Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Till. þessi fjallar um eftirlit með dráttarvélum og ráðstafanir til aukins öryggis við notkun þeirra. Hún er flutt af Ásgeiri Péturssyni sýslumanni, sem hér sat á þingi fyrir skömmu, og er svohljóðandi: „Neðri deild Alþingis ályktar að fela ríkisstj. að lögfesta aukið eftirlit með öryggisbúnaði dráttarvéla og annarra vinnuvéla, annaðhvort með undirbúningi löggjafar eða setningu reglugerðar á grundvelli núgildandi umferðarlaga, svo og að setja reglur, sem miða að auknu öryggi stjórnenda slíkra tækja. Verði þá kannað, hvort eigi þyki rétt að gera auknar kröfur til þekkingar og þjálfunar þeirra, er við slíkar vélar starfa.“ Till. þessari fylgir nokkuð ítarleg grg., en henni er hér fylgt úr hlaði með nokkrum orðum samkv. beiðni flm. Það er í fyrsta lagi getið um hin tíðu slys, sem orðið hafa hér á landi af notkun dráttarvéla, og bent á nauðsyn þess, að hamlað sé gegn slíkum áföllum. Það eru ýmsir þeirrar skoðunar, að dráttarvélaslys hendi einkum unglinga eða börn, en reynslan sýnir, að það eru einnig menn á bezta aldri, sem vanir eru að fara með ýmsar vinnuvélar, sem fyrir slysunum verða. Það er ljóst, að dráttarvélar eru framleiddar í löndum, sem eiga við önnur skilyrði að búa en hér á landi eru. Hér eru víða ýmsar torfærur og landslagi háttað á þann veg, að fulls öryggis þarf að gæta miðað við það, að slík vél sé notuð á sléttlendi. Þessa hefur einnig verið gætt, og menn hafa komið auga á nauðsyn þess að setja öryggisreglur á þessu sviði. Þannig voru settar reglur um það, að allar dráttarvélar, sem yrðu fluttar inn eftir 1. jan. 1966, væru búnar öryggisgrindum eða húsum, og er þessum reglum nánar lýst í reglugerð nr. 51 frá 1964 og breytingum, sem á henni voru gerðar 24. ágúst 1966. En það þykir ástæða til þess að endurskoða ýmis ákvæði, sem um þetta fjalla, og endurbæta þau. Þær meginreglur, sem nú eru í gildi um notkun þessara véla, að því er varðar kunnáttu ökumanns, eru í fyrsta lagi, að venjulegt ökuskírteini veitir sjálfkrafa rétt til aksturs slíkra véla. Í öðru lagi er heimilt að veita sérstaka heimild til aksturs dráttarvéla þeim, sem hafa náð 16 ára aldri. Í þriðja lagi er þess að geta, að ekkert ökuskírteini eða sérstaka ökuheimild þarf, þegar dráttarvélar eru notaðar við jarðyrkjustörf utan alfaravegar. En það er augljóst mál. að fyllilega er athugandi, hvort ekki beri að endurskoða þessar reglur og færa þær í fastara horf. Það er einnig nauðsynlegt að efla fræðslu um þessi öryggismál eins og önnur slík mál. Vil ég benda þeirri n.. sem fær þessa till. til meðferðar, á niðurlag grg.. en þar segir svo: „Æskilegt væri, að um þetta málefni yrði haft samráð við bifreiðaeftirlit ríkisins, umferðarráð, öryggismálastjóra. Slysavarnafélag Íslands og samtök bænda.“ Ég læt þessi fáu orð nægja til að fylgja till. úr hlaði, en legg til, að umr. verði frestað og málinu vísað til hv. allshn.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð. Ég vil fyrst lýsa eindregnum stuðningi við þessa till. Hún er vissulega ekki ófyrirsynju fram borin, eins og öllum hv. þdm. á að vera ljóst. Bændasamtökin hafa nokkuð fjallað um þetta mál á undanförnum árum og einkanlega um einn þátt þess, þ.e. vissan útbúnað á dráttarvélum, öryggisgrindurnar. Könnun. sem fram hefur farið á vegum bændasamtakanna. sýnir það, að mjög fá slys hafa orðið á vélum, sem búnar eru öryggisgrindum. Við höfum í Stéttarsambandi bænda gert ráðstafanir til þess að gera bændum auðveldara fyrir að búa allar vélar öryggisgrindum. Eins og kunnugt er, er bannað í lögum að afhenda nokkra nýja vél, án þess að henni fylgi öryggisgrind. en bein ákvæði eru ekki til um eldri vélarnar. Ég vil láta það koma fram hér, að fyrir forgöngu Stéttarsambandsins hefur verið leitað tilboða í smíði og innflutning öryggisgrinda, og það mál er komið það langt, að nú er hafin hjá tveimur fyrirtækjum smíði á öryggisgrindum eftir þessum tilboðum. Og það hefur verið skrifað til allra bænda í landinu og þeim sendar lýsingar á grindum og upplýsingar um verð þeirra frá þessum tveim aðilum og frá einum innflutningsaðila, sem einnig hefur gert tilboð. Í þessu bréfi eru bændur hvattir til þess að kaupa slíkar grindur á alla sína traktora. En þetta er auðvitað ekki nema einn þátturinn, og þessi till. er eins og vera ber víðtækari og fjallar um fleiri atriði. Það hefur komið í ljós við athugun, sem gerð hefur verið á vegum Slysavarnafélags Íslands í nokkrum hreppum, að ástand dráttarvéla er vægast sagt víða hörmulegt og þær eru alls ekki þannig búnar, að forsvaranlegl geti talizt. Og þessar upplýsingar kalla á það, að gerðar séu ráðstafanir til þess að bæta hér um, en það verður ekki gert öðruvísi en með eftirliti. Þá hefur það komið í ljós við aðra könnun, að tiltölulega mjög mikill hluti af dráttarvélaslysum eða um 40% verður ekki í akstri, heldur út frá vinnuvélum, út frá reimskífum og reimum og vinnuvéladrifi. En einnig það sýnir, að óhjákvæmilegt er að herða eftirlit á þessum sviðum. Auðvitað þarf um leið og lögboðin verður skoðun og eftirlit að gera ráðstafanir til þess að afla fjár vegna þess, og er þess þá að vænta, að það verði gert með líkum hætti og nú á sér stað um bifreiðar, að ríkið greiði nokkurn hluta af því, en hitt verði lagt á sem skoðunargjöld. En það verður auðvitað allt skoðað, ef þessi till. verður samþ., sem ég vil fastlega vænta og eindregið mæla með.



Herra forseti. Ég get vel gengið inn á, að það sé eftir atvikum rétt að vísa þessari till. til n. og að þetta sé athugað, en það er nú þannig með eftirlit með vélum eins og ýmislegt fleira, að það má ekki ganga út í öfgar. Hv. 5. þm. Austf. gat þess hér áðan, að 40% af slysunum væru í sambandi við vinnutækin. Ég las þessa skýrslu um slysin, og þau eru af ýmsum ástæðum, og við vitum það, að það er erfitt að komast alveg hjá slysum. En við skulum bara gera okkur það ljóst, að það, sem fyrst og fremst veldur því, að dráttarvélarnar eru ekki í lagi, er skortur á fjármagni þeirra, sem eiga vélarnar. Ég veit t.d. með þessa bíla, að það eru orðnar fáránlegar kröfur um ýmislegt viðvíkjandi þeim, sem skapar feiknakostnað fyrir bíleigendur. Það er t.d. eitt, þessir svokölluðu drullusokkar, sem eru festir aftan á og eiga að varna því, að grjót kastist á rúður. Við, sem búum uppi um sveitir og erum lítið í kappakstri á þessum brautum. verðum að gera svo vel að hafa þetta allt í topplagi. Svo slitnar þetta af í vinnunni og skapar okkur mikinn aukakostnað, og þannig er ýmislegt viðvíkjandi þessu, að það væri hægt að nota miklu meiri hagsýni. Þetta er eiginlega alveg tilgangslaust. Ég er hræddur um það, að ef einhverjir sérfræðingar fara að líta eftir dráttarvélunum, þá gangi þetta út í öfgar. Tökum t.d. ljós á dráttarvélum. Ef þær eru eingöngu notaðar við vinnu, þá er ekki brýn þörf á að hafa ljós á þeim. Ég hef átt dráttarvél í um 20 ár og hef alls