Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta mál er, eins og hv. þdm. muna, fyrst flutt hér í hv. Ed. Síðan gekk það til Nd., en hefur tekið þar lítils háttar breytingum, þannig að það þarf að koma á ný til þessarar hv. d. Þessar breyt., sem Nd. gerði á málinu, eru ekki ýkja margar. Ég ætla að leyfa mér að geta nokkurra þeirra, þeirra sem eru efnisbreyt. að einhverju verulegu leyti. Fyrsta breyt., sem gerð var, er við 12. gr., en í henni var, eins og frv. var flutt, gerður nokkur munur á lífeyri þeirra manna, sem fæddir eru árið 1894 eða síðar, og hinna, sem fæddir eru fyrr. Þennan mismun hefur Nd. samþ. að fella úr gildi, þannig að bæturnar verði nú jafnar fyrir alla. Í þeirri gr., 12. gr., var einnig ákvæði um, að ef maður andast, sem frestað hefur töku lífeyris fram yfir 67 ára aldur, og lætur eftir sig maka á lifi, þá skal hinn eftirlifandi maki til viðbótar ellilífeyri eiga rétt á helmingi þeirrar hækkunar, sem hinn látni átti rétt til vegna frestunarimar, hefði hann lifað. Í staðinn fyrir helming þessarar hækkunar samþykkti Nd., að eftirlifandi maki ætti rétt á hækkuninni að fullu. Við 14. gr. er gerð sú breyting, að í staðinn fyrir, að þar voru aðeins eiginkonum ellilífeyris- og örorkubótaþega heimilaðar makabætur, þá er gerð sú breyt. á, að maka, hvort sem er eiginkona eða eiginmaður, skuli þessar bætur vera heimilar, ef sérstakar ástæður eru fyrir hendi. Við 37. gr. er enn fremur gerð sú aðalefnisbreyting, að eins og frv. var lagt fram í upphafi, þá var gert ráð fyrir, að ekkja eða ekkill, sem samvistum var við hinn látna eða á framfæri hans, hljóti bætur, þ.e.a.s. slysabætur, ef um dauðaslys er að ræða, 2000 kr. á mánuði í 8 ár, og þó aldrei hærri mánaðargreiðslu en sem svarar 3/4 af vinnutekjum hins látna. Þessu var breytt í Nd, á þann hátt, að takmörkunin við 3/4 af mánaðargreiðslu vinnutekna hins látna verði afnumin, þannig að bæturnar verði 2000 kr. á mánuði í 8 ár. Og enn fremur er þar bætt við svo hljóðandi ákvæði: „Nú andast ekkja eða ekkill, sem bóta hefur notið samkv. ákvæðum þessarar gr., áður en bætur hafa verið greiddar að fullu, og skulu þá eftirstöðvar bótanna greiddar að jöfnu börnum hins látna eftir sömu reglum til loka tímabilsins, ef börnin eru á lifi, ella til dánarbús hans.“ Þetta helgast af því, að slysabæturnar eða dánarbæturnar eru raunveruleg greiðsla, sem Tryggingastofnuninni ber að inna af hendi, og ef sá, sem á að taka við þeim, deyr, þá verði það, sem eftir kann að standa, greitt eftirlifandi börnum eða dánarbúi, eins og um aðra eign hins látna væri að ræða. Þetta eru nú aðalbreytingarnar. Þó skal ég rétt geta þess, að í 72. gr. er ákveðið, að þegar iðgjaldsgreiðandi greiðir ekki neinn eignarskatt, þá geti hann átt rétt á því, að sveitarsjóðurinn greiði fyrir hann iðgjaldið. Þetta hefur verið svo áður í l. og var óbreytt tekið upp í þennan kafla, en nú hefur því verið bætt við í hv. Nd., að til þess að fá þessa greiðslu skuli um hana sótt, þ.e.a.s. greiðslan komi ekki af sjálfu sér, heldur verði viðkomandi maður að sækja um það til sveitarstjórnar, ef hann á að njóta þessarar greiðslu. Þetta eru aðalbreyt. Smávægilegar breyt. eru þarna fleiri, sem ég tel óþarfa að minnast á. Hv. heilbr: og félmn. Nd. var með fleiri brtt. á döfinni, en hafði um allar brtt. samráð við hv. heilbr.- og félmn. þessarar hv. d., og þessar breyt. allar eru gerðar í samráði við hana. Hins vegar féll n. frá að gera aðrar breyt. en þær, sem fullkomið samkomulag fékkst um við hv. heilbr.- og félmn. þessarar hv. d. Þetta var gert v egna þess, að það var talið líklegt, að ef breyt. kynnu að verða gerðar í þessari d. enn, þá mundi málið þvælast það mikið á milli deilda, að ósýnt væri, hvort þolinmæði fram að ganga á þessu þingi. Þess vegna var, með því að haga breyt. í samræmi við óskir og samþykktir hv. heilbr: og félmn. þessarar d., gengið út frá, að málið gæti gengið í gegn nokkurn. veginn eins og frá því var gengið í hv. Nd., og það vil ég einnig vona, að d. geri.



