Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. meiri hl. (Magnús Torfason) Eins og nefndarálitið ber með sjer hefir nefndin, sem um málið fjallaði, klofnað. Meiri hlutinn leggur til, að frumvarpið verði samþykt, en minni hlutinn vill ekki samþykkja það að svo stöddu, sakir þess, að meðmæli sýslunefndar með sameiningunni vanti. Þessari mótbáru tel jeg rækilega svarað í nefndaráliti meiri hlutans, og þarf því eigi að fara um hana fleirum orðum að þessu sinni. Meiri hlutinn leggur til, að 3. gr. falli niður. Hún var að eins sett í frv. til varúðar, en hennar þurfti ekki með, með því að hún var sjálfsögð að lögum. Öll nefndin var sammála um, að þessi grein væri óþörf, og að það nægði að geta þess í framsögunni, að sú regla, sem þar væri tekin fram, ætli að gilda. Jeg finn ekki ástæðu til að rekja málið nánar við þessa umræðu. En jeg vil þó minnast á eitt sjerstakt atriði, sem olli því, að Ísafjarðarkaupstaður sóttist eftir Eyrarhreppi. Svo er sem sje mál með vexti, að landkostir eru mjög litlir á Ísafirði. En bænum er þó nauðsyn á, að hafa næga mjólk. Á því er þó mikill brestur. Bærinn verður þess vegna að hafa frjálsar hendur um næga aukningu á mjólkinni. Og þó er það eitt ekki nóg. Hann verður líka að hafa tök á að geta sjeð fyrir því, að mjólkin verði sæmilega góð til nautnar. En kaupstaðurinn hefir engin umráð þessa sem stendur. Umdæmi bæjarins nær ekki til mjólkurframleiðendanna. Vjer getum að eins sett reglur um meðferð á mjólkinni í sjálfum kaupstaðnum. Þessir annmarkar skaða að vísu ekki mjög þar, sem mjólkin er nóg, en þeir eru afarbagalegir þeim, sem litla mjólk hafa. Nú orðið neita bændur að flytja mjólkina til bæjarins og segja: „Viljið þið ekki gera svo vel að sækja hana til okkar“. Undir þetta verðum vjer að beygja oss, hvernig sem frá mjólkinni er gengið. Og vjer getum ekkert eftirlit haft með hreinlæti á mjólkinni. Eitt er það, sem mjög hefir loðað við Ísafjarðarkaupstað. En það er barnadauði. Hann hefir verið hreint og beint afskaplegur. Reyndar hefir dregið töluvert úr honum nú á síðari árum, fyrir góðar og gegnar ráðstafanir landlæknis. En hann er samt enn þá meiri á Ísafirði en víðast hvar annarsstaðar. Og því meiri hörgull sem verður á mjólkinni, því meiri verður barnadauðinn. En mjólkurskorturinn verður ekki bættur á annan hátt en með sameiningu Eyrarhrepps og kaupstaðarins. Það má ganga að því vísu, að Ísafjarðarkaupstaður nái miklum þroska eftir ófriðinn, og því meiri verður mjólkurþörfin. Jeg skal ekki færa fleiri ástæður, máli mínu til sönnunar, að þessu sinni, en geymi mjer það, ef síðar skyldi verða þörf. Þó get jeg ekki stilt mig um, að benda hv. deild á það, að Ísafjarðarkaupstaður á kröfu til að fá uppbót á því, sem við hann hefir verið misgert. Fyrir fám árum voru tvær kirkjujarðir seldar frá honum, gegn einróma mótmælum bæjarfjelagsins. önnur þeirra var ágætlega fallin til kúabús. Þetta var að vísu ekki þinginu að kenna, heldur þáverandi stjórn. Þessar jarðir mundi bærinn hafa getað notfært sjer, ef þær hefðu ekki verið seldar. En úr því að þær hafa gengið bænum úr greipum, þá eru ekki önnur ráð til þess að ná þeim aftur en að bærinn nái hreppnum, sem þær eru í, undir sitt umdæmi. Að lokum skal jeg geta þess, að jeg er því samþykkur, að málið verði ekki afgreitt í Nd., fyr en fulltrúi sýslunnar hefir tekið sæti á þingi.

Frsm. minni hl. (Hannes Hafstein) Jeg hefi skrifað undir nefndarálitið með fyrirvara. Jeg get ekki verið samþykkur meiri hlutanum um það, að frv. verði samþykt að svo komnu máli. Það er fullkomlega næg ástæða fyrir því, að frv. verði ekki látið fara lengra, að sýslunefndin hefir ekki látið álit sitt uppi um sameininguna. Þegar á að taka stóran hrepp og leggja hann undir annað umdæmi, þurfa báðir aðiljar að láta í ljós vilja sinn á þeirri ráðstöfun. Það er mál, sem tveimur kemur við. Jeg skal ekki segja neitt um það, hverjar tillögur sýslunefndarinnar kunni að verða. En hingað til hafa að eins tveir nefndarmanna viljað veita sameiningunni fylgi sitt. Fyrir utan þessar ástæður er þess að gæta, að málsvari Norður-Ísafjarðarsýslu er nú ekki lengur til svara. En hann hafði mjög ákveðnar skoðanir í þessu máli, og var eindregið á móti breytingunni. Jeg álít því, að það sje ekki hyggilegt af hv. deild, að samþykkja frumvarpið að svo stöddu. Og jeg vil leyfa mjer að leggja það til, að málinu sje vísað frá með svo hljóðandi rökstuddri dagskrá: Með því að sýslunefndin í Norður-Ísafjarðarsýslu, sem með frumvarpi þessu er farið fram á að skerða, hefir enn ekki látið uppi tillögur sínar, og kjördæmið er sem stendur þingmannslaust, telur deildin ekki rjett, að mál þetta gangi lengra að svo stöddu, og tekur fyrir næsta mál á dagskrá.

Guðjón Guðlaugsson Skoðanir mínar á þessu máli hafa ekki breyst mikið síðan við 1. umr. Jeg var þá þeirrar skoðunar, að frumvarpið væri ekki þannig vaxið, að það bæri að samþykkja, heldur taldi jeg rjettast að fella það þá þegar. Og úr því að jeg hafði þessa skoðun þá, vil jeg einnig nú, að málið sje sem fyrst úr sögunni. Mjer er reyndar meinlaust, að málinu sje vísað frá með rökstuddri dagskrá. En jeg álít samt, að ekki beri að sýna því slíka vægð. Í fyrsta lagi vil jeg gera þá athugasemd sem nauðsynlega, að kjördæmið, sem hreppurinn liggur í, er nú þingmannslaust. Og jeg skal geta þess enn fremur, að þingmaðurinn (Sk. Th.) bað mig að gera alt það, sem jeg gæti, til þess, að frumvarpið fjelli alveg úr sögunni. Hann var stórlega mótfallinn sameiningunni. Áleit hana engum að gagni, en sýslunni til skaða og skapraunar. Í öðru lagi er það, að nú hafa bæst þrjár áskoranir við þær þrjár, sem fyrir voru við 1. umr. málsins, um að frumvarpið verði felt. Ein áskorunin er undirskrifuð af 80 manns úr hlutaðeigandi hreppi. Þeir skora allir á þingið að samþykkja ekki frumvarpið, en fara hins vegar fram á, að Eyrarhreppi verði skift í 2 hreppa, alveg gagnstætt við frumvarpið. Nú hafa þess vegna allir hrepparnir kringum Djúpið sent áskorun, nema að eins einn. Jeg hefi því miður eigi haft enn tækifæri til að kynna mjer skjölin, og man því ekki glögt undirskrifendafjöldann. En hrepparnir eru 6 að tölu, Nauteyrarhreppur, Ögurhreppur, Snæfjallahreppur, Súðavíkurhreppur, Reykjarfjarðarhreppur og Eyrarhreppur. Þeir leggjast allir eindregið á móti sameiningunni og skora á þingið, að samþykkja alls ekki frumvarpið. Þetta finst mjer alt annað en bending um, að sameiningin sje nauðsynleg. Mjer finst þinginu vera stór vansæmd að samþykkja frv., þvert ofan í áskoranirnar. Og jeg get ekki sjeð, að hjer sje um annað að gera en að fella frv. Hv. 1. landsk.þm. (H. H.) gat þess, að sýslunefndin hefði skifst í tvo flokka um þetta mál. En síðar sameinaði hún sig í stórkostlegum meiri hluta um að fresta málinu. Það er því í rauninni alt mótmæli gegn frv. Það eru frekar mótmæli frá sýslunefndinni gegn því, að frv. sje gert að lögum, þar sem hún frestar málinu, og því er mótmælt af 3 af 7 hreppsnefndarmönnum Eyrarhrepps. En það væri nú ekki svo mikið, ef það væri eindreginn vilji Ísfirðinga, að þetta frv. gengi fram, en mjer er það ósköp vel kunnugt, að svo er ekki, því að jeg var á Ísafirði, er málið var í undirbúningi þar. Það skifti tugum manna á Ísafirði, er fóru fram á, að jeg stuðlaði að því, að þetta frv. fengi ekki fram að ganga. Allir vildu þeir gjarnan fá jarðirnar inni í Skutilsfirði, en sumir álitu það einkis virði, jafnvel heimsku, að vera að berjast við að ná í Hnífsdal og Arnardal. Það má því segja, að frv. þessu sje mótmælt frá öllum málsaðiljum nema Ísafjarðarðarkaupstað, og þaðan hafa engin meðmæli komið fram með því, nema frá bæjarstjórninni. Annarsstaðar frá hefir, að því er mjer er kunnugt, ekki komið fram nein beiðni um að styðja frv. Bending er það og, um að ekki sje sem heppilegast að samþykkja frv., að sá maður, sem kunnugastur er þar, að undanskildum háttv.flm. (M. T.), leggur einmitt á móti málinu. En rnjer skilst svo, sem hv.flm. (M. T.) sje talsvert „interesseraður“ í málinu, og svo er það í öðru lagi, að jeg hygg, að hann líti svo skrítilega á málið í mörgum atriðum, að það verði úr því nokkurskonar misskilningur. Sem dæmi þess skal jeg minnast á það, sem háttv.flm. (M. T.) var að minnast á, að þar væri gott sauðland, mjólkurland, beitarland o. fl.  (M. T.: Jeg sagði ekki sauðland)  . Ef þm. hefir ekki svo mælt, skal jeg bæta því við, því að þar er gott sauðland. En hvað kemur þetta í raun og veru málinu við? Þeir, sem eiga jarðirnar þar í kring, búa á þeim eftir sem áður, og það er ekki unt að kúga þá til að selja mjólk til Ísafjarðarkaupstaðar, og það hefir engin áhrif á það, í hvaða sveitarfjelagi þeir eru. Það sjá því allir, að ummæli þingmannsins (M.T.) um mjólk voru hjegóminn einber, þótt þau hins vegar að sumu leyti, t. d. um nauðsyn mjólkur, væru rjett. Sama er að segja um beitarlandið. Jarðeigendur geta afgirt lönd sín og bannað öðrum að beita þau. Það getur enginn bannað. Þetta kemur því heldur ekkert málinu við. Þá sagði háttv.flm. (M. T.), að ef frv. næði fram að ganga, þá mundi mjólkin aukast í Ísafjarðarkaupstað. Jeg býst nú við því, að þótt svo yrði, þá mundi Ísafjörður fá lítið af mjólk úr Hnífsdal, sem er stærðar sjóþorp með tveimur verslunum og mikilli útgerð. Nei - mjólkurskorturinn á Ísafirði batnar ekki við þetta, en það er ekki nema eðlilegt, að Ísfirðingar vilji fá yfirráð yfir jörðunum inni í Skutilsfirði. Það er aðalatriðið, að Ísafjörður gæti fengið þær jarðir keyptar, og ósk um það er í alla staði rjettmæt, því að þá fær bærinn yfirráð yfir jörðunum, en þau fær hann ekki með sameiningunni einni. Slíkt frv. lá hjer fyrir í háttv. deild, þar sem bærinn fjekk keyptan hluta úr jörðinni Tungu. Það var rjetta leiðin, enda hefir hv. deild samþykt það fyrir sitt leyti. Þá vil jeg minnast á nál. meiri hl. - Það er hreinasta gersemi. Þar segir svo: „Í sveitarstjórnarlöggjöf vorri hefir sú stefna orðið æ ríkari með ári hverju, að láta hjeruðin ráða sem mestu um mál sín, án íhlutunar löggjafarvaldsins . . Er það að láta hjeruðin ráða sem mestu um mál sín, þegar tekið er beint fram fyrir hendur þeirra, gegn öllum mótmælum, sem fram geta komið. Þetta er ástæða, sem jeg held að hefði verið rjett, ef minni hluti nefndarinnar hefði viljað segja nokkuð um málið, því að það styður hans mál, en alls ekki meiri hlutans. Jeg fæ ekki skilið það, sem sagt er í nál. meiri hl. að Norður-Ísafjarðars. hafi jafnvel hag af því að missa einhvern stærsta og besta hreppinn úr sýslufjelaginu, en um þetta segir svo í nefndarálitinu: „Þvert á móti er Norðursýslunni verulegt hagræði að því að losna við öll útgjöld til sýsluvegarins frá Ísafirði og vestur á Breiðdalsheiði.“ Jeg skil ekki þessa ástæðu, og mjer finst þar fylgja böggull skammrifi. Ef sýslufjelagið losnar við þessa vegagerð, þá missir það og af tekjunum, og jeg veit ekki, hvort betur má sín. Og eitthvað kynduglega er málið meðhöndlað af meiri hluta nefndarinnar. Jeg fæ ekki skilið, eftir hvaða lögum Ísafjörður er skyldur til að kosta vegi í öðrum hreppum, og ekki er það ætlunin að leggja Bolungavík eða Hólshrepp undir Ísafjörð, svo að sýslan verður eftir sem áður að kosta heiðarveginn. Það er mjög dýrmæt og mikilvæg upplýsing um það í nefndarálitinu, að bærinn standi í miðri sveit - jeg tók það raunar fram um daginn við 1. umr. - svo að hvergi sje lengra en 5 kílómetrar. 5 kílómetrar á hvern veg, og strandlengja kaupstaðarins nú, 1-2 km., verður því 11-12 km., sem þessi útkjálkakaupstaður á að ná yfir. Hann fer að slaga hátt upp í Lundúnaborg á lengdina, þótt breiddin verði ekki eins. Þetta hefir sjálfsagt átt að vera til að styðja fremur málstað meiri hl., en mjer finst, að hún hefði heldur átt að koma frá minni hlutanum, og þess vegna lek jeg hana upp. Jeg hefi svo ekki meira að segja um þetta mál. Málið er ekki svo mikilsvert að rjett sje að gera því hátt undir höfði. Mjer finst það liggja beinast við að fella frv. strax, Málið snertir marga, og flestir af þeim óska þess, að það verði felt. Það sýna þessi mörgu og margvíslegu mótmæli.

Kristinn Daníelsson Jeg hefi skrifað undir álit meiri hluta nefndarinnar, og vil jeg láta fylgja því áliti nokkur orð, þótt það sje ef til vill óþarfi, og jeg viðurkenni, að það sje góð og gild regla, að frsm. einn útskýri málið fyrir nefndina. En aðstaða hv.frsm. meiri hl. (M. T.) í þessu máli er nokkuð sjerstök, þar sem hann er bæjarfógeti í kaupstað þeim, sem hjer ræðir um, svo að það getur litið svo út, enda ekki trútt um, að því hafi verið að honum beint, að hann sje hlutdrægur í málinu. Það ætti raunar að vera útilokað, því að hann er líka yfirmaður þessa hrepps, og ber því að gæta hagsmuna hans, ekki síður en annara sveitarfjelaga í umdæmi sínu. Það má líka minna á það, hversu mikið mörg bæjarfjelög og kauptún eiga upp að unna ötulum yfirmönnum, er láta sjer ant um hag þeirra. Hjer sitja eflaust margir menn, er skilja til fulls áhuga frsm. meiri hl. (M. T.) á að gagna stað sínum, svo sem fremst er kostur á. Það er álitamál, hversu mikinn hagnað Eyrarhreppur hefir af sameiningunni, en að minsta kosti hygg jeg, að margir okkar mæli með því, enda eru þess dæmi annarsstaðar frá, að það hefir reynst gott fyrir lítið sveitarfjelag að sameinast öflugu kaupstaðarfjelagi. Og allur vafi í þessu efni ætti að hverfa, þegar á það er litið, hversu mikið fylgi þetta hefir haft í báðum þessum sveitarfjelögum. Og ekki efa jeg, að þótt þetta mál verði tafið nú, þá komi það til þingsins aftur og aftur, uns það verður samþykt. Á það bendir reynslan ótvírætt. Jeg sje ekki, að það geti verið nema ein ástæða, sem geri það rjettmætt að tefja málið á þessu þingi. Og það er, að hv. Alþingi dragi í efa, að óskir þær, er komið hafa fram um sameininguna, sjeu alvarlega meintar. En jeg sje ekki, að það sje nein ástæða til að ætla, að svo sje. Mótþrói sá, sem er á móti þessu frv., er aðallega úr 3 áttum. Í fyrsta lagi úr þeirri átt, sem í raun og veru er fyrir utan aðilja þessa máls. Úr þeirri átt finst mjer vera rjett að telja kapp það, er hv. 4. landsk.þm. (G. G.) leggur á að fella málið; virðist það allóeðlilegt, þar sem hann vill forða frá sameiningu tveimur sveitarfjelögum, sem sjálf vilja sameinast. Í öðru lagi mótspyrna frá hreppnum. Það er æfinlega svo, þegar slíkt mál sem þetta er á baugi, að fáeinir bæir, eða eitthvert lítið bygðarhverfi, verða á móti því, t. d. ef sameina á tvær sóknir. Og þetta getur verið alt eins, þótt það sje mjög almennur vilji allra annara, að breytingin komist á. Hjer er það líka svo, að slíkur mótþrói er í þessu máli, þótt mjer virðist ekki kveða mikið að honum. Það lítur svo út, sem eitt bygðarhverfi sje á móti því, og það er einmitt sá hluti hreppsins sem óeðlilegast er að sje á móti því. Vitaskuld er það, að atkvæði hreppsnefndarinnar hafa fallið svo, að þar urðu þrír á móti þrem, svo að atkvæði oddvita skar þar, lögum samkvæmt, úr. En þess ber að gæta, að einn hreppsnefndarmaðurinn hefir ekki greitt atkvæði í málinu, og það sýnir, að hann hefir ekki treyst sjer til að vera á móti því - ekki treyst sjer til að ganga í lið með þeim, sem voru á móti málinu, en hitt er miklu meira um vert, að mikill meiri hluti atkvæðisbærra manna á fundi, er haldinn var um þetta mál, var með sameiningunni. Og það var fjölmennur fundur, en það er sjaldgæft, að fundir sjeu mjög fjölmennir, nema um sjerstök áhugamál manna sje að ræða. Þriðja áttin, sem mótþróinn kemur frá, er sýslunefndin. Jeg vil strax taka það fram, að álit sýslunefndarinnar getur ekki verið bindandi fyrir löggjafarvaldið. Það á að leita álits sýslunefnda þegar umboðsvaldið á í hlut, en álit sýslunefnda getur ekki bundið löggjafarvaldið, nema það væri þá ákveðið í stjórnarskránni. Það er ekki hægt að segja við löggjafarvaldið: Þú mátt ekki gera þetta nema sýslunefndin í N.-sýslu samþykki það, en það getur oft verið að þegar framkvæmdarvaldið telur sig verða að ganga frá máli, þá gerir löggjafarvaldið út um það. Það er alt annað hvað löggjafarvaldið telur hyggilegt fyrir sig að gera, hverjar upplýsingar það óskar að fá, áður en það afgreiðir málið. Það má ekki skilja svo, sem úrslit slíks máls í sýslunefnd þurfi að sjálfsögðu að vera hindrun fyrir framgangi málsins hjer á þinginu. En setjum nú svo, að hjer hefði átt að gilda hið sama og ef umboðsstjórnin hefði afgreitt málið, og því átt að leita álits sýslunefndarinnar; þá hefir það verið gert, þótt þess þyrfti vitanlega ekki, að því er kaupstaðinn snertir, sem gat leitað beint til þingsins. En framkoma sýslunefndarinnar virðist vera mjög undarleg. Þegar málið er borið undir hana, þá tekur hún þann kost að tefja málið og draga það á langinn, með því að fresta að láta uppi álit sitt. Af þessari framkomu virðist mjer það vera auðsætt, að hún treystist ekki til að vera á móti málinu. Því að ef svo hefði verið, þá hefði hún ekki þurft neitt að kynoka sjer við að láta það álit sitt í ljós. Mjer finst því, að þingið þurfi alls ekki að vera bundið við gerðir sýslunefndarinnar. Þá er það mjög kynlegt, að sýslunefndin skuli vísa þessu máli til allra hreppa í sýslunni, til atkvæðagreiðslu og umsagnar þar. Það gæti fyrst og fremst orðið langur dráttur á því, að allir hreppar við Ísafjarðardjúp hefðu greitt atkvæði um málið, og það er harla undarlegt, ef Inndjúpshreppar eiga að fara að verða forsjónarmenn fyrir Ísafjarðarkaupstað og Eyrarhrepp. Jeg verð að segja það, að þetta er allólíkt því, sem gerist annarsstaðar, þar sem jeg þekki til. Jeg skal taka dæmi, sem mjer er sjerstaklega vel kunnugt. Hafnarfjörður var tekinn frá Gullbringusýslu, feitasti biti hennar, án þess að sýslunefndin væri nokkru sinni að því spurð. Það var álitið eindregið löggjafarmál, datt engum annað í hug. Og í sama mund og Hafnarfjörður var gerður að sjerstöku bæjarfjelagi þá verður Keflavík, sem orðin var kauptún með meira en 300 manns, hreppsfjelag fyrir sig og er sameinað við hana Njarðvík og alla leið inn undir Vogastapa. Og vegalengdin er líklega álíka mikil og hjer hjá Ísfirðingum. Þetta mál var auðvitað fyrir sýslunefnd Gullbringusýslu, og sýslunefndin ljet í ljós, hvert tjón og söknuður henni væri að því að missa Keflavík og Njarðvík að miklu leyti, en alt um það ljet sýslunefndin það einróma í ljós, að þar sem sveitarfjelögin sæju hag sinn í þessu, þá dytti henni ekki í hug að standa í vegi fyrir þroska þeirra. Jeg tek þetta fram til athugunar. Jeg vil ekki, að hv. deild eða hv. Alþingi geri svo mikið úr mótþróa sýslunefndar Norður-Ísafjarðarsýslu, að málið sje felt. Til sýslunefndar á hjer ekkert annað að koma en það, er snertir fjárskifti við hreppinn. Það hefir verið minst á þá stefnu, að skifta sveitunum í sem minst sveitarfjelög. Það getur verið, að það eigi vel við, þegar um ólíka hagsmuni er að ræða innan sömu sveitarinnar. En hjer er alls ekki um það að ræða. Hagsmunir manna í þessum sveitarfjelögum eru að sjálfsögðu í mörgu svipaðir. Það er líka alveg satt, að oft hefir gefist vel að skifta stórum hreppum í sundur, en það er vitanlega ekki af þeirri ástæðu, að í raun og veru sje rjett að sundra kröftunum. En líka þekki jeg dæmi, þar sem jeg álít, að vel mundi gefast að sameina hreppa aftur, sem eitt sinn hafa verið aðgreindir. Aðalástæðuna hygg jeg vera, hversu sveitarstjórnirnar eru veikar. Við vitum, hvernig þeim er háttað. Menn fá ekkert fyrir þann starfa, en hafa talsvert mikið að gera. Þessu er alt annan veg farið með bæjarfjelögin. Þar er miklu meiri kostur á að hafa stjórnina sterka. Jeg hefi kastað fram þessum hugsunum, því að mig undrar, hversu stirðlega hefir verið í þetta mál tekið hjer í þessari hv. deild. Mjer finst alt mæla með því, að þingið taki vel í þetta, og sjálfsagt virðist, að þessi hv. deild láti það ganga áfram til hv. neðri deildar. Það væri ef til vill ástæða til þess, að málinu væri frestað, er þangað væri komið, meðan enginn fulltrúi er fyrir N.-Ísf., enda þótt jeg sjái ekki, að hagsmunir sýslunnar sjeu svo ríkir í þessu máli, að þess vegna sje þörf á sjerstökum fulltrúa fyrir hana. Norður-Ísafjarðarsýslu munar áreiðanlega minna um að missa Eyrarhrepp en Gullbringusýslu munaði um að missa Keflavík og Njarðvík, að jeg tali nú ekki um Hafnarfjörð. Ekki get jeg gert mikið úr vegagjaldinu, sem minst hefir verið á. Jeg skil ekki, að sýsluna geti munað svo mikið um það, að sæmilegt væri að fella málið fyrir þá sök. Yfirleitt mundi það skifta mjög litlu máli fyrir sýsluna, en það getur aftur á móti verið mikilsvert fyrir hreppinn og bæinn. Jeg leyfi mjer þess vegna að leggja það til, að málið fái að ganga í gegnum þessa hv. deild.

Frsm. meiri hl. (Magnús Torfason) Það hefir verið farið meira út í þetta mál en jeg hafði búist við. Nú er jafnvel svo langt gengið, að komin er tillaga fram um það að skapa því þegar aldur. Jeg verð þess vegna að fara um það nokkrum almennum orðum. Menn hafa minst á það, að meðmæli sýslunefndarinnar vanti, og sje það svo mikilsvert formspursmál, að fram hjá því verði ekki gengið. Jeg held, að jeg hafi getið þess þegar við 1. umr. málsins, að þegar mál þetta var borið undir sýslunefndina í Norður-Ísafjarðarsýslu, þá var einungis óskað eftir tillögum hennar um fjárskifti. En að öðru leyti var litið svo á, að ekki þyrfti að bera sjerstaklega undir hana, hvort skilnaðurinn skyldi komast á. Og þegar litið er á sveitarstjórnarlögin, verður sama uppi á teningnum. 1 72. gr. þessara laga segir svo: „Eigi skal neinu máli, er varðar einhverja sýslu sjerstaklega, til lykta ráðið fyr en álits sýslunefndar þar hefir verið leitað um það. Sýslunefnd má og að fyrra bragði senda stjórnarráðinu tillögur um hvað eina, er verða má sýslunni til gagns, eða til þess að afstýra hallæri“. Þetta, að stjórnarráðið er nefnt, sýnir, að hjer er að eins átt við þau mál, sem umboðsvaldið fjallar um. En það nær alls ekki til afskifta löggjafarvaldsins. Sama er að segja um 34. gr. Hún er að öllu leyti eins og 72. gr., nema að hreppsnefnd kemur þar stað sýslunefndar, og sýnir líka, að þar er átt við mál, sem stjórnarráðinu er ætlað að ráða til lykta. Þá er að lokum 2. gr. Hún hljóðar svo: „Sýslum má eigi fækka nje fjölga, nje heldur breyta takmörkum þeirra, nema með sjerstökum lögum“. Hjer er þetta beint gert að löggjafaratriði og ekki minst einu orði á íhlutun sýslunefnda um slík mál. Jeg hygg svo, að jeg þurfi ekki að svara hv. 1. landsk.þm. (H. H.) öðru en þessu, og sný mjer þá að hv. 4. landsk.þm. (G. G.). Jeg get ekki annað sagt en að jeg sje mjög hlessa á framkomu þess hv. þingmanns. Hafi hann ætlað að koma frv. fyrir kattarnef, þá er framkoma hans ærið undarleg. Það er ekki óskrítið, að maður norðan af Ströndum skuli leggja svo mikið kapp á þetta mál, þegar vitanlegt er, að hann er ókunnur öllum staðháttum, og hefir lítið kynt sjer málið. Hv. þingdeildarmenn hafa reyndar heyrt, að hann hafi átt að tala við dáinn þingmann, sem jeg hjelt annars að mundi fá að vera í friði á náfjölunum, og að þessi þm. (Sk. Th.) hafi átt að biðja hann að leggja á móti frv. Það er raunar ætíð hægt að vitna til dáinna manna, en úr því að á hann var minst, get jeg sagt frá því, að hann kveið því mjög, að málið kæmi til Nd Var það að vonum, því að afstaða hans var fjarri því að vera öfundsverð í þessu máli. Mig langar enn fremur til að minnast á nokkur smáatriði í ræðu hv. 4. landsk.þm. (G. G.), þó að naumast sje eyðandi miklum tíma í að svara þeim, ekki merkilegri en þau voru. Hann mintist meðal annars á það, að það hefði ekki neina þýðingu fyrir Ísafjörð að sameinast Eyrarhreppi, í því skyni, að fá þaðan mjólk til bæjarins. Þetta sýnir, að þessi hv. þingm. (G. G.) ber ekkert skyn á málið. Jeg benti einmitt á, að sameiningin væri nauðsynleg til þess að geta komið sameiginlegum heilbrigðisreglum á. En það er ekki unt, nema um sama lögsagnarumdæmi sje að ræða. Og jeg hygg, að hv. 4. landsk.þm. (G. G.) mundi ekki standa á móti öðru eins máli og þessu, ef um hans eigin sveitarfjelag væri að ræða. Einstakir menn verða sjaldan til þess að standa á móti almenningsálitinu í sinni eigin sveit, en utansveitarmönnum er það auðvitað hægur vandi. Þessi sami hv. þingm. (G. G.) taldi það vansæmd, ef þetta mál næði fram að ganga. Mjer er óskiljanlegt, að það sje meiri vansæmd en aðrar breytingar á takmörkum sveitarfjelaga. Öll slík mál hafa hingað til gengið umræðulaust í gegnum þingið. Svo var t. d. er Njarðvíkurhreppur, sem er 134 hndr., var sameinaður Keflavík, en þegar sameina á Eyrarhrepp, sem er lítið eitt stærri, einum höfuðkaupstað landsins, þá eru margar hendur á lofti móti því. Jeg sje ekki samræmið í þessu, og fæ yfirleitt ekki skilið, að það sje vansæmd fyrir þingið að halda áfram sinni eigin stefnu, sem hingað til hefir verið sú, að láta sveitarfjelögin sjálf ráða sem mest sínum eigin málum. Menn hafa verið að reyna að leggja sjerstaka áherslu á hagsmuni Norður-Ísafjarðarsýslu, sem í húfi væru, ef þetta mál næði að ganga fram. Sannleikurinn er sá, að ekki er um nein sammál að ræða, nema þau, sem Ísafjörður leggur einnig til. Seinasta sammálið voru sýsluvegirnir. Sjósamgöngur eru allar kostaðar af landssjóði, eins og líka er sjálfsagt. Hv. 4. landsk.þm. (G.G ) var að vitna til þess, að 1. landsk.þm. (H. H.) væri manna kunnugastur þar vestra, og væri því sjerstaklega mikið leggjandi upp úr hans dómi um þetta mál. Jeg hygg, að þetta muni ekki vera alls kostar rjett Hann var að vísu manna kunnugastur fyrir 13 árum, en nú er alt umbreytt. Kaupstaðurinn hefir þroskast stórkostlega síðan hv. 1. landsk.þm. (H. H.) var þar bæjarfógeti. Meðal annars hefir risið þar upp öflugur bifbátafloti, sem ekki var til þá. Og ekki mun ofsagt, þó að fullyrt sje, að Ísafjörður muni eiga einna fegursta framtíð fyrir sjer af öllum kaupstöðum landsins, því að nú er útlit fyrir, að síldveiði verði ekki stunduð minna þar en við Eyjafjörð, og vita allir, hversu stórkostlega þýðingu það hlýtur að hafa fyrir bæinn. Jeg get ekki að því gert, að mig furðar æði mikið á þessari umhyggju manna fyrir Eyrhreppingum, sem svo mjög hefir borið á í þessari háttv. deild. Það er talað um þá eins og þeir væru einhverjir aumingjar og ræflar, sem ekki vissu fótum sínum forráð. Þetta er algerður óþarfi. Eyrhreppingar eru margir mjög duglegir menn, sem hafa einmitt ágætt vit á því, er að fjármálum lýtur. Þetta minnir mig annars á það, að þegar þetta mál var fyrst á döfinni fyrir vestan, þá voru það einstöku Ísfirðingar, sem reyndu að róa Eyrhreppinga undan og telja þeim trú um með kjassi og klappi, að þetta væri sjerstakur skaði fyrir þá. Þetta er ærið skrítið atferli, svo að ekki sje kveðið harðara að orði, sjerstaklega þegar þess er gætt, að allir Ísfirðingar verða að kannast við, að þetta er sjerstakt þrifnaðarmál fyrir bæinn. Háttv. 4. landsk.þm. (G. G.) benti á það, að til þingsins væri komin áskorun frá 80 mönnum í Eyrarhreppi á móti sameiningunni. Þetta er alls ekki nein ný frjett; áskorun þessi var búin út 28. febr. í vetur, áður en nokkuð var farið að ræða málið opinberlega. Einn bóndi, - eini bóndinn í hreppnum, sem ekki hafði lífstíðarábúð á jörð sinni, heldur leigði frá ári til árs - reið um sveitina til þess að smala þessum undirskriftum, áður en menn voru farnir að átta sig á málinu. Jeg sje, að af þessum 80 mönnum eru 34 atkv. úr Arnardal, og eru ýmsir þeirra ekki kjósendur. Jeg get getið þess, að síðar fór þar fram leynileg atkvæðagreiðsla, og þá var að eins eitt atkvæði á móti sameiningunni. Það er þess vegna æði lítið mark takandi á þessari áskorun, enda mátti hún ekki sjást fyrir vestan, svo illa var hún til komin og svo einhuga var fylgi manna þá orðið með sameiningunni. Og jeg verð að halda því fram, að það sje nokkuð hart, ef Ísfirðingar og Eyrhreppingar fá ekki að ráða þessu áhugamáli sínu sjálfir. Og víst er um það, að ekki getur Eyrarhreppur beðið neitt tjón af þessu. Ísafjörður er best stæður allra kaupstaða landsins. Hann á eignir, sem nema um 150,000 krónum, þar af yfir 100,000 kr. í skærum skildingum, en skuldirnar eru einar 30,000 krónur. Allar framkvæmdir eru þar sjerstaklega ódýrar, sökum þess, hve bærinn er þjettbýll og vel settur. Það er þess vegna engin hætta á, að álögur verði þar þungar, nema ráðist verði í einhver stórkostleg framkvæmdafyrirtæki, en slíkt mundi ekki verða nema vissa væri fyrir góðum arði af þeim, og þá mundi Eyrarhreppur engu síður njóta hans en Ísafjörður sjálfur. Jeg vil svo enda mál mitt með því að benda á, að Ísafjörður á siðferðilega heimtingu á sameiningunni. Jarðir í Eyrarhreppi eru flestar harðbalajarðir, en Ísafjörður gerir þær að góðjörðum. Hann veitir sveitinni allan vöxt og viðgang. Þess vegna er ekki nema eðlilegt, að hann fái að njóta sveitarinnar, og ótækt er, að hún geti verið eins og þverslá fyrir lífsnauðsynjum bæjarins. Þarf ekki að minna á annað í þessu sambandi en rafveituna, sem Hnífsdælir og Ísfirðingar ætla að koma á hjá sjer, en ekkert getur orðið úr fyr en sameiningin er komin á. Jeg verð að kannast við það, að jeg skil ógerla, hvaða gagn á að hljótast af dagskránni, sem hjer er fram komin. Jeg skil ekki, hvað því veldur, að ekki má fara með þetta mál eins og önnur hjer í þinginu, og hvers vegna á að meina háttv.Nd. og þeim þingmönnum, sem þar sitja, að fjalla um málið. Mjer finst ástæðan því minni til þess, þegar jeg hefi beinlínis tekið það fram, að jeg óska ekki eftir, að málinu verði ráðið til lykta fyr en fulltrúi fyrir Norður-Ísafjarðarsýslu er kominn á þing. Ýmislegt var það fleira í ræðu háttv. 4. landsk.þm. (G. G.|, sem mátt hefði svara, en jeg ætla að sleppa að þessu sinni.

Guðjón Guðlaugsson Háttv. 2. þm. G.-K. (K. D.) tók það rjettilega fram, að þingið væri ekki bundið við umsögn sýslunefndarinnar um málið. En úr því að málið var borið undir sýslunefndina, þá er sjálfsagt að bíða eftir svari hennar. Hætt við, að tafsamt verði að ráða þannig vöxnu máli til lykta, þar er um fjárskifti er að ræða milli hreppsins og sýslunnar. Það er augljóst, að Norður-Ísafjarðarsýsla tapar miklum tekjum við skiftinguna. Hún missir sýslugjöld, öll gjöld hreppsins til almennra þarfa sýslufjelagsins. Til þess að ráða þessu máli til lykta þarf því umhugsun og er nauðsynlegt, að það sje borið undir alla hlutaðeigendur til íhugunar, en það eru einmitt allir hreppar sýslunnar, því að tekjur og gjöld sýslufjelagsins koma hverjum einstökum hreppi við. Ein af ástæðum háttv. 2. þm. G.-K. (K. D.) var harla lítilfjörleg, og veit jeg ekki, á hverju hann byggir hana. Hann var að gera greinarmun á 3 og 3. Kvað þau 3 atkv., sem greidd voru með sameiningunni, vega meira en hin 3, sem á móti henni voru, og sá hreppsnefndarmaður, sem hafði ekki kjark til að greiða atkv., hafi heldur stutt þann málstað með því að þegja. Þetta er mjer óskiljanlegur hugsunargangur. Það er eins og einhver dularfull fyrirbrigði hafi haft áhrif á hv.þm. (K.-D.). 3 atkv. á móti 3 finst mjer jafnt og maður, sem hvorki segir já nje nei, segir jafnmikið með og móti, segir alls ekki neitt. Háttv. þm. (K. D.) talar um fordæmi það, er gefið var þegar Hafnarfjörður fjekk kaupstaðarrjettindi. Það dæmi er alls ekki samsvarandi máli því, er nú ræðir um. Það er eðlilegt, að stór bær, sem myndast hefir innan sýslufjelags, sje tekinn út úr því, þegar gildar ástæður eru til þess. Hafnarfjörður þurfti að gera margt sem bær; hans áhugamál falla ekki saman við áhugamál sýslunnar. Honum ríður ekki á að gera sýsluvegi, heldur götur innan bæjarins, höfn og koma á raflýsingu. Var þess vegna ekki rjett að halda honum í sýslufjelaginu. Öðru máli er að gegna um Keflavík. Jeg er ekki kunnugur staðháttum þar syðra, og veit ekki, hvort nokkur óánægja var þar með sameininguna. En eitt skil jeg ekki, hvernig Keflavík og Njarðvík hafa komist með þessu út úr Gullbringu- og Kjósarsýslu. Mjer er ekki kunnugt um, að Keflavík sje orðin sjerstakt sýslufjelag. Mjer þætti gaman að heyra, hvað bæjarfógetinn í Keflavík hjeti. Háttv. þingm. Ísaf. (M. T.) tók í sama streng um það, að ekki þyrfti meðmæla sýslunefndar. Það er að vísu rjett, en það þyrfti að gefa henni tíma til að segja já eða nei, þar sem álits hennar var leitað. Hv. þm. (M. T.) þótti undarlegt, að jeg, sem er norðan af Ströndum, skyldi beita mjer á móti þessu máli.  (M. T.: Á þann hátt, sem háttv. þingm. hefir gert)  , Jeg er talsvert kunnugur á Ísafirði, jafnvel kunnugri þar en sumstaðar á Ströndum. Þar að auki er jeg landskjörinn þingmaður, og kjósendur inni við Djúpið eru fullkomlega eins mínir kjósendur og Strandamenn, og jeg engu síður þingmaður þeirra en hinna. Jeg er því mótfallinn, að hallað sje á veikari hlutaðeiganda, eins og hreppsfjelag gagnvart sýslufjelagi og sýslufjelag gagnvart sterku bæjarfjelagi. Jeg vona, að enginn hafi heyrt mig segja neitt til vansa hinum látna þingmanni (Sk. Th.), sem minst hefir verið á. Ekki er það til vansa, að hann var á móti frv., því að hann var frjáls sinna skoðana, sem aðrir. En það væri honum eigi til sæmdar, ef satt væri, sem háttv.þm. Ísaf. (M. T.) sagði, að hann hafi sagst kvíða fyrir því, að málið kæmi fyrir neðri deild, þar eð það væri svo mikið þrifamál. Skil eigi, að hann hefði kviðið fyrir því, ef þetta væri reglulega gott frv. En hann var gersamlega á móti frv., kveið alls ekki fyrir því og kallaði málið alls ekki neitt þrifamál.

Forseti: Jeg vil biðja háttv. þingmenn að blanda vorum látna þingbróður (Sk. Th.) ekki frekar inn í þetta mál.

Frsm. meiri hl. (Magnús Torfason) Að eins fáein orð, til þess að svara hv. 4. landsk.þm. (G. G.). Hv. þm. (G.G.) heldur því fram, að það sje skylda þingsins að bíða eftir svari sýslunefndarinnar. Jeg varð forviða á því, að nokkur þm. skyldi láta sjer slík orð um munn fara. Sýslunefndin var skyldug til þess að láta álit sitt strax í ljós, en þá skyldu sína afrækti hún. Hún sýndi þinginu lítilsvirðingu í því að draga að láta uppi álit sitt, þó að hún vissi, að málið mundi verða borið. fram á þingi. En sýslunefndin gerði það, sem hún átti ekki að gera. Hún vísaði málinu til hreppsnefndanna. Þetta er spónný aðferð og einkis nýt, nema ætlast hafi verið til, að hreppsnefndirnar biðu með að láta uppi álit sitt, svo að hægt væri að segja við þingið: Málinu verður ekki ráðið til lykta fyr en allar hreppsnefndirnar í Norður-Ísafjarðarsýslu hafa látið álit sitt í ljós, og yrði þess ef til vill lengi að bíða. Háttv. 4. landsk.þm. (G. G.) kvaðst kunnugur á Ísafirði. Jeg veit, að hann á þar kunningja. En jeg veit líka, hverra fulltrúi hann er á Ísafirði. Mótspyrnan gegn frv. kemur úr einni átt. Hún kemur frá einni útlendri selstöðuverslun, sem lítur svo á, að hún hafi tjón af sameiningunni, og berst því á móti henni. Þó gat hún ekki fengið meira fylgi en þetta. Annarsstaðar frá kom mótspyrnan ekki. Jeg vil leyfa mjer, að taka það fram, að jeg ætla mjer ekki að vansæma fjarverandi menn og allra síst látna, og þykist ekki hafa gert það. En úr því að hann (Sk. Th.) bar á góma, var það skylda mín, sem málsvara Ísafjarðar, að láta þess ekki ógetið, hvað við mig var sagt En auðskilið, að afstaða þm. gagnvart kjósendum sínum getur verið viðkvæm og svo mun hafa verið í þessu máli.

Frsm. minni hl. (Hannes Hafstein) Jeg skal ekki lengja umræðurnar mikið. Vil að eins taka fram eitt atriði, sem virðist hafa verið misskilið. Háttv. þm. Ísaf. (M. T.) talar um afstöðu sýslunefndarinnar í þessu máli eins og afstöðu hvers annars sveitarstjórnarvalds, og telur álit hennar óþarft í raun og veru. En þetta er misskilningur. Sýslunefndin er annar málsaðili, en ekki hreppsnefndin. Hreppurinn er að eins hluti af því, sem sýslunefndin á yfir að ráða, og á sýslunefndin að verja hagsmuni hans. Þetta mál snertir eldgamalt sýslufjelag, og þó að það snerti Eyrarhrepp, er það aðalatriðið, að breyta á mörg hundruð ára gömlu fyrirkomulagi. Þá er eðlilegt, að hlutaðeigandi yfirvöld láti uppi álit sitt Þau hafa beðið um að mega hugsa betur um málið, og þingið ætlar að fara að synja þess. Það álít jeg óverjandi. Hjer er verið að taka frá einu barninu og gefa öðru. Það er óþarfi að orðlengja þetta meir. Jeg held fast við það, að þingið geri rjettast að bíða með álit sitt, þangað til það fær að heyra, hvað hinn málsaðilinn hefir að segja. Því hefir verið haldið fram, að sjálfsagt væri að meina ekki neðri deild að láta uppi álit sitt. Það álít jeg rangt, álít það sama sem að svifta efri deild rjetti sínum. Jeg hygg, að það að láta neðri deild segja álit sitt um málið, sje hið sama sem að efri deild samþykki það, sem hún, ef til vill, hygði rangt. Hver þingmaður á rjett á, og hefir skyldu til að láta uppi álit sitt. Hugsanlegt er, að frv. verði samþykt í neðri deild, og ef þingdeildarmenn eru því mótfallnir, er ekki rjett að hleypa því þangað. Ef þessi deild er þeirrar skoðunar, að meina ekki sýslunefndinni að láta uppi álit sitt, vil jeg mælast til þess, að hún samþykki dagskrá þá, sem komin er fram, og láti málið eigi fara lengra.

Kristinn Daníelsson Jeg skal aðeins gera örfáar athugasemdir. Hv. 4. landsk.þm. (G.G.) kannaðist við það, að þingið væri ekki bundið við álit sýslunefndar, en kvað þó rjett að bíða eftir því. Jeg hafði ekki á móti því, að álit hennar væri fengið, en það væri oflangt gengið að bíða svo og svo lengi eptir þóknanlegu svari allra hreppsnefndanna, ef það er til skaða að draga málið. Háttv. þm. (G.G.) þótti óskýr hugsanagangur í því, sem jeg sagði um atkvæðin í hreppsnefndinni. Jeg tók það beint fram og lagði áhersluna á, að þeir 3, sem atkvæði greiddu á móti sameiningunni, voru fulltrúar fyrir rúma 20 menn, en hinir 3, með oddvita á sínu máli, voru fulltrúar fyrir yfir 100 manns. Jeg lagði áhersluna á það, en ekki hitt, að 7. maðurinn, sem í nefndinni var, treysti sjer eigi að greiða atkv. á móti. En jeg hefi heyrt, að hinn sami maður hafi greitt atkv. með öllu málinu að öðru leyti og öllu samkomulagi um fjárskifti milli sýslunnar og hreppsins. Þá mintist háttv.þm. (G.G.) á Hafnarfjörð. Jeg nefndi hann að eins til samanburðar, að sýslunefndin ljet þar ekkert álit uppi, og gerði enga tilraun til þess að koma í veg fyrir það, að hann fengi kaupstaðarrjettindi, þótt ólíku sje saman að jafna, hve miklu það skifti hagsmuni sýslunnar. Þetta hefir svo sem enga þýðingu fyrir Norður-Ísafjarðarsýslu, heldur að eins fyrir þessi 2 sveitarfjelög, bæinn og hreppinn. Jeg skyldi greiða atkv. á móti þessu undir eins, ef sannað væri, að hlutaðeigendur hefðu ekki meint neitt með þessu. Háttv. þm. (G. G.) kvaðst ekki vita, hvort Keflvíkingar og Njarðvíkingar hefðu verið ánægðir með sameininguna, en þar voru báðir aðiljar ásáttir. Jeg sagði ekki, að þetta sveitarfjelag væri gengið úr Gullbringu- og Kjósarsýslu, heldur að þessari sameiningu fylgdi það, að Keflavík og Njarðvík nutu þeirra rjettinda, sem kauptún öðlast, sem er hreppsfjelag fyrir sig. Vegabótafje úr þeim hreppi fellur alveg frá sýslunni. Gullbringu- og Kjósarsýsla hefir mjög mikil útgjöld til vega og er stórskuldug. Nú er þar að auki sýslugjöldunum jafnað þannig niður, að ? er goldinn eftir tölu verkfærra manna, en ? eftir jarðarhundruðum og ábúendafjölda. Í Keflavíkurhreppi er tala verkfærra manna hæst, en jarðarhundruð fá, að eins nokkur í Njarðvík, en sjálf Keflavík að eins um 24 hundruð á landsvísu. Af þessu sjest, að þetta hefir haft tilfinnanlegt tjón í för með sjer fyrir sýsluna. Mjer fanst hv.þm. (G. G.) vilja gera orð mín nokkuð óskiljanleg. Jeg get ekki orðið honum sammála um málsaðiljana. Málsaðili er sýslan að eins gagnvart hreppsfjelaginu, svo sem um fjárskifti við það, en ekki gagnvart kaupstaðnum. Jeg er á þeirri skoðun, að ekki sje rjett að svifta neðri deild rjetti sínum til þess að athuga málið. Það getur verið mismunandi um mál, hversu mikils þau varða, og er álitamál, hvort ekki sje rjettast, að um mál þetta sje fjallað í báðum deildum. Neðri deild getur þá felt frv. eða breytt því og sent það hingað, og getur þessi deild þá ráðið niðurlögum þess.

Frsm. meiri hl. (Magnús Torfason) Að eins ein athugasemd. Jeg vildi minnast á það atriði, hvort Norður-Ísafjarðarsýsla sje annar málsaðili. Vitanlega er ekki hægt að byggja sýslunni alveg út úr þessu máli. En mjög er hlutur hennar lítill. Þegar litið er á fjárhaginn, þá eru tekjur Eyrarhrepps kr. 10,000, en tekjur allrar sýslunnar að eins kr. 2400. Eyrarhreppur er ? hluti sýslunnar, og má því henni nokkurn veginn standa á sama. Eyrarhreppur geldur alls ekki mest í sýslusjóð, því að jarða- og lausafjártíund er ekki há í Eyrarhreppi. Jeg vil enda mál mitt með því, að það er alls ekkert fjárhagsatriði fyrir sýsluna að missa ekki hreppinn. En það getur verið stór skaði fyrir hana að standa á. móti því. Samvinna hefir altaf verið ágæt milli sýslunnar og Ísafjarðarkaupstaðar um öll mál hjeraðsins. Nú er grundvellinum undir þeirri samvinnu kipt burt, haldi sýslan áfram mótspyrnu sinni gegn málinu.