Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir nefndaráliti um frumvarp til laga um kjaramál Félags íslenskra flugumferðarstjóra. Nefndin fékk á sinn fund þá aðila sem eiga í deilum og þá sem standa að hinum almenna vinnumarkaði, sérfræðinga og fleiri sem ég ætla ekki að rekja úr þessu nefndaráliti. Við bendum á í álitinu að hér sé verið að leggja til bann við verkfallsaðgerðum Félags íslenskra flugumferðarstjóra. Síðan rekjum við þær lagagreinar sem þar er að finna. Svo bendum við á að í 1. málslið 1. mgr. 74. gr. stjórnarskrár Íslands er kveðið á um rétt manna til að stofna félög í lögmætum tilgangi, þar með talið stjórnmálafélög og stéttarfélög. Ákvæðið hefur verið túlkað þannig, m.a. með hliðsjón af 2. mgr. 75. gr. stjórnarskrárinnar og 11. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, samanber lög nr. 62/1994, að það verndi rétt stéttarfélaga til að standa vörð um og tryggja hagsmuni félagsmanna sinna, m.a. með því að semja um laun þeirra og önnur kjör. Verkfallsréttur stéttarfélaga, sem er löghelgað þvingunarúrræði stéttarfélaga, hefur verið talinn verndaður af ákvæðinu að því gættu að réttinum er hægt að setja takmarkanir með lögum, samanber 2. mgr. 75. gr. stjórnarskrárinnar. Er frumvarpið í öllum helstu atriðum samsvarandi og frumvarp það sem varð að lögum nr. 31/2015, um kjaramál félagsmanna tiltekinna stéttarfélaga innan Bandalags háskólamanna og Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga, en í dómi frá 13. ágúst 2015 í máli nr. 467/2015 taldi rétturinn lögin að öllu leyti í samræmi við ákvæði stjórnarskrárinnar. Nefndin bendir á að það er grundvallarregla í íslenskum vinnurétti að aðilar kjarasamninga ljúki samningum sín á milli. Við vissar aðstæður getur íhlutun löggjafans verið nauðsynleg til að binda endi á vinnudeilur en slík íhlutun mundi teljast takmörkun á framangreindum stjórnarskrárvörðum réttindum. Í tilviki sem því sem hér er til umfjöllunar verða slíkar takmarkanir að vera settar með lögum og helgast af nauðsyn í lýðræðislegu þjóðfélagi vegna þjóðaröryggis eða almannaheilla eða vera til verndar réttindum annarra og að því gættu að ekki sé með lagasetningu gengið lengra en nauðsyn ber til. Hafa ber í huga að á löggjafanum hvílir bæði réttur og skylda til að gæta almannahagsmuna í aðstæðum sem þessum og vega þarf takmarkanir á stjórnarskrárvörðum réttindum í samhengi við þá almannahagsmuni sem eru í húfi hverju sinni. Félag íslenskra flugumferðarstjóra hefur átt í samningaviðræðum við Samtök atvinnulífsins frá því í október á síðasta ári. Kjaradeilu aðila var vísað til ríkissáttasemjara í febrúar á þessu ári. Haldinn hefur verið fjöldi samningafunda en viðræður hafa litlu skilað og ekki fyrirsjáanlegt að samningar muni nást enda kom fram fyrir nefndinni að mikið ber á milli aðila. Yfirvinnubann flugumferðarstjóra hefur staðið yfir í ríflega tvo mánuði, frá 6. apríl sl. Hafa aðgerðirnar nú þegar valdið töluverðu tjóni og röskun á flugsamgöngum til og frá landinu sem og röskun á flugumsjón um íslenska flugstjórnarsvæðið, en íslensk stjórnvöld þurfa að standa að fullu við skuldbindingar sínar um flugleiðsöguþjónustu yfir Norður-Atlantshafi sem ríkið hefur sinnt frá árinu 1956. Nefndin telur ljóst að aðgerðirnar hafi þegar valdið íslensku efnahagslífi miklu tjóni og séu til þess fallnar að valda enn meiri skaða verði þeim fram haldið líkt og rakið er í athugasemdum við frumvarpið og einskorðast það tjón ekki aðeins við flugstarfsemi og ferðaþjónustu heldur er ljóst að afleiðingar áframhaldandi verkfallsaðgerða verða víðtækar í fjöldamörgum atvinnugreinum hér á landi sem reiða sig á greiðar og skilvirkar flugsamgöngur. Að mati nefndarinnar eru þeir heildarhagsmunir sem í húfi eru það miklir að um ríka almannahagsmuni sé að ræða og nauðsynlegt að gripið verði til lagasetningar til að forða efnahagslegu tjóni sem hefur einkum áhrif á réttindi þriðju aðila sem verða fyrir áhrifum verkfallsaðgerðanna en hafa ekki aðkomu að kjaradeilunni. Þá er í frumvarpinu kveðið á um skipan gerðardóms sem hafi það verkefni að ákveða kjarasamninga aðila náist samningar ekki fyrir 24. júní nk. Þannig er þess gætt að aðilar fái nægilegt svigrúm til að ákveða sjálfir kaup og kjör sín á milli innan hæfilegs tíma enda er það tilgangur frumvarpsins að gæta almannahagsmuna og forða efnahagslegu tjóni. Að mati nefndarinnar eru framangreind skilyrði stjórnarskrárinnar um nauðsyn lagasetningar, um almannahagsmuni og stjórnskipulegt meðalhóf uppfyllt líkt og einnig er rakið í athugasemdum við frumvarpið. Undir þetta skrifar meiri hluti umhverfis- og samgöngunefndar og ég held að í rauninni sé ekki meira um þetta mál að segja í bili.

Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir nefndaráliti minni hluta umhverfis- og samgöngunefndar um frumvarp til laga um kjaramál Félags íslenskra flugumferðarstjóra. Óumdeilt er að aðgerðir Félags íslenskra flugumferðarstjóra gegn Isavia hafa töluverð áhrif, þar með talið á ferðaþjónustu og fyrirtæki tengd henni, auk inn- og útflutnings og ferða almennings til og frá landinu. Markmið með aðgerðum af þessu tagi er að hafa áhrif á þriðja aðila og því óhjákvæmilegt að þær hafi áhrif á samfélagið með ýmsu móti. Áhrifin þurfa að vera mjög alvarleg og ógna ótvíræðum almannahagsmunum eða valda efnahagslegri vá til að unnt sé að réttlæta lagasetningu. Mat minni hlutans er að ekki hafi verið færð rök fyrir því að slíkar aðstæður séu uppi við núverandi kringumstæður. Verkfallsrétturinn er grundvallarþáttur í rétti stéttarfélaga til að semja um kjör félagsmanna sinna og nýtur verndar stjórnarskrárinnar og mannréttindasáttmála Evrópu. Þessum rétti má ekki setja skorður nema brýna nauðsyn beri til í þágu almannahagsmuna. Við mat á þeirri nauðsyn ber að líta til þess að það er beinlínis tilgangur verkfalla að setja þrýsting á gagnaðilann til að knýja hann til samninga. Það er á ábyrgð samningsaðila að ná samningum. Ef þeir bregðast því hlutverki hefur ríkissáttasemjari samkvæmt lögum ýmsar leiðir til að knýja á um niðurstöðu. Allar slíkar leiðir þarf að fullnýta áður en inngrip löggjafans geta komið til álita. Ekki verður séð að viðsemjendur flugumferðarstjóra hafi gert neinar afgerandi tilraunir til að nálgast sjónarmið þeirra. Fram hefur komið að þótt mikið beri í milli samningsaðila séu samningar ekki fullreyndir. Dómstólar hafa ekki hafnað því að löggjafinn grípi inn í kjaradeilur, svo fremi sem ríkir almannahagsmunir séu í húfi eða efnahagsleg vá vofi yfir. Í því sambandi er rétt að vísa til dóms Hæstaréttar í máli ASÍ gegn ríkinu nr. 167/2002 þar sem fram kemur að dómstólar gera ríkar kröfur um skilgreiningu almannahagsmuna og afgerandi rökstuðning til að slík inngrip geti talist réttlætanleg og m.a. er vísað til ítarlegra lögskýringargagna. Í máli gesta fyrir nefndinni kom fram að vafi léki á því að þetta frumvarp stæðist þá sáttmála sem við erum aðilar að, m.a. reglur Alþjóðavinnumálastofnunarinnar og 11. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Núverandi meiri hluti samþykkti á 143. þingi lög á verkfallsaðgerðir undirmanna á Herjólfi á grunni staðbundinna hagsmuna sem hæpið er að geti talist uppfylla þá ríku kröfu um skilgreiningu almannahagsmuna sem fram koma í fyrrnefndum dómi. Því er full ástæða til að gera athugasemdir við þá vegferð sem stjórnarmeirihlutinn virðist kominn á. Með lagasetningu á Herjólfsdeiluna gaf stjórnarmeirihlutinn skýr skilaboð til atvinnurekenda í greinum sem sinna mikilvægri þjónustu á borð við samgöngur um að gripið yrði inn í kjaradeilur við minnstu truflun á reglulegri starfsemi. Með því var samningsstaða launamanna veikt verulega og hún sett í mikla óvissu. Það er því komið á daginn að lögin á Herjólfsdeiluna voru mjög afdrifarík mistök eins og minni hlutinn varaði við á sínum tíma. Óljóst er hvernig lögin munu leysa yfirvinnubann eða yfirvinnuþak flugumferðarstjóra. Yfirvinnuskylda er ekki fyrir hendi hjá flugumferðarstjórum og ljóst að lyktir málsins með gerðardómi gætu leitt til áframhaldandi stífni eða tregðu hjá flugumferðarstjórum til að vinna yfirvinnu. Þrátt fyrir orðalag 19. gr. laga um stéttarfélög og vinnudeilur um hvað teljist vinnustöðvun og verkbönn eru fá svör við því hvernig skuli brugðist við þegar einstaklingarnir sem hér um ræðir neita að vinna yfirvinnu. Þá hlýtur snaraukin yfirvinna síðustu ára vegna aukins ferðamannastraums að hafa áhrif á hvað telst „eðlileg vinna“ sem er viðmið 19. gr. þegar vinnustöðvun er skilgreind. Saga kjaradeilna flugumferðarstjóra á sér orðið langa forsögu og ljóst er að með því inngripi sem hér er á ferðinni yrði henni fram haldið um ókomna tíð. Árið 1997 samþykktu fulltrúar samgönguráðherra, fjármálaráðherra og utanríkisráðherra, auk flugumferðarstjórnar, svo og Félags íslenskra flugumferðarstjóra, margvíslegar úrbætur í starfsumhverfi og kjörum stéttarinnar. Meðal annars var lögð áhersla á að draga úr yfirvinnu flugumferðarstjóra, fjölga flugumferðarstjórum, semja til lengri tíma um kaup og kjör flugumferðarstjóra og taka mið af sérstöðu þeirra og kröfum sem til þeirra eru gerðar við ákvörðun launakjara. Skemmst er frá því að segja að ekkert af þessu hefur verið gert á þeim tæpu tveimur áratugum frá því að samkomulagið var gert. Hér er því um að ræða framhald á þeim smáskammtalækningum sem ríkið, eigandi Isavia, hefur beitt í málefnum flugumferðarstjóra um áratugaskeið. Hætt er við því að atvinnurekendur beri ekki lengur sína ábyrgð á því að ná niðurstöðu í samningum og treysti því að ríkisvaldið grípi inn í eins og hér er gert og taki þar með afstöðu með öðrum samningsaðilanum. Síðan lög voru sett á undirmenn á Herjólfi, sem nefnd voru hér áðan, hefur þessi ríkisstjórn gripið til lagasetningar á verkföll flugvirkja, BHM, hjúkrunarfræðinga og flugmanna sem sömdu reyndar áður en lögin voru samþykkt. Þessar tíðu lagasetningar eru því áhyggjuefni og bera vott um virðingarleysi fyrir samningsrétti á vinnumarkaði. Minni hlutinn lýsir þess vegna áhyggjum yfir því að hér sé um endurtekna lagasetningu að ræða án stefnu af hálfu ríkisstjórnarinnar sem mun veikja verkfallsréttinn til frambúðar og hafa neikvæð og ófyrirséð áhrif á þróun vinnumarkaðarins. Ef viðsemjendur eru farnir að líta á lagasetningu á verkfallsaðgerðir sem eðlilegt inngrip er hætt við því að litlir hvatar séu til að ná samningum með hefðbundnum hætti. Í stað lagasetningar nú væri eðlilegra að vinna með aðilum vinnumarkaðarins að því að styrkja grundvöll heildarsamkomulagsins á vinnumarkaði, sem vísað hefur verið til sem SALEK, með áherslu á að finna sameiginlegan skilning á forsendum slíks samkomulags. Annars vegar þyrfti að horfa á félagslegan stöðugleika, ekki síður en efnahagslegan, og hins vegar að takast á við ólíkar kröfur á vinnumarkaði vegna launaþróunar síðustu ára. Mögulega hefði horft öðruvísi við hér í dag ef stjórnvöld hefðu ákveðið að