Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Sjútvn. hefur tekið þetta mál til meðferðar og ekki orðið sammála um afgreiðslu þess. Meiri hl. n. leggur til, að frv. verði samþ. óbreytt, en minni hl. er andvígur því og gerir grein fyrir sínum ástæðum á þskj. 236. Meiri hl. n. lítur svo á, að það sé fengin reynsla fyrir hví, að það sé ekki heppilegt, að heimild handa ráðh. til þess að friða sérstök veiðisvæði sé bundin því skilyrði, að þeir aðilar. sem áskilið er í l., að leitað sé umsagnar hjá. þ.e. Fiskifélag Íslands og fiskideild atvinnudeildar háskólans, hafi verið sammála um bær till., sem liggja frammi í málinu. Það er alkunnugt, að í ýmsum verstöðvum, og þá sérstaklega smærri verstöðvum, hefur frá upphafi verið talsverð andúð gegn dragnótaveiðum. Og sú andúð hefur farið vaxandi, eftir því sem reynslan af dragnótaveiðunum hefur orðið augljósari. Það er nú svo, að í ýmsum smærri verstöðvum, þar sem fiskveiðar eru aðallega stundaðar á opnum trillubátum, eru aflamöguleikar að mestu háðir því, að bátarnir geti sótt á sín heimamið, hvort sem þau eru innfjarða eða á grunnu miðunum utan fjarða. En það eru einmitt þessi mið, sem dragnótabátarnir sækjast mest eftir og hafa bezt skilyrði til að veiða á. Það er því staðreynd, að það hafa í ýmsum verstöðvum orðið hagsmunaárekstrar milli dragnótabáta annars vegar og smábátaútgerðarinnar hins vegar. Hefur það í ýmsum tilfellum gengið svo langt, að sjómennirnir á smábátunum hafa átt aðeins um tvo kosti að velja, annan þann að hætta jafnvel um stund róðrum, eftir það, að heimamiðin a.m.k. í svipinn hafa verið eyðilögð af ágangi margra dragnótabáta, eða hinn kostinn, að leita á dýpri og fjarlægari fiskimið, sem alls ekki henta og eru alls ekki fær sjómönnum á smábátum yfirleitt að sækja á. Það er þess vegna eðlilegt, að það sé í ýmsum veiðistöðvum mjög mikil andúð gegn þeirri miklu ágengni, sem dragnótabátarnir hafa haft í frammi undir slíkum kringumstæðum. Og það eru ekki einungis þessar ástæður, sem ég hef nefnt nú, sem þessu valda, heldur eru þær fleiri, m.a. það, að smábátarnir hafa ekki sjaldan orðið fyrir verulegu tjóni af því, að dragnótabátar hafa farið með dragnætur sínar yfir veiðarfæri í sjó og eyðilagt þannig línur og annað slíkt. En það er í raun og veru enn fleira, sem veldur því, að í einstökum veiðistöðvum, þar sem svona hagar til, er andúðin mikil gegn dragnótaveiðum og hefur farið vaxandi. Það er líka skilningur á því, að það er ekki eingöngu það, að mönnum virðist, að dragnótaveiðin geri oft sjómönnum ófært að stunda sinn atvinnuveg á þeim miðum, þar sem einhvers árangurs er að vænta, heldur er mönnum líka farið að skiljast, að dragnótaveiðin eyðileggur venjulega meira eða minna af fiskungviði á þeim svæðum, þar sem þessi veiði er viðhöfð. Og það er skiljanlegt, að menn óttast það, að þar sem svo er fram farið, þá líður ekki á löngu - enda er sums staðar farið að sjá á í því efni - þangað til óttast má, að þessi fiskimið verði algerlega ónothæf fyrir