Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Efni þessa frv. er það að veita heimild til handa hæstv. ríkisstj, til þess að greiða uppbætur á eftirlaun skv. 18. gr. fjárlaga á sama hátt og slíkar uppbætur eru greiddar á önnur eftirlaun frá ríkissjóði. Fjhn. hefur haft þetta frv. til athugunar og eins og nál. á þskj. 355 ber með sér, hefur nefndin ekki náð samstöðu um afgreiðslu málsins. Við sex, sem að því nál. stöndum, leggjum til, að það verði samþykkt óbreytt. Það má vitanlega um það deila, hvort 18. gr. fjárlaganna, a.m.k. í þeirri mynd, sem hún er nú, eigi rétt á sér. Ég lít þannig á, að með því að mæla með samþykkt þessa frv. höfum við, sem að nál. stöndum, út af fyrir sig ekki tekið afstöðu til þess máls, en eins og grg. frv. ber með sér, hefur það verið venja að greiða uppbætur á eftirlaun skv. 18. gr. eftir sömu reglum og á önnur laun. Og í öðru lagi er það yfirleitt efna lítið fólk, sem hér á hlut að máli og með tilliti til þessa lítum við, sem að meirihlutanál. stöndum, þannig á, að ekki væri ástæa til þess að víkja frá venju í þessu efni að þessu sinni.



Herra forseti. Þegar mál þetta kom til kasta fjhn., var ég þessu máli andvígur og það er í raun og veru í samræmi við þá afstöðu, sem ég hef tekið undanfarin ár við afgreiðslu fjárl., þegar greidd hafa verið atkv. um 18. gr., þá hef ég alltaf greitt atkv. gegn henni og ég er þá auðvitað í samræmi við það andvígur því, að uppbætur sé greiddar á þær fjárhæðir, sem eru í 18. gr. fjárlaga. Ég er ekki sammála hv. frsm. nefndarinnar, að þetta fólk, sem fær þessi eftirlaun í 18. gr., þ.e.a.s. eftirlaun, sem eru umfram lögboðin eftirlaun og lífeyri, að viðbættum heiðurslaunum og styrktarfé, - ég er ekki sammála hv. frsm. um það, að þarna sé yfirleitt um efnalítið fólk að ræða. Sjálfsagt eru fjárhagsástæður þessa fólks nokkuð misjafnar. Ég held, að það sé einmitt um að ræða fólk, sem hefur góð eftirlaun. Margt af þessu eru ríkisstarfsmenn og eftirlaun þeirra hafa stórlega hækkað nú fyrir tveimur árum og eru miklu hærri en áður. Þau eru nú miðuð við laun fyrir stöðuna, eins og þau eru greidd á hverjum tíma, en ekki meðaltal af launum mörg ár aftur í tímann, þannig að þótt ég setji ekki allt þetta fólk í sama flokk, þá tel ég, að mikill meiri hluti af þessu fólki sé svo vel settur, að það sé algjörlega ástæðulaust fyrir ríkið að vera að greiða því sérstakar uppbætur á eftirlaun umfram það, sem það nýtur að lögum eða biðlaun; heiðurslaun eða styrktarfé. Og þess vegna er ég auðvitað andvígur því, að það sé verið enn á ný að greiða uppbætur ofan á þetta, þar sem ég hef alltaf líka verið andvígur þessum undirstöðugreiðslum skv. 18. gr.



Herra forseti. Fljótlega eftir að Alþ. kom saman í haust var samþ. sú lagabreyting hér, að fjölga skyldi í þingnefndum úr 5 mönnum í , og tók það til allra 5 manna nefnda, sem áður höfðu verið starfandi hér á þinginu, utan einnar nefndar, þ.e.a.s. þfkn. Um hana er ákvæði í sérstökum lögum, lögunum um þingfararkaup alþingismanna. Kom það þá þegar fram í þeim umr., sem urðu um hinar fyrrnefndu nefndir, að eðlilegt þætti, að sama ákvæði væri látið gilda um allar 5 manna nefndir þingsins. Þetta frv., sem hér er flutt af hv. allshn. þessarar deildar, fjallar um það, að svo skuli gert og þarfnast ekki frekari skýringa. Málið er flutt af nefnd og er því ekki nein till um, að því sé á ný vísað til nefndar. Nefndin mælir með samþykkt frv., og er það, eins og áður er sagt, til samræmis við það, sem þegar hefur verið gert um fjölgun manna í nefndum.



Herra forseti. Á þskj. 359 hef ég ásamt hv. 1. þm. Vesturl. leyft mér að flytja frv. til l. um breyt. á lögum nr. 66 17. júlí 1946, um atvinnu við siglingar á íslenzkum skipum. 1. gr. frv. hljóðar svo, með leyfi hæstv. forseta: „49. gr. laganna orðist svo: Skip, sem notuð eru til styttri siglinga, aðallega innan fjarða og flóa, skulu vera undanþegin ákvæðum þessara laga um fjölda skipstjórnarmanna, þ.e. stýrimanna og vélstjóra. Ráðh. skal heimilt, í samráði við skipaskoðunarstjóra, að ákveða fjölda skipstjórnarmanna á skipum þessum. Dráttarbátar, sem aðallega eru notaðir á höfnum inni, svo og grafvélar og aðrar fleytur, sem hafa vélar innanborðs, en eru ekki knúnar áfram með vélarafli, skulu og vera undanþegnar ákvæðum laga þessara um fjölda skipstjórnarmanna. Ráðh. skal og heimilt, í samráði við skipaskoðunarstjóra, að ákveða fjölda skipstjórnarmanna á fleytum þessum: Eins og fram kemur í grg. fyrir frv., er það flutt að beiðni h/f Skallagríms, en það rekur, eins og kunnugt er, farþegaskipið Akraborg á læeiðinni milli Reykjavíkur, Borgarness og Akraness. Á s.l. ári var siglingum skipsins breytt þannig, að það fer nær eingöngu á milli Reykjavikur og Akraness og er samanlagður siglingatími skipsins daglega nú 7 klst., miðað við þrjár ferðir, en 9 klst. og 15 mín., séu fjórar ferðir farnar á milli Reykjavíkur og Akraness. Að öðru leyti liggur skipið í Reykjavíkurhöfn. En þegar það er athugað, að Akraborg siglir nær eingöngu að degi til og burt vera úr Reykjavíkurhöfn er í einu 2 klst. og 15 mín. til 2 klst. og 30 mín., má ljóst vera, að venjuleg vaktaskipti eru eigi framkvæmanleg, þó að öll skipshöfnin sé um borð, en án verkefnis, nema sá hluti hennar, sem annast siglinguna í hvert sinn. 14 manna skipshöfn og 4 afleysingarmenn eru þess vegna í engu samræmi við afkastaþörfina og þar með rekstrinum algerlega ofviða fjárhagslega. Enda þótt skipaskoðunarstjóri hafi talið sig reiðubúinn að veita meðmæli sín með því, að skipstjórnarmönnum verði fækkað á m/s Akraborg þrátt fyrir stærð skipsins og þá sérstaklega með tilliti til þeirra siglinga, sem skipið hefur, þá koma þau meðmæli ekki að haldi, þar sem heimild í lögum skortir til þess að veita umrædda undanþágu. Eins og hv. alþm. er kunnugt í sambandi við afgreiðslu fjárl., þá er fjárhagsleg afkoma flóabátanna yfirleitt mjög efið og sá bátur, sem fær hæstan styrk til síns rekstrar, er einmitt Akraborgin, þrátt fyrir það að þetta skip veiti langmesta þjónustu, því að ekkert skip, sem er í flutningum, hefur annan eins farþegafjölda og þetta skip, eða um 38 þús. farþega á ári. Samt sem áður er afkoma skipsins svona erfið, ekki vegna þess, að farþegum sé neitt ívilnað, því að ég ætla, að það fargjald, sem innheimt er, 100 kr. fyrir klukkutíma siglingu, sé það hæsta, sem talið er, að það megi vera, með hliðsjón af þeirri stuttu siglingu, sem hér er annars um að ræða. Nú hefur þetta skip verið í klössun og er gert ráð fyrir, að það hefji innan tíðar, þegar klössun er lokið, sínar ferðir að nýju. Það hefur mjög verið rætt að undanförnu hjá ráðamönnum skipsins, hvort yfirleitt, þrátt fyrir þær miklu fjárveitingar, sem skipið nýtur, muni vera hægt að halda því gangandi áfram, af því að tilkostnaður er geysilega mikill með þeim mikla mannfjölda, sem á skipunum er samkvæmt lögum. Það er von stjórnar Skallagríms, að ef fáist eðlileg breyting og lagfæring á þessum málum, eins og þetta frv. getur falið í sér, ef það verður samþ., megi á skynsamlegan hátt, en samt ekki á þann veg, að neitt öryggisleysi skapist í sambandi við siglinguna, koma á heilbrigðum grundvelli fyrir rekstur skipsins í framtíðinni. Varðandi önnur atriði, sem þetta frv. felur í sér um dráttarbáta og aðrar fleytur, er talið nauðsynlegt að koma því í gegn um leið. Okkur er kunnugt um t.d. hafnarbátinn í Vestmannaeyjum, sem veitir þjónustu fiskiskipaflotanum á vertíðinni, að ef hann á að vera með löglegri eða fullri áhöfn, þegar hann fer út úr höfninni til þess að veita fiskibátunum aðstoð og draga þá að landi, yrðu t.d. bundnir við það skip miklu fleiri menn, en nauðsynlegt er á öllum öðrum tímum. Ég vil því vona, að hv. alþm. verði á einu máli um að greiða fyrir þessu máli. Ég legg til, að því verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og sjútvn.