þessu breytta fyrirkomulagi, þó að hins vegar megi telja, að hann sje orðinn útslitinn í þjónustu landsins. Það má taka fram, að í þessi 25 ár, sem hann hefir annast póstferðir á eigin ábyrgð, - því að 3 árin þar á undan gegndi hann þeim fyrir annan, - hefir hann annast þær með atorku og áhuga og einstakri samviskusemi, eins og sjá má, ef menn vilja kynna sjer umsókn hans, sem liggur hjer frammi í lestrarsalnum, með þeim meðmælum, sem henni fylgja. Í bænarskránni frá honum, eða manninum, sem samdi hana fyrir hann, er farið fram á 1.500 kr. eftirlaun á ári. Það gat auðvitað varla komið til mála að verða við þeirri kröfu. Háttv. fjárveitinganefnd í Ed. leit svo á, að hinar breyttu kringumstæður með ferðirnar gerðu það ómögulegt að hafa á móti því, að þessum manni sjeu veitt biðlaun, 1.000 kr. í 3 ár, en eftir það hafi hann vanaleg eftirlaun. Það er því margt, sem mælir með því að veita honum þessi biðlaun, þegar bæði heilsa hans veldur því, að honum er það nauðsyn, og svo þessi breyting, sem stjórnarráðinu hefir þótt þörf að gera á fyrirkomulagi póstferðanna, gerir manninum ókleift að halda þeim áfram. Því að mjer þykir líklegt, að þrátt fyrir bilaða heilsu hefði hann reynt að halda ferðunum áfram nokkur ár enn, meðan kraftarnir entust, ef ekki hefði verið loku fyrir það skotið með þessari breytingu á póstleiðinni. Jeg býst ekki við, að þetta mál verði útkljáð hjer í deildinni án þess að það gangi til nefndar. Leyfi jeg mjer því að leggja það til, að að þessari umræðu lokinni verði því vísað til fjárveitinganefndar. Jeg ætla svo ekki að fara fleiri orðum um málið að þessu sinni. Jeg taldi mjer skylt að leggja þessum mæta manni liðsyrði á þingi, í viðurkenningarskyni fyrir hans löngu og trúu þjónustu í þarfir þjóðarinnar.

Bjarni Jónsson Jeg stend að eins upp til þess að láta menn vita, að mjer er kunnugt um, að hvert orð, er háttv. sessunautur minn (S. St.) hefir sagt um þennan mann, er nákvæmlega rjett. Það er sannast að segja, að maðurinn er alstaðar vel kyntur, ekki einungis sem nýtur starfsmaður landsins, heldur og sem valinkunnur sæmdarmaður. Við erum kunnugir frá því er við báðir vorum fyrir innan fermingu, og get jeg því borið um þetta. Jeg vil því styðja mál hans sem mjer er unt.

Sveinn Ólafsson Ýmsir hv.þm. hafa viknað eða jafnvel vöknað um augu við að heyra, hve innileg meðmælin eru með þessum pósti hjá þeim háttv.þm.N.-Ísf. (S. St.) og Dala. (B. J.). En þrátt fyrir þau get jeg ekki sjeð, að fremur sje ástæða til þess að veita þessum manni biðlaun heldur en öðrum, er líkt stendur á fyrir, en ekki hafa leitað á náðir þingsins og munu ekki gera, nema þingið gefi þeim undir fótinn með það. Það eru margir starfsmenn landsins, sem líkt stendur á fyrir, og mun enginn af oss óska, að þeir komi hjer allir á eftir og fari fram á samskonar biðlaun sem þau, er hjer ræðir um. Menn mega ekki skilja orð mín svo, að jeg vilji varpa skugga á þennan mann eða verðleika hans, enda kemur mjer ekki til hugar að rengja ummæli háttv.þm.N.-Ísf. (S. St.) og háttv.þm. Dala. (B. J.) um hann. En jeg vil geta þess, að jeg þekki 2 pósta í mínu bygðarlagi, er líkt stendur á fyrir. Þeir hafa slitið sjer út á torsóttum póstleiðum, sem síst eru betri en þær vestfirsku, og orðið að sætta sig við þau sömu kjör, sem póstar eiga við að búa. Líkt mun víðar ástatt, og sje jeg ekki ástæðu til að setja alla aðra uppgjafapósta hjá, ef þessum á að veita viðurkenningu. Hann mun jafnfær þeim að komast af með þau eftirlaun, sem póstum eru mæld. Jeg vil ekki opna dyrnar fyrir öllum slíkum mönnum, og því vil jeg, að þessi maður sitji við sama borð sem aðrir stjettarbræður hans.

Sigurður Stefánsson Jeg skal játa, að það er rjett, sem háttv. 1. þm. S.-M. (Sv. Ó.) tók fram, að varasamt getur verið að opna dyrnar fyrir svona fjárbeiðnum. En jeg skal taka það fram aftur, að hjer stendur sjerstaklega á. Breytingin á póstleiðinni gerir manninum sem sje ókleift að halda áfram starfinu, þó að hann hefði bæði heilsu og krafta til þess. Fjárveitinganefnd Ed. hefir og litið svo á, að þess vegna mætti hjer gera undantekningu og veita manninum biðlaun í 3 ár. Jeg gat þess ekki áðan, að maður þessi er algerlega eignalaus. Hann hefir verið launaður illa, sem aðrir póstmenn, og þess vegna ætíð barist í bökkum. Jeg tók aftur á móti fram, hvílíkur afburðadugnaðarmaður hann væri. Skal jeg nú greina frá atviki úr póstsögu hans, er styður þetta. Í fyrra átti einhverju sinni að flytja póstinn milli Ísafjarðar og Arngerðareyrar. Er það 5 mílna sjóvegur. Veður var allhvast og úfinn sjór. Í þetta skifti vildi svo til, að formaður bátsins, er átti að flytja póstinn - margra þús. kr. virði - forfallaðist; hann hafði mynst of freklega við Bakkus. Pósturinn varð því að taka við skipstjórn, og fyrir dugnað hans komst skipið klaklaust til Arngerðareyrar. En öllum ber saman um, að báturinn hefði jafnvel farist ella með allri áhöfn. Þetta sýnir, að hjer er um ágætlega duglegan mann að ræða, er verðskuldar alt hið besta. Það gæti komið fyrir, að póstmenn verði að segja af sjer af líkum ástæðum sem þessi maður. En jeg hygg, að það muni koma svo sjaldan fyrir, að þetta fordæmi sje ekki hættulegt. Jeg vona því, að háttv. deild lofi málinu að ganga til fjárveitinganefndar.

Bjarni Jónsson Það er sorglegt um háttv. 1. þm. S.-M. (Sv. Ó.). Þegar við á vesturkjálkanum þurfum einhvers, förum fram á lán eða biðjum um styrk eða eftirlaun handa einhverjum manni, þá kveður hann óðar þörf á þvílíku austur á fjörðum.  (Sv. Ó.: Hefi ekki beðið um neinar fjárveitingar)  . Altaf kemur eitthvað í ljós, er þarf austur á fjörðum, en háttv.þm. (Sv. Ó.) dettur ekki í hug að bera það fram. Jeg hefi oft stutt þingmenn Austfirðingafjórðungs í fjárbeiðnum þeirra, bæði til Eiðaskólans, Fagradalsbrautarinnar o. fl. En aldrei hefi jeg staðið upp öndverður og sagt, að við fyrir vestan þyrftum slíkt hið sama. Og standi líkt á fyrir póstum á Austfjörðum sem þessum manni, mun jeg telja mjer skylt að fylgja rjettu máli um þá, jafnt sem aðra, þó ekki fyr en rök hefðu verið færð fyrir verðleikum þeirra. Jeg mundi að eins líta á það, hvað rjett væri og sæmilegt fyrir þann vinnuveitanda, sem heitir Ísland. Ekki er jeg hræddur, þó að þær dyr verði opnaðar, að sýna trúum þjónum einhverja viðurkenningu fyrir vel unnið starf. Um þær dyr göngum við aldrei til glötunar. En til eru hættulegri dyr, sem háttv. 1. þm. S.-M. (Sv. Ó) hefir ef til vill rjálað lítið eitt við. Það eru þingveitt eftirlaun, og tel jeg þau mun hættulegri en þó að einum pósti sjeu veitt biðlaun ákveðið árabil.

Sveinn Ólafsson Jeg hefi litlu að svara háttv.þm. Dala. (B. J.) Heyrði ekki síðustu fyndni hans. Af því að háttv.þm. Dala. (B. J.) vill beina því að mjer, að jeg amist við fjárbeiðnum úr Vestfirðingafjórðungi, verð jeg að taka það fram, að jeg hefi ekki gert neinn mun á fjórðungunum í því atriði. En aftur hefi jeg tekið eftir því, að fjárbeiðnir á þessu þingi koma aðallega þaðan. En á þessu þingi ættum vjer fremur en nokkru sinni ella að gjalda varhuga við þessum bitlingabænum. Þar sem háttv.þm. (B. J.) hældi sjer af því, að hann hefði veitt fjárbeiðnum úr Austfirðingafjórðungi fylgi sitt, svo sem fjárveitingum til Eiðaskóla og Fagradalsbrautar, þá er því til að svara, að Eiðamálinu var ekki þann veg háttað, að fjárframlag þyrfti úr landssjóði; það var beinlínis gróði fyrir landssjóð, að málið náði fram að ganga. Múlasýslur færðu landssjóði með því stórgjöf, og ekkert hefir enn á móti komið, hvað sem verða kann.  (B. J.: Háttv. þm. (Sv. Ó.) man ekki eftir fyrri þingum)  . Að háttv.þm. (B. J.) hafi greitt fjárveitingu til Fagradalsbrautar atkvæði sitt er ekki undarlegt eða sjerlega þakkarvert. Samskonar brautir hafa verið lagðar á Suður-, Norður- og Vesturlandi, og er þessi braut eystra ekki nema einn lítill liður í vegakerfi landssjóðs. Jeg vil ekki ala upp beiningamannahugsunarhátt hjá fjórðungsbúum mínum og þykist ekki heldur hafa gert það. Þess vegna get jeg ekki tekið tilboði háttv.þm. Dala. (B. J.) um að styðja fyrir mig samskonar fjárbæn og þessa. Og þó að jeg tilnefndi menn þar eystra, er líkt stæði á um sem þennan mann, er hjer ræðir um, þá var jeg ekki að mælast til neins fyrir þeirra hönd. Jeg vildi einmitt ekki gefa þeim tækifæri til þess að beiðast styrks frá þinginu eða berja lóminn, eins og hjer hefir gert verið.

