Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Svo sem þegar er kunnugt af umr. í hv. Nd., er þetta frv. þaðan komið og flutt af hæstv. menntmrh., enda heyrir málið undir hann, eins og nú er komið málum. Með starfsskiptingu ráðh. frá næstsíðustu áramótum skulu öll skólamál heyra undir það rn. En í fjarveru hans nú vildi ég segja aðeins örfá orð, til þess að ekki þyrfti að taka málið hér út af dagskrá af þeim sökum. Við athuganir og undirbúning á þessu frv. hefur verið höfð hliðsjón af hliðstæðum skólum sérstaklega í Noregi, en málið var fengið í hendur n., sem átti að hafa með höndum að gera tillögur og endurbætur um eðlileg tengsl á hinum ýmsu fræðslustigum. Í nefnd þessari áttu sæti: Andri Ísaksson, forstöðumaður skólarannsókna menntmrn., sem var form. n., Bjarni Kristjánsson, skólastjóri Tækniskóla Íslands, Gunnar Bjarnason, skólastjóri Vélskóla Íslands, Jóhannes Zoëga, verkfræðingur, Magnús Jónsson, skólastjóri Ármúlaskóla, Óskar Hallgrímsson, formaður iðnfræðsluráðs, Stefán Guðjohnsen, tæknifræðingur, Þór Sandholt, skólastjóri Iðnskólans í Reykjavík og Þorbjörn Sigurgeirsson prófessor, deildarforseti verkfræði- og raunvísindadeildar Háskólans. Fundarritari n. var Guðný Helgadóttir. Hv. sjútvn. Nd. gerði á þessu þær breyt., sem einnig fylgja hér með á sérstöku þskj., að þó að gert sé ráð fyrir staðsetningu skólans í Reykjavík samkv. frv., þá verði einnig heimiluð stofnun fiskvinnsluskóla á öðrum stöðum og þá fyrst og fremst í Vestmannaeyjum, stærstu verstöð landsins, en einnig víðar um landið, eftir því sem nánara greinir frá á nefndu þskj. Ég held annars, að þskj. fylgi það rækileg grg. og aths. um einstakar gr. þess, að óþarft sé að hafa um það langa framsögu, en ég legg til, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. menntmn. 

Frsm. (Jón Árm. Héðinsson) : Herra forseti. Heilbr.-– og félmn. fjallaði um frv. um breyt. á l. nr. 51 1964 um tekjustofna sveitarfélaga, eins og það lá fyrir hjá n. á þskj. 550. Heilbr.-– og félmn. var sammála um, að hér væri hreyft við athyglisverðu máli, en fyrir liggur, að tekjustofnar sveitarfélaga eru í endurskoðun og þau mál munu einnig verða tekin til meðferðar í sambandi við skattafrv., sem væntanlega mun verða tekið til meðferðar á hv. Alþ. Að vísu var tekjustofn sveitarfélaga aðeins hliðarþáttur í þeirri heild, en engu að síður er hér hreyft við athyglisverðu máli, sem eðlilegt er, að þurfi nánari umhugsun og þar sem tími til þingloka er mjög stuttur, vorum við sammála um, að veita þessu jákvæðan stuðning og ætlast til þess, að málið yrði tekið til vinsamlegrar meðferðar. Því varð það samdóma niðurstaða, að rétt væri að vísa frv. til hæstv. ríkisstj. til velviljaðrar athugunar.



