Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég held að það sé ástæða til að fagna þessu frv. Kennaraháskólinn er í raun kominn í nokkrar ógöngur með skipulag kennaranámsins. Núgildandi lög og reglugerðir eru að mörgu leyti úrelt, miðast um of við kennsluna eins og hún var áður en skólinn færðist á háskólastig. Þetta á einkanlega við um lögin. Ég held að óhætt sé að segja að lögin og þó einkanlega reglugerðin séu að einhverju leyti sniðgengin í framkvæmd. Gildandi lög og reglugerðir setja áframhaldandi endurbótum á náminu skorður og gera þær illframkvæmanlegar. Það hafa nokkuð komið til umræðu tengsl Kennaraháskólans við aðra skóla á háskólastigi, einkum Háskóla Íslands, og þau atriði eru vitaskuld mikið álitamál. Það koma margir kostir til greina, en hér er gert ráð fyrir framhaldi á fullu sjálfstæði Kennaraháskólans með nokkru samstarfi að vísu við Háskóla Íslands. Mín skoðun er sú að við núverandi aðstæður sé eðlilegt og rétt að halda sig við það skipulag sem gert er ráð fyrir í frv. þessu og áframhaldandi sjálfstæði Kennaraháskólans. Lenging kennaranámsins í fjögur ár hlýtur á hinn bóginn að vera nokkurt umhugsunarefni, m.a. vegna kostnaðar, og þessu skylt er í rauninni það álitamál hvernig eigi að vera tengslin milli kennaranámsins og starfsþjálfunar sem sérstök ákvæði eru um. Það verður helst skilið af frv. eins og það liggur fyrir að hvort tveggja eigi að gera, lengja kennaranámið um eitt ár og gera alvöru úr þjálfunarárinu sem yrði þá fimmta árið. Ég held að það sé íhugunarefni að viðbótarárið, það fjórða, væri starfsþjálfunarár og ætti þá hugsanlega ekki að teljast fjórða árið heldur þriðja árið þannig að þeir sem væru að stunda nám til prófs í þessum efnum færu í starfsþjálfun á þriðja ári, sinntu störfum við kennslu, en kæmu aftur í skólann til náms á fjórða ári. Ég skal ekki fjölyrða frekar um þetta, en ég tók eftir því, svo ég taki nú fjórða punktinn úr frv. sem ég geri hér stuttlega að umtalsefni, að í frv. þessu til l. er gert ráð fyrir því og reyndar lagagrein um tiltekinn einingafjölda og einingabil á námsári og þar fram eftir götunum. Mín skoðun er sú að þessa hluti eigi ekki að segja í lög heldur sé eðlilegra að skipa þeim í reglugerð, það geri stjórn skólans auðveldari og geri mönnum hægara um vik að laga skólastarfið að aðstæðum hverju sinni eftir því sem þróunin býður. Herra forseti. Ég fagna því að þetta frv. skuli vera komið fram. Ég tel að stefna þess sé í mörgum megindráttum rétt, en ég taldi nauðsynlegt að koma þessum sjónarmiðum á framfæri nú.



