Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Fram. (Sigurður Ingimundarson) Háttv. forseti. Allshn. hv. d. hefur haft til athugunar mál það, sem hér liggur fyrir til umr., mál nr. 36, um sveitarstjórnarkosningar. Hefur n. borið það saman við gildandi lög um sama efni. Núgildandi lög um sveitarstjórnarkosningar, nr. 81 1936, innihalda mörg ákvæði, sem varða ekki kosningar sérstaklega, en eru miklu fremur um skipulag sveitarstjórna almennt. Öll þessi ákvæði um stjórn og skipulag sveitarstjórna hafa nú verið tekin upp í hin nýju sveitarstjórnarlög, og eru ákvæði kosningalaganna um það efni felld úr gildi eða falla úr gildi 1. jan. n.k. með gildistöku sveitarstjórnarlaganna. Æskilegt mátti telja, að lögin um sveitarstjórnarkosningar yrðu endursamin. Meginefni þess frv., er hér liggur fyrir, kemur fram í 1. gr. frv., en þar er svo ákveðið, að lögin um kosningar til Alþingis, nr. 52 14. ágúst 1959, skuli einnig gilda um kosningar til sveitarstjórna og sýslunefnda, eftir því sem við á, en með þeim frávikum, sem nánar er tiltekið í öðrum greinum frv., um atriði, er nauðsynlegt var að setja viðbótarákvæði varðandi sveitarstjórnarkosningar sérstaklega. Ákvæði þessa frv. eru þó efnislega svo til óbreytt tekin upp úr gildandi lögum. Þær fáu breytingar, sem frv. felur í sér beint með hinum sérstöku ákvæðum, sem aðeins gilda um sveitarstjórnarkosningar, og óbeint með því að láta lögin um alþingiskosningar einnig gilda um sveitarstjórnarkosningar, eru raktar í frv. sjálfu, og sé ég ekki ástæðu til þess að rekja þær hér. Engar þessara breytinga verða taldar mikilvægar eða líklegar til þess að valda ágreiningi. Er nánast um samræmingar og mjög eðlilegar smærri breytingar að ræða. Má þar t.d. nefna samræmingu á áfrýjunarfresti í sambandi við úrskurði hreppsnefnda og lengingu framboðsfrests í 4 vikur og 3 daga, var víst áður 21 dagur, og er það gert til samræmingar við framboðsfrest til Alþingis. Frv. var sent Sambandi ísl. sveitarfélaga til umsagnar, og fékk nefndin það svar, að stjórn sambandsins hafi á sínum tíma í sumar fjallað um frv., þegar það var í undirbúningi í félmrn., og hafi þá þegar lýst sig fylgjandi þeirri stefnu, sem fram kemur í frv. í hv. allshn. hefur enginn ágreiningur verið um afgreiðslu málsins. Það er talin eðlileg afleiðing þeirra tveggja lagasetninga, sem ég hef áður getið um, laganna um alþingiskosningar og laganna um stjórn og skipulag sveitarstjórna, og talið til bóta að hreinsa til í eldri löggjöf, sem að nokkru leyti hefur þegar verið felld úr gildi eða fellur úr gildi innan fárra vikna. Hv. forseti. Nefndin er sammála um að leggja til, að frv. verði samþykkt óbreytt.

Flm. (Björn Fr. Björnsson) Hæstv. forseti. Frv. það, sem hér er til umr. og fjallar um breyt. á lögum um sjúkrahús, er endurflutt. Það lá fyrir þessari hv. deild á s.l. þingi og var vísað til heilbr.- og félmn, d. og þar dagaði málið uppi. Í fyrra stóðum við fjórir þm.. Sunnl. að þessu frv., en nú hefur einn helzt úr lestinni, hv. 3. þm. Sunnl., og er mér ekki fyllilega ljóst, hvers vegna þessi hv. þm.. telur sér ekki fært að vera samflm. að frv. í þetta sinn. Í fyrra gerði ég allýtarlega grein fyrir málinu og stefnu frv., þannig að ég get sparað mér að hafa í þetta sinn mörg orð um málið, en vil þó leyfa mér að drepa á helztu atriði þess. Frv. gerir ráð fyrir þeirri breytingu á sjúkrahúsalögum, að Vestmannaeyjakaupstaður fái sömu fyrirgreiðslu af hálfu ríkissjóðs, bæði að því er varðar stofnkostnað og rekstrarstyrk, eins og fjórðungssjúkrahúsum er ætluð í lögum. Í Vestmannaeyjum ríkir mikill áhugi á því, að byggt verði sem fyrst nýtt sjúkrahús, sem hæfi svo sem bezt má verða nútímakröfum. Sjúkrahús það, sem nú er í Eyjum, hafa Vestmanneyingar búið við yfir 30 ára tímabil. Það er talið mjög úr sér gengið og ófullnægjandi og erfitt að koma við nauðsynlegum endurbótum. Það var á sínum tíma byggt af hinum mesta myndarskap. og víðsýni. Hér þarf ekki að rekja, hversu læknavísindum hefur fleygt fram á síðustu áratugum og jafnframt hversu kröfur til læknis- og sjúkrahjálpar hafa aukizt. Það er eðlilegt, að fólkið sætti sig ekki í þessu efni við annað en það, sem bezt er eftir atvikum. Hitt er svo annað mál, að margs og víða er mikil þörf í sjúkrahús- og læknamálum. Framkvæmdir í þessum efnum eru fjárfrekar og ríkissjóður hefur oft verið vanmegnugur og ekki síður hin einstöku héruð og bæjarfélög, sem að sinum hluta eiga að standa að sjúkrahúsmálum. En þó verður að leggja til atlögu um sjúkrahúsbyggingar, þar sem þörfin er rík og ekki sízt þar sem fólkið sjálft er reiðubúið af áhuga og fórnfýsi að leggja sinn hlut fram og hefur um langt skeið lagt á sig fjárhagabyrðar, til þess að ekki standi á, að hlutur þess verði lagður fram til fulls, en svo er í Vestmannaeyjum. Hvers vegna er farið þess á leit, að sjúkrahúsið í Vestmannaeyjum njóti sömu kjara og fjórðungssjúkrahús? Svo sem alkunna er, hafa Vestmanneyingar lengst af verið mjög afskiptir í afstöðu til annarra byggðarlaga og einangrunin verið hlutskipti þess fólks, sem þar býr. Þessi einangrun hefur að vísu verið rofin að nokkru og í mörgu verið reynt að bæta um eftir föngum. En þrátt fyrir greiðari samgöngur er auðsætt, að bæjarfélagið verður í sjúkrahúsmálum sem og mörgum öðrum efnum að búa sem mest að sinu, og er því um algera sérstöðu að þessu leyti að ræða. Það er ljóst, að enda þótt fjórðungssjúkrahús kunni að rísa upp á Suðurlandsundirlendinu, eins og vikið er að í sjúkrahúslögum, kæmi það sjúkrahús engan veginn að neinu haldi fyrir Vestmannaeyjar, - sjúkrahús í Reykjavík að mjög takmörkuðu leyti oft og tíðum. Sýnist flm. þessa frv., að slík aðstaða hljóti að skera úr um réttmæti þeirrar tilhögunar, sem frv. gerir ráð fyrir. Annað kemur einnig til, sem styður stefnu frv. Íbúatala Vestmannaeyja er um 4700. Á vetrarvertíð sækir þangað fjöldi manna víðs vegar að, sennilega hátt á annað þúsund manns, til hvers konar starfa. Fjöldi skipa úr ýmsum verstöðvum og einnig kaupskip, innlend og erlend, leita þangað með hundruð manna innanborðs, sem þurfa á ýmiss konar þjónustu í Eyjum að halda og m.a. sjúkrahjálp. Minnast má þess, þó að alvitað sé, að Vestmanneyingar vinna að meginhluta í þágu sjávarútvegsins og störf Eyjabúa þannig hin áhættusömustu. Verulegur hluti af útflutningsverðmætum þjóðarinnar mun koma úr Eyjum. Heyrt hef ég því fleygt, að sá hluti hafi jafnvel mjög nálgazt 20%, og væntanlega er þar ekki ólíklega til getið, að hann hafi komizt svo hátt og ætið þó verið mikill. Einnig í þessu efni eiga Vestmannaeyjar nokkra sérstöðu. Þann aðstöðumun, sem Vestmanneyingar búa við í því máli, sem hér greinir, ber að sjálfsögðu þjóðfélaginu að jafna, og þá ekki siður þegar til hins er litið, hvern hlut bæjarbúar draga árlega í sameiginlegan sjóð landsmanna. Hér er því að áliti okkar flm. bæði rétt og skylt að koma til móts við hófsamlegar og eðlilegar óskir. Svo hljóðandi ályktun hefur bæjarstjórn Vestmannaeyja fyrir nokkru samþykkt: „Bæjarstjórnin beinir áskorun til þingmanna Suðurlandskjördæmis um að flytja frumvarp á komandi þingi um fjárframlag til sjúkrahúsbyggingar í Vestmannaeyjum, og njóti sjúkrahúsið hliðstæðrar fyrirgreiðslu um fjárframlög og réttindi eins og fjórðungssjúkrahús hafa notið eða kunna að njóta.“ Þessari ályktun bæjarstjórnar hafa fylgt athafnir af hálfu bæjarbúa. Þeir hafa safnað drjúgu fjármagni þegar í sinn sjúkrahússjóð. Er mér tjáð, að fjárhæðin sé allt að því ein milljón og þessir peningar handbærir. Þannig fylgir hugur máli af hálfu bæjarbúa, að til athafna dragi sem allra fyrst um byggingu fullkomins sjúkrahúss í kaupstaðnum. Um það verður ekki villzt og ekki heldur um hitt, að mikið er í húfi og mikils um vert, að bæði vel og fljótt takist til að koma þessu byggingarmáli þeirra fram. Við flm. frv. eigum enn þess von, að vel verði tekið á þessu máli og að það megi nú á þessu yfirstandandi þingi ná fram að ganga. Ég veit ekki ljóslega, hvað hefur valdið því, að það dagaði uppi í heilbr.- og félmn. Það getur kannske margt, valdið því. Það er á okkar allra vitorði, að í þessum málum, sjúkrahúsmálum, er mikils fjármagns þörf og erfitt að leysa allan vanda í þeim efnum. En ég held, að ég megi halda því fram, án þess að rengt verði, að Vestmannaeyjakaupstaður hafi algera sérstöðu í þessum efnum og það geti enginn eða mjög fáir landshlutar verið lagðir þar að jöfnu, þar sem Vestmannaeyjar eru. Þess vegna á ég og við fim. fyllilega von þess, að Alþingi gangi frá þessu mál og í þá stefnu, sem greinir í frv., sem hér liggur fyrir. Mér þykir ekki ástæða til þess að rekja málið frekar, en þykist hafa gert sæmilega grein fyrir þeim höfuðatriðum, sem við teljum að styðji frv. Vil ég svo að lokum óska þess, að mátinu verði visað til 2. umr. að lokinni þessari og til heilbr.- og félmn. deildarinnar.

Guðlaugur Gíslason Hæstv. forseti. Ég er mjög sammála hv. 1. flm. þessa frv. um þörf þess, að byggt verði nýtt sjúkrahús í Vestmannaeyjum. Hann gat þess í sinni framsöguræðu, hv. 1, flm., að ég hefði helzt úr lestinni við flutning þessa frv., frá því að það var flutt hér á síðasta þingi, og sagðist hann ekki vita ástæðuna fyrir því. Ég vil í þessu sambandi geta þess, að þegar hann tjáði mér, að þeir hefðu hug á að flytja þetta frv. aftur, þá benti ég á, að þeir yrðu að gera sér ljóst, að þetta mál væri heima í héraði talið svo aðkallandi, að þeir með flutningi þessa frv. tefðu ekki fyrir eðlilegum framgangi þess. Eftir það var ekki á það minnzt við mig, að ég yrði meðflm., og er það ástæðan fyrir því, að ég er ekki á þessu þskj., en hefði að sjálfsögðu orðið það eins og í fyrra, hefði mér verið boðið upp á það. Annars er um flutning þessa frv., fyrst farið er að ræða það á þessum grundvelli, rétt að láta það koma fram, að ég tel, að það sé kannske mjög góð sönnun fyrir afstöðu þeirra manna, sem stóðu að kjördæmabreytingunni á sínum tíma. Við héldum því fram þá, að hin ýmsu byggðarlög mundu fá betri stuðning fleiri þingmanna, ef kjördæmin yrðu stækkuð, og ég tel, að þetta frv. sanni það, að við höfum þar mjög á réttu að standa. Ég geri ekki ráð fyrir, að hvorki 1. né 2. flm. þessa frv. hefðu komið fram með það, hefði ekki kjördæmaskipunin verið komin á, og er ekkert við því að segja og hefði ekki verið hægt að ætlast til þess af þeim, þar sem þetta hefði þá ekki verið þeirra sérstaka áhugamál, svo að í þessu tilfelli hefur a.m.k. greinilega komið í ljós, að með kjördæmabreytingunni hefur þarna verið unnið gott verk. Ég tel, að ég sé kannske kunnugastur þessu máli frá upphafi, og tel því rétt að gera grein fyrir því, eins og það liggur fyrir. Það munu vera um 5 ár síðan fyrst var farið að tala um það í alvöru heima í héraði, að nauðsyn væri á því að byggja nýtt sjúkrahús í stað þess, sem nú er. Til þess, að við förum ekki í að breyta því sjúkrahúsi, sem nú er, liggja þær ástæður helzt, að það er þannig byggt og þannig staðsett, að því verður ekki að áliti sérfróðra manna komið við með góðu móti og ekki nema með ærnum kostnaði. Í árslok 1956 yfirtók bæjarsjóður Vestmannaeyja kvikmyndahúsrekstur þann, sem þá var á staðnum og var sá eini, sem var í gangi. Samhliða veitti þáv. menntmrh. kaupstaðnum heimild til undanþágu frá greiðslu skemmtanaskatts, og hefur því frá þeim tíma verið safnað í sjóð, og er réttilega sagt af flm., að sá sjóður er handbær og hefur verið lagður til hliðar úr bæjarrekstrinum og ætlaður sem undirstaða undir byggingu þessa mannvirkis. Einnig hefur á þessu tímabili af ýmsum félagasamtökum verið safnað fé, ýmist afhent sjóðnum eða það liggur í sérsjóði hjá þeim, og er ætlunin að nota það, þegar hafizt verður handa um bygginguna, og er mér ekki kunnugt um, hve mikið það er orðið samtals, en það mun vera allverulegt. Ég skal geta þess hér, að í vörzlu bæjarsjóðs eru ekki 800 þús. til 1 millj. kr., eins og fram kemur í frv. og fram kom hjá hv. frsm., heldur 1200-1400 þús. kr., þannig að fjárhagsaðstæður til að hefjast handa um byggingu eru betri en frv. gerir ráð fyrir, En það er annað í þessu máli, sem ég get ekki fyllilega gert mér grein fyrir í sambandi við flutning þessa frv., en það er það, að allur undirbúningur að málinu er nú í dag kominn á lokastig. Fjármunum hefur verið safnað nægilega til þess, að það sé eðlilegt að hefja framkvæmdir þegar á næsta ári, teikningum er verið að ljúka, og sótt hefur verið um leyfi ráðuneytisins fyrir nokkru til að hefja bygginguna. Mér er ekki ljóst, hvað flm. ætlast til nú af okkur heima í héraði, hvort við eigum að bíða með frekari undirbúning, bíða með að knýja á að fá leyfi ráðuneytisins til þess að byrja eða halda áfram á þeirri braut, sem við nú erum. Það er þetta, sem mér finnst ekki liggja ljóst fyrir, og það er þetta, sem ég benti flm. á, að þeir mættu ekki gera neitt til þess að tefja fyrir málinu, þannig að það yrði hægt að hefjast handa þegar í vor, því að það er orðið aðkallandi og alveg nauðsynlegt, að þær framkvæmdir hefjist. Þessari byggingu verður ekki lokið nema á nokkrum árum, en málið hins vegar heima í héraði að okkar áliti komið á það stig, að það verði ekki lengur við unað, að ekki verði gerðar á því einhverjar úrbætur. Það er réttilega tekið fram af frsm., að sjúkrahúsið, sem nú er, er orðið 34 ára gamalt. Og þó að það hafi fram að þessu haft nægilegt rúm fyrir sjúklinga eða nægilegt legurúmapláss verið þar og þó að það hafi á þeim tíma verið fullkomið, eftir því sem þá var talið eðlilegt, þá er það nú orðið mjög úrelt og ekki lengur viðunandi. Öll aðstaða fyrir lækna og starfslið í heild er þar engin, og það er fyrst og fremst kannske það, sem knýr á, að það verði að gera úrbætur, frekar en beint að það sé hægt að halda því fram, að legurúm í því húsi séu ekki nægileg. Ég skal ekki fjölyrða meira um þetta mál, en aðeins að lokum ítreka það, sem ég sagði í upphafi, að málið er komið á það stig, að undirbúningi öllum er lokið og framkvæmdir verða að áliti okkar heima í héraði að hefjast þegar á næsta vori.

Flm. (Björn Fr. Björnsson) Hæstv. forseti. Mér þótti vænt um að heyra það hjá hv. 3. þm.. Sunnl., að hann fylgir okkur þremenningunum fast eftir, svo sem ekkert hafi í skorizt. Hann gat þess réttilega, að ég ræddi við hann í haust, áður en við þremenningarnir lögðum þetta frv. fram, og óskaði eftir því við hann, að við yrðum allir fjórir saman um málið, og átti ekki von á öðru. Þá sagði hann, eins og hann drap réttilega á, að hann vildi, að við gerðum ekkert, sem gæti orðið til þess að tefja fyrir málinu eða skemma það. Og við höfðum ekkert gert annað í fyrra en leggja þetta frv. fram og ekkert gert annað í þetta sinn en að hafa hug á því að leggja sama frv. fram. Og ég skildi þennan hv, þm.. þannig, að hann vildi alls ekki vera með okkur að flytja málið, vegna þess að hann vildi hvorki tefja málið í því horfi, eins og það var, né skemma það á neinn hátt. Og ég vona, að ég hafi ekki misskilið hv. þm.. að þessu leyti, enda kom það fram í ræðu hans hér áðan, að hann taldi, að það væri nokkurt glapræði af okkar hálfu, flm., að vera einmitt á þessum tíma með frumvarpið. En ég sé ekki, að þetta frv., eins og stefna þess er, geti nokkuð tafið undirbúning málsins hjá ríkisstj., ef hún er farin að undirbúa það að sínu leyti, eða tafið fyrir aðilum heima í héraði. Það er hægt að halda öllum undirbúningi í fullum gangi á báðum þessum vettvöngum, ef verkast vill. Frv. er aðeins í þá stefnu, að þegar til kemur að reisa hetta hús, þá verði greiðsluhlutföllin, að því er varðar stofnkostnað, eins og segir í lögum að eigi að vera um fjórðungssjúkrahús. Um