Herra forseti. Ég leyfi mér að leggja fram í þessari hv. d. till. til þál. um sjúkraflug á Vestfjörðum. Í hv. Nd. liggur fyrir þáltill. um svipað málefni: Athugun á sjúkraflugi á Vestfjörðum með þyrilvængju. Ég tel hins vegar nauðsynlegt, að samfara þeirri athugun, sem þar er lagt til, að verði gerð, verði einnig framkvæmd athugun á sjúkraflugi með venjulegum tveggja hreyfla flugvélum. Heilbrigðisþjónusta hefur verið mjög á dagskrá á hinu háa Alþingi, sem von er. Þetta er einn hornsteinn nútíma velferðarþjóðfélags, og því miður er það staðreynd, að víða í dreifbýli þessa lands er pottur brotinn í þessu sambandi. Hafa hv. alþm. bent á ýmsar leiðir til úrbóta, m.a. að flytja inn erlenda lækna og að skylda íslenzka lækna til að vera lengur úti í dreifbýlinu heldur en nú er. Sjálfur er ég þeirrar skoðunar, að aldrei fáist lausn á þessu máli nema í nánu samstarfi við læknastéttina. Tel ég, að það samstarf eigi að efla, og harma, að það hefur ekki verið eins gott og nauðsynlegt er, til þess að samstaða geti náðst um lausn í þessu mikilvæga máli. Helzt hafa læknar bent á læknamiðstöðvar sem líklega lausn á læknavandræðum dreifbýlisins. Ég er þeirrar skoðunar, að á þær beri að leggja ríka áherzlu. Læknamiðstöðvar koma hins vegar ekki að tilætluðum notum, nema læknum, sem þar eru, sé gert kleift að komast út til hinna ýmsu staða á þeirra svæði, sem oft eru innilokaðir í snjóum og erfitt með samgöngur. Þeir þurfa að geta farið á landi með snjóbílum, þegar það er unnt, en oft er það ekki, og verða þá að koma önnur tæki til. Einnig er það mjög algengt úti í dreifbýlinu, að flytja verði sjúklinga nokkurn veginn án tafar á hin fullkomnari sjúkrahús, eins og t.d. í Reykjavík. Mjög oft hafa íslenzkir flugmenn þá hlaupið undir bagga og bjargað lífi með flýti og áræði, þegar þeim hefur tekizt að flytja fársjúka sjúklinga í sjúkrahús í Reykjavík eða annars staðar um landið. Ég tel vafasamt, að annars staðar sé þetta ástand alvarlegra en á Vestfjörðum. Á vetrum eru Vestfirðirnir mjög víða innilokaðir, erfitt eða útilokað að komast þar um landveg. Oft er næstum því eina leiðin með flugvélum og venjulega minni flugvélum, ef mikið liggur við, því að flugvellir eru ekki stórir víðast hvar. Þyrla er vitanlega hið þarfasta þing, en staðreyndin er sú, að þyrla af þeirri stærð, sem nauðsynleg er til þess að geta flogið í misjöfnu veðri og sviptivindum, kostar um 40–50 millj. kr. og viðhald slíks tækis er mjög mikið. Þyrla þarf að hafa upphitað skýli og helzt ávallt einn til tvo viðgerðarmenn, og stöðugt eftirlit þarf að vera og ítarleg athugun jafnvel eftir tiltölulega fáa flugtíma. Vátrygging á því tæki er mjög kostnaðarsöm og fæst ekki, er mér tjáð, nema flugmaður hafi a.m.k. þús. flugtíma á þyrlu. Því sjá allir, að það er miklum erfiðleikum bundið að halda úti slíku tæki í dreifbýlinu. Ég er þeirrar skoðunar, að það beri að leggja ríkari áherzlu á að afla fullkominnar þyrlu til Landhelgisgæzlunnar, sem þá er unnt að grípa til, þegar önnur tæki duga ekki. Ég tel hins vegar skynsamlegra að bæta flug venjulegra tveggja hreyfla flugvéla, sem vel eru búnar tækjum, þannig að þær geti sinnt sjúkravitjun og sjúkraþjónustu, þegar þörf er á. Venjulega tveggja hreyfla flugvél, sem er búin fullkomnum blindflugstækjum og öðru, sem nauðsynlegt er í misjöfnu veðri, má fá fyrir innan við 10 millj. kr., líklega fyrir u.þ.b.6–10 millj. Það er mín skoðun, að slík flugvél þurfi að vera staðsett á Vestfjörðum. Hún getur auk þess að sinna sjúkraflugi komið að mjög miklum notum við flutninga um Vestfirðina, bæði á mönnum, á pósti og við vöruflutninga, sem mjög aukast nú með flugvélum. Það er skoðun þeirra, sem á þetta mál hafa litið vandlega, að líklegt sé, að slík flugvél geti jafnvel staðið undir sér á Vestfjörðum, ef hún fær góða fyrirgreiðslu og lögð er áherzla á að nota hana fyrst og fremst til flugs um svæðið. Flugvellir á Vestfjörðum eru satt að segja nokkuð margir. Mér telst til, að þeir séu a.m.k. 25. Þar af eru þrír flugvellir, sem eru allfullkomnir og vel búnir tækjum, þ.e. flugvöllurinn á Ísafirði, á Þingeyri og á Patreksfirði, en 22 eru minni flugvellir, svo kallaðir sjúkraflugvellir, og eru þeir að sjálfsögðu nokkuð misjafnir. Yfirleitt mun það vera svo, að þessa sjúkraflugvelli þarf að lagfæra nokkuð frá því, sem nú er. Nauðsynlegt er að bera betur ofan í þá. Þeir eru oft mjög lausir og afar erfiðir, sérstaklega í leysingum, en þetta má auðveldlega bæta. Fæstir þessara flugvalla eða jafnvel engir eru með ljósum. Ljós má fá tiltölulega ódýr, þannig að unnt er að lenda í myrkri, en þó er slíkt vafasamt á þeim flugvöllum, sem eru staðsettir t.d. inni í þröngum fjörðum og hindranir eru í vegi fyrir næturflugi. Flugvellir eru á Gjögri, Hólmavík, Kollafjarðarnesi og á Borðeyri í Strandasýslu. Allt eru þetta flugvellir, sem með tiltölulega litlum kostnaði má lagfæra. með því að bera ofan í þá. E.t.v. þarf þó að lengja og bæta flugvöllinn á Borðeyri nokkuð meira. Á Króksfjarðarnesi er góður flugvöllur, sem e.t.v. mætti þó lengja nokkuð, en það er ýmsum erfiðleikum háð. Á Reykhólum er hins vegar lélegur flugvöllur, sem þarf að bæta mikið. Síðan eru flugvellir á Melanesi, Skálmarnesi, Brjánslæk og Hrísnesi, sem allir eru sæmilega viðunandi fyrir sjúkraflug og má með tiltölulega litlum kostnaði bæta þannig, að góðir geti talizt. Að Hvallátrum er flugvöllur, sem svipað er ástatt um. Ég hef nefnt flugvöllinn á Patreksfirði, sem er sæmilega góður. Flugvöll vantar á Tálknafirði. Þar þyrfti hið skjótasta að koma,sjúkraflugvöllur, enda auðvelt að gera hann á eyrinni, sem fyrir neðan kauptúnið er. Þetta hefur verið skoðað af flugmönnum, og dæma það allir, sem ég hef hitt, mjög gott flugvallarstæði og ódýrt. tel ég þetta einhverja mikilvægustu framkvæmdina á Vestfjörðum í gerð nýrra flugvalla. Á Bíldudal hefur flugvöllur verið nokkurt vandræðamál. Þar var gamall flugvöllur, sem hefur lagzt niður, en einkaaðilar hafa gert þar annan flugvöll, og skilst mér, að flugmálastjórnin sé nú að festa kaup á þeim flugvelli. Geri ég þá ráð fyrir því, að hann verði endurbættur eins og nauðsynlegt er. Þessir tveir staðir, Tálknafjörður og Bíldudalur, hafa þannig verið í erfiðu sambandi við flugvöll, því að eins til tveggja tíma akstur er frá þessum stöðum á flugvöllinn sunnan Patreksfjarðar. Það er því mjög nauðsynlegt að þarna séu a.m.k. sæmilega góðir sjúkraflugvellir. Hjá bóndanum í Selárdal er jafnvel lítill flugvöllur, og geri ég ekki ráð fyrir því, að hann þurfi að bæta að ráði. Á Þingeyri er nú kominn góður flugvöllur, og er það einstakt framtak einstaklings, sem hefur lyft þessu Grettistaki. Það hefur sannazt upp á síðkastið, að flugvöllur þessi er mjög mikilvægur. Þangað er mikið flogið og með fjölda farþega, og flutningar til og frá flugvellinum eru sömuleiðis miklir. Hefur það bætt úr mikilli þörf þess svæðis fyrir góðan flugvöll. Á Núpi er flugvöllur, sem þarf að vísu að bera ofan í, eins og víðar, og sömuleiðis í Holti. Þar er 600 m braut. í Súgandafirði er aftur á móti vandræðaástand. Þar er erfitt að gera flugvöll. Litið hefur verið á tvo staði. Þeir munu báðir vera kostnaðarsamir í framkvæmd, og þarf að skoða þá töluvert nánar. Í Bolungarvík er flugbraut, sem hefur að vísu ekki verið haldið við eins og skyldi, enda er sá staður nálægt Ísafirði. Þó getur þannig háttað til, að erfitt sé að komast út í Bolungarvík, og væri æskilegt, að flugvöllurinn þar væri lagfærður. Á Ísafirði er að sjálfsögðu góður flugvöllur. Í Djúpinu eru allmargir minni sjúkravellir, t.d. við Ögur, á Strandseli, á Reykjanesi, Arngerðareyri og Melgraseyri og á Snæfjallaströndinni. Að vísu þurfa þeir nokkurrar lagfæringar við, t.d. á Melgraseyri, en varla mun það vera erfitt verk eða kostnaðarsamt. Í Flatey er loks flugvöllur, sem þjónar eyjunum á Breiðafirði. Ég hef talið upp þessa flugvelli til þess að leggja áherzlu á það, að margir flugvellir eru á svæðinu, sumir góðir, aðrir, sem þarf að vísu að bæta verulega, en þó mun ekki vera mikill kostnaður samfara þeim aðgerðum, sem þarna eru nauðsynlegar. Margir þessir flugvellir eru fyrst og fremst erfiðir í leysingum. Viðgerðarflokkar koma þangað oft seint og síðla sumars, og hafa þá einstakir flugvellir verið ónothæfir mikinn hluta sumarsins. Úr þessu þarf að bæta. Niðurstaða mín verður því sú, að með venjulegri, góðri, tveggja hreyfla flugvél, sem kostar innan við 10 millj. kr., og með nokkurra millj. kr. fjárveitingu til endurbóta á flugvöllum á svæðinu öllu megi efla mjög sjúkraflug á Vestfjörðum og að öllum líkindum gera það mjög viðunandi. Þetta held ég, að sé skynsamleg framkvæmd, og því hef ég leyft mér að leggja til í þessari þáltill., að slíkar endurbætur verði athugaðar með tilliti til sjúkraflugs, jafnframt því sem athugun fari fram á sjúkraflugi með þyrilvængju. Þó hef ég e.t.v. ekki minnzt enn á eitt mikilvægasta atriðið í þessu sambandi. Á Vestfjörðum er nú staðsett lítil flugvél, sem er í eigu hlutafélags, tiltölulega nýstofnaðs. Með þessari flugvél hefur þegar verið gert margt gott í sambandi við sjúkraflug. Hún hefur leyst mikinn vanda, eins og frá hefur verið greint í blöðum. Flugmaður þessarar vélar og þeir aðrir, sem að þessu fyrirtæki standa, hafa fullan hug á því að fá fullkomnari vél til Vestfjarða og eru áreiðanlega reiðubúnir til samstarfs við heilbrigðisþjónustuna við að leysa hið mikilvæga mál sjúkraflugsins. Þar held ég, að sé kjarni, sem rétt sé að hlúa að með samstarfi hins opinbera og einstaklinganna. Að þessu mæltu vil ég óska eftir því, að umr. verði frestað og till. vísað til heilbr.- og félmn.



Herra forseti. Áður en þessi þáltill. fer til n. til athugunar tel ég rétt að upplýsa hér nokkur atriði í sambandi við þyrlumál Landhelgisgæzlunnar. Eins og kunnugt er, þá hefur Landhelgisgæzlan alllengi haft hug á notkun þyrla við sína starfsemi vegna þeirra sérstæðu kosta, sem þyrlur hafa, að geta lent og hafið sig til flugs lóðrétt svo að segja hvar sem er. Þess vegna var það árið 1960, að hafin var þjálfun fyrsta þyrluflugmannsins og æfingar með þyrlum varnarliðsins jafnframt því sem byrjað var að útbúa varðskipin með þilfari til þyrlulendingar. Svo var það árið 1965, að keypt var lítil þyrla, TF Eir, í samvinnu við Slysavarnafélagið til þess að öðlast raunhæfari reynslu á þessu sviði. Eins og mönnum er kunnugt, hefur þessi þyrla reynzt afburða vel, þó að smá sé, og smæð hennar hlýtur eðlilega að setja henni ákveðin takmörk. Þess vegna var það, að árið 1967 var leitað eftir tilboðum í stærri þyrlu, en vegna fjárhagsörðugleika, sem steðjuðu þá að, var horfið frá því í bili að fara út í kaup á slíku tæki. Svo var það fyrir ári síðan, þá var byrjað aftur að huga að útvegun á stærri þyrlu, og í þeim tilgangi voru ýmsar gerðir þyrla skoðaðar, bæði í Evrópu og Bandaríkjunum, og enn fremur voru kannaðir möguleikar á fjármögnun til slíkra kaupa. Athuganir bentu svo til þess, að með tilliti til getu, kaupverðs og rekstrarkostnaðar mundu þyrlur af gerðunum Sikorsky S–62 eða Bell 205 vera heppilegustu vélarnar, þó líklega frekar sú fyrrnefnda. Landhelgisgæzlunni var þá falið að afla endanlegra samanburðarupplýsinga um kostnaðarverð og fleira fyrir þessar tvær tegundir, og þeirri gagnaöflun var svo lokið nú um síðastliðin áramót. Þá kom m.a. í ljós við þessa athugun, að björgunarþyrla af gerðinni Sikorsky 5–62 í fullri skoðun og með öllum nauðsynlegum varahlutum mundi líklega fáanleg til kaups á hagstæðu verði frá bandarísku strandgæzlunni, en strandgæzlan þar hefur notað þessa gerð þyrla með ágætum árangri við almenn gæzlustörf nú undanfarin átta ár. Það hefur nú verið beðið eftir endanlegum upplýsingum um möguleg kaup á slíkri vél ásamt varahlutum svo og um æfingu flugmanna og flugvirkja í meðferð slíks tækis. Jafnframt hefur verið unnið að útvegun á lánum og fé til kaupanna, og það mun verða fáanlegt hér innanlands með aðstoð Seðlabankans. Einnig hefur Landhelgissjóður nokkurt fé aflögu til slíkra kaupa, og enn fremur skal það tekið fram, að Slysavarnafélag Íslands hefur fyrir hönd Björgunarskútusjóðs Austfjarða boðið fram nokkurt framlag til þessara kaupa. Ef úr nefndum kaupum getur orðið, þá ætti slík þyrla að geta komið í notkun hér í sumar eða alla vega á þessu ári. Að sjálfsögðu þarf að senda út flugmenn og tæknimenn til þjálfunar og til að læra meðferð slíks tækis. Strax þegar liggja fyrir endanlegar upplýsingar um söluverð slíks tækis og söluskilmála, mun málið verða tekið til athugunar í ríkisstj. Rétt er að taka það fram, að með öflun slíks tækis, slíkrar þyrlu af meðalstórri gerð, sem er náttúrlega langtum stærri en litla þyrlan, sem nú er í notkun, er ekki ætlunin að hætta starfrækslu litlu þyrlunnar, heldur mun hún verða rekin áfram með sama hætti. Ég taldi sjálfsagt, að þetta kæmi hér fram, áður en málið færi til n. Það er auðvitað einhver mesti kostur þyrlu fram yfir flugvélar, að hún getur lent svo að segja hvar sem er. Þó að flugvellir, litlir sjúkraflugvellir, séu víða, þá er samt auðvitað aldrei með flugvélakosti unnt að fyrirbyggja það, að flytja þurfi sjúka menn og slasaða töluverðan veg til þess að komast á slíka flugvelli. Viðhaldskostnaður flugvallanna, þótt smáir séu og einfaldir að allri gerð, verður að sjálfsögðu alltaf nokkur, og verður þá þetta sjálfsagt tekið til athugunar og metið. Ef við víkjum að þáltill., sem liggur fyrir hv. Nd. og flutt er af tveim þm. þar, þar sem lagt er til, að athuguð sé notkun lítillar þyrlu til sjúkraflutninga, þá finnst mér rétt að rifja aðeins upp, hvaða kosti þessi fyrirhugaða þyrla hefur umfram litlu þyrluna, sem nú er í notkun. Þessi þyrla, Sikorsky S–62, hefur möguleika á blindflugi, sem litla þyrlan, TF Eir, hefur ekki, og það er auðvitað gríðarlega mikið atriði. Þá hefur hún langtum meiri möguleika á flugi yfir sjó, sem eðlilegt er, en lítil þyrla. Þá er á þessari þyrlugerð, sem fyrirhuguð eru kaup á, útbúnaður, sem gefur möguleika á að draga menn upp og slaka niður á flugi með sérstakri vindu. En slíkt björgunartæki hefur litla þyrlan að sjálfsögðu ekki. Þetta er ákaflega mikilvægt atriði og ekki sízt með tilliti til björgunar yfir sjó. Við kaup þyrlunnar er að sjálfsögðu alveg sérstaklega haft í huga auk landhelgisgæzlu og flutninga björgunarstarf á sjó. Þá hefur þessi stærri þyrla möguleika á að flytja 10–12 farþega, en ég ætla, að það muni vera þrír farþegar, sem TF Eir getur tekið. Möguleikar fyrir sjúklinga á börum eru stórum meiri í þessari stærri þyrlugerð. Í litlu þyrlunni mun vera rúm fyrir einn sjúkling á börum, en í þessari stærri gerð yrði hægt að flytja samtímis sex sjúklinga á sjúkrabörum. Og vegna stærðarmunar hefur þessi Sikorsky-þyrla langtum meiri möguleika til vöruflutninga. Hún hefur tvisvar sinnum meira flugþol en litla þyrlan, og hún hefur einnig möguleika á aukningu flugþols með því að taka eldsneyti úr varðskipi án þess að lenda þar. Að sjálfsögðu mundi hún geta lent á þilfari varðskipanna. Loks hefur hún meiri möguleika til flugs upp á há fjöll. Það eru þessir kostir, er mér tjáð, sem skipta mestu máli í samanburði við smærri þyrlu. En í sambandi við sjúkraflugið er það sjálfsagt meginatriðið, hve skjótt hægt er að bregða við, að hve miklu leyti hægt er að yfirstíga þá erfiðleika, sem veður geta skapað, og svo þetta, að slíkt tæki getur lent svo að segja hvar sem er. Ég sé enga ástæðu til að hafa fleiri orð um þetta, en fannst rétt og raunar sjálfsagt, að þessar upplýsingar lægju fyrir, áður en heilbr: og félmn. tekur þáltill. fyrir til athugunar.



Herra forseti. Ég vil þakka hæstv. dómsmrh. fyrir athyglisverðar upplýsingar og vil, að það komi skýrt fram, að ég er með þessari þáltill. alls ekki að leggjast gegn því, að meðalstór þyrla verði keypt til Landhelgisgæzlunnar. Þvert á móti styð ég það eindregið og tel mikilvægt, að það verði gert sem allra fyrst. Það er þó staðreynd, hygg ég, að ein slík þyrla þjónar alls ekki öllu sjúkraflugi hér á landi. Tækið er ómetanlegt við alls konar aðstæður, þar sem nánast ekkert annað tæki getur komið til greina, eins og t.d. iðulega við björgun á hafi úti eða í klettum eða uppi í fjöllum, svo að eitthvað sé nefnt. En ein þyrla fær ekki gert mikið. Viðhald hennar er afar mikið. Hana þarf oft að yfirfara, og vitanlega fer hún langtum hægar yfir en góðar tveggja hreyfla flugvélar. Ég tel því, að ein góð þyrla, þótt hún sé mikilvæg, þjóni alls ekki öllu sjúkraflugi, t.d. á Vestfjörðum. Því er jafnnauðsynlegt, að þar sé góð tveggja hreyfla flugvél og sjúkraflugvellir þannig, að þá megi nota í flestum tilfellum. Þegar þeir eru lokaðir, getur hins vegar þyrla að sjálfsögðu komið að mjög mikilvægum notum. Menn verða einnig að gera sér grein fyrir því, að þyrla er ekki fær um flug í öllu veðri. Um þyrlu leikur einhver dýrðarljómi í hugum margra. Vitanlega eru þær gífurlega mikilvægt og gott tæki, en þær þola ekki fremur en aðrar vélar verstu veður, sviptivinda og erfiðar aðstæður að öðru leyti. Ég er alveg sammála þeim samanburði, sem hæstv. dómsmrh. gerði á meðalstórri þyrlu og lítilli þyrlu. Þetta eru tvö mjög ólík tæki. Meðalstór þyrla er færari til flugs í langtum verra veðri og aðstæðum, og tel ég afar mikilvægt eins og ég sagði í upphafi míns máls, að slík þyrla verði fengin til landsins hið fyrsta.