Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Eins og fram kemur í aths. við þetta lagafrv., er það flutt vegna tilmæla frá Sambandi dýraverndunarfélaga. Ósk Sambandsins var reyndar sú, að lagt yrði algert hann við rekstri hvala á land, en hins vegar felst það ekki í frv., hvorki eins og það upphaflega var né heldur eins og það er eftir breyt., sem á því hefur orðið í Nd., en hins vegar eru býsna ströng ákvæði um skilyrði þess, að leyfilegt sé að reka hvali á land. Meðan þetta frv. var til meðferðar í hv. Nd., barst menntmn. þeirrar d. erindi frá Sambandi dýraverndunarfélaga, og það var reyndar aðalefni þess erindis, að rekstur hvala á land yrði bannaður, en varatill. var einnig frá Sambandinu um orðalag á niðurlagi 1. gr. frv., og tók menntmn. varatill. upp og flutti sem brtt. við 1. gr. frv. Var sú brtt. samþ., og liggur nú 1. gr. frv., þannig breytt, fyrir á þskj. 399. Menntmn. þessarar d. hefur haft frv. til athugunar og mælir með samþ. þess, en eins og fram kemur í nál. á þskj. 502, var einn nm., hv. 5. þm. Reykn., fjarverandi, þegar málið var afgr. í n.



Herra forseti. Fjhn. hefur haft þetta mál til athugunar, og eins og nál. á þskj. 506 ber með sér, leggur n. til, að frv. verði samþ. óbreytt. Enda var, eins og ríkisreikningurinn bar með sér, engum af þeim aths., sem endurskoðendur gerðu við reikninginn, vísað til aðgerða Alþ.



Herra forseti. Mér virðist hv. fjhn. hafa hraðað afgreiðslu þessa máls óþarflega mikið, og ég á satt að segja heldur erfitt með að átta mig á því, að hún hafi getað athugað þetta mál verulega á þeim stutta tíma, sem hún hefur haft til umráða. En það má segja, að málið hafi legið öllu lengur fyrir Nd. og fjhn. þar hafi athugað það og fjhn. Ed. hafi getað stuðzt við þá athugun, en meðan deildaskipting er hér við lýði, á hver d. að athuga málið fyrir sig og n. í hverri d. að fjalla um þau. Ég vildi aðeins láta þetta koma hér fram, því að mér sýnist, að athugun á ríkisreikningi og meðferð hans á Alþ. eigi ekki að vera aðeins formið eitt, heldur eigi það að vera liður í raunverulegu aðhaldi gagnvart ríkisstj. á hverjum tíma. Mér sýnist, að það hefði verið þeim mun meiri ástæða fyrir fjhn. til þess að gefa þessu máli öllu ríkari gaum heldur en mér virðist hún muni hafa gert vegna þess, að nál. fjhn. Nd. ber það með sér, að endurskoðun ríkisendurskoðunarinnar á ýmsum þeim reikningum, sem farið er fram á, að Alþ. samþykki, hefur ekki verið lokið. Eins og hv. dm. geta séð af þessu nál., eru það allmargir reikningar - sumir vil ég segja umfangsmiklir sem óendurskoðaðir eru. Það er t.d. kostnaður við embætti sýslumanna, bæjarfógeta, tollstjóra og sakadómara 1966; kostnaður lögreglustjóraembættisins 1965–1966, biskupsembættisins 1965–1966 og sendiráðanna 1966 að nokkru leyti; vegamál öll 1966 og raforkumál 1966 o.s.frv. Ég veit, að það er svo til viðbótar fskj. með þessu frá ríkisendurskoðuninni, þar sem upplýsingar eru gefnar um það, að nokkuð af þessum fyrirtækjum hafi þá verið endurskoðuð. Ég held þó engin af þeim, sem ég nefndi. Það hefur vissulega komið fyrir áður við afgreiðslu ríkisreiknings, að þannig hafi verið ástatt, að endurskoðun ríkisendarskoðunarinnar á ýmsum fyrirtækjum væri ekki lokið, og ég minnist þess, að alloft hefur verið gerð við það aths. og óskir hafa komið fram af alþm. hálfu um það, að þessari endurskoðun væri hraðað, og ég vil ekki láta þetta mál fara hér fram hjá að þessu sinni án þess að ítreka þá ósk. Til þess höfum við ríkisendurskoðun, að hún endurskoði þessa reikninga. Ég efast ekkert um, að hún vinni sitt verk vel og þetta muni stafa af því, að hún hefur ekki mannafla til þess að afkasta þessu starfi, en þá verður að taka það mál