Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Allshn. hefur, svo sem segir á þskj. 469, rætt þetta frv. á fundum sínum, og svo sem venja hefur verið með slík mál á undanförnum þingum, hefur sá háttur verið á hafður, að undirnefndir beggja allshn. í báðum d. þingsins, hafa unnið að undirbúningi málsins, og hafa n. fallizt á till. þessara undirnefnda, að því viðbættu, sem frá greinir á þskj. 469, að 4 nýjum nöfnum verði bætt inn á listann yfir þá nýja ríkisborgara, sem n. leggja til að verði samþykktar. Ég tel ekki þörf á að hafa frekari orð um þetta frv. N. er einróma, eins og þskj. ber með sér, þeirrar skoðunar að mæla með samþykkt frv. með þeirri breytingu, sem á þskj. getur.

Forseti (SÓÓ): Ég vil geta þess, að hæstv. samgmrh. er ekki hér á landi eins og stendur, en óskaði eftir því, að frv. yrði tekið á dagskrá og því vísað til n., þó að framsaga yrði ekki flutt, og vildi ég verða við því, ef enginn hefur neitt við það að athuga.



Herra forseti. Ég ætla ekki að ræða neitt verulega þetta frv. að sinni. Ég hef lesið það yfir með nokkurri athygli, og einkanlega hef ég tekið eftir, að þetta. frv. er samið á býsna frumlegu máli og þar er mikið eða a.m.k. nokkuð um ýmiss konar nýyrði og að orð séu notuð í óvenjulegri merkingu. Þetta frv. er búið að fara í gegnum hv. Nd., og þar sé ég, að n. hefur rekið augun í þetta sama. Hún hefur breytt um orð, þar sem talað var um, að maður þyrfti að vera verkvís, og sett þar annað og skiljanlegra orð í staðinn. Ég skal ekki fara út í þetta atriði, a.m.k. ekki að þessu sinni, en þarna er ýmislegt, sem ég kann ekki vel við málfarslega, eins og það t.d., að ráðstöfunarréttur „rakni við“, m.ö.o. að ráðstöfunarréttur geti raknað úr roti. Fleiri einkennileg orð eru hér og jafnvel nýyrði. Ég kannast við sögnina að afmá, en ég kannast ekki við orðið „afmáning“. Hins vegar þekki ég gott og gamalt íslenzkt orð, sem heitir afmán og þýðir handaskömm eða óféti En ég stend hér aðallega upp til þess að beina því til þeirrar hv. n., sem þetta frv. fær til meðferðar, hvort hún vildi ekki athuga 1. gr. frv, og hvort ekki færi bezt á því að sleppa þeirri gr. með ölla, eins og hún er. Í þessari upphafsgrein frv. er gerð tilraun til þess að skilgreina, hvað átt er við með loftfari. En þessi. skilgreining er afmán, ef ég svo mætti segja svo, og færi miklu betur á því að gera enga tilraun til þess að skýra hugtakið en gera það á þann hátt, sem hér er gert. Það segir í 1. gr.: „Loftfar nefnist í lögum þessum hvert það tæki, sem lagað er til að hefja sig á loft eða haldast og hreyfast á lofti og telst af eðlisrökum loftfar." Mér dettur í hug í þessu sambandi: Er flugeldur, sem notaður er hér á gamlárskvöld, loftfar samkv. þessari skilgreiningu? Eða flugdreki, eins og börn leika sér með? Að vissu leyti uppfylla þau það, sem í skilgreiningunni felst. Ég hygg, að geimfar muni samkv. þessu skilyrðislaust teljast loftfar, á meðan það er á ferðinni í lofthjúpnum. Nei, það fer langtum betur á því að sleppa slíkri skilgreiningu en hafa hana, og ég vil sérstaklega beina því til hv. n. að athuga, hvort henni finnist ekki einnig fara bezt á því. Það er kannske ekki furða, þótt hún sé dálítið ófullkomin, þessi skilgreining. Eins og hún er þarna orðuð, er hún sótt í frönsk lög, sem eru orðin 40 ára gömul. Og upp úr þessum frönsku lögum er þessi vandræðaskilgreining þýdd og ég held illa þýdd. Hins vegar hafa ýmis önnur lönd, t.d. Norðurlandaþjóðirnar, alveg horfið frá allri tilraun til þess að skilgreina, hvað loftfar er, og þær sleppa því hreinlega. Sama er að segja um svissnesk lög. Þar er þessu sleppt. En Vestur-Þjóðverjar sneiða hjá þessum vanda með því að telja upp, hvað teljist loftför, þannig hafa sennilega flestar þjóðir, sem eiga tiltölulega ný lög, algerlega sleppt þessari skilgreiningu, sem í 1. gr. felst, og nú erum við að koma með ný lög um þetta efni, og færi þá ekki einnig bezt á því, að við slepptum þessu, úr því að erfitt reynist að skilgreina þetta á viðunandi hátt? Hitt finnst mér alveg fráleitt, að vera að sækja jafnvafasama skilgreiningu í 40 ára gömul frönsk lög.



Herra forseti. Í nál. á þskj. 472 mælir sjútvn. einróma með samþykkt þessa frv. Eins og fram kemur í 1. gr. frv., er hér um að ræða að ákveða gjald fyrir aðstoð við fiskiskipin, að það skuli vera eitt og hið sama, hver svo sem stærð skipanna er. Til síðustu ára var mestur hluti af fiskibátaflota landsmanna skip, sem voru undir 100 rúml., og voru allir þeir fiskibátar vátryggðir hjá Samábyrgð Íslands, og samkv. sérstökum lögum gilti um þá aðstoð, sem fiskibátarnir fengu hjá Samábyrgðinni, sérstök gjaldskrá, en ef bátarnir voru stærri en 100 smálestir, var hægt að krefjast í flestum tilfellum verulega hærri bóta, ef varðskipið dró þá að landi, þó að ekki væri nema um smávægilega bilun að ræða. Slíkt gat oft og hafði oft veruleg áhrif á hækkun iðgjaldanna hjá fiskibátunum, sem eðlilegt er, þar sem sú hætta vofði yfir, að vegna smávægilegra bilana, sem gátu átt sér stað í fiskiróðrunum, var hægt að krefja háa upphæð í björgunarlaun. Nú var það oft svo, að það var ekki sætzt á, hvað sanngjarnt væri að greiða, og fór þá í mörgum tilfellum með málin þannig, að það þurfti að útkljá þau fyrir dómi, og kostaði það einnig miklar fjárhæðir. Ég tel ekki, að ég þurfi að fjölyrða frekar um málið nú, en leyfi mér að vísa til þess, er ég sagði við framsögu hér í hv, d. um mál þetta, og tel því ekki ástæðu til að fjölyrða frekar um það nú. Sjútvn. er á einu máli um að mæla með samþykkt frv.