Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Karl Einarsson : Þetta mál hefir verið endursent frá háttvirtri neðri deild. Í því hefir engu verið breytt, að eins færðar til nokkrar greinir. Jeg þarf ekki að orðlengja um það; nefndin hefir fallist á að samþykkja það, eins og það nú liggur fyrir, og vona jeg því að háttv. deild samþykki það óbreytt.

Framsm. (Karl Einarsson) : Háttv. Nd. hefir gjört dálitlar breytingar á frv., frá því sem það var hjer. Sumar þeirra eru til bóta, eins og tekið er fram í nefndarálitinu; þær gjöra lögin aðgengilegri, og eftir því er hægara að sjá, hvað útheimtist, til þess að fá þessa stöðu. Slæðst hafa inn í það nokkrar gáleysisvillur og prentvillur, sem nefndin hefir leyft sjer að leiðrjetta. Nokkrar efnisbreytingar hafa verið gjörðar, sem nefndin fellir sig við, t. d. að felt er úr ákvæðið um innborinna manna rjett, til þess að verða skipstjórar á þilskipum og öðrum stærri skipum. Þetta ákvæði komst inn í siglingalögin 1905, víst af vangá, og er óþarft. Aðra efnisbreytingu hefir háttv. Nd. gjört við 19. gr., og það er, að ekki er krafist vottorðs um sjón þeirra manna, sem nú eru formenn á mótorbátum. Nefndin var ekki ánægð með þetta, en vill þó ekki gjöra þetta að kappsmáli og leggur því til, að það sje samþykt. Aftur á móti vill nefndin ekki láta lögin ná til mótorbáta, sem eru minni en 6 smálestir. Jeg hygg ekki marga mótorbáta minni en 6 smálestir. Svo er það eitt orð, þar sem borið hefir á milli. Nefndin er á einu máli um, að smálest sje ekki heppilegt orð ; tonn er betra, þegar ræða er um stærð. Hjer er meint rúmmál, ekki þyngd. Smálest táknar venjulega annað, nefnilega 2000 pund. Nefndin hafði gengið svo frá frumvarpinu að nota orðið lest; nú leggur hún til að það sje nefnt tonn, til þess að ekki skuli verða ágreiningur, því að háttv. Nd. þótt orðið „lest“ ekki nógu greinilegt. Nú hefir komið fram brtt, á þgskj. 519 frá minni hluta nefndarinnar, um að nota alstaðar orðið „lest“ en hafa „tonn“ í svigum þar sem það kemur fyrir í fyrsta sinni. Jeg ætla háttv. deild að skera úr þessu og vona að hún verði með meirihluta nefndarinnar. Jeg held að ekki sje fleira um þetta að segja. Jeg vona að háttv. deild samþykki frumv. með þeim breytingum sem nefndin hefir gjört.



Við háttv. þm. G.-K. (K. D.) eigum brtt. á þgskj. 519. Við vorum í minni hluta í nefndinni um þetta orð. Jeg þarf ekki að gjöra langa grein fyrir því, hygg að það komi í veg fyrir misskilning á orðinu smálest, og það var aðalástæðan fyrir brtt. háttv. meiri hluta nefndarinnar. Við leggjum til, að orðið lest verði alstaðar notað, en í fyrsta skifti sem það kemur fyrir, sje „tonn“ haft með því í sviga. Þetta er í fullu samræmi við aðrar brtt., sem við höfum gjört í sömu átt, og jeg skil ekki; annað en að allir, sem hafa greitt þeim atkv., greiði einnig þessari brtt. atkv. sitt. Hún er til málbóta, eins og aðrar tillögur okkar háttv. þm. G. K. (K. D.)

