Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Hæstv. forseti. Ég mæli hér fyrir áliti og tillögum kjörbréfanefndar sem hefur verið lagt fram í þingsalnum og þingmenn hafa á borðum fyrir framan sig. Kjörbréfanefnd hefur haft til athugunar þau kjörbréf sem landskjörstjórn gaf út 6. maí síðastliðinn í samræmi við úrslit alþingiskosninga sem fóru fram 27. apríl 2013. Innanríkisráðuneytið hefur í samræmi við fyrirmæli laga sent Alþingi alls 65 ágreiningsatkvæði til meðferðar og nefndinni bárust samtals níu kærur, samanber 118. og 120. gr. laga um kosningar til Alþingis. Ég ætla að hlaupa mjög stutt á þeim þáttum. Ég vildi geta þess að kjörbréfanefnd átti fund hér fyrr í dag en fulltrúar allra flokka hafa hins vegar unnið að undirbúningi málsins undanfarna daga. Þeir hafa haldið eina þrjá fundi um það og farið nokkuð ítarlega í gegnum málið fyrir daginn í dag til þess að vinna í haginn, en sú niðurstaða sem liggur fyrir hér er álitið sem nefndin komst að að loknum fundi sínum í dag. Það er um ágreiningsatkvæðin að segja að þau eru af ýmsum toga. Ég ætla ekki að rekja í smáatriðum hvernig þeir ágallar voru sem höfðu valdið því að yfirkjörstjórnir höfðu ekki náð saman um niðurstöðu hvað það varðar og ýmist úrskurðað atkvæðin gild eða ógild. Það sem skiptir kannski mestu máli í því er að þrátt fyrir nokkurn fjölda ágreiningsatkvæða var alveg ljóst frá upphafi í starfi nefndarinnar að ágreiningsatkvæðin hefðu engu breytt til eða frá um niðurstöður kosninganna. Við fjölluðum í rauninni um þetta, ekki út frá því að það gæti með nokkrum hætti haft áhrif á úthlutun þingsæta eða þess háttar sem áður hafði verið gerð grein fyrir, en við fjölluðum hins vegar um það efnislega í því skyni að það gæti hugsanlega skapað fordæmi og í samræmi við skyldur kjörbréfanefndar lögum samkvæmt. Þarna var um ræða að í allnokkrum tilvikum, og flestum tilvikum, voru niðurstöður yfirkjörstjórna staðfestar eða kjörbréfanefnd komst að sömu niðurstöðu og yfirkjörstjórnir, en í nokkrum tilvikum var mat kjörbréfanefndar annað. Ég vildi kannski fyrst og fremst, án þess að fara nánar út í einstök dæmi eða einstök álit eða álitamál sem upp komu að því leyti, geta þess að það var mat okkar í kjörbréfanefnd að æskilegt væri að vinnulag væri samræmt betur milli kjördæma en raunin virðist vera. Eins og það birtist okkur í kjörbréfanefnd hefur að nokkru leyti verið um að ræða mismunandi framkvæmd og mismunandi mat af hálfu yfirkjörstjórna í einstökum kjördæmum og það var okkar álit að æskilegt væri að þarna væri um meiri samræmingu að ræða. Kosningakærur voru allnokkrar eins og ég gat um áðan. Án þess að fara ítarlega í það sem er að finna í nefndarálitinu vil ég geta þess að það var mat okkar í kjörbréfanefnd að kærurnar gæfu ekki tilefni til að breyta með nokkrum hætti niðurstöðum kosninganna. Kærurnar lúta í mörgum atriðum að málum sem eiga ekki beinlínis heima undir mat Alþingis heldur ber að kæra til lögreglu samkvæmt kosningalögum. Þau atriði munu hafa verið kærð til lögreglu og er þá hennar að meta hvort þeir annmarkar, meintu annmarkar á framkvæmd kosninganna sem getið er um, gefi tilefni til einhverrar rannsóknar. Það er alla vega ekki atriði sem kjörbréfanefnd taldi í sínum verkahring að fjalla um. Í öðrum tilvikum er um að ræða atriði sem snúast ekki beinlínis um að kosningarnar eða framkvæmd þeirra, ákvarðanir yfirvalda í því