Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Sjútvn. hefur haft til athugunar frv. það, sem hér um ræðir. N. leitaði umsagnar nokkurra aðila um málið, en hafði aðeins fengið svör frá tveimur, þegar nál. voru gefin út, þ.e. frá báðum saltendafélögunum. Leggja þau bæði til, að frv. verði samþ., en Félag síldarsaltenda á Norður- og Austurlandi leggur þó til, að nokkrar smávægilegar breyt. verði gerðar á frv. Nú hafa enn fremur bætzt við umsagnir tveggja aðila til viðbótar, þ.e. Alþýðusambands Íslands, sem leggur til, að frv. verði fellt, og Landssambands íslenzkra útvegsmanna, sem mælir hins vegar með samþykkt frv. N. gat eigi orðið sammála um afgreiðslu málsins. Meiri hl. vill samþykkja það með tveimur smábreytingum á 3. gr. frv. og hefur leyft sér að bera fram till. um það á þskj. 541. Kemur þar fyrst til, að við leggjum til, að reykt síld verði undanskilin ákvörðun n. á sama hátt og ísuð, fryst og niðursoðin síld. Þá leggjum við til, að í staðinn fyrir 5 kg komi 10 kg. Er sú breyting miðuð við ákvæðið í tollalöggjöf þeirra landa, sem hugsað er, að þannig verkuð síld verði helzt seld til. En þar er skv. þeim upplýsingum, sem við fengum, miðað við umræddan hámarksþunga hverrar pakkningar, að síldin sé undanþegin innflutningstolli. Í sambandi við frv. þetta að öðru leyti vil ég vísa til þess, er ég sagði í framsögu um málið, og tel, að ekkert nýtt hafi fram komið í málinu sem rök fyrir því, að ekki sé rétt og tímabært, að málið nái nú fram að ganga. Ég vil því vona, að hv. d. sjái sér fært að greiða fyrir afgreiðslu þess og samþ. það með þeirri breyt., sem fram kemur í nál. meiri hl. hæstv. sjútvn. á þskj. 541.



Herra forseti. Eins og hv. frsm. meiri hl. sjútvn. hefur skýrt frá, varð ekki samkomulag í n. um afgreiðslu þessa máls. Meiri hl. n., en það eru flm. frv. allir þrír, vill samþ. frv. með smávægilegum breyt., en minni hl., sem ég skipa ásamt hv. 5. þm. Norðurl. e., leggur til, að málið verði afgr. með rökst. dagskrá. Eins og hv. þm. er ljóst, er hér ekki á ferðinni frv. til breyt. á l., heldur ný löggjöf, sem á að koma í staðinn fyrir gamla. Að vísu er hún í verulegum atriðum eins og hin fyrri, en hún er líka í verulegum atriðum á annan veg. Lög um síldarútvegsnefnd, útflutning á síld, hagnýtingu markaða o.fl. eru búin að standa óbreytt í 27 ár eða frá 1934, þegar fyrst voru sett lög um þessi mái. Þetta atriði eitt sýnir, að löggjöfin hefur gefizt vel, það hafi verið vel til hennar vandað, þar sem engar breyt. hafa verið á henni gerðar svo langan tíma, og hitt mun varla fara á milli mála, að setning þessarar löggjafar á sínum tíma hafi verið mikið nauðsynjamál. Þeir muna það, sem nú eru orðnir fullorðnir menn, hvernig ástandið var í þessum málum á þeim tímum og að þetta var ein hin þarfasta löggjöf, sem sett var í atvinnumálum þjóðarinnar. Með þessu er ég ekki að segja það, að ekki sé þörf á að breyta þessum lögum, sem svo lengi hafa staðið, eftir ýtarlega athugun. Það er fjarri mér, að ég vilji halda í lög óbreytt, af því að þau séu orðin gömul. En ég segi það, að það út af fyrir sig bendir í þá átt, að vel hafi verið til þessara laga vandað, að þeim skuli ekki enn hafa verið breytt eftir allan þennan tíma. Þær breytingar, sem felast í þessu frv. frá eldri lögum, eru aðallega tvenns konar: dregið er mjög mikið úr verksviði síldarútvegsnefndar og skipun n. á að verða á nokkuð annan veg en hún hefur verið. Aðalbreytingin á verksviði síldarútvegsnefndar er sú, að afnema á með öllu afskipti síldarútvegsnefndar af síldveiðum, þ.e. að öll veiðileyfi eiga nú að falla niður. Hin breytingin er þó meiri, að hér eftir á síldarútvegsnefnd ekki að hafa nein afskipti af sölu og útflutningi annarrar síldar en saltsíldar. Síld, sem verkuð er með öðrum hætti og seld úr landi, á að vera síldarútvegsnefnd óviðkomandi. Ég bendi á, að í 3. gr. frv. er ekki alls kostar rétt orðalag á greininni, þar sem þetta er þó eitt af aðalatriðum frv., en þar segir: „Enginn má bjóða til sölu, selja eða flytja til útlanda saltaða síld eða verkaða á annan hátt.“ En í niðurlagi gr. segir, að undir þessi ákvæði komi ekki ísuð síld, fryst, niðursoðin eða niðurlögð, og samkvæmt brtt. meiri hl. n. á að bæta við : „reykt síld“. Ég held, að þetta séu flest eða jafnvel alveg öll verkunarstig síldar önnur en söltun, svo að það er varla hægt að afgreiða frv. með þessu orðalagi í 3. gr. eins og það er, ef þetta á að standa í niðurlagi sömu gr. Þetta stríðir algerlega hvort á móti öðru. Það er ekki hægt að tala um það í byrjun gr., að enginn megi bjóða til sölu, selja eða flytja til útlanda saltaða síld eða verkaða á annan hátt, en tína svo upp í niðurlagi gr. öll verkunarstigin nema söltun. Nú vil ég alls ekki segja neitt um það á þessu stigi, hvort þær breyt., sem í þessu frv. felast frá eldri lögum, eru aðkallandi eða nauðsynlegar. Til þess skortir mig kunnugleika, og ég hygg, að allmarga hv. þm, skorti nægilegan kunnugleika til að dæma um þetta. Ég býst við, að ýmsar af þessum breyt., sem farið er fram á í þessu frv., kunni að vera réttmætar. Þó efast ég um, að það séu nema sumar þeirra. En við í minni hl. m. leggjum áherzlu á það, að ekki sé flaustrað af löggjöf um þetta efni og það á allra síðustu dögum þingsins, heldur fari endurskoðun fram á þessum lögum, endurskoðun þeirra manna, sem eru kunnugastir málunum, hafa mesta reynslu um þetta og mestra hagsmuna hafa að gæta. Það eitt felst í raun og veru í okkar rökst. dagskrá, að svo sé gert. Tveir af flm. þessa frv. fluttu á síðasta þingi frv. um þetta sama efni, en þó var það frv. nokkuð á annan veg en þetta. M.ö.o.: flm. hafa skipt nokkuð um skoðun í þessum málum síðan í fyrra. Bendir þetta ekki í þá átt, að hér þurfi rækilegri athugun á þessum málum en orðið er? Ég held, að það sé varla hægt að mótmæla því með rökum, að hér þurfi að endurskoða lögin rækilega, og það leggjum við til, sem í minni hl. n. erum, með okkar rökst. dagskrá. Hitt aðalefnisatriði þessa frv. eða breyt., sem felst í því frá eldri lögum um þetta efni, er skipun síldarútvegsnefndar. Hún er þannig skipuð nú, að þrír eru kosnir af Alþingi, einn er tilnefndur af Alþýðusambandi Íslands og einn er kosinn af síldarútvegsmönnum, beinni kosningu af útvegsmönnum sjálfum. Samkv. þessu frv. er lagt til, að fjölgað verði í síldarútvegsnefnd um