til athugunar. Það er í hæsta máta óviðkunnanlegt, að það sé verið að samþykkja reikninga, sem ekki eru endurskoðaðir. Það mundi ekki þykja góð regla hjá einkafyrirtækjum að bera upp á aðalfundi óendurskoðaða reikninga og láta þar samþykkja þá. Mér dettur ekki í hug að halda því fram, að það sé neitt athugavert við þessa reikninga í sjálfu sér, en ég held því fram, að það sé ekki viðkunnanlegt fyrir Alþ. að samþykkja reikninga, sem ekki eru endurskoðaðir. Nú hafa yfirskoðunarmenn Alþ. farið yfir ríkisreikninginn, en það liggur í augum uppi, að endurskoðun þeirra getur ekki komið að fullu gagni, nema sú frumvinna, sem þarf að vera unnin, þegar þeirra endurskoðun fer fram, hafi verið af hendi leyst, þ.e. endurskoðun ríkisendurskoðunarinnar. Ég vil því leyfa mér að bera fram þá ósk, að það sé reynt að stuðla að því, að þessi mál komist í það lag, að endurskoðunin geti farið að fullu fram, áður en ríkisreikningurinn er samþ. hér á Alþ., og í raun og veru á ríkisreikningurinn ekki erindi til Alþ., fyrr en það er búið að ganga þannig frá honum. Það er á engan hátt ástæða til þess að vera að leggja reikninginn fyrir Alþ. þannig. Þá fyrst er trygging á meðferð Alþ. á reikningnum, að það sé búið að endurskoða hann, og það liggi þá fyrir, hvort sú endurskoðun hafi gefið tilefni til aths. Það er að sjálfsögðu rétt, að í umsögn endurskoðenda, þ.e. yfirskoðunarmanna, er ekki farið fram á það, að Alþ. geri sérstakar aths., en það er samt allt að einu jafnóviðkunnanlegt að mínum dómi, að endurskoðun hafi ekki farið fram, þegar Alþ. afgreiðir málið. Á þetta vil ég í allri vinsemd benda og mælist til þess, að það verði reynt að stuðla að því, að endurskoðun gangi hraðar. Ég held satt að segja, að það hljóti að vera ákaflega óviðunandi fyrir fjmrn. að fá ekki endurskoðun jafnumsvifamikilla embætta og fyrirtækja, sem hér er um að tefla, áður en það leggur fram sinn lokareikning.



Herra forseti. Ég vil fyrst þakka hv. fjhn. fyrir, hvað hún hefur brugðizt vel við ósk minni um að afgreiða ríkisreikninginn skjótt frá sér, svo að hægt væri að ljúka afgreiðslu hans, áður en þ. lýkur. Ég veit, að það var kannske til nokkuð mikils ætlazt, að n. gerði það svo fljótlega, en á hitt var þó að líta, sem ég vakti athygli á í framsöguræðu minni hér fyrir reikningnum við 1. umr., að yfirskoðunarmenn ríkisreiknings vísa ekki til sérstakrar athugunar Alþ. á neinu atriði reikningsins. Það má vitanlega ganga út frá því eins og yfirskoðunarmenn eru valdir til starfa, þ.e. þeir túlka hin ýmsu sjónarmið bæði stjórnar og stjórnarandstöðu og eru valdir af flokkunum, að það muni koma fram í þeirra aths., ef þeir telja eitthvað sérstaklega athyglisvert við reikningsfærslur. Varðandi það, sem hv. 3. þm. Norðurl. v. sagði, þá er það rétt hjá honum, að það er ekki nýtt, að á það hafi verið bent hér, eftir að farið var að hraða meðferð Alþ. á afgreiðslu ríkisreiknings, að hjá svo og svo mörgum embættum hafi ekki verið lokið endurskoðun, þegar ríkisreikningurinn er endanlega samþykktur á Alþ. Vitanlega er þetta allt álitamál. Æskilegast er auðvitað, að allri endurskoðun sé lokið og ríkisendurskoðunin hafi yfir því starfsliði að ráða, að hún geti innt þetta af höndum með fullnægjandi hraða. Sem betur fer, hefur þó þróunin verið sú, að þetta hefur færzt í þá átt, að það hefur tekizt að ljúka endurskoðun reikninga hraðar en áður. Það hafa ekki safnazt fyrir verkefni hjá ríkisendurskoðuninni síðustu árin, en hins vegar er hitt rétt, að það hefur ekki heldur þótt fært að efla svo starfslið ríkisendurskoðunarinnar, að hún gæti komið þessu í lag svo sem æskilegt væri. Ég tel því ekkert undarlegt út af fyrir sig, þó að þessi aths. komi fram, og það má