Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Virðulegur forseti. Ég mæli hér fyrir hönd allra stjórnmálaflokka sem fulltrúa eiga á Alþingi fyrir þingsályktunartillögu um stofnun Jafnréttissjóðs Íslands. Eins og kunnugt er minnast Íslendingar þess um þessar mundir að 100 ár eru liðin frá því að íslenskar konur, 40 ára og eldri, og verkamenn fengu kosningarrétt og kjörgengi til Alþingis. Þann 19. júní 1915 staðfesti Kristján X. Danakonungur stjórnskipunarlög sem veittu konum, 40 ára og eldri, kosingarrétt og kjörgengi. Árið 1920 var stjórnarskránni breytt og kosningarréttur karla og kvenna varð jafn. Alþingi hefur ákveðið að minnast 100 ára afmælis kosningarréttar kvenna með þingsályktunartillögu um að stofna nýjan og öflugan sjóð, Jafnréttissjóð Íslands. Í tillögunni er miðað við að sjóðurinn fái til verkefna sinna 100 millj. kr. á ári í fimm ár, frá ársbyrjun 2016 til ársloka 2020. Sjóðnum er ætlað að hafa það hlutverk að fjármagna eða styrkja fjölþætt verkefni sem ætlað er að stuðla að frekari framþróun á sviði jafnréttismála hérlendis og erlendis. Tillagan gerir ráð fyrir að stjórn Jafnréttissjóðs Íslands verði skipuð þremur mönnum og jafn mörgum til vara og að þeir verði kjörnir til fimm ára af Alþingi. Lögð er áhersla á að stjórn sjóðsins eigi í samvinnu við samtök kvenna, aðila á vinnumarkaði, ráðuneyti, skóla, sjóði og stofnanir, um viðfangsefni sjóðsins. Kveðið er á um að úthlutun úr sjóðnum fari fram 19. júní ár hvert og er með því lögð áhersla á tengsl við þann dag og aldarafmælið sem Alþingi minnist nú árið 2015. Með hliðsjón af þeim fjölþættu verkefnum sem Jafnréttissjóði Íslands er ætlað að sinna þykir rökrétt að stjórnsýsla sjóðsins, bæði varsla hans og dagleg umsýsla, heyri undir forsætisráðuneytið. Í dag er starfræktur innan þess ráðuneytis rannsóknarsjóður, samkvæmt reglugerð nr. 513/2006, sem settur var á fót í tilefni af 30 ára afmæli kvennafrídagsins fyrir tíu árum, árið 2005. Gert er ráð fyrir því að Jafnréttissjóður Íslands taki við hlutverki þess sjóðs þann tíma sam hann starfar. Í þingsályktunartillögunni er kveðið á um að forsætisráðuneytið setji nánari reglur um úthlutun úr sjóðnum að fengnum tillögum stjórnar sjóðsins og reglurnar skuli birtar í Stjórnartíðindum. Hæstv. forseti. Fyrir liggur að Ísland hefur undanfarin sex ár skipað efsta sætið á lista Alþjóðaefnahagsráðsins yfir kynjajafnrétti. Sú niðurstaða endurspeglar þann árangur sem náðst hefur á sviði jafnréttismála á síðustu áratugum. Rannsóknir hafa sýnt fram á að aukið jafnrétti getur aukið lífsgæði allra, því að aukið kynjajafnrétti hefur jákvæð áhrif á hagvöxt og efnahagsstöðugleika auk þess að bæta samkeppnisstöðu ríkja. Því leggja flutningsmenn þessarar tillögu til að enn verði unnið að framgangi jafnréttismála og jafnréttisverkefna í góðum tengslum við vinnumarkaðinn og almenning í landinu. Þegar litið er til góðs árangurs Íslendinga á sviði jafnréttismála í alþjóðlegum samanburði er rökrétt að Íslendingar leggi sitt af mörkum til að styðja enn frekar við jafnréttisstarf erlendis. Virðulegur forseti. Ég ætla ekki að rekja hvern lið tillögunnar sem liggur hér frammi sem þingskjal, en geri ráð fyrir því að tillögunni verði að lokinni þessari vísað til síðari umræðu.