sambandi, væru í bága við lög heldur er fyrst og fremst verið að kvarta yfir lögunum, kosningalögunum. Það má segja að þar sé um að ræða atriði sem kjörbréfanefnd tekur að sjálfsögðu ekki afstöðu til. Vilji menn breyta lögunum þarf að fara aðrar leiðir til þess þannig að þau atriði sem snúa fyrst og fremst að ákvæðum í kosningalögunum komu ekki til skoðunar af okkar hálfu. Til þess að drepa á helstu atriðin sem var verið að kvarta yfir eða kæra var í fyrsta lagi kvörtun sem laut að því að úthlutun þingsæta væri ekki í samræmi við jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar. Er það atriði sem hefur áður komið til kasta kjörbréfanefndar og eins og áður komst kjörbréfanefnd að þeirri niðurstöðu að jafnræðisreglan í 65. gr. breytti ekki þeirri sérreglu sem má finna í 31. gr. stjórnarskrárinnar þar sem er gert ráð fyrir ákveðnu misvægi. Það atriði sem slíkt telur kjörbréfanefnd ekki að varði ógildi kosninganna. Í annan stað voru kæruatriði sem lutu að ýmsum verklagsreglum og framkvæmd á kjörstað og fleira þess háttar. Um þau segjum við sem svo að þau heyri ekki undir úrskurð kjörbréfanefndar en við tökum þó undir það að með sama hætti og í sambandi við ágreiningsatkvæðin sé æskilegt að verklag og framkvæmd séu samræmd meira milli kjördæma og kjörstaða en verið hefur og komum á framfæri almennri ábendingu um það sem er að finna í nefndarálitinu. Í þriðja lagi voru allnokkrar kærur, fimm kærur, sem voru nokkurn veginn samhljóða og fjölluðu um mörg atriði, bæði hvað varðar framkvæmd og annað. Það má segja að það sem var nýtt í þeim kærum sé að einstaklingar kærðu að þeim hefði verið meinað að bjóða fram sem einstaklingar eða persónur í kosningunum en kjörstjórnir höfðu, eins og hv. þingmenn þekkja, gert kröfu um að menn legðu fram framboðslista. Þetta er atriði sem hefur verið nokkuð til umfjöllunar í fjölmiðlum og var niðurstaða kjörbréfanefndar að ekki væri tilefni til þess að komast að annarri niðurstöðu en kjörstjórnir og önnur yfirvöld um atriðið, þ.e. að framboð einstaklinga í eigin nafni og án þess að þeir væru á listum gætu ekki talist gild. Við vorum í raun og veru, þó að við séum ekki beinlínis að staðfesta niðurstöður kjörstjórna, að komast að sambærilegri niðurstöðu og kjörstjórnir, landskjörstjórn, um það atriði. Fjórða atriðið sem ég vildi nefna er nafnlaus kæra sem barst vegna óhæfilegs eða óleyfilegs kosningaáróðurs sem hinn nafnlausi kærandi taldi að varðaði kosningaspjöll. Við veltum því nokkuð fyrir okkur hvort við ættum yfir höfuð að taka afstöðu til nafnlausrar kæru en athuguðum hins vegar í því sambandi að kjörbréfanefnd og þingið sem slíkt getur tekið afstöðu til ágalla á kosningum og kosningaframkvæmd þó að ekki sé sérstaklega kært út af þeim atriðum. Þannig að þó að maður hafi kannski tilhneigingu til þess að horfa fram hjá nafnlausu kærunni er kæra ekki skilyrði þess að Alþingi taki álitaefni til meðferðar. Við gerðum það og komumst að þeirri niðurstöðu að ekkert tilefni væri til þess að ógilda kosningarnar á þeim grundvelli að hafður hefði verið í frammi óleyfilegur áróður. Við fórum sem sagt ekki í rannsókn á því hvort kosningaloforð einstakra flokka eða einstakra frambjóðenda væru raunhæf eða framkvæmanleg eða fælu í sér óleyfileg loforð til einstakra einstaklinga eða hópa. Síðasta atriðið sem við tókum afstöðu til varðaði það að kosningum og kosningalögum hefði ekki verið breytt til samræmis niðurstöðu ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðslu 20. október því að eins og menn muna var þar fjallað um atriði sem snerta kosningalögin. Jafnframt var í því erindi krafa um að nýkjörið Alþingi samþykki breytingar á kosningalögum til samræmis við niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Það er auðvitað, eins og hv. þingmenn átta sig á, pólitískt atriði en ekki atriði sem kjörbréfanefnd getur kveðið upp úrskurð um, það á ekki undir úrskurð Alþingis miðað við kosningalögin. Vilji menn fylgja því máli eftir með pólitískum hætti er það auðvitað undir hverjum og einum komið að fylgja því eftir en kjörbréfanefnd sem slík tekur ekki afstöðu til þess eða ógildir ekki kosningar eða kjörbréf einstakra þingmanna á þeim forsendum. Í niðurlagsorðum nefndarálits er að finna vangaveltur af hálfu nefndarinnar. Nú er kjörbréfanefnd auðvitað fyrst og fremst ætlað að skera úr um gildi kjörbréfa, en fyrir því eru fordæmi að kjörbréfanefnd hafi látið í ljós sjónarmið og það er gert í þessu tilviki. Fram kemur að nefndin telur að það sé að mörgu að huga í sambandi við endurskoðun kosningalaga og nefnir að almenn endurskoðun kosningalaga sé æskileg. Jafnframt nefnum við það í nefndaráliti kjörbréfanefndar að innan nefndarinnar og í þeim umræðum sem áttu sér stað á þeim vettvangi var rætt um frekari jöfnun atkvæðisréttar. Innan nefndarinnar var bent á að með breytingum á kosningalögum mætti jafna atkvæðisrétt milli kjördæma og milli stjórnmálasamtaka meira en er í núgildandi kosningalögum. Þær vangaveltur koma fyrst og fremst til vegna þess að í nýliðnum kosningum var nokkuð meiri munur milli framboða en verið hefur. Við þekkjum muninn sem er milli kjördæma, og stjórnarskrá og kosningalög gera ráð fyrir því, en eins og úrslit féllu í þessum kosningum, sennilega aðallega vegna fjölda framboða, verður nokkuð meiri munur milli framboða en gert er ráð fyrir í stjórnarskránni og við bendum á að leiðir séu í kosningalögum til þess að koma til móts við þau atriði. Ég verð þó að geta þess að innan nefndarinnar var álitamál hvort nefndin ætti að fara út í vangaveltur af því tagi, ég tel rétt að geta þess hér. Við lögðum hins vegar áherslu á að reyna að ná sem bestri samstöðu um niðurstöðuna og ég held að orðalagið í textanum endurspegli að komið hafi verið til móts við athugasemdir sem vörðuðu þau atriði. Ég ætla ekki að hafa þessa ræðu lengri. Ég vil bara geta þess að nefndin stendur saman að því að leggja til í samræmi við 46. gr. stjórnarskrárinnar og 2. mgr. 1. gr., samanber 5. gr., laga um þingsköp Alþingis að alþingiskosningarnar 27. apríl teljist gildar og að kjörbréf aðalmanna og varamanna verði samþykkt eins og þeir eru tilgreindir í áliti og tillögum nefndarinnar sem hefur verið lagt fram. Undir þetta álit rita auk þess sem hér stendur hv. þm. Vigdís Hauksdóttir, Unnur Brá Konráðsdóttir, Silja Dögg Gunnarsdóttir, Össur Skarphéðinsson, Árni Þór Sigurðsson, Páll Valur Björnsson, Helgi Hrafn Gunnarsson og Höskuldur Þórhallsson.



Samkvæmt 2. gr. þingskapa ber þeim alþingismönnum sem nú taka sæti á Alþingi í fyrsta sinn að undirrita drengskaparheit að stjórnarskránni. Af hinum 27 nýkjörnu alþingismönnum hafa tveir áður setið á Alþingi sem varaþingmenn, einn hinna nýkjörnu þingmanna er ekki viðstaddur svo að 24 nýir þingmenn munu undirrita drengskaparheit á þessum fundi.

Þeir hv. alþingismenn sem nú taka sæti á Alþingi í fyrsta sinn hafa undirritað drengskaparheit að stjórnarskránni og ég vil bjóða þá alla sérstaklega velkomna til starfa á Alþingi.

Nú fer fram kosning forseta Alþingis. Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. þingskapa eru þeir einir í kjöri sem tilnefndir eru. Mér hefur borist tilnefning um 2. þm. Norðvest., Einar K. Guðfinnsson. Þá hefur borist önnur tilnefning um Ragnheiði Ríkharðsdóttur. Eru hreyfð andmæli við því?

Ég er ekki í kjöri.

Borist hafa andmæli við tilnefningu um Ragnheiði Ríkharðsdóttur og er hún því ekki í kjöri til forseta Alþingis samanber 1. mgr. 3. gr. þingskapa. Aðrar tilnefningar hafa ekki borist. Einar K. Guðfinnsson er því einn í kjöri. Þar sem aðeins er einn í kjöri er það ætlun forseta að láta kosninguna fara fram með atkvæðagreiðslukerfinu. Ef ekki eru athugasemdir við þennan hátt á kosningunni fer atkvæðagreiðslan fram með eftirfarandi hætti: Kerfið er þannig stillt að jafna má við leynilega kosningu. Töflurnar á veggjum munu aðeins sýna hverjir hafa neytt atkvæðisréttar síns en ekki hvernig þeir greiddu atkvæði og sama gildir um geymsluminni tölvunnar. Þeir sem kjósa Einar K. Guðfinnsson ýti á já-hnappinn en þeir sem skila vilja auðu ýti á hnappinn sem merktur er: greiðir ekki atkvæði. Gult ljós kviknar við miðhnappinn þegar atkvæði hefur verið greitt, sama á hvorn hnappinn er ýtt, og eins kviknar aðeins gult ljós á veggtöflunni.

Einar K. Guðfinnsson hefur fengið 48 atkvæði. Fjórir greiða ekki atkvæði, 11 eru fjarverandi. Samkvæmt þessu er Einar K. Guðfinnsson réttkjörinn forseti Alþingis.

Hv. alþingismenn. Ég vil í upphafi þakka fyrir það mikla traust sem mér er sýnt með kjöri sem forseti Alþingis. Á herðar mínar hefur verið lögð sú mikla ábyrgð að hafa forustu um störf þingsins. En þótt segja megi að sá veldur sem á heldur er auðvitað öllum ljóst að til þess að vel takist til þarf að ríkja gott samkomulag um þingstörfin hjá þingmönnum öllum og gagnkvæmt traust stjórnar og stjórnarandstöðu. Við komum nú saman að loknum alþingiskosningum sem breyttu mjög pólitískum valdahlutföllum í landinu. Þessa mun örugglega sjá stað í störfum þingsins þegar ný ríkisstjórn kynnir áhersluatriði sín í formi þingmála sem eiga eftir að líta dagsins ljós. Slíkar breytingar kalla á umræður eins og eðlilegt er í lýðræðislegu samfélagi þar sem þingið er vettvangur pólitískra skoðanaskipta. Þess má vænta að sumarþingið, sem nú hefur störf, standi ekki ýkja lengi. Í haust komum við svo saman að nýju þar sem gera má ráð fyrir að þingmál nýrrar ríkisstjórnar og áhersluatriði stjórnarandstöðunnar verði grundvöllur pólitískrar umræðu. Mjög miklar breytingar hafa orðið á skipan Alþingis á undanförnum árum. Síðustu alþingiskosningar leiddu til þess að nú taka 27 nýir þingmenn sæti á Alþingi. Þetta eru 43% þingheims, nær helmingur þingmanna. Í sögulegu samhengi séð eru þetta gríðarlega miklar breytingar. Aðgengilegar tölur um hlutfall nýrra alþingismanna ná um 80 ár aftur í tímann, þ.e. frá árinu 1933. Fram að síðustu alþingiskosningum voru nýir þingmenn sem settust á þing að jafnaði um 28% þingmanna. Í síðustu þrennum kosningum hefur þetta hlutfall þó verið miklu hærra. Þannig voru nýir þingmenn um 38% eftir alþingiskosningar 2007 og tæp 43% tveimur árum síðar, árið 2009. Í dag eru á Alþingi einungis 11 þingmenn sem sátu á 133. þingi veturinn 2006–2007, eða fyrir sex árum. Þetta eru um 17% þingheims. 83% núverandi þingmanna voru því kjörnir á þing árið 2007 eða síðar. Það er því óhætt að segja að aldrei fyrr hafi orðið jafnmikil umskipti á skipan Alþingis og nú á síðustu sex árum. Í umræðu dagsins hefur mjög verið kallað eftir breytingum og má því segja að því hafi verið rösklega svarað í kosningum. Eflaust eru skiptar skoðanir um þessa þróun. Víst er að í fáum nálægum þjóðþingum hafa slíkar breytingar orðið jafn stórkostlegar og hér. Á Alþingi þurfa breytingar á vinnubrögðum að eiga sér stað. Þær breytingar verða að koma innan frá, frá okkur sjálfum. Það segir enginn Alþingi fyrir verkum. Við ráðum för í þessum efnum og við þurfum því að gera þær breytingar sem við teljum nauðsynlegar til þess að Alþingi sinni sem best hlutverki sínu sem er fyrst og síðast að setja þjóðinni lög, marka stefnuna og móta þannig samfélagið allt. Til þess höfum við fengið umboð þjóðarinnar á grundvelli stjórnarskrárinnar sem við höfum öll ritað eiðstaf að. Það hefur margt breyst til góðs á síðustu árum og áratugum hér á Alþingi. Starfsaðstaða þingmanna hefur gjörbreyst og starfskjör batnað. Ný tækni hefur auðveldað okkur verkin. Stofnað var sérstakt embætti umboðsmanns Alþingis og Ríkisendurskoðun heyrir nú undir Alþingi en ekki framkvæmdarvaldið eins og forðum. Þingið fer fram fyrir opnum tjöldum, í beinni sjónvarpsútsendingu sem þjóðin getur fylgst með. Fagleg aðstoð innan þingsins hefur stóraukist sem á að geta skilað sér í vandaðri lagasetningu og stefnumótun. Með öðrum orðum, hin faglega umgjörð þingstarfanna hefur orðið mun betri en áður þótt auðvitað megi margt fara betur. Öll vitum við að það er margt að sem við þurfum að bæta úr. Mælingar sýna að Alþingi nýtur sáralítils trausts almennings. Það er háskalegt í lýðræðislegu samfélagi þegar í hlut á sjálf meginstoðin; Alþingi, löggjafarsamkoman. Undan því verður einfaldlega ekki vikist að treysta að nýju stöðu Alþingis. Til þess stendur vilji okkar allra. Frumkvæðishlutverk í þessum efnum hlýtur eðli málsins samkvæmt að liggja hjá stjórnarmeirihlutanum á hverjum tíma. Þingmál hins pólitíska meiri hluta setja mestan svip á þingstörfin. Það leiðir af eðli þingræðisins þar sem leiddur er fram vilji þjóðþinga hverju sinni. Á síðasta kjörtímabili jókst sú tilhneiging að þingmál stjórnarmeirihlutans væru lögð fram fáeinum dögum fyrir lögbundinn frest og jafnvel í stórum stíl eftir það. Á 139. löggjafarþingi voru alls lögð fram 139 stjórnarfrumvörp. 29 þeirra komu fram rétt fyrir eða við lok framlagningarfrests og 37 þeirra voru lögð fram eftir að fresturinn var liðinn. 47% stjórnarfrumvarpa var því dreift rétt fyrir framlagningarfrest eða að honum liðnum. Á næsta löggjafarþingi, því 140., voru lögð fram 132 stjórnarfrumvörp. 77 þeirra komu fram rétt fyrir eða við lok framlagningarfrestsins og sex að honum liðnum, eða alls 63% stjórnarfrumvarpa. Það sjá allir að þetta getur ekki gengið svona. Tími Alþingis nýtist illa og svona háttalag kallar beinlínis fram ónauðsynleg átök á Alþingi á aðventunni og vordögum ár hvert. Þetta er plagsiður sem er klár uppskrift að vandræðum og verður að leggja af. Við þurfum að sjá breytingu á þessu strax á nýju kjörtímabili. Óhjákvæmilegt er að þau þingmál sem stjórnarmeirihlutinn hyggst leggja fram líti sem fyrst dagsins ljós, annars vegar á haustþingi og síðan eftir áramótin. Ekki nokkrum dögum fyrir framlagningarfrest, eða eftir að hann er liðinn, heldur í tæka tíð með skikkanlegum hætti. Þetta á að vera meginregla - og ófrávíkjanleg regla þegar um er að ræða viðurhlutamikil mál, svo ekki sé talað um stórpólitísk ágreiningsefni. Það veitir þingmönnum tækifæri til að ræða þau mál innan eðlilegra tímamarka og hafa áhrif á útkomu þeirra í umræðum og með störfum í þingnefndum. Þegar mál koma seint fram á stjórnarandstaða á hverjum tíma ekki margra kosta völ. Í stað þess að umræða og nefndarvinna eigi sér stað eins og við flest kjósum kalla slík vinnubrögð á langar umræður, málþóf og átök af því tagi sem vel má komast hjá. Nýtt háttalag, eins og ég kalla nú eftir, er því forsenda þess að Alþingi geti ástundað vinnubrögð sem ég fullyrði að vilji alþingismanna stendur til. Breytingar á þingstörfum hafa ekki einasta orðið hér á landi, heldur í velflestum lýðræðisríkjum á síðustu árum. Þessar breytingar hafa alls ekki allar gengið í eina átt. Eitt einkenni Alþingis er virk og mikil umræða um þingmál í þingsal. Þótt viðurkennt sé að slíkar umræður þurfi að lúta ákveðnum reglum, svo sem um ræðutíma, er æskilegt að þessi þáttur þingstarfanna fái að njóta sín áfram. Niðursoðin þingstörf sem að mestu fara fram í þingnefndum, með takmörkuðum skoðanaskiptum og ræðum í þingsal, eru alls ekki eftirsóknarverð. Umræður í þingsalnum eru æskileg birtingarmynd lýðræðisins og eiga sér aldalanga sögu og hefð í lýðræðislegum samfélögum. Þetta fyrirkomulag kallar hins vegar á skýrar reglur. Af þeim ástæðum og öðrum er nauðsynlegt að halda áfram þeirri endurskoðun þingskapa Alþingis sem var komin vel á veg á síðasta þingi. Æskilegt væri að niðurstaða okkar í þeim efnum geti litið dagsins ljós hið fyrsta. Við störfum í umboði allrar þjóðarinnar. Íslenska þjóðin hefur trúað okkur fyrir ómetanlegu verkefni, við höfum fengið til þess leiðsögn í alþingiskosningum og sækjum okkur umboð til fólksins í landinu á að minnsta kosti fjögurra ára fresti. Við þingmenn megum aldrei gleyma því að verkefni okkar er einstakt af því að okkur hefur hlotnast trúnaður fólksins. Eða eins og Halldór Laxness orðar það svo vel í Innansveitarkroniku sinni: Því sem manni er trúað fyrir því er manni trúað fyrir. Þennan trúnað við fólkið í landinu rækjum við aðeins með því að sýna sjálf virðingu okkar fyrir Alþingi. Því ef við gerum það ekki með verkum okkar og framkomu, þá er illa komið fyrir okkur, illa komið fyrir Alþingi og illa komið fyrir þjóðinni. Einhver kynni að segja að seilst sé um hurð til lokunnar þegar ég að síðustu vitna í gamlan pólitískan andstæðing, sem hér sat lengi og ég átti ágætt samstarf við í blíðu og stríðu. Svavar Gestsson, fyrrverandi þingmaður og ráðherra Alþýðubandalagsins, segir í ævisögu sinni sem út kom á aðventunni í fyrra: „Alþingi er mikilvægasta stofnun lýðræðisins á Íslandi. Mér vöknar um augu þegar ég sé og heyri þingmenn sparka í þessa stofnun eins og tíðkast nú orðið. Þá verð ég líka hræddur um lýðræðið.“ Við þetta er engu að bæta. Ég endurtek þakkir mínar til þingmanna fyrir að fela mér svo mikilvægt verkefni og læt í ljós og ítreka vilja minn til þess að eiga gott samstarf við þingmenn alla hvar í flokki sem þeir standa.

Eftirfarandi tilkynningar hafa borist um stjórnir þingflokka. Þingflokkur framsóknarmanna: Sigrún Magnúsdóttir formaður, Þórunn Egilsdóttir varaformaður og Ásmundur Einar Daðason ritari. Þingflokkur Sjálfstæðisflokksins: Ragnheiður Ríkharðsdóttir formaður, Guðlaugur Þór Þórðarson varaformaður og Brynjar Níelsson ritari. Þingflokkur Samfylkingarinnar: Helgi Hjörvar formaður, Oddný G. Harðardóttir varaformaður og Kristján L. Möller ritari. Þingflokkur Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs: Svandís Svavarsdóttir formaður, Árni Þór Sigurðsson varaformaður og Lilja Rafney Magnúsdóttir ritari. Þingflokkur Bjartrar framtíðar: Róbert Marshall formaður, Brynhildur Pétursdóttir varaformaður og Björt Ólafsdóttir ritari. Þingflokkur Pírata: Birgitta Jónsdóttir formaður, Helgi Hrafn Gunnarsson varaformaður og Jón Þór Ólafsson ritari.

Virðulegur forseti. Ég fæ að nota tækifærið og árna nýkjörnum forseta velfarnaðar í veigamiklu starfi. Á síðasta kjörtímabili voru gerðar breytingar á þingsköpum til þess að greiða fyrir því að í forustu nefnda væru fulltrúar bæði frá stjórn og stjórnarandstöðu. Við höfum sóst eftir því að koma að forustu nefndanna og ólíkt fyrri stjórnarandstöðu tekið að okkur þau verkefni sem þar eru nú í boði. Þetta skref undirstrikar að þó að okkur hér í þinginu kunni að greina á um einstök málefni er starfið í nefndunum sameiginlegt verkefni okkar. Það er von mín að þetta verði til þess að stjórn og stjórnarandstaða auki samvinnu sína og bæti starfshætti á Alþingi en eftir nýlokið kjörtímabil er ekki vanþörf á hvoru tveggja.

Leita þarf afbrigða frá þingsköpum, þ.e. frá lokamálsgrein 3. gr. þingskapa um að hluta skuli um sæti. Samkomulag er um að formenn þingflokka hafi sæti næst inngangi í salnum og dragi innbyrðis um þau sæti. Skoðast þau afbrigði samþykkt ef enginn hreyfir andmælum. Sæti þingflokksformanna eru því þessi: Svandís Svavarsdóttir sæti 7, Ragnheiður Ríkharðsdóttir sæti 8, Birgitta Jónsdóttir sæti 22, Helgi Hjörvar sæti 23, Sigrún Magnúsdóttir sæti 44 og Róbert Marshall sæti 45.

Nú verður hlutað um sæti annarra þingmanna. Sætahlutun fer þannig fram að þingmenn verða kvaddir að forsetaborði með nafnakalli og draga sér sæti. Formenn þingflokka draga um sæti fyrir fjarstadda þingmenn. Hlutað verður um hver dregur fyrstur.

Næsti fundur verður næstkomandi mánudag 10. júní. Þá flytur hæstv. forsætisráðherra stefnuræðu fyrir hönd ríkisstjórnarinnar og fara fram umræður um hana. Umræðunum verður útvarpað og sjónvarpað.