Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég hef leyft mér að bera fram litla brtt. við frv. Brtt. er á þskj. 599, það er breyting á 4. málsgr. 1. gr. laganna. Í þessari brtt. er lagt til, að framkvæmdastjóri húsnæðismálastofnunar annist daglegan rekstur stofnunarinnar og ráði starfsmenn hennar með samþykki ráðh. Með þessari breytingu er fram á það eitt farið, sem mun þykja sjálfsagt um allar stofnanir. Það vita allir, að það er ekki hollt, að það séu fimm skipstjórar á einu skipi, og það er heldur ekki hollt, að það séu fimm jafnréttháir ráðamenn í einni stofnun, enda mun það vera óvenjulegt. Ætlunin var með þessari brtt. að ráða bót á þessu og gera stofnunina starfhæfari. Þar sem ég tel, að samkomulag hafi orðið um að leysa þetta mál á annan hátt, þá lýsi ég því yfir, að ég tek hér með þessa brtt. aftur.



Herra forseti. Nokkru áður en málið kom til 3. umr., það eru liðnar nokkrar vikur síðan, flutti ég brtt. á þskj. 433, sem ég vildi leyfa mér að gera grein fyrir. 1. brtt. er við 16. gr. laganna um húsnæðismálastjórn o.s.frv., en í þeim l. segir svo, með leyfi hæstv. forseta: „Nú leggur sveitarfélag fram fé til íbúðabygginga í því skyni að útrýma heilsuspillandi húsnæði, annaðhvort sem óafturkræft framlag eða lán, og skal þá ríkissjóður lána jafnháa upphæð á móti, allt að 4 millj. kr. ár hvert næstu 10 ár.“ Þegar húsnæðismálalögin voru undirbúin á árinu 1954, var þetta mál mjög rætt, hverjar leiðir skyldi fara til þess að reyna að útrýma heilsuspillandi húsnæði í landinu. Af þeirri n., sem fjallaði um málið, og hæstv. þáverandi ríkisstj, var viðurkennt, að hér væri um sameiginlegt vandamál ríkisins og sveitarfélaganna að ræða, sem þessir aðilar yrðu að leysa í sameiningu. Niðurstaðan varð sú, að það væri eðlilegt, að til þessara framkvæmda skyldi varið fé til jafns úr ríkissjóði og sveitarsjóði. Það er sú meginregla, sem er orðuð í þessu ákvæði, sem ég las upp: „skal þá ríkissjóður lána jafnháa upphæð á móti.“ Í grg. frv. kemur þetta sjónarmið og þessi meginregla,enn skýrar fram. Þar segir m.a., með leyfi hæstv. forseta, í grg. frv., það eru Alþingistíðindi 1954, A-deild, bls. 960, þar segir: „Er eðlilegt, að bæjar- og hreppsfélög leggi árlega fram fé í þessu skyni gegn jöfnu framlagi úr ríkissjóði.“ Þetta var meginsjónarmiðið, sem gilti. Hins vegar var ákveðið, þegar lögin frá 1955 voru sett, að setja þarna inn hámarksákvæði, að hið árlega framlag skyldi þó ekki vera hærra, en 3 millj. kr., og var það byggt á því, að þá var talið, að sú upphæð mundi fyllilega nægja, framkvæmdir sveitarfélaganna í landinu mundu ekki verða meiri, en sem því svarar. Fyrir rúmu ári, þegar núgildandi lög voru sett um þetta efni, var þetta hámark hækkað upp í 4 millj. Þá hafði þegar komið í ljós, að framkvæmdir á vegum sveitarfélaganna til útrýmingar heilsuspillandi húsnæði höfðu orðið miklu meiri, en gert var ráð fyrir, þegar 3 millj. framlagið var ákveðið. Á þetta var bent, þegar hækkað var upp í 4, en það fékk ekki hljómgrunn og tillögur í þessu efni felldar. Nú er það 1. brtt. mín á þskj. 433, að Alþ. viðurkenni og staðfesti það meginsjónarmið, sem lá til grundvallar lögunum frá 1955, að við útrýmingu heilsuspillandi húsnæðis sé það mál, sem varðar ríkið og sveitarfélögin jafnt. Aðaltillagan er því sú að fella niður þetta hámarksákvæði, og verður þá ákvæðið á þá lund, að ríkissjóður skuli lána jafnháa upphæð á móti sveitarfélögunum í þessu skyni. Nú kunna menn að spyrja: Er hér ekki farið fram á óhæfilega mikið fé? - En ég vil svara því til, að eins og fjárhag sveitarfélaganna á Íslandi er yfirleitt háttað, þá held ég, að ríkisvaldinu sé engin ofraun eða ofrausn að leggja fram jafnmikið fé og þau treysta sér til að leggja fram til þessara mála. Fyrst og fremst verða menn auðvitað að gera sér grein fyrir þeirri grundvallarhugsun og viðurkenna það meginsjónarmið, að hér sé um sameiginlega skyldu ríkis og sveitarfélaga að ræða. Eins og ég tók fram, hafa framkvæmdir í þessum efnum orðið af hálfu sveitarfélaganna og sérstaklega hér í Reykjavík miklu meiri, en gert var ráð fyrir, þegar 3 millj. hámarkið var sett, og þess vegna brýn þörf á að breyta þessu, þó að það hafi verið hækkað upp í 4 milljónir. Á þrem síðustu árum hafa framkvæmdir við byggingu nýs húsnæðis til að útrýma heilsuspillandi húsnæði í Reykjavík einni verið nær 40 millj. kr. Að vísu á framlag ríkissjóðs ekki að koma á móti því öllu, vegna þess að væntanlegir kaupendur þessara húsa greiða að sjálfsögðu strax við kaupin nokkra fjárhæð, sem kemur til frádráttar. En þessi upphæð sýnir þó, að hér þarf miklu meira. Ef svo skyldi fara, að hv. d. geti ekki fallizt á þetta sjónarmið, sem er þó langeðlilegast, að fella niður hámarkið, þá flyt ég varatillögu um það, að fyrir orðin „4 millj. kr.“ komi: 10 millj. kr. Á s.l. hausti kom þetta mál m.a. til umr. í bæjarstjórn Reykjavíkur, og var þá flutt um það till. af fulltrúum allra stjórnmálaflokka í bæjarstjórninni og samþ. einróma áskorun á Alþ. að hækka þetta framlag ríkissjóðs til samræmis við það, sem ætla má að framlög sveitarfélaga í þessu skyni muni verða, og taldi bæjarstjórnin þá, að til þess þyrfti ríkissjóðsframlagið fyrir 1958 að nema um 12 millj. kr. Með varatill. fer ég þó aðeins fram á, að 4 millj. verði hækkaðar upp í 10 millj. Til þrautavara flyt ég svo till. um það, að hækkað verði úr 4 millj. í 8 millj., ef hinar tillögurnar fá ekki byr. Þá er 2. brtt. á þessu sama þskj. Nú segir svo í gildandi lögum, 16. gr. einnig, með leyfi hæstv. forseta: „Lánveiting ríkissjóðs er þó ávallt bundin því skilyrði, að hið ónothæfa húsnæði hafi verið tekið úr notkun, um leið og hið nýbyggða húsnæði er fullgert.“ Þetta þýðir það, ef bókstaflega er skilið, að enginn eyrir fæst úr ríkissjóði eða frá húsnæðismálastjórn til þessara framkvæmda, fyrr en fulllokið er að byggja hið nýja húsnæði, fólkið úr hinu heilsuspillandi húsnæði er flutt þangað inn og búið að rifa eða taka úr notkun hinar heilsuspillandi íbúðir. Þetta þýðir það í framkvæmd, að sveitarfélögin verða ekki aðeins að leggja út þann helming, sem þau eiga sjálf að standa undir, heldur verða þau að lána ríkissjóði til bráðabirgða hinn helminginn, ríkissjóðshelminginn. Ég skil ekki í því, að nokkur maður sjái, að sanngirni sé í slíkum lagaákvæðum. Í lögunum frá 1955 var þetta miklu mildara ákveðið, og húsnæðismálastjórn tók þá ákvörðun um það að veita þessi lán, þó að hið nýja húsnæði væri í smíðum og ekki fullgert, gegn skuldbindingu sveitarfélaganna um það, að hið heilsuspillandi húsnæði yrði tekið úr notkun, strax þegar flutt yrði inn í hið nýja. Þannig var þetta framkvæmt um hríð. En með lagabreytingunni frá því í fyrra var mjög hert á þessu ákvæði, og húsnæðismálastjórn hefur talið sér tæplega heimilt að inna af hendi greiðslur í þessum efnum nema eftir bókstaf laganna, þ.e.a.s. fyrr en hið nýja húsnæði er tekið í notkun og búið að rífa hið gamla. Og það er ekki nóg með það, heldur hefur hæstv. núv. félmrh. krafizt þess með bréfi til húsnæðismálastjórnar, að þessu harðskeytta og ósanngjarna ákvæði verði framfylgt til hins ýtrasta, alveg eftir bókstaf laganna, svo að eftir þessa vinarkveðju frá hæstv. félmrh. um algerlega bókstaflega túlkun laganna í þessu efni má gera ráð fyrir, að húsnæðismálastjórn telji sér alls ekki heimilt að greiða neitt í þessu efni, fyrr en hið nýja húsnæði er fullbyggt. Slík ákvæði og slík túlkun og framkvæmd ná vitanlega ekki nokkurri átt, að ofan á það, að sveitarfélögin leggi fram sinn helming til þessara framkvæmda, þá krefjist ríkisvaldið þess, að sveitarfélögin þar að auki láni ríkinu þess hluta, þangað til húsnæðið er fullgert. Vitanlega hefur ríkið fulla tryggingu fyrir því og hefur það alveg í hendi sér að láta loka eða rifa hið heilsuspillandi húsnæði, þegar flutt er úr því og inn í hið nýja húsnæði. Till. mín á þskj. 433 í þessu efni, tölul. 2, er því á þá lund, að í staðinn fyrir orðin „Lánveiting ríkissjóðs er þó ávallt bundin því skilyrði, að hið ónothæfa húsnæði hafi verið tekið úr notkun, um leið og hið nýbyggða húsnæði er fullgert“ komi: Sveitarfélagi er skylt að sjá um, að tekin verði úr notkun ein ónothæf íbúð á móti hverri nýrri íbúð, sem lán er veitt til samkvæmt þessari grein.“ M.ö.o. sé lögð sú algera skylda á sveitarfélögin að sjá um, að þetta sé framkvæmt, og vitanlega hefur ríkisstj. og húsnæðismálastjórn það algerlega í hendi sér að sjá um, að þetta sé framkvæmt. Ég vænti, að þessar eðlilegu lagfæringar og leiðréttingar á lögunum nái samþykki hv. deildar.

Karl Kristjánsson Hv. 1. landsk. þm. (ÁG) flutti við 2. umr. brtt. til leiðréttingar á frv., og það var vissulega rétt, sem hann tók fram, að frv. var ekki nákvæmlega rétt orðað, þar sem segir: „almennt sjúkrahús bæjar-, sýslu- og sveitarfélags“, því að bæjarfélag er sveitarfélag, en aðgreining á sveitarfélögum er, eins og hann tók fram, bæjarfélög og hreppsfélög. Þess vegna var till. hans fram komin af fullu tilefni. En nú er það svo, að ef á að fara að leiðrétta þetta, þá hygg ég, að réttara sé að leiðrétta það fullkomlega og breyta eintölunni í fleirtölu, að hafa hreppsfélaga í stað „hreppsfélags“, og það er af því, að það mun ekki vera til í landinu, að hreppsfélag eitt út af fyrir sig reki sjúkrahús. Þess vegna leyfi ég mér að flytja brtt. skriflega um það, að í stað „hreppsfélags“ á tveim stöðum í frv. komi: hreppsfélaga.



Þetta mál, sem hér liggur fyrir, er nú komið langleiðis í gegnum þingið. En ég vildi vekja athygli hv. þd. á því, að ég álít nokkuð fljótráðið að samþ. þetta frv. nú. Ástæðurnar eru þær, að mál þetta er til athugunar í menntmrn., þetta mál sérstaklega, og það ekki að ástæðulausu. Hér á að setja upp að nokkru leyti nýjan húsmæðraskóla. En ég vil gefa hv. þingdeild þær upplýsingar, að tveir af skólum ríkisins, bæði á Staðarfelli og Hallormsstað, eru reknir þannig, að mjög vafasamt er, að sé samkv. l., vegna þess að það fást ekki nægilega margir nemendur, og hefur svo gengið ár eftir ár. Það er heldur ekkert launungarmál, að einn af húsmæðraskólum ríkisins hefur orðið að hætta, vegna þess að það hefur ekki fengizt aðsókn að honum. Nú stendur svo á, að skólakerfið allt er í athugun, og það er alveg ljóst af því, sem ég hef sagt, að þessi þáttur verður ekki sízt til athugunar. Til þess að hægt sé að reka skólann samkv. l. á Staðarfelli, þurfa að vera þar 12 nemendur. Það hefur veríð ákaflega mikið á mörkum, að sú nemendatala hafi fengizt. Á Hallormsstað þurfa að vera 24, og það er það sama ár eftir ár, að á mörkunum er, að hægt sé að reka skólann, og kannske ætti, ef strangt væri farið, að vera búið að leggja báða skólana niður samkvæmt lögum frá Alþingi. Þess vegna er það, að þar sem þessi sérþáttur skólakerfisins stendur svo sem ég hef hér upplýst og ég geri ráð fyrir að mörgum hv. þm. sé kunnugt um, og þar sem skólakerfið allt verður nú tekið til athugunar, og með því að það kemur fram sá hugur víða, að það þurfi frekar að spara, heldur en að bæta við útgjöldum, þá vildi ég fara fram á það, að hv. þd. setti sig ekki gegn því, að þessu máli væri vísað til ríkisstj. til endurskoðunar, sem verður byrjað á strax og þinginu er lokið. En ef hv. þd. sér, sér það ekki fært, verður málið náttúrlega að ganga sína leið, eins og lög og reglur standa til. En þessar upplýsingar taldi ég mér skylt að gefa, og það er alveg augljóst, að það eru ekki horfur nú frekar á því, en endranær með þessa tvo skóla, sem hafa verið á mörkunum, að hægt hafi verið að reka, að það breytist í það horf, að hægt sé að reka þá samkv. lögunum í strangasta skilningi. En þá er náttúrlega dálítið vafasamt, ef þarf að leggja tvo af skólum ríkisins niður, að bæta við einum til viðbótar.



Herra forseti. Í grg. þessa frv. er það rakið, hvernig þetta mál er til komið. Ungfrú Ingibjörg Jóhannsdóttir, eigandi og skólastjóri skólans að Löngumýri, hefur gefið þjóðkirkju Íslands öll hús tilheyrandi skólanum að Löngumýri í Skagafirði að undanskildum helmingi gamals timburhúss, en sá helmingur er eign systur hennar. Húsunum fylgir húsbúnaður allur, kennslutæki, bókasafn og annað það, sem við kemur skólahaldi, eins og það er nú. Síðan eru talin upp nánari skilyrði fyrir gjöfinni, m. a. þau, að þjóðkirkja Íslands skuldbindi sig til að starfrækja framvegis á Löngumýri húsmæðraskóla eða verknámsskóla gagnfræðastigsins fyrir ungar stúlkur, þar sem lögð verði aðaláherzla á að reyna að þroska kristilega siðmenningu nemenda og auka áhuga þeirra á fögrum bókmenntum og öðru því, er til eflingar mannkosta horfir, jafnframt því sem haldið sé þar uppi hagnýtri verklegri fræðslu, Biskup Íslands hefur mjög eindregið mælt með því, að þjóðkirkjan veiti þessari gjöf viðtöku, og leggur til, að þjóðkirkjan starfræki kirkjulegan skóla á Löngumýri. En til þess að svo geti orðið, telur hann, sem eðlilegt er, að skólinn verði að fá þá fjárhagslegu aðstöðu, sem þetta frv. gerir ráð fyrir, en í frv. segir, að ákvæði laga um húsmæðraskóla skuli taka til kennaralauna og rekstrarkostnaður kvennaskóla þjóðkirkju Íslands að Löngumýri í Skagafirði, enda sé námsskrá hans samþ. af fræðslumálastjórninni. Þetta er efni málsins. Það var lagt fyrir hv. Nd. Alþ., og voru flutningsmenn báðir þm. Skagf. Málið fór til menntmn. Nd., og mælti hún einróma með því, að það yrði samþ. óbreytt. Málið kom fyrir Ed., var vísað til menntmn. hér. Sú nefnd mælti einnig með því einróma, að frv. væri samþ. óbreytt. Það er því búið að ganga með fullu samkomulagi í gegnum þrjár umr. í Nd. og komið til 3. umr. hér í Ed., og veldur það því að sjálfsögðu nokkurri furðu, að hæstv. ríkisstjórn skuli nú vilja stöðva málið. Hæstv. menntmrh. (GÞG) hefur fengið málíð tekið út af dagskrá á síðustu stundu, og nú leggur hæstv. forsrh. til, að málinu sé visað til ríkisstj. og þar með sé það úr sögunni á þessu þingi. Röksemdir hans fyrir þessu eru tvær. Önnur er sú, að endurskoðun skólalöggjafarinnar allrar sé nú á döfinni. Nú má gera ráð fyrir eftir fyrri endurskoðun skólalöggjafar, að sú endurskoðun geti tekið nokkur ár. Sú n., sem undirbjó núgildandi skólalöggjöf, sem er að mestu frá árunum 1946 og 1947, var að störfum í mörg ár, þótt skipuð væri hinum færustu og nýtustu mönnum, vegna þess, hve hér var mikið og ábyrgðarsamt starf á ferðinni. Ég geri ráð fyrir, að sú n., sem annaðhvort er búið að skipa eða er ætlunin að skipa, - ég hef nú ekki heyrt um, að búið sé að því, - muni einnig þurfa alllangan starfstíma, og þessi röksemd mundi því leiða til þess, að málinu yrði slegið á frest um alllanga hríð, jafnvel nokkur ár. Ég get því ekki fallizt á hana. Hin röksemdin er sú, að húsmæðraskólar, sem hér séu starfandi, séu ekki og hafi ekki verið um margra ára skeið fullskipaðir og þess vegna þurfi m. a. að endurskoða það mál sérstaklega. Þessu er því til að svara, að sá skóli, sem hér um ræðir. Löngumýrarskólinn, hefur verið og er fullskipaður nemendum um undanfarin ár, Ég ætla, að það séu um 30 nemendur, sem þar geta verið, og er engin ástæða til að ætla annað, en sá skóli verði fullskipaður áram, eins og hann hefur verið undanfarin ár. Ég fæ því ekki séð, að sú röksemd, að húsmæðraskólar séu ekki fullskipaðir sumir hverjir, fái staðizt varðandi þennan skóla. Ég vildi eindregið leggja til, að mál þetta yrði nú afgr. sem lög, eftir að það hefur hlotið jafneinróma meðferð og samþykkt í báðum þd, hingað til og menntmn. beggja deilda.

Forsrh. (Hermann Jónasson) : Það er eiginlega fátt, sem ég þarf að taka fram til viðbótar þeim upplýsingum, sem ég gaf og ekki verður raskað, nema að svo miklu leyti sem hv. síðasti ræðumaður sagði, að skólarnir væru ekki fullsetnir. Það er náttúrlega svo fjarri því, að ég segi það. Þeir eru ekki með þeirri lágmarkstölu, sem er leyfilegt að reka þá með, og er vitanlega órafjarri því, að þeir séu fullsetnir, og þá er bara spurningin þetta, sem fyrir liggur: Á að fara að setja hér upp nýjan húsmæðraskóla þjóðkirkjunnar, á sama tíma og það vofir yfir, að það þurfi að leggja tvo af ríkisskólunum niður? Þetta er það, sem fyrir liggur. En ég ætla ekki að fara að þreyta umr. um þetta mál frekar, vil þó aðeins geta þess, að það er ekki eins og það eigi að leggja þennan skóla niður, því að hann nýtur mikils ríkisstyrks og heldur að sjálfsögðu áfram að starfa með sama fyrirkomulagi og hann hefur starfað, þangað til ákvörðun verður tekin um málið að athuguðu máli. Ég endurtek þess vegna till. mína, sem ég gerði áðan.



Herra forseti. Það er aðeins út af ummælum hæstv. forsrh. um húsmæðraskólann að Staðarfelli. Hann telur, að við borð liggi, að þurfi að leggja þann skóla niður. Ég get upplýst hv. deild um það, að skólinn hefur í vetur starfað með nemendafjölda yfir það lágmark, sem tilgreint er og á að vera. En rétt er það, að aðsókn að honum var lítil núna um nokkurra ára skeið, vegna þess að það vildi svo óheppilega til, að forstöðukona fór frá skólanum, og kostaði nokkurn tíma að fá aðra nýja. Nú hefur skólinn hins vegar fengið nýja forstöðukonu og allt útlit fyrir, að hann eigi vaxandi gengi að fagna, enda vitum við það allir, að skóli byggist fyrst og fremst á skólastjóra eða skólastýru. Hins vegar hef ég heyrt sagt frá því, að ýmsir aðrir húsmæðraskólar, víða um land, séu mjög þunnskipaðir, og við vitum það allir, að húsmæðraskólinn á Akureyri hefur t. d. verið óstarfhæfur í mörg ár, að ég ætla. Það er því óþarfi að tilgreina Staðarfellsskólann sérstaklega sem skóla, sem eigi að leggja niður. Og ég vil að endingu undirstrika það, að það er líklega eini húsmæðraskólinn á landinu, sem ríkinu ber bein skylda til að halda áfram skv. ákvæði í gjafabréfi, sem samþ. var af Alþ. á sínum tíma.