lengri eða skemmri framtíð. Og það er álit margra sjómanna í slíkum veiðistöðvum sem þessum, að það sé ekki eingöngu ungviðið, sem meira og minna er drepið, heldur sé það líka þýðingarmikið, að dragnótabátarnir, með sínum veiðitækjum, eyðileggi meira og minna af botngróðri, þar sem þeir draga um, og ýmsum þeim lífverum, sem ýmsir telja, að sé undirstaða undir því, að ungviðið og jafnvel eldri fiskurinn haldist við á. Það halda jafnvel sumir því fram, að eftir þráláta botnvörpuveiði á einstökum grunnum séu veiðisvæðin skilin eftir sem eyðimörk, þar sem engu lífi fyrir framtíðina sé vært. - Það renna þess vegna ýmsar stoðir undir það, að það sé skiljanlegt og eðlilegt, að andúð sú í slíkum verstöðvum, sem ég hef vikið að, sé verulega sterk, og að það sé ósk og krafa á slíkum stöðum, að það sé einhver stoð til í l. um það, að hægt sé að friða ákveðin nauðsynleg undirstöðuveiðisvæði, þegar nauðsyn krefur. Þetta frv., sem hér er til umr. á þskj. 101, miðar að því að ráða bót á þeirri staðreynd, sem virðist vera fyrir hendi nú, að lög nr. 83 frá 1945 virðast alls ekki ná tilgangi sínum. Það verður að ætla, að þessi lög, nr. 83 frá 1945, hafi verið sett í því augnamiði, að það væri til heimild handa hlutaðeigandi ráðh. til að friða einstök veiðisvæði, þegar slíkar aðstæður eru fyrir hendi eins og ég hef lýst. Nú hefur það komið í ljós, eins og fram kemur í grg. með þessu frv. á þskj. 101, að það virðist ekki vera nein stoð í lögum fyrir ráðh. til að ákveða slíka friðun sem þessa, nema því aðeins, að þeir tveir aðilar, sem á að leita umsagnar hjá um málið, gefi út samhljóða ummæli um friðunina. - Við flm. þessa frv. og meiri hl. sjútvn. leggjum áherzlu á, að þessu sé breytt á þann veg, eins og í frv. er farið fram á, að það sé undir mati ráðh. á hverjum tíma og í hverju einstöku tilfelli að ákveða um friðunina, eftir það, að fengnar eru umsagnir þessara tveggja opinberu stofnana, sem lög segja fyrir um, að eigi að leita álits hjá. Og ef ekki er slíkt vald í höndum ráðh., þá er það ekkert annað en bókstafur, að hann hafi vald til að fyrirskipa friðun, því að hendur hans eru bundnar, ef álit þessara stofnana fara ekki saman. Ég sé ekki ástæðu til að ætla annað en ráðh. muni meta og vega öll rök með og móti friðunarumsóknum, sem fram kunna að koma, og engin ástæða er til að ætla, að hann gangi þar lengra en nauðsyn krefur. Ég vil svo að lokum leyfa mér að víkja að nokkrum atriðum í nál. hv. minni hl. á þskj. 236. Þar er vikið að því meðal annars, að friðunin fyrir dragnót sé nú orðin allvíðtæk hér við land, og mun það vera rétt, að fyrir Norðurlandi sé algert bann við dragnótaveiðum innan viss svæðis, en þótt svo sé og skoðanir geti verið skiptar um, hvort það sé réttmætt, tel ég, að ekki sé hægt að segja, að fyrst því sé svo farið fyrir Norðurlandi, þá eigi veiðisvæðin alls staðar annars staðar að vera opin. Því ætlumst við til, að eftir sem áður sé hægt fyrir ráðh. að setja reglugerð um friðun fyrir dragnótaveiði, þar sem hann álítur það réttmætt. Hv. minni hl. víkur að því, að til séu einstakir ofurkappsmenn, sem vilji banna allar dragnótaveiðar. Ég þekki ekki slíka ofurkappsmenn, og hygg ég, að þeir séu ekki margir, - en ef þetta er meint svo, að hv. minni hl. telji það ósæmilegt ofurkapp, að við flm. og meiri hl. sjútm. viljum heimila ráðh. að friða sérstök svæði undir vissum kringumstæðum, þá er ekki réttmætt að viðhafa slíkt orðalag. Hv. minni hl. víkur enn að því, að þessir og hinir einstakir þm. reki slíkan áróður við ráðh. í þessu máli, að óttast megi, að ráðh. gefi jafnvel út vafasamar reglugerðir um friðun. Hvað á hv. minni hl. við með þessu? Í grg. fyrir þessu frv. eru nefnd tvö veiðisvæði, sem atvmrh. í skjóli l. nr. 83 frá 1945 hefur samþ. friðunarreglur fyrir. Þetta eru einu veiðisvæðin, sem nefnd hafa verið í sambandi við málið. Meinar hv. minni hl., að hér hafi verið viðhöfð þau vinnubrögð; að vegna áróðurs og ofurkapps einstakra þm. hafi ráðh. staðfest vafasamar friðunarreglugerðir? Ég spyr. Ég ætla ekki að fara að svara fyrir hæstv. atvmrh. Hann mun sjálfur fær til þess. Hv. minni hl. heldur áfram rökfærslum sínum á þá lund, að það sé illa farið. ef að því sé stefnt, og þá líklega með þessu frv. að hans áliti, að allri dragnótaveiði sé bægt frá. Þessi ótti er alveg ástæðulaus vegna þessa frv. Til þess að það gerist, þarf aðra lagasetningu, en ég tel enn þá verr farið, ef l. nr. 83 frá 1945 verða ekki endurbætt svo, að hægt sé að friða heimamið sjómanna á opnum vélbátum, sem eiga allt sitt undir því, að fiskimið þeirra séu ekki eyðilögð, og það stappar nærri því, ef hv. minni hl. telur óforsvaranlegt að veita ráðh. þá heimild, sem frv. fer fram á, - þá stappar það nærri því, að hann telji jafnóviðeigandi, að einstakir menn hafi heimild til að girða túnið sitt og friða fyrir skepnum, því að nærri lætur, að það ráði úrslitum um afkomu sjómanna á opnum vélbátum, að mið þeirra séu friðuð, eins og það ræður kannske mestu um afkomu bóndans, að hann hafi heimild til að girða og friða túnið sitt. Ég tel því réttmætt að samþ. þessa litlu breyt. sem fram á er farið með frv. á þskj. 101, og tel enga ástæðu fyrir þá, sem sérstaklega bera dragnótaveiðarnar fyrir brjósti, að óttast, að gengið verði nær möguleikum dragnótaveiðanna en nauðsyn krefur.



Herra forseti. Frv. á þskj. 101, sem hér er til umr., telur minni hl. sjútvn., að sé ekki til bóta og mælir gegn því, að það verði samþ. Hv. frsm. meiri hl. hefur nú rætt málið nokkuð í sinni framsöguræðu, og þó að frv. láti lítið yfir sér, þá er því ekki að leyna, að það kollvarpar þeim reglum, sem hingað til hafa gilt um bann við dragnótaveiðum í landhelgi. Þótt í 1. gr. standi aðeins, að fyrir orðin „samkvæmt tillögum“ í 1. gr. l. frá 1945 komi: að fengnum tillögum, - þá er mikill efnismunur á þessu tvennu, og teljum við, að þetta ákvæði megi ekki lögfesta, því að það fellir burtu það atriði, að Fiskifélag Íslands og fiskideild atvinnudeildar háskólans eigi að samþ. það samhljóða, ef friðuð verða fleiri svæði. Þetta teljum við vera þarft ákvæði og eigi ekki að falla burt. Þessir tveir aðilar eru trúnaðarstofnanir sjávarútvegsins, og ekkert er eðlilegra en þær eigi að láta uppi samhljóða álit til þess, að frekari friðun nái fram að ganga. Minni hl. leggur því til, að þetta frv. á þskj. 101 verði fellt. - Hv. frsm. meiri hl. talaði á víð og dreif um þann mikla skaða, sem hann taldi dragnótaveiðina valda ýmsum veiðisvæðum hér við land, og tók jafnvel svo djúpt í árinni, að dragnótaveiðarnar yllu svo miklum skemmdum á botngróðrinum, að þar sem dragnótaveiðar hefðu um skeið verið stundaðar á landgrunninu, þar kæmi ekki kvikt kvikindi: Þetta er herfileg missögn, því að þar, sem dragnótaveiðar hafa verið stundaðar síðast liðin 15–18 ár, er nú jafngóð veiði og var, þegar byrjað var þar á dragnótaveiðum, og vil ég hér sérstaklega nefna Breiðafjörð, að þar virðist það engu breyta um aflasæld, þó dragnótaveiðar hafi verið stundaðar þar langtímum saman. Minni hl, álítur og, að eftir því, sem lengra er gengið í þá átt að friða svæði fyrir dragnótaveiði, þá verði þeim svæðum, sem bezt eru fyrir þessar veiðar, hætt, því að eftir því sem hin ófriðuðu svæði smækka, eftir því verður ásóknin meiri á þau mið, sem eftir eru. Ég vil fullyrða, að af hendi þeirra, sem mest berjast fyrir friðuninni, er hafður í frammi óheillavænlegur áróður í sambandi við þann skaða, sem dragnótaveiðarnar eiga að valda á miðunum. Þeir, sem bezt þekkja til, vita, að dragnótin fer aðeins yfir 1/10 hluta og allt niður í 1/15 hluta þess hluta grunnsins, sem botnvarpan fer yfir, og orsakirnar eru þær, að þó að dragnótaveiðar séu stundaðar þann tíma, sem leyfilegur er, þá virðist því frá náttúrunnar hendi svo fyrir komið, að það er aðeins lítill hluti landgrunnsins, sem dragnótin fer yfir, og virðist því tryggt, að ekki verði um of gengið á fiskistofninn. Sérstaklega vil ég benda á stað, þar sem 1/7 alls flatfisksaflans veiddist yfir þann tíma, sem dragnótaveiðar eru leyfðar, en það er Ólafsvík. Frá þessu litla kauptúni veiddist 1/7 hluti alls flatfisksaflans á tímabilinu frá 1. júlí til yfirstandandi tíma. En hvergi er eins almenn dragnótaveiði og þar og á veiðisvæðunum í grenndinni. Það stenzt því ekki fullyrðing hv. frsm. meiri hl., að dragnótaveiðar eyðileggi fiskistofninn, þar sem þær eru stundaðar. Aldrei hefur verið meiri flatfisksafli í Ólafsvík en nú, þó að aldrei hafi fallið niður dragnótaveiði þaðan s.l. 16 ár. Ég vil enn taka það fram, að það er ekkert vantraust á hæstv. atvmrh., þótt því sé haldið fram, að heppilegra sé, að það ákvæði sé í l., að til frekari friðunar þurfi samhljóða álit þeirra tveggja stofnana, sem um getur í 1. gr. l. Ég álít þetta heppilegt ákvæði og vona, að hv. d. sjái, að það á að vera áfram, en það eigi ekki að vera í valdi hæstv. ráðh. eins, hvort þetta eða annað fiskisvæði sé friðlýst. Tel ég svo óþarft að fara um þetta fleiri orðum, en vona, að hv. d. sjái, að þetta frv. á þskj. 101 er alveg óþarft.



Herra forseti. Það eru aðeins nokkur orð. Ég efast um, að hv. dm. hafi kynnt sér málið eins og þörf er á og langar til að víkja að nokkrum staðreyndum málsins. Það er nú í sannleika sagt svo komið þessum málum, að hin friðuðu fiskisvæði eru orðin mjög víðáttumikil. Öll dragnótaveiði er bönnuð í landhelgi bátum, sem eru stærri en 35 rúmlestir. Það eru sem sagt aðeins smábátar, sem hafa heimild til veiða með dragnót innan þriggja mílna svæðisins. En það er ekki nóg með þetta, heldur er smábátunum einnig bönnuð þessi veiði meiri hluta ársins, þannig að svæðið frá Eystrahorni suðaustanlands norður með Austfjörðum og að Straumnesi er öllum fleytum lokað fyrir dragnótaveiðum í 61/2 mánuð og strandlengja hins hluta landsins frá Eystrahorni vestur með Suðurlandi og alla leið að Straumnesi er lokuð í 51/2 mánuð. Til viðbótar þessari miklu lokun er svo, að heimilt er fyrir sveitarfélög og sýslufélög að samþ. friðun á öllum hafnarsvæðum, og undir það falla flestir firðir og víkur, og er það algerlega á valdi viðkomandi staða að loka alveg fyrir dragnótaveiðar. Margir hafa gert það, og svo bætist enn við, að allt svæðið fyrir Norðurlandi er lokað yfir sumarmánuðina frá Horni að Langanesi. Svo hafði Alþingi sett ákvæði um heimild til enn frekari friðunar, en þá var málum svo komið fyrir, að til þeirrar auknu friðunar þurfti samhljóða samþykki Fiskifélags Íslands og fiskideildar atvinnudeildar háskólans, sem er fyrst og fremst Árni Friðriksson fiskifræðingur, en nú þykir nokkrum hv. þm. þetta ekki nóg, sem þó stappar nærri því, að dragnótaveiðar séu útilokaðar hér við land, og una því ekki, að samþykki þurfi frá Fiskifélaginu og atvinnudeildinni og vilja veita ráðh. ótakmarkaða heimild til að friðlýsa fiskisvæði fyrir dragnótaveiðum. Ég vil vekja athygli á því, áður en þetta er samþ., að þá er eins gott að banna alveg dragnótaveiðar í landhelgi Íslands, því að með þessu frv. er stefnt að því að útiloka dragnótaveiðar. Sumir telja, að dragnótaveiðar séu svo hættulegar upp við land. að banna beri þær með öllu, og það er sjónarmið út af fyrir sig, og segja má, að dragnótin sé hættulegri en önnur veiðarfæri. En önnur skoðun hefur verið ríkjandi til þessa, og m.a. hefur færasti fiskifræðingur okkar, Árni Friðriksson, haldið því fram, að dragnótaveiðarnar væru sízt hættulegri hér en í öðrum löndum, þar sem þær eru leyfðar í miklu ríkara mæli. Dragnótaveiðarnar þýða það, að okkur hefur auðnazt að veiða dýrmætari fisktegundir, sem ekki væru tök á að veiða annars. Ef dragnótaveiðarnar eru útilokaðar, þýðir það mikla skerðingu á framleiðslu sjávarútvegsins, og er tilfinnanlegt áfall fyrir hraðfrystihús og fiskiðjuver, sem reist hafa verið fyrst og fremst til að vinna þessar dýrmætu fisktegundir. Þetta er atriði, sem ég vildi láta koma fram. Við höfum sett ýtarlegar friðunarreglur gegn dragnótaveiðum, og víða um land eru firðir og víkur alveg lokaðar, og þar sem er opið, þar er heimildin miðuð við smábáta og það á takmörkuðum svæðum, og enn er svo heimild fyrir ráðh., ef samþykki Fiskifélagsins og fiskideildar atvinnudeildarinnar liggur fyrir, til að auka enn við friðunina. Viðvíkjandi þeim tveimur veiðisvæðum, sem minnzt hefur verið á, skal ég ekki segja mikið. En mér hefði fundizt það viðkunnanlegra, ef þessir þingmenn hefðu flutt frv. um það að loka þeim fyrir dragnótaveiðum, en ekki að fá fram heimild fyrir ráðh. til að útiloka þær með öllu. Af þessum ástæðum er ég algerlega andvígur því, að frv. þetta nái fram að ganga, og hef því lagt til, að það verði fellt.