Herra forseti. Efni þessa frv. er það að fara fram á heimild til handa ríkisstj. til þess að afhenda þjóðkirkju Íslands Skálholtsstað, og jafnframt er gert ráð fyrir því, að ríkissjóður skuli árlega greiða 1 millj. kr. í sjóð, sem vera skal, eins og það er orðað í 2. gr. frv., til áframhaldandi uppbyggingar í Skálholti og rekstrarfé þeirrar starfrækslu, sem biskup og kirkjuráð koma þar upp. Þetta frv. er, eins og grg. ber með sér, flutt samkv. ósk kirkjuþings og biskups. Endurreisn Skálholtsstaðar hefur, eins og kunnugt er, undanfarið verið metnaðarmál íslenzku þjóðarinnar, og hefur því máli, eins og hv. þdm. er kunnugt, allmikið þokað áleiðis síðustu árin. Þó að enginn ágreiningur hafi verið um það, að nauðsyn beri til þess að endurreisa staðinn vegna fornrar frægðar og af öðrum ástæðum, þá hafa, eins og kunnugt er, verið allskiptar skoðanir um það, hvers konar starfsemi sé eðlilegt að koma á fót í Skálholti, og hafa verið ýmsar till. frammi í því efni. Það sjónarmið, sem liggur að baki þessu frv., er, að Skálholtsstaður sé svo tengdur þjóðkirkju Íslands, að eðlilegt sé, að sú starfsemi, sem þar verði rekin, verði fyrst og fremst á vegum þjóðkirkjunnar og í samræmi við óskir hennar. Eins og nál. á þskj. 676 ber með sér, hefur menntmn. í meginatriðum fallizt á þetta sjónarmið, þar sem hún leggur til, að frv. verði samþ., en einstakir nm., sem undirskrifa álitið, hafa þó áskilið sér rétt til þess að fylgja brtt., sem fram kynnu að koma. Einn nm., hv. 5. þm. Reykn., var fjarstaddur, þegar málið var afgr., og ber hann því ekki ábyrgð á þeirri afgreiðslu, sem hér liggur fyrir.



