Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Gera má ráð fyrir fleiri en einum fundi í dag og atkvæðagreiðslum. Upp úr kl. 14.30 í dag fer fram umræða utan dagskrár um mótframlagsgreiðslu ríkisins í Lífeyrissjóð bænda. Málshefjandi er hv. þm. Sigurður Ingi Jóhannsson. Fjármálaráðherra Steingrímur J. Sigfússon verður til andsvara. Umræðan fer fram skv. 2. mgr. 50. gr. þingskapa og stendur í hálfa klukkustund.

Frú forseti. Ég hefði áhuga á að heyra álit hv. þm. Lilju Mósesdóttur á þróun mála varðandi skuldastöðu bæði Íslands og íslensks almennings. Það var mikið rætt um skuldatryggingarálag í fyrra og því var haldið fram að ef Íslendingar bættu ekki á sig verulegum skuldum, tækju meiri lán frá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum, Norðurlöndunum, Bretum og Hollendingum og hinum og þessum, mundi skuldatryggingarálagið okkar hækka og staða okkar versna. Svona var málflutningurinn, frú forseti. Hvað hefur síðan gerst? Skuldatryggingarálag Íslands hefur lækkað jafnt og þétt. Og nú gerðist það, í gær eða fyrradag held ég, að Spánn fór fram úr Íslandi. Það er orðið dýrara að tryggja skuldir spænska ríkisins en Íslands. Ísland er orðið traustari lántaki en Spánn. Grikkland, Írland, Portúgal og önnur lönd eru löngu farin fram úr Íslandi hvað þetta varðar. Það virðist vera að þrátt fyrir allt sé hér staða til að vinna úr. En það er þá grundvallaratriði að komið sé til móts við heimilin, og íslensk fyrirtæki reyndar líka, í skuldamálum vegna þess að vandi Íslands, hvort heldur er ríkisins, heimilanna eða fyrirtækjanna, hefur verið skuldavandi. Íslenska ríkið er í aðstöðu til að taka á sínum vanda en við verðum líka að gefa heimilunum tækifæri til þess. Gerist það ekki bitnar það á ríkinu á endanum. Það er mikið búið að fjalla um miklar afskriftir skulda fyrirtækja og setja í samhengi við stöðu heimilanna. Afskriftir skulda hjá fyrirtækjum eru réttlættar með því að þessir peningar séu tapaðir, verði ekki ráðist í afskriftir fari fyrirtækin einfaldlega á hausinn. En má ekki halda því fram að vandi heimilanna sé það víðtækur að hið sama eigi við um þau? Ef ekki verði ráðist 

Virðulegi forseti. Hv. þm. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson spyr hvaða áhrif miklar skuldir fyrirtækja, heimila og ríkissjóðs muni hafa á lánshæfismatið. Ég hef ásamt mörgum öðrum haft áhyggjur af skuldsetningu þjóðarbúsins og vil geta þess að niðurskurðurinn eykur þessa skuldsetningu vegna þess að þegar við skerum niður minnkar veltan og störfum fækkar sem þýðir minni verga landsframleiðslu sem síðan þýðir að skuldir aukast og hallinn sem hlutfall af vergri landsframleiðslu líka.  Við höfum aldrei áður séð jafnmikil vanskil í bankakerfinu þrátt fyrir ótal skuldaúrræði fyrir þá sem eru verst settir og hvatningu til skuldsettra heimila um að nota framtíðarlífeyrissparnað sinn til að greiða niður lán, lán sem eru í raun og veru að hluta til töpuð en bankakerfið hefur ekki fengist til að afskrifa. Auk þess sjáum við dæmi um að fjármálastofnanir taka í vaxandi mæli að sér hlutverk velferðarstofnana með því að veita 

Frú forseti. Ég vil gjarnan eiga orðastað við formann heilbrigðisnefndar, hv. þm. Þuríði Backman, vegna fyrirhugaðrar sameiningar St. Jósefsspítala við Landspítala – háskólasjúkrahús. Ég er ekki komin hingað til að mæla gegn sameiningu. Ég hef talað fyrir sameiningu til að mynda á sviði menntamála en þá verðum við að vita hvert við stefnum. Mér finnst enn og aftur, núna með fréttum frá því í gær, sem verið sé að móta heilbrigðisstefnu samhliða fjárlögum. Enginn veit hvert við erum að fara. Aftur fá starfsmenn St. Jósefsspítala óljósar fréttir og það eina markvissa hjá ríkisstjórninni virðist vera að tutla einhverjum fréttum út, mjög óljósum, um það hvert hlutverk St. Jósefsspítala á að vera til lengri tíma. Ég hef sjálf komið að sameiningu stórra háskólastofnana, sumar hafa gefist vel, aðrar kannski ekki eins stórkostlega og maður hefði haldið. Það sem þarf að hafa í huga er annars vegar að markmið sameiningar séu skýr og hins vegar að vekja ekki óvissu og óróa meðal starfsfólksins þannig að það viti upp í hvaða vegferð það er að leggja í hverju sinni. Enginn ætlar að koma sér hjá niðurskurði í þessum tillögum. Við þurfum að gera hlutina þar sem þeir eru hagkvæmastir. Það er ekki þar með sagt að það sé sjálfgefið að hlutirnir séu hagkvæmastir innan Landspítala – háskólasjúkrahúss og það er eðlilegt að spurt sé: Er hjúkrunin á St. Jósefsspítala slæm? Er læknisfræðin léleg? Kosta innlagnir, rannsóknir og meðferð meiri fjármuni á St. Jósefsspítala en annars staðar? Ég hef grun um að svo sé ekki þegar betur er að gáð. Óánægjan núna er fyrst og fremst með að skilaboð ríkisstjórnar Íslands eru mjög óljós. Myndin er ekki skýr fyrir heilbrigðisstarfsfólk, hvort sem það er á suðvesturhorninu eða annars staðar á landinu. Þess vegna vil ég gjarnan fá að vita það, ekki síst í ljósi þeirrar mikilvægu starfsemi sem er á St. Jósefsspítala, 

Hæstv. forseti. Ég tel að stefnan sé ekki óljós. Það kemur fram í fjárlagafrumvarpinu hvert beri að stefna og hverju beri að hlífa í þeim viðkvæma málaflokki sem heilbrigðisþjónustan er. Í frumvarpinu eins og það liggur fyrir á að hlífa grunnþjónustunni, heilsugæslunni og líka Landspítalanum og Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri. Niðurskurðurinn er að mestu leyti tekinn út á sjúkrasviði. Það kemur líka fram í fjárlagafrumvarpinu, svo það sé alveg skýrt, að þessar tillögur verði endurskoðaðar á milli 2. og 3. umr. Þær kröfur sem gerðar voru til heilbrigðisráðuneytisins um 4,7 milljarða kr. niðurskurð hafa verið dregnar niður í 3 milljarða kr. Það er búið að létta um 1,7 milljarða kr. sem verður gert með þeim breytingum sem nú eru gerðar. Þetta er ekki létt verk og þetta er viðkvæm starfsemi. Þar sem tíminn er skammur vil ég nefna aðeins St. Jósefsspítala sem hér var sérstaklega nefndur. Það er alveg rétt að í þeim breytingartillögum sem fram hafa komið er þeirri stofnun ekki hlíft eins og mörgum öðrum. Það kemur til af því að sú stofnun hefur þróast frá því að vera almennt sjúkrahús í mjög sérhæfða þjónustu, en það er sérhæfð þjónusta sem er mjög mikilvæg. Hún er faglega góð og hvergi stunduð með sama hætti og á St. Jósefsspítala þannig að ég tel það mikilvægasta fram undan vera að tryggja þá þjónustu áfram við þá sjúklingahópa sem að henni snúa. Ég tel líka að það liggi á að fá úr því skorið og sjá þá mynd fyrir sér hvernig starfsemi St. Jósefsspítala á að vera. Á að vera sameining við Landspítalann? Á að vera annars konar sameining? Á að vera stærri sameining? Á að fara í Kragaverkefnið? 

Virðulegi forseti. Ég ætla að eiga orðastað við sama hv. þingmann og var hér áðan og hann staðfesti það sem hefur komið fram, það er fullkomið stjórnleysi í heilbrigðismálum þjóðarinnar. Fyrir tveimur árum voru 100 sérfræðingar um allt land að vinna að breytingum. Þeim var öllum sagt upp störfum, ef þannig má að orði komast, og núna sjáum við að í síðustu viku komu einhverjar tillögur frá ríkisstjórninni um breytingar á fjárlögum og þar af leiðandi breytingar á þessari framkvæmd. Ég vildi fá að vita hvenær við í hv. heilbrigðisnefnd fáum að sjá þetta. Ég kvartaði undan því í síðustu viku að við værum að ræða tillögur fyrir fjárlaganefnd sem allir vissu að væru úreltar um leið og við ræddum um þær. Í ofanálag hefur það komið fram í umfjöllun nefndarinnar að kostnaðargreining sem er grunnurinn að því að menn geti tekið góðar ákvarðanir í heilbrigðismálum er í fullkomnum lamasessi. Það hefur sömuleiðis komið fram að Sjúkratryggingar Íslands eiga að spara um 3 þús. millj. kr. Á ég að segja ykkur hvernig það er gert? Það hefur bara enginn hugmynd um það. Fyrir nákvæmlega ári spurðumst við fyrir um sambærilegar sparnaðarkröfur á Sjúkratryggingar Íslands, fengum engin svör og á endanum hirti Ríkisendurskoðun fyrrverandi hæstv. ráðherra fyrir að hafa ekki komið með neina stefnu í þessum málum. Virðulegi forseti. Ég spyr: Hvenær núna á þessum síðustu dögum þingsins eiga nefndir þingsins að fara yfir þessi mál? Eða stendur það til? Ætlar meiri hlutinn að samþykkja hér fjárlagafrumvarp hvað varðar heilbrigðismálin án þess að nokkur viti hvernig á að framkvæma þann þátt málsins?

Hæstv. forseti. Ég veit ekki hvernig hv. þingmanni eiginlega kemur til hugar að hér verði samþykkt fjárlög fyrir árið 2011 án þess að heilbrigðisnefnd eða nokkur maður viti hvernig tillögur munu liggja fyrir. Í morgun fór fram kynning á þeim breytingum sem heilbrigðisráðuneytið leggur til í fjárlaganefnd. Þar var farið yfir forsendurnar, farið yfir þá vinnu sem var lagt í eins og kom fram í fjárlagafrumvarpinu. Þetta er endurskoðun milli 2. og 3. umr. Það er búið að fara um allt land, fara yfir starfsemi stofnananna, endurskoða og greina hvað þurfi til til að þessar stofnanir geti starfað óbreyttar áfram með tilliti til þeirrar þjónustu sem krafist er eða ætlast er til að þær veiti samkvæmt lögum um heilbrigðisþjónustu. Þessi greining hefur farið fram og í þessari yfirferð kom í ljós að grunnurinn að rekstri var ekki alls staðar sem skyldi, þ.e. það var verið að færa til fjármagn innan sömu stofnunar á milli sviða, samanber Heilbrigðisstofnunina á Húsavík og St. Jósefsspítala. Þar hafði fjármagn verið fært á milli sviða og þannig staðinn vörður um ákveðna þjónustu. Þetta er ekki alveg út í bláinn. Það er búið að gera þessa greiningu. Á nefndadögum á fimmtudag og föstudag fer heilbrigðisnefnd að sjálfsögðu yfir þennan grunn um þessar breytingartillögur þannig að það sé alveg ljóst í heilbrigðisnefnd á hvaða forsendum fjárlagafrumvarpið byggist hvað varðar tillögur og breytingar á afgreiðslu við heilbrigðisþjónustuna. Þetta er viðkvæm þjónusta og það er alveg sama hvar í flokki við stöndum, við berum öll 

Virðulegi forseti. Ég kveð mér hljóðs til að ræða um mál sem nú er til meðhöndlunar innan efnahags- og skattanefndar Alþingis. Hæstv. fjármálaráðherra mælti fyrir breytingum á virðisaukaskattslögum þann 16. nóvember sl. Þar er m.a. kveðið á um að hætt skuli að endurgreiða virðisaukaskatt vegna sölu á heitu vatni og rafmagni. Þannig er að lögin eins og þau eru í gildi í dag gera ráð fyrir því að þessi virðisaukaskattur sé endurgreiddur með sérstökum hætti til að koma í veg fyrir neikvæð áhrif á hækkun á húshitunarkostnaði í landinu. Við vitum að húshitunarkostnaðurinn er víða mjög sligandi. Það hefur t.d. komið fram í svari við fyrirspurn sem ég lagði fram að húshitunarkostnaður t.d. í dreifbýli hefur hækkað á síðustu 10 árum að raungildi um 60–70%. Frumvarpið gerir sem sagt ráð fyrir því að þessum endurgreiðslum verði hætt og það mun hafa í för með sér sérstaka aukalega hækkun upp á 4,5% eða þar um bil á þessum köldu svæðum. Í umræðu um þessi mál sagði hæstv. fjármálaráðherra að ætlunin sé sú að þessi breyting verði kostnaðarlega hlutlaus, þ.e. ætlunin væri sú að með einhverjum hætti yrði bætt í þá fjármuni sem nú eru ætlaðir til niðurgreiðslu á húshitunarkostnaði í landinu. Ef við skoðum hins vegar fjárlagafrumvarpið getur þar að líta allt aðra stefnu. Þar er gert ráð fyrir því að skera mjög hressilega niður húshitunarkostnaðinn, mun meira en t.d. er gert ráð fyrir almennt í hagræðingarkröfunni sem iðnaðarráðuneytið er með hjá sér. Með öðrum orðum, stefnumótunin er sú að reyna að draga úr framlögum til lækkunar húshitunarkostnaðar og auka þar með húshitunarkostnaðinn í landinu. Þetta kemur síðan til viðbótar. Það er mjög mikilvægt að þessu verði breytt í meðförum þingsins. Efnahags- og skattanefnd hefur málið á sinni könnu og auðvitað fjárlaganefnd og það er gríðarlega mikilvægt að frá þessu máli verði ekki farið öðruvísi en að það sé a.m.k. tryggt að peningarnir 

Frú forseti. Ég vil líkt og formaður Framsóknarflokksins ræða hér efnahagsstefnu ríkisstjórnarinnar. Ég held að það sé ekki seinna vænna en núna á síðustu dögum þingsins fyrir jólahlé að við tökum þá alvarlegu umræðu. Nú er það ljóst að búið er að afskrifa svo tugum milljarða skiptir skuldir stærstu fyrirtækja landsins innan bankakerfisins. Eftir hafa staðið smáu fyrirtækin í landinu og þau millistóru að ógleymdum íslenskum heimilum. Þessir aðilar hafa staðið eftir í kjölfar efnahagshrunsins og við þessum fyrirtækjum og við heimilunum blasir gríðarlegur skulda- og greiðsluvandi sem verður að leiðrétta með einhverjum hætti. Ég tók eftir því að hv. formaður viðskiptanefndar tekur undir þau sjónarmið að þessi stefna gengur ekki upp. Ég held að við getum þá leitt líkur að því að ekki sé meiri hluti á Alþingi fyrir þeirri stefnu sem ríkisstjórnin rekur hér, að ríkisstjórnin hafi einfaldlega ekki þingmeirihluta fyrir þeirri efnahagsstefnu sem hún hefur rekið, sem er í stuttu máli sú að hækka skatta og skera með blóðugum hætti niður. Við þurfum einhvern veginn að koma hjólum atvinnulífsins af stað að nýju. Þess vegna er mikilvægt að fólk úr röðum stjórnarliða sjái það sem allir aðrir sjá nema ríkisstjórnin í þessu samfélagi og þar er ég að tala um hagdeild Alþýðusambands Íslands, Samtök atvinnulífsins og fleiri og fleiri greiningaraðila sem segja að þessi stefna gangi hreinlega ekki upp. Þess vegna verðum við núna á síðustu dögum haustþingsins að leiðrétta þessa stefnu. Við þurfum að efla trú fólksins á framtíðinni hér á landi. Við þurfum að fara að fjölga störfum. Þessi stefna er löngu úrelt og gengur ekki upp. Ég er sammála formanni Framsóknarflokksins í þeim efnum og hv. formanni viðskiptanefndar Alþingis. Við þurfum að fara í vinnu til að vinda ofan af þeirri vitleysu sem hefur verið í gangi hér 

Virðulegi forseti. Í skriflegu svari félags- og tryggingamálaráðherra við fyrirspurn minni um hver væru opinber framfærsluviðmið kom fram að ekki eru til nein opinber samræmd framfærsluviðmið á Íslandi. Í svarinu kom einnig fram að í ráðuneytinu er unnið að gerð framfærsluviðmiðs og neysluviðmiðs og er sú vinna vel á veg komin og er stefnt að því að þau taki gildi fyrri hluta næsta árs. Einnig kom fram að lífeyrisþegar Tryggingastofnunar ríkisins eru með lágmarksframfærslu að upphæð 180 þús. kr. á mánuði. Til samanburðar er fjárhagsaðstoð sveitarfélaga 126 þúsund, atvinnuleysisbætur 150 þús., lágmarkslaun 165 þús., skattleysismörk 124 þús. og framfærslulán Lánasjóðs íslenskra námsmanna 121 þús. á mánuði. Það er frumskylda okkar sem siðaðs samfélags að tryggja öllum þjóðfélagsþegnum lágmarksafkomuöryggi og það á ekki síst við á þessum erfiðu tímum. Það er því brýnt að nýr framfærslugrunnur endurspegli raunkostnað við eðlilega lágmarksframfærslu og komi í veg fyrir að fólk þurfi að standa í biðröðum og treysta á framfærslu hjálparsamtaka og geti lifað með reisn við þær aðstæður sem það býr við og eru oft tímabundnir erfiðleikar sem valda. Sú umræða og samanburður á atvinnuleysisbótum og lágmarkslaunum á þann veg að bætur megi ekki hækka og færast of nálægt lágmarkslaunum því að það geti verið vinnuletjandi segir okkur bara eitt, að lágmarkslaun í landinu eru allt of lág. 

Virðulegi forseti. Ég sat fund allsherjarnefndar í gær þar sem umboðsmaður kom og kynnti skýrslu sína fyrir árið 2009. Í þeirri skýrslugjöf koma fram nokkuð alvarlegar athugasemdir því að þar segir að Alþingi hafi ekki tekið til afgreiðslu skýrslu umboðsmanns Alþingis fyrir árin 2007 og 2008 og nú liggur fyrir skýrsla fyrir árið 2009. Ég skora því á forseta og forsætisnefnd að bæta úr þessu því að umboðsmaður Alþingis er ein meginstoð eftirlitskerfis Alþingis. Með stofnun embættis umboðsmanns Alþingis og setningu stjórnsýslulaga, nr. 37/1993, átti að tryggja betur réttaröryggi borgaranna og stjórnsýslulögin og löggjöf sú sem gildir um störf og embætti og starfshætti umboðsmannsins eru þannig ákveðin tæki og tól sem nota má til að treysta undirstöður réttarríkisins. Tvær meginathugasemdir koma fram í skýrslunni að þessu sinni eins og í fyrra, þ.e. nauðsyn skýrrar lagasetningar þegar um stjórnarskrárvarin réttindi er að ræða og nauðsyn skýrrar afstöðu löggjafans um mörk opinbers réttar og einkaréttar, eins og t.d. hvar skilanefndirnar liggja á milli þeirra réttarsviða. Umboðsmaður Alþingis fjallar einnig um meinbugi á lögum og í skýrslunni frá 2009 hefur hann gert athugasemdir við fimm atriði um meinbugi á lögum. Ég hvet þingmenn til að ganga í takt hér eftir sem hingað til. Ég hef lagt fram frumvarp um stofnun lagaskrifstofu Alþingis til að hér megi fara fram faglegt starf. Ég hvet framkvæmdarvaldið til að endurskoða þær áherslur sem koma fram í fjárlagafrumvarpinu. Nú verðum við að setja aukið fjármagn í að styrkja stoðir Alþingis bæði faglega 

Virðulegi forseti. Í nýrri þjóðhagsspá Hagstofunnar, sem kom út 23. þessa mánaðar, kemur fram að hagvöxtur á næsta ári verði mun minni en áður var talið. Gert var ráð fyrir að hér yrði um 3,2% hagvöxtur en nú er hann undir 5% og OECD telur að hann verði ekki nema um 1,5%. Þetta eru grafalvarleg tíðindi en því miður verður það að skrifast fyrst og fremst á afar daufa og verklitla ríkisstjórn sem hefur ekki tekist að koma mannaflsfrekum framkvæmdum af stað, hvorki hvað varðar orkufrekan iðnað né samgönguúrbætur í samvinnu við lífeyrissjóðina. Mig langar samt að hrósa ríkisstjórninni fyrir tvennt sem henni hefur tekist með miklum ágætum. Í fyrsta lagi að hafa tekist að þykjast vera að vinna hörðum höndum þegar við blasir að lítið sem ekkert gengur undan henni. Í öðru lagi að hafa tekist að kenna öllum öðrum en sjálfri sér um af hverju lítið sem ekkert gerist. Í fyrstu var það Icesave sem nú blasir við að hafði engin áhrif á uppbyggingu í orkufrekum iðnaði, ég held að allir séu sammála um það og guði sé lof þá erum við ekki að borga um 40 milljarða í vexti fyrir árið 2010 auk ársins 2009 sem tókst að koma í veg fyrir. Nú er Alþingi öllu kennt um að ríkisstjórnin kemur ekki málum í gegnum Alþingi, að framkvæmdarvaldið kemur ekki málum í gegnum Alþingi og þar eru allir settir undir sama hatt. Í því sambandi vil ég segja að það er meiri hluti á Alþingi sem ákvað að starfa saman. Hann hefur öll völd í hendi sér til þess að vinna að atvinnuuppbyggingu 

Forseti hvetur þingmenn til að virða tímamörk.

Frú forseti. Í dag er merkisdagur sem ég tel rétt að minna þingheim á, það er 30. nóvember 2010, dagurinn sem Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn átti að fara frá Íslandi miðað við upprunalegan samning fyrrum ríkisstjórnar og Alþjóðagjaldeyrissjóðsins. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn hefur, með dyggum stuðningi ríkisstjórnar Íslands, valdið óbætanlegu tjóni á íslensku samfélagi og hagkerfi, tjóni sem hefði ekki þurft að verða ef öðruvísi hefði verið haldið á spöðunum. Það hefði ekki þurft að framlengja samninginn við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn til ágúst 2011, það er alger óþarfi. Í stað þess sitjum við uppi með það að verið er að afskrifa tugmilljarða og milljarðaskuldir af auðmönnum en heimilin blæða. Það er stefna Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, það er stefna ríkisstjórnar Íslands. Þetta er stórhættuleg stefna. Og nú þegar við blasir að ekki er þingmeirihluti lengur fyrir afgreiðslu fjárlaga tel ég einfaldlega rétt að senda Alþjóðagjaldeyrissjóðinn heim. Hreyfingin hefur lagt fram tillögu til þingsályktunar sem verður lögð inn í þingið í dag um það og að ríkisstjórnin og forsvarsmenn hennar lýsi því yfir sem fyrst að þeir valdi ekki vandanum og segi af sér.

Frú forseti. Þetta er svolítið tætingsleg umræða en af og til hafa menn verið að ræða skuldastöðu ríkisins og hvar við erum á vegi stödd í þeim efnum. Kannski er ágætt að fá að blanda sér í það þó að það sé ekki nema í tvær mínútur. Ég held að það eigi að vera hv. þingmönnum huggun sem hefur þó gengið betur jafnvel en á horfðist. Má ég minna á að uppsafnaður rekstrarhalli ríkisins á þessu ári og hinu síðasta er samtals um 70–75 milljörðum minni en fjárlög áranna gerðu ráð fyrir. Skuldastaðan er betri en allar áætlanir framan af ári 2009 gerðu ráð fyrir. Við höfum tekið minni gjaldeyrislán og endurreisn bankakerfisins varð ríkinu mun ódýrari en upphaflegar áætlanir gerðu ráð fyrir.  Eftir sem áður er staðan að sjálfsögðu erfið. Við erum að glíma við gríðarlegt áfall sem varð og erum að vinna okkur út úr því. Það er ekkert skrýtið að þeir erfiðleikar séu ekki allir allt í einu að baki og það er ákaflega ódýrt að kenna bara ríkisstjórn um að það skuli ekki allt vera komið í himnalag og gullöld og gleðitíð gengin í garð. Má ég líka minna á að allt tal um greiðslufall íslenska ríkisins er hætt. Það hefur enginn minnst á Parísarklúbbinn í heilt ár, enda er Ísland  Allt teiknar til þess að viðsnúningurinn sé orðinn í hagkerfinu, stöðugleikanum hefur verið náð og það verður hagvöxtur á næstu missirum, spurning bara hve kraftmikill. Að sjálfsögðu hefðum við viljað hafa hann sem öflugastan en það eru þó mikil tímamót þegar hagkerfið er snúið við og tekið að vaxa á nýjan leik.

Hæstv. forseti. Þetta hefur verið áhugaverð umræða, farið um víðan völl. Ég taldi mjög brýnt að bregðast aðeins við orðum hæstv. fjármálaráðherra um það að nú sé hætt allt tal um greiðslufall íslenska ríkisins. Ég man ekki betur en að fyrir ári höfum við staðið í þessum þingsal og hafið hinar miklu og löngu umræður um Icesave-samninga ríkisstjórnarinnar. Ég man ekki betur en að hræðsluáróður ríkisstjórnarinnar og talsmanna hennar í þeim málaflokki og því máli öllu hafi aðallega snúist um að ef þingheimur mundi ekki láta kúga sig til að samþykkja þetta samkomulag mundi hér allt stefna í greiðslufall íslenska ríkisins.

Rétt.

Er þetta ekki rétt munað hjá mér? Ég man ekki betur en að ég hafi staðið  Varðandi þá umræðu sem hv. þm. Lilja Rafney Magnúsdóttir hóf hér þar sem skorað var á aðila vinnumarkaðarins að hækka lágmarkslaun væri vissulega gott ef það væri hægt, en þar ber ríkisstjórnin líka mikla ábyrgð.