Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Þetta litla frv., sem nú liggur hér fyrir til umr., er upphaflega flutt í hv. Ed. af tveimur hv. þm. þar, og var þá á þá lund, að ríkissjóður og hlutaðeigandi bæjar- eða sveitarsjóðir skyldu, hver um sig, greiða í sjóð sjúkrasamlaga 1/3 greiddra iðgjalda, í stað 1/4 áður, þó ekki yfir 12 kr. fyrir hvern tryggðan mann. Undir meðferð málsins í Ed. var þessu breytt á þá lund, að þetta framlag skyldi haldast óbreytt frá því sem áður var (1/4), en þó mætti greiða 12 kr. fyrir hvern tryggðan mann. Allshn. þessarar d. hefur orðið á einu máli um það að mæla með því, að frv. nái fram að ganga óbreytt, eins og það var afgr. frá hv. Ed. N. telur eðlilegt, að ekki sé greitt meira úr opinberum sjóðum til sjúkrasamlaga en nauðsyn ber til, og má skoða það sem einn lið í því að reynt sé að standa á móti vaxandi dýrtíð. En greiðsla til sjúkrasamlaga er einn sá liður, sem telst með í verðvísitölunni á hverjum tíma. Að öðru leyti þarf frv. ekki skýringa við, svo einfalt sem það er. Allshn. leggur til, að það verði samþykkt eins og það nú liggur fyrir.



Herra forseti. - Ég óska hér með eftir að fá upplýsingar um það, hvers vegna þetta mál hefur verið tekið svona skyndilega og fyrirvaralaust á dagskrá. Mér skildist, að það hefði verið tekið af dagskrá til þess að ræða einhver samkomulagsatriði. Ég, sem er einn samkomulagsaðilinn, veit ekkert um það efni, og nú er búið að taka málið aftur á dagskrá, án þess að þær upplýsingar, sem beðið var eftir, séu fengnar.



Herra forseti. - Málið hefur verið tekið fyrir eftir ósk minni. Það er búið að bíða svo lengi, að engin von er um, að samkomulag náist. Annars er ein umr. eftir, ef möguleikar væru á því að ná samkomulagi um málið. Í gær var málið á dagskrá, en var tekið af henni, því að eigi vannst tími til að ræða það. Sést á þessu, að það er alls ekki tekið skyndilega á dagskrá í dag.

Forseti (JJós): Mér hefur borizt fyrirspurn um það, hvers vegna mál þetta hafi verið tekið svo skyndilega og fyrirvaralaust á dagskrá. Í gær var málið á dagskrá og var það fyrir beiðni þeirra, sem áhuga hafa á því, að málið gangi fram. Geri ég ráð fyrir, að það sé svo oftast. En vegna þess að málið komst ekki að í gær, var það tekið af dagskrá þá og tekið svo á dagskrána í dag.