Herra forseti. Allshn. hefur athugað frv. þetta, eftir því sem tök hafa verið á, en frv. var mjög seint fram komið og þess vegna hefur ekki gefizt kostur á að athuga það sem skyldi. Aftur á móti er lögð á það áherzla af yfirfasteignamatsnefndinni, að frv, fáist afgr. á þessu þingi, með hliðsjón af því, að n, telur, að nauðsynlegt sé að fastmóta þá starfshætti, sem hún telur þörf að hafa í sambandi við matið, en mjög vanti á í núgildandi löggjöf að séu nægilega skýrt markaðir, auk þess sem í núgildandi l. séu ýmis atriði, sem beinlínis eigi ekki við lengur og sé því þörf á að breyta. Enda þótt allshn. hefði talið, að æskilegt hefði verið að hafa þetta frv. lengur til athugunar, hefur n: samt orðið sammála um að leggja til, að málið yrði afgreitt, ekki hvað sízt með hliðsjón af því, að frv. er undirbúið af yfirfasteignamatsnefndinni sjálfri, og má því ætla, að þar sé um þá sérþekkingu að ræða, sem nauðsynleg er til þess að marka þá stefnu, sem eðlilegt er að fylgja við grundvöll matsins. Engu að síður eru alltaf viss atriði í löggjöf sem þessari, sem geta orkað tvímælis, og allshn. hefur við athugun málsins talið nauðsynlegt að leggja til, að á því verði gerðar vissar breytingar, sem að vísu eru ekki stórvægilegar, en þó sumar hverjar þess eðlis, að þær breyta nakkuð um efni málsins. Skal ég víkja aðeins örfáum orðum að þessum brtt., sem eru fluttar á sérstöku þskj., nr. 672. Fyrsta brtt., við 8. gr. frv., er eingöngu orðalagsbreyt. til þess að taka af vafa um það, hvað átt er við í gr., en breytir ekki efnisniðurstöðu. 11. gr. frv. felur í sér allverulegar breyt. frá þeim reglum, sem nú gilda um mat fasteigna. Þar er gert ráð fyrir, eins og greinin er í frv., að undanþegnar fasteignamati séu tilteknar opinberar eignir. Að vísu geta þar einnig verið til einkaeignir eða félagseignir, svo sem dæmi eru til um sjúkrahús, barnaheimili og elliheimili og raunar einnig kirkjur, en eins og gr. er í frv., er hún í samræmi við ákvæði um það, hvaða eignir séu undanskildar fasteignaskatti. Allshn. gat ekki fallizt algerlega á það sjónarmið, sem þarna kemur fram, og taldi eðlilegt, að yfirleitt allar húseignir væru metnar til fasteignamats, enda þótt ekki væru greidd af þeim fasteignagjöld, auk þess sem í ýmsum sérlögum eru ákvæði, þar sem er einmitt miðað við fasteignamat eigna í sveitarfélögum, og þess vegna raunverulega nauðsynlegt að hafa slíkar eignir metnar. N, leggur því til í sinni brtt., að þessari grein frv. verði breytt á þann veg, að allar húseignir verði metnar, þ.e.a.s. kirkjur, skólahús, vitar, sjúkrahús, elliheimili, barnaheimili og þinghús, en telur hins vegar ástæðulaust að vera að meta almenn þjónustufyrirtæki, sem raunverulega að dómi yfirfasteignamatsnefndarinnar eða formanns hennar, sem allshn. ræddi við, er illgerlegt eða næsta ógerlegt að meta eftir hinum venjulegu reglum, sem gert er ráð fyrir að fylgt sé. Er því lagt til af hálfu allshn., að auk þess sem vegir og torg og almenningsgarðar séu ekki metnir, þá verði ekki heldur metin almenn þjónustutæki, svo sem rafveitur, vatnsveitur, skolpveitur og hafnargerðir. En í reynd munu þessi fyrirtæki ekki hafa verið metin, þannig að hér er ekki um efnislega breytingu að ræða frá því, sem framkvæmt hefur verið um fasteignamatið. Brtt. við 20. gr. er einnig formlegs eðlis og felur ekki í sér neina efnisbreytingu, en n. telur, að