Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Heilbr.- og félmn. flytur á þskj. 268 tvær brtt., sem hv. d. eru að vísu kunnar, því að báðar voru fluttar við 2. umr. þessa máls, en teknar aftur þá. Fyrri till. má heita samhljóða till., sem hv. 8. landsk. þm. flutti við 2. umr. málsins, og er um það, að nýrri málsgr. verði bætt við 2. gr. frv. Í 2. gr. frv. er ákvæði um, að ef atvinna fellur niður af ófyrirsjáanlegum ástæðum eða eðlilegum ástæðum, þá skuli atvinnurekanda ekki gert að greiða launþega bætur. Nefndin hefur nú á milli umr. athugað þetta atriði á ný og komizt að þeirri niðurstöðu, að réttmætt sé, að á móti þessu hagræði atvinnurekandans komi eitthvað til handa verkamanninum, sem þannig missir vinnu án þess að fá laun, og varð sammála um, að það yrði bezt gert með þeim hætti að heimila verkamanninum í slíkum tilfellum að segja upp án uppsagnarfrests. Um þetta fjallar fyrri till. nefndarinnar. Síðari till. er um fyrirsögn frv. og er algerlega samhljóða till. n. við 2. umr. Hún var þá tekin til baka, sökum þess að hæstv. forseti hafði bent á, hvort ekki mundi vera hægt að stytta fyrirsögn frv. Þetta athugaði n., en komst að þeirri niðurstöðu, að það mundi ekki vera auðvelt, án þess að það kæmi þá niður á skýrleik fyrirsagnarinnar. Það þykir hentugt, að í fyrirsögn frv. komi fram efni þess, þannig að auðvelt sé að átta sig á efni laganna eftir fyrirsögninni, og með tilliti til þess taldi n. ekki fært að stytta fyrirsögn frv. Annað þarf ég ekki að taka fram, að ég held, í sambandi við brtt. á þskj. 268.

Eggert Þorsteinsson. Herra forseti. Við 2. umr. málsins taldi ég nauðsynlegt í minni ræðu, að ákveðnir hlutir fengjust skýrðir í sambandi við lokaafgreiðslu þessa máls héðan úr hv. þingdeild. Eins og frsm. n. hefur þegar tekið fram, þá var haft samband við þá, sem undirbjuggu frv. af hálfu hæstv. ríkisstj., og gafst mér þá tækifæri ásamt öðrum í hv. n. að fá skýringar á ýmsum þeim atriðum, sem við töldum ekki nógu ljós. Í sambandi við þessar spurningar mínar er því til að svara, að lagasmiðir stjórnarinnar voru sammála um, að spurning mín nr. 1, um það, hvort greiða bæri launþega laun eða sjá honum fyrir 8 stunda vinnu á dag þann tíma, sem hann bíður á uppsagnarfresti skv. 1. málsgr. 1. gr., þá beri skýlaust að skilja það svo, að þetta séu skyldur atvinnurekanda. Varðandi spurningu mína nr. 2 hefur nú verið endurflutt af hálfu n. með smávægilegri breytingu till. til skýringar á því, er ég þar spurði um, sem er nánast samhlj. þeirri till., sem hv. 8. landsk. þm. flutti hér við 2. umr., með örlitlu viðbótarákvæði. Varðandi spurningu mína nr. 3, hver væri munurinn á fastráðnum verkamanni og þeim, sem hefði öðlazt rétt samkvæmt lögunum eða frv., eins og það er nú, þá var það skýrt svo, að á því væri enginn efnislegur munur, eftir að viðkomandi maður hefði öðlazt þann rétt, sem þar er frá greint. Ég taldi því ekki ástæðu að fengnum þessum upplýsingum að flytja eða gera tilraun til að fá n. til að flytja neina frekari brtt. en frsm. n. hefur nú frá skýrt. Ég lýsi þess vegna stuðningi mínum við þessar brtt. og frv., eins og það liggur nú fyrir.



Herra forseti. Á þskj. 268 hefur orðið prentvilla og ég því missagt í þeim orðum, sem ég sagði áðan. Fyrri brtt. er ekki brtt. við 2. gr., eins og stendur á þskj., heldur við 3. gr., í því formi, sem það er nú eftir 2. umr. Það var samþykkt ný grein við 2. umr., og hún varð 2. gr.; því verður sú grein, sem var 2. gr., nú 3. gr., og við þá gr. á fyrri brtt. á þessu þskj.



Herra forseti. Mér virðist, að hv. n., sem hafði þetta mál til umræðu, hafi með ráðnum huga gengið fram hjá því að bera þetta mikilsverða mál undir báða aðila, þ.e.a.s. bæði vinnuveitendur og verkamenn, og tel ég, að það komi í ljós í athugasemd tveggja nefndarmanna á þskj. 246. Nú er það svo, að jafnvel þótt um réttlátt og gott mál sé að ræða, sem snertir fleiri, en einn aðila, álit ég, að það sé tillitsleysi og farið aftan að siðunum, ef ekki eru heyrðir báðir málsaðilar. Og fyrir því að svo hefur fram farið, sem er sýnilegt, að þessu máli hefur ekki átt að ráða til lykta á venjulegan hátt, sízt af öllu lýðræðislegan, þá treysti ég mér ekki, þó að ég sé málinu samþykkur í sjálfu sér eða því atriði, sem um er rætt í frv., til að greiða því atkv. út úr deildinni, en vil heldur ekki vera á móti því, sem sagt verð hlutlaus í þessu máli út úr deildinni. Það á sjálfsagt eftir að fara til hv. Nd., og þar býst ég við og vonast til að þessar málsmeðferðarmisfellur, sem hér hafa á orðið í þessari hv. d., verði af vitrum og sanngjörnum mönnum leiðréttar, og greiði ég þess vegna ekki atkvæði. Frv. samþ. með 12 shlj. atkv. og afgr. til Nd., með fyrirsögninni: Frv. til l. um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og um rétt þess og fastra starfsmanna til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla.