Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Heilbr: og trmrh. (Magnús Kjartansson) : Herra forseti. Gildandi læknalög, nr. 80 frá 1969, eru að stofni til frá árinu 1932, og svo verður enn þrátt fyrir það frv., sem hér er borið fram. Ástæðan til þess, að þetta frv. er fram borið, er fyrst og fremst sú, að samkv. gildandi l. geta þeir einir hlotið lækningaleyfi hér á landi, sem eru íslenskir ríkisborgarar. Þetta ákvæði hefur verið gagnrýnt í vaxandi mæli, og einkum er það orðið mjög frábrugðið því, sem gerist hjá grannþjóðum vorum á Norðurlöndum. Nokkur fjöldi manna frá Norðurlöndum, einkum Noregi, hefur lokið kandídatsprófi í læknisfræði frá Háskóla Íslands undanfarin ár, en það hefur ekki verið heimilt að veita þessum læknum lækningaleyfi á Íslandi og vafalaust á það nokkurn þátt í því, að þessir læknar hafa ekki sest að hér á landi. Tvær konur, önnur norsk, hin finnsk, sem lokið hafa kandídatsprófi frá læknadeild Háskóla Íslands og eru nú búsettar hér á landi, hafa báðar leitað til rn. og Læknafélags Íslands út af þessu máli, og Læknafélagið hefur sent rn. bréf, þar sem það mælir með því, að núgildandi lagaákvæðum verði breytt, og sömuleiðis hefur landlæknir talið, að slíkt væri eðlilegt. Þetta frv. gerir því ráð fyrir því, að allir, sem ljúka prófi frá læknadeild Háskóla Íslands og framhaldsnámi á sjúkrahúsum eftir þeim reglum, sem um þetta gilda, geti fengið lækningaleyfi á Íslandi, ef ekkert annað mælir á móti. Þá getur ráðherra einnig veitt lækni, sem hefur sambærilegt próf, lækningaleyfi, enda fáist fyrir því meðmæli læknadeildar og landlæknis. Þær breytingar, sem ég hef hér rætt um, er að finna í 2. og 3. gr. frv., og eru það breytingar á 2. og 3. gr. læknalaga. Í 4. gr. frv. er gert ráð fyrir, að 4. gr. l. sé orðuð um, og er þar um að ræða breytingu þannig, að ótvírætt sé, að ráðherra geti með meðmælum landlæknis falið læknanemum að gegna öllum læknisstörfum um stundarsakir og þeir hafi þá til þess fullt lækningaleyfi þann tíma. 5. gr. hefur að geyma breytingar á 7. gr. læknal., og er þar aðeins um að ræða, að efni þeirrar gr. er fært til nútímalegra horfs en var í l. frá 1932. Sama máli gegnir um 9. gr., þar sem sams konar breytingar eru gerðar á 14. gr. núgildandi læknalaga. Gert er ráð fyrir, að 13. gr. núgildandi læknal. falli niður. Þessi gr. hefur að geyma ákvæði um greiðslur fyrir héraðslæknisstörf og hefði raunar átt að falla niður, þegar breytingar voru gerðar á l. 1969, því að ákvæði um greiðslu fyrir störf héraðslækna voru tekin inn í læknaskipunarlög, nr. 43 frá 1965, og að nýju inn í lög um heilbrigðisþjónustu, sem taka gildi um næstu áramót. Greinin er því algerlega úrelt og óþörf. Þá er í 11. gr. gert ráð fyrir breyt. á 18. gr. læknal., þar sem gert er ráð fyrir, að sektarákvæði hækki. Eins og af þessu sést, er hér einungis um að ræða minni háttar breytingar á gildandi læknal., og af þeim ástæðum, sem ég hef greint hér áður, þ. e. a. s. þeim, að eins og gildandi lög eru, þá er ekki heimilt að veita nokkrum aðilum, sem að öðru leyti uppfylla skilyrði, lækningaleyfi um þessar mundir. Er mjög æskilegt, að afgreiðslu þessa frv. verði hraðað, og vil ég beina þeirri ósk til hv. n., sem málið fær til meðferðar. Ég legg svo til, herra forseti, að málinu verði að lokinni 1. umr, vísað til 2. umr, og hv. heilbr.- og trn.

Frsm. (Björn Fr. Björnsson) : Herra forseti. Frv. það, sem hér ræðir um, er lagt fram til staðfestingar á brbl. um húsbyggingar á vegum Viðlagasjóðs eða Vestmannaeyjakaupstaðar. Efni frv. er í stuttu máli að heimila félmrn. að setja reglugerð um nauðsynleg frávik frá ýmsum ákvæðum laga og reglugerða, sem varða byggingarmálefni. Reglugerðin á einungis að eiga við um verksmiðjugerð timburhús, sem flutt voru inn til að mæta húsnæðisþörf Vestmanneyinga. Þessi gerð húsa hefur ekki verið talin að öllu leyti í samræmi við gildandi ákvæði byggingarlöggjafarinnar, og til þess að eigi yrði um ónauðsynlegar tafir að ræða á byggingu þessara húsa, þótti rétt að setja um þetta efni brbl., og var það gert á þessu ári. Í 2. grein frv. er svo talið upp, hver þau löggjafaratriði eru eða reglugerðar, sem breyta þarf til samræmis. Ég tel ekki ástæðu til að ræða frekar um efni frv., en félmn. þessarar hv. d. mælir eindregið með samþykkt frv.



Herra forseti. Félmn. hefur kannað frv. til l. um starfskjör launþega o. fl. Frv. þetta er samið í fullu samráði við Alþýðusamband Íslands, og Vinnuveitendasamband Íslands mælti með samþykkt þess í umsögn sinni. Frv. er að meginefni annars vegar um það, að samningar aðildarsamtaka vinnumarkaðarins um kaup og kjör séu bindandi fyrir alla vinnuveitendur og launþega án tillits til þess hvort þeir séu aðilar að samtökum þeim, sem undirrita kjarasamninga, eða ekki, og hins vegar, að allir launagreiðendur séu skyldugir til að standa skil á greiðslum í lífeyrissjóði, sjúkrasjóði og orlofssjóði, enda í 2. gr. tekið fram, að öllum launþegum sé skylt að eiga aðild að lífeyrissjóði viðkomandi starfsstéttar eða starfshóps. Hér er um að ræða réttindamál, jafnt launþega sem vinnuveitenda, þar sem ýmsir aðilar hefðu hag af því að standa utan við vinnuveitendasamtökin og sleppa þannig við gjöld þessi, en launþegar, sem utan við sín samtök standa, ættu á hættu að fá ekki sín réttmætu kjör, m. a. í formi greiðslna til hinna ýmsu s,jóða verkalýðsfélaganna. Félmn. mælir eindregið með samþykkt frv., en fjarverandi afgreiðslu málsins var hv. 1. þm. Vestf.