Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Í frv. er gert ráð fyrir að innheimta með álagi vörumagnstoll og verðtoll á sama hátt og verið hefur undanfarin missiri. Enn fremur er í 2. gr. gert ráð fyrir að undanþiggja tollahækkuninni vissar vörur, sem þar eru nánar til teknar, og eru þau ákvæði alveg óbreytt frá því, sem verið hefur. Loks er í 3. gr. heimilað að fella alveg niður aðflutningsgjöld af ýmsum vörutegundum, þ. á m. kaffi og sykri og fleiri vörutegundum, og eru þær heimildir einnig hér ráðgerðar nákvæmlega eins og þær hafa verið s.l. ár og gert ráð fyrir, að þær verði notaðar á sama hátt. Ég leyfi mér að óska eftir því, að málinu verði vísað til hv. fjhn. að lokinni þessari 1. umr.



Herra forseti. Ég sakna þess enn sem fyrr, að hæstv. fjmrh. skuli ekki vera mættur hér í deildinni. - Nú, hann er kominn hér, og býð ég hann velkominn til þess að fylgja frv. sínu úr hlaði. Í sambandi við þetta frv. á þskj. 10 vil ég aðeins taka fram, að ég er því alveg samþykkur, að þau ákvæði, sem í frv. felast um greiðslu verðlagsuppbótar á laun opinberra starfsmanna og á eftirlaun, verði ákveðin með sérstökum lögum og gildistími þeirra laga ekki aðeins bundinn við eitt ár í senn. Þetta er orðin föst regla og eðlilegt, að starfsmennirnir vænti þess að fá staðfestingu á því, að þetta sé ekki aðeins bráðabirgðafyrirkomulag, heldur hugsað til nokkurrar frambúðar, og yfirlýsing um það felst að sjálfsögðu í samþykkt þessa frv., ef að lögum verður. En ég vildi leyfa mér að vekja athygli á því, að það eru fleiri uppbætur, sem hafa gilt um nokkur ár á laun opinberra starfsmanna og lífeyrisþega úr lífeyrissjóðunum heldur en það, sem frá er greint í þessu frv. Um allmörg undanfarin ár hefur verið greidd sérstök grunnlaunauppbót á laun starfsmanna, mismunandi eftir upphæð launanna, og nemur þessi uppbót frá 10% og upp í 17%, þannig að grunnuppbótin er hæst á lægri launaflokkunum og lægst á efri launaflokkunum. Þessi ákvörðun hefur verið tekin fyrir hvert einstakt ár og jafnan í fjárlögunum, og ég sé, að í því fjárlagafrv., sem hér liggur fyrir frá hæstv. fjmrh., er gert ráð fyrir, að þessi uppbót haldist, og fjallar ákvæði 23. gr. frv. um hana. Ég vil leyfa mér að beina því til hæstv. ráðh. og þeirrar nefndar, sem fær þetta mál til meðferðar, hvort ekki væri rétt að fella einnig efni fjárlagafrv. inn í þetta frv., þannig að lögin væru ekki aðeins um verðlagsuppbætur á laun opinberra starfsmanna, heldur um uppbætur í heild, eins og þær eru á laun hinna opinberu starfsmanna. Jafnframt leyfi ég mér að skjóta því fram, hvort ekki sé ástæða til að athuga, hvort gerlegt er að halda lengur þeirri skiptingu í bótaflokka, sem gerð er í frv. Ég held, að það sé mjög vafasamt, að hægt sé að halda því áfram lengur.



Út af því, sem hv. þm. tók fram, vil ég geta þess, að það er nú nýlega hafin endurskoðun á launalögunum. Það hefur verið sett nefnd nú fyrir nokkrum dögum í því skyni af hendi ríkisstjórnarinnar, og í þeirri nefnd eiga sæti fulltrúar frá samtökum opinberra starfsmanna. Ég hygg þess vegna, að hyggilegra væri að hafa enn á þann hátt, sem hafður hefur verið, að ákvæðin um grunnlaunaupphæðina séu í fjárlögum. En að sjálfsögðu hef ég ekkert á móti því, að þetta sé tekið til íhugunar í þeirri nefnd, sem fær málið til meðferðar.