hún sé heppilegar orðuð á þann veg, sem hún leggur til. 4. brtt. er einnig ekki bein efnishreyting, heldur orðalagsbreyting, sem n. telur að betur fari, eins og hún leggur til, að sú mgr. hljóði. Aftur á móti er 22. gr. frv., eins og hún hljóðar í frv., þess efnis, að gert er ráð fyrir, að fasteignamatsnefndir allar starfi áfram. Í yfirfasteignamatsnefndinni var ágreiningur um það efni, svo sem hæstv. fjmrh. gerði grein fyrir, þegar hann lagði frv. hér fyrir, og það er niðurstaða allshn. að leggja til, að þessari gr. verði breytt á þann veg, að hin fyrri regla gildi áfram, að það séu úttektarmenn hver í sínum hreppi, sem annist þessi störf, eins og verið hefur. Úttektarmenn þurfa hvort sem er að vera til eftir sem áður, og þar sem þeir eru ekki til staðar, þá verði tilnefndir menn á þann sama hátt sem gert hefur verið. Það má auðvitað færa rök fyrir því, að það sé heppilegt að hafa n. starfandi áfram með hliðsjón af því, að það geti gætt meira samræmis í því mati. En hins vegar er því ekki að leyna, að það er nokkurn veginn öruggt, að af því mun leiða verulega aukinn kostnað, enda er gert ráð fyrir því í grg. frv., að svo kunni að vera, og enn fremur minnkar það þörfina á því að hafa þessar nefndir, að nú er gert ráð fyrir því, að yfirfasteignamatsnefnd sé permanent stofnun, þannig að hún starfar áfram og á þá að geta séð um það að gefa út þær reglur, sem hægt er að hafa til hliðsjónar, þannig að mikið misræmi verði ekki í mati á hinum einstöku stöðum. Það er því niðurstaðan að leggja til, að sú skipan verði á þeim málum, sem verið hefur. B-liður 5. brtt. er fluttur eftir ósk yfirfasteignamatsnefndarinnar, sem er nauðsynlegt ákvæði vegna þess, að fasteignamatið mun standa yfir í alllangan tíma, og talið, að það muni ekki taka gildi fyrr en kannske eftir 3–4 ár. Í frv. er gert ráð fyrir, að yfirfasteignamatsnefnd leggi úrskurð á kærur út af mati, en það þykir óeðlilegt, að það komi til framkvæmda fyrr en aðalmatið hefur verið framkvæmt, og gildir sú skipan þangað til, sem verið hefur, og er hér því raunverulega aðeins um bráðabirgðaákvæði að ræða. Svo sem kemur fram í nál. allshn., hafa einstakir nm. áskilið sér rétt til þess að flytja eða styðja frekari brtt., sem fram kunna að koma, en það er hins vegar skoðun n., að eftir atvikum sé hægt að fallast á að samþykkja frv. með þeim breytingum, sem n. hér sameiginlega leggur til að á því verði gerðar, enda þótt það skuli tekið fram, að það kunni að vera ýmis önnur atriði, sem einstakir nm. hefðu haft áhuga á að hafa á annan veg. En flest þeirra atriða eru þannig, að þau hafa ekki mikla efnislega þýðingu, og miðað við þann skamma tíma, sem til umráða var, þótti ekki ástæða til þess að hreyfa frekari breytingum.



Herra forseti. Ég vil þakka hv. allshn. fyrir það, hversu vel hún hefur orðið við tilmælum um að afgreiða þetta mál. Ég veit, að æskilegt hefði verið, að lengri tími hefði gefizt til meðferðar í Alþingi á þessu máli, en eins og hv. frsm. tók fram, hefur verið lögð á það mikil áherzla af yfirfasteignamatsnefnd, sem samdi þetta frv., að það næði afgreiðslu nú á þessu þingi, og eru aðalrökin þau, að þar sem vinna við fasteignamatið er að hefjast, sé nauðsynlegt að hafa þegar í upphafi mótaðar þær meginreglur, sem matið á að fara eftir og byggjast á. Af þeim brtt., sem hv. allshn. leggur fram, er það 5. brtt. a, sem aðaimáli skiptir. Það