Hæstv. forseti. Ég hlýt að benda á við afgreiðslu þessa frv. að ég fæ ekki betur séð en þessi lög komi þvert á lög sem við vorum nýlega að samþykkja, þ.e. læknalög. Í núverandi frv. til læknalaga, frv. sem var 116. mál þingsins, segir svo í 16. gr., með leyfi forseta: "Lækni er skylt að afhenda sjúkraskrá alla eða að hluta sjúklingi eða forráðamanni ef það þjónar ótvíræðum hagsmunum sjúklings. Leiki vafi á nauðsyn afhendingar sjúkragagna eða þyki ástæða til vegna ákvæða laga þessara um þagnarskyldu er lækni heimilt að afhenda landlækni einum sjúkragögn sem trúnaðarmál til frekari fyrirgreiðslu. Ráðherra setur nánari reglur um afhendingu og varðveislu sjúkragagna og röntgenmynda að fengnum tillögum landlæknis og Læknafélags Íslands." Í 15. gr., sem fjallar einmitt um þagnarskyldu læknis, segir svo, með leyfi forseta: "Lækni ber að gæta fyllstu þagmælsku og hindra það að óviðkomandi fái upplýsingar um sjúkdóma og önnur einkamál er hann kann að komast að sem læknir." Í því frv. sem hér liggur fyrir, 432. máli þingsins, er hins vegar, eftir því sem ég fæ best séð, Ríkisendurskoðun heimilað að krefjast reikningsskila af stofnunum, samtökum, sjóðum og öðrum aðilum sem fá fé eða ábyrgðir frá ríkinu og þar er engin undanþága gerð t.d. vegna greiðslna til lækna. Þetta mál hefur eins og kunnugt er verið nokkuð til umræðu að gefnum tilefnum nokkrum og vegna þeirra hefur borist opið bréf til alþm. frá Jóni Steinari Gunnlaugssyni hæstaréttarlögmanni sem mér finnst mjög athyglisvert og ástæða til að geta hér, en þar dregur hann mjög í efa heimild þingsins til að samþykkja þetta frv. og hleypa hvaða skrifstofumanni sem er hjá Ríkisendurskoðun inn í viðkvæmustu einkamál fólks og rekur mjög greinilega þær afleiðingar sem það gæti haft. Ég vil leyfa mér að lesa rökstuðning hans vegna þess að ég yrði ekki hissa í þeim önnum sem hér að undanförnu hafa verið að svo gæti farið að þingmenn hefðu ekki lesið þessa grg. Hann segir hér, með leyfi forseta, og hann er að tala um þá grein læknalaga sem tryggir friðhelgi einkalífs varðandi viðkvæm einkamálefni: "Með þessu lagaákvæði er veitt lögvernd fyrir leynd einkalífs á mjög þýðingarmiklu sviði. Samskipti læknis við sjúkling snerta oft viðkvæmustu svið einkalífsins. Það er mjög mikilvægt að sjúklingur geti óhræddur skýrt lækni sínum frá einkalífsatriðum sem kunna að hafa þýðingu varðandi sjúkdóma eða almennt heilsufar. Þetta er fyrst og fremst mikilvægt vegna læknastarfsins. Lækninum er nauðsyn á að fá að vita sem gerst um ýmsa hagi sjúklingsins. Með þeim hætti aukast líkurnar á að læknirinn fái fulla yfirsýn yfir vandamálin og taki þá réttar ákvarðanir um læknisaðgerðir. Ef trúnaður milli læknis og sjúklings er rofinn með þeim hætti sem krafist er í þessu máli" - en lögmaðurinn var þarna að verja skjólstæðing fyrir rétti - "gæti það ýmist haft þær afleiðingar að sjúklingar mundu síður skýra læknum frá einkalífsatriðum eða að til yrði tvöfalt upplýsingakerfi. Annað yrði ætlað til opinberra nota en hitt yrði eins konar neðanjarðarkerfi sem einungis lækni og sjúklingi yrði