Ég vil leyfa mér að þakka hæstv. fjmrh. fyrir þær upplýsingar, sem hann veitti, að nú hefði verið gerð gangskör að því að taka launalögin í heild sinni til endurskoðunar, og ég get fallizt á það, að ef þess er að vænta, að slík endurskoðun leiði til nýrrar lagasetningar í því efni fljótlega, þá sé ekki ástæða til þess að taka ákvæðin um grunnlaunauppbæturnar inn í þetta frumvarp, því að þá yrði að sjálfsögðu tekið tillit til þeirra við setningu hinna nýju launalaga. Sé þess aftur á móti ekki að vænta, að fljótlega verði lokið þessari endurskoðun launalaganna, verð ég að telja, að fullkomlega sé til athugunar sú ábending, sem ég flutti hér í minni ræðu.



Þótt ég geti ekkert um það fullyrt, þá þykir mér það ekki líklegt, að þessi endurskoðun geti leitt til setningar nýrra launalaga á þessu þingi. Þess vegna mætti að sjálfsögðu, eins og ég sagði áðan, taka það til íhugunar í þeirri nefnd, sem fær þetta til meðferðar, hvort grunnlaunauppbótin skyldi sett inn í lögin eða ekki.



Herra forseti. Þetta frv. er flutt hér sem stjfrv., en felur ekki í sér veigamiklar breytingar frá því frv., sem lá fyrir hv. Alþingi síðast og ekki varð þá útrætt. Sú breyting er í þessu frv. frá frv., sem ég áður nefndi, að nú er gert ráð fyrir að gera sérstakt læknishérað í Kópavogi, að Álafosshérað haldist óbreytt, en í Kópavogi verði stofnað nýtt læknishérað. Það sýnist vera sanngjarnt að verða við þeirri ósk, sem kom fram á síðasta Alþingi um þetta, ef litið er til þess, hversu íbúar Kópavogshrepps eru nú orðnir margir og að þeim fer stöðugt fjölgandi. Þá er einnig gert ráð fyrir því að skipta Rangárhéraði í tvö læknishéruð, en það er, eins og kunnugt er, nú eitt stærsta - og það langstærsta - læknishérað á landinu, miðað við sveitahéruð. Þar eru nú rúmlega þrjú þúsund íbúar, og þótt læknishéraðinu sé skipt í tvö héruð, þá verða þarna eigi að síður 15–16 hundruð íbúar í hvoru héraði, og verða því þessi tvö héruð þrátt fyrir þetta með stærstu læknishéruðum landsins. Núverandi héraðslæknir, hv. 2. þm. Rang., Helgi Jónasson, hefur gegnt læknisþjónustu í þessu stóra héraði nú um mörg ár af dugnaði. Nú er hann farinn að eldast og þreytast, og yngri læknar, sem hann hefur haft sér til aðstoðar, hafa látið í ljós, að þeir væru ekki menn til þess að gegna héraðinu eins og gert hefur verið undanfarið, og mér er kunnugt um, að sá aðstoðarlæknir, sem nú situr á Stórólfshvoli og er vel kynntur og góður læknir, telur það algerlega útilokað og ofætlun fyrir einn mann að gegna héraðinu. Rangæingar hafa veitt því athygli, að læknishéruðum hefur verið skipt undanfaríð, og þeir telja, að það sé sanngjarnt, að þeir fái ekki lakari læknisþjónustu en önnur héruð eða aðrar sveitir, og þess vegna eru þeir því fylgjandi, að héraðinu verði skipt. Er þá gert ráð fyrir, að Hvolshérað verði áfram með læknissetri að Stórólfshvoli, að undir Hvolshérað verði lagður Austur-Eyjafjallahreppur, sem hefur legið undir Víkurhérað, en Austur-Eyjafjallahreppur hafi eigi að síður rétt til læknisþjónustu í Vík, en hitt héraðið verði nefnt Helluhérað og læknirinn hafi búsetu á Hellu. Ég hef átt tal við marga Rangæinga um þetta, og eru þeir á einu máli um þessa skipan, sem hér er ætlazt til að komist í framkvæmd. Þá er tekin inn í þetta frv. hin nýja skipan, sem gerð var á Egilsstaðahéraði í fyrra, og komið inn í þessi lög, en vegna hins nýstofnaða Höfðahéraðs þurfti engrar breytingar við, þar sem það var upphaflega í frv. Aðrar breytingar á þessu frv. frá því frv., sem lagt var fram í fyrra, er ekki um að ræða. Ég geri ráð fyrir því, að það verði fullkomið samkomulag um afgreiðslu málsins, því að hér er ekki um annað að ræða en sanngirnismál eða nánast sagt leiðréttingu til samræmis við það, sem áður er búið að gera alls staðar annars staðar á landinu. Ég leyfi mér þess vegna að mælast til, að þessu máli verði vísað til 2. umr. og hv. heilbr.- og félmn.