er um framkvæmd matsgerða milli aðalmatanna. Nú er sú skipun á þessum málum, að milli aðalmatanna framkvæma úttektarmenn í hreppum þessi aukamöt, en í kauptúnum og kaupstöðum framkvæma þau tveir menn, og tilnefnir fjmrh. annan, en hinn er kosinn af bæjarstjórn eða hreppsnefnd. Þessi ákvæði eru í 2. gr. l. frá 1945, um fasteignamat. Eins og ég gat um, þegar ég lagði frv. fram, var nokkur ágreiningur í yfirfasteignamatsnefndinni um það, hvernig ætti að haga þessum málum framvegis. Einn nm., Jón Pálmason, lagði til, að hin eldri skipan yrði óbreytt, en meiri hl. n. taldi æskilegri þá skipan, sem gert er ráð fyrir í þessu frv., í 22. gr., en sú skipan er í stuttu máli á þá leið, að fasteignamatsnefndirnar, sem framkvæma aðalmötin, skuli einnig framkvæma aukamötin og starfa því einnig milli aðalmata. Meiri hl. yfirfasteignamatsnefndar taldi, að þótt nokkur kostnaðarauki kynni að verða af þessari breytingu, þá mætti vænta fyllra samræmis í matsstörfum, ef sú nefnd fjallaði um aukamötin, sem einnig fjallar um aðalmötin, og kæmi þannig meiri festa og samræmi í heild sinni á þessi mál. Hv. allshn. hefur talið réttara að halda því skipulagi, sem nú er, og færir fyrir því að sjálfsögðu, eins og fram kom í ræðu hv. frsm., full rök: Ég vil aðeins varpa því fram hér, að mér sýnist, að til mála hefði getað komið sú leið, að í hreppum framkvæmdu úttektarmenn aukamötin, en hins vegar í kaupstöðum og kauptúnum störfuðu fasteignamatsnefndirnar einnig milli aðalmata í stað þess að kjósa sérstakar millimatsnefndir. En hins vegar vil ég ekki gera á þessu stigi neina till, um það og tel, eins og málin liggja fyrir, rétt að mæla með samþykkt brtt. hv. allshn., sem felur það í sér að halda þeirri skipan, sem nú er. Það er ósk mín nú, eins og ég tók fram við 1. umr., að málið fái afgreiðslu á þessu þingi, og vænti ég þess, að hv. d. fallist á að afgreiða það nú í dag út úr þessari d. með þeim breyt., sem allshn. gerir á frv.



Herra forseti. Frv. þetta um breyt. á l. nr. 61 frá 1947, um vátryggingarfélög fyrir fiskiskip, er í því fólgið, að við 19. gr. l. bætist svo hljóðandi samkv. 1. gr. frv.: „Sama gildir um ábyrgðarupphæð samkv. 208. gr. siglingalaga, ef sú upphæð fer fram úr vátryggingarupphæð.“ Þessi smávægilega breyting, sem hér um ræðir, er nauðsynlegt að gerð verði með hliðsjón af 11. gr., 4. lið a. í frv. um siglingalög, sem Alþingi hefur nú nýlega afgreitt. Verði frv. þetta samþ., mun 19. gr. nefndra laga frá 1947 hljóða þannig, með leyfi hæstv. forseta: „Bætur, sem vátryggður hefur orðið að greiða þriðja manni vegna tjóns af árekstri, þegar skipið eða áhöld þess hafa rekizt á annan fastan eða fljótandi hlut, enn fremur kostnað við málarekstur, gerðardóm eða samkomulag vegna þess greiðir félagið, en þó ekki fram yfir það, sem vátryggingarfjárhæð skipsins hrekkur til. Ef skip verður fyrir slíku tjóni í utanlandssiglingum, að nauðsynlegt er að senda skipverja heim, greiðir félagið fargjöld fyrir þá með járnbraut og skipi, svo og nauðsynlega gistingu og fæðispeninga. Bætur fyrir tjón á lífi manna eða fyrir meiðsli eru vátryggingarfélögunum óviðkomandi. Sama gildir um ábyrgðarupphæð samkv. 208. gr. siglingalaga, ef sú upphæð fer fram úr vátryggingarupphæð.“ Ég sé ekki ástæðu til að orðlengja frekar um frv. Sjútvn. mælir með samþykkt þess, en að öðru leyti vil ég vísa til grg., sem frv. fylgir.