annað er ekki að ræða, þannig að ég held, að við hv. 3. þm.. Sunnl. séum fyllilega sammála um þetta mál, enda átti ég þess von af honum, og brennur eldurinn einna sárast á þessum hv. þm.., að því er málið varðar. Og mér þykir vænt um að heyra það og okkur flm. öllum þrem, að undirbúningur er kominn á flugstig, og þess vegna tel ég, að það sé fyllsta nauðsyn að flýta fyrir þessu máli og að það nái sem fyrst fram að ganga á þessu þingi, úr því að svo er komið, því að þá má helzt ekki tefja nema sem allra minnst. Framburð þessa frv. af hálfu okkar þriggja þm. á Suðurlandi taldi hann mjög færa stoðir undir, hversu réttmæt kjördæmabreytingin var á sínum tíma. Ég er 1. flm. þessa frv. og 2. flm. er hv. 2. þm.. Sunnl. Við búum á Suðurlandsundirlendinu. Þó svo að kjördæmi okkar hafi verið stækkað allverulega og gegn okkar vilja á sínum tíma, látum við það ekki á okkur fá, þegar um hag og gengi fólksins er að ræða, sem í hinu útvíkkaða kjördæmi býr. En að það renni stoðum undir réttmæti þessarar breytingar, byltingar á sinni tíð, það fæ ég ekki séð. Það má heldur segja, að við þm.. séum dálítið hreyfanlegir eg eigum hægt með að samlaga okkur breyttum aðstæðum, þó að ekki séu góðar og hvergi nærri. Mér þykir ekki ástæða til þess að ræða svo meira um þetta mál, en ég vænti þess og hef tekið það fram, að það er fyllilega nauðsynlegt, að frv. nái sem fyrst fram að ganga hér á Alþingi, úr því að byggingarundirbúningur allur er kominn á síðasta þrep. Og ég vil vænta þess, að einmitt upplýsingar frá hv. 3. þm.. Sunnl. megi verða m.a. til þess að ýta málinu sem fyrst fram.

Dómsmrh. (Jóhann Hafstein) Hæstv. forseti. Ég skal ekki hafa mörg orð um þetta mál, en það er vissulega ánægjulegt, hversu mjög það er sótt af kappi af flm. málsins, þótt að vísu hefði mátt skilja á hv. síðasta ræðumanni, að í aðra röndina þætti honum ekki svo gott að þurfa að vera að bjástra við mál eins og þetta, því að það væri ekki svo ánægjuleg sú breyting, sem orðið hefði á kjördæmaskipuninni. En vissulega hefði hann ekki verið flm. þessa máls nema vegna þeirrar breytingar. Það er svo, eins og fram hefur komið í umr., að Vestmanneyingar sækja nú eftir því að fá leyfi til að hefjast handa um sjúkrahúsbyggingu, þ.e.a.s. að endurbyggja sitt gamla sjúkrahús, og ég er sammála þeim skoðunum, sem fram hafa komið, að þess er mikil þörf og nauðsyn, og að mörgu leyti hafa Vestmanneyingar sína sérstöðu í þessu efni. Hins vegar er heilbrigðisstjórninni sá vandi á höndum um að veita leyfi til sjúkrahúsabygginga nú, að mjög miklar framkvæmdir eiga sér stað á sviði þessara mála með byggingu, hinna stóru sjúkrahúsa, bæði landsspítalans og bæjarsjúkrahússins í Reykjavík, og enn fremur stendur enn mjög upp á ríkissjóð að inna af höndum greiðslur til annarra sjúkrahúsa, sem byggð hafa verið á síðustu árum og eru þegar tekin til afnota. Hv. 3. þm.. Sunnl. hefur átt viðræður við mig sem heilbrmrh. og landlækni um hina nýju sjúkrahúsbyggingu og leyfisbeiðni þeirra Vestmanneyinga að fá að hefjast handa í því sambandi. Það mál er enn í athugun, m.a. vegna þess, að það hefur þurft að koma til nánari skoðunar um fyrirhugaða stærð þessa sjúkrahúss en áður lágu fyrir tillögur um, og verður nú tekin til nýrrar endurskoðunar beiðni Vestmanneyinga um að reisa þetta sjúkrahús. Ég vil lýsa yfir fyrir mitt leyti, að mér þykir mjög eðlilegt, að gert sé hið ýtrasta til þess, að þeir fái leyfi til þess að hefjast handa í þessu sambandi, en það verður þó aðeins að hafa fyrirvara á í því sambandi, að möguleikarnir til greiðslna af hálfu ríkissjóðs eru mjög takmarkaðir á næstu árum eða a.m.k. á næsta ári og ef til vill fram á árið 1963 og kannske 1964. En það þarf sennilega ekki að hindra, að þetta leyfi verði veitt, vegna þess að aðstaða Vestmanneyinga er slík, að þeir munu geta hafizt handa af eigin rammleik, enda þótt ekki sé gert ráfi fyrir fjárveitingum á næsta ári, eins og sakir standa. Flutningur þessa máls er auðvitað að því leyti ekki til þess að greiða fyrir því, að veitt verði leyfi til sjúkrahúsbyggingarinnar, að það leggur þyngri byrðar en ella mundi verða á ríkissjóð, meiri greiðslur í stofnkostnaðinn eða hærri hlutföll af hálfu ríkissjóðs og einnig í rekstrarkostnaðinn, svo að að því leyti hefði kannske verið skynsamlegt að leggja ekki svo mjög kapp á þetta í bili og hefði mátt sækja þetta mál að því leyti með meiri forsjá. Það er rétt, sem fram kom og ég viðurkenni, að Vestmanneyingar hafa að sumu leyti sérstöðu í þessum efnum og þá einkum og sér í lagi vegna sinnar einangrunnar. Önnur rök, sem flutt voru fyrir því, að þetta ætti að verða fjórðungssjúkrahús með meiri fjárframlögum frá ríkinu, fá ekki staðizt, því að það eru í sjálfu sér ekki rök fyrir því, að ríkið eigi að leggja meira af mörkum til byggingar sjúkrahúss í Vestmannaeyjum en á ýmsum öðrum stöðum, að þetta sé ein stærsta verstöð landsins og hafi um 20% af útflutningsverðmætum þjóðarinnar, og mætti þá segja heldur, að þeir gætu hjálpað sér sjálfir, enda hafa þeir Vestmanneyingar alltaf getað hjálpað sér sjálfir og jafnvel ekki þurft að sækja hjálp upp á Suðurlandsundirlendið, þótt alltaf hafi verið gott samband að vísu þar á milli - 

Guðlaugur Gíslason Hæstv. forseti. Það var aðeins örstutt athugasemd. - Ég sé, að hv. 3. þm.. Sunnl., 1. flm. þessa frv., hefur nokkuð misskilið það samtal, sem við áttum um þetta mál í upphafi þings. Ég lét þá hvergi koma fram, að ég óskaði ekki eftir að vera meðflutningsmaður, heldur benti á, að þeir yrðu að gera sér það ljóst, að með endurtekningu þessa frv, tefðu þeir ekki fyrir málinu eða spilltu fyrir framgangi þess. Ég átti að sjálfsögðu við það, að ef þeir ætluðust til þess, að við biðum eftir samþykki hv. Alþingis fyrir, að það yrði fjórðungssjúkrahús í stað bæjarsjúkrahúss, þá gæti það orðið út af fyrir sig til að tefja málið, eins og nú er komið í ljós. Vestmanneyingar eru reiðubúnir að hefja þessa byggingu þegar í vetur. En það er sýnt, að þetta mál verður ekki afgr. fyrir jól, og óvíst um afgreiðslu þess eftir áramót, þannig að það getur út af fyrir sig orðið til að tefja málið, ef við eigum að bíða eftir því. Ég hef þess vegna í samráði við bæjarstjórn sótt um leyfi fyrir sjúkrahúsbyggingunni sem bæjarsjúkrahúsi á þeim forsendum, að við teljum málið orðið svo aðkallandi, að leyfi til byggingarinnar þurfi að fást nú þegar eða sem allra fyrst. Það getur vel verið, að það breyti engu, það sé aðeins um að ræða skiptingu á framlagi ríkisins, hvort það er meira eða minna, en ég held, að það a.m.k. flýti ekki fyrir afgreiðslu málsins, að þetta frv, liggur hér fyrir, og það var það, sem ég vildi gera flm. ljóst, þegar þeir töluðu við mig um endurtekningu á flutningi þess á þessu þingi.