eyða deginum frekar í að tala við verkalýðshreyfinguna en að setja lög á kjaradeilur og skilja hana síðan eftir þegar skrifað var undir samkomulag um þjóðhagsráð eins og kynnt var hér í dag. Það er táknrænt að á sama tíma og sett eru lög á flugumferðarstjóra hafi verið tekin ákvörðun um að skilja verkalýðshreyfinguna eftir með þessu nýstofnaða ráði. Lög á kjaradeilur virðast þannig vera orðin hluti af almennri kjaramálastefnu ríkisstjórnarinnar og fyrirsjáanlegur þáttur í viðbrögðum stjórnvalda við flóknum aðstæðum á vinnumarkaði. Það er ekki nóg að láta heildarsamkomulag við aðila á vinnumarkaði eingöngu snúast um að launamenn lækki launakröfur sínar og svo virða að vettugi allar kröfur um félagslegar úrbætur. Virðulegi forseti. Undir þetta nefndarálit rita minnihlutafulltrúar í nefndinni, sú sem hér stendur ásamt hv. þingmönnum Svandísi Svavarsdóttur, Róberti Marshall og Ástu Guðrúnu Helgadóttur.

Virðulegi forseti. Mig langar í tilefni af þeirri löggjöf sem hér er verið að afgreiða að leyfa mér að vitna í ársskýrslu ríkissáttasemjara frá árinu 2014, en það ár markaði nokkur tímamót á Íslandi vegna þess að á tímabilinu 2000–2008 var á Íslandi almennt samið um kaup og kjör án átaka. Á erfiðleikaárunum 2008–2013 var líka lítið um boðun aðgerða og nánast einstakt að af þeim yrði og kemur fram í ársskýrslu ríkissáttasemjara fyrir árið 2014 að umhugsunarvert sé að í þrígang á árinu 2014 hafi verið gripið til lagasetningar til þess að banna verkfallsaðgerðir hópa launamanna, fyrst með lagasetningu á verkfall undirmanna á Herjólfi, síðan á vinnustöðvun flugmanna hjá Icelandair og loks á vinnudeilur flugvirkja hjá sama félagi. Vandi Alþingis segir ríkissáttasemjari að sé mikill þegar taka þurfi afstöðu til þess hvort lagasetning á aðgerðir á vinnumarkaði sé réttlætanleg. Það er spurningin sem við stöndum frammi fyrir. Þar vegast á, segir ríkissáttasemjari, annars vegar réttur fólks og fyrirtækja til þess að ákveða vinnustöðvun að tilteknum reglum uppfylltum og hins vegar mat löggjafans á heildarhagsmunum þjóðarinnar eða afmarkaðs hóps hennar. Í skýrslunni segir orðrétt, með leyfi forseta: „Afskipti löggjafans af þessum þremur málum voru ólík. Afskipti af Herjólfsdeilunni voru fyrst og fremst rökstudd á viðskiptalegum forsendum, þ.e. að útflutningur á fiskafurðum mundi skaðast drægjust aðgerðir á langinn. Í flugdeilunum má segja að bæði viðskiptaleg sjónarmið og hagsmunir þriðja aðila, þ.e. flugfarþega, hafi riðið baggamuninn. Erfitt er að halda því fram að þjóðarhagsmunir eða þjóðaröryggi hafi verið í húfi í Herjólfsdeilunni. Sama má segja um verkfallsaðgerðir flugmanna og flugvirkja þótt þar væri um að ræða mun meiri og víðtækari viðskiptahagsmuni. Í ljósi afskipta Alþingis af kjaradeilum á árinu 2014 væri gagnlegt að yfirvega við hvaða aðstæður inngrip Alþingis í kjaradeilur sé réttlætanlegt og nauðsynlegt.“ Virðulegi forseti. Mér vitanlega hafa núverandi stjórnvöld og ríkisstjórnarmeirihluti ekki með nokkru móti tekist á við þessar brýnu spurningar, þ.e. hvernig við getum ætlast til þess að hér þróist heilbrigður og uppbyggilegur vinnumarkaður þar sem ríkir traust aðila til að orð standi á meðan launafólk má ítrekað búast við því að stjórnvöld og ríkisstjórnarflokkar taki afstöðu með öðrum samningsaðilanum og setji lög á vinnudeilur. Þetta er alvarlegt mál sem við horfumst nú í augu við. Þetta er orðin háttbundin lagasetning þessarar ríkisstjórnar og enn og aftur til marks um það hvar þessi ríkisstjórn tekur sér stöðu í samfélaginu, þ.e. með þeim sem eiga og geta en ekki með þeim sem hafa ekkert að selja nema vinnuna sína.

Virðulegi forseti. Þetta mál veldur mér svolitlu hugarangri, sér í lagi þar sem hérna er ekki um almennar verkfallsaðgerðir að ræða heldur einungis yfirvinnubann. Hérna erum við að tala um að flugumferðarstjórar eru ekki að vinna þá 50 tíma yfirvinnu sem þeir þurfa að vinna í hverjum einasta mánuði til að sjá til þess að flugumferðarstjórn í kringum Ísland og í fluglögsögu Íslands gangi þrautalaust fyrir sig. Hérna er einungis um tafir að ræða, einfaldlega af því að stétt flugumferðarstjóra hefur ekki verið nægilega mönnuð. Það er nokkuð sem er á herðum Isavia að sjá um. Það kom fram á nefndarfundi hjá okkur að um 15 manns sjái um 18 stöðugildi og að á sama tíma, undanfarin þrjú til fimm ár, hvernig sem maður lítur á það, hafi flugumferð um Ísland aukist um 20%. Þetta er gífurlegt álag. Við erum að tala um stétt sem við viljum að sé alveg í toppstandi, bæði andlega og líkamlega. Yfirvinnutímar á mánuði hafa farið úr 24 í 50 á nokkrum árum þannig að það er ekki nema von að hérna sé beðið um smákjarabót. Það að flugumferðarstjórar séu í yfirvinnubanni er bara þeirra leið til að vekja athygli á þeirri alvarlegu stöðu sem þessi stétt er komin í. Þetta er fólkið sem leyfir okkur að lenda á flugvöllum. Við viljum helst geta gert það. Ekki viljum við hrapa í sjóinn eða eitthvað álíka. Ef við höldum ekki almennilega í við þá þróun sem er að gerast á alþjóðlegum vettvangi þegar kemur að flugumferðarstjórn er mikil hætta á atgervisflótta. Flugumferðarstjórn er einstaklega alþjóðlegt starf sem menn geta unnið hvar sem er í heiminum. Hérna hefur komið fram að mikill fjöldi íslenskra flugumferðarstjóra er einfaldlega að vinna erlendis og þeir eru að sækjast eftir því. Þegar mikil eftirspurn er í heiminum almennt eftir flugumferðarstjórum þurfum við að tryggja þeim betri kjör. Þannig er það bara. Það er mjög mikilvægt að verkalýðshreyfingin og verkfallsaðgerðir séu virtar. Það er lítils virði að hafa verkfallsaðgerðir og rétt til þess að vera með verkalýðshreyfingar ef ríkisstjórnin kemur síðan og setur lög hægri vinstri eins og enginn sé morgundagurinn. Við þurfum að virða grundvallarborgararéttindi fólks til að stunda verkfallsaðgerðir til að ná fram bættum kjörum, annars getum við alveg eins sleppt þessu. Það er nokkuð sem við einfaldlega viljum ekki.

Virðulegur forseti. Það hefur komið í ljós í umfjöllun í nefnd í dag að þetta mál er hið mesta óráð og hluti af mjög óheillavænlegri þróun sem hófst í rauninni með lagasetningunni á undirmenn á Herjólfi. Þetta grefur undan samningsvilja, þetta grefur undan því að menn reyni með afgerandi hætti að koma til móts við kröfur, að mætast, búa til samkomulag, semja, eins og eðlilegt er að gert sé. Ekki hefur tekist að sýna fram á tvö mjög veigamikil atriði í þessu mál í dag, í fyrsta lagi almannahagsmunina sem verið er að verja, hvernig þeir eru í húfi, og í annan stað hvernig þetta mætir aðgerðum flugumferðarstjóra sem hafa falist í nokkurs konar yfirvinnuþaki eða yfirvinnubanni. Gangi þessi lög eftir, náist ekki að semja fyrir þann frest sem gert er ráð fyrir í lögunum og komist gerðardómur að niðurstöðu er ekkert sem hægt er að gera til að krefja þá einstaklinga sem ekki kæra sig um það og eru ekki með það bundið í sínum samningum að vinna yfirvinnu. Það er engin yfirvinnuskylda hjá flugumferðarstjórum. Það er að vísu alveg rétt að í 19. gr. laga um stéttarfélög og vinnudeilur er gert ráð fyrir því að það teljist vinnustöðvun eða verkbann þegar um samhæfða félagslega aðgerð er að ræða og menn sinna ekki venjulegri vinnu, en í ljósi þeirrar stöðu og þeirrar þróunar sem átt hefur sér stað í starfsumhverfi flugumferðarstjóra á undanförnum einum til þremur árum er um slíka stökkbreytingu á yfirvinnuálagi að ræða að það er ekki hægt að skilgreina það sem eðlilega vinnu. Þetta er marklaus aðgerð. Hún mun ekki ná tilætluðum árangri, hún grefur undan meginstoðum samfélagsins og þeim grundvallarrétti launafólks að nýta verkfallsréttinn, nýta aðgerðir á vinnumarkaði til að ná fram hagstæðum kjörum. Þess vegna er eina rökrétta niðurstaðan sem hægt er að komast að hér í dag - menn hafa komist að þeirri niðurstöðu áður í svona málum - sú að hægt væri að vera hlutlaus eða sitja hjá við þessar aðgerðir þegar ríkisstjórnin hefur ítrekað á þessu kjörtímabili gripið inn í vinnudeilur, en nú er mál að linni. Þetta hefur leitt til mjög óheillavænlegrar þróunar, grafið undan samningsvilja á markaði og það er ekki annað hægt en að vera á rauðu, vera á móti þessu og segja nei.

Virðulegi forseti. Þetta mál gæti hafa litið öðruvísi út ef deginum hefði verið eytt í að tala við verkalýðshreyfinguna og reyna að styrkja grundvöll heildarsamkomulags á vinnumarkaði. Það var ekki gert og er það táknrænt fyrir störf þessarar ríkisstjórnar að sama dag og sett eru lög á kjaradeilu flugumferðarstjóra skuli ríkisstjórnin skilja verkalýðshreyfinguna eftir á fundi með því að funda í þjóðhagsráði án hennar þrátt fyrir beiðni verkalýðshreyfingarinnar um annað. Það eina sem þar er beðið um er að heildarsamkomulagið eigi ekki eingöngu að snúast um að launamenn gefi eftir, heldur verði tekið tillit til félagslegra þátta og ráðist í félagslegar úrbætur samhliða. Það er það eina sem verið er að biðja um. 
             Virðulegi forseti. Þessi ríkisstjórn ætlar að virða að vettugi þá kröfu á sama degi og hún setur lög á kjaradeilur. Þetta verður ekki til þess að skapa frið á vinnumarkaði.

Virðulegi forseti. Hér er um að ræða löggjöf sem er stillt upp gegn verkfallsréttinum. Hér er um að ræða löggjöf sem er illa rökstudd þar sem ekki hafa verið færð rök fyrir því að ríkir almannahagsmunir séu í húfi eða efnahagsleg vá fyrir dyrum. Hér er um að ræða ömurlega þróun í samskiptum stjórnvalda við vinnumarkaðinn, þróun sem er gegn frjálsum samningsrétti á vinnumarkaði. Það verður að fjalla um þessa þætti heildstætt ásamt því hvernig samfélag við viljum byggja með þeim félagslegu þáttum sem verkalýðshreyfingin hefur gert kröfu um að séu alltaf undir þegar við ræðum kjaramál. Þingflokkur Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs greiðir atkvæði gegn þessu máli.

Virðulegi forseti. Það er ekki létt verk að setja lög á kjaradeilur. Það eru þung skref þeirra sem þurfa að taka þá ábyrgð og meta hvort efnahagslegir hagsmunir, almannahagsmunir, séu það ríkir og það miklir að það verði að gera það. Í mínum huga er það þannig í þessu máli, þessir efnahagslegu hagsmunir eru vissulega til staðar, auk þess sem fyrir liggur frá sáttasemjara að aðilar hafa fundað ítrekað án þess að ná saman og að mjög mikið beri í milli. Þess vegna tel ég rétt á grundvelli þeirra almannahagsmuna sem eru undir að setja lög á þessa kjaradeilu, en það eru vissulega þung skref.