Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Á síðari hluta þings s.l. vetur var samþ. frv., sem efnislega er samhljóða því frv., sem hér er til umr., en það var um brunatryggingar í Reykjavík. Við umr. um fyrrgreint frv. var m. a. talið nauðsynlegt að undirbúa samþykkt frv. um sama efni varðandi brunatryggingar utan Reykjavíkur, og þess vegna er þetta frv. nú flutt að ósk Sambands ísl. sveitarfélaga eða fulltrúaráðs þess. Efni þessa frv. sem og hins fyrra er í sem fæstum orðum það að tryggja rétt sveitarfélaga til að leysa hús til sín, ef brunatjón verður meira en helmingur brunabótaverðs og ef nauðsynlegt er talið vegna eldhættu eða af skipulagsástæðum, að eignin verði fjarlægð. Þessi heimild til yfirtöku eignarinnar skal fara eftir reglum, sem greinilega eru fram settar í 1. gr. frv. og óþarft er að fjölyrða um hér. Það er till. mín, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til hv. heilbr.- og félmn.



Herra forseti. Frv. það, sem hér er flutt, er um breyt. á l. nr. 8 frá 14. febr. 1961, um Bjargráðasjóð Íslands. Það hefur öllum augljóst verið undanfarin ár, að tekjur bjargráðasjóðs hafa verið of litlar til þess að standa straum af nauðsynlegum útgjöldum sjóðsins. Einna berlegast kom þessi vanmáttur sjóðsins í ljós nú á þessu hausti, þegar nauðsynlegt reyndist að hlaupa undir bagga með bændum á Austurlandi vegna grasbrests og kals í túnum. Nauðsynlegt reyndist til úrlausnar þessu eina vandamáli, að sjóðurinn tæki 3 millj. kr. lán, sem Búnaðarbankinn veitti sjóðnum og greiðast verður af tekjum sjóðsins næstu ár, en árlegt ráðstöfunarfé sjóðsins, þegar lagt hefur verið inn á sérreikninga sveitarfélaganna, er vart meira en 1.8-1.9 millj. kr. Með hliðsjón af framansögðu ákvað ríkisstj. að beita sér fyrir helmingshækkun á framlögum til bjargráðasjóðs, og er frv. þetta flutt til staðfestingar á þeirri ákvörðun. Í núgildandi l. er framlag til sjóðsins 5 kr. af hverjum íbúa bæjar- og sveitarfélaga og jafnhátt mótframlag ríkissjóðs. 1. gr. frv. gerir ráð fyrir, að framlögin verði hækkuð úr 5 kr. í 10 kr. af hverjum íbúa frá hvorum aðila. Með samþykkt frv. ættu verulega að aukast möguleikar sjóðsins til að geta í ríkara mæli en fyrr bjargað einstaklingum og hópum manna frá neyðarástandi, er þeir verða fyrir af völdum náttúruhamfara eða annarra óviðráðanlegra orsaka. Jafnframt ætti sjóðurinn að verða í framtiðinni færari en nú er til að standa undir þeim fjárhagslegu skuldbindingum, sem hann hefur orðið að taka á sig og verður sífellt að gera í formi styrkja og annarrar aðstoðar. Bjargráðasjóður Íslands heftur á starfsferli sínum gegnt mjög þýðingarmiklu hlutverki í félagslegri samhjálp þrátt fyrir mjög takmarkaða fjárhagslega getu. Stjórn sjóðsins mun fúslega veita þn. þeirri, sem málið fær til meðferðar, allar nánari upplýsingar um starfshætti sjóðsins og fjárhagslega aðstöðu hans nú, verði þess óskað. Það er von mín, að mál þetta fái greiðan framgang í hv. þd. Sveitarfélögum og ríkissjóði er nauðsynlegt að fá sem fyrst vitneskju um endanlega afgreiðslu málsins vegna fjárhagsáætlana sinna, áður en fjárlög verða afgr. hér á Alþ. Herra forseti. Ég leyfi mér að leggja til, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til hv. heilbr.-og félmn.



Herra forseti. Ég vil leyfa mér að segja örfá orð um þetta mál, áður en það fer til n. Bjargráðasjóður hefur því hlutverki að gegna að veita lán eða óafturkræf framlög til þess að mæta tjóni, sem atvinnurekendur til lands eða sjávar verða fyrir af náttúrunnar völdum. Ég ætla, að það séu nú meira en 50 ár, síðan lög um bjargráðasjóð voru fyrst sett, og bendir það til þess, að löggjafinn hafi tiltölulega snemma komið auga á, að nauðsyn bæri til að setja á fót sjóð, sem gegndi þessu hlutverki. Bjargráðasjóður hefur síðan verið efldur með endurskoðun laganna, a.m.k. bæði 1950 og 1961. En þrátt fyrir það er það ekkert vafamál. að þessi sjóður hefur yfir allt of litlu fjármagni að ráða til þess að geta sinnt því hlutverki, sem honum er ætlað, eins og verðmæti eru orðin mikil í atvinnurekstri landsmanna nú á tímum. Þetta hefur mörgum í hópi alþm. verið ljóst, og þess vegna hafa á undanförnum þingum verið fluttar till. um að undirbúa tryggingasjóð eða stofnun fyrir landbúnaðinn, sem gegndi hliðstæðu hlutverki fyrir landbúnaðinn og aflatryggingasjóður gerir fyrir sjávarútveginn. Og hinn 1. apríl 1964 var afgreidd hér á hv. Alþ. þál. um þetta mál, þ.e. um tryggingar gegn uppskerubresti og afurðatjóni í landbúnaði. Þessi ályktun hljóðar svo, með leyfi hæstv. forseta: „ Alþ. ályktar að fela ríkisstj. að skipa 4 menn í n., einn tilnefndan af stjórn Bjargráðasjóðs Íslands, annan af Búnaðarfélagi Íslands, hinn þriðja af Stéttarsambandi bænda og hinn fjórða án tilnefningar, til að endurskoða lög um búfjártryggingar og önnur lög, er málið varða, í því skyni, að komið verði á fót fyrir landbúnaðinn tryggingum gegn uppskerubresti og afurðatjóni með hliðsjón af aflatryggingu sjávarútvegsins. Sá nm., sem skipaður er af ríkisstj. án tilnefningar, skal vera form. nefndarinnar.“ Ég vil leyfa mér í þessu sambandi að beina þeim fsp. til hæstv. ráðh., hvað liði undirbúningi þess máls, sem þál. sú, sem ég var að lesa, fjallar um, og í öðru lagi, hvort vænta megi af hendi ríkisstj. frv. um þetta efni á þessu þingi, sem nú er að hefja störf. En í aths. við þetta frv., sem hér liggur fyrir, og í ræðu hæstv. ráðh. kemur það fram, að ástæðan til þess, að þetta frv. er flutt, er fyrst og fremst sú, að bjargráðasjóður hefur orðið að hlaupa undir bagga með bændum, einkum á Austurlandi, nú á þessu hausti vegna þess mikla grasbrests, sem þar hefur orðið vegna kals í túnum. Þetta sýnir ótvírætt, að frv. það, sem hér er til umr., er borið fram af ríkri nauðsyn, og það er vitanlega réttmætt og sjálfsagt að greiða fyrir samþykkt þess, eftir því sem frekast er kostur. En það, sem ég hef að athuga við þetta frv., er einungis það, að mér virðist, að með því sé of skammt gengið. Og ég ætla að færa þessum orðum stað með því að benda sérstaklega á einn þátt, sem þarf að gefa gætur í þessu sambandi. Það eru margir nú á dögum, sem telja sig bera skyn á málefni landbúnaðarins, og það, sem um þau er sagt, er af misjöfnum toga spunnið. Ég ætla ekki í þessu sambandi að fara að ræða landbúnaðarmálin almennt, en þrátt fyrir misjafnar skoðanir virðist þó mönnum koma saman um það, að framleiðsla landbúnaðarafurða þurfi að vera sem fjölbreyttust og fullnægja þörfum þjóðarinnar í sem flestum greinum. En einn þáttur landbúnaðarframleiðslunnar og hann ekki veigalítill er framleiðsla garðávaxta. Það eru matvæli, sem þjóðina má ekki skorta og þarf að framleiða mikið magn af á hverju sumri. Nú eru skilyrði til garðræktar mjög misjöfn í hinum ýmsu héruðum landsins. Og það tel ég ekki óeðlilegt, að nokkur verkaskipting verði innan bændastéttarinnar um framleiðsluna, þannig að þar sem skilyrði eru bezt til garðræktar, séu að miklu leyti afurðir búanna bundnar við þá framleiðslugrein, en í öðrum héruðum séu garðávextir lítið eða ekki ræktaðir. En þessi framleiðsla er mjög áfallasöm og er jafnvel meira háð veðurfari en grasræktin og sú framleiðsla, sem á henni byggist. En eins og lögin um bjargráðasjóð eru, telur stjórn sjóðsins naumast heimilt og að ekki sé ráð fyrir því gert, að sjóðurinn bæti tjón, sem verður við framleiðslu garðávaxta. Ég mæli þetta af nokkurri reynslu, og ég get stutt þessi almennu orð með ákveðnu dæmi. Hornafjörður hefur um langt skeið verið mikið kartöfluræktarhérað, og Hornafjarðarkartöflur hafa oft verið auglýstar sem sérstök gæðavara, úrvalskartöflur. Nú hefur borið svo við, að undanfarin ár, nokkur ár í röð, hefur þar orðið mikið afurðatjón, vegna þess að þessi framleiðsla hefur ekki heppnazt vegna áfalla af náttúrunnar völdum. Og þannig var það s.l. sumar, að hafísinn lá við strönd Austurlands og var klaki óvenjulega lengi í jörðu í Hornafirði og ekki hægt að sá garðávöxtum fyrr en 4-5 vikum seinna en venjulegt var, og hafði það sín áhrif á uppskeruna á þessu sumri. Þeir, sem hafa orðið fyrir skakkaföllum af þessum sökum, hafa oftar en einu sinni leitað til bjargráðasjóðs um lán, ekki verulega fjárhagsaðstoð eða óafturkræf framlög, heldur að fá nokkra fyrirgreiðslu í lánaformi til þess að komast yfir þessi tímabundnu skakkaföll. Og það hafa verið sendar umsóknir og safnað skýrslum í þessu sambandi. En þetta liggur allt óafgreitt hjá stjórn bjargráðasjóðs, og svör þau, sem hún veitir, eru eiginlega nánast þau, að lögin geri ekki ráð fyrir eða jafnvel heimili ekki að bæta tjón af þessu tagi og í annan stað séu fjárráð sjóðsins svo lítill, að það sé ekki mögulegt að verða við þessum umsóknum. Ég vildi koma þessu sjónarmiði á framfæri, áður en þetta mál fer til nefndar, í trausti þess, að n., sem fjallar um þetta frv., leitist við að bæta þarna úr augljósum ágöllum á löggjöfinni og opna a.m.k. leið til þess, að það sé ekki óheimilt að bæta tjón, sem bændur verða fyrir, sem stundað hafa garðrækt - sem hafa hana að atvinnu eða stunda þessa framleiðslugrein. Ég sé svo ekki ástæðu til að fara fleiri orðum um þetta mál. En þótt ég geri þessar aths., endurtek ég það, að það er augljóst, að þetta frv. er borið fram af ríkri nauðsyn og það er sjálfsagt að greiða götu þess gegnum þingið, eftir því sem framast er kostur.



Herra forseti. Ég vil þakka hv. síðasta ræðumanni, 4. þm. Austf., fyrir góðar undirtektir um afgreiðslu þessa máls, og kom það ljóslega fram í hans ræðu, að hann er sammála þeim rökum, sem hníga að flutningi frv., og hefur boðið fram sitt lið til að greiða götu þess hér í hv. þd. Og ég vænti, að svo reynist, eins og ég sagði áðan í minni framsöguræðu, það reynist hugur okkar allra, sem í þessari þd. eigum sæti, að málið fái sem allra fyrst afgreiðslu. Varðandi þá fsp., sem hann gerði um tiltekna þál., sem hann las hér upp í sinni ræðu, og um afgreiðslu á henni verð ég að svara því, eins og á stendur, að ég hef ekki í þeim verkefnum, sem ég hef komizt til að vinna að í mínum þessum nýju störfum, séð þetta verkefni þar. Ég skal hins vegar láta kanna nú sem allra fyrst, hvort þetta gæti legið í einhverju öðru rn. heldur en því, sem ég starfa í, og spyrjast fyrir um það, þannig að svör gætu legið fyrir um það við síðari umr. þessa máls, en á þessu stigi get ég ekki frekari upplýsingar um það gefið. Ég hef ekki orðið var við það í þeim störfum, sem ég hef unnið þann stutta tíma, sem ég hef þar verið. En ég skal sem sagt sjá svo til, að upplýsingar liggi fyrir um það við síðari umr. málsins hér í hv. þd.



Herra forseti. Frv. það, sem hér liggur fyrir, er til staðfestingar brbl., sem sett voru nú í sumar, þar sem ríkisstj. var heimilað að taka lán vegna vega- og flugvallargerða. Það kom í ljós við nánari athugun, eftir að Alþ. lauk störfum, að ekki mundu vera fyrir hendi nægilegar lántökuheimildir, annars vegar í sambandi við Keflavíkurveg og hins vegar í sambandi við vegagerðir á Vestfjörðum, vegna láns þess, sem ákveðið hafði verið að taka hjá viðreisnarsjóði Evrópuráðsins. Samtals námu þessar fjárhæðir, sem um var að ræða, milli 50 og 60 millj. kr., og eru brbl. við það miðuð. Sérstakar heimildir höfðu ekki verið veittar í l. vegna lántöku hjá viðreisnarsjóðnum, að öðru leyti en því, að í fjárl. var veitt almenn heimild til lántöku vegna flugvallargerða, og var hægt að nota þá heimild í sambandi við flugvallargerðirnar á Vestfjörðum, og notuð voru hin almennu ákvæði hafnarlaga til þeirrar lántöku, sem átti að renna til hafnargerðanna. Lántaka vegna veganna var hins vegar ekki fyrir hendi. Vegna Keflavíkurvegar höfðu safnazt fyrir allverulegar lausaskuldir, sem nauðsynlegt var að breyta í lán, og var um þær fjárhæðir að ræða í sambandi við heimildina, að því er varðar Keflavíkurveginn. Ég tel ekki, herra forseti, nema frekara tilefni gefist til, ástæðu til frekari skýringa á frv., en legg til, að því verði að þessari umr. lokinni vísað til 2. umr. og hv. fjhn.



Herra forseti. Ég vil leyfa mér að gera þá aths. í sambandi við þetta mál, að það hefði verið í alla staði eðlilegra, að lántökuheimildar þessarar hefði verið leitað fyrir fram á Alþ. og hún fengin með almennum lögum í stað brbl. Og ég vil bæta því við, að til þess var fullt tilefni, vegna þess að Alþ. fjallaði á síðustu dögum um heimild til lántöku vegna vegamála. Ég hygg, að það hafi verið 11. maí s.l., sem samþ. voru hér á Alþ. lög um lántökuheimild fyrir ríkisstj. til tiltekinna vegagerða. Og meðal þeirra lána, sem þar voru heimiluð, var lántaka vegna Reykjanesbrautar eða Keflavíkurvegar, um 115 millj. rúml., ef ég man rétt. Líka má geta þess í þessu sambandi, af því að hér er um að ræða lántökuheimild vegna samgöngubóta eða til vegagerða á Vestfjörðum, að einmitt þá var felld till. um það að veita heimild til lántöku vegna vegagerðar í Árneshreppi. En sá vegur hefur nú, góðu heilli, skilst mér, verið lagður fyrir lánsfé, og er það náttúrlega góðra gjalda vert. En þegar þess er gætt, hefði verið eðlilegra, að þessar lántökuheimildir, sem þarna er um að tefla, hefðu verið athugaðar betur og hefðu þá verið hafðar það rúmar, til þess að þeirra hefði verið aflað á Alþ. í sambandi við þau lög, sem um þetta voru sett á sínum tíma. Þó að það sé sagt, að það hafi ekki verið vitað þá, að tiltekin lán mundu fást, er það vitaskuld ekkert svar, því að þarna er aðeins um heimild að ræða og eðlilegt, að stjórnin aflaði sér fyrir fram með atbeina Alþ. þeirra heimilda, sem hún taldi, að til mála gæti komið að nota. Þetta vildi ég nú gera aths. við og þá því fremur, að hér stendur nokkuð sérstaklega á, vegna þess að í vegal. eru settar ákveðnar reglur um vegáætlun. Og í vegal. segir um vegáætlun í 11. gr., að um nýbyggingar skal vera sundurliðuð áætlun um heildarkostnað hvers mannvirkis, kostnað þess á öllu áætlunartímabilinu og á hverju ári þess. Og í 10. gr. sömu laga segir: „Skal áætlunin annars vegar gera grein fyrir þeim framkvæmdum, sem fyrirhugaðar eru á tímabilinu, en hins vegar þeirri fjáröflun, sem gert er ráð fyrir þeirra vegna.“ Og í 16. gr. vegal. segir: „Heimilt skal ráðh. að ákveða, að fengnum meðmælum vegamálastjóra, að ráðizt skuli í framkvæmdir, sem ekki er gert ráð fyrir í vegáætlun, ef til hefur komið tjón á vegum, t.d. vegna vatnavaxta, eldgosa eða annarra náttúruhamfara.“ Í samræmi við þessi ákvæði vegl. eru ákvæði síðustu vegáætlunar um framkvæmdir þær, sem fyrirhugað er að afla lánsfjár til, og þ. á m. er í vegáætluninni á bls. 12 tekið sérstaklega fram um Reykjanesbraut, og þar er gert ráð fyrir hennar vegna á þessu ári 62 1/2 millj., ef ég man rétt. Á þetta vildi ég benda vegna þess, að það er augljóst, að ef farið er inn á þessa braut, sem er mörkuð í þessu frv., er opnuð leiðin til þess að gera vegáætlun gagnslitla, vil ég segja. Það er opnuð leið til þess að fara alveg í kringum hana. Ég dreg ekki í efa, að Alþ. geti auðvitað með nýjum lögum breytt vegal. og þ. á m. með slíkum l. sem þessum. En ég fullyrði, að það er ekki í samræmi við anda vegal., það er ekki í samræmi við það, sem þá var látið uppi um það, sem vekti fyrir mönnum með samningu vegáætlunarinnar. En það er sýnilegt, að ef svona á að fara að, með brbl. á að afla, eftir að vegáætlun hefur verið samþ. og án þess að þar hafi nokkuð verið gerður fyrirvari um að, lánsfjár til hinna eða þessara framkvæmda, sem Alþ. hefur ekki fjallað um, er algerlega hægt að fara í kringum vegáætlunina. Það hefur vitaskuld ekki verið meiningin. Þessar aths. vildi ég gera, en vil jafnframt taka það skýrt fram, að það er síður en svo, að ég með þessum orðum sé að telja eftir þær samgöngubætur, sem hér er um að efla. Það eru sjálfsagt allir sammála um, að Reykjanesbrautin eða Keflavíkurvegurinn sé nauðsynleg framkvæmd og það sé sjálfsagt að ljúka henni og afla þess fjár til hennar, sem þarf, og því fremur eru auðvitað allir sammála um það, að Vestfirðingum veiti sízt af samgöngubótum. Og ég dreg ekki í efa, að þær samgöngubætur, sem hér er um að tefla, séu allar þarfar og nauðsynlegar. En aðeins vil ég ekki láta þetta mál fram hjá mér fara án þess að gera aths. við þessa afgreiðslu, af því að mér sýnist , að með þessu sé byrjunarspor stigið til þess að ganga alveg á svig við vegáætlunina og brjóta niður það kerfi, sem átti að byggja upp með henni. Það kann vel að vera, að reynslan sýni, að það kerfi sé ekki þess virði að láta það standa, ég skal engu spá um það. En þetta er fyrsta sporið í þá átt.



Herra forseti. Það kann vel að vera, að skýringar mínar á frv. þessu hafi ekki verið nægilega ljósar, þar eð ræða sú, sem hv. 3. þm. Norðurl. v. flutti hér áðan, byggist algerlega á misskilningi. Hér er ekki um neinar nýjar lántökur að ræða. Fjárframlag það, sem átti a fara til vega á Vestfjörðum samkv. vegáætlun, er þegar í vegáætlun. Það kom hins vegar í ljós, að það er engin lántökuheimild til þess að taka fé að láni, og það er ástæðan til þess, að þessarar heimildar er hér aflað. Ég get vel fallizt á, að það hefði verið æskilegt, að það hefði verið gert fyrir þinglok. Um það þýðir ekki að sakast, það hafði ekki verið gert, og það var ekki talið, að það gæti valdið neinum ágreiningi eða deilum, að nauðsynlegt væri að afla þess fjár, sem Alþ. hafði þegar samþ. og ráðstafað vegáætlun, að skyldi varið til vega á Vestfjörðum. Í öðru lagi er um Keflavíkurveginn það að segja, að hér er ekki heldur um nýjar lántökur að ræða. Þessi bráðabirgðalán höfðu þegar verið tekin til fyrri framkvæmda vegarins. Það kom hins vegar í ljós við nánari athugun, þegar átti að fara að semja um þessi lán, að það skorti lántökuheimild til þess að tak þau. Það er því alveg á sama hátt með það, að hér er ekki um nýjar framkvæmdir að ræða, heldur er hér verið að breyta lánum, sem þegar höfðu verið tekin. Ég skal ekkert um það segja, skal hins vegar taka það fram strax varðandi Keflavíkurveginn, hvort með þessum fjárhæðum hefur verið reiknað í grg. með vegáætluninni, ég man það ekki, en það skiptir ekki efnislega máli að því leyti til, að þar var gerð grein fyrir því, hvað Keflavíkurvegur mundi kosta, og þetta lán, sem hér er um að ræða, hafði verið tekið, áður en gengið var frá vegáætluninni, og voru bráðabirgðaskuldir við verktaka. Til þess hins vegar að geta um það samið, svo sem gert hafði verið ráð fyrir, með eðlilegum hætti var alveg nauðsynlegt að fá þessa lántökuheimild. Kjarni málsins er sem sagt sá, að hér er ekki verið að brjóta niður eða ákveða neitt nýtt, sem hafi ekki verið gert ráð fyrir í vegáætlun, heldur aðeins tryggja það, að þessar lántökur geti verið með lögformlegum hætti.



Herra forseti. Það gleður mig, að hæstv. fjmrh. skyldi út af fyrir sig viðurkenna, að það hefði verið eðlilegra að afla þessarar lántökuheimildar á þingi, áður en því lauk. Það var aðalatriðið í minni ræðu, svo að við erum út af fyrir sig sammála um það. Hins vegar vildi hann halda því fram, að það hefði þegar í vegáætlun verið gert ráð fyrir þeim framkvæmdum, sem um væri að tefla, og fjáröflun til þeirra væri í vegáætlun, en það hefði aðeins láðst að fá lántökuheimild þeirra vegna. Ég hef nú ekki lesið vegáætlunina svo gaumgæfilega, að ég vilji fullyrða um þetta atriði, en ég vil þó segja það, að á bls. 12 og 13 í vegáætluninni, þar sem fjallað er um þær framkvæmdir, sem gert er ráð fyrir að afla lántöku til, held ég, að það sé varla hægt að finna þessum orðum hæstv. fjmrh. stað. Það er að vísu gert ráð fyrir nokkrum fjárhæðum í landsbrautir, t.d. á Vestfjörðum. Það er nú samtals, skilst mér, 5 millj. og 200 þús. vegna lánsfjár. En ég sé ekki, að það geti mætt þeirri upphæð, sem hér er um að ræða í þessum l., nema það komi þá nánari sundurliðun frá fjmrh. um það, hvað af þessari upphæð hefur farið til Vestfjarðaveganna, hvað hefur farið til Reykjanesbrautarinnar og hvað til flugvalla. En ég vil jafnframt geta þess, að ég tel þetta í sjálfu sér aukaatriði. Aðalatriðið var bara þetta, að það er farið fram hjá Alþ. með þetta að mínum dómi. Það er óheppilegt, vegna þess að þá er brotin niður vegáætlunin. Ég tek það enn og aftur fram, að mér dettur ekki í hug að telja eftir þær samgöngubætur, sem þarna er um að tefla, og ég vil segja það, að við framsóknarmenn höfum æ ofan í æ flutt einmitt frv. um heimild til lántöku til samgöngubóta, bæði á Vestfjörðum og Austfjörðum. Þannig að það er ekki það, sem er athugavert við þetta. En það á bara að liggja fyrir, um leið og þingmenn í heild afgreiða vegáætlunina, þannig að rétt mynd fáist þá þegar af þessum málum. Það er í sjálfu sér ekki ástæða til þess að vera að elta ólar meira við þetta. Í sjálfu sér er það, sem ráðh. upplýsti um Reykjanesbrautina, ekki til bóta fyrir málstað stjórnarinnar að mínum dómi, þar eð mér skildist hann þá segja, að það hefðu verið tekin lán í brautina, án þess að nokkur heimild hefði verið til þess. Það er ekki farið að afla þeirrar heimildar fyrr en eftir á. Það er náttúrlega formlegur ágalli, en það er aðeins formið. Allir eru út af fyrir sig sammála um það, að þessa braut eigi að leggja og taka til þess lán. Það má segja það, eins og hann sagði, að það hefði kannske ekki verið mikil áhætta fyrir stjórnina að gera það í trausti þess, að allir væru sammála um þessa framkvæmd.