Bjarni Jónsson Jeg vil leyfa að gera þá athugasemd, að háttv. 1. þm. S.-M. (Sv. Ó.) hefir ekki heimild til þess að brigsla þessum manni um beiningamannahugsunarhátt, þótt hann (Sv. Ó.) sje að fóðra með því, að hann gerir sig að grút í landsins nafni.

Hákon Kristófersson Jeg get að nokkru leyti tekið undir með háttv. 1. þm. S. M. (Sv. Ó ), að varhugavert er að fara mikið út á þá braut, að veita mönnum hærri biðlaun eða eftirlaun en lögum er samkvæmt. En jeg lít svo á, að hjer sje ekki um eftirlaun að ræða. Jeg er að öllu leyti samþykkur hinni rjettmætu ræðu háttv.þm.N.-Ísf. (S. St ). Hjer er að ræða um uppbót á skaða, sem hann hefir beðið þegar póstleiðinni var breytt og honum gert ókleift að halda starfi sínu áfram. Um öll þau ár, sem maður þessi hefir haft póststarfið á hendi, hefir hann haft bækistöð sína í Bæ í Króksfirði, haft þar hlöðu, hesthús, hey o. s. frv. Nú getur hann ekki notað þessa eign sína, og er honum ekki unt að halda sýslaninni áfram, þar sem hann er fátækur og hefir eigi efni á að byggja annarsstaðar, sem að sjálfsögðu væri nauðsynlegt, þar eð póstafgreiðslan hefir verið færð.  (Sv. Ó.: Hann getur selt heyin og hesthúsið)  . Að vísu, en hann fer þó ekki póstferðir á peningunum. Þótt jeg geti verið að nokkru leyti samdóma háttv. 1. þm. S.-M. (Sv. Ó ), þá verð jeg að lýsa mjög mikilli undrun og óánægju yfir því, að þessi póstur skuli vera kallaður beiningamaður hjer í háttv. deild. Það eru ómakleg orð eftir trúlega unnið 25 ára starf hans. Það virðist og sjálfsögð skylda þingsins að hlaupa undir bagga og veita viðurkenningu fyrir vel unnið, illa launað starf, þar sem breytingin á póstleiðinni veldur því, að hann getur ekki haldið því áfram. Jeg vil bæta því við, að við allir, sem höfum átt saman við hann að sælda sem sýslunarmann, söknum hans. Við teljum vafasamt, að við fáum hans líka aftur, án þess þó að nokkrum skugga sje kastað á eftirmann hans. Háttv. þm.N.-Ísf. (S. St.) skýrði frá einu dæmi um dugnað þessa manns og snarræði. Póstmeistari hefir skýrt mjer frá því, að öðru sinni hafi hann bjargað póstinum með skyldurækni sinni. Pósturinn hafði þá sem oftar verið fluttur á vjelbát, en sökum óveðurs náðu þeir ekki ákvörðunarstaðnum og urðu að lenda í ögri. Þar var bátnum lagt á floti um nóttina, eins og oft er venja til, en Jóhannes vildi ekki skilja póstinn þar eftir næturlangt, og var hann því tekinn á land. Morguninn eftir var báturinn sokkinn og margt af því, er í honum var, tapaðist. Hversu mörgum þúsundum króna Jóhannes hefir bjargað með þessari skyldurækni sinni er ekki gott að segja, en mun þó mega fullyrða, að fleiri hafi verið en þau, sem hjer er farið fram á að veita honum sem heiðurslaun fyrir hans margra ára vel unnu störf.

Flm. (Pjetur Ottesen) Jeg ætla ekki að innleiða neinar umræður um málið á þessu stigi, en vona, að deildin lofi því að ganga til nefndar, að lokinni þessari umr. Leyfi jeg mjer að stinga upp á, að því verði vísað til fjárhagsnefndar.