Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég áttaði mig varla á því, við hvaða mál var verið að lesa upp brtt., en kvaddi mér hljóðs vegna þess, að ég geng út frá því, að það sé við eina málið, sem er á dagskránni, sem er tekjuskattur og eignarskattur. Þessar brtt., sem mér virtist hæstv. forseti minnast á, liggja nú ekki fyrir, svo að hægt sé að átta sig á þeim og með því að hér er um mjög þýðingarmikið mál að ræða frá mínu sjónarmiði og margra annarra, þá vildi ég mælast til þess við hæstv. forseta, að málinu verði frestað í dag og maður fengi ráðrúm til þess að átta sig á þeim brtt., sem fram eru bornar.

Forseti (PZ): Ég held nú, að hv. þm. Vestm. geti fljótlega áttað sig á tillögunum. Önnur þeirra er prentuð á þskj. 392 og var þá flutt í Nd. af Karli Guðjónssyni og Gunnari Jóhannssyni og hana hafa þess vegna hv. þingmenn hjá sér. Hún var um það, að framan við 3. gr. bættist ný grein. Hin var aftur á móti um það að fella 1. gr. frv., eins og það nú liggur fyrir, niður og var frá Karli Kristjánssyni. Mér finnst þetta vera svo einfalt, að það sé ekki bein ástæða til að fresta málinu fyrir það, a. m. k. umræðum um það. Önnur þeirra er prentuð og hin er bara um að fella niður eina grein. Ég sé þess vegna ekki beina ástæðu til þess að verða við þeim tilmælum að fresta málinu nú.



Herra forseti. Þetta frv. var lagt fyrir þessa deild og var fjallað um það af fjhn. hennar. Í Nd. hefur þessu frv. verið gerbreytt, tekin þar upp þýðingarmikil nýmæli eða viðbætur við frv. Ég tel sjálfsagt og í rauninni ekki annað gerlegt, en að fjhn. þessarar d. fái málið, eins og það liggur fyrir, til meðferðar, legg til, að þessari umr. sé frestað og málinu vísað til fjhn. Hvort þessari umr. yrði frestað, eftir að flm. brtt. hafa gert grein fyrir sínum tillögum, eða síðar, á það legg ég enga áherzlu.



Herra forseti. Efni þessarar till., sem við flytjum hér til breyt. á frv. um tekjuskatt og eignarskatt, hv. þm. Barð. (SE) og ég, er hv. dm. allvel kunnugt, þar sem hún hefur á nokkrum undanförnum þingum verið flutt sem sérstakt frv. af þeim hv. 2. landsk. þm. (KGuðj) og hv. 6. landsk. þm. (GJóh). Vil ég þó víkja að því nokkrum orðum. Brtt. gerir ráð fyrir því, að við álagningu skatts verði frádráttarhæfur sá hluti eftir-, nætur- og helgidagavinnu, sem ekki er skylt að greiða af orlof, þ. e. a. s. þessi yfirvinna verði skattlögð eins og unnin væri öll með dagvinnukaupi; aukagreiðslan, sem nemur 50% á eftirvinnu og 100% á nætur- og helgidagavinnu, verði undanþegin skatti. Það er skoðun okkar flm., að þessi breyt. frá gildandi lögum sé hvort tveggja í senn nauðsynleg og réttlát. Það er kunnara, en frá þurfi að segja, að það er orðið mikið vandamál, að skortur er á nægu innlendu vinnuafli í þeirri framleiðslugrein, sem þjóðin byggir á alla sína afkomu, sjávarútveginum og gildir þetta jafnt um vinnuafl á sjó og á landi, á báta- og togaraflotanum sem í frystihúsum og fiskvinnslustöðvum. Það er áhyggjuefni mörgum og sízt að ástæðulausu, að vinnuaflið dregst fremur að óarðsamari og þá gjarnan um leið hægari störfum, en útflutningsframleiðslunni, en þeirri vinnu fylgir vosbúð, meira erfiði og lengri vinnutími en flestum, ef ekki öllum störfum, sem unnin eru í þjóðfélaginu. Enginn mælir því í móti, að sjómennirnir og þeir, sem aflann vinna í landi, leggi harðar að sér, en flestir aðrir til tekjuöflunar fyrir þjóðarheildina. Frá fornu fari hefur það verið talin siðferðileg skylda, fremur en kvöð, af beinum fjárhagslegum toga að sinna björgun sjávarafla á nótt sem degi, helgum degi sem virkum, hvort sem þreyta, vosbúð og veðrahamur sóttu að og yfirleitt við hvaða ytri skilyrði sem við var að etja. Enn í dag er þessi björgunarskylda hverjum verkamanni og sjómanni í blóð borin. Öðrum, sem ætíð njóta eðlilegrar hvíldar og værðar, finnst þessi skylda ekkert tiltökumál og í okkar löggjöf, sem tryggja á verkamönnum 8 stunda lágmarkshvíld á sólarhring hverjum, er undantekning gerð varðandi vinnu við björgun sjávarafla. Og meira að segja hin trúarlega helgi hvíldardagsins hefur orðið að víkja fyrir skyldunni við það bjargræði, sem sjómanninum tekst að ná úr hafinu. Nú á tímum tækninnar er meiri afli dreginn að landi, en nokkru sinni fyrr. Og hann krefst meiri vinnu en áður, þó að nútímatækni sé þar einnig beitt á mörgum sviðum. Og það er mikið vafamál, að skyldan við bjargræðið hafi áður lagt þyngri kvaðir á það fólk, sem að því vinnur. Í mestu aflahrotum á vertíðum er nótt lögð við dag og sólarhringur við sólarhring, staðið, á meðan nokkur snefill af starfsorku er eftir. Á því leikur enginn vafi, að mjög oft er vinnutími þess verkafólks, sem vinnur við fiskaðgerð og fiskvinnslu, lengri en eðlilegt og heilsusamlegt getur talizt. Það er gengið á þann höfuðstól, heilsu og starfsþreks, sem hverjum manni er dýrmætastur allra eigna. Slíkt verður auðvitað aldrei bætt, hvorki með hærri launum né skattfríðindum. Hitt er annað, að meðan þessi oft óhæfilega mikla yfirvinna er talin þjóðarnauðsyn og allt að því skylda, verður það að teljast alger lágmarkskrafa, að hún sé ekki skattlögð tvöfalt eða meira, en önnur vinna og hver eyrir, sem þannig er aflað, sé ekki eltur uppi með margfaldri skattlagningu bæði ríkis og bæjarfélaga. Út á þá braut hefur verið farið í vaxandi mæli að veita sjómannastéttinni meiri skattafrádrátt, en öðrum gjaldendum og flestra mál er það, að þar sé enn sízt of langt gengið. Og raddir eru uppi um það að veita þeim algert skattfrelsi. Rökin fyrir þessu eru þau, að lækkun skattbyrði örvi menn til sjósóknar og sjómannastéttinni beri slík hlunnindi, vegna þess að hún leggi harðara að sér til að afla þjóðarbúinu undirstöðuverðmæta, en aðrar stéttir. Í öllum meginatriðum gilda hin sömu rök fullkomlega varðandi verkafólkið, sem að sjávaraflanum vinnur í landi. Það hefur enn enga úrlausn fengið í þá átt, en við flutningsmenn teljum, að tími sé til þess kominn. Þó má geta þess, að einstaka bæjarfélög hafa hin síðustu ár sýnt nokkurn lit í þessu efni varðandi álagningu útsvara. Ég tel, að óvarlegt sé að treysta um of á langlundargeð þeirra, sem að útflutningsframleiðslunni vinna varðandi þessi mál. Ef þjóðfélagið sýnir á engan hátt, að metið sé að verðleikum það vinnuálag, sem það tekur á sig umfram aðra, er næsta líklegt að, að því hljóti að reka, að það krefjist eðlilegs hvíldartíma, eins og aðrir þjóðfélagsþegnar njóta. Samkv. kjarasamningum verkalýðsfélaga er það á valdi hvers félags, hvort næturvinna er unnin eða ekki. Með einfaldri samþykkt geta verkalýðsfélögin því veitt meðlimum sínum vinnuvernd að þessu leyti. Ef svo færi, yrði þjóðfélagið að leysa þessi vandamál framleiðslunnar með einhverjum öðrum hætti, en hingað til hefur verið gert. En auðvelt mundi það ekki reynast um sinn a. m. k., án þess að dregið væri úr framleiðslunni og við því megum við illa. Hvernig sem á málið er litið, virðist því hyggilegast að mæta hóflegum kröfum þeirra, sem að framleiðslunni vinna, með sanngirni og veita þeim þá réttarbót, sem þessi till. felur í sér og þeim hefur verið of lengi synjað um. Viðkomandi þeim tilmælum, sem hér hafa borizt um frestun málsins, get ég tekið undir það að því leyti, að mér finnst eðlilegt, að atkvgr. sé frestað sökum þess, hve margir hv. þdm. eru fjarstaddir vegna veikinda.



Herra forseti. Ég hef hér lagt fram till. skriflega um, að 1. gr. frv., sem til umræðu er, verði felld niður. En 1. gr. felur í sér breyt. á lagaákvæðum, sem sett voru í fyrra um félagaskatt og til þess að sanna hv. deild, að breytt. þessi er í raun og veru mikil, vil ég - með leyfi hæstv. forseta - lesa hér upp fyrstu málsliðina tvo í l., eins og þau eru, og síðan fyrsta málslið brtt. Lagaákvæðin frá því í fyrra, sú gr., sem þau eru í, hefst á þessa leið: „Sameignarfélög og samlög, sem hafa það að meginmarkmiði að annast vinnslu eða sölu á framleiðsluvörum félagsmanna, eru skattskyld. Einnig önnur sameignarfélög með ótakmarkaðri persónulegri ábyrgð félagsmanna.“ Þó má, eins og tekið er síðar fram, skipta tekjum og eignum þessara félaga á félagana eða félagsmennina, sameigendurna, með þeim fyrirvara sem gr. kveður á um og er samhljóða því, sem er í brtt. Breytingin, sem felst í frv., sem við erum nú að ræða, er á þessa leið: „Sameignarfélög og samlög eru skattskyld, enda séu þau skrásett firmu og hafi tilkynnt til firmaskrár, að þau óski að vera skattlögð sem félög.“ Numið er burt úr l., ef þetta yrði tekið upp sem lög, að sameignarfélög og samlög, sem hafa það að meginmarkmiði að annast vinnslu eða sölu á framleiðsluvörum félagsmanna, njóti fyrst og fremst þeirra hlunninda, sem hér um ræðir, og enn fremur er það numið burt, að önnur félög komi til greina eingöngu, séu þau með ótakmarkaðri persónulegri ábyrgð félagsmanna. Þetta er numið í burtu, ef frv. verður að lögum óbreytt. Þessi 1. gr. frv. er sett inn í það af hv. Nd., og þeir, sem þar gerðu till. um viðbót þessa, vildu með henni tryggja það, að þau félagsform, sem kölluð hafa verið sameignarfélög og samlög, þyrftu undantekningarlaust, hvernig sem þau eru upp byggð og að hverju sem þau starfa, alls ekki að greiða tekju- og eignarskatt, ef þau óskuðu heldur, að tekjum þeirra og eignum væri árlega við skattlagningu skipt milli sameigenda í þessum félögum í samræmi við hlutdeild þeirra eða viðskiptaveltu í félaginu og þær skattlagðar hjá þeim. Samkv. ákvæðum l. frá síðasta Alþ. um félagaskatt mun skattstofan í Reykjavík hafa lagt skatta á slík félög nú, en einhverra hluta vegna munu þau lítt eða ekki hafa komið til skatta til ríkis áður. Frsm. till. í hv. Nd. mun hafa haldið því fram, að samhliða þessari skattlagningu á sameignarfélög og samlög leggist skatturinn eins og áður á meðlimi félaganna og væri því um tvísköttun sömu tekna og eigna að ræða, taldi slíka tvísköttun óhæfu, eins og vonlegt er. Það dæmi, sem tekið var, mun fyrst og fremst hafa verið Sölumiðstöð hraðfrystihúsanna. Ég hef reynt að afla mér nokkurra upplýsinga um þetta mál og skapa mér skoðun á því. Löggjöf er til bæði um hlutafélög og samvinnufélög. Hins vegar eru engin lög til um félagsform, sem nefnd hafa verið sameignarfélög og samlög. Þau eru því ekki löglega afmörkuð félagsform eða hugtök. Þau geta því verið með ýmsu móti. Þeim er ekki markaður bás að landslögum. Þess vegna eru ákvæði 1. gr. þessa frv. um það, sem er ekki fullkomlega vitað hvað er. Að vísu vitum við, hvað Sölumiðstöð hraðfrystihúsanna er og við vitum um uppbyggingu hennar. En undir óskilgreind hugtökin sameignarfélög og samlög geta heyrt og eru látin heyra margs konar félög og verði, eins og 1. gr. frv. gerir ráð fyrir, svo sem þau orð sýndu, sem ég las upp áðan úr greininni, heimilað skattfrelsi öllum slíkum félögum, sem hafa bæði ótakmarkaða og takmarkaða ábyrgð og geta verið hvort sem er opin öllum eða lokaður félagsskapur o. s. frv., þá er opnuð gátt fyrir félagsmyndanir, sem komast hjá skattskyldu og hlutafélög og samvinnufélög látin búa við harðari kjör í þessum efnum en þau. Það fyrsta, sem á að gera, að mér virðist, er að setja löggjöf um sameignarfélög og samlög og síðan miða skattskylduna við eðli félagsskaparins samkv. skilgreiningu þeirrar löggjafar. En nú spyr máske einhver: Hvernig á að fara með þá álagningu skatts, sem nú hefur átt sér stað? Ekki verður sú löggjöf, sem þú talar um, sett á þessu þingi. Álagningin, sem átt hefur sér stað, er sem nokkurs konar prófmál. Það hefur skattstjórinn sagt mér. Sölumiðstöðin kærði til yfirskattanefndar Reykjavíkur og yfirskattanefndin er búin að úrskurða, að skatturinn sé ranglega lagður á fyrirtækið, úrskurða, að tekjur og eignir þess ættu, svo sem venja hefur verið, að skiptast til skattlagningar á sameigendur þess. Úrskurðinum hefur verið áfrýjað til ríkisskattanefndar, en hún hefur að ég held - ekki enn fellt sinn úrskurð og nú veit maður ekki, hvort ríkisskattanefndin kemst að sömu niðurstöðu og yfirskattanefndin og ekki heldur, hvort dómstóll mundi komast að sömu niðurstöðum, ef málið yrði látið ganga til dóms. En verði endanleg niðurstaða sú, að skattlagningin sé röng, fellur skattgreiðslan að sjálfsögðu niður. Verði hins vegar niðurstaðan, að hún sé rétt, Sölumiðstöðin sem slík eigi að greiða skattinn, þá segir skattstjóri, að umreiknaður verði skattur sameigendanna og leiðréttur, tvísköttun komi alls ekki til greina endanlega. Samkvæmt framansögðu tel ég því hiklaust, að 1. gr. í frv, eigi að falla niður. Ég tel, að hún sé ótímabær, meðan líkur benda til, að þeir aðilar, sem kært hafa, fái úrskurð um, að gildandi lög heimili þeim það, sem gr. vill heimila þeim. Auk þess er gr. ekki nægilega afmörkuð að efni. Ákvæði hennar opna allt of víðar dyr. Sameignarfélög og samlög þurfa að vera skilgreind hugtök, áður en þau eru notuð til viðmiðunar á þennan viðtæka hátt. Þá gæti slíkt haft víðtækar afleiðingar og leitt til fjarstæðu í skattamálum félaga að miða við þau, eins og gert í 1. gr. Þess vegna hef ég flutt till. um að fella 1. gr. niður. Hins vegar er ég fús til að eiga hlut að því að flytja till. um, að ríkisstj. verði falið að láta semja frv. til l. um sameignarfélög og samlög, sem þessi gr. minnir vitanlega á að vantar. Að svo stöddu sé ég ekki ástæðu til þess að gera frekari grein fyrir brtt.



Herra forseti. Ég vil taka undir tilmæli hv. 6. þm. Reykv. (GTh), sem hann beindi til hæstv. forseta í ræðu, áður en síðasti þm. hélt sína ræðu. Ræða hv. flytjanda brtt., hv. þm. S-Þ. (KK), var að mestu leyti endurtekning á ræðu hv. þm. V-Húnv. (SkG), sem hann flutti við afgreiðslu þessa máls í Nd., en sú hv. deild komst eftir allmikil ræðuhöld að þeirri niðurstöðu, að þessa 1. gr. ætti að orða eins og hún nú er í frv. En hv. þm. S-Þ. vill blátt áfram nema það orðalag í burtu. Ég held það væri misráðið - séð frá sjónarmiði þess að skapa réttlæti á meðal skattborgaranna - að fella þetta út úr frv., sem nú er komið í það. Það er eiginlega leiðrétting á því, sem fór fram í fyrra, þegar hv. flokksmenn brtt.flytjandans hér í þessari hv. deild, þegar hv. flokksmenn hans í Nd. beittu sér fyrir breytingu á tekju- og eignarskattinum, sem hafði það yfirskin að vera til leiðréttingar, en varð í raun réttri til ranglætingar. Hitt er annað mál, að það er þörf á því, að skilgreint sé í lögum, hvað heyri undir sameignarfélög og samlög, hvaða skilyrði þau eigi að uppfylla til þess að hafa réttarstöðu í þjóðfélaginu. Þau komu hér mikið til tals í hv. Nd., en ég hlustaði þar á það, að flokksbróðir hv. þm., hv. þm. V-Húnv., talaði um svokölluð samlög o. s. frv. Þau eru nú flest á sama sviðinu, samlög til eflingar sölu á afurðum landsmanna. Þau eru það, þó að þau séu ekki löghelguð og lítilsvirðingin á samlögunum í ræðu hv. þm. V-Húnv. var augljós, þar sem hann stagaðist mikið á „svokölluðum samlögum“. Þrátt fyrir það er ég á því, að það ætti að setja löggjöf um samlög, en það þarf ekki að standa í vegi fyrir þeirri réttarbót, sem farið er fram á í þessu frv., eins og það er. Að öðru leyti vænti ég þess, að tilmæli hv. 6. þm. Reykv. um málið verði gaumur gefinn af hæstv. forseta og virðist vera á góðri leið með, að svo geti orðið, þar sem horfið var að þeirri millileið, þar sem ég setti fram í fyrstu þá kröfu, að málið væri tekið út af dagskrá, að þá féllst forseti á þá milli leið að leyfa mönnum umr. um brtt., sem fyrir lægju, og væri svo fram farið og atkvgr. frestað, þá náttúrlega getur hv. fjhn. að sjálfsögðu tekið málið til meðferðar á milli þess dags og til þess næsta, er það yrði hér á dagskrá. Ég skal svo ekki fjölyrða um þetta, en ég veit, að það liggur til grundvallar þeim óskum, sem fram eru komnar í frv., að eyða því ranglæti, sem komst inn í þessi lög í fyrra undir því yfirskini, að verið væri að bæta lögin. Viðvíkjandi brtt. hv. 8. landsk. þm. og félaga hans verð ég að segja það, að ég hef fulla samúð með því, að skattar séu varlega innheimtir fyrir þá vinnu, sem lögð er fram á þann veg, sem brtt. gerir ráð fyrir og var flutt í Nd. af hv. samþingismanni mínum úr Vestmannaeyjum. Við höfum glöggan skilning á því, hvaða vandræðum það veldur að koma aflanum í lóg stundum og hversu mikils virði það er, að almenningur fórni hvíldartíma sínum til þess að hjálpa til við þessa framleiðslu, - að þessi stuðningur fólksins við framleiðsluna er mjög góðra gjalda verður - og finnst mér því, að ekki sé farið fram á annað í þessari till. en það, sem hver sanngjarn maður getur tekið sér í munn. Í Vestmannaeyjum væru t. d. núna þessa dagana - og hefur komið fyrir áður - hreinustu vandræði fyrir hendi með að koma aflanum undan, ef ekki vildi svo til, að skólastjóri gagnfræðaskólans hefur glöggan skilning á þessu og er praktískur maður í eðli sínu og hefur því gefið gagnfræðaskólanemendum frí um ákveðinn tíma til þess að vinna að framleiðslustörfum. Þetta sýnir, hversu mjög starfsmanna er þörf við framleiðsluna á vissum tímabilum á þessum stað. Og svo kann að vera á fleiri stöðum í landinu, að það ásæki framleiðsluna skortur verkafólks og það verkafólk, hvort það er heldur ungt eða gamalt, sem fórnar hvíldartíma sínum og setur heilsu sína í hættu við að vinna að framleiðslustörfunum, á allt annað skilið, en því sé gleymt, þegar talað er um að stuðla að framgangi sjávarútvegsins með því að losa eitthvað um skattaskrúfuna. Ég verð því persónulega að láta í ljós mikla samúð með þeirri brtt.



Herra forseti. Ég geri ráð fyrir því, að ég verði við þeim tilmælum að fresta umr. og þá væntanlega líka, að málið fari til nefndar til þess að fá fljóta afgreiðslu. En mig langar til að benda á þessu stigi málsins á tvö atriði: Í fyrsta lagi það, að þessi sölusamlög, sem talað er um í brtt. Karls Kristjánssonar og eru komin inn í 1. gr., hafa lengi verið til í Vestmannaeyjum og ég held, að menn haldi, að þau séu með ákaflega þungum skattabyrðum og till. sé einhvern veginn af því komin. Mér er kunnugt um það sem ríkisskattanefndarmanni, að það hafa komið kærur frá þessum - félögum svo að segja árlega undan útsvörum og stundum líka sköttum og þau hafa alltaf verið afgreidd frá ríkisskattanefnd eins og samvinnufélögin. Það stendur svo á árlega bæði með samvinnufélögin og þessi samlög, að þau eiga við áramót svo og svo mikið í sjóði, sem í raun og veru er óafgreiddur arður eða uppbót á verð. Hann hefur aldrei verið skattlagður sem tekjur, en hann hefur alltaf verið skattlagður sem eign og næsta ár á eftir er það, sem úthlutað var, alltaf dregið frá og aðeins skattlagt það, sem samlagið bætir við eigin sjóði. Um tvísköttun er því aldrei að ræða. Hins vegar hafa þau fengið á sig hátt veltuútsvar, sérstaklega þar sem það er hátt og það hefur verið lagt á, eins og t. d. í Vestmannaeyjum, og það höfum við líka viljað lækka, þannig að þessi samlög hafa ekki orðið fyrir neinum þeim skattabyrðum fram yfir aðra, að það sé ástæða til að kippa þeim undan sem skattfrjálsum, eins og gert er í frv., eins og það liggur fyrir núna. Þessu til staðfestingar vil ég benda á það, að ef n. vill athuga málið, þá getur hún fengið uppi í ríkisskattanefnd einhvern úrskurð um Olíusamlagið, Lýsissamlagið o. s. frv., o. s. frv., sem til eru í Vestmannaeyjum, og séð, hvernig þau eru skattlögð þarna. Hitt vil ég svo benda á flm. (BjörnJ, SE), að ég held, að eins og þeirra till. er orðuð, þurfi að betrumbæta hana. Það er talað um eftirvinnu við útflutningsframleiðslu og átt sýnilega við sjávarafurðir og þá fyrst og fremst fisk. Hver er nú eftirvinnan hjá bóndanum, sem sumarlangan daginn slær í 10–12 tíma og framleiðir sina ull, sínar gærur, sitt fé, sem af fást útflutningsvörur? Hver er eftirvinnan hjá öðrum, sem vinna að útflutningsframleiðslu á svipaðan hátt, þegar unnið er að framleiðslu, sem að nokkru leyti er útflutningsframleiðsla og að öðru leyti innanlandssöluvara, eins og t. d. kjötið, hvernig á þá að skilgreina tímann, sem fer í að vinna að því, sem er útflutningsframleiðsla og að því, sem ekki er útflutningsframleiðsla? Mér finnst vanta þarna eitthvað í greinina, ef hún á að ná sínum tilgangi og létta sköttum af þeirri vinnu, sem unnin er að útflutningsframleiðslunni. Á þetta tvennt vildi ég benda nefndinni, sem væntanlega fær málið til meðferðar, því að ég vil leggja það til sem forseti, að umræðum um málið verði frestað og n. fái að athuga málið eftir ósk 6. þm. Reykv.

Forseti (PZ): Nú hagar þannig til, eins og hv. þm. er vitanlegt, að annars vegar standa skattanefndir úti um allt land óverkhæfar, af því að þessi lög eru ekki komin, hins vegar bíða margra þeirra ærin störf við vorannir, og þær vilja ljúka verkunum sem fyrst. Þess vegna má ekki dragast mjög lengi, að þetta mál verði afgreitt. 6. þm. Reykv. (GTh) lagði til, að umr. yrði frestað og málinu vísað til fjhn. Nú er formaður hennar veikur, en þm. S-Þ. (KK) hefur áður hlaupið í skarðið fyrir formann fjhn. og mætt á fundum, þegar hann hefur verið forfallaður og í von um, að hann geri svo enn og að n. hraði störfum, svo að hægt sé að taka málið fyrir mjög bráðlega aftur, vil ég bera upp till. um það, að málinu verði vísað til fjhn.