kunnugt." Ég hvet hv. alþm. til að lesa þetta opna bréf sem okkur hefur verið sent. Jón Steinar Gunnlaugsson hæstaréttarlögmaður kemur síðan með tillögur sem mér finnst mjög athyglisverðar til að leysa þennan vanda því að auðvitað erum við öll sammála um það að það gangi ekki að læknar séu utan við allt eftirlit varðandi þá fjármuni sem þeir taka frá opinberum sjóðum. Jón Steinar Gunnlaugsson lýkur bréfi sínu á þessa leið, með leyfi forseta: "Vilji menn á hinn bóginn tryggja eftirlit með að ekki sé greitt fyrir önnur læknisstörf en þau sem unnin eru má auðveldlega ná því markmiði með því einfaldlega að koma á þeirri skipan að sjúklingar greiði lækninum sjálfir en fái síðan endurgreiðslu frá ríkinu. Þá kæmi jafnvel til greina að gera það að skilyrði fyrir endurgreiðslunni að sjúklingur undirritaði heimild til handa t.d. trúnaðarmanni Tryggingastofnunar ríkisins til að skoða sjúkraskrá sína ef slíkt þætti líklegt til að þjóna tilgangi. Með þessum hætti væri þá a.m.k. ekki rofinn sá trúnaður sem búið er að heita sjúklingi fyrir fram m.a. með skýrum ákvæðum settra laga þar sem aðgangur fengist ekki að einkamálum hans nema hann sjálfur samþykkti." Því vil ég vekja athygli á þessu að við nýlega afgreiðslu í hv. heilbr.- og trn. Nd. varð mikil umræða um þetta ákvæði læknalaganna og nefndarmönnum bar vitaskuld öllum saman um að nauðsynlegt væri að tryggja fullkominn trúnað milli sjúklings og læknis. En ég hef ekki í þeim önnum sem við höfum búið við gert mér alveg ljóst hvernig hægt er að leysa þetta mál þannig að það þurfi ekki að vera vafamál. Nú er málið hér til 1. umr. þannig að þetta mál á auðvitað eftir að fara til nefndar. Ég vil því biðja þá hv. nefnd sem fær málið til meðferðar að huga vandlega að þessu atriði því að það nær auðvitað engri átt að Álþingi sé á einu og sama þinginu að samþykkja tvenn frv. sem stangast virkilega á hvort við annað. Þess vegna vildi ég vekja athygli á þessu.



Herra forseti. Hér er um mjög nauðsynlega endurbót á mikilvægum lögum um Ríkisendurskoðun að ræða. Ríkisendurskoðun reyndist ekki hafa lagaheimildir til að gera það sem henni var ætlað eins og við útbjuggum lögin um Ríkisendurskoðun í fyrra. Það er ekki við það unandi að læknar geti varið fjárafla sinn með þeim hætti sem hér virðist vera. Nú er það misskilningur hjá síðasta ræðumanni, hv. 13. þm. Reykv., ef hún er að gera ráð fyrir því að hver sem er af starfsmönnum Ríkisendurskoðunar geti vaðið í sjúkraskrár. Hér er einungis verið að fara fram á að trúnaðarlæknir Ríkisendurskoðunar fái heimild til að líta á þessi plögg. Það var mjög skýrt tekið fram í umræðum sem ég átti um þetta frv. þegar frv. var borið undir formenn þingflokka að þarna væri einungis um trúnaðarlækni að ræða sem fengi að skoða þessar skýrslur, þ.e. einn læknir fær að skoða sjúkragögn. Þetta mál fer væntanlega til fjh.- og viðskn. þar sem ég er formaður og ég mun láta athuga hvort læknalög stangist á við frv. þetta. Ef þar gætir misræmis er það auðvitað rétt hjá síðasta ræðumanni að þá þarf að laga það. Þetta vildi ég að kæmi fram í 1. umr.

Heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra (Guðmundur Bjarnason): Herra forseti. Ég mæli hér fyrir frv. til l. um breytingu á lögum nr. 109 frá 1984, um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit, með síðari breytingum. Frv. þetta er á þskj. 962 og er 229. mál Ed. Frv. þetta, sem ég mæli hér fyrir, var lagt fram á síðasta löggjafarþingi sem stjfrv., en náði þá ekki fram að ganga sakir tímaskorts. Er frv. lagt hér fram svo til óbreytt frá því það fór frá Ed. rétt fyrir þingslit í fyrra. Frv. er samið af stjórnskipaðri nefnd sem falið var að gera tillögur að endurskoðuðum lögum í samræmi við 10. tölul. í ákvæðum til bráðabirgða í lögum nr. 109/1984, um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit, áður lög nr. 50 frá 1981 með sama heiti. Samkvæmt lögunum átti endurskoðun að vera lokið á síðasta þingi. Hinn 1. ágúst sl. voru liðin fimm ár frá gildistöku upphaflegu laganna, og átti endurskoðunin að fara fram fyrir þann tíma. Ég bað nefnd þá sem upphaflega samdi frv. að líta á málið milli þinga og leggur nefndin ekki til aðrar breytingar en þær að siglingamálastjóri skuli eiga sæti í svonefndri samstarfsnefnd skv. 31. gr. laganna þegar fjallað er um ágreining vegna framkvæmdar laga nr. 31/1986, um varnir gegn mengun sjávar, og annarra tiltekinna laga. Að öðru leyti leggur nefndin aðeins til breytingar á athugasemdum með 6. gr. og er það vegna breyttra aðstæðna frá því í fyrravetur varðandi svæðaskipulag Heilbrigðiseftirlitsins. Áður en lengra er haldið er rétt að vekja athygli á því að áðurnefnd lög hafa í reynd tvisvar sætt endurskoðun eftir gildistöku þeirra, sem var 1. ágúst 1982, annars vegar með lögum nr. 92/1984, og var sú breyting felld saman við meginmál laganna og þau gefin út svo breytt með lögum nr. 109/1984, og hins vegar með setningu laga nr. 117/1985, um geislavarnir. Með fyrri breytingunni var sveitarfélögunum heimilað að setja gjaldskrár vegna framkvæmdar Heilbrigðiseftirlitsins í sveitarfélögum og Hollustuvernd ríkisins að setja gjaldskrár vegna breyttrar þjónustu. Með síðari breytingunni var geislavarnastarfsemin tekin frá Hollustuvernd ríkisins og færð undir sérstaka stofnun, Geislavarnir ríkisins. Eitt af verkefnum hinnar stjórnskipuðu nefndar var að fella þessar breytingar inn í frv. það sem hér er til umræðu. Með setningu nýrra laga um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit, sem tóku gildi 1. ágúst 1982, var fyrst og fremst stefnt að þremur markmiðum: 1. Að koma á heilsteyptu og samræmdu heilbrigðiseftirliti og mengunarvarnaeftirliti í landinu öllu. 2. Að fella saman rekstur þriggja stofnana, þ.e. Heilbrigðiseftirlits ríkisins, Matvælarannsókna ríkisins og Geislavarna ríkisins, í eina stofnun sem nefnd var Hollustuvernd ríkisins. 3. Að kveða á um starfsemi sérstakrar mengunarvarnadeildar innan Hollustuverndarinnar og þar með í fyrsta skipti að kveða á um afskipti af mengandi atvinnurekstri í íslenskri löggjöf á afgerandi hátt. Það voru fyrst og fremst þessi atriði sem komu til umfjöllunar í endurskoðunarnefndinni, auk ýmissa smærri sem ákveðið var að reynt yrði að færa til betri vegar eða fella hreinlega niður með hliðsjón af reynslu undangenginna fimm ára. Það er skoðun endurskoðunarnefndarinnar, ef litið er til áðurgreindra þriggja meginmarkmiða gildandi laga, að í meginatriðum hafi tekist að koma á heilsteyptu og samræmdu heilbrigðiseftirliti og mengunarvarnaeftirliti í landinu. Þannig hefur á þessum tíma næstum tekist að koma á í landinu öllu heilbrigðiseftirliti sem er í höndum sérkunnáttumanna. Aðeins skortir á í dag að sveitarfélögin á Vestfjörðum komi sér saman um að reka eftirlitið eins og lög gera ráð fyrir. Annars staðar hefur eftirlitinu þegar verið komið fyrir eða það er í burðarliðnum eins og á Austfjörðum. Með vísun til jákvæðrar þróunar eftirlitsmála úti í héruðum eru nánast engar breytingar gerðar varðandi þennan þátt laganna aðrar en þær sem gerðar eru á stöðu svæðisnefnda um heilbrigðiseftirlit, þ.e. afskiptum þeirra af fjármálum og samskiptum sveitarfélaga sem standa saman að heilbrigðiseftirliti á hinum 13 eftirlitssvæðum til þess að koma í veg fyrir erfiðleika við afgreiðslu fjárhagsáætlana. Hvað snertir annað meginmarkmiðið, sem er starfsemi Hollustuverndar ríkisins, er nefndin þeirrar skoðunar að ekki hafi tekist til sem skyldi. Þannig hefur stofnuninni langt í frá, mest sakir fjárskorts, tekist að sinna þeim mikilvægu verkefnum sem henni eru falin skv. lögunum. Þótt þar komi til fjárskortur, eins og áður segir, húsnæðisleysi og skortur á efnarannsóknum matvæla og annarra neyslu- og nauðsynjavara eiga hér önnur atriði við, sem reyna verður að bæta með breytingum á lögunum. Er hér fyrst og fremst um stjórnunarhætti stofnunarinnar að ræða. Leggur nefndin til að þeir verði gerðir skilvirkari og málum verði þannig komið fyrir að möguleikar gefist til betri stjórnunar en hingað til. Nauðsyn virkrar stjórnunar er brýn þar sem um er að ræða stofnun sem samkvæmt eðli sínu nýtur minni hylli þeirra sem stjórna fjármálum en ýmsar aðrar stofnanir og möguleikar til tekjuöflunar eru litlir að svo miklu leyti sem störf hennar lúta að almenningi, en það er ein af aðalskyldum hennar og hlýtur ávallt að vera. Þess vegna er lagt til að í stað forstjóra komi framkvæmdastjóri með rekstrarmenntun og reynslu af rekstri fyrirtækja eða stofnana og að hann starfi með sérstakri þriggja manna starfsstjórn sem ráðherra velur úr sjö manna stjórn stofnunarinnar, en ekki eru lagðar til breytingar á henni. Auk þess er lagt til að starfssviðum stofnunarinnar verði fjölgað um eitt, þ.e. eiturefnasvið, en um nauðsyn þess ætla ég ekki að fjölyrða heldur vísa til athugasemda með frv. Um þriðja þáttinn, starfsemi mengunarvarnadeildar og ákvæði laga um mengunarvarnir, taldi nefndin ekki tímabært að fjalla því að of skammur tími væri liðinn til þess að hægt væri að dæma þar um með fullri vissu. Nefndin taldi þó að í mörgu væri reynslan góð, en lagði ekki til neinar efnislegar breytingar á gildandi ákvæðum. Rétt er enn fremur að benda á að umhverfismál í víðasta skilningi eru til umfjöllunar í samræmi við starfsyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar í sérstakri nefnd. Starfsemi deildarinnar kemur þar til umræðu og er rétt að bíða niðurstöðu þessa starfs. Ég hef hér að framan fjallað stuttlega um þær breytingar sem felast í frv. Með því fylgir mjög ítarleg grg. þar sem m.a. er greint frá starfsháttum endurskoðunarnefndarinnar, reynslu af framkvæmd gildandi laga í héraði, starfsemi Hollustuverndar eftir starfssviðum og helstu nýmælum frv., en þau eru: 1. Lagt er til að svæðisnefndir Heilbrigðiseftirlitsins verði styrktar og þeim falin yfirumsjón með fjármálum eftirlitsins úti í héruðum. 2. Lagðar eru til skýrar reglur um kostnaðarskiptingu og að tekjur eftirlitsins á vegum sveitarfélaganna renni í sameiginlegan rekstrarsjóð. 3. Skýrari ákvæði eru um fjárreiður eftirlitsins á vegum sveitarfélaganna og hvernig fari um afgreiðslu í ágreiningsmálum. 4. Heilbrigðisnefndirnar í Mosfellssveit og á Seltjarnarnesi verði gerðar að sérstöku heilbrigðiseftirlitssvæði. 5. Lagt er til að stjórn Hollustuverndar ríkisins verði styrkt með því að skipa sérstaka rekstrarstjórn og framkvæmdastjóra rekstrar. 