Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta frv. er flutt eftir tilmælum stjórna bifreiðarstjórafélagsins Hreyfils og vörubílstjórafélagsins Þróttar í Reykjavík. En auk þess hafa komið fram tilmæli frá fleiri bifreiðarstjórafélögum úti á landi í þessa sömu átt. Það er tvennt, sem frv. miðar að. Annað er að lögfesta, að allar leigubifreiðar í kaupstöðum skuli hafa afgreiðslu á viðurkenndri bifreiðastöð. Í öðru lagi sé heimild veitt til þess að takmarka hámarkstölu leigubifreiða á hverjum stað, og er þá ætlazt til, að bæjarstjórnir hafi þá heimild að fengnu samþykki dómsmrn. Tilefni þessa frv. er það, að í bifreiðarstjórastéttinni hefur borið á atvinnuleysi og því verulegu, og á það sérstaklega við stétt vörubílstjóra. Á styrjaldarárunum og fyrstu árunum eftir styrjaldarlok jókst mjög tala vörubifreiða og vörubifreiðarstjóra. En þegar vinna fyrir þessar bifreiðar dróst saman, eins og verið hefur nú síðustu 5 til 6 ár, getum við sagt, þá hefur borið á töluverðu atvinnuleysi í þessari stétt. Það er örðugleikum bundið fyrir menn, þegar þeir hafa aflað sér þessara dýru tækja, að losna við þau með góðu móti, sérstaklega þegar eftirspurnin eftir þeim fer minnkandi. Af þeim ástæðum þykir rétt að heimila takmarkanir gegn offjölgun í stéttinni, og má segja, að það sé hagsmunamál ekki aðeins þessarar umræddu stéttar, heldur einnig viðkomandi bæjarfélaga og þjóðfélagsins í heild, að ekki fari það margir inn í þessa stétt, að þar sé verulegt atvinnuleysi og þar sé bundið vinnuafl, sem æskilegra væri að beina að öðrum starfsgreinum. Um rökstuðning fyrir þessu frv. að öðru leyti vil ég vísa til grg., sem fylgdi frá stjórnum þessara bifreiðarstjórafélaga, og vænti þess, að frv. fái góðar undirtektir á Alþ. Legg ég til, að frv. verði vísað til 2. umr. og hv. samgmn.



Herra forseti. Frv. það, sem hér liggur fyrir, er árangur af starfi nefndar, sem skipuð var 10. febr. 1950 til þess að endurskoða gildandi lög um iðju og iðnað. Var þetta gert fyrir ákveðin tilmæli samtaka iðnaðarmanna og iðnrekenda. Gildandi lög um iðju og iðnað eru nærri aldarfjórðungs gömul, og þótt þeim hafi verið breytt allverulega árið 1936 og einnig 1940, hefur nú þótt nauðsynlegt að lagfæra þau að nokkru. Í frv. er lagt til, að fyrirkomulaginu á útgáfu iðnleyfa og meistarabréfa verði breytt þannig, að þau verði framvegis öll gefin á einum stað, hjá ráðh., en ekki hjá lögreglustjórum í hverju umdæmi. Er einnig lagt til, að leyfi til verksmiðjurekstrar, sem nú eru staðbundin, gildi framvegis jafnt hvar sem er á landinu. Einnig mundi handhafi iðnaðarleyfis ekki þurfa nýtt leyfi til að hefja rekstur í annarri grein verksmiðjuiðnaðar. Hins vegar er lagt til, að sams konar leyfi og til verksmiðjuiðnaðar þurfi einnig til að reka handiðnaðarfyrirtæki aðrir en meistarar í hverri grein. Nokkur nýmæli eru í frv., t. d. í 8. gr. þess, um einkarétt iðnaðarmanna til þess að kenna sig í starfsheiti sínu við iðngreinar, sem löggiltar eru samkv. iðnfræðslulögunum, og enn fremur 13. gr., um heimild fyrir ráðh. til að setja reglur um lágmarksgæði iðnaðarframleiðslu. Í 7. gr. frv. er nokkur breyting. Í gildandi l., 14. gr., er svipað ákvæði og í 7. gr. frv., en nefndin hafði sleppt því, sem aukið er við þá grein í l. nr. 105 frá 1936, um að menn mættu vinna iðnaðarvinnu fyrir sjálfa sig og dyraverðir fyrir hús þau, er þeir gæta í opinberri þjónustu. Nefndin mun hafa sleppt þessu með hliðsjón af því, að í 1. gr. frv. er því slegið föstu, að lögin taki aðeins til iðnaðar í atvinnuskyni, og ef það ákvæði væri skýrt þröngt, mundi vinna manna fyrir sjálfa sig ekki falla þar undir. Þó er hreinna að taka þetta í lögin, eins og gert var í lögunum frá 1936, þar sem opinberum stofnunum er heimilað að láta dyraverði sína og aðstoðarmenn vinna að endurbótum og viðhaldi húseigna eða eigna stofnananna. Með þessu er komið í veg fyrir ýmis vafatilfelli, og má vel segja, að t. d. dyravörður dytti að húsi í atvinnuskyni, og ef sá skilningur væri lagður í málið, væri honum það óheimilt. Gildandi lög hafa verið túlkuð mjög þröngt um vinnu til viðhalds á eignum einstakra manna, og mun þeim talið óheimilt að láta starfsmenn sína vinna slíka vinnu, eins og t. d. að annast málningu eða viðgerð á húseignum. Þetta hefur verið tekið sem heimild upp í þetta frv. og þykir eðlilegt. 7. gr. frv. rýmkar einnig heimildina til þess að ráða ófaglærða aðstoðarmenn svo sem nauðsynlegt er í ýmsum iðngreinum, en samkv. 15. gr. gildandi laga er slíkt aðeins heimilt, ef sérstaklega stendur á, með samþykki stéttarfélags í stuttan tíma. Loks má benda á, að frv. felur í sér breytingu í lögfestingu gildandi laga á orðinu „iðja“ sem heiti á verksmiðjuiðnaði og „iðnaður“ sem heiti á handiðnaði. Samkv. frv. er ætlazt til, að orðið „iðnaður“ verði löggilt fyrir hvort tveggja. Að lokinni þessari umr. vil ég leggja til, að frv. verði vísað til 2. umr. og iðnn.



Herra forseti. Frv. það, sem hér liggur fyrir, var flutt á seinasta þingi nokkuð seint og náði ekki afgreiðslu. Er vonandi, að betur takist til með afgreiðslu þess þegar það er nú flutt í annað sinn snemma þings. Í grg. með frv. er birt yfirlit yfir þann kostnað, sem það hefur í för með sér fyrir mann að hefja starf sem háseti á togara. Er sýnt fram á, að kostnaður þessi, kaup á nauðsynlegum fatnaði, er ekki undir 1.000 kr. og með endurnýjunar- og viðhaldskostnaði verði samanlagður vinnufatakostnaður fullstarfandi sjómanns aldrei undir 5.000 kr. á ári. Eflaust hafa þessar upplýsingar komið mörgum á óvart. Þó er þess að gæta, að yfirlit þetta var gert fyrir tæpu ári, og var kostnaður þá mjög varlega áætlaður, en síðan hefur, eins og allir vita, frekar aukizt dýrtíðin, heldur en minnkað, og er það álit margra, sem máli þessu eru kunnugir, að árlegur vinnufatakostnaður fullstarfandi togaraháseta fari nú upp í 7 og jafnvel 8 þús. kr. Þann kostnað, sem menn verða fyrir vegna vinnufataslits, ber auðvitað að skoða eins og hvern annan kostnað við öflun tekna, og er sannast að segja undarlegt, að ekki skuli þegar hafa verið tekið tillit til hans sem slíks í lögum. Er hér um að ræða ranglæti, sem vinnandi stéttir, og þá sérstaklega sjómenn, verða að þola. Með frv. þessu er lagt til, að bætt verði úr því ranglæti og heimilað skuli að draga frá vinnufatakostnað, þegar tekjur eru taldar fram til skatts. Tel ég óþarft að eyða að þessu fleiri orðum, en treysti því, að réttsýni hv. Alþ. endist frv. til fullrar samþykktar að þessu sinni. Legg ég svo til, að frv. verði að lokinni þessari 1. umr. vísað til 2. umr. og fjhn.



Herra forseti. Í lögum frá 1949 um meðferð ölvaðra manna og drykkjusjúkra er gert ráð fyrir tvenns konar gæzluvistarhælum. Annað þeirra sé miðað við þarfir þeirra drykkjusjúklinga, sem ætla má að eigi sér sæmilegar batahorfur, m. ö. o. lækningahæli. Lögin kveða svo á, að ríkissjóður skuli reisa og reka slíkt hæli á sinn kostnað. Er það hæli nú þegar tilbúið að Úlfarsá og í þann veginn að taka til starfa. Hin tegund hæla er sú, sem miðast við þarfir þeirra drykkjusjúku manna, sem „ætla má að þarfnist vistar og umönnunar í langan tíma“, eins og það er orðað í lögunum, m. ö. o. hæli til langrar dvalar fyrir drykkjusjúklingana. Gert er ráð fyrir, að vilji sveitarfélög reisa slík hæli, skuli þau fá til þess sama stofnstyrk og gildir um sjúkrahús, þ. e. a. s. 2/5 hluta stofnkostnaðar, úr ríkissjóði, en sveitarfélögin sjálf greiða 3/5 stofnkostnaðar og annast reksturinn síðan. Nú virðist það eðlilegt, að ríkið, sem hefur með höndum áfengissöluna og hefur á ári hverju tugmilljóna hagnað af henni, standi sjálft undir stofnun og rekstri slíkra hæla. Í fjárlfrv. fyrir 1953 er gert ráð fyrir, að tekjur ríkisins af áfengissölu verði 53 millj. kr. Með lögunum frá 1949 var stofnaður sérstakur sjóður, gæzluvistarsjóður, og er svo ákveðið, að á árunum 1950–56 skuli árlega leggja 750 þús. kr. af ágóða áfengisverzlunarinnar í þennan sjóð. Á þremur árum eru því komnar 2 millj. 250 þús. kr. í þennan sjóð. Hann er að mestu ónotaður enn. Það er efni þessa frv., að ríkissjóður taki að sér að reisa og reka báðar þær tegundir hæla, sem lögin gera ráð fyrir. Virðist það eðlilegt, þar sem ríkið hefur hagnaðinn af áfengissölunni og á því með eðlilegum hætti að sjá um þær ráðstafanir til áfengisvarna, til lækninga og annars, sem af áfengissölunni leiðir. Í öðru lagi er þess að geta, að ríkissjóður hefur þegar í gæzluvistarsjóðnum verulegt handbært fé til þessara framkvæmda og að sá sjóður mun aukast verulega á næstu árum, þar sem 750 þús. kr. renna í hann árlega. Ég vænti þess, að þetta frv. fái góðar undirtektir hér í þinginu, og leyfi mér að leggja til, að því verði vísað til 2. umr. og hv. heilbr.- og félmn.

Flm,. (Gísli Guðmundsson): Herra forseti. Í frv. því, sem hér liggur fyrir og ég hef leyft mér að flytja, ásamt hv. 2. þm. N-M. og hv. þm. V-Ísf., felst það nýmæli, að komið verði á fót sérstakri stofnun til að annast byggingarlán til íbúðarhúsa í þorpum, sem hafa 1.000 íbúa, eða færri. Þau þorp eða kauptún í landinu, sem þessa íbúatölu hafa, munu vera rúmlega 50 samkv. upplýsingum, sem við flm. frv. höfum aflað okkur um það efni. Flest af þessum þorpum eru, eins og kunnugt er, á ströndum landsins, þ. e. a. s. sjávarþorp, en á síðustu árum hafa einnig verið byggð nokkur þorp fjarri sjó. Svo að segja öll þessi þorp eru jafnframt kauptún, enda oftast nefnd svo í lögum, og er því heiti haldið í frv. Íbúatala hinna einstöku þorpa, sem þetta frv. tekur til, er tilgreind í fskj. með grg. frv., á þskj. 76, samkv. upplýsingum hagstofunnar. Hún er nokkuð misjöfn, íbúatala þessara rúmlega 50 þorpa, allt frá 800 til 900 og niður í 50 til 60. En samtals er íbúatala þeirra nú, eða var við aðalmanntalið í árslok 1950, sem hér er lagt til grundvallar, 17–18 þús. Meðalíbúatala í þorpi hefur hins vegar verið á þeim tíma um hálft fjórða hundrað. Flest þessara þorpa hafa verið að byggjast upp smátt og smátt. Sum eru að vísu nokkuð gömul, gamlir verzlunarstaðir, en mjög mörg af þeim hafa eiginlega ekki verið þorp fyrr en á 19. eða jafnvel á 20. öld. Þau hafa verið að byggjast upp smátt og smátt á seinni tímum, gengið á ýmsu um íbúatöluna, stundum farið fjölgandi, stundum fækkað og á öðrum tímum staðið í stað, en yfirleitt mun það vera svo nokkuð víða, að til þessara þorpa hefur flutzt fólk úr sveitunum, fátækt fólk, sem skorti bústofn eða jarðnæði, og hefur þar á sínum tíma komið sér upp einhvers konar húsnæði af litlum efnum, en víða hefur því húsnæði, íbúðarhúsnæði í þorpum, verið mjög áfátt. Á þessu hafa að vísu orðið breytingar til batnaðar í seinni tíð, eins og mörgu öðru hér á landi, en það er þó svo, að þorpin eða kauptúnin hafa í raun og veru lítinn aðgang að lánsstofnunum, þar sem hægt sé að fá lán til íbúðarhúsabygginga. Það hafa að vísu verið starfandi ýmsar lánsstofnanir, sem veitt hafa lán til bygginga, svo sem Veðdeild Landsbankans, Byggingarsjóður verkamanna og nú síðast lánadeild smáíbúðarhúsa, svo að nokkuð sé nefnt, en ég held, að það sé ekki rangt með farið, að lánsfé þessara stofnana hafi aðallega gengið til kaupstaðanna; íbúar kauptúnanna eða þorpanna hafi hér fremur lítils góðs af notið. Það er skoðun okkar flm. þessa frv., að helzta ráðið til þess, að hér verði breyting á til batnaðar fyrir það fólk, sem þarna á hlut að máli, íbúa kauptúnanna eða þorpanna, sé að koma upp sérstakri byggingarlánastofnun fyrir íbúðir á þessum stöðum. Við hugsum okkur, að þessari stofnun yrði komið upp samkv. því, sem í frv. segir, til bráðabirgða með því að ríkissjóður lánaði byggingarsjóðnum nokkra upphæð, sem hér er til tekin 5 millj. kr. og yrði eins konar stofnfé sjóðsins, enda þótt gert sé ráð fyrir, að það endurgreiðist. Síðan veitti ríkissjóður ábyrgð fyrir lánum, sem byggingarsjóðurinn kynni að taka til starfsemi sinnar. Þessi starfsemi, sem hér er gert ráð fyrir, lán til íbúða í þorpum, er nokkuð sérstök, hefur ekki verið til áður sem sérstök starfsemi, og við gerum ráð fyrir því, að það mundi smátt og smátt sýna sig, er sjóðurinn færi að starfa, hverjar aðferðir væru heppilegastar, bæði við útlánastarfsemina sjálfa og eins til þess að afla sjóðnum fjár. Út í það er hér ekki lengra farið í frv., en ætlazt til þess, að sú starfsemi, sem hér er gert ráð fyrir að koma á fót, þróist smátt og smátt eftir aðstæðum. Það er gert ráð fyrir því í frv., að sjóður þessi verði í vörzlu félmrn. og að það annist bókhald hans og fjárreiður. Hins vegar sé sérstök stjórn fyrir sjóðinn, sem hafi með höndum að segja fyrir um, hvernig starfseminni skuli hagað, þó að félmrn. annist framkvæmdina. Hér er gert ráð fyrir því, að formaður sjóðsstjórnarinnar sé skrifstofustjóri félmrn., en auk hans séu í stjórninni tveir menn, sem kosnir séu af Alþ. Í 6. gr. frv. er ákvæði um lánskjör. Þau eru þar sniðin að miklu leyti eftir lánskjörum í lánadeild smáíbúðarhúsa, samkv. l. frá síðasta þingi. Í l. um lánadeild smáíbúðarhúsa er gert ráð fyrir, að sú deild veiti aðeins lán með 2. veðrétti í húsum. Hér er gert ráð fyrir, að um geti verið að ræða annaðhvort lán með 1. veðrétti eða lán með 2. veðrétti, og mundi það fara nokkuð eftir reynslu, hvort almennara yrði. En um það, hvað 1. og 2. veðréttar lán samtals megi nema miklum hluta af kostnaðarverði, er farið eftir ákvæðum l. um lánadeild smáíbúðarhúsa. Ég skal ekki rekja efni frv. öllu nánar en ég nú hef gert. Það er með vilja gert að kveða ekki nákvæmlega á um ýmislegt í þessari lánastarfsemi, og höfum við flm. talið, að það væri heppilegra, af því að hér er um nýmæli að ræða, sem ekki hefur hlotið mikinn undirbúning, að slíkt yrði ákveðið með reglugerð, sem ráðh. setti, og svo með þeim starfsreglum, sem stjórn sjóðsins væntanlega setti sér smátt og smátt síðar. Ég ætla, að ýmis rök séu til þess, að þjóðfélagið ætti að gefa hinum fámennu kauptúnum og þorpum meiri gaum, en gert hefur verið til þessa. Fólk, sem af einhverjum ástæðum hverfur úr sveitunum, leggur oft leið sína til þorpanna í fyrsta áfanga, en margt af því hverfur þaðan aftur eftir skamma dvöl til hinna stóru kaupstaða, m. a. vegna þess, að viðunandi íbúðarhúsnæði skortir í þorpunum. En þar með hefur það að fullu yfirgefið hérað sitt og æskustöðvar og á þá yfirleitt ekki afturkvæmt. Hins vegar er það svo, að í þorpum og kauptúnum eru víða mjög sæmileg afkomuskilyrði, í sjávarþorpunum bæði til sjós og lands, og vel má ætla það, að þau skilyrði fari heldur batnandi, ef sá árangur verður af stækkun landhelginnar, sem margir hafa gert sér vonir um. Ég vildi mega vænta þess fyrir hönd okkar flm., að þessu frv., sem er algert nýmæli og eins og ég sagði e. t. v. ekki svo rækilega undirbúið sem skyldi, verði tekið með velvild og skilningi í þeirri nefnd, sem nú væntanlega fjallar um það, og síðar af hv. deild. Það getur orkað nokkuð tvímælis, til hvaða nefndar ætti að vísa frv. Það gæti átt heima í hv. fjhn., og það gæti einnig átt heima í hv. heilbr.- og félmn., ekki sízt af því, að það er beint gert ráð fyrir því, að félmrn. annist störf fyrir sjóðinn. Ég vil leggja til, að frv. verði vísað til hv. félmn. að lokinni þessari umr.



Herra forseti. Ég vildi aðeins lýsa því yfir við þessa 1. umr. málsins, að ég tel, að frv. það, sem hér liggur fyrir, sé mjög virðingarverð tilraun til að leysa eitt af meiri háttar vandamálum, sem nú eru uppi í þjóðfélaginu, sem er bygging hæfra og ódýrra húsa fyrir þá menn, sem búa við húsnæðisskort. Ég get þess vegna fyrir mitt leyti fagnað framkomu þessa frv. og vænti þess, að þetta Alþ. afgreiði það nú, jafnvel þó að þurfi að taka til athugunar væntanlega einhverjar breytingar á sjálfu frv. Ég geri ráð fyrir því, að með þessu móti, ef frv. yrði samþykkt í líkri mynd og það liggur nú fyrir, mundi dálítið létta á byggingarsjóði verkamanna, sem starfað hefur frá 1930, en hann hefur því miður ekki nándar nærri getað fullnægt þeirri miklu þörf fyrir nýtt og ódýrt og hentugt húsnæði, sem er alls staðar fyrir hendi, bæði í kauptúnum og kaupstöðum, eða a. m. k. á flestum stöðum. Ég hef að vísu ekki athugað og ekki fengið upplýsingar hjá starfsmanni byggingarsjóðs verkamanna, hversu mörg þau þorp. sem hér eru talin upp á fskj. í sambandi við þetta frv., hafa notið lána frá byggingarsjóði verkamanna, en eftir mínu minni sem eins af stjórnendum byggingarsjóðsins telst mér til, að það muni nú vera ¼–¾ af þeim þorpum, sem hér eru upp talin, sem hafa hlotið einhver lán til byggingar verkamannabústaða, að vísu flest þeirra ekki til margra íbúða og ekki mikið á hvern stað. Það mundi því vissulega létta á byggingarsjóði verkamanna, og er þess brýn þörf. Hitt er svo annað mál, hvort ekki þyrfti að athuga í sambandi við þetta frv. að setja það í ákveðnari tengsl við byggingar verkamannabústaða og byggingarsjóðinn heldur en þarna er gert í frv., því að þar finnst mér fulllosaralega um búið. Annars vegar er talað um það, að þorpin njóti eftir sem áður möguleika til þess að fá lán úr byggingarsjóði verkamanna, en hins vegar er í niðurlagi 9. gr. frv. gert ráð fyrir, að ef lagt verður það gjald á hreppsfélögin, sem heimilað er í 9. gr., þá eigi að greiða hreppunum eða þorpunum til baka þau framlög, sem þau kynnu að hafa innt af höndum til byggingarsjóðs verkamanna. Er það talsvert vafasamt, að það geti orðið, a. m. k. meðal þeirra þorpa, sem fengið hafa lán úr byggingarsjóði verkamanna, að þau ættu þá að fá endurgreitt úr byggingarsjóðnum það framlag, sem þau hefðu til hans greitt, sem kynni að vera mun minna en það lánsfé, sem þau hafa fengið til byggingar verkamannabústaða. En þetta er allt til athugunar. Svo hefði ég kosið fyrir mitt leyti líka, að skýrari og fyllri ákvæði hefðu verið í 5. gr. frv. um þessar fyrirhuguðu byggingar. Þar er talað um að lána fé efnalitlum mönnum og þá einkum fjölskyldumönnum í kauptúnum til eigin nota. Það eru engar reglur um það, hverja telja eigi efnalitla o. s. frv., en að vísu er gert ráð fyrir í frv., að sett verði reglugerð, sem útfylli það, sem á vantar í lögunum. En ég hefði þó talið réttara að athuga, hvort ekki væri rétt að hafa fyllri ákvæði varðandi ýmis atriði í 5. gr. frv. Þar er verið að tala um íbúðir til eigin nota, og það er ekki talað um stærð húsanna heldur. Að mínu viti þyrfti að koma til athugunar um stærð húsanna, líkt og er um verkamannabústaðina, því að þar eru nokkur ákvæði, og einnig í löggjöfinni sem gildir um fyrirgreiðslu við byggingu smáíbúða. - Þá er ekki talað um það heldur í 5. gr., sem kæmi líka til athugunar, hvort ekki væru leyfðar sambyggingar, jafnvel í smáfélögum eða samtökum manna innan þorpanna, sem féllu þó undir þessi ákvæði í frv., þannig að þau gætu notið lána úr þeim fyrirhugaða sjóði, sem gert er ráð fyrir eftir frv. að stofnað sé til. En þetta eru allt aukaatriði frá mínu sjónarmiði. Hitt er aðalatriðið, sem ég fyrir mitt leyti vildi lýsa samþykki við, og það er að gera frekari tilraun, en gert hefur verið til þessa til að leysa húsnæðisvandamálin, sérstaklega í þéttbýlinu, í kaupstöðum og kauptúnum. Ég veit, að það eru húsnæðisvandamál líka í dreifbýlinu, í sveitunum, en það er önnur löggjöf og aðrar reglur, sem um það gilda, aðrar lánsfjárútveganir, sem verið er nú eiginlega frá hverju ári til annars að greiða fyrir að gætu orðið meiri og notadrýgri. Það er sem sagt þetta höfuðatriði, að hér er verið að mínu viti að gera virðingarverða tilraun til þess að greiða fyrir byggingum umkomulítilla manna í kauptúnunum, og ég vil mjög taka undir það með hv. þm. N-Þ., að það er kannske of lítill gaumur gefinn og of lítið gert að því að gera möguleikana fyrir þá, sem flutzt hafa í þorpin í kringum strendur landsins, þannig, að þeir væru ekki svo aumir, að fólkið þyrfti af þeim ástæðum að flýja þaðan. Sums staðar eru verstöðvarnar, sem bundnar eru við þorpin, einhverjar beztu verstöðvar hér á landi, og það er sannarlega þess vert, að athugað sé, hvort almannavaldið getur ekki á einhvern hátt greitt fyrir því, að fólkið geti setzt að í þorpunum og lifað þar því lífi, sem er því sæmandi. Ég vildi sem sagt lýsa ánægju minni yfir framkomu þessa frv. og heita hugmyndinni stuðningi Alþfl., og þar sem þetta frv. er flutt af áhrifamönnum í öðrum stjórnarflokknum og ég geri jafnvel ráð fyrir, að stjórnarandstaðan muni vera fylgjandi hugmyndinni, þá vona ég, að ekki muni á skorta um, að þessi löggjöf geti náð fram að ganga á þinginu. Ég get f. h. Alþfl. heitið þessu frv. meðmælum og vinsamlegum stuðningi, og þá vænti ég, að svo fari sem hv. 1. flm. mæltist til, að þetta frv. nái fram að ganga á Alþingi og að þeir virðulegu fulltrúar úr öðrum stjórnarflokknum, sem það flytja, hafi þar líka stuðning síns eigin flokks og þá væntanlega samherjanna líka, sem standa að núverandi ríkisstj., þar sem ég geri ráð fyrir því, að samkomulag á milli stjórnarflokkanna sé svo gott, að annar geti þá sannfært hinn, ef eitthvað skortir á fullan skilning eða velvilja. Þegar ekki stendur á stjórnarandstöðunni, þá mætti ætla, að stjórnarflokkarnir gætu komið slíku máli heilu í höfn.