Herra forseti. - Ég hafði búizt við, að hv. frsm. gerði frekari grein fyrir máli þessu en gert hefur verið hér í hv. d. Þetta er mikið deilumál og umfangsmikið. Ég tel, að ekki hafi enn þá verið gerð nægilega ljós grein fyrir máli þessu af hálfu hv. frsm., til þess að þeir, sem ekki eru kunnugir, geti myndað sér um það skoðanir. Frv. virðist fjalla um þrjú atriði aðallega: 1. Hvort Reykjavíkurbær eigi að hafa forkaupsrétt að jörðum, sem liggja utan lögsagnarumdæmis bæjarins. 2. Hvort hann megi leggja þær jarðir, sem hann er þegar búinn að kaupa, undir lögsagnarumdæmið. 3. Hvort bærinn eigi að fá eignarnámsheimild til þess að ná undir sig jörðum, sem liggja utan lögsagnarumdæmis bæjarins. Það mun hafa verið siður, þegar líkt hefur staðið á, að leitað hafi verið samkomulags við viðkomandi sveitarfélög. Hef ég ekki heyrt, að það hafi verið gert til fulls í þetta skipti, og er þá ekki ástæða til þess, að löggjafarvaldið grípi inn í. Einhverjar samkomulagsumleitanir hafa farið fram milli Reykjavíkurbæjar og viðkomandi aðila, en upp úr þeim mun hafa slitnað og í staðinn lagt fram frv. það, sem hér er til umræðu. Sé það svo, að ágreiningur hafi verið um það á milli viðkomandi sveitarfélags og Reykjavíkurbæjar, hvort Reykjavíkurbær gæti fengið hluta úr þessum jörðum, sem honum hafa verið boðnar til sölu, og það hafi verið gert ráð fyrir því, að það atriði yrði lagt fyrir dómstólana, þá lítur út fyrir, að með þessu frv. sé verið að grípa fram fyrir hendur dómstólanna um atriði, sem hefur verið deilumál á milli þessara aðila. Ég vildi beina því til hv. frsm. meiri hl. allshn., hvort það sé ekki óvenjulegt, að Alþ. grípi með löggjöf inn í mál, sem annars hefur verið álitið, að heyrði undir úrskurð dómstóla. Í öðru lagi hefur það jafnan verið siður, þegar sveitarfélög hafa lagt undir sig ný lönd, að um það hafa farið fram samningar á milli hreppa, jafnvel þó að Eins hafi staðið á og nú um Hólm og Elliðavatn, að Reykjavíkurbær hefur nú eignarhald á þessum jörðum. Hefðu farið fram samningar á milli viðkomandi sveitarfélaga, sem líkt hefði staðið á um, þá hefði ekki verið talið nauðsynlegt, að gripið hefði verið inn í slíkt af löggjafarvaldinu, nema því aðeins að samningar hefðu ekki tekizt. Nú hef ég ekki tekið eftir því, hvort upplýst hefur verið, að slíkar samningaumleitanir hafa farið fram og hversu langt þeim hefur verið komið. Um 3. atriðið, viðvíkjandi eignarnámsheimild á Grafarholti, þá er það að segja, að hingað til hefur þurft að liggja fyrir, til þess að eignarnámsheimild yrði framkvæmd, að almenningsheill krefðist að eignarnámsheimild færi fram. Ég hef ekki heyrt færð veruleg rök fyrir því, að Reykjavíkurbæ sé svo mikil nauðsyn að fá þetta Grafarholtsland, að ástæða sé til að láta fara fram eignarnám, eins og gert er ráð fyrir í þessu lagafrv. Það má vel vera, að þessi ástæða sé fyrir hendi, en það væri óneitanlega viðkunnanlegra, að frsm. meiri hl. gerði fyrir því nokkuð gleggri grein heldur en hann enn hefur gert. Það er kunnugt, að Reykjavíkurbær á ekki nema nokkurn hluta þeirra lóða, sem nú eru innan lögsagnarumdæmis hans, og ef það er nauðsynlegt, að Reykjavíkurbær fái eignarnámsheimild á löndum, sem liggja utan lögsagnarumdæmis Rvíkur, hvers vegna koma þá ekki tillögumenn jafnframt með frv. um það að fá einnig eignarnámsheimild á því landi? Mér þætti mikils um vert, ef hv. frsm. meiri hl. vildi leysa úr þessu. Ég hef sagt þetta svona almennt, eins og mér kemur þetta frv. fyrir sjónir. En ef ég væri borgari í Rvík, mundi ég einnig spyrja að því, hvaða nauðsyn væri á því nú á þessum tímum, á meðan allar jarðeignir eru í margföldu verði við það, sem er á venjulegum tímum, að Reykjavíkurbær eignist þessar jarðir. Er það nauðsyn Reykjavíkurbæjar eða er það nauðsyn þeirra gróðabrallsmanna, sem nú hafa eignarrétt á þessum löndum, að losna við jarðirnar, á meðan þær eru í sem allra hæstu verði? Ég vildi biðja hv. frsm. meiri hl. að leysa úr þessu. Mér mundi sem borgara Reykjavíkurbæjar þykja mikils um vert að fá leyst úr þessu. - Mér virðist sem það sé ekki neins einstaks manns meðfæri að reka búskap á þessari Korpúlfsstaðatorfu nema með tapi. Nú mundi Reykjavíkurbær, ef hann eignaðist þessar jarðir, fara að reka þarna búskap, og ef það er rétt, að það sé ekki á valdi einstaks manns að reka þarna búskap nema með tapi, mundi þá ekki vera eins með Reykjavíkurbæ? Er þá ekki nokkuð varhugavert fyrir borgara Reykjavíkurbæjar að gera kaup á þessum jörðum nú, á meðan allt verðlag er uppsprengt, upp á það að fara að reka þarna búskap með taprekstri? Það má segja, að þetta sé mál, sem sér staklega sé viðkomandi borgurum Reykjavíkurbæjar. En þar sem gert er ráð fyrir því, að löggjafarvaldið grípi á nokkuð óvenjulegan hátt inn í ýmis atriði með þessu frv., þá væri ekki úr vegi að fá þetta nokkuð upplýst, áður en málið gengur til atkv. eftir þessa umr.



Ég vil endurtaka það, sem ég sagði áðan utan dagskrár, að mér finnst einkennilegur hraði kominn á þetta mál, þar sem það hefur nú legið um hálfsmánaðartíma eða lengur í eins konar athugun utan þings. Svo er nú allt í einu kominn 100 mílna hraði á málið hér í þinginu. Ég býst ekki við að hæstv. forseti geti svarað því, en einhver getur kannske svarað því hér í hv. d., hvort það, að málið er svo skyndilega upp tekið nú muni vera nokkuð í sambandi við það, að tveir hv. þm., sem eru á móti þessu frv., eru nú komnir norður í land. Ég veit að hæstv. forseti stendur ekki á bak við það að neinu leyti, en mér er ekki grunlaust um, að eitthvert samband kunni að vera á milli brottveru þessara manna, og þess, að málið er tekið upp nú fyrirvaralaust. Tilefni þess, að málið var tekið af dagskrá um skeið, var það, að hv. þm. G.-K. óskaði að freista þess, hvort ekki mætti finna leið til samkomulags í þessu máli með samningum á milli viðkomandi aðila. Mér er kunnugt um það, að samningsumleitanir hafa farið fram í þessu máli, og það hafa verið lögð fram gögn í málinu af hálfu Mosfellssveitarhrepps. En mér er ekki kunnugt um það, að hv. þm. G.-K., sem stóð að því, að slíkar samningaumleitanir færu fram, telji, að þeim samtölum sé lokið. Ég vildi því spyrjast fyrir um það, hvort það er samkv. ósk hans, að þetta mál er upp tekið nú. Ég vildi nú óska þess, að þessi hv. þm. skýrði frá því, hvort hann álítur, að það sé kominn tími til þess að skera úr þessu máli hér á Alþingi, áður en lengra er komið samningaumleitunum. Enn fremur vildi ég benda hæstv. forseta á það, að fyrir Sþ. liggur þáltill. um mþn. í jarðeignamálum kaupstaða, kauptúna og s jávarþorpa. En sú till. er á þessa leið: „Alþingi ályktar að kjósa fimm manna milliþinganefnd, er athugi og geri tillögur um, á hvern hátt megi veita kaupstöðum, kauptúnum og sjávarþorpum eignar- eða umráðarétt yfir nauðsynlegum löndum og lóðum með sanngjörnum kjörum, án þess að gengið verði of nærri hagsmunum nágrannasveita þeirra, hvernig komið verði í veg fyrir óréttmæta verðhækkun á þessum löndum og afnotarétti þeirra og hvernig tryggja megi, að verðhækkun á löndum og lóðum, sem verða kann á fyrr nefndum stöðum beint eða óbeint vegna opinberra framkvæmda, verði almenningseign. Nefndin skili áliti og tillögum fyrir reglulegt Alþingi árið 1944. Kostnaður við nefndarstörfin greiðist úr ríkissjóði.“ Það er alveg sýnt, að verði þessi þáltill. samþykkt, þá er það fyrst og fremst hlutverk þeirrar n., að athuga mál eins og þetta. Mér hefði því fundizt eðlilegt, að frestað væri að taka ákvörðun um þetta mál hér í d., þangað til séð verður, hvort Alþingi hallast að því að samþykkja þessa þáltill. Ef hún yrði samþykkt, er það alveg sýnt, að þar er kominn rannsóknardómur, sem ætti að vera hægt að vísa þessu máli til, áður en Alþingi gengi frá því. Af þeim ástæðum, sem ég hef nú nefnt, og þeirri til viðbótar, að ég og hv. þm. Borgf. vorum að því komnir að biðja hæstv. forseta um leyfi til þess að mega nú fara upp á Akranes, til þess að vera þar á fundi, sem kjósendur okkar hafa boðað þar í dag, vildi ég biðja hæstv. forseta að fresta þessu máli. a.m.k. til morguns. Ég vil þá hér með biðja hæstv. forseta um leyfi til þess að mega fara af fundi ásamt hv. þm. Borgf.

Forseti (JJós): Hv. þm. Mýr. hefur innt eftir því, hvers vegna þetta mál væri nú tekið á dagskrá. Frv. var seinast tekið á dagskrá 16. febrúar s.l. Þá fékk ég boð um það frá þeim, sem báru málið fyrir brjósti, að þess væri óskað, að málið yrði ekki tekið á dagskrá í bráð, þar sem samningaumleitanir mundu fara fram um málið. Nú hafa mér frá sömu aðilum borizt tilmæli um það að taka málið á dagskrá, og ég hef gert það án tillits til þess, að einhverjir hv. þm. kunni að vera fjarstaddir. Enda ber það við, að sumir hv. þm. leyfa sér að vera fjarstaddir, og það langt fjarri, án þess að gera skrifstofunni eða forseta aðvart. Að því er snertir tilmæli hv. þm. Mýr. um það, að hann og hv. þm. Borgf. fái leyfi til þess að vera á fundi í kjördæmi sínu, þá er sjálfsagt að verða við þeim tilmælum. Ég skal ekki láta þetta mál koma til neinna úrslita fyrr en þessir hv. þm. hafa tækifæri til þess að vera viðstaddir aftur. En ég mun taka málið á dagskrá á morgun.



Ég vil mjög taka undir það, að hæstv. forseti taki málið af dagskrá. Ég vildi svo inna eftir því við hv. frsm. meiri hl., að hann svari þeim fyrirspurnum, sem ég hef hér borið fram viðvíkjandi málinu, og ég get ekki skilið, að meiri hl. ætli sér að knýja málið fram án þess að svara þessum fyrirspurnum. Það er skiljanlegt, að hæstv. forseti hefur tekið málið á dagskrá. Það er ekki ámælisvert. En hitt er öllu lakara hjá flm. málsins, að nú er ekki viðstaddur sá maður, sem málið varðar mjög mikið, þ.e. hv. þm. G.-K. Nú stendur einnig svo á, að þrír hv. þm. a.m.k., sem mundu telja mikilsvert að fá málið betur upplýst, áður en til atkvgr. kæmi, eru fjarstaddir. Ég vil því taka undir þær óskir, sem fram hafa komið um það, að hæstv. forseti sjái sér fært að fresta frekari umr. um þetta mál í dag.



Herra forseti. - Við þm. hér í hv. d. höfum ekki heyrt aðrar óskir um það, að málið væri tekið af dagskrá og reynd sættaleið í málinu, heldur en þær, sem hv. þm. G.-K. bar hér fram á sínum tíma. Nú upplýsist, að málið er tekið á dagskrá eftir ósk þeirra sömu manna, sem vildu fresta því áður, og er þá ekki hægt að skilja þetta öðruvísi en að hv. þm. G.-K. hafi viljað, að málið kæmi nú á dagskrá og óskað þess. Og er það ekki svo, herra forseti? Ég vil svo taka undir það og styðja, að umr. verði frestað.



Ég hef þegar skýrt frá því, að hæstv. forseti tók málið á dagskrá eftir minni beiðni, og ég bar þá beiðni fram fyrir hönd okkar þm. Rvíkur. Mér þykir líka sennilegt, að hæstv. forseti hefði tekið málið á dagskrá án sérstakra tilmæla, enda held ég, að málið græði ekki mikið á því að verða geymt til næsta dags. Þær umr., sem hér hafa farið fram, eru ekkert annað en pex um það, hvort sæmilegt sé að taka málið fyrir á þessum fundi. Þar við bætist svo það, að ein umr. er enn eftir, áður en til úrslita kemur um málið. Ég fyrir mitt leyti og fyrir hönd aðstandenda málsins mótmæli því, að málið verði tekið af dagskrá að þessu sinni.

Forseti (JJós): Ég sé ekki, að málið græði á því að haldið sé áfram umr. um það að þessu sinni. Ég mun því taka málið af dagskrá í dag, þó að allir séu ekki ánægðir með það. En málið verður tekið á dagskrá aftur á morgun.

Frsm. meiri hl. (Stefán Jóh. Stefánsson) Allshn. hefur ekki getað orðið á eitt sátt um afgreiðslu þessa frv. Við þrír úr n. leggjum til, að frv. verði samþykkt. Þó áskiljum við okkur rétt til að bera fram brtt., ef okkur lízt svo við eiga, og eins að fylgja brtt., er fram kunna að koma. Tveir nm. hafa ekki getað orðið okkur sammála og leggja til, að frv. verði fellt. Eins og tekið er fram í hinu stutta nál. meiri hl., teljum við, að í frv. þessu felist sú hugmynd, að við fyrir okkar leyti viljum fylgja því, að öllum landsmönnum gefist kostur þess að fylgjast með öllum umr. almennra stjórnmálaflokka um þau mál, sem efst eru á baugi á hverjum tíma og sæta mestum rökræðum. Teljum við eðlilegt, að ríkisvaldið styrki það nokkuð, að svo megi verða, og teljum það í fullkomnu samræmi við anda og eðli lýðræðisins. Til þess að lýðræðið geti borið þann ávöxt, sem rétt er, er það næsta mikil nauðsyn. að rök og ástæður allra stjórnmálaflokka fyrir sínum skoðunum nái samtímis til allra aðila, sem hlut eiga að máli, sem eru kjósendurnir í landinu á hverjum tíma. Á þessu hefur af eðlilegum ástæðum verið misbrestur allt frá upphafi til þessa dags hvað snertir stefnur eða einstök mál. Mikill hluti landsmanna kaupir aðeins tiltölulega lítið af þeim blöðum eða ritum um landsmál, sem út koma, og mjög fáir lesa öll blöð og rit allra flokka, sem þátt taka í deilunum um landsmálin. Það er líka eðlilegt, að svo sé, því að það er næsta erfitt fyrir alla menn, hvar sem þeir búa á landinu, að verja til þess fé að kaupa öll þau málgögn, sem gefin eru út af flokkunum, enda eru þau málgögn oft mest sniðin við ákveðin byggðarlög, t.d. dagblöðin við bæina, og þau blöð, sem í sveitirnar fara, eru fyrst og fremst miðuð við það, að þau séu lesin af þeim, mönnum, sem í dreifbýlinu búa, en minna gert til þess að gera þau að aðlaðandi lestrarefni fyrir þá, sem búa í þéttbýlinu. Þetta hvort tveggja, fyrirkomulagið og örðugleikar landsmanna á að kaupa öll þau blöð og tímarit, sem um stjórnmál fjalla, gerir það örðugt að fylgjast með þeim deilum, sem á hverjum tíma eru háðar í rituðu máli. Nú er það einnig svo, að stjórnmál íslenzku þjóðarinnar eru oft rekin með óvenjulegri óvægni og bardaginn háður á þá lund, að þess er ekki allt af gætt að fara með rétt rök eða fara nákvæmlega rétt með staðreyndir. Má því búast við - og er kannske mannlegt -, að menn, sem gefa út blöð og rit, sem þeir vita, að fara til manna, sem ekki sjá önnur blöð, freistast til þess að hafa málflutninginn einhliða, vægast sagt hagræða staðreyndunum, ef þeim ekki er stundum snúið við. Af þessu leiðir svo, að fjöldi manna, einkum út um breiðar byggðir landsins, fær ekki réttar upplýsingar um það, hvað deilt er um í landsmálum, og ekki réttar upplýsingar um eðli málanna og staðreyndir þær, sem fyrir liggja, þegar deilt er um málin. Þetta er ekki hollt þjóðinni, enda mála sannast, að mikið skortir á það meðal íslenzku þjóðarinnar, að pólitísk menning sé á svo háu stigi, sem við vildum, sem hyllum lýðræðið og óskum þess, að hin pólitíska menning stæði á svo háu stigi, að andstæðingar þeirrar stefnu, sem við teljum holla og eðlilega, gætu ekki veitzt að henni með réttum rökum. Það var talið til forna, ef tveir menn áttu í vopnaviðskiptum eða voru í bardaga, að ekki væri heppilegt, að spjótin eða sverðin væru mislöng, og annar aðili hefði meiri og traustari vopn en hinn, og mátti alltaf búast við því, að hvað sem leið hæfileikum þeirra, sem á vopnunum héldu, að sá aðilinn, sem lengra spjót eða sverð hafði, gengi með sigur af hólmi. Það má segja, hvað viðvíkur því að koma skoðunum sínum á framfæri í blöðum sé misjöfn aðstaða. bæði vegna þess, hvernig er háttað landshögum, og einnig af þeirri ástæðu, að flokkarnir, sem eru uppi á hverjum tíma, hafa mjög mismunandi fjárráð og geta mismunandi mikið lagt í kostnað til að útbreiða kenningar sínar. Má segja, að flokkarnir berjist með mjög misjöfnum vopnum og mismunandi löngum spjótum, og þá eru það kannske ekki málefnin, sem valda úrslitum, heldur aðstaðan og misjöfn löngun til að halda uppi drengilegri og heiðarlegri baráttu. Það má að vísu segja, að þetta hafi nokkuð lagazt við það, að útvarpið hefur verið tekið til umræðna um landsmál, og má segja, að vegna þessa gefist fólki stöku sinnum kostur á að hlusta á hið lifandi orð frá flokkunum, en bæði er það, að þetta er ekki oft um hönd haft, og hitt, að hið lifandi mál, þó að það berist á öldum ljósvakans, hefur ekki kosti hins ritaða máls. Ritað mál hefur það umfram, að það er hægt að grípa til þess á hverri þeirri stund, sem hentar, og hægt að lesa upp aftur það, sem erfitt er að skilja og vill í mæltu máli fara fyrir ofan garð og neðan. Þetta á einkum við, þegar um tölur eða fjárhagsleg málefni er að ræða, sem menn vilja kynna sér og komast að sinni eigin niðurstöðu um. Það er ekki einhlítt, að útvarpið sé notað til umræðna um landsmál, þó að það sé spor í rétta átt. Það, sem stefna ber að, er það, að allir landsmenn, sem áhuga hafa á landsmálum, eigi þess kost, hvar sem þeir búa á landinu að kynnast rökræðum um þau mál, sem fram eru flutt á hverjum tíma af stjórnmálaflokkunum. Í frv. því, sem hér liggur fyrir, er lagt til. að ríkisstj. sé heimilað að gefa út tímarit til þess að rökræða um landsmál. Í þessu tímariti eiga að birtast greinar frá öllum þeim flokkum, seim eiga ákveðna fulltrúatölu á Alþingi, og er miðað við, að það séu minnst 3 fulltrúar, sem hver flokkur eigi að eiga. Það er gert ráð fyrir því í frv., að algert jafnrétti ríki milli allra flokka til þess að ráða efnisvali, og hafi hver stefna fyrir sig jafnmikið rúm í hverju riti. Við, sem erum í meiri hl., teljum að þetta miði í rétta átt, sérstaklega þegar það er lagt til í frv., að hið opinbera kosti útgáfu þessa rits, prentun, pappír og útsendingu, en hins vegar sjái flokkarnir um ritstjórn og ritlaun, að svo miklu leyti, sem þau kunna að verða goldin. Þessa hugsun teljum við rétta, sanngjarna og eðlilega. Þó að ríkið kynni að leggja nokkuð í kostnað við þetta, teljum við, að ekki beri að sjá eftir þeim kostnaði, ef hann gæti orðið til þess, að menn alls staðar á landinu ættu þess sem jafnastan kost að fá að fylgjast með og velta fyrir sér skoðunum og málflutningi allra þeirra stjórnmálaflokka, sem uppi eru á hverjum tíma í landinu. Fyrir þessar sakir viljum við í meiri hl. leggja til, að þetta frv. verði samþykkt, af því að við höllumst að þeirri hugmynd, sem þetta frv. ber uppi, og viljum, að allir landsmenn fái sem jafnastan aðgang að því að heyra frá öllum stjórnmálaflokkunum um þau mál, sem um er rætt og um er deilt. Um það má svo deila, hvernig því formi verði bezt fyrir komið, sem á að umlykja þetta. og mætti í því efni sjálfsagt benda á eitthvað, sem er betra en það, sem hér er gert ráð fyrir. Þess vegna höfum við í meiri hl. áskilið okkur rétt til þess að flytja brtt. við frv. og eins hitt, að fylgja brtt., ef fram kunna að koma. Frá okkar sjónamiði er aðeins um það að ræða, að hugmyndin verði framkvæmd. Jafnvel þótt hugmyndin reynist, þegar til á að taka, vera eitthvað gölluð, væri fljótlegt að bæta úr því með betri skipulagsháttum, og vildum við í meiri hl. gjarnan standa að þeim breyt., ef það mætti verða til þess, að tilgangurinn næðist betur með breyttu formi en ella. T.d. má telja vafamál, hvort á að binda, eins og gert er í 2. gr., hver skuli vera hlutföllin milli greina í ritinu, og vel mætti vera, að það ætti fremur að vera reglugerðaratriði, en þó held ég, að ekki saki, þó að þetta sé lögfest óbreytt, jafnvel þótt síðar kæmi á daginn, að þessu atriði og fleiri mætti skipa á betri veg, ef reynslan sýnir galla á fyrirkomulaginu. Þessi almennu orð vildi ég láta falla sem rökstuðning okkar meiri hl. manna fyrir því, að sú hugmynd, sem kemur fram í frv., nái fram að ganga, hvernig sem forminu verður hagrætt hér í sölum Alþingis. Það er frá okkar sjónarmiði miklu meira aukaatriði.



Ég vil beina því til hæstv. forseta, hvort það taki því að halda áfram umr. Ég býst við að þurfa að gera nokkra grein fyrir máli mínu og kemst ekki af með þær fáu mínútur, sem eftir eru.

Forseti (EmJ): Það er rétt, að fundur í Sþ. hefst kl. 3. En mætti ekki sjá, hvað hægt er að komast á þessum mínútum, og syndga þá dálítið upp á náðina, og vildi ég beina því til hv. frsm. minni hl., að hann hefji ræðu sína og sjái, hvað tíminn endist.

Frsm. minni hl. (Jörundur Brynjólfsson) Hæstv. forseti hefur ]rað auðvitað á valdi sínu, til hvers þær mínútur eru notaðar, sem eftir eru af fundartímanum, en fundur byrjar í Sþ. kl. 3, og jafnvel þótt um venjulegan fundartíma væri að ræða, mundi mér varla nægja það. Nú veit ég til þess, að búið er að boða nefndarfund kl. 3.30, og má því ekki taka mikið af fundartíma Sþ.

Forseti (EmJ): Ef hv. frsm. minni hl. telur sig ekki komast af með minni tíma en klukkustund, virðist sýnt, að ekki taki því, að hann byrji á ræðu sinni nú, þegar kl. vantar 10 mínútur.



Ég þarf ekki að hafa um þetta mál mörg orð við þessa framhaldsumr. Þegar till. var síðast til umr., gerði ég nokkra grein fyrir því, hvernig flm. hennar hafa hugsað sér, að þessi útreikningur, sem till. fjallar um, yrði framkvæmdur. Málið hefur verið tekið fyrir í fjhn., eins og fram kemur í nál. hennar á þskj. 613, og hefur hún orðið sammála um að mæla með því, að till. verði samþ. eins og hún liggur fyrir á þskj. 530.