Herra forseti. Ég vil ekki láta hjá líða við 1. umr. þessa máls að þakka hæstv. heilbrmrh. fyrir það, að í þetta frv. hefur nú verið tekin till. um að gera Kópavogshrepp að sérstöku læknishéraði, en ég hef ásamt hv. 10. landsk. á undanförnum þingum flutt till. um þetta hér í hv. deild. Sú till. hefur hlotið verulegt fylgi hér í hv. d., þó að hún hafi ekki náð samþykki. Ég hef bent á það í umræðunum um þetta mál, að þeir tveir embættismenn, sem bezt þekkja til þessara mála, landlæknir og borgarlæknirinn í Rvík, sem jafnframt er héraðslæknir í Kópavogshreppi eins og nú er, hafa báðir verið mjög meðmæltir þeirri till., að Kópavogshreppur yrði fyrr en síðar gerður að sérstöku læknishéraði. Rökin fyrir þessu, sem fram hafa verið færð og fram má færa, eru fyrst og fremst þau, að íbúafjöldi í Kópavogshreppi hefur vaxið hröðum skrefum, eins og kunnugt er, á undanförnum árum, og eru nú um þrjú þúsund manns búandi þar, en um 300 hús í byggingu, og því alveg víst, að á allra næstu árum fjölgar íbúum enn um eitt til tvö þúsund. Auk þess er hreppurinn mjög viðlendur, nær allt til endimarka Árnessýslu, honum fylgja sveitabæir og með þeim nokkur byggðahverfi, sem eru nokkuð afskekkt, og bæði þar og í námunda við Reykjavík er oft ótrúlega erfitt að ná til læknis þrátt fyrir þann mikla fjölda lækna, sem er í Rvík og benda má á, að ætti að vera auðvelt að ná til. En ég hef auk þessa bent á það, að í eins ört vaxandi þéttbýll og Kópavogshreppi er mikil nauðsyn á því, að af hálfu heilbrigðisstjórnarinnar sé frá upphafi vakað yfir því, að það séu gerðar nauðsynlegar heilbrigðisráðstafanir, um leið og byggðin vex upp. Ég veit, að borgarlæknirinn í Reykjavík, sem hefur verið okkar embættismaður í þessu efni, hefur haft fullan hug og vilja á því, svo samvizkusamur embættismaður sem hann er, að slíkar ráðstafanir væru gerðar, og honum hefur þótt það miður, að hann hefur vegna síns umfangsmikla embættis ekki getað komið því við að sinna þessum málum sem skyldi. Í frv., sem kom hér fram á síðasta þingi um læknaskipun í heild sinni og var frá landlækni, var sú tillaga, að stofnað yrði nýtt læknishérað, Kópavogslæknishérað, með læknissetri í Kópavogi, en landlæknir lagði til, að það hérað næði einnig yfir núverandi Álafosshérað. Við hv. 10. landsk., sem erum þessum héruðum nokkuð kunnugir, lítum svo á, að þetta gæti ekki orðið nema bráðabirgðalausn á þessu máli. Slíkt læknishérað, sem næði alla leið upp í Hvalfjörð og til Þingvalla, væri allt of stórt og umfangsmikið með því þéttbýli, sem þegar er í Kópavogi. Ég er því sannfærður um, að allir, sem kynna sér málið, hljóti að sjá, að sú lausn, sem hér er lögð til, að Kópavogshreppur verði sérstakt læknishérað með læknissetri í Kópavogi, er hin eina rétta, hún er eina viðunandi lausnin, eins og nú er komið, og hin eina viturlega. Ég vil því, eins og ég áður sagði, þakka heilbrigðismálastjórninni fyrir það, að hún hefur fallizt á þessa tillögu, og treysti því, að hv. n., sem fær þetta mál til meðferðar, fallist fullkomlega á hana.



Herra forseti. Eins og menn vita af undanförnum þingum, þá hef ég haft ákaflega sterka tilhneigingu til þess að fækka heldur læknishéruðunum en fjölga þeim, en hafa aftur tvo lækna þar, sem sjúkrahús var. Alþingi hefur haltrað á milli þessarar stefnu og hinnar að fjölga læknunum, potað fram einum og einum lækni hér og þar, en aldrei tekið hreina afstöðu til málsins. Á Alþingi í fyrra kom svo fram þáltill., sem samþykkt var og hljóðar svo, með leyfi forseta: „Alþingi ályktar að kjósa þriggja manna mþn. í heilbrigðismálum. Ráðherra skipar formann nefndarinnar. Verkefni n. eru: 1) Að gera tillögur um fjölda, stærð og staðsetningu sjúkrahúsa og hjúkrunarheimila í landinu. 2) Að gera tillögur um almennar ráðstafanir til eflingar heilsuvernd og heilbrigði með þjóðinni. N. skal ljúka störfum fyrir 1. okt. 1954. Læknum, hjúkrunarkonum, kennurum og öðrum, er að heilbrigðismálum vinna í þjónustu ríkisins, er skylt að veita n. upplýsingar, er henni mega að gagni koma í starfi hennar.“ Alþingi kaus síðan í þessa n. þá Kjartan J. Jóhannsson lækni og þm. Ísaf., Esra Pétursson lækni hér í Rvík og Alfreð Gíslason, líka lækni hér í Reykjavík. Nú á þessi n. að vera búin að starfa. Hún átti að skila áliti fyrir 1. okt. 1954. Ráðherrann á því að hafa þetta álit í höndunum og vita, hverjar till. hennar eru. Og mér finnst alveg sjálfsagt, þegar nú er lagt fyrir frv. að dálítið breyttri skipun á læknishéruðum landsins, að taka um leið til athugunar álit þessarar nefndar. Hvar vill hún hafa sjúkrahúsin, hvar þurfum við þess vegna að hafa tvo lækna í sambandi við sjúkrahúsin, hvar vill hún hafa það, sem kallað er hjúkrunarheimili, og hvernig eiga þau að tengjast við læknana, og annað þar að lútandi? Þetta allt saman verður að mynda eina samanhangandi keðju. Að fara núna að samþykkja lög um skipun læknishéraða út af fyrir sig og svo kannske seinna á þessu sama þingi, ef nál. og nýtt frv. kemur, að ákveða, hvar séu sjúkrahús, og svo þegar það er búið, þá að fara að ákveða, að þar séu tveir læknar, o.s.frv., það ætti að vera tóm óþarfaeyðsla á vinnu og kröftum. Þetta á að sameina allt saman í eitt. Það á að ákveða, um leið og læknaskipunin er ákveðin, hvar sjúkrahúsin komi og hvar við þurfum tvo lækna. Það er enginn vafi á því, að þegar komið er sjúkrahúsið á Blönduósi, sem verið er að reisa þar, þá þurfum við þar tvo lækna. Það er eins víst og tveir og tveir eru fjórir, að við þurfum þess. Og þannig er víðar. Þess vegna á þetta allt að takast í einni heild. Og ég vil vænta þess, að ráðherrann geti gefið þeirri nefnd, heilbr.- og félmn., sem fær þetta til meðferðar, tillögur þessarar nefndar, sem hún á að vera búin að skila núna fyrir nokkrum dögum, og ef hún er ekki búin að skila þeim, þá sé gengið eftir þeim, þær heimtaðar, svo að það sé hægt að sjá, hvað þeir leggja til og hvernig málið allt á að takast föstum tökum og læknaskipunin að verða afgreidd í sambandi við það í framtíðinni.



Herra forseti. Ég get vel skilið þessa athugasemd hjá hv. 1. þm. N-M. í sambandi við mþn. í heilbrigðismálum, sem skipuð var á s.l. vori. Páll Kolka héraðslæknir var form. þessarar n. Hann kom í n. í stað Kjartans J. Jóhannssonar, og það vill nú svo til, að Páll Kolka kom með nál. mþn. til mín upp á skrifstofu í morgun. Nefndin hélt sinn síðasta fund í gærkvöld, og hann var að skila nál. af sér. Ég hafði nú lítinn tíma í morgun til þess að lesa það yfir, þar sem viðtalstími var, en ræddi dálítið við Kolka um þetta. Hann sagði, að n. hefði lítið farið inn á læknaskipunarmálin, en benti mér á eina grein í álitinu, þar sem hann taldi að væri rökstuðningur fyrir því, að það ætti að skipta Rangárhéraði, vegna þess að það væri of stórt, og það væri heppilegra, að læknarnir byggju ekki saman, heldur sitt í hvoru lagi. Ég get lofað hv. 1. þm. N-M. og hv. heilbr.- og félmn. og reyndar þingdeildinni allri, að þessu nál. verður útbýtt hér í d., og ef talið er heppilegt að hafa það til hliðsjónar við afgreiðslu þessa frv., þá er ekkert því til fyrirstöðu. En það er alveg rétt, sem hv. þm. tók fram: Það er eðlilegt, að álitið sé haft í huga, um leið og samþykkt er breyting á læknaskipunarlögunum. Það eru til lög um fjórðungssjúkrahús á Suðurlandi. Það hefur verið rætt um að setja fjórðungssjúkrahúsið niður á Selfossi, og reyndar núna síðustu mánuðina helzt í Hveragerði með tilliti til hverahitans. Þar af leiðir, að það verður tæplega byggt sjúkrahús austur í Rangárhéraði, ef þetta á að heita fjórðungssjúkrahús fyrir Suðurland. Þess vegna yrði sízt ástæða til þess að ætla, að það væri heppilegra fyrirkomulag, að læknarnir væru t.d. tveir á sama stað, enda segja reyndir læknar, t.d. landlæknir, að sú skipan hafi og muni gefast illa, að tveir jafnréttháir læknar búi á sama stað. Það sé hætt við átökum og afbrýðisemi og keppni milli þessara lækna, sem sé ekki æskilegt til þess að skapa góða sambúð þeirra í milli. Hv. 1. þm. N-M. sagði hér áðan, að hans stefna væri og hefði verið sú að fækka læknishéruðunum. En það hlýtur að vera raunalegt fyrir hann að játa þá staðreynd, að sú skoðun hefur ekki verið ráðandi í landinu. Sú skoðun hefur verið ráðandi undanfarið að fjölga læknishéruðunum til þess að létta undir með fólkinu og gera því ódýrara að ná í lækni, með því að þeir séu dreifðari. Og þar sem ekki eru sjúkrahús, fer vitanlega bezt á því, að læknunum sé dreift niður, til þess að ódýrara sé að ná til þeirra heldur en ef læknishéruðin væru stór og tveir eða fleiri læknar saman. En það er eðlilegt með þetta mál eins og önnur, þegar bornar eru fram breytingar, að menn vilji hugleiða málin frá ýmsum hliðum, og það gaf vitanlega sérstakt tilefni hv. 1. þm. N-M. að tala í þessu máli vegna mþn. í heilbrigðismálum, sem nú hefur starfað og skilað af sér, svo að hv. þingmönnum gefst tækifæri til þess að sjá það álit og kynnast því, um leið og afgreiðsla á þessu frv. fer fram.



Herra forseti. Ég skal nú ekki lengja umræðurnar á þessu stigi, enda er þess nú ekki beint þörf. En það, hvort Rangæingahéraði er skipt eða ekki og hvort það er sett nýtt hérað í Kópavogi, það var ég ekkert að tala um. Ég var bara að tala um málið almennt, enda mun ætlazt til þess í þingsköpum, að það sé talað um málið almennt við 1. umr., en ekki um einstakar brtt. Það er þess vegna allt annað mál. Ég vil benda á, að það er fjarri því, að það sé rétt, sem hæstv. ráðh. heldur fram, að þingið hafi alltaf verið með því að fjölga læknum. Þegar málið er rætt seinast almennt hér og þau læknalög samþykkt, sem nú eru í gildi í aðalatriðunum, þá voru ákaflega skiptar skoðanir um þetta, og endaði með því, ef ég man rétt, eftir till. frá 4. þm. Reykv. (HG), að það var skipuð n. í málinu. Sú n. hefur aldrei skilað áliti. Og allar ríkisstjórnir og allir heilbrigðis- og félagsmálaráðherrar, sem síðan hafa starfað, hafa ekki verið menn til að fá álit frá mönnunum, sem í henni sátu, en það voru Vilmundur Jónsson, Gunnar Thoroddsen og Magnús Pétursson, - og þeim var ætlað að gera till. um það, hvernig læknaskipunin yrði í framtíðinni og hvernig sjúkrahús í framtíðinni yrðu tengd við læknana. Þeir hafa alltaf setið síðan í nefndinni, en aldrei hefur fengizt hjá þeim álit. Og á siðasta þingi er skipuð ný nefnd í part af því, sem þeir áttu að vinna. Á þessu sama þingi sem Gunnars Thoroddsensnefndin var skipuð voru búin til tvö ný læknishéruð. Annað var kallað Borðeyrarlæknishérað og hitt var kallað Suður-Snæfellsnesslæknishérað. Eftir tvö ár voru þau bæði lögð niður aftur, og hvorugt þeirra hefur komið fram síðan, svo að Alþ. hefur svo sem huklað sitt á hvað í málunum. Það hefur aldrei komið fram neinn ákveðinn, einlægur vilji hjá Alþ. í málinu sem heild. Það er öðru nær en að það hafi gert það. Ég er ákaflega ánægður yfir því, að ráðh. núna, þegar ég minnist á þetta, hafi opin augu fyrir því, að það á að tengja þetta tvennt saman. Það hefur hann vitanlega ekki haft, því að ef hann hefði haft það, þá hefði hann ekki komið með þetta frv. núna. Þá hefði hann beðið eftir að fá nál. og reynt að tengja það saman við álit nefndarinnar. En það gleður mig, að nú sér hann, að það þarf að tengja það saman, og ætlar að láta okkur fá nál. og lofa n. að athuga það. Og ég treysti því, að n. athugi þetta saman, því að það er óforsvaranlegt að setja upp sjúkrahús, t.d. á Blönduósi, fyrir 30–40 sjúklinga og ætla einum manni að vera við það og jafnframt héraðslæknir. Það er líka óforsvaranlegt að ætlast til þess, að það sé til sjúkrahús á Suðurlandsundirlendinu, hvar sem það er, og ætla einum lækni að vera við það jafnframt héraðslæknisstarfi. Í blöðunum í dag er sagt frá slysi, sem varð í fyrradag uppi í Biskupstungum. Þá var þannig ástatt, að það náðist ekki í neinn lækni, hvorki á Selfossi né í Laugarási, - þeir komu ekki fyrr en eftir dúk og disk. Það var enginn við. Þetta getur iðulega komið fyrir. Og í sjúkrahúsi er ekki hægt að láta bara einn lækni starfa. Þess vegna verður að taka slíkt saman, hvar við viljum hafa stór sjúkrahús og hvar við viljum láta ríkið styrkja þau og hvernig, og þar eiga að vera tveir læknar. Hitt er svo aftur annað mál og kemur til álita þar á eftir, hvað við þurfum þá að hafa lækna nálægt þessum sjúkrahúsum, hvort við þurfum að hafa eitt stórt sjúkrahús með tveim læknum uppi á Selfossi og samt sem áður lækni á Eyrarbakka o.s.frv. Það er annað mál. Það kemur aftur í aðra linu. Fyrst er að gera hreint um það, hvort þingið vill fara inn á þá stefnu að hafa sjúkrahús hér og þar styrkt af ríkinu, - og það hefur það nú viljað, þó að það hafi verið dálítið óljóst, hvar þau ættu að vera, - og tvo lækna þar. Og þegar búið er að ákveða það, þá kemur, hvað við þurfum að hafa læknana í kringum þau þétta. Þess vegna þarf allt málið að leysa saman í einni heild, og ég er ánægður yfir því að fá að sjá nál. og vona, að n. athugi það gaumgæfilega, áður en hún tekur heildarafstöðu til læknaskipunarinnar.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð. - Mér finnst hv. 1. þm. N-M. blanda hérna málum saman og taka þetta ekki alveg raunhæft að öllu leyti, þegar hann er að tala um það, að ef ég hefði ætlað að leggja nál. mþn. fram og ætlazt til þess, að það væri haft til hliðsjónar við þetta frv., þá hefði ég ekki flutt þetta frv., heldur beðið eftir nál. Eins og ég sagði áðan, þá fékk ég nál. í morgun. Við erum að ræða hér í dag frv. til nýrra læknaskipunarlaga, sem verður afgreitt hér á þinginu, eftir að hv. þingmenn hafa séð nál. Og ég sagði þessum hv. þm. hér áðan ásamt öðrum hv. þingmönnum, að álit mþn., þótt við það verði stuðzt, komi ekkert í bága við þetta frv., vegna þess að n. hefur farið ákaflega lítið inn á læknaskipunina. Hins vegar mun álitið styðja þær brtt., sem farið er fram á með þessu frv. Og það mun hv. 1. þm. N-M. sjá og nota sér, þegar að því kemur. Þetta frv. brýtur ekkert í bága um það, hvort það skuli verða einn eða tveir læknar við sjúkrahús. Það þýðir ekkert að blanda sjúkrahúsi Blönduóss saman við þetta frv., því að sjúkrahús Blönduóss er að verða að fullu byggt, og þótt mþn. hefði ekki talið heppilegt að byggja sjúkrahús á Blönduósi, þá verður því ekki breytt, úr því sem komið er. Og ég er vitanlega sammála hv. 1. þm. N-M. um það, að það verður ekki unnt að reka sjúkrahúsið á Blönduósi ásamt Blönduóshéraði með einum lækni. Þeir verða vitanlega að verða tveir. Hér er rætt um tvær breytingar. Önnur er að gera Kópavog að sérstöku læknishéraði. Ég býst alveg við, að það komi að því, að það verði byggt sjúkrahús í Kópavogi. En enda þótt það verði gert, þá getur það ekki staðið í vegi fyrir því, að Kópavogur fái sinn héraðslækni. Við höfum, eins og ég sagði áðan, lög um fjórðungssjúkrahús á Suðurlandi, og ef þetta á að vera fjórðungssjúkrahús fyrir Suðurlandsundirlendið, þá geri ég ráð fyrir því, að það verði byggt frekar nær Reykjavík en fjær Reykjavík. Og það hefur núna síðustu mánuðina helzt verið rætt um að styðjast við hverahitann, sem hefur sýnt það nú upp á síðkastið, að auk þess að vera hitagjafi, þá geta jafnvel gufurnar og leirinn í Hveragerði einnig verið nokkurs konar læknislyf. Og þá hafa sumir látið sér detta í hug, að það væri heppilegt að byggja fjórðungssjúkrahús fyrir Suðurland þar, - eða þá á Selfossi. Það skal ég ekki segja um. En við höfum ekki, Rangæingar, reiknað með, að fjórðungssjúkrahús fyrir Suðurland yrði fyrir austan Þjórsá. Þess vegna geta ekki sjúkrahúsmál fyrir Suðurlandsundirlendið komið í bága við þetta frv., sem felur í sér breytingu á læknaskipun austan Þjórsár. Ég gleðst yfir því, að hv. 1. þm. N-M. er nú jafnvel orðinn ánægður með mig fyrir það, að nú skuli vera komið í mínar hendur nál. mþn. í heilbrigðismálum, sem hér verður lagt fram, og það er þá stór framför frá því, sem verið hefur og hann var að lýsa hér áðan, að áður hefði verið skipuð hér mþn. í heilbrigðismálum, sem hefur ekki skilað áliti. Ég heyrði nú ekki, hvaða ár það var, eða man ekki, en mér skilst, að það sé fyrir mörgum árum. Nýja nefndin hefur skilað áliti, og það liggur fyrir. Veit ég, að við hv. 1. þm. N-M. erum báðir ánægðir með þá framför, sem orðið hefur, enda þótt læknaskipunin í landinn í heild hljóti að vera 1. þm. N-M. til mikillar raunar, því að þróunin hefur gengið alveg í öfuga átt við það, sem hann hefur stefnt að, eftir því sem hann lýsti hér áðan. Hans stefna hefur verið, að hann sagði, að fækka læknum og að stækka læknishéruðin, en þróunin hefur verið sú að fjölga læknum og að fjölga læknishéruðunum, sbr. afgreiðslu síðasta Alþ. í sambandi við skipun læknishéraða, með því að gera Skagaströnd að sérstöku læknishéraði og Egilsstaðahérað að tveim læknishéruðum. Og það eru ekki mörg ár síðan það voru tveir héraðslæknar í Árnessýslu. Nú eru þeir fjórir. Og ekki hefði verið hægara að ná í lækni, þegar þetta raunalega slys vildi til nú fyrir stuttu við Tungufljót, ef héraðslæknar í Árnessýslu hefðu aðeins verið tveir. Þannig er nú ástæðulaust að þessu sinni að ræða þetta meira, en þegar nál. frá mþn. verður hér til athugunar og þetta frv. kemur til 2. umr., þá gefst frekara tækifæri til umræðu um málið.