tvo, úr 5 upp í 7. Þrír verði áfram kosnir af Alþingi, einn verði enn tilnefndur af Alþýðusambandi Íslands, einn verði tilnefndur af Landssambandi ísl. útvegsmanna, í staðinn fyrir að hann hefur verið áður kosinn beinni kosningu af síldarútvegsmönnum, og loks komi tveir frá félögum síldarsaltenda, sem eru tvö, annað fyrir Norður- og Austurland, hitt fyrir Suðvesturland. Ég vil benda á það, án þess að leggja dóm á, hvort það sé réttmætt eða ekki, að mér sýnist, að áhrif síldarsaltendanna eigi að verða þarna mestu ráðandi, langsamlega mestu ráðandi í þessari nefnd. Ég skal ekki dæma um það, hvort það er réttmætt eða ekki réttmætt, en ég bendi á þetta. Tveir fulltrúar eiga að vera beint kosnir af félögum síldarsaltenda. Eins og nú standa sakir munu vera tveir af hinum þingkjörnu mönnum síldarsaltendur. Þarna eru komnir fjórir, ef slíkt verður áfram. Og við vitum ekkert um hina, nema þeir kunni einhverjir að vera síldarsaltendur líka. Ég verð að segja það, að mér virðist, að það mætti gæta meir áhrifa frá sjálfum útvegsmönnum og sjómönnum. Það má segja, að tilnefning Alþýðusambands Íslands sé á þeirra vegum, og hún á að haldast, það er engin breyting. En hins vegar á, um leið og fjölgað er um tvo í n., að fella niður kosningu eins mannsins í n., sem nú er kosinn beinni kosningu af útvegsmönnum, en í staðinn á Landssamband ísl. útvegsmanna að nefna mann í n., en það er félagsskapur miklu fleiri útvegsmanna en síldarútvegsmanna. Ég ætla, að það séu ekki nema nokkuð á þriðja hundrað skip, sem stunda síldveiðar oftast nær árlega, en fiskiskip í landinu munu vera á milli sex og sjö hundruð, svo að viðhorf sjómanna og útgerðarmanna eru auðvitað miklu víðtækari en hvað snertir aðeins síldarútgerð. Það má að vísu ætla, að Landssamband íslenzkra útvegsmanna nefni í þessa n. mann, sem er síldarútvegsmaður, en ekkert ákvæði er um það í frv. Þá held ég, að það sé mjög óvenjulegt, að Alþingi kjósi í stjórn opinberrar stofnunar minni hl. stjórnarinnar, kjósi þrjá menn af sjö. Ég man ekki eftir neinu hliðstæðu dæmi, það kann að vera til, en ég man ekki eftir neinu slíku, þar sem stjórn opinberrar stofnunar er kosin að nokkrum hluta af Alþingi, en að nokkrum hluta af öðrum aðilum, að þá skuli hinir þingkjörnu vera í minni hl. Mér finnst, að það komi þá alveg eins til mála, að Alþingi hætti með öllu að kjósa menn í þessa n. og að öll síldarútvegsnefnd sé tilnefnd af öðrum aðilum, en að Alþingi kjósi minni hluta í slíka n., það tel ég a.m.k. óvenjulegt. Hv. frsm. meiri hl. skýrði frá því, að það hafi aðeins svarað n. tveir aðilar af sex, sem hún óskaði eftir umsögnum frá. Það er rétt. Svo var það, þegar nál. voru gefin út. En hann skýrði frá því hér áðan og skýrði mér frá því í dag, að nú hefðu tvær umsagnir borizt í viðbót. Ég hef hvoruga þeirra séð, en hann hefur sagt mér frá þeim. Önnur umsögnin er meðmæli með þessu frv., en hin umsögnin er mótmæli gegn því. Það eru mótmæli frá Alþýðusambandi Íslands, en meðmæli frá Landssambandi íslenzkra útvegsmanna. Með öðrum orðum: af þeim sex aðilum, sem málið var sent til umsagnar, hafa þá fjórir svarað, og af þessum fjórum eru þrír meðmæltir frv., m.ö.o. allir aðilarnir, sem eiga að nefna menn fyrst nú í þessa n. Það eru saltendafélögin bæði, og það er Landssamband íslenzkra útvegsmanna, sem eiga nú að tilnefna menn í síldarútvegsnefnd samkvæmt þessu frv., en höfðu ekki þann rétt áður, svo að það er ekki beint að undra, þó að þeir mæli með frv. En þó að síldarsaltendur eigi nú að fá svo aukin áhrif í þessari n., eins og hér er gert ráð fyrir og ég vil ekki dæma um, hvort réttmætt sé eða ekki, þá hefur nú samt málið komið til umr. hjá síldarsaltendum norðanlands, og er skammt þess að minnast, að síldarsaltendur í stærstu síldveiðistöð landsins, Siglufirði, hafa mótmælt frv. Það er því sitt af hverju, sem mælir með því, að dagskrártill. okkar í minni hl. verði samþ., þar sem í henni felst ekkert annað en það að láta endurskoða þessi l. fyrir næsta þing, að hæstv. ríkisstj. hlutist til um, að þau verði endurskoðuð og þannig betur undirbúnar till. í þessu máli af þeim aðilum í landinu, sem bezt skilyrði hafa til þess, kunnugastir eru, mesta hafa reynsluna og mestra hafa hagsmunanna að gæta. Það sýnist því ekki til of mikils mælzt, þegar á hitt er þá litið líka, að mér sýnist geta brugðið til beggja vona um, að þetta frv. nái fram að ganga, þegar svo mjög er komið að þingslitum eins og nú er, og færi nú svo, að málið strandaði hér í þinginu, yrði ekki útrætt, þá er verr farið fyrir sjálfa áhugamenn þessa frv. heldur en að fallast á okkar rökst. dagskrá, því að þá er ekki við því að búast, að neinn undirbúningur eða endurskoðun á þessum l. fari fram á milli þinga, sem maður verður að gera ráð fyrir að yrði, ef okkar rökst. dagskrá á þskj. 555 yrði samþykkt.



Herra forseti. Langsamlega mikilvægasta verkefni síldarútvegsnefndar er að annast eða hafa yfirumsjón með sölu íslenzkra sjávarafurða á erlendum mörkuðum og jafnframt eftirlit með framleiðslunni í því sambandi. Þetta hlutverk, hver sem fer með það eða á að gegna því, er sérstaklega mikilvægt og jafnvel mikilvægara í þessari framleiðslugrein en öðrum vegna þess, hve framleiðsla okkar þjóðar er tiltölulega mikil í þessari grein, og það, hvernig henni er stjórnað af okkar hálfu, getur haft áhrif jafnvel á heimsmarkaðsverð viðkomandi vörutegundar. Það hefur þess vegna lengi, eða nú um aldarfjórðungsskeið a.m.k., verið óumdeilt, að nauðsynlegt væri að hafa sölu síldarafurðanna með einhverjum hætti sem mest á einni hendi, m.a. til þess að forðast offramleiðslu, hugsanleg undirboð og annað, sem að slíku gæti stuðlað. Mér virðist a.m.k. við fljóta yfirsýn, að til greina komi aðallega þrjár leiðir til að ná þeim markmiðum, sem allir eru sammála um að stefna beri að í þessum efnum, þ.e.a.s. því markmiði, að við framleiðum sem mest magn af góðri vöru og getum selt hana við sem hagkvæmustu verði fyrir okkur. Og þessar leiðir eru í fyrsta lagí sú, að ríkisvaldið skipi þessari útflutningsgrein forstöðu með einhverjum hætti, forstöðu, sem hafi einkaleyfi á sölu og eftirlit með framleiðslunni, þ.e.a.s. að starfandi sé eins konar ríkiseinkasala á þessari útflutningsframleiðslu, og þetta er í rauninni sú leið, sem hefur verið farin síðastliðinn aldarfjórðung hjá okkur eða allt frá þeim tíma, að óheft einkaframtak í þessum efnum hafði - ásamt kannske öðrum atvikum - nær hrint þessari mikilsverðu framleiðslugrein okkar í algert öngþveiti. Í öðru lagi gæti að sjálfsögðu komið til greina, að sá aðili, sem síðastur er talinn eigandi þessarar framleiðslu hér innanlands, þ.e.a.s. síldarsaltendur aðallega og eigendur niðursuðuverksmiðja, mynduðu með sér félagsskap, sem þá hlyti löggildingu sem einkaútflytjandi í þessari framleiðslu. Og í þriðja lagi kynni svo að vera hugsanlegt, að allir framleiðendur væru, að vissu marki að minnsta kosti, frjálsir að því að selja sína framleiðslu á erlendum markaði, hver fyrir sig eða sameiginlega eftir atvikum, og yrðu þá einungis að sæta eftirliti, svipað og önnur útflutningsframleiðsla, hvað verðlaginu við kæmi Það væri svipað eftirlit með sölu á þessari útflutningsframleiðslu okkar og nú er gildandi um aðra sjávarútvegsvöru. Það er vafalaust, að allar þessar leiðir, hver þeirra sem farin yrði, hafa eitthvað til síns ágætis, og ég ætla ekki hér að meta það, hver þessara meginleiða, sem til greina koma, sé æskilegust. En aftur á móti hlýtur hitt að liggja nokkurn veginn í augum uppi, að skipun á yfirstjórn þessara mála verður að vera í einhverju samræmi við það, hvaða leið er valin hvað skipulagið á þessum málum snertir. Það held ég að menn hljóti að vera sammála um, þó að þá að öðru leyti kunni að greina á um, hvaða leiðir sé heppilegast að fara. Ég held t.d., að engum mundi koma til hugar að setja það í lög, að t.d. stjórn ríkiseinkasölu á ákveðinni vörutegund, - við getum hugsað okkur áfengi eða tóbak, þar sem við höfum slíkar einkasölur, - að stjórn slíkra ríkisstofnana væri skipuð að meira eða minna leyti af heildsölum. Ef ekki væri slík einkasala starfandi í þessari grein innflutningsins, en heildsalar t.d. hefðu með sér samband um kaup og dreifingu á þessum vörutegundum, væri auðvitað langeðlilegast, að þeir stjórnuðu þeirri starfsemi sjálfir og hefðu allan veg og vanda af þeirri stjórn, eða þá að þeir önnuðust þetta hver í sínu lagi og þyrftu ekki að sæta neinni yfirstjórn af opinberri hálfu, annarri en þá ákvæðum verðlagseftirlits eða því um líku. Mér finnst, að í höfuðatriðum hljóti alveg sama að gilda um útflutningsgreinarnar. Ef litið er svo á, að útflutningurinn eigi að vera í höndum ríkisins, eins og hann hefur í reyndinni verið síðustu 26 ár, þá er vitanlega langeðlilegast og raunar það eina, sem til greina getur komið, að stjórn þeirrar ríkisstofnunar sé í höndum Alþingis eða ríkisstj. og hún beri þá alla ábyrgð gagnvart öllum aðilum. Ef aftur á móti er litið svo á, að þessi útflutningsstarfsemi sé bezt komin í höndum þeirra, sem sjá um síðasta stig framleiðslunnar og virðast vera haldnir þeirri trú, að þeir séu raunverulega þeir einu, sem eigi þar einhverju um það að ráða, hvernig með hana fer, eftir að hún hefur farið í gegnum þeirra hendur, þá leiðir vitanlega af því, að þeir eiga, að hafa allan veg og vanda af því, hvernig þessum málum er stjórnað að öllu leyti. Það kemur líka fram, ef maður athugar gildandi lög um þessi mál, þ.e. síldareinkasölulögin, að þar er gert ráð fyrir þessum möguleika á þann hátt, að framleiðendum er heimilað að mynda sjálfir með sér sölusamlag á þessum vörutegundum, ef viss hluti af þeim kemur sér saman um að gera það. Það er því langt frá því, að eftir gildandi lögum sé komið í veg fyrir, að þessi önnur leið, sem ég nefndi, sé farin. Þetta frv., sem hér er til umr., getur að mínu viti ekki skoðazt sem nein endurskoðun á meginskipulagi síldarsölumálanna, og þó að nokkrar breytingar séu gerðar á lögunum um þetta efni, þá eru þær allar harla lítilfjörlegar og skipta í rauninni engu máli um sjálfa framkvæmdina. Þó að niður séu felld nokkur ákvæði, sem eru orðin úrelt og hafa ekki verið framkvæmd árum saman eða jafnvel ekki frá byrjun, breytir það í raun og veru ekki nokkrum hlut. Eina breytingin á skipan þessara mála, sem skiptir einhverju máli, er um sjálfa stjórn síldarútvegsnefndar. Þó að frv. sé alllangt og þannig í allmiklum umbúðum, þá eru þær umbúðir eingöngu umbúðir um þetta eina atriði. Þannig er ætlun flm. að breyta stjórninni á yfirstjórn síldarsölumálanna án þess að gera nokkra breytingu á sjálfu skipulaginu sem þó hlýtur að vera algerlega ákvarðandi um það, hvernig stjórnin er saman sett. Og breytingin, sem hér er lagt til að sé gerð, er sú, eins og kom greinilega fram hjá hv. frsm. minni hl. sjútvn., 4. þm. Vestf., að það er lagt til, að stjórn þessarar ríkisstofnunar eigi hér eftir að vera þannig skipuð, að fulltrúar ríkisvaldsins, sem eiga að bera ábyrgðina og reka þessa stofnun, eigi að hafa þrjá fulltrúa af sjö, þeir eiga að vera í minni hluta í nefndinni. Um þetta er frv. og raunverulega ekki neitt annað. Og það er fljótsagt, að ég tel ekki vera heila brú í slíkri hugmynd. Annaðhvort á þessi stofnun að vera í höndum ríkisins og stjórn hennar að vera skipuð samkvæmt því eða þá að hún á að vera í höndum framleiðenda, sem þá veita henni forstöðu og hafa af henni allan veg og vanda. Það breytir ekki þessu máli, þó að sá háttur hafi verið á hafður á undanförnum árum að heimila tveimur aðilum að skipa minni hl. í þessari nefnd. Eftir sem áður hefur stjórn nefndarinnar verið að meiri hluta í höndum fulltrúa Alþingis, sem þannig hafa haft úrslitavaldið í málefnum stofnunarinnar. Rökin fyrir því að gera þessa hlálegu breytingu eiga að vera þau fyrst og fremst, að það hljóti að vera til mikilla hagsbóta fyrir alla, sem að síldarframleiðslunni vinna. Ég hygg, að hv. flm. hljóti að hafa þar fleira í huga en bara síldarsaltendur, því að vitanlega eru þeir ekki nema lítill hluti af þeim mikla fjölda manna, sem hefur hagsmuni í þessu sambandi, að það hljóti að vera til mikilla hagsbóta, að síldarsaltendur ráði meira um afurðasöluna en þeir hafa gert hingað til. Nú vil ég alls ekki draga það í efa, að störf síldarútvegsnefndar megi gagnrýna og það jafnvel á margvíslegan hátt, og ég get verið flm. sammála um það, að henni hafi á ýmsan hátt verið mislagðar hendur, og mætti nefna um það mörg dæmi. En hvers vegna í ósköpunum nota þá ekki síldarsaltendur, sem hér eru svo mjög bornir fyrir brjósti, heimild sína, sem þeir hafa samkv. gildandi lögum, til þess að mynda sitt eigið sölusamband og fá þar með afurðasöluna, ef þeir