Framsögum. (Sigurður Stefánsson) : Nefndin hefir ekki gjört miklar breytingar við frv., og telur stefnu þess algjörlega rjetta. Þó að við raunar getum ekki borið fult traust til löghlýðni manna við þessi lög fremur en önnur, þá hygg jeg að sómatilfinning og vasandi mannúð venji menn á, að fara betur með skepnur en verið hefir. Tvö atriði voru það, sem nefndinni fanst þörf á að breyta. Var það fyrst og fremst a- og b-liður á þgskj. 492, því nefndinni þykja þessar breytingar ekki heppilega orðaðar, og þess vegna tek jeg brtt. hjer með aftur, en mun koma fram með þær síðar. 3. gr. breytingartillögunnar, sem miðar að því að skýra ákvæði frumvarpsins, þar sem átt er við meðferð hesta í brúkun, á að eins við það, að stjórnarráðið setji reglur um hesta í brúkun. Fleira var ekki, sem jeg þurfti að taka fram. Frumvarpið álít jeg gott og gagnlegt, og kemur sjálfsagt að því betri notum, sem þjóðinni eykst siðferðislegur þroski og menning.



Nefndin, sem skipuð var í mál þetta í Nd., hefir ekki gjört miklar breytingar við frumv. og álítur að breytingar á lögunum um útflutning hrossa sjeu nauðsynlegar. Hross hafa ekki verið mikið flutt út að vetrarlagi, fyrr en síðastliðinn vetur, og eftirspurn sú, sem þá var eftir hrossum, var sök í því, en frá mannúðarinnar sjónarmiði er það vart verjandi að flytja hross út um hávetur, þegar litið er til útbúnaðar þess á skipunum, sem þau verða að búa við. Frumv. þetta var borið fram í Nd. og þar lagði nefndin til, að útflutningur væri bannaður á hrossum frá 1, nóv. til 1. apr., en það var felt. Nefndin játar fullkomlega, að þegar litið er til hrossaútflutnings á haustin, þá er heppilegra að binda bannið við 1. okt. Því þá eru veður oft farin að spillast allmikið, en samt þorði hún ekki að lengja banntímann að haustinu. Sama er að segja um vorið og útflutning á þeim tíma árs. Þar lagði nefndin til, að tíminn væri lengdur frá 1. apríl til 1. maí, og hefði helst átt að vera til 1. júní, en svo langt þorði nefndin ekki að fara, en þótti þó of skamt farið. Það er öllum kunnugt, að aprílmánuður er versti mánuðurinn fyrir hrossin, þá falla þau helst, ef þau annars falla, og þótt bannað sje að flytja út mögur hross, þá er því banni tæpast hlýtt. Aprílmánuður er alt af versti mánuðurinn, og það er hann, sem gengur næst hrossunum. Nefndin leggur því til, að tíminn sje ákveðinn frá 1. nóv. til 1. maí. Það er álitamál, hvernig útflytjendum geðjast að þessu, en hjer er það mannúðin, sem á að ráða, en ekki smávægis hagsmunir einstakra manna. Ræð jeg því háttv. deild til að samþykkja frumv.



Jeg verð að viðurkenna það, að nefndin hefir komið vel fram í þessu máli, en þó get jeg ekki verið henni sammála. Jeg sje ekki að betra sje, nema jafn vel verra, að leyfa útflutning á hrossum 1. maí, en ekki 1. apríl. Í aprílmánuði er jafnan flutt út lítið af hrossum, svo að meðferð þeirra á skipunum er betri, þar eð færri eru. Apríl er sá mánuðurinn, sem hrossin fara verst, og þess vegna er ástæða til að ætla, að þau sjeu betur útlítandi í byrjun mánaðarins, heldur en í lok hans. Jeg verð að segja, að það er hrygðarefni að verða segja frá því hjer opinberlega í háttv. deild, að hross sjeu að drepast úr hor í aprílmánuði, og hlýtur þar að vera um að kenna frámunalegu eftirlitsleysi af hálfu þeirra, sem hlut eiga að máli, og finst mjer því bein ástæða til að lengja bannið til 1. júní. Mun jeg koma með brtt. þess efnis til 3. umr. Í sambandi við þetta vil jeg geta þess, að jeg var í vor staddur á stað, þar sem hrossum var skipað út til útflutnings, og mjer blöskraði að sjá hve mögur hrossin voru, og er okkur til hreinustu vanvirðu að láta þau fara þannig frá okkur. Vildi jeg því að háttv. deild sæi sjer fært, að breyta tímanum til 1. júní. Þetta mál er svo vaxið, að við megum ekki láta það hamla okkur, þó háttv. Nd. láti í ljósi gagnstæða skoðun; í því megum við ekki láta álit hennar ráða svo miklu, að við hopum frá rjettu marki.

Framsm. (Sigurður Stefánsson) : Jeg tók það fram áðan, að nefndin sem kosin var í Nd. hefði helst kosið að útflutningsbannið hefði staðið fram í júnímánuð, en hjer verður að gæta þess, að ganga ekki svo langt, að það geti orðið mönnum að miklu efnalegu tjóni. Þangað til í fyrra hefir ekki verið venja, að flytja út hross, nema að sumarlagi. Jeg hefi ekkert á móti því, að tíminn sje lengdur eins og háttv. þm. Barð. (H. K.) fór fram á, en þó það verði ekki samþykt, þá er þó frv., eins og það er, mikil bót frá því sem nú er. Þó sorglegt sje að segja frá því, þá verður þess ekki dulist, að hross falla hjer á landi, þó háttv. þm. þekki það ekki af Vestfjörðum. Álít jeg að betra sje þó, að lengja tímann til 1. maí. Það, sem nefndin hafði fyrir augum, er hún tiltók þennan tíma, var hve misjafnt tíðarfar er hjer oft á vorin, og ástand hrossanna fer, sem kunnugt er, mikið eftir því. Reynslan hefir sýnt, að í vondum vetrum falla hross unnvörpum; en eins og gefur að skilja, eru þau færari um að þola hrakninga á haustin en vorin. Hvað því við víkur, að frámunalegu eftirlitsleysi sje um að kenna, að hross falli, þá er líkt um þau og annan búpening, að öllu eftirliti með honum er mjög ábótavant. En þess ber að gæta, að þess örðugra er þetta með hrossin en aðrar skepnur, að í sumum hjeruðum landsins er hrossaeign svo mikil, að bændur eiga þar fleiri hross, heldur en vestfirskir bændur eiga sauðfje, og sumir bændur eiga þar jafnvel ekki hús yfir öll hross sín. Mjer láðist að geta þess áðan, að 1. brtt. á þgskj. 493 hefir gengið í gegn í Nd. með rangri tilvitnun, sem sje 2. málsl. 2. gr., en á að vera 2. málsl. 1. gr. Nefndin hefir tekið eftir þessu og leiðrjett það.



Að eins fáein orð, út af ágreiningi þeim, sem hjer hefir orðið. Eins og háttv. framsm. tók fram, var það aðallega umhugsunin um veðuráttuna, sem rjeð því, að nefndin hallaðist að 1. maí. Eru vitanlega meiri líkur til þess, að veður sjeu farin að batna, þegar svo áliðið er orðið. En úr því jeg stóð upp, vil jeg taka það fram, að jeg lít ofurlítið öðruvísi á útflutning hrossa á þessum tíma heldur en hinir háttv. þm., sem talað hafa. Jeg er á sama máli um það, að hrossin leggi mest af á vorin, og að þau sjeu oft í betra standi 1. apríl, heldur en síðar að vorinu. Að þessu leyti er því öllu betra að flytja þau út í apríl en í maí, þegar hart vorar. Þau hross, sem 1. apríl líta illa út, versna venjulega, og þá skal jeg játa, að nokkurt álitamál getur verið, hvort meira eigi að meta, líkindi til betra veðurs eða að fyrstu hrossin, sem út eru send, sjeu í betra standi. Þá vil jeg láta það í ljós, að þótt meðferð hrossa sje auðvitað að mörgu leyti ábótavant, þá er þó ekki ástæða til, að tala á þá leið, að algengt sje, að þau deyi úr harðtjetti, þó það ef til vill komi fyrir. komi það fyrir í harðindaárum, þá eru það ekki hrossin ein, heldur og fleiri skepnur. Mannúðin og sómatilfinning manna er á miklu hærra stigi nú en áður, og meðferð því betri á öllum skepnum.