ekki haft ljós á henni. Ég nota hana aldrei í myrkri. Við vinnum að björtum degi. Þeir, sem eiga jeppa, þurfa ekki að nota dráttarvélar yfirleitt, þegar dimmt er. En bara þetta, að fara að krefjast þess, að dráttarvélar séu með ljós, þó að þess gerist ekki þörf, þær séu ekki notaðar nema að deginum, það eykur ekki lítið kostnað. Ég gæti vel gengið inn á, að það væri eitthvert öryggi í þessum grindum. Þó munu nú margs konar slys geta komið fyrir, þó að grindur séu á vélum, eins og minnzt var á hér áðan, einmitt af tækjunum, því að þau eru orðin öllu hættulegri en sjálf vélin í mörgum tilfellum, blásarar og alls konar tæki. Það er ekkert á móti því að gera þetta. En það kostar 20 þús. kr. á dráttarvél. Nú hefur Stéttarsambandið mikinn áhuga á því, að þetta sé gert, og ég get vel skilið það. Á öllum þingum og fundum þurfa menn eitthvað til að ræða um. Eitthvað þurfa menn að hafast að. Stundum er það til ills, stundum til góðs, eins og gengur. Þeir skattleggja okkur meira til Stéttarsambandsins en þörf er á. Bændur greiða það og ýmislegt fleira. Ef Stéttarsambandið vildi nota það fé, sem það tekur af bændum og þarf alls ekki allt til eigin þarfa, til þess að hjálpa fátækari bændum, sem ekki hafa haft efni á að setja grindur á traktorana sína, til þess að gera það, þá væri ekkert nema gott um það að segja. En ég veit bara ekki, hvort allir bændur hafa handbærar 20 þús. kr. til þess að gera þetta. Sannleikurinn er sá, að það er þannig með fjölda af bændum, að þeir hafa ekki efni á að kaupa þau tæki, sem þeir þurfa að kaupa, alveg sérstaklega má nefna áburðardreifarana. Húsdýraáburðurinn er ekki borinn á alls staðar, eingöngu af því að menn hafa ekki efni á að fá sér góða dreifara. Það er sjálfsagt að reyna að hafa þessar vélar í eins góðu lagi og hægt er. En enda þótt hert væri mikið á öllum þessum ákvæðum, þá verða alltaf einhver slys, og sannleikurinn er sá, að það er stórhættulegt að láta unglinga og krakka vera með vélarnar. En þótt við settum aldurslágmark, þá er svo að segja útilokað að vera öruggur með vélarnar fyrir börnunum. Þau sækja svo eftir að grípa í þær. Þau eru undarlega fljót að sjá, hvernig á að fara að aka þeim, og eru afar fljót að læra. Þau hafa ekki eins mikið og gott vald á vélunum eins og þeir, sem eru stærri og sterkari, sérstaklega ekki stærri vélunum. Þær eru of þungar fyrir börn að stjórna þeim, en það er erfitt að ráða við þetta í mörgum tilfellum. Það er ekkert skemmtilegt, þegar slys verður á tökubörnum úr kaupstöðunum. Það eru vissir hlutir, sem verða skilyrðislaust að vera í lagi á vélunum, eins og hemlar og stýrisútbúnaður. En kröfur viðvíkjandi ljósaútbúnaði og fleiri atriði viðvíkjandi vélunum geta gengið út í öfgar, þannig að það baki eigendunum óþarfa kostnað. Því þarf að stilla þessu öllu í hóf. En út af fyrir sig ætti ekki að vera saknæmt að samþykkja þessa till., ef hún er rétt og skynsamlega framkvæmd. En ég hygg, að það, sem á meginþáttinn í því, að dráttarvélar sumra bænda eru ekki í fullkomnu lagi, sé fjármagnsskortur þeirra. Ef fara þarf með vél á verkstæði, kostar þetta tugi þúsunda.



Herra forseti. Ég ætla nú ekki að lengja þessar umr., en ég vil taka undir það, að það er auðvitað full ástæða til þess að fylgjast betur með ásigkomulagi dráttarvéla. En hitt er alveg rétt náttúrlega, að það má ekki fara með slíkar kröfur út í öfgar. Á eitt vil ég benda í sambandi við það, sem síðasti ræðumaður sagði, hv. