arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Ég skal ekki eyða löngum tíma fyrir þessari hv. deild. Það stendur einhversstaðar skrifað, að það sé ekki ráðlegt að breyta á móti sannfæringu sinni, og mín sannfæring í þessu máli er sú, að verðtollur sé ranglátur, sökum þess að hann tekur jafnt til þeirra, sem ekkert eiga, og hinna, sem eiga gnægð fjár, og í slíkum álögum er vitanlega ekkert réttlæti. Ég get því ekki greitt atkv. með þessu frv., og það því síður, þegar ekki er enn vita, hverjir þeir munu verða, sem stjórn skipa, og þá er heldur engin trygging fyrir því fengin, hvernig með féð verður farið. Tvær millj. króna er mikið fé; a. m. k. mun þeim öllum þykja það mikið, sem ekki hafa fundið lyktina upp úr kjötpottum landsins, og ég get tæplega talið það forsvaranlegt að samþykkja að leggja slíkan toll á þjóðina. Ekki get ég heldur séð, að það bæti mikið úr skák, þegar meiri hl. þings gefur þá yfirlýsingu, að stj. sé ekki bundin við fjárlögin, heldur megi hún fara eigin ferða án þess að taka tillit til fjárlagaákvæða Alþingis. Af þessum ástæðum mun ég greiða atkv. gegn þessu frv.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Ég skal ekki lengja mikið þessar umr., enda er nú búið að tala svo mikið um þetta mál, að ég álít óþarft að bæta þar miklu við. Ég geri ekki ráð fyrir að greiða atkv. í þessu tóbaksmáli, nema um till. hv. 1. landsk. og hv. 2. þm. N.-M. Ég lít svo á, að þjóð vorri væri að því enginn skaði, þótt neyzla tóbaks í landinu væri minnkuð til muna, enda þótt minni tekjur rynnu við það í ríkissjóðinn. Ég lít svo á, að það, sem í þessu tilfelli sé gróði fyrir ríkissjóðinn, sé tap fyrir einstaklingana, og þá ekki sízt fyrir þær sakir, að unglingarnir gera mikið af því að sjúga í sig þetta eitur, spilla heilsu sinni og eyðileggja líkama sinn. Sú orka, sem fer forgörðum við tóbaksneyzlu, og það heilsutjón, sem tóbakið veldur, verður ekki metið til fjár, en sárast er þó til þess að vita, að börnin venja sig þegar á unga aldri á þessa skaðlegu nautn, sem spillir bæði líkamlegu atgervi þeirra og andlegum hæfileikum, og munu kennarar ekki hvað sízt geta borið um, hvaða áhrif tóbaksnautn hefir á námsgáfur barna og unglinga. Af þessum ástæðum meðal annars get ég ekki greitt atkv. um frv. þetta, en ef það hefði miðað að því að draga úr þessari óhollu nautn, þá hefði ég goldið því jákvæði mitt, af því að ég álít, að fult ástæða sé til fyrir löggjafarþing þjóðarinnar að reyna með löggjöf að stemma stigu fyrir þeim illu afleiðingum, sem tóbakið hefir, sérstaklega á ungu kynslóðina.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Það er vegna síðustu orða hv. 2. þm. Árn., að mig langar til að segja nokkur orð. Hv. þm. hafði yfir gamlan málshátt, sem allir þekkja og vita, af hvaða rót var runninn, og sízt fram kominn af velvild til presta. Oft hafa menn gripið til hans til að varpa rýrð að prestum, eða benda á fjársækni þeirra. En ég hygg, að nú orðið a. m. k. séu það ekki prestarnir íslenzku, sem lengst seilast ofan í fjárhirzlur ríkisins. Og það á því ekkert sérlega vel við að tala um „sálirnar þeirra, sem seint fyllist“. Hv. þm. bar saman presta og sýslumenn. Það er allt of ólíku saman að jafna; allir vita, að sýslumenn hafa margföld laun á við presta og það er heldur ekki rétt að halda því fram, að prestar hafi engan kostnað af ferðum sínum. T. d. hefir verið bent á það, að prestar í afskekktum héruðum verði að halda hesta til þess að ferðast á, og er það þeim töluverður kostnaður. Þar, sem góðir vegir eru, er auðvitað hægt að nota bíla, en vitanlegt er, að alltaf kostar sæti í bíl töluvert, jafnt fyrir prestana sem aðra ferðamenn. Hvað embættisbókunum viðvíkur getur verið, að þær kosti ekki mikið, en ég held þó, að þær kosti svo mikið, að fátæka presta í rýru brauði muni um að höggva það úr launum sínum, Það getur því ekki talizt réttmætt að halda því fram, að rekstri prestsembættis fylgi enginn kostnaður. Hann er engu minni að tiltölu en kostnaður annara embættismanna. Við skulum taka til dæmis prest í afskekktu héraði að vetrarlagi. Hann verður ávallt að hafa hest á fóðrum, viðbúinn til þess að fara í embættisferðir sínar að jarða, skíra, gifta, húsvitja o. s. frv. Fyrir þetta fær presturinn að vísu aukaþóknun, en sú aukaþóknun hefir ekki æfinlega verið mikil. Einhverntíma fékk hann 2 kr. fyrir að skíra barn, og það þótt dagleiðir væri að fara. Og þegar presturinn þarf að hafa hest á járnum og fóðrum og borga þar að auki fylgdarmanni, þá sýnir það sig sjálft, að kostnaður hans er ekkert lítill. Ég tek þetta sem dæmi til þess að sýna, að það er ekki rétt að strika yfir þann kostnað, sem þessir menn hafa af embættisrekstri sínum, og láta þá borga það úr eigin vasa. Ég get því ekki lítið svo á, að hér sé um launahækkun að ræða, heldur sé það fyrir ferðakostnað og skrifstofukostnað.



Ég bar fram eitt mál, sem ég tel stórmál og þarfamál og get ekki hugsað til, að látið sé óafgreitt. Ég veit, að það er hjá allshn. og sjálfsagt í góðum höndum. Ég vænti þess þó, að það sé í höndum þeirra manna, sem skilja það, að íslenzku þjóðinni liggur á að eignast sem fyrst fávitahæli. Satt að segja er mig farið að lengja eftir einhverju lífsmarki frá nefndarinnar hálfu út af máli þessu.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Á 1. fundi í Ed., 16. febr., var útbýtt: Frv. til l. um afnám l. nr. 33. 20. okt. 1905, um stofnun geðveikihælis (stjfrv. A. 21). Á 6. fundi í Ed., 20. febr., var frv. tekið til 1. umr.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Flm. (Jón Baldvinsson) Þetta frv. er orði til orðs eins og það var samþ. á næstsíðasta Alþingi hér í deildinni. Sé ég því enga ástæðu til að ræða það, né heldur að það verði látið ganga til nefndar.

Flm. Vilmundur Jónsson): Ég flyt frv. Þetta fyrir tilmæli kjósenda minna á Ísafirði, og vænti ég, að það gangi ágreiningslaust gegnum þingið. Ég vænti þess, því fremur fyrir það, að í því er ekki farið fram á annað en það, sem áður hefir komið fram í þinginu og ekki valdið ágreiningi. Eins og hv.þdm. munu kannast við, var frv. um þetta efni flutt á þinginu 1930 og náði þá einróma samþ.hv.Ed. Síðan kom það fyrir þessa hv. d. og var samþ. með shlj.atkv. við 2. umr., einmitt í þeirri mynd sem ég flyt það í nú. En við 3. umr. var skotið inn í það heimild um, að undir vissum kringumstæðum væri leyfilegt að mæla síldina í stað þess að vega hana, sem þó skyldi vera höfuðreglan. Um það, hvort réttara sé að vega eða mæla síld, ætti ekki að þurfa að deila. Lögboðin sölueining á bræðslusíld er þyngdareining (135 kg.). og þyngd er að jafnaði fundin með vog, en ekki mæli. Og er einkum erfitt að finna þunga síldar án þess að vega hana, þar sem vitanlegt er, að sama rúmmál af síld er mjög svo mismunandi þungt. Þungi þessarar vörutegundar fer eins og kunnugt er eftir því, hvort síldin er nýlega veidd eða orðin gömul og slæpt. Ég tel ekki ástæðu til að hafa hér fleiri orð um að svo stöddu, og býst við hinum beztu undirtektum. Tel ég ekki afgreiðslu málsins góða nema því aðeins, að það fái að ganga nefndarlaust gegnum þingið.

Ólafur Thors Eins og hv.flm. tók fram, var því skotið inn í frv. um vigt á síld hér í hv.Nd., að heimilt væri að mæla síld hér í hv.Nd., að heimilt væri að mæla síld, ef samkomulag fengist um það milli kaupanda og seljanda. Ástæðan var sú, að hjá sumum bræðslustöðvum er það vandkvæðum bundið að koma upp vigt til þess að vega síldina á, auk þess sem það er alltaf töluverður kostnaður. En auk þess er að staðreynd, að mál er réttlátari mælikvarði á gildi þessarar vöru en vog. Mun ég eiga um það tal við nefnd þá er málið fær til meðferðar, og færa að því skýr rök.

Flm. (Vilmundur Jónsson) Frv. þetta má heita eins og það var flutt á síðasta þingi og þinginu þar áður, og læt ég nægja að vísa til grg. þeirrar, er því fylgir. Vona ég, að það fái nú betri afgreiðslu en áður.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Flm. (Vilmundur Jónsson) Frv. þetta inniheldur ekki nýmæli í hlutfalli við fyrirferð. Það eru aðallega þrjú atriði í því, sem eru breyt. frá núgildandi l. Fyrsta atriðið er það, að farið er fram á að nema það ákvæði úr launalögunum, sem er því til hindrunar, að hægt sé að semja nýja gjaldskrá fyrir héraðslækna. Annað atriðið er að koma nýju sniði á læknaskipun Rvíkurbæjar. Og þriðja atriðið er ákvæði um að setja landlækni og héraðslæknum ný erindisbréf, sem ekki mun verða talin vanþörf, með því að þau erindisbréf, sem nú gilda, eru orðin á annað hundrað ára gömul og því ærið úrelt. Á sjálfri skipun læknishéraðanna er ekki farið fram á aðra breyt. en þá, að einn hreppur er tekinn frá einu læknishéraði og færður til annars. Um þetta og allar ástæður til þess er getið nægilega greinilega í aths. við 1. gr. frv. Ég skal geta þess, að ég hefi ekki hirt um við upptalningu hreppanna innan hvers læknishéraðs, að taka tillit til nafnbreytinga á hreppum né þeirra sundurskiptinga á hreppum, sem orðið kunna að hafa, síðan hin ýmsu lög um héraðsskipunina hafa verið sett. Ég hefi tekið hreppana upp í frv. eins og þeir eru taldir í gildandi 1. Um þetta atriði vildi ég mega biðja hv.þm., hvern fyrir sitt hérað, að gefa n. þeirri, er málið fær til meðferðar, sem greinilegastar upplýsingar. Býst ég svo ekki við, að frekari umr. þurfi um mál þetta nú, og óska því vísað til 2. umr. og allshn., að þessari umr. lokinni.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Flm. (Magnús Jónsson) Frv. þetta lá alveg óbreytt fyrir síðasta þingi, en náði þá ekki afgreiðslu. Ég hefi flutt það samkv: ósk fjölda iðnaðarmanna hér í bænum. Frv. byggist á þeim rökum, að talið er, að um 1/5 þjóðarinnar lífi á iðnaði, og er óskandi, að sá hluti þjóðarinnar fari vaxandi. Þessi atvinnugrein á fulla kröfu til þess, að málefnum hennar verði álíka mikill gaumur gefinn á Alþingi eins og landbunaði og sjávarútvegi. Það má að sjálfsögðu um það deila, í hvaða mál á að skipa fastar nefndir, en naumast á nokkur önnur atvinnugrein meiri rétt til þess að hafa sérstaka nefnd á Alþingi en iðnaðurinn af þeim atvinnugreinum, sem ekki hafa þegar fastar nefndir. Þá er það önnur ástæða með þessu frv., að allt of mörgum og fjölþættum málum er vísað til allshn. En ef einstakir flokkar þeirra mála fá sérstakar n., þá verður ríflegri sá tími, sem allshn. hefir til þess að fjalla um sín hlutverk. Skal ég svo ekki fara um þetta fleiri orðum, en legg til, að frv. verði vísað til allshn.

Flm. (Magnús Jónsson) [óyfirl.]: Þetta frv. gengur út á að létta af nokkurri ósanngirni, sem átt hefir sér stað í skjóli laganna frá 1921 um skipulag kauptúna og sjávarþorpa, er snertir þær skaðabætur, sem þeim mönnum ber að fá greiddar, er verða fyrir barðinu á þessu skipulagi. Þegar skipulagsuppdrættir eru gerðir af bæjum og sjávarþorpum, fylgir þeim sú kvöð á eignir einstakra manna, er gerir það að verkum, að þær geta orðið verðminni en áður. Á hinn bóginn er ekkert ákveðið tímatakmark sett um það, hve lengi uppdrátturinn liggur fyrir og hvort hann gengur í gildi eða ekki. Má það teljast óþolandi, að einstakir menn líði þannig skerðingu á eignum sínum án fullrar vissu um, að þeir hljóti nokkurntíma skaðabætur. Fyrri brtt. í þessu frv. felur það í sér, að ef skipulagsuppdráttur hefir ekki hlotið staðfestingu stjórnarráðsins áður en 2 ár eru liðin frá framlagningu hans, þá skuli hann eigi lengur teljast bindandi. Hin brtt. á að bæta úr því ranglæti, sem jafnvel nálgast það að vera stjórnarskrárbrot, að lögin gera það mögulegt, að menn verði að bíða fleiri áratugi, jafnvel svo mannsöldrum skiptir, eftir þeim skaðabótum, sem þeim ber. Ég flutti á þinginu í fyrra frv. um þetta efni, þar sem lagt var til, að þetta ákvæði í lögunum væri fellt niður. En þá gerði allshn. þá breyt. á því, að sá, sem krefst skaðabóta, verði að færa fram ástæður eða gera það sennilegt, að skipulagsbreyt. sá, er bætur skal gjalda fyrir, valdi honum tjóns eða óhagræðis. Þessa brtt.allshn. hefi ég fallizt á og tekið hana upp í frv. mitt. Þetta frv. hefir legið fyrir tveimur síðustu þingum og ekki mætt mótspyrnu. Þar sem allshn. þessarar deildar hefir áður mælt samhljóða með frv., sé ég ekki ástæðu til að gera till. um, að því verði vísað til n., en þó set ég mig ekki á móti því, þar sem ég sé, að brtt. við frv. er fram komin. Vona ég, að þetta litla frv. mitt mæti góðum viðtökum hjá hv.þd.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Það er aðeins stutt aths. út af þeim kafla frv., sem fjallar um endurbyggingu trébrúa á þjóðvegum. Þar er talað um „Grafará í Skagafirði hjá Hofsósi“. Mér skilst, að verið geti um tvær ár að ræða, sem þetta getur átt við, Grafará, sem fellur út í Grafarós, og Hofsá sem fellur út í Hofsós. Mér virðist, að það gæti valdið misskilningi um það, hvora ána á að brúa. Líklega er átt við Grafará, sem fellur í Grafarós. En ég vil fá það upplýst, við hvora ána er átt.



Þó að það séu að vísu smámunir, þá lít ég svo á, að fremur eigi að orða þetta með brúna á Grafará réttilega en ranglega. Grafará rennur hvergi svo nærri Hofsós, að hægt sé að kenna brúna við Hofsós, eins og gert er í frv., heldur við Grafarós, þar sem áin rennur til sjávar. Gæti ég og vel trúað, að Skagfirðingar kysu heldur, að farið væri rétt með þetta landfræðilega atriði í frv., þó að smámunir megi að vísu heita.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Ég hefi borið þetta frv. fram sem tilraun til þess að friða um fornar minningar, sem kristnum mönnum eru hvarvetna helgar og hjartfólgnar, og ég hefi leyft mér að halda því fram, að þær minningar eigi bæði yl og afl andlegu lífi manna til styrktar. Ég vil í þessu sambandi minna á það, að allar þær þjóðir, sem eiga sæmilega menningu og þroska og er annt um sinn eiginn sóma, leggja verulega rækt við minjagripi sína og leitast við af fremsta megni að forða þeim frá tortímingu og gæta þeirra vel. Ég þarf víst ekki annað máli mínu til stuðnings en að minna þá, sem komið hafa til annara landa, á þau hin mörgu söfn, sem þar eru til sýnis; þau bera það ótvírætt með sér, að vel er hlúð að minningum þessara þjóða, sem varða andleg og veraldleg efni, og þó sérstaklega þeim minjagripum, sem sögulegir atburðir eru tengdir við. Þjóðunum er þetta metnaðar- og menningarmál; þær líta á það sem helga skyldu við föðurland sitt. Nú er það sameiginlegt álit kristinna manna, að Getsemane- og kvöldmáltíðarminningarnar séu dýrmætir minjagripir, nátengdir þeim atburðum sögunnar, sem mestum aldahvörfum hafa valdið í lífi og siðum þjóðanna, og að þeim megi sízt af öllu gleyma; þær verðskuldi öðru fremur fulla ræktarsemi og alúð, einnig af hálfu löggjafarvaldsins, sem þjóðirnar eiga fulla heimting á, að taki tillit til álits þeirra á þessum sviðum, engu síður en á öðrum sviðum. Og það, sem ég fer fram á með frv. þessu, er það, að lögrétta Íslendinga auðsýni þessum fornhelgu atburðum þá ræktarsemi að lögvernda og löghelga þær dagstundir, sem menn hafa öld eftir öld haldið heilagar í minningu þeirra. Ég ætla ekki að þreyta hv. d. með löngu máli um frv. Ég hefi áður, bæði í fyrra, er ég bar það fyrst fram, og aftur nú fyrir nokkrum dögum, tekið fram þau aðalatriði, sem ég vildi um það sagt hafa, og sé því ekki ástæðu til að orðlengja frekar um það. Ég er hv. meðnm. mínum í menntmn. þakklát fyrir þeirra góðu undirtektir og vonast til, að hv. d. sjái sér fært að ljá frv. fylgi sitt og stuðning.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Mér þykir vænt um, að frv. þetta er fram komið og vildi óska, að það kæmist í gegnum þingið. En ég vil taka það fram, að mér finnst það ekki ganga nógu langt, því að það eru fleiri dýr en hestar og naut, sem hlífa þarf við þeim sársauka, sem fylgir þeirri aðgerð, sem hér er um að ræða. Virðist mér, að ákvæði frv. þurfi einnig að ná til sauðfjár, og það því fremur, sem nú er gert ráð fyrir, að breyta þurfi búskaparlagi bænda á þann veg að hafa sauðlömb til lógunar á haustin í stað hrútlamba, því að kjöt af þeim er talið betri verzlunarvara en kjöt af hrútlömbum. Ég fæ nú ekki séð, að það sé síður nauðsynlegt að vernda litlu lömbin frá þeim kvölum, sem frv. þetta á að vernda hesta og naut frá. Vil ég því beina þeim tilmælum til bænda þeirra, sem sæti eiga í þessari hv. deild, og til hv. landbn., sem málið fær til meðferðar, að taka þessa hlið málsins, er ég benti á, til rækilegrar athugunar.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Mig langar aðeins til að spyrja hv. flm. að því, hvernig sé hagað með búskap þarna í Reyðarfirði, hvort það sé rétt, sem í grg. frv. stendur, að það sé aðeins 21 kýr í allri sveitinni, eða hvort hér er aðeins átt við kauptúnið á Búðareyri.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Ég lét þess getið hér við 1. umr., að mér þætti vænt um þetta frv. Mér þykir vænt um allar þær tilraunir, sem gerðar eru til þess að rétta hluta smælingjanna mállausu, sem alveg eru háðir meðferð mannanna. Ég lét þá í ljós von um, að hv. landbn. reyndi að endurbæta þetta frv., svo að fleiri skepnur nytu góðs af því en upphaflega var til ætlazt. Hv. n. hefir samt, af mér óskiljanlegum ástæðum, ekki séð sér fært að gera þetta. En n. hefir borið fram aðrar brtt., t. d. þá, að dýralæknar skuli kenna mönnum að fara með svæfingarlyf. Það gæti einmitt verið spor í rétta átt og stuðlað að því, að fleiri dýr yrðu aðnjótandi þessarar náðar en frv. minnist á. Ég tel víst, að mannúð aukist svo í náinni framtíð og að menn fari þá að taka það upp hjá sjálfum sér að nota svæfingar við geldingu dýra. - Mér lízt aftur mjög illa á brtt. við 4. gr. frv. Nú þegar eru til margir menn, sem kunna þessar aðferðir, og sumstaðar er farið að nota þær nú, svo að ég held, að þessi langi undirbúningstími sé hreinasti óþarfi. Ég sé ekki betur en að dýrin séu nógu lengi búin að bíða eftir þessari réttarbót frá mannsins hendi og eigi fulla heimtingu á þeirri vægð eða hlífð, sem frv. tryggir þeim. Við stöndum öll í ógoldinni þakkarskuld við dýrin okkar, og færi illa á því, ef ónotað yrði tækifærið, sem hér liggur fyrir, til þess að grynna ögn á þeirri skuld. Ég tek það fram, að ég get ekki greitt atkv. með þessari brtt. og vildi óska, að sem flestir hv. dm. greiddu atkv. á móti henni. Það er engin ástæða til þess að draga þetta dýraverndunarmál í tvö ár enn.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Það hafa verið gerðar tvær breyt. á frv. í Nd., og má segja um aðra þeirra, að hún sé til bóta, en hina þvert á móti. Það er breytingin við 1. gr. frv., að nú á ekki lengur að kjósa barnaverndarnefndir nema í kaupstöðum landsins, en ekki í smærri kauptúnum, eins og ætlað var, þar sem íbúar væru 300 eða fleiri. Skólanefndunum er ætlað að vinna það starf, sem þetta frv. ætlaði barnaverndarnefndunum. En það er enginn vafi á því, að nauðsynin í sjávarþorpunum er engu minni en í hinum stærri stöðum. Ég get nefnt sem dæmi, að í fleiri en einum af þeim bréfum, sem undirbúningsnefndinni bárust utan af landi sem svar við fyrirspurnum þessu viðvíkjandi, voru lýsingarnar einna lélegastar í sumum þessara sjávarþorpa. Þó skólanefndir hafi átt að hafa afskipti af óskilgetnum börnum, þá er ég hrædd um, að þær hafi ekki alltaf staðið vel í stöðu sinni hvað það snerti. En vonandi er nú samt, að þetta frv. og þessar nefndarkosningar verði til þess að vekja skólanefndirnar og segja þeim þeirra skyldu. Þótt menntmn. hafi þótt þetta spor vera stigið aftur á bak, þá vill hún samt ekki gera ágreining út af því. Fyrir henni vakir, að frv. fái fram að ganga, og vill hún ekki stofna því í tvísýnu með breytingum. Hin breytingin, sem ég fyrir mitt leyti og öll n. telur til bóta, er við 1. gr. 2. kafla. Þar sem áður var einungis um heimild að ræða, er nú tvímælalaus skylda; í staðinn fyrir, að ráðh. var heimilt að skipa yfirbarnaverndarnefnd, þá skal hann gera það. Þá eru nokkrar smábreyt., sem einnig eru til bóta, og þegar alls er gætt, leggur menntnm. til, að frv. verði samþ. í þeirri mynd, sem það er nú.



Ég taldi þetta ekki svo mikinn galla á frv., að ekki væri óhætt að samþ. það, þótt þessi breyt. yrði gerð á því. En ég vildi aðeins benda á það, að hingað til hafa skólanefndirnar sinnt fremur lítið þessu starfi, sem af þeim er ætlazt til eftirlits með óskilgetnum börnum. En nú er þeim lagt þetta starf á herðar með sérstakri löggjöf jafnt og barnaverndarnefndunum, og verður það vonandi hvöt fyrir þær til þess að taka betur til greina þessi lög heldur en þau fyrirmæli, sem hingað til hafa verið gildandi í þessum efnum. Og skyldi það gleðja mig mikið, ef skólanefndirnar hrintu algerlega þeim efa, sem ég hefi hér látið uppi viðvíkjandi framtíðarhorfunum í þessum málum.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. (Sveinn Ólafsson) Þetta frv. hefir tekið talsverðum breyt. í hv.Ed., en með því að allar líkur benda til þess, að frekari breyt. á frv. í þessari d. mundu geta leitt til þess, að það fjaraði uppi, hefir sjútvn. þessarar d. tekið þá ákvörðun að leggja til, að frv. verði samþ. eins og það liggur fyrir. Þar sem þetta mál hinsvegar er þrautrætt hér í d., sé ég ekki ástæðu til að fara að reifa það frekar hér af nýju.

Frsm. ( Ingvar Pálmason) Út af ummælum, sem hv. 4. landsk. beindi til sjútvn. við 2. umr. þessa máls, vil ég geta þess, að ég hefi leitað mér upplýsinga og get viðurkennt, að segja má, að ekki séu bein fyrirmæli í lögum, er hindri það, að stj. veiti leyfi sem þetta, en álit þinglegra, að frv. verði samþ. um þetta efni, og sé því ástæðu til að mælast til, að hv. deild samþ. frv. eins og það liggur fyrir.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Magnús Jónsson [óyfirl.]: Þegar ég bar frv. þetta fram, skömmu fyrir miðjan síðasta mánuð, var almennt búizt við, að mjög væri komið nærri þinglausnum. Frv. flutti ég fyrir tilmæli félaga þeirra, sem að því standa, og eins og ég tók fram í framsöguræðu minni, þá bar ég það fram nú mest í þeim tilgangi að fá því komið í skjalapart, til þess að þm. gætu áttað sig á því, þar sem hér var um nýja löggjöf að ræða. En þar sem ég bjóst við, að þingi væri um það bil lokið, þá lagði ég ekki til, að frv. væri vísað til n., enda þótt í því væru ýms atriði, sem athuga bæri í n. Ég get nú vel búizt við, að þingið standi svo sem einn til tvo mánuði enn, og því verði hægt að fá mál afgr., sem nú er verið að bera fram. Legg ég því til, að þessari umr. um frv. verði frestað og því vísað til hv.allshn.
Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

VII. Símanot þingmanna. Á deildafundum 17. febr. skýrðu forsetar frá, að forsetar allir í sameiningu hefðu ákveðið, að símanot þingmanna á kostnað Alþingis skyldu vera þeim takmörkunum háð, að hámarkseyðsla hvers þingmanns færi ekki fram úr 150 kr. alls um þingtímann.1)

1) Í þinglokin ákváðu forsetar, með tilliti til þinglengdar, að hækka hámarkið úr 150 kr. í 200 kr. Á 7. fundi í Sþ., 29. maí, utan dagskrár, mælti

Á deildafundum 17. febr. skýrðu forsetar frá, að ráðnir væru af forsetum öllum í sameiningu þessir starfsmenn við þingið:

Skrifstofan og prófarkalestur: Svanhildur Ólafsdóttir, Svanhildur Þorsteinsdóttir, Theodóra Thoroddsen. Skjalavarzla og afgreiðsla: Kristján Kristjánsson. Lestrarsalsgæzla: Ólafía Einarsdóttir, Pétrína Jónsdóttir, sinn hálfan daginn hvor. Innanþingsskriftir: T e k n i r s t r a x: Lárus H. Blöndal, Andrés Eyjólfsson, Helgi Tryggvason, Magnús Ásgeirsson, Haraldur Matthíasson, Kristinn Sigmundsson, Birgir Thorlacius, Jóhann Hjörleifsson, Þórólfur Sigurðsson, Björn Haraldsson. Teknir síðar eftir þörfum: Guðrún Sigurðardóttir, Ólafur A. Pálsson, Björn Franzson, Sigurður Guðmundsson, Ólafur H. Kristjánsson, Ólafur Tryggvason, Bjarni Bjarnason, Haukur Þorleifsson. Símavarzla: Ingibjörg Pétursdóttir, Katrín Pálsdóttir, sinn hálfan daginn hvor. Dyra- og pallavarzla: Árni S. Bjarnason, Ásgeir Eyþórsson, Friðrik Lúðvígs, Ingimundur Magnússon, Páll Ó. Lárusson, Þorgrímur Jónsson. Ritari fjárveitinganefnda: Pétur Jónsson. Þingsveinar: Gylfi Gunnarsson, Jón Bjarnason, Skúli Hansen, Eggert George Hannah, Oddur Guðmundsson, Benedikt Jóhannsson.