Svo sem jeg mintist á við 2. umr., var jeg óánægður með það ákvæði í frv., eins og það kom frá Nd., að gjaldið til vigtarmannanna skuli fastákveðið 75 aurar, og ekki mega fara fram úr því. En það getur vel staðið svo á, að þess sje þörf á einstöku stöðum, og er þá eðlilegast að lögreglustjóri ákveði kaupið.



Jeg vil ekki, hafa á móti því, að þetta frv. sje gott og vel hugsað, en jeg vil víkja að öðru mikilsverðu atriði, er snertir frv. Jeg hefi rekið mig á það, þótt undarlegt megi virðast, að í búðum hjer í Reykjavík er mjög áfátt um vogir og lóð. Þessa hefi jeg orðið var, vegna þess, að jeg hefi oft látið sjúklinga mína vega sig á viku fresti, og hefir það þá borið við, að vogin hefir sagt að þeir hafi ljettst um 5 £b, þótt þeir hafi sýnilega fitnað. Jeg hefi þá sent þá í fleiri búðir, og hefir vogunum aldrei borið saman, - mismunurinn stundum alt að 8 £b. Jeg er. því sannfærður um, að það sje nauðsynlegt að hafa meira eftirlit með þessu en verið hefir, og vil jeg því spyrja, hvort það sje meining manna, að vigtarmenn eigi að bera ábyrgð á því, að vogin sje rjett. Það er nauðsynlegt að fá einhverja tryggingu fyrir rjettri vog, því að eitt er það, að vogin sje rjett, og annað hitt; að rjett sje vegið á hana. Jeg vona að jeg fái svar við þessari spurningu.



Viðvíkjandi brtt. á þgskj. 516 vil jeg taka það fram, að jeg er henni samþykkur, og hygg jeg að hv. meðnefndarmenn mínir sjeu það líka. Við litum svo á, að 75 aurar væru undir flestum kringumstæðum fullhátt og sæmilegt kaup. En jeg neita því ekki, að það geti komið fyrir, að það sje of lágt. Jeg hygg að 75 aurar verði venjulegasta kaupið, en fari að eins fram úr því, er lögreglustjóri telur þess brýna þörf. Nefndin hefir aldrei rætt það, sem hv. 5. kgh. þm. (G. B.) mintist á, enda kemur það þessu máli ekki beinlínis við. En nefndin gekk að því sem vísu, að vigtarmenn bæru ekki ábyrgð á því, að vogirnar væru rjettar. En það mun vera rjett vera, að of lítið eftirlit sje haft með því. Og hafi jeg verið beðinn að gæta þess, sem sjaldan hefir verið, þá hefi .jeg verið í vandræðum, því að jeg þekki ekki önnur lóð, sem hægt sje að fara eftir, en frá Veje- & Maalekompagniet í Khöfn.



Jeg stend ekki upp til að andmæla þessu frv., heldur út af orðum hv. 5. kgk. þm. (G. B.). Það er illa farið og skömm til frásagnar, að vog og mælir hjer á landi heyrir undir sveitarstjórn Khafnar. Í Danmörku hefir þetta verið lagt undir innanríkisráðuneytið, en við sitjum enn undir þessari dönsku hreppsnefnd. Jeg kom fram með þingsályktunartillögu 1911, um að stjórnin gerði gangskör að því, að koma reglu á þetta mál og koma hjer upp justering. En jeg hygg að stjórnin hafi ekkert gjört í því efni. Það ætti því að vera áminning til þingsins um að herða á stjórninni, að hún hefjist sem fyrst handa í þessu máli. Það sjá allir, hve öfugt það er, að eiga slíkt undir stofnum, sem mist hefir valdið í sínu eigin landi.



Út af orðum hv. 5. kgk. þm. (G. B.), vil jeg taka það fram, að jeg veit ekki hvaða lög gilda nú, en verslunarlögin frá 1854 kveða svo á, að reyna skuli lóðin með því að skifta um þau á skálunum, og kemur þá alt heim, ef rjett er. En nú eru alment notaðar decimalvogir, og er mikið vandhæfi á að fullvissa sig um, að þær sjeu rjettar, því að við þær gagnar ekki gamla aðferðin. En vigtarmenn settu að fullvissa sig um, að þær væru rjettar.



Jeg hygg, að þess sje full þörf, að þetta mál verði athugað nánar. Það er. satt, sem hv. 6. kgk. þm. (J. Þ.) sagði, að það er ómynd, að vjer skulum ekki sjálfir annast löggilding vogar og mælis; og það er rjett, sem 6v. 1. kgk. þm. (E. B.) sagði, að það er ekki vandalaust verk að rannsaka lóð. Öll lóð geta slitnað af notkun, og skekkjur á tugavogum geta orðið mjög miklar. Það er ekki nóg, að lóðið segi rjett til, Vogin verður líka að vera svo viðkvæm, að hún þurfi ekki mikinn áæti til þess að hreyfast. Það mun ekki ósjaldan koma fyrir, að þegar salt er vegið á tugavog, þá sje vogin svo stirð, að hún finni ekki 10 £b mismun. Jeg vil skjóta því til nefndarinnar, hvort hún vilji ekki verða við þeirri málaleitun minni, að bera fram nú á þessu þingi tillögu til þingsályktunar um þetta tvent, 1. löggilding vogar og mælis hjer á landi, og 2. reglur um skoðun á lóðum og vogum

Steingrímur Jónsson : Vegna orða hv. 5. kgk. þm. (G. B.) mun jeg ræða mál þetta við meðnefndarmenn mína og heyra undirtektir þeirra.