Herra forseti. Ég er einn flutningsmanna þessarar tillögu sem flutt er í tilefni af 100 ára afmæli kosningarréttar kvenna. Það voru þó ekki einungis konur sem fengu kosningarétt 1915, heldur einnig karlmenn, vinnumenn og frjálsir karlmenn, þannig að þetta var stórt skref fyrir marga í átt til lýðræðis. Mig langar af þessu tilefni að rifja upp að sú saga sem við ræðum hér, þá sérstaklega baráttan fyrir kvenréttindum, hefur verið löng og ströng og þar hefur oft þurft róttækar aðgerðir til að vinna sigra. Mig langar að rifja upp það sem John Stuart Mill sagði í bók sinni, Kúgun kvenna, sem kom út á 19. öldinni og kom út á íslensku um aldamótin 1900. Þar segir hann, með leyfi forseta: „Í stað þess fyrirkomulags“ og vísar þá til misréttis karla og kvenna „verður að koma annað sem miðar að því að koma á fullkomnum jöfnuði milli kynjanna þannig að hvorugt hafi nokkur forréttindi eða völd, og hvorugt verði með lögum útilokað frá nokkru sem hitt hefur.“ Það sem Mill benti líka á var að skoðanir okkar á réttindum karla og kvenna væri einmitt oft erfitt að hrekja með rökum því að þær stjórnuðust ekki síst af tilfinningum. Mill segir, með leyfi forseta: „Nú eru einmitt tilfinningar vorar með tilliti til hinnar misjöfnu stöðu karla og kvenna í mannfélaginu af ýmsum ástæðum meir lifandi og rótgrónari en allar aðrar tilfinningar sem geyma og vernda venjur fortíðarinnar. Það er því eigi að furða þótt þær séu öflugastar af öllum og hafi varist best gegn andlegum byltingum sem orðið hafa í mannfélaginu á seinni tímum.“ Það er umhugsunarefni að við séum hér 2015 enn að berjast fyrir jöfnum rétti karla og kvenna, því að þó hann sé með lögum orðinn samur vitum við öll sem hér sitjum að það skiptir máli, líka á Íslandi þótt við stöndum framarlega, hvort maður er karl eða kona. Það hefur oft þurft róttækar aðgerðir til þess að breyta því. Þar nægir auðvitað að rifja upp fyrirlestur Bríetar Bjarnhéðinsdóttur sem birtur er í sömu bók sem gefin er út af Hinu íslenzka bókmenntafjelagi, sem bar þann ágæta titil, Fyrirlestur um hagi og rjettindi kvenna, þar sem hún setti á borðið ýmis þau baráttumál sem konur þurftu að berjast fyrir; til að mynda aðgengi kvenna að menntun, og þótti róttæk á þeim tíma, alveg eins og Kvennalistinn þótti gríðarlega róttækur á sínum tíma. Hann var jafnvel hæddur og spottaður, að þar skyldu konur taka sig saman um að bjóða sig saman í sérstökum kvennalista, en þó var það ekki einmitt fyrr en þá að aðrir stjórnmálaflokka tóku við sér og fóru að vinna að jöfnum rétti kynjanna á Alþingi. Og brjóstabyltingin sem núna stendur yfir, margir furða sig á að ungar konur fletti sig klæðum til að afklámvæða brjóst sín og ég heyri marga hneykslast á. Ég segi: Er þetta ekki einmitt til marks um að við eigum að hlusta á konurnar því að þær eru að berjast fyrir réttindum sínum? Ég styð þörf þeirra til að tjá sig með þeim hætti sem þeim hentar um það sem þeim hentar þegar þeim hentar. Tillagan sem hér um ræðir og fjallar um Jafnréttissjóð Íslands tekur á ýmsum verkefnum, m.a. að vinna gegn launamun kynjanna og efla almennt jafnrétti, varpa ljósi á samfélagslegan og umhverfislegan efnahagslegan ávinning af auknu jafnrétti og styðja jafnrétti á alþjóðavísu, sem er mikilvægt. Verkefnunum er líka ætlað að vinna gegn ofbeldi, kynbundnu ofbeldi og heimilisofbeldi, sem er sem betur fer að verða aukin umræða um í samfélaginu einmitt um þessar mundir. Við sjáum að þar getum við gert svo miklu, miklu betur. Einnig er hvatt til þróunarverkefna í skólakerfinu, til að mynda með aukinni kennslu í kynjafræðum, en við sjáum núna að það sem nemendur ræða sem hafa einmitt fengið að taka þátt í umræðu um hvað felst í því að vera karl og kona, skiptir þau máli til að þroskast og verða góðir borgarar í lýðræðissamfélaginu. Það er líka rætt um að hvetja ungt fólk almennt til aukinnar þátttöku í samfélagsverkefnum og það ætti auðvitað að vera sameiginlegt verkefni okkar allra að hvetja til aukinnar kosningaþátttöku og virkni. Við verðum að taka mark á þeim vísbendingum sem við höfum fengið í síðustu kosningum þar sem kosningaþátttaka ungs fólks virðist vera að dvína. Síðan er rætt um rannsóknarverkefni sem eru til þess fallin að varpa ljósi á stöðu kynjanna jafnt í samtíð sem fortíð. Allt eru þetta góð og göfug markmið, en við verðum örugglega líka spurð: Er þetta það sem skiptir mestu máli? Ég vil segja að þetta er auðvitað í tilefni þess að við fögnum 100 ára afmæli kosningarréttarins. Það er mikilvægt að við áttum okkur á því að þó að margt hafi unnist og Ísland hafi staðið sig vel í alþjóðlegum samanburði eru líka mörg verkefni óunnin til að jafna rétt og stöðu kynjanna til að ná hinu fullkomna jafnrétti sem Mill talaði um á 19. öldinni. Hlutverk okkar á líka að vera, ekki bara í þessu máli heldur alltaf, að tryggja að allir geti tekið þátt í samfélaginu. Þá eru auðvitað fjöldamörg önnur verkefni sem okkur ber að líta til, því að það á að vera hlutverk okkar að tryggja þann rétt. Það er það sem við getum kallað almannahagsmuni sem eiga að vera markmið okkar þingmanna, þ.e. að berjast fyrir því að allir geti tekið þátt í samfélaginu. Það á auðvitað ekki bara við um konur og karla, það á við um marga þá hópa sem láta vita af sér um þessar mundir, ég nefni sem dæmi þá heyrnarlausu sem hér standa fyrir utan og kalla eftir rétti sínum til að taka þátt í samfélaginu, en ég gæti nefnt óteljandi fleiri hópa. Aðalmálið er að við séum meðvituð sem hér erum að það er hlutverk okkar að tryggja þátttöku allra í samfélaginu, karla og kvenna, en líka annarra hópa. Þessi tillaga er bara einn þáttur í því verkefni. Því lýkur líklega aldrei, en um það verkefni eigum við að vera meðvituð í öllum okkar störfum.

Virðulegi forseti. Í tilefni 19. júní og hátíðarhalda sem verða hér í þinginu hafa verið hengdar upp frammi í matsal tilvitnanir í ræður sem fluttar voru í aðdraganda þess að konur fengu kosningarrétt hér á landi, sem farið hefur verið yfir hér. Mig langar að vitna í fjögur af þessum spjöldum, með leyfi forseta: „Það er langt síðan ég hugsaði um þetta merkilega efni með þeim litla vitsmunakrafti sem mér er gefinn og ég er svo sannfærður sem maður getur verið að öll þessi svonefnda kvenréttindahreyfing sem nú er að ná yfirtökunum er óheillaspor, gönuspor mannkynsins, er hlýtur að leiða til vaxandi lífskvalar sem þó mun varla verða á bætandi.“ Á öðru spjaldi segir, með leyfi forseta: „Karlmennirnir hafa tekið að sér störfin út á við en kvenþjóðin inn á við. Pólitísku störfin eru ekkert leikfang. Þau eru hálfgert skítverk og við þess konar störfum eigum við að hlífa kvenþjóðinni.“ Þá segir líka, með leyfi forseta: „Það er ekki tilhlökkunarefni t.d. fyrir gifta menn að hafa konu sína á Alþingi, dóttur í bæjarstjórn og vinnukonuna kannski líka á öðrum hvorum staðnum.“ Á því fjórða sem mig langar að nefna hér er, segir, með leyfi forseta: „Þótt ég sé kvenhollur þætti mér ekkert gaman að því að mega búast við einum 20 konum á þing allt í einu.“ Við erum nú sem betur fer búin að ná því markmiði að hér eru alla vega komnar eitthvað yfir 20 konur, en það breytir því ekki að við eigum enn töluvert verk að vinna. Þó að við mælumst vel, Íslendingar, þegar kemur að jafnréttismálunum á alþjóðavísu, er það ekki endilega merki um að við séum búin að ná alla leið heldur eingöngu merki um að við höfum það langt, en þó er töluvert verk óunnið. Mig langar aðeins að segja stuttlega um þessa þingsályktunartillögu hér að við í Samfylkingunni hefðum gjarnan viljað hafa hana skýrari, þ.e. fókuseraðri á ákveðin mál og beina fjármununum í stærra verkefni, en engu að síður er það nú þannig að þegar margir koma að málum verða verkefnin fleiri og kannski erfiðara að finna fókus. En það er þó fagnaðarefni að við höfum náð saman um þetta og ég hef mikla trú á því að þessir fjármunir muni nýtast vel. Það er þó ákveðinn skuggi yfir þessum hátíðarhöldum í ljósi þess að síðastliðinn laugardag voru sett lög á verkföll kvennastétta, en það breytir því ekki að nú fögnum við því að við höfum náð saman um að setja hálfan milljarð til þessara verkefna á næstu fimm árum. Þá finnst mér líka mikilvægt að árétta það hér að við lítum jafnframt svo á að þessir fjármunir komi ekki í staðinn fyrir aðra fjármuni, heldur sé þetta viðbót við þau verkefni og muni ekki hafa áhrif til lækkunar annarra liða sem tengjast þeim. Ég vil þá ekki síst nefna þróunarsamvinnuna vegna þess að boðaður hefur verið niðurskurður á þróunarsamvinnunni af hálfu þessarar ríkisstjórnar á næstu árum. Við erum andsnúin því, við jafnaðarmenn, við höfum nefnilega verið að leggja áherslu á konur og börn í þróunarsamvinnunni og beint fjármunum þangað. Ég verð að segja það, virðulegur forseti, að hér er kveðið á um að töluvert af þessum fjármunum skuli fara til verkefna sem tengjast auknu kynjajafnrétti á alþjóðavísu. Þá tel ég mikilvægt að við sammælumst líka um að lækka ekki framlögin til þróunarsamvinnu og frekar að gefa í ef eitthvað er.

Virðulegi forseti. Á föstudaginn minnast menn þeirra tímamóta að fyrir 100 árum öðluðust konur kosningarrétt, sumar hverjar. Það er auðvitað full ástæða til þess að fagna á þessum degi og leggja áherslu á þau grundvallarmannréttindi sem í kosningarréttinum felast. Þingsályktunartillaga sú sem hér hefur verið mælt fyrir er lögð fram af þessu tilefni, þ.e. í þeim tilgangi að minnast þessa 100 ára afmælis. Ég vil hins vegar lýsa yfir vonbrigðum mínum með þessa þingsályktunartillögu sem ég tel að sé nú ekki neitt annað en enn eitt ríkisútgjaldamálið. Í tillögunni er lagt til að verulega háum fjármunum sé deilt út með afar ómarkvissum hætti í ýmis verkefni sem þarna eru talin upp á sama tíma og fé vantar í mörg nauðsynleg verkefni sem ég veit að er jafnvel þverpólitísk samstaða um að ráðast þurfi í. Ég ætla auðvitað ekki að tala fyrir hönd allra kvenna eða nokkurra annarra en bara sjálfrar mín, en það er nú mín skoðun að virðingu kvenna sé enginn sérstakur sómi sýndur með þingsályktunartillögu af þessu tagi sem sendir 500 millj. kr. reikning til skattgreiðenda, sem ég leyfi mér að minna á að er um helmingur konur. Nú kann einhver að segja: Það eru tímamót hér á föstudaginn 19. júní, þarf ekki að halda upp á það? Ég ítreka það sem ég hef áður sagt: Að sjálfsögðu eigum við að halda upp á 100 ára afmæli kosningarréttar kvenna. En ég spyr þá á móti, virðulegur forseti: Þarf alltaf að eyða peningum? Þarf alltaf að gera það? Ég minni á að í aðdraganda þessa afmælis allt þetta ár hefur þessara tímamóta verið minnst með margvíslegum og veglegum hætti - allt árið. Útgjöld vegna þessa eru alveg fyrir utan þau útgjöld sem hér eru lögð til. Ég vil bara nefna þetta og minni á að dagskrá Alþingis er fyrirhuguð 19. júní, á föstudaginn, með miklum hátíðarbrag, kórsöng og ræðum hæstv. forseta Alþingis og ræðum fyrirsvarsmanna stjórnmálaleiðtoga þeirra flokka sem hér eiga sæti, að ógleymdri ræðu hæstv. forseta Íslands, ef ég skil það rétt. Að mínu mati er það nægileg hátíð sem ég held að við ættum öll að taka þátt í og fagna, en mér þykir rétt að halda því til haga að reikningurinn sem af þessari þingsályktunartillögu hlýst verður sendur að helmingi til til kvenna þessa lands.

Hæstv. forseti. Ég fagna því að við hér í þinginu verðum vitni að því að formenn allra stjórnmálaflokka geti við þessi merku tímamót staðið saman að tillögu sem þessari. Auðvitað eru jafnréttismál ein af mikilvægustu málunum yfirleitt sem við ræðum hér í þingsal. Það er mikilvægt fyrir börnin okkar að sjá það að við hér, konur og karla, höfum áhuga á að auka jafnrétti kynjanna og stuðla að því að framtíð þeirra í þessu landi verði meira í þá átt sem okkur dreymir um að sjá. Ég vil að börnin mín alist upp við það að hafa jöfn tækifæri. Ef þessi tillaga verður til þess að það gerist vonast ég svo sannarlega til þess að við öll í þessum sal greiðum henni atkvæði okkar 19. júní. Ég veit það sem móðir stráks og stelpu að það er óásættanlegt horfa á upp það að framtíð þeirra kunni hugsanlega að verða sú að þau muni ekki hafa sambærileg laun fyrir sömu vinnu eingöngu vegna kyns síns. Við eigum hér öll sem eitt að standa saman að því að gera allt sem við getum til að breyta þeirri staðreynd. Eitt af því sem hægt er að gera er að leggjast í frekari rannsóknir. Sumir segja við mig: Þú ert hægri manneskja. Hvernig getur þú verið að berjast fyrir því að við vinnum hér á þennan hátt að auknu jafnrétti? Er ekki tóm vitleysa að leggja fjármuni í það? Það er einfalt mál að svara því. Það eru efnahagslegir hagsmunir í því fólgnir að auka jafnrétti kynjanna. Það eru efnahagslegir hagsmunir í því fólgnir að fá konur til að leggja sitt af mörkum til jafns við karla í atvinnulífinu hér á landi. Við höfum heyrt það frá mörgum af sterkustu forsvarsmönnum íslensks atvinnulífs hversu miklu máli það skiptir. Um daginn voru hér þingmenn frá Eystrasaltslöndunum, Rússlandi og Norðurlöndunum á ráðstefnu sem heitir The Northern Dimension. Við tókum slag um það við suma fulltrúana frá þessum löndum að fá að ræða jafnréttismál á þessum vettvangi. Það er ekki sjálfsagt mál í þessum hópi að ræða jafnréttismál, en við tókum slaginn. Ég var stolt af okkur Íslendingum, og sérstaklega af strákunum sem unnu með okkur í þessu verkefni að taka þann slag. Ég er stolt af þeirri baráttu sem utanríkisráðherrann okkar er í og þeirri athygli sem það verkefni fær á alþjóðavettvangi. Ég vonast svo sannarlega til þess að það skili árangri, því að ég trúi því að ef karlar og konur leggjast á eitt munum við ná árangri, vegna þess að saman erum við sterkari. Þannig virkar þetta allt saman. Hægri menn eiga að skilja það að með því að allir leggist saman á árarnar verður útkoman betri. Ég trúi því. Ég trúi því hins vegar líka að við þurfum að efla rannsóknir í þá veru til þess að sýna fólki það svart á hvítu að efnahagslegur ávinningur af jafnrétti kynjanna er staðreynd. Við sem vorum á The Northern Dimension-ráðstefnunni fórum í heimsókn í Orkuveitu Reykjavíkur en stjórn þess fyrirtækis hefur þá stefnu að auka jafnrétti kynjanna á vinnustaðnum af efnahagslegum ástæðum. Ég trúi því að það séu fjölmörg fleiri fyrirtæki á Íslandi í þeirri stöðu. Fyrr í umræðunni var talað um þróunarmál og meiri aðstoð í þróunarlöndunum. Það er auðvitað rétt að gera það en við eigum líka að líta okkur aðeins nær. Við erum í samstarfi við ágætar grannþjóðir hér á norðurhveli. Ef við horfum á jafnréttismál til dæmis í norðurhéruðum Rússlands, í norðurhéruðum Kanada og hjá ágætum vinum okkar í Færeyjum, getum við komið mörgu góðu til leiðar þar og aðstoðað við að bæta aðeins í þekkinguna varðandi jafnréttismálin þar. Það er eitt af því sem ég tel að okkur beri að gera og það er eitt af því sem þessi tillaga stuðlar að. Sameinuð erum við sterkari.

Hæstv. forseti. Það er mjög ánægjulegt að vera hér á þeim tímamótum sem verða á föstudaginn og taka þátt í því að halda upp á 100 ára afmæli kosningarréttar kvenna þann 19. júní. Í mínum augum er það heiður að fá að upplifa þessi tímamót sem kona og sem þingmaður. Verk okkar í þessum málum er að fagna því sem vel er gert, að vinna að því að bæta það sem bæta þarf og miðla þeim árangri út í alþjóðasamfélagið sem við höfum náð hér á Íslandi. Ég er rosalega stolt af íslenskum konum fyrst og fremst fyrir þær byltingar sem þær hafa hrundið af stað, byltingar sem náð hafa heimsathygli, bæði brjóstabyltingin og núna varðandi þöggunina, Konur tala. Eins er ég stolt af því starfi sem utanríkisráðherra hefur tekið þátt í og í rauninni þeim árangri sem við höfum náð. Við tökum fleiri með okkur í það starf og kennum þeim. Markmið Jafnréttissjóðs eru talin upp í þingsályktunartillögunni, þar á meðal verkefni sem ætlað er að vinna gegn kynbundnu ofbeldi og heimilisofbeldi. Fyrsta ræðan mín úr þessum ræðustól fjallaði einmitt um heimilisofbeldi. Á sama tíma og við vinnum að þessum byltingum, á sama tíma og við stofnum Jafnréttissjóð Íslands, koma fréttir um að stór hluti kvenna á Íslandi verður fyrir kynferðislegri áreitni á vinnustað sínum. Ég er mjög ánægð að setja eigi af stað þróunarverkefni í skólakerfinu og stuðla að sterkri sjálfsmynd, bæði hjá piltum og stúlkum, og kenna kynjafræði. Mér finnst aldrei lögð of mikil áhersla á hversu mikilvægt það er að hafa kynjafræði í skólum. Það kemur líka fram hér að styðja eigi við verkefni sem hvetja ungt fólk af báðum kynjum til aukinnar þátttöku í stjórnmálastarfi. Það er mjög ánægjulegt fyrir mig sem unga konu í stjórnmálum að sjá það. Oft hefur verið talað um að það sé erfitt fyrir ungar konur að koma inn í stjórnmál og taka þátt í þeim. Um leið og við leggjum þessa þingsályktunartillögu fram vil ég hvetja sérstaklega ungar konur til þess að láta til sín taka hvar sem þær vilja koma fram, hvar sem þær vilja taka þátt, því að eins og ég sagði áðan eru íslenskar konur rosalega sterkar og saman getum við alveg náð gífurlegum árangri. Ég er því mjög ánægð að sjá þessa þingsályktunartillögu fyrir Alþingi og hlakka til hátíðarhaldanna 19. júní.

Virðulegur forseti. Ég vil líkt og aðrir hér þakka fyrir að þetta mál sé fram komið. Ég tel það viðeigandi í ljósi tímamótanna sem verða hér á næstkomandi föstudag og afar viðeigandi að þverpólitísk samstaða sé um það og að fulltrúar allra flokka eigi aðild að málinu. Það eru auðvitað risastór tímamót sem verða næstkomandi föstudag, mikilvæg fyrir okkur konur og mikilvæg fyrir Ísland. Þess vegna er ánægjulegt að þingið hafi ákveðið að taka höndum saman og efna til þessa verkefnis. Mér finnst forgangsröðunin rétt og verkefnin eru að öllum líkindum og vonandi farsæl og okkur öllum til sóma. Ég vildi því bara óska okkur til hamingju með það sem við ræðum hér í dag og vona að þetta verði enn eitt skrefið í átt til einstakra afreka sem Ísland hefur átt í jafnréttismálum á umliðnum árum.