Herra forseti. Það er nú ekki margt, sem mér finnst ástæða til að svara, því að þeir tveir ræðumenn, sem hafa andmælt frv., hafa lítið komið inn á aðalatriði málsins, þ.e. hvað er í húfi, ef ekki er mögulegt að verða við óskum þeirra, sem eiga allt undir því, að dragnótaveiðin eyðileggi ekki miðin. Hv. minni hl. lagði áherzlu á, að því verði ekki breytt, að það verði að vera shlj. meðmæli Fiskifélags Íslands og fiskideildar atvinnudeildar Háskóla Íslands, ef ráðh. geti staðfest heimild til friðunar. Það er fjarri mér að gera á nokkurn hátt lítið úr þessum stofnunum eða kasta neinni rýrð á þær. En ég tel og vil draga það fram, að það mun vera svo, að forstöðumaður þessarar deildar hefur sérstöðu í þessum efnum, en hún er sú, að hann lítur meira á það, hvort friðunar sé þörf vegna þess, að á því svæði sé verið að uppræta flatfiskinn, en lítur minna á það, hvort sjómenn eiga yfir höfði sér eyðileggingu miðanna. Hv. 2. landsk. staðfesti þetta álit. Þegar atvinnudeildin tekur ákvörðun undir forustu þessa mæta manns, er meira hugsað um þetta. Og það er þetta, sem við flm. frv. viljum koma í veg fyrir, að geti staðið í vegi fyrir heilbrigðu mati hlutaðeigandi ráðherra. En hv. frsm. minni hl. færði sig dýpra á miðin en ég tel ástæðu til. Hann talaði um allt landgrunnið, - mig minnir, að hann hafi sagt, að það væri 1/5 hl. þess, sem dragnótabátarnir fara yfir, - svo að það væri ekki hundrað í hættunni, þótt þeir fengju að halda sinni aðferð. En það er ekki verið að ræða um landgrunnið, heldur hvort eigi að láta sjómennina haldast þar við, sem þeir vilja stunda sína atvinnu. Það er því mikið af landgrunninu, sem dragnótabátar fá að fara yfir samt vegna þessarar heimildar. Hv. 2. landsk. sló því fram, að þm. væru svo illa að sér í þessum efnum, að þeim veitti ekki af að hlusta á fyrirlestur um þessi mál. Ég dreg nú í efa, að hægt sé að bera þm. á brýn, að þeir séu svo vankunnandi í þessum efnum, að það þurfi að segja þeim, að það séu ekki stærri bátar en 35 tonn, sem dragnótaveiðar stunda. En hvað þýða þeir á innfjarðarmiðin? Ég vil fullyrða, að þeir séu eins hættulegir á þeim slóðum og togararnir á djúpinu. Þessi hv. þm., 2. landsk., sagði, að þeim væri bönnuð veiði 51/2–61/2 mán. á ári. Ég veit, að það getur skipt miklu máli, hvenær þeir mega veiða, en það er einmitt á þeim tíma, sem smábátaveiði er stunduð t.d. eystra. En þó að þeim væri heimilt að veiða um sumarmánuðina, þegar fískur gengur ekki á grunnin t.d. eystra, væri það allt annað mál, svo að þetta er ekki nein ástæða til að vera á móti þessu frv. - Hv. 2. landsk. sagði einnig, að á hlutaðeigandi stað væri hægt að friða svæði með samþykkt viðkomandi sýslunefndar. Ég dreg enga dul á, að þetta sé rétt, og e.t.v. væri rétt að gera þessa heimild víðtækari og út fyrir hafnarsvæðin. En svo skellir hv. þm. inn í hafnarsvæðin á flestum fjörðum og víkum. Þetta hlýtur að vera sagt út í bláinn. Hver, sem þekkir til á svæðunum kringum land, veit, að sáratakmörkuð svæði eru hafnarsvæði, og þótt friðun sé sjálfsögð, þá finnast þess fá dæmi, að slíkt ráði úrslitum, og því síður er um það að ræða, að víkur falli undir hafnarsvæði. En þessar víkur, sem hafa ákaflega mikla þýðingu fyrir aflamöguleika sjómanna, þarf að vera hægt að friða. Hv. 2. landsk. sagði í lok ræðu sinnar eitthvað á þá leið, að ef flm. þessa frv. hefðu aðeins bundið sig við þessi tvö svæði, sem nefnd eru í greinargerð frv., þá gæti hann sætt sig við, að þau væru friðuð, en ekki önnur. Þetta er fjarri öllu lagi og fjarri tilætlun frv., því að það er ekki tilætlun flm. með þessu frv. að gera upp á milli einstakra svæða.



Herra forseti. Það eru aðeins nokkur orð til þess að svara hv. 2. þm. N–M., því að hann misskildi ræðu mína nokkuð í sambandi við það, sem ég sagði, að það væri álit sjómanna, að dragnótabátar færu yfir 1/15 –1/10 hluta þess grunns, sem botnvörpungar veiða á. - Það er aðeins þetta, sem ég vil upplýsa, því að hann og hv. flutningsmenn segja, að það sé alger eyðilegging á fiskimiðunum, þar sem dragnótaveiðar eru stundaðar, og hv. þm. sagði það hér rétt áðan, að dragnótaveiðar væru búnar að eyðileggja viss svæði. Svo er það annað í þessu sambandi, og það er sú skoðun, sem kom fram í ræðu hv. þm., að það væru mest aðkomubátar, sem væru að eyðileggja veiðina fyrir þeim stöðum, sem næst liggja svæðunum, en ég hygg hins vegar, að þetta sé öfugt, og það er rétt að geta þess einnig, að það eru minnstu bátarnir, 10–20 smál., sem geta aðallega stundað þessa veiði, og oft er hún einnig stunduð á opnum bátum. Ég vil taka það fram, að það ákvæði í gildandi lögum er rétt, að þær stofnanir, sem vinna í þágu sjávarútvegsins og eru alveg hlutlausar, taki ákvörðun um, hver svæði séu friðuð og hver ekki.



Herra forseti. Ég vil aðeins leyfa mér að halda því fram, að það er að vísu rétt, að ég mun hafa vikið að því, að það séu aðallega aðkomubátar, sem eyðileggja miðin, en þar sem ég þekki til, eru það aðkomubátarnir. En séu það heimabátarnir, þá eru það staðir, þar sem menn láta sér vel líka, að rányrkja sé stunduð, og er þá ólíklegt, að þeir vilji fá þessi svæði friðuð. - Ég ætla svo ekki að ræða meira um þetta.



Herra forseti. Landbn. hefur athugað frv. þetta ásamt brtt. frá hv. 2. þm. Rang. Nefndin hefur orðið sammála um að afgr. frv. með tveim lítils háttar breytingum, sem þegar eru kunnar. Einnig hefur n. leyft sér að gera brtt. við brtt. 2. þm. Rang. En hún hefur jafnframt fallizt á að taka í brtt. nokkuð af því, sem er í brtt. hans, en þó með dálitlum breytingum, sem sé að fyrir orðið „landbúnaðarbifreiðar“ komi: jeppabifreiðar. Ég tel svo ástæðulaust að fjölyrða um þetta, en bið um að málinu verði hraðað.



Herra forseti. Ég vil þakka landbn. fyrir, að hún hefur gengið inn á mínar till. Um þessa orðalagsbreytingu tekur ekki að deila. Hér er ekki aðeins átt við amerískar bifreiðar, heldur og hliðstæðar bifreiðar frá öðrum þjóðum, og er í rauninni ástæðulaust að deila um þetta atriði. Í brtt. landbn. á þskj. 182 er lagt til, að síðasti liður 2. gr. falli niður, en landbn. flytur brtt., sem eru að efni til alveg þær sömu og þær, sem ég flutti á þskj. 198, og get ég alveg fallizt á till. n. að þessu leyti, og ég þakka n., að það sjónarmið skuli hafa orðið ofan á, því að eins og flutningum er nú háttað, þá getur verið alveg eins nauðsynlegt fyrir þá bændur, sem búa á þeim stöðum, þar sem flutningar og samgöngur eru greiðar, að fá dráttarvélar, en hins vegar á þeim stöðum, þar sem samgöngur eru ekki eins góðar, er heppilegra fyrir bændurna að fá jeppabifreiðar, því að þær geta komið að nokkru leyti í staðinn fyrir dráttarvélar, en eru á hinn bóginn hentugar til flutninga. Ég sé svo ekki ástæðu til að ræða þetta mál frekar og þakka n. fyrir, að þetta sjónarmið skuli hafa verið látið ráða.



Herra forseti. Ég vil leyfa mér að fara fram á við hæstv. forseta, að umr. verði frestað og málið tekið af dagskrá þessa fundar, vegna þess að ég hef til athugunar brtt. við frv.