6. Lagt er til að stofnað verði nýtt svið innan Hollustuverndar ríkisins sem annist eiturefnaeftirlit. 7. Sett eru inn ákvæði um innflutningseftirlit með matvælum og öðrum neyslu- og nauðsynjavörum á vegum Hollustuverndar ríkisins. 8. Kveðið er á um vöruskráningarskyldu Hollustuverndar ríkisins varðandi erlend og innlend matvæli og aðrar neysluvörur og vörur sem geta verið skaðlegar heilsu manna. 9. Lögð er til sú regla að framkvæmdastjóri og forstöðumenn sviða Hollustuverndar ríkisins verði skipaðir til fjögurra ára. Reyndar hefur nú verið gerð sú breyting á frv. í Ed. að það er gert ráð fyrir því að þessi skipunartími verði sex ár. 10. Lagt er til að við Hollustuvernd ríkisins starfi sérstakur fræðslu- og upplýsingafulltrúi. 11. Rýmkaður er afskiptaréttur Hollustuverndar ríkisins til þess að grípa til nauðsynlegra ráðstafana láti heilbrigðisnefnd málið ekki til sín taka eða sinni því lítið. Auk þess eru ítarlegar athugasemdir við einstakar greinar frv. læt ég nægja að vísa til þessara atriða og sé ekki ástæðu til að lengja mál mitt öllu meira. Eitt verð ég þó að leggja sérstaka áherslu á, en það er að efla verður starfsemi Hollustuverndar ríkisins m.a. með því að gera stofnuninni kleift að takast á við eftirlit með innflutningi matvæla og annarra neyslu- og nauðsynjavara. Stefna verður að því að koma upp innan stofnunarinnar á næstu þremur árum rannsóknastarfsemi er lýtur að efnarannsóknum vegna heilbrigðiseftirlitsins, t.d. vegna matvæla. Um þessi atriði er fjallað í ákvæðum til bráðabirgða í frv. Þessum þáttum er því miður lítið sinnt í dag og hvað innflutningseftirlitið snertir er það ekkert fyrr en vara er komin út í verslanir. Slík skipan býður m.a. upp á að til landsins komi vörur sem nágrannaþjóðirnar hafa jafnvel hafnað innflutningi á. Er hér því um mjög alvarlegt mál að ræða sem er okkur til mikils vansa. Ég tel að ekki verði lengur undan þeirri ábyrgð skotist að koma á slíkri starfsemi hér á landi og er hér gert ráð fyrir að innan eins árs frá gildistöku laganna skuli þessu innflutningseftirliti komið á. Í Ed. voru gerðar örfáar breytingar á frv. Þar má kannski helst geta þess að hvað varðar að koma á rannsóknaraðstöðu innan stofnunarinnar lagði heilbr.- og trn. Ed. áherslu á að kannað yrði hvaða aðstaða væri til í landinu og áætlun sú sem gert er ráð fyrir að lögð verði fyrir Alþingi haustið 1988 um uppbyggingu innflutningseftirlitsins skuli miðast við að aðstaða á öðrum rannsóknastofnunum í landinu verði nýtt eftir því sem frekast er kostur. Ég er fyrir mitt leyti fyllilega sammála þessari athugasemd og tel það bæði rétt og eðlilegt að við reynum að nýta þá aðstöðu sem til er og reynum á þann hátt að flýta fyrir því að þessu innflutningseftirliti verði komið á. Þá er einnig gert ráð fyrir því að aftur verði sett inn í lögin svokölluð sólarlagsákvæði, þ.e. lögin skuli endurskoðuð innan fimm ára frá gildistöku. Þessu er ég líka fyllilega sammála og tel eðlilegt að það ákvæði komi inn í þetta lagafrv. Hæstv. forseti. Ég sé ekki ástæðu til að fara frekari orðum um frv. þetta, en vísa aftur til ítarlegrar grg. og athugasemda með frv., vil þó að lokum geta þess að mér hafa borist bæði bréf og nú síðast í dag skeyti frá heilbrigðisfulltrúum víða um land og heilbrigðisnefndum þar sem lögð er áhersla á mikilvægi þess að frv. nái að verða að lögum á þessu þingi. Þó að tíminn sé orðinn naumur fer ég eindregið fram á það eða óska eftir því við hv. heilbr.- og trn. þessarar hv. deildar að hún vinni fljótt og vel að málinu og við getum afgreitt það áður en þingi lýkur á næstu dögum. Ég legg til að að lokinni þessari umræðu verði málinu vísað til 2. umr. og hv. heilbr.- og trn.