e.t.v. segja, að það sé eðlilegt að láta þá ríkisreikninga bíða í eitt ár, jafnvel þangað til þessari endurskoðun er lokið. Ástæðan til þess, að þetta hefur ekki verið gert, er sú, sem ég álít, að sé miklum mun veigameiri, þ.e. að sé ekki dregið lengi að leggja reikninginn fyrir Alþ., eru meiri líkur til að menn hafi í fersku minni þau fjármálalegu atvik, sem voru að gerast á því tiltekna ári. Það var oft hér áður kvartað yfir því, þegar reikningurinn kom kannske þremur árum of seint fyrir Alþ., að það hefði ekki nokkur maður áhuga á þessu, þetta væri bara úrelt plagg og menn gætu ekki í rauninni komið neinni gagnrýni við, því að horfið væri úr minni manna margt af því, sem þeir helzt hefðu viljað gera aths. við eða kunnað að vilja gera aths. við. Ég álít því, að sú stefna sé rétt að reyna að leggja reikninginn sem fyrst fyrir Alþ., meðan það er ljóst í huga hv. þm., hvernig fjármálaþróunin var á því tiltekna ári, og þeir geta þá haft betri aðstöðu til þess að bera saman einstakar tölur. Ég held, að það skipti ákaflega litlu máli í sambandi við þessa efnislegu meðferð reikningsins hér á Alþ., hvort lokið er nákvæmlega talnalegri endurskoðun hjá hverri einustu ríkisstofnun. Sannast sagna verður sjaldan breyting, svo að neinu nemi, á reikningum þessara stofnana, frá því að þeir eru gerðir upp og þangað til þeir eru birtir í ríkisreikningi. Það eru því að minni hyggju a.m.k. meiri þægindi fyrir hv. þm. að fá reikninginn fyrr til meðferðar heldur en að bíða, þangað til lokið er endurskoðun hjá hverri stofnun, sem aftur mundi kosta það, að það drægist töluvert mikið meira á langinn að fá reikninginn til meðferðar. Það er nauðsynlegt, að mönnum sé það alveg ljóst, að komi fram breytingar eða eitthvað athugavert við þá reikninga, sem ekki er lokið endurskoðun á, þegar ríkisreikningur er lagður fram, þá vitanlega kemur það fram síðar hjá yfirskoðunarmönnum ríkisreiknings. Þeir hafa alla aðstöðu til og eiga að fylgjast með því, hvort athuganir komi fram eða aths. hjá ríkisendurskoðuninni við þá reikninga, sem hafa verið óendurskoðaðir frá fyrra ári eða árum - athugasemdirnar eiga að sjálfsögðu að koma frá þeim, þegar þar að kemur. Þess vegna held ég, að þetta út af fyrir sig skipti efnislega ekki neinu máli og eigi ekki að geta orðið þess valdandi, að Alþ. í raun neiti að fallast á ríkisreikninginn eins og hann hefur verið lagður fram. Það væri of mikil formsástæða, og mér finnst efnisástæðurnar, sem liggja því til grundvallar, að æskilegt sé, að Alþ. fái reikninginn sem fyrst til meðferðar, vera sterkari heldur en þessar formsástæður. Það er auðvitað Alþ. að gera upp sinn hug um það. Það hafa komið fram aths. við þetta, eins og ég segi, á liðnum árum, síðan var farið að leggja reikninginn svona fljótt fram, en hins vegar hefur aldrei það sjónarmið ráðið svo miklu um afstöðu manna til reikningsins, að þeir hafi neitað að staðfesta hann af þeim ástæðum, fyrst og fremst vegna þess að menn hafa talið, að það væri æskilegt að fá reikninginn svo snemma til meðferðar, meðan menn hafa getað athugað hann með hliðsjón af því, sem þeim var í fersku minni um þróun viðkomandi árs. Ég hef ekki, herra forseti, ástæðu til þessa að hafa um þetta fleiri orð. Ég er ekki á neinn hátt að mótmæla þeim aths., sem komu fram hjá hv. 3. þm. Norðurl. v., og það er að sjálfsögðu skylt og rétt að hraða endurskoðun, svo sem frekast má vera, en ég er þó ekki reiðubúinn til þess að auka það mikið starfslið endurskoðunarinnar, að hægt sé að lagfæra þetta með skyndingu, heldur verði þetta að þróast smám saman í þá átt, og a.m.k. verður að sjálfsögðu að sjá til þess að ekki verði vaxandi dráttur á því, að endurskoðun reikninga sé lokið.



Herra forseti. Frv. þetta var samþ. í hv. Nd. með tveimur lítilsháttar breyt. Frv. er samið af n., sem skipuð var 1966 til þess að endurskoða l. um verzlun með fóðurvörur. Í n. voru skipaðir Pétur Gunnarsson, forstöðumaður Rannsóknastofnunar landbúnaðarins, og var hann formaður n., dr. Þórður Þorbjarnarson og Árni G. Pétursson, ráðunautur. Það eru ekki stórfelldar breyt., sem lagt er til með þessu frv. að gera á gildandi l. Má segja, að það séu þær breyt. einar, sem nauðsynlegar eru með hliðsjón af þeim breyt., sem orðið hafa í þjóðlífinu. - það er hert á eftirliti með því að koma í veg fyrir, að vondar vörur verði seldar sem fóðurvörur. Það eru lagðar skyldur á þá, sem verzla með vöruna, og enginn getur verzlað með fóðurvöru nema að fengnu leyfi frá landbrn. Þá er sú breyt. sjálfsögð, að hér eftir er það Rannsóknastofnun landbúnaðarins, sem hefur eftirlit með fóðurvörum í stað þess, að áður var það landbúnaðardeild atvinnudeildar háskólans. Gert er ráð fyrir því að leggja smávægilegt gjald á fóðurvörurnar til þess að standa undir eftirlitskostnaðinum. Það er ekki heimilt að hafa gjaldið hærra en það, að það rétt borgi þennan kostnað. Þá er samkv. 4. gr. þessa frv. ákveðið, hvaða efni skulu vera í þeim fóðurblöndum, sem á markaðinum eru, og skulu fylgja vörunni upplýsingar um þau atriði, sem þar eru tilgreind. Ég sé ekki ástæður til, herra forseti, að fara fleiri orðum um frv. Það skýrir sig sjálft með þeirri grg. og þeim aths., sem því fylgja. Það má geta þess, að frv. var sent til umsagnar Búnaðarþings, og var það í aðalatriðum samþykkt þessu máli. Þær tvær breyt., sem samþ. voru í Nd. og er að finna á þskj. 464, voru teknar inn í frv. eftir ábendingu Búnaðarþings. Ég legg svo til, herra forseti að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. landbn.



Herra forseti. Það stendur nú eins á um þetta frv. eins og það um víxla, sem við vorum að ljúka við að afgreiða til 2. umr., að það er flutt að beiðni samvinnunefndar banka og sparisjóða. Sannleikurinn er nú sá, að mér er ekki kunnugt um, að nokkurn tíma hafi farið fram afsögn á tékka á Íslandi, en vegna samræmis í löggjöfinni þótti rétt að flytja þetta frv. Það er undir öllum kringumstæðum meinlaust og kynni hugsanlega einhvern tímann að koma að gagni. Ég leyfi mér að mælast til, að það fái sömu meðferð og hitt frv. og því verði vísað til 2. umr. og hv. fjhn.



Herra forseti. Frv. það, sem hér liggur fyrir um breyt. á víxillögunum, er flutt að beiðni samvinnunefndar banka og sparisjóða og veldur engum stórbyltingum. Það er eingöngu til að gera fólki hægara fyrir um að varast afsagnir á víxlum, sem ella gæti orðið hætta á í sambandi við aukinn frídagafjölda, aukinn fjölda daga, sem bankar og sparisjóðir eru lokaðir, sérstaklega laugardagana á sumrum, skv. þeirri venju, sem nú virðist vera að komast á, en getur einnig átt við um nokkra aðra daga, svo sem verzlunarmannafrídaginn, 17. júní og e. t. v. einhverja fleiri. Ég held, að málið þurfi ekki sérstaka skýringu. Er að sjálfsögðu eðlilegt að vísa því til n., og ég leyfi mér að mælast til, að hv. fjhn. fái það til athugunar.



Herra forseti. Ég hygg, að ekki þurfi að hafa ýkjamörg orð um það frv., sem hér liggur fyrir til 2. umr. Landbn. flutti þetta frv. að beiðni Vélanefndar ríkisins, og eftir að það hafði verið rætt hér í d., sendi landbn. búnaðarþingi frv. til umsagnar. Búnaðarþing gerði ályktun um málið og mælti með nokkrum tilteknum breyt., sem gerðar yrðu við frv. Landbn. hefur svo athugað þær till. búnaðarþings og fallizt á margar þeirra, en eina till. varð ekki samstaða um að mæla með. Meiri hl. gat ekki fallizt á þá till. búnaðarþings, en að öðru leyti var farið að till. þess. Landbn. hefur því lagt hér fram brtt. við frv. á þskj. 456, og að þeim brtt. stendur öll landbn. Að mestu leyti eru þetta orðalagsbreytingar og raðað upp efni sumra málsgreinanna á þann hátt, sem betur þótti fara. En sú till., sem búnaðarþing gerði og meiri hl. gat ekki fallizt á að mæla með, var um það, að þegar boðnar væru út framræsluframkvæmdir á tilteknum svæðum jarðræktarsambanda, sem ættu sinn vélakost til að framkvæma verkin, væri þeim ekki skylt að bjóða verkin út. Meiri hl. gat ekki fallizt á, að þau yrðu undanþegin útboðsskyldu, enda litum við þannig á, að nægilega væri tryggður hagur ræktunarsambandanna með því, að í frv. var og er enn þá ákvæði um, að ræktunarsambönd hafi rétt til að ganga inn í lægstu tilboð, hvert á sínu ræktunarsvæði. Ég sé ekki ástæðu til að fjölyrða um þetta frekar, en ég legg til, herra forseti, að brtt. á þskj. 456 verði samþ., og frv. verði samþykkt með þeim breyt.



Herra forseti. Ég get tekið undir það, sem hv. 5. þm. Sunnl. hefur sagt varðandi þetta mál, en vil þó gera grein fyrir þeirri till., sem ég flyt hér ásamt hv. 2. þm. Austf., og enn fremur hreyfa vissum þáttum varðandi þessa löggjöf, jarðræktarlögin, af því að það er ein af okkar þýðingarmestu löggjöfum, sem landbúnaðurinn býr við. Þurrkun lands er frumskilyrði ræktunar. Og það tekur langan tíma að breyta forarflóum í grænar grasbreiður. Af þeim ástæðum er það ekki óeðlilegt, að ríkið kosti alla þurrkun lands. Till. um þetta efni hafa oft komið fram hér á hv. Alþ., og eiga þær sinn þátt í því, að ríkið greiðir nú um 70% af kostnaði framræslunnar. Skoðun mín er sú, að það beri að stefna að því, að þegar um framkvæmdir er að ræða, sem eru meira fyrir framtíðina en nútíðina, eigi ríkið að kosta þær að öllu leyti, eins og t. d. í þessu tilfelli, þegar um er að ræða þurrkun landsins. Ég tel þetta líka áhættuminna nú en oft áður fyrir ríkið að kosta framræsluna að öllu leyti, þar sem nú á í framtíðinni að skipuleggja þessi mál nokkuð fram í tímann og þar með á að vera hægt að fylgjast betur með, hvað árleg framræsla kann að kosta, en verið hefur til þessa. Þá vil ég minna á það, að það er ýmislegt fleira, sem rætt hefur verið um á meðal bænda og þarf að breyta í jarðræktarlögunum. Nú gildir hámarksjarðræktarframlag við land, sem ræktað er innan við 25 ha., þ. e. á. s. þeir, sem komnir eru yfir þetta 25 ha. ákvæði, fá mun minna framlag frá ríkinu en hinir, og þetta hefur leitt til þess, að ýmsir hafa séð sér hag í því að fara í kringum lögin á þann hátt að skipta landinu og fjölga býlum til þess að komast undir hærra ræktunarframlagið. Ég tel, að þetta sé ekki æskileg þróun, og ég held, að í framtíðinni komumst við ekki hjá því að láta hámarksríkisframlag ná til fleiri ha. á hverju býli en nú gildir. Ég vil líka minna á það í þessu sambandi, þegar rætt er um jarðræktarlögin, að fyrir ári síðan var einni breyt. á jarðræktarlögum vísað til hæstv. ríkisstj. í trausti þess, að hún beitti sér fyrir málinu og legði fram frv. til l. í þeim efnum. En hæstv. ríkisstj. hefur ekki enn talið sér fært eða séð sér hag í því að sinna því máli, eins og við væntum fyrir ári síðan, en það var að taka inn í jarðræktarlögin framlag vegna vatnslagna á sveitabæjum, þ. e. a. s., að ríkið tæki þátt í þeim kostnaði að einum þriðja hluta og þetta væri fast framlag, sem hver og einn bóndi fengi, þegar framkvæmdin væri tekin út. En sá háttur hefur verið á hafður, að ef bændur hafa komið upp vatnsveitu á félagslegum grundvelli, þrír eða fleiri, hafa þeir fengið stuðning þess opinbera, en annars ekki, enda þótt þeir hafi lagt í allkostnaðarsamar framkvæmdir, eins og margir hafa orðið að gera hin síðari ár. Ég flyt hér brtt. ásamt hv. 2. þm. Austf. Till. þessi er á þskj. 462 og felur það í sér, að ræktunarsambönd þau, sem annast framræslu með eigin vélakosti, séu ekki skyldug til þess að bjóða út þau verkefni, sem þeim tilheyra. Fyrst í stað verður talsverð vinna fólgin í því að kanna land og komast að niðurstöðu um það, hvað sanngjarnt er að borga fyrir framræsluna á hverjum stað og hverjum tíma. Hér er því möguleiki fyrir ríkið að spara pening í óþarfa vinnu, sem það verður að borga annars, og býst ég við, að sá þáttur málsins ætti að vera vel þeginn af því opinbera, sem nú beitir sér mjög fyrir sparnaði í ýmiss konar framkvæmdum og opinberum rekstri. Ég tel, að þetta sé algerlega áhættulaust fyrir alla aðila, að undanþiggja ræktunarsamböndin og ekki sízt vegna þess, að ráðunautarnir þekkja landið og eru kunnugir þeim vélakosti, sem fyrir liggur, og geta því af þeirri reynslu, sem þeir hafa, nokkurn veginn komizt mjög nálægt því, hver raunverulegur kostnaður muni verða við framræsluna, og því er hægt að spara sér allt umstang við undirbúning útboða í þeim tilfellum. Ég tel þetta líka þeim mun hættuminna, þar sem Búnaðarfélag Íslands á að fjalla um og samþykkja vinnutaxta, hvort heldur útboð eiga sér stað eða ekki. Ég tel því, að fyllsta samræmis muni verða gætt í þessum efnum og þar eigi ekki nein hætta að vera fólgin fyrir þá, sem bjóða út sín verk, og þeim mun síður fyrir þá, sem verða að sæta því, að útboð séu ekki viðhöfð. Þeirra hagur verði ekki fyrir borð borinn, þar sem í fyrsta lagi að kunnugir menn, vanir þessum áætlunum og störfum og rekstri þessara véla, eiga í hlut, og í öðru lagi kunnugir menn á vegum Búnaðarfélags Íslands, sem leggja til, hverjir vinnutaxtar verða á hverjum stað. Búnaðarþing óskaði eindregið eftir því, að till. þessi næði fram að ganga, en eins og hv. þm. er kunnugt, er búnaðarþing og Búnaðarfélag íslands ráðgefandi á fjölmörgum sviðum í málefnum bænda, og hefur það jafnan verið mikill styrkur Alþingis að fara að þeim ráðum á fjölmörgum sviðum. Ég tel það bæði vera skyldu og einnig styrk Alþingis að hlusta á raddir og óskir þeirra, sem standa í sjálfu athafnalífinu. Á þann hátt verða málefni atvinnulífsins bezt leyst, svo að til heilla horfi. Ég vænti því þess, að hv. alþm. geti fallizt á þá till., sem við leggjum hér fram á þskj. 462, og samþykki hana. En að öðru leyti vil ég taka það fram, að við erum samþykkir því frv. í heild, sem hér liggur fyrir, með þeirri breyt., sem landbn. hefur lagt fram. Ég vænti því, að hv. þm. komi til móts við okkur flm. og samþ. þessa litlu brtt.