Forsrh. (Hermann Jónasson) : Herra forseti. Það lá að vísu í orðum hv. 11. landsk. þm., að ég hef farið með rétt mál. Hann sagði, að skólinn mundi starfa með löglegum hætti núna, en það hefði verið tæpt á undanförnum árum. Við skulum ekki vera að tala neitt tæpitungumál með það, að það hefur verið vísað til gjafabréfs, og á þeim grundvelli hefur skólinn verið rekinn með 8 og 9 nemendum í staðinn fyrir 12. 



Ég get vel orðið við óskum hæstv. ríkisstj. um það, að hún fái að athuga þetta mál til næsta þings, þó að ég hins vegar vildi, að málið fengi þinglega afgreiðslu á einhvern hátt, og segi já.



Herra forseti. Iðnn. þessarar deildar flutti þetta mál fyrir alllöngu, og var því að lokinni 3. umr. hér vísað til hv. Nd., en hefur nú tekið þar allmiklum breytingum. N. flutti þetta mál í upphafi að ósk ákveðinna samtaka hér á landi, Sambands matreiðslu- og framreiðslumanna, en við þær breytingar, sem á því hafa verið gerðar í Nd., hafa þessi samtök aftur óskað eftir því, að hv. iðnn. hér tæki málið til athugunar á ný. Ég hef rætt við nokkra af iðnn.-mönnum, og eru þeir mér sammála um að óska eftir því, að málinu verði á ný vísað til iðnn. þessarar deildar, jafnvel þó að það kunni að kosta það, að það fái ekki endanlega afgreiðslu þessa þings. - Það er sem sagt ósk mín hér, að málinu verði vísað til iðnn. á ný.

Forseti (BSt) : Ég tel ekki, að það þurfi, því að n. hefur það að sjálfsögðu til athugunar, en á hinn bóginn skal ég verða við þeim tilmælum, ef n. er sammála, að fresta umr.

forseti (BSt) : Ég sé ekki, að það liggi beinlínis fyrir eða séu líkur til, að það sé þörf á að halda fleiri fundi í þessari hv. d. Þó kynni það að verða, og ég vil ekki alveg segja það fyrir víst, að ekki verði fleiri fundir haldnir, ef hv. Nd. kynni að senda hingað eitthvað það, sem nauðsyn væri að ljúka við. Ég vil biðja um umboð hv. d. til þess að ganga frá síðustu fundargerð, þessari fundargerð, - ég held, að það séu ekki fleiri, sem óundirritaðar eru, - skoða það samþ., ef enginn mælir því í gegn. Nú, þegar við skiljum eftir þetta langa þinghald, þá vil ég leyfa mér að þakka öllum hv. þdm. góða samvinnu við mig sem forseta á þessu þingi og góða viðkynningu á allan hátt og óska þeim gæfu og gengis á þeim tíma, sem í hönd fer. Sérstakar þakkir vil ég færa starfsmönnum d., varaforsetum, sem hafa hlaupið í skarðið fyrir mig, hæstv. fyrri varaforseti nú fyrir skömmu í veikindaforföllum mínum, og svo skrifurum d.. sem nú eins og áður hafa sýnt alveg framúrskarandi skyldurækni í sínu starfi sem skrifarar. Árna ég öllum viðstöddum heilla.



Herra forseti. Ég ætla, að ég megi mæla það fyrir munn allra hv. dm., er ég þakka hæstv.forseta fyrir hans góðu árnaðaróskir til okkar dm. Við það vil ég bæta í nafni okkar allra þökkum til hæstv. forseta fyrir virðulega og réttláta fundarstjórn á þessu þingi, og vil ég vona, að við eigum von á því, þegar næst verður safnazt hér saman, að mæta hæstv. forseta d. heilum heilsu, og árna honum á meðan og þangað til við hittumst næst alls góðs fyrir hönd okkar allra deildarmanna. Vil ég mælast til þess við hv. dm., að þeir gefi þessum orðum áherzlu með því að rísa úr sætum. – Dm, risu úr sætum.

Forseti (BSt) : Ég þakka hv. þm. Vestm. hlý orð, sem hann mælti í minn garð, endurtek árnaðaróskir mínar til dm. og segi fundi slitið.