Herra forseti. Frv. þetta er flutt af heilbr.- og félmn. í samráði við hæstv. fjmrh., og standa allir nm. að baki þessa frv. Með l. um tekjustofna sveitarfélaga frá 28. apríl 1962 voru gerðar breytingar á eldri álagningarreglum á þann veg, að á atvinnurekstur var einungis heimilað að leggja í einu sveitarfélagi, hvort heldur sá atvinnurekstur var rekinn af félagi eða einstaklingi. Reglurnar voru þær, að ef einstaklingur hafði atvinnurekstur um hönd, þá skyldi leggja á tekjuútsvar þar, sem einstaklingurinn átti lögheimili, en ef um félagsrekstur var að ræða, þá skyldi leggja á tekjuútsvar í því sveitarfélagi, þar sem aðalstarfsemi fyrirtækisins fór fram. Það hefur sýnt sig í reynd, að breytingarnar í þessu efni hafa í ýmsum tilfellum reynzt ósanngjarnar, þar sem ýmis sveitarfélög, sem áður samkv. gömlu útsvarslögunum áttu þess kost að leggja tekjuútsvör á atvinnurekstur hvert á sínum stað, missa nú algerlega álagningarréttinn að þessu leyti. Reynslan hefur því sýnt, að þessar breytingar, sem urðu með l. um tekjustofna sveitarfélaga, að því er þessi atriði snertir, hafa ekki orðið alls kostar til bóta, og þess vegna hefur það sýnt sig, að nauðsynlegt er að gera þarna nokkra leiðréttingu á. Menn hafa haft nokkuð skiptar skoðanir á því, á hvern hátt væri bezt að lagfæra þetta, en þetta frv., sem hér liggur fyrir og er til 1. umr., er í rauninni í grundvallaratriðum samið af ráðuneytisstjóra félmrn., er fjallar sem ráðuneytisstjóri um tekjustofna sveitarfélaga, og að höfðu samráði við ríkisskattstjórann, þannig að þetta frv. er í aðalatriðum samið af þeim manni, sem var formaður þeirrar n., sem undirbjó löggjöfina um tekjustofna sveitarfélaga. Ég þarf ekki að fara ýtarlega út í þau tilfelli, sem hafa orðið orsök þess, að leiðréttinga hefur verið leitað. Það hefur verið t.d. nefnd útsvarsálagning á starfsemi Sambands ísl. samvinnufélaga á Akureyri, og það hefur verið nefnd tekjuútsvarsálagning á síldarsaltendur fyrir norðan land og nustan sem dæmi um það, þar sem þessi nýju lög um tekjustofna sveitarfélaga höfðu mjög óréttlátar afleiðingar og nauðsynlegt var að gera leiðréttingar á. Aðalefni þessa frv., sem hér liggur fyrir, kemur fram í 2. tölul. d-liðar 1. gr. og svo undir e-liðnum, en í þessum 2. tölul. d-liðar segir, að ef útsvarsgjaldandi rekur atvinnustöð utan lögheimilissveitar eða í fleiri en einu sveitarfélagi, skal skipta útsvari, sem lagt er á tekjur, milli hlutaðeigandi sveitarfélaga svo sem hér segir: Útsvari skal skipt á milli sveitarfélaganna miðað við verðmæti framleiddrar vöru eða veittrar þjónustu, viðskiptaveltu, starfsmannafjölda, nýtingu fastafjármuna og annað, sem skipt getur máli. Ráðh. getur með reglugerð sett nánari ákvæði um skiptingu útsvara samkvæmt þessum tölulið. Þessar reglur um skiptinguna eru hér ekki svo skýrar, að það er að sjálfsögðu nauðsynlegt, ef þetta verður að lögum, að ráðh. setji reglugerð, sem kveði nánar á um þetta. Með atvinnustöð í þessum lið frv. er t.d. átt við fiskverkunarstöð, síldarsöltun og annað slíkt, en það þarf ekki að vera heimilisföst atvinnustofnun, eins og gerð var krafa til eftir gömlu útsvarslögunum. Þá segir enn fremur í e-lið 1. gr., að sveitarfélag, þar sem útsvar er á lagt, hlýtur aldrei minna en 1/4 hluta af útsvari, sem skipt er samkv. d-lið 2, og eigi verður útsvari þá skipt, nema í hlut sveitarfélagsins, er skiptikröfu gerir, komi a.m.k. 25 þús. kr. Þó má fjárhæðin lægri vera, ef hún eigi að síður nemur a.m.k. 5% af heildarútsvörum þess sveitarfélags, er kröfuna gerir. Þarna er það sérstök grundvallarregla, að það sveitarfélag, sem útsvarið leggur á; skal aldrei hljóta minna en 1/4 hluta af útsvarinu, sem skipt er, þannig að sveitarfélag, sem skiptikröfuna gerir, getur sem algert hámark fengið 3/4 hluta útsvarsins. Þá á ekki heldur að skipta útsvari, nema í hlut þess sveitarfélags, sem gerir kröfuna, komi a.m.k. 25 þús. kr. Þetta er gert til þess, að útsvarsskipti eigi sér einvörðungu stað þar, sem um verulegar fjárhæðir er að ræða, en það sé ekki verið að tína til smáupphæðir, sem er bæði mikil fyrirhöfn að skipta á milli sveitarfélaga og þar yrði þá í flestum tilfellum um svo lágar fjárhæðir að ræða, að það drægi sveitarfélögin ekki neitt. En undantekning er þó gerð á þessu, sem fyrst og fremst mundi snerta hin allra fámennustu og smæstu sveitarfélög, að þá má upphæðin vera lægri en 25 þús. kr., ef hún eigi að síður nemur a.m.k. 5% af heildarútsvörum þess sveitarfélags, sem kröfuna gerir. Þá er enn fremur sagt í framhaldi af þessu, að tekjuútsvari aðila, sem jafnframt greiða landsútsvar, skuli ekki skipt, en þeir einu aðilar, sem greiða tekjuútsvar og jafnframt landsútsvar, eru olíufélögin. Að sjálfsögðu mundi, þó að þetta væri ekki sett, í mörgum tilfellum ekki vera hægt að skipta tekjuútsvari olíufélags vegna ákvæðanna um 25 þús. kr. lágmarkið. Ég vil svo að lokum leggja áherzlu á það, að með þeim aðilum, sem hafa áhuga á að leiðrétta lögin um tekjustofna sveitarfélaga í þessu efni, sem ég hér hef rætt um, og koma þar m.a. til móts við samþykkt fulltrúafundar kaupstaðanna á Vestur-, Norður- og Austurlandi, sem haldinn var á Húsavík dagana 17. -19. sept., sem sendi Alþingi áskorun út af þessu máli, þá hefur með þeim mönnum, sem hér hafa hagsmuna að gæta, tekizt fullt samkomulag um það, hvernig eðlilegast sé að leysa þetta mál með þessu frv:, sem hér er lagt fyrir, og þar sem nú er orðið mjög áliðið þingtímans, þá vildi ég óska þess, að þetta frv. fengi skjóta fyrirgreiðslu og skjóta afgreiðslu í þessari hv. deild.

forseti (SÓÓ): Mér hefur borizt svo hljóðandi bréf: „Reykjavík, 10. apríl 1963. Vegna anna heima fyrir mun ég ekki geta sinnt þingstörfum nú um skeið. Óska ég því þess, með skírskotun til 138. gr. l. um kosningar til Alþingis, að 1. varamaður landsk. þm. Sjálfstfl., Sigurður Bjarnason ritstjóri, taki sæti mitt á Alþingi í fjarveru minni. Bjartmar Guðmundsson. Til forseta Ed. Alþingis.“ Samkv. þessu bréfi tekur Sigurður Bjarnason ritstjóri sæti sem 1. varamaður landsk. þm. Sjálfstfl. Kjörbréf hans hefur verið rannsakað áður, og býð ég hann velkominn til starfa.