Herra forseti. Á undanförnum árum og áratugum hafa orðið mjög miklar breytingar á ferðaþjónustu hér á landi svo að telja má algera byltingu. Má þar helst til nefna að sett hafa verið lög um ferðamálaráð sem hefur verið falið að hafa forustu um landkynningu og hafa risið fjölmargar ferðaskrifstofur sem keppa á markaði ferðaiðnaðarins. Þá hafa þeir aðilar sem að ferðamálum starfa sett á stofn upplýsingamiðstöð sem þeir reka sjálfir til kynningar og upplýsingar í landinu. Má því segja að veigamikill hluti af upphaflegu hlutverki Ferðaskrifstofu ríkisins hafi verið falinn öðrum aðilum, auk þess sem flugfélögin og ferðaskrifstofurnar ástunda umfangsmikla landkynningu. Stjfrv. það sem hér er til umræðu er um breytingu á skipulagi ferðamála, laga nr. 79/1985, og felur í sér heimild til handa ríkisstjórninni til að selja allt að 2/3 hlutum af Ferðaskrifstofu ríkisins hlutafélagi sem þegar er heimilað að stofna skv. þeim lögum sem um ferðaskrifstofuna gilda í dag og fengi þá hið nýja félag heitið Ferðaskrifstofa Íslands hf. Sérstök nefnd um minnkum ríkisumsvifa, sem skipuð var 1977, komst að þeirri niðurstöðu í áfangaskýrslu um Ferðaskrifstofu ríkisins í maí 1978 að vinna bæri að því að starfsemi Ferðaskrifstofu ríkisins verði komið úr umsjón Ferðaskrifstofu ríkisins. Hugmyndir sama efnis hafa komið fram af og til síðan og m.a. er gert ráð fyrir því, eins og ég gat um áðan, í gildandi lögum um ferðamál að stofnað verði hlutafélag um fyrirtækið og starfsmönnum verði heimilað að kaupa allt að 30% hlutafjárins. Í kjölfar þeirrar lagasetningar fór fram mat á eignum Ferðaskrifstofu ríkisins og Edduhótelanna. Á hinn bóginn hefur enn ekki verið efnt til stofnunar hlutafélagsins um reksturinn svo sem fyrir er mælt í 1ögunum. Þá kom reyndar í ljós fremur takmarkaður áhugi starfsmanna á kaupunum þar sem um minnihlutafjáreign starfsmannanna var að ræða og þeir höfðu þar af leiðandi ekki afgerandi áhrif á reksturinn. Þegar hefur hugur starfsfólksins verið kannaður hjá starfsmönnum Ferðaskrifstofu ríkisins um kaup á 2/3 hlutafjárins og þá kom allt annað hljóð í strokkinn og áhugi fyrir því að það gerðist aðili að eign fyrirtækisins. Ég vísa, herra forseti, að öðru leyti til þeirra athugasemda og þeirrar ræðu sem ég flutti í hv. Ed. varðandi einstakar greinar frv. Nál. í Ed. var frá samgn. þar sem allir nefndarmenn voru sammála. Þeir undirstrikuðu hins vegar sín sjónarmið sem ég féllst fullkomlega á, enda er hér gert ráð fyrir því að um sölu til starfsfólksins sé að ræða. Ég legg svo til, herra forseti, að að lokinni þessari umræðu verði málinu vísað til 2. umr. og hv. samgn.