telja það allra meina bót, og krefjast þess þá, að síldarútvegsnefnd með því hlutverki, sem hún á nú að gegna, sé hreinlega lögð niður? Ég held aftur á móti, að það sé sannast mála, að það hafi ekki sérstaklega bagað síldarútveginn, að fáir eigendur síldarsöltunarstöðva hafi ekki haft nógu mikil áhrif á störf síldarútvegsnefndar, því að það er vissulega rétt, sem fram hefur komið, að síldarútvegsnefnd hefur um árabil og áreiðanlega mjög lengi verið skipuð að meiri hluta af síldarsaltendum. En það er að vísu rétt, að þeir hafa ekki verið þar sem kjörnir fulltrúar síldarsaltenda og kannske ekki borið sérstaklega ábyrgð gagnvart þeim. En ég hygg líka, að skoðanir manna séu mjög skiptar um það og jafnvel síldarsaltenda, hvort þeir fulltrúar, sem nú yrðu kosnir af svokölluðum söltunarfélögum síldarsaltenda hér syðra og á Norðurlandi, mundu verða nokkuð betri fulltrúar síldarsaltenda en þeir, sem nú skipa meiri hluta í síldarútvegsnefnd, og ég tel það beri a.m.k. vott um, að grunsemdir um það séu nokkuð miklar uppi, að í stærsta síldarsöltunarbæ landsins hafa eigendur söltunarstöðva einróma mótmælt þessu frv., þ.e.a.s. síldarsaltendur á Siglufirði, og ég held þess vegna, að sú staðreynd styðji það mjög mikið, að þetta mál sé athugað betur. Og það er eins og ég sagði áður, að það liggur alveg ljóst fyrir, að ef síldarsaltendur væru einhuga um að stíga spor í þá átt, sem hér er lagt til, mundu þeir vilja, að sporið yrði stigið til fulls, og mundu nota heimild gildandi laga til þess að mynda sín eigin sölusambönd. Og þeir eru áreiðanlega margir, síldarsaltendurnir, ekki sízt norðanlands og kannske sunnan líka, sem gera sér vel ljósa annmarkana á þeirri skipan, sem hér er lögð til, og þó kannske enn þá ljósara, að sú grautargerð, sem hér er á ferðinni, er ekki til neinna bóta, hvorki fyrir þá né aðra. Hitt þykist ég svo vera viss um, að þeir, sem hafa mestra hagsmuna að gæta í sambandi við síldarútveginn, og þar eru, eins og ég áður sagði, síldarsaltendur langt frá því að vera þeir einu, sem koma til greina sem réttmætir áhrifaaðilar, að þeir hafa áhuga fyrir þvú að þessi mál öll séu tekin til rækilegrar athugunar og endurskoðunar, en till. okkar í minni hl. sjútvn. styður einmitt að því, að það verði gert. Ég sakna nú hv. frsm., ég ætlaði að ræða svolítið sérstaklega við hann, en ég vonast til, að því verði þá komið til hans, sem ég segi um það, að í sambandi við það hafa borizt umsagnir seint og um síðir frá fjórum aðilum af sex, sem hefur verið leitað til, að ég hygg, að formaður n. eigi verulega sök á, að þessar umsagnir hafa ekki legið fyrir, m.a. vegna þess, að mér er kunnugt um það, að hann hefur tjáð a.m.k. einum aðila, sem þarna kom til greina, að það væri ekki svo áríðandi að skila neinni umsögn um þetta, því að þetta frv. ætti ekki að ganga fram á þessu þingi. Ég hygg, að svona vinnubrögð hjá formanni nefndar hér í hv. deild séu - ég vil ekki segja einsdæmi, en þau eru áreiðanlega stórkostlega vítaverð, þegar formaður otar aðstöðu sína til þess að hindra það, að mál upplýsist eins og efni standa til, og ég fyrir mitt leyti vil víta þá framkomu, sem í því lýsir sér.