Karl Finnbogason : Jeg greiddi ekki atkvæði um frumvarp þetta við 2. umr. Það gjörði jeg vegna þess, að jeg varóánægður með það, en hafði þá ekki komið með brtt. Nú hefi jeg komið með brtt. og vil mæla með þeim. Ýmislegt þykir mjer athugavert við frv., en skal þó minnast á fátt eitt, og það eitt, er mjer virðast spjöll á gildandi lögum um þetta efni. Í fyrsta lagi líst mjer illa á áfengismarkið, 2¼ %, þótt það sje í fullu samræmi við bannlögin. Jeg sje enga ástæðu til, að hafa markið hið sama á gjörðu áfengi og innfluttu. Enda alls engin ráð til að líta eftir því, hvort ákvæðinu yrði. fylgt eða ekki. Hvernig á t. d. að ganga úr skugga um það, hvort hvítöl, sem bruggað er heima - eða jafn vel í brauðgjörðarhúsi - er óáfengt samkv. þessum lögum eða ekki? Ekki sje jeg heldur ráð til að ganga úr skugga um það, hvort vín, sem gjörð eru úr tröllasúru (rababar) eða öðrum innlendum jurtum, eru of áfeng eða hæfilega. Og fyrst ekki er hægt að tryggja það, að ölið eða vínið; sem gjört er með. lagaleyfi, fari ekki yfir áfengismarkið, þá myndu þessi ákvæði að eins verka sem. hræða fyrir þá, sem, langar til að gjöra drykkina, en vilja ekki verða brotlegir við lögin. Menn hafa eðlilega engin tæki til að mæla áfengi í þeim, drykkjum, er þeir gjöra heima hjá sjer, enda víst mjög örðugt að vita það fyrirfram, hve áfengir þeir verða við geymslu og önnur atvik, er ekki verður við sjeð: Álít jeg að rjettast hefði verið, að hrópa ekkert við þessu. Það getur ekki valdið öðru en. óánægju og illu einu. Hitt, að banna að gjöra nothæfa aftur sterka innflutta drykki, sem gjörðir hafa verið ódrekkandi, það álít jeg rjett. Slíkir drykkir verða aldrei öðruvísi en óhollir, og alt annað með þá en öl og innlenda drykki. En nauðsyn að reyna að koma í veg fyrir það, að menn drekki alls konar óþverra, sem einungis er til heilsuspillis og vitfirringar. Í öðru lagi þykja mjer sektarákvæðin óhæfilega ströng. Enda á jeg brtt. við það atriði, sem nú liggur fyrir háttv. deild. Það nær engri átt, að maður, sem bruggað hefir eitt kvartil eða anker af hvítöli, eða gjört álíka mikið af tröllasúruvíni, sje sektaður um 200 kr. eða meira, þótt áfengið í drykknum reyndist t. d. 2½%, og það komist upp af einhverri tilviljun. 10 króna sekt fyrir slíkt smáræði væri yfrið nóg, og ætti alls engin að vera, nema því að eins, að maðurinn gjöri sjer að atvinnu að brugga drykkina svo áfenga, sem unt væri, og bryti þannig lög að yfirlögðu ráði. Í, þriðja lagi tel jeg með öllu óhæfilegt, að gjöra upptæk öll tæki, sem notuð kynni að; vera til að gjöra drykk, sem reynast kynni of áfengur, eftir slíkum lögum sem þessum. Brtt. mín um það atriði, fer fram á, að engin slík tæki skuli vera upp tæk, nema því að eins, að þau sjeu eingöngu notuð. til, ólögmætrar áfengisgjörðar. Setjum svo, að maður gjörði hvítöl til heimanotkunar. Látum hann gæta þess, svo sem hann hefir vit á, að það fari ekki yfir áfengismarkið. Hann bruggar öl hvað eftir annað, og ekkert er við þetta að athuga. Svo kemur það fyrir í eitt af mörgum skiftum, að ölið verður of sterkt. Þetta kemst upp, og tækin eru gjörð upptæk. Maðurinn verður að hætta við að gjöra öl fyrir heimili sitt; eða fá sjer ný áhöld, og er auk þess sektaður. Til að gjöra tröllasúruvín, þurfa víst að eins vanaleg eldhúsgögn. Ef illa tækist til með það, ætti að gjöra þau upptæk öll - eða hvað? Nei, þetta nær engri átt. Slíkum ákvæði um mundu ekki einu sinni höfundar þeirra hlíta; nje framfylgja. Báðar brtt. mínar miða að því að milda lögin og þar með bæta þau. Jeg lít alveg eins á þessi lög og bannlögin. Þess mildari og sanngjarnari, sem þau eru, því betur verða þau haldin og þoluð. Og því að eins verða slík lög að gagni, að menn finni einhverja skynsamlega og sanngjarna ástæðu til að hlýða þeim. Með ofbeldi einu og ströngum refsingum verða menn aldrei gjörðir löghlýðnir, heldur fjandsamlegir öllum lögum. Og sannarlega er það hvorki skynsamlegt nje rjettlátt, að hamla þeim frá að gjöra sjer hvítöl og aðra saklausa drykki, sem vilja gjöra það. Og vel má taka það til greina, að öl er víst engu dýrara og að mínu áliti miklu betra með mat en kaffi. Jeg, vona, að meiri hluti hv. deildar sje mjer sammála um þessi atriði, og samþykki því tillögur mínar.

Framsögumaður (Björn Þorláksson) Háttv. þm: Seyðf. (K. F.) hefir haft ýmislegt við frumv. að athuga. Honum þótti áfengismarkið, sem til er tekið í frumv., of lágt, og er það þó í samræmi við bannlögin. Hjelt hann að það mundi fæla menn frá að brugga saklaust öl, en jeg hygg, að honum skjátlist í því. Menn verða ekki sekari við lög fyrir það, þótt þetta ákvæði sje í frumv., því að ef einhver verður kærður fyrir að brugga áfenga drykki, hygg jeg að farið verði eftir bannlögunum um áfengisstyrkleikann. Háttv. þm. Seyðf. vildi því líklega helst, að áfengismarkið væri tekið úr bannlögunum. Hv. þm. Seyðf. (K. F.) þóttu sektirnar of háar, en þar er nefndin á annari skoðun; hún vill að þær sjeu jafnháar fyrir bruggun hjer á landi og innflutning. Henni finst hvorttveggja vera jafn vitavert. Í gildandi lögum er lágmark sektanna 10 kr., en jeg held, að menn hljóti að verða sammála um, að þær sektir sjeu of lágar og hafi sárlítil áhrif. Það er satt sem hv. þm. sagði, að það er mikill munur á sakhæfi þeirra, sem brugga í smáum stíl, og þeirra, er brugga í stórum stíl. En nú er það orðin föst venja lögfræðinganna, að nota lágmark sekta við dóma sína, og er því hætt við, að sektin verði of lág fyrir þá, sem brugga í stórum stíl, Jeg held því fast við lágmark það, er nefndin hefir sett. Þá er önnur brtt. við 5. gr., um áhöld þau, sem notuð eru til bruggunar. Hjer er ekki um neitt nýmæli að ræða í frv., því að bruggunarbannlögin frá 12. jan. 1900, hafa sama ákvæði um þetta atriði. Þótt sumum þyki hvítöl gott, þá er það skaðlegt, og jeg veit þess dæmi, að margir hafa drukkið hvítöl sjer til skammar, og orðið fullir af því. Við þekkjum báðir slík dæmi, hv. þm. Seyðf. (K. F.) og jeg, frá Seyðisfirði.  (Karl Finnbogason: Það hefir verið eitthvað saman við það!)  . Ef háttv. þm. tekur aftur fyrri brtt. sína, gæti jeg gjört honum það til geðs, að vera með seinni tillögu hans, því að jeg tel hana ekki beinlínis skaðlega.



Jeg get ekki verið sammála hv. 4. kgk. (B. Þ.) um það, að rjett sje að leggja jafn háar sektir við gjörð og innflutningi. Hjer er að ræða um gjörð á saklausum víntegundum, svo sem t. d. rabarbarvíni, og innflutning á sterkum drykkjum, og er rangt að leggja þar við sömu sektir. Sektarákvæði eiga þó jafnan að fara eftir eðli lagabrotsins. Jeg vil annars benda á það, sem öllum má vitanlegt vera, að áfengisstyrkleiki öls vex við geymslu, svo að þótt það sje bruggað fyrir neðan 2¼%, þá getur það við geymslu farið upp fyrir áfengis mark. Er það nú rjett að hegna manni, sem bruggað hefir öl undir áfengismarkinu, þótt ölið fari yfir markið við geymslu? Eftir lögunum ætti, ef maðurinn væri kærður, að gjöra upptæk áhöldin, sem hann hefir notað við áfengisgjörðina, og sekta hann um t. d. 200 kr. Jeg get ekki fallist á, að þetta sje rjett. Hjer getur verið um meinlausa öltegund að ræða, sem rjett nær 30%. Er það þá nokkur sanngirni að hegna mönnum fyrir slíkt?  (Jón Þorkelsson: Mönnum er nær að drekka ölið í tíma!)  . - Loks vil jeg taka það fram, að jeg tek hvoruga tillöguna aftur, - best að þær komi báðar til atkv.

Framsögumaður (Björn Þorláksson) Hv. þm. Seyðf. (K. F.), þótti það hart, ef svona ljettar öltegundir kæmust undir lögin. En jeg vil benda honum á, að bannlögin leggja minst 200 kr. sekt við því, að flytja inn öl með yfir 21/4% styrkleika. Þetta ákvæði er því í fullu samræmi við bannlögin.



Það er mikill munur á innflutningi og bruggun. Menn geta bruggað öl, sem fer yfir áfengismarkið, án þess að vilja það eða vita. Og verður erfitt að sanna það, ef áfengur drykkur finst einhversstaðar, hvort hann hafi verið gjörður svo með vilja eða ekki. En innflutningur hlýtur alt af að vera vísvitandi lagabrot. Forseti leitaði leyfis til afbrigða frá þingsköpum um brtt. 524, er kom of seint fram, og voru afbrigðin leyfð og samþykt.



Jeg vil leyfa mjer að leggja til, að málinu sje vísað til sjávarútvegsnefndar, að umræðunni lokinni.