Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Eins og kunnugt er greiðir ÍSAL framleiðslugjald í stað allra skatta til ríkis og sveitarfélaga. Þá er auðvitað mikilvægt að hlutur sveitarfélagsins sé sanngjarnlega ákveðinn. Framleiðslugjaldið kemur sem sagt í stað útsvars, fasteignaskatts, aðstöðugjalds - og reyndar á sínum tíma tekjuskatta til sveitarfélaga. Í 3. gr. laga nr. 69/1966 var hlutfall Hafnarfjarðarbæjar í þessu framleiðslugjaldi ákveðið, og með viðaukasamningi 1969 var það hlutfall, sem var þá 25%, framlengt óbreytt þótt framleiðslugjaldið væri þá lækkað. Síðan gerðist það að enn voru endurskoðaðir samningar við ÍSAL varðandi framleiðslugjald og rafmagnsverð. Þá var á ný, í maí 1976, gert samkomulag um nýja skiptingu framleiðslugjaldsteknanna. Til kaupstaðarins skyldi renna árlega fastagjald upp á 240 þús. dollara og jafnframt 18% af árlegri heildarfjárhæð framleiðslugjaldsins. Jafnframt var tekið fram í því samkomulagi, sem gert var á þessum tíma milli Hafnarfjarðarbæjar og iðnrn., að upphæð þá, sem renna skyldi til Hafnarfjarðarkaupstaðar samkv. því sem ég hef hér rakið, mætti endurskoða með hliðsjón af þróun fasteignaskatta á tveggja ára fresti, í fyrsta skipti 1. jan. 1979, og þá með samningum milli ríkisstj. og Hafnarfjarðarkaupstaðar. Og eins og segir í þessu samkomulagi getur hvor aðili um sig óskað endurskoðunarinnar. Samkomulagið var gert við þáv. hæstv. iðnrh. Gunnar Thoroddsen og staðfest með bréfi frá iðnrn. til Hafnarfjarðarbæjar. Það var vitaskuld gert ráð fyrir að ríkisstj. aflaði lagalegrar staðfestingar á þessu samkomulagi. Það hefur hins vegar ekki verið gert, en nú um nokkurn tíma eða frá því að heimild til endurskoðunar tók gildi, hefur Hafnarfjarðarbær óskað eftir endurskoðun á hlut sínum í framleiðslugjaldinu. Það hefur verið vitnað til þess, að breytingar á gengi og í verðlagsþróun gefi tilefni til að breyta þessu hlutfalli, vegna þess að Hafnarfjarðarbær ber skarðan hlut frá borði. Taka má til viðmiðunar að ef sömu reglur hefðu verið látnar gilda um ÍSAL og um önnur fyrirtæki, þá hefði þetta fyrirtæki árið 1979 átt að greiða fasteignaskatt upp á 165 millj. gkr. og aðstöðugjald upp á 210 millj. gkr. Þessir tveir gjaldstofnar hefðu þá gefið sveitarfélaginu 375 millj. kr. Hlutur Hafnarfjarðar í framleiðslugjaldinu var hins vegar einungis 179.7 millj. kr. Það er skemmst frá að segja að þrátt fyrir það, að samningsbundið sé milli iðnm. og Hafnarfjarðarkaupstaðar að réttur sé til endurskoðunar á hlutdeild Hafnarfjarðarbæjar í framleiðslugjaldinu hafa tilraunir forsvarsmanna bæjarins til að fá fram slíka endurskoðun ekki borið árangur. Á árinu 1980 tilnefndi ríkisvaldið fulltrúa til samningaviðræðna við Hafnafjarðarbæ um þessi mál. Samningamenn bæjarins og iðnrn. urðu ásáttir um hvernig rétt væri að reikna hlutfallið, en síðan kom í ljós að fulltrúar ríkisins töldu sig ekki hafa umboð til að taka afstöðu til kröfu Hafnarfjarðarbæjar. Nú er nokkuð langur tími liðinn án þess að hin samningsbundna endurskoðun hafi fengist fram og forráðamenn bæjarins eru vítaskuld mjög óánægðir með það. Í októbermánuði s.l., nánar tiltekið hinn 27. okt., sneri bæjarstjórn Hafnarfjarðar sér því til hæstv. forsrh. - sem var, eins og ég hef áður getið um, iðnrh. þegar þetta samkomulag var gert á sínum tíma. Bæjarstjórn Hafnarfjarðar ítrekaði þar óskir sínar um, að endurskoðunin færi fram, og beindi því jafnframt til forsrh., að hann beitti sér fyrir því og jafnframt að leitað yrði lagalegrar staðfestingar á því samkomulagi sem gert var við hann þegar hann var iðnrh. í maímánuði 1976. Vegna þess dráttar, sem á hefur orðið, og vegna þess, að ekkert hefur enn gerst í málinu, ber ég ásamt öðrum þm. Reykjaneskjördæmis fram fsp. sem hér hefur reyndar legið fyrir í u.þ.b. mánuð. Fsp. er í tveimur liðum og hljóðar þannig: „Hvað líður afgreiðslu ríkisstj. á ósk Hafnarfjarðarbæjar um endurskoðun á hlutdeild bæjarins í framleiðslugjaldstekjum af ÍSAL, samkv. samningsbundinni kröfu bæjaryfirvalda?“ Í annan stað er spurt: „Hvenær má vænta lagafrv. um þetta efni í samræmi við ákvæði samnings milli iðnrn. og bæjarstjórnarfrá því í maímánuði 1976, sem bæjarstjórn Hafnarfjarðar hefur óskað atbeina forsrh. við?“ Þessum fsp. beinum við þm. Reykjaneskjördæmis til hæstv. forsrh.



Herra forseti. Vegna síðustu ummæla hv. fyrirspyrjanda, að þessi fsp. hafi legið hér í um það bil mánuð, vil ég taka það fram, að fyrir viku, s.l. þriðjudag, var þetta mál hér á dagskrá og ég tilbúinn, eins og ég tjáði forseta Sþ., að svara fsp. En hv. fyrirspyrjandi var þá ekki á þingi, hann var í útlöndum, og ekki talin ástæða til að neinn annar af fyrirspyrjendunum, sem eru víst allir þm. Reykjaneskjördæmis, fylgdi fsp. úr hlaði. Af þeirri ástæðu hefur það dregist þessa viku að svara, en svarið var tilbúið þá. Með lögum um Atvinnujöfnunarsjóð frá 1966 og síðan með lögum um Framkvæmdastofnun ríkisins var ákveðið að 25% af framleiðslugjaldi ÍSALs skyldu renna til Hafnarfjarðarbæjar. Í framhaldi af staðfestingu annars viðauka álsamnings var gert samkomulag í maí 1976 milli iðnrn. og Hafnarfjarðarbæjar um nýja skiptingu tekna af framleiðslugjaldi ÍSALs. Samkomulag þetta fól í sér að til Hafnarfjarðarkaupstaðar rynni andvirði 240 þús. dollara, án tillits til skiptingar gjaldsins að öðru leyti, og auk þess 18% af árlegri heildarfjárhæð gjaldsins. Jafnframt þessu var sett svohljóðandi endurskoðunarákvæði í samninginn: „Upphæð þá, er renna skal til Hafnarfjarðarkaupstaðar samkv. lið 1, má endurskoða með hliðsjón af þróun fasteignaskatta á tveggja ára fresti, í fyrsta skipti 1. jan. 1979, með samningum milli ríkisstj. og Hafnarfjarðarkaupstaðar, og getur hvor aðili um sig óskað endurskoðunarinnar.“ Í bréfi iðnrn. til Hafnarfjarðarkaupstaðar 10. maí 1976 segir að ákvæðið um endurskoðun sé sett vegna þess, að hin tiltekna fjárhæð, 240 þús. dollarar, hefði verið ákveðin með hliðsjón af fasteignasköttum. Ákvæðinu sé ætlað að gera kleift að halda eðlilegri samsvörun milli þeirra skatta og fjárhæðarinnar, eftir því sem atvik liggja til á hverjum tíma. Með bréfi 20. nóv. 1978 var iðnrn. tilkynnt sú ósk bæjarráðs Hafnarfjarðar að endurskoðun færi fram á hlutdeild Hafnarfjarðarbæjar í framleiðslugjaldinu. Þessi ósk var ítrekuð 14. mars 1980 og jafnframt óskað eftir tilnefningu iðnrn. á mönnum til samningaviðræðna við Hafnarfjarðarbæ. Í framhaldi af þessu tilnefndu iðnrn. og fjmrn. sinn manninn hvort til viðræðna við bæjaryfirvöld í Hafnarfirði. Viðræður hófust um mitt ár 1980. Samkomulag um breytingu á hlutdeild Hafnarfjarðarbæjar í framleiðslugjaldinu hefur ekki tekist enn sem komið er. Hafnarfjarðarbær hefur krafist hækkunar á sínum hluta af framleiðslugjaldi ÍSALs og byggir þá kröfu sína á því, að fasteignaskattar hafa hækkað verulega umfram hækkun á verðgildi dollars. Fulltrúar fjmrn. og iðnrn. hafa hins vegar haldið því fram, að ekki sé rétt að skýra samkomulagið á þann hátt, að hlutur Hafnarfjarðarkaupstaðar skuli fylgja nákvæmlega breytingum á fasteignasköttum, heldur skuli einungis hafa hliðsjón af þeirri þróun, eftir því sem atvik liggja til á hverjum tíma. Því miður hefur langur tími liðið án þess að samkomulag tækist milli ríkisins og Hafnarfjarðarkaupstaðar um endurskoðun á ráðstöfun framleiðslugjalds ÍSALs. Mál þetta hefur verið til meðferðar í iðnrn. og fjmrn., en viðræður við Hafnarfjarðarbæ munu hafa legið niðri um hríð. Fullur vilji er hins vegar til þess af hálfu ríkisstj. að taka upp þráðinn á ný með viðræðum sem leitt gætu til samkomulags. Þá er spurt hvenær megi vænta lagafrv. um þetta efni í samræmi við ákvæði samnings milli iðnrn. og bæjarstjórnar Hafnarfjarðar frá maímánuði 1976. Frá því að samkomulag var gert við Hafnarfjarðarbæ á árinu 1976 hefur hlutdeild bæjarins í framleiðslugjaldi ÍSALs verið greidd bænum í fullu samræmi við samkomulagið, án þess að til lagasetningar hafi komið. Spurning þykir hvort það telst tímabært að lögfesta þessar greiðslur á meðan endurskoðun þeirra stendur yfir.



Herra forseti. Ég vil þakka svör hæstv. forsrh. Ég tók eftir því, að hann lýsti yfir að fullur vilji væri af hálfu ríkisstj. að taka upp viðræður á ný við Hafnarfjarðarbæ. Í þessu sambandi vil ég vekja athygli á því, að það náðist samkomulag á milli fulltrúa ríkisstj., þ.e. fulltrúa iðnrn. og fjmrn. sem tilnefndir voru í þessar viðræður, og fulltrúa Hafnarfjarðarbæjar um það, hvernig ætti að reikna þær breytingar sem hér um ræddi. Hins vegar töldu fulltrúar ríkisins í þessum samningaumræðum sig ekki hafa umboð til að taka afstöðu til kröfu Hafnarfjarðarbæjar. Ég tel augljóst að endurskoðunarákvæði nú, sem krafa Hafnarfjarðarbæjar byggist á, sé ætlað að tryggja að sú samsvörun, sem var milli skatta, fasteignaskatta og teknanna sem Hafnarfjarðarbær fékk, haldist. Ég held að það sé enginn vafi á því, að þegar samkomulagið var gert á sínum tíma var við þetta miðað. Það má reyndar sjá í blöðum frá þessum tíma hugmyndir sem lagðar voru fram á viðræðufundum Hafnarfjarðarbæjar með iðnrn. á þessum tíma þar sem þetta kemur mjög glöggt fram. Þar segir: „Fari svo að framreiknað fasteignamat, eins og það er lagt til grundvallar við álagningu fasteignaskatta, breytist til hækkunar umfram breytingar á gengi bandaríkjadollars gagnvart krónunni skal heimilt að endurskoða fjárhæð þá, sem kemur í hlut Hafnarfjarðarbæjar af gjaldinu óskiptu, með hliðsjón af breytingum eftir 1. jan. 1976 á framreiknuðu fasteignamati annars vegar og gengi bandaríkjadollars hins vegar.“ Ljósara getur þetta ekki verið. Ég tel að það sé þess vegna augljóst hvernig framkvæma skuli þessa endurskoðun, það liggur fyrir. Samningamennirnir komust líka að niðurstöðu um það, hvernig þetta ætti að gerast. Það, sem til þarf, er vitji ríkisstj. til þess að fara eftir ákvæðum samkomulagsins frá því í maímánuði 1976. Ég vænti þess, að hæstv. forsrh. beiti sér fyrir því, að þessar viðræður verði nú teknar upp að nýju og þessi endurskoðun verði framkvæmd í samræmi við samkomulagið frá því í maímánuði 1976. Það hefur enn fremur verið ósk Hafnarfjarðarbæjar, að lagaleg staðfesting fengist á því samkomulagi sem hér var gert, m.a. vegna þess að annað veifið hafa fulltrúar fjmrn. vitnað til þess, að slíka lagalega staðfestingu skorti. Ég vænti þess, að hæstv. forsrh. sé mér sammála um að það sé bæði rétt og eðlilegt að slík lagaleg staðfesting fáist. Og ég vænti þess, að hann muni í framhaldi af því, að þessi endurskoðun eigi sé nú stað, beita sér fyrir lagasetningu af þessu tagi. Ég tel, herra forseti, að óheyrilegur dráttur hafi orðið á því, að ákvæði samningsins milli iðnrn. og Hafnarfjarðarbæjar frá því í maímánuði 1976 væri fullnægt að því er endurskoðunina varðaði, óheyrilegur dráttur hafi orðið á því, að þessi endurskoðun yrði framkvæmd. Það er náttúrlega óviðunandi með öllu fyrir Hafnarfjarðarbæ. Verður að vænta þess, í samræmi við það sem hæstv. forsrh. sagði áðan, að hann beiti sér fyrir því, að nú verði frá þessu máli gengið.



Herra forseti. Ég vil undirstrika það, sem hv. 2. þm. Reykn. hefur sagt hér í sambandi við álgjaldið til Hafnarfjarðarbæjar, og taka undir það sem fram hefur komið, að það er enginn vafi á því, hvernig þetta skal reiknað út. Og það sem meira er, það hefur komið fram að í viðræðum fulltrúa fjmrn. og iðnrn. og fulltrúa Hafnarfjarðarbæjar var fullt samkomulag um það, hvað út úr dæminu ætti að koma samkvæmt þeim reikniaðferðum sem við skyldi hafa. Hæstv. forsrh. sagði að vilji væri fyrir hendi til þess að fá þetta mál leyst. Hann hefur haldið upp á setninguna: Vilji er allt sem þarf. Við skulum vona að það reynist hér.



Herra forseti. Á þskj. 610 hef ég leyft mér að bera fram fsp. til hæstv. samgrh. um stöðuveitingu stöðvarstjóra Pósts og síma á Ísafirði. Fyrirspurnin er eftirfarandi, með leyfi forseta: „1. Hvaða ástæður liggja að baki þeirri ákvörðun samgrh. að ráða í starf stöðvarstjóra Pósts og síma á Ísafirði umsækjanda sem hefur skemmri starfstíma að baki en tveir aðrir umsækjendur sem starfsmannaráð hafði einnig mælt með? 2. Telur ráðh. ekki umhugsunarefni þegar starfsmaður segir upp starfi sínu vegna þess að honum er misboðið við veitingu starfs innan stofnunarinnar, eftir 30 ára starfstíma, og er hér ekki um skýlaust brot að ræða á lögum nr. 78/1976 um jafnan rétt karla og kvenna?“ Forsaga þessa máls er sú, að 6. nóv. 1981 var í Lögbirtingablaðinu auglýst laus staða stöðvarstjóra Pósts og síma á Ísafirði. Umsóknarfrestur var til 24. nóv. Sex umsækjendur sóttu um starfið, fjórar konur og tveir karlar. Það hefur komið fram að póst- og símamálastjóra var sent málið til umsagnar og einnig að starfsmannaráð Póst- og símamálastofnunarinnar hafði verið beðið um tillögur. Starfsmannaráðið veitti þremur umsækjendum atkvæði sitt, tveimur konum, Lilju Jakobsdóttur og Ingu Þ. Jónsdóttur, og einum karli, Kristmanni Kristmannssyni. Póst- og símamálastjóri lagði til að einum þessara þriggja umsækjenda yrði veitt staðan. Hæstv. samgrh. veitti Kristmanni Kristmannssyni stöðuna. Þó höfðu þær Lilja og Inga báðar 10 árum lengri starfsferil að baki en Kristmann. Það verður að líta svo á, eins og málið horfir við almenningi, að eðlilegt hefði verið að ráða aðra hvora konuna til starfsins. Inga hefur starfað við stofnunina í um 30 ár og var áður stöðvarstjóri í Hnífsdal, en sú stöð hefur verið lögð niður. Lilja hefur svipaðan starfsaldur, um 30 ár, og er nú ritari umdæmisstjóra. Það kom einmitt í hennar hlut að setja Kristmann inn í starfið eftir að hann var ráðinn. Það er því eðlilegt að Jafnréttisráð hafi krafið hæstv. samgrh. um skýringar, sem það gerði með bréfi dags. 18. febr. s.l., og spurt hvers vegna hann velur af þremur hæfum umsækjendum þann sem hefur stystan starfsaldur. Í svarbréfi hæstv. samgrh. til Jafnréttisráðs kemur fram að allir umsækjendur séu hæfir til að gegna téðu starfi. Svar hæstv. samgrh. til Jafnréttisráðs kemur fram í niðurlagi bréfs hans. Þar segir hann, með leyfi forseta: „Við umfjöllum starfsmannaráðs fengu þrír umsækjendur atkvæði, þau Lilja Jakobsdóttir, Kristmann Kristmannsson og Inga Þ. Jónsdóttir. Í bréfi til rn., dags. 4. jan. þ.á., leggur póst- og símamálastjóri til að einum þeirra umsækjenda, sem atkvæði fengu í starfsmannaráði, verði veitt staðan, það var mat samgrh., að allir þessir umsækjendur væru hæfir til að gegna téðu starfi.“ Og síðan kemur svarið: „Að vandlega athuguðu máli ákvað samgrh. að skipa Kristmann Kristmannsson í stöðu stöðvarstjóra Póst- og símamálastofnunarinnar á Ísafirði.“ Svo mörg voru þau orð. Ég get tekið undir orð Lilju þegar hún segir í viðtali við Morgunblaðið 4. apríl s.l. að svar hæstv. ráðh. sé marklaust, hann hefði alls ekki svarað því sem hann hefði verið spurður um. Samkvæmt lögum um Jafnréttisráð ber því að bregðast við slíkum málum og gæta hagsmuna kvenna sem karla ef um misrétti kynjanna er að ræða varðandi stöðuveitingar. Fram að þessu hafa slík mál fyrst og fremst komið niður á konum, Jafnréttisráð hefur skrifað tvö bréf til hæstv. samgrh., það síðara til að ítreka spurningar sínar frá fyrra bréfi sem ekki var svarað á viðhlítandi hátt. Það var þetta með vandlega athugaða málið.  Alþingi setur lög, og það er lágmarkskrafa að þeir, sem þar starfa, þm. og eða ráðherrar, lítilsvirði ekki eigin verk og hundsi lög eins og hæstv. ráðh. gerir í þessu tilviki. Alþingi á kröfu á að hæstv. samgrh. gefi viðhlítandi svör við þeirri spurningu sem Jafnréttisráð hefur lagt fyrir hann, að ekki sé minnst á þá aðila sem málið varðar. Því eru þessar fyrirspurnir lagðar fram.



Herra forseti. Það kom fram í orðum hv. fyrirspyrjanda að ekki hafi verið svarað síðara bréfi Jafnréttisráðs. Það er ekki rétt, því að bréf fór frá rn. 26. apríl s.l., og kemur mér á óvart ef Jafnréttisráð hefur ekki fengið það bréf. Ég ætla að lesa það bréf, með leyfi forseta, enda hygg ég að það svari a.m.k. að hluta fyrirspurnum hv. fyrirspyrjanda. Svarið er svohljóðandi: „Með vísan til bréfs Jafnréttisráðs, dags. 22. f.m., varðandi veitingu í stöðu stöðvarstjóra Póst- og símamálastofnunar á Ísafirði vill rn. taka fram eftirfarandi: Í aðalatriðum er spurst fyrir um tvennt: Annars vegar um það, hvernig atkvæði féllu í starfsmannaráði Póst- og símamálastofnunarinnar er ráðið fjallaði um umsóknir um téða stöðu. Hins vegar er óskað upplýsinga um það, hvaða hæfileika, starfsreynslu og menntun sá umsækjandi, sem veitt var starfið, hafi umfram aðra umsækjendur. Varðandi fyrra atriðið skal það upplýst að málið var afgreitt á fundi atarfsmannaráðs 29. des. 1981. Féllu atkvæði þannig, að með Lilju Jakobsdóttur einni mæltu fjórir, einn með Ingu Þ. Jónsdóttur og einn með Kristmanni Kristmannssyni. Tveir mæltu með umsækjendunum þremur í þessari röð: Lilju, Kristmanni og Ingu. Vakin er athygli á að samkv. 10. gr. laga nr. 36/1977, um stjórn og starfsrækslu póst- og símamála, er starfsmannaráði aðallega ætlað að stuðla að góðu samstarfi og samheldni milli starfsfólks og stjórnenda stofnunarinnar. Ráðið hefur því engan endanlegan ákvörðunarrétt um veitingu á stöðum, heldur samgrh. samkv. sömu lögum. Skiptir því afl atkvæða í ráðinu engu máli. Umdæmisstjórinn á Ísafirði, sem ekki á sæti í ráðinu, lagði til að Lilju yrði veitt staðan, en póst- og símamálastjóri mælti með Lilju, Kristmanni eða Ingu. Varðandi síðara atriðið vill rn. taka eftirfarandi fram: Fyrirspurnin er orðuð í sama dúr og sagt er í 5. gr. laga nr. 75/1976, um jafnrétti kvenna og karla. Menntun umræddra þriggja umsækjenda er svipuð, þannig að á þeim grundvelli verður naumast gert upp á milli þeirra. Hins vegar er starfsreynsla umsækjenda nokkuð mismunandi, enda þótt öll hafi þau yfir 20 ára starfsaldur hjá hinu opinbera. Nærri 3/4 af starfsaldri sínum hefur Lilja unnið við talsímaafgreiðslu og almenn skrifstofustörf. Kristmann hefur starfað nær eingöngu við póstafgreiðslustörf og síðustu sex árin sem póstfulltrúi. Inga hefur starfað í rúm 20 ár sem stöðvarstjóri í Hnífsdal, en frá 1. sept. 1980 hefur hún gegnt starfi ritsímaritara á Ísafirði. Eins og úrslit málsins í starfsmannaráði bera með sér var hinn langi stöðvarstjóratími Ingu í hinni litlu stöð í Hnífsdal ekki talinn vega þungt hennar málstað til framdráttar. Staða stöðvarstjóra á Ísafirði er allviðamikið stjórnunarstarf. Er alls ekki tryggt að langur starfsaldur á takmörkuðu sviði geri umsækjanda hæfan til slíkra starfa. Ráðh. taldi því nauðsynlegt að kanna það atriði betur. Að því loku var það mat hans að Kristmann væri hæfastur umsækjenda til að gegna umræddu stjórnunarstarfi. Þess má geta, að vorið 1978 var auglýst staða fulltrúa á skrifstofu umdæmisstjóra á Ísafirði. Umsækjendur um stöðuna voru m.a. Lilja Jakobsdóttir, Kristmann Kristmannsson og Inga Þ. Jónsdóttir. Í starfsmannaráði mæltu sex af átta með Kristmanni Kristmannssyni og sömuleiðis umdæmisstjóri og póst- og símamálastjóri. Tveir starfsmannaráðsmenn mættu með Lilju. Engu að síður valdi þáv. samgrh. Lilju og veitti henni stöðuna. Þetta virðist hafa farið fram hjá þeim sem gæta eiga jafnréttis kvenna og karla og var þessi stöðuveiting ekki kærð. Rn. telur að með bréfi þessi sé málinu lokið af þess hálfu.“ Til frekari skýringa eða sem svör við því, sem kemur fram í spurningum hv. fyrirspyrjanda, vil ég segja það, að vissulega harma ég að einn umsækjandi hefur ákveðið að segja upp störfum við stofnunina eftir 30 ára starfstíma. Hins vegar verð ég að segja að í því sambandi vakti það undrun mína, að umsækjandi skyldi ekki sækja um þá stöðu fulltrúa sem er laus og hefði, eftir því sem ég veit best, veitt sex flokka hækkun. Ég verð hins vegar að segja það um síðari hlutann, að ég get alls ekki séð að hér sé um skýlaust brot að ræða á lögum nr. 78/1976, um jafnan rétt kvenna og karta. A.m.k. er það ekki meira brot nú en það var 1978.



Herra forseti. Ég vil þakka hæstv. ráðh. fyrir svör hans. Það er vissulega ánægjulegt að loksins eftir rúman mánuð hafi hann tekið á sig rögg og svarað bréfi Jafnréttisráðs sem hefur legið hjá honum. En það vekur furðu mína, að bréfið skuli ekki enn vera komið til Jafnréttisráðs. Ég hafði samband við starfsmann þar í morgun. Þeim hafði ekki borist þetta bréf og það hafði ekki borist til þeirra fyrir helgi. Hún tók fram að hugsanlega lægi það í pósthólfinu í morgun, það hefði ekki verið farið í pósthólfið. En það var alla vega ekki komið þar fyrir helgi. Ef það hefur verið sett í póst, þá eru póstsamgöngur í Reykjavík hreint athyglisverðar - athyglisvert hversu seinfara þær eru. Ég vil taka það fram, að ég var með fyrirspurn minni á engan hátt að leggja mat á hæfni þessara umsækjenda, það hafa þeir gert sem umsagnir hafa gefið og bar að gera. Og ég er síður en svo að gera lítið úr þeim starfsmanni, sem ráðinn var, eða hæfni hans. Ég vil aðeins endurtaka að málið snýst um það, að Alþingi setur lög um jafnrétti kvenna og karla og opinberum aðilum, sem hafa með stöðuveitingar að gera, ber að virða þessi lög, ég tala nú ekki um þá sem hafa sjálfir átt þátt í að samþykkja þau. Það kemur greinilega fram, að með því að bregða ekki skjótt við og svara Jafnréttisráði hefur hæstv. ráðh. ekki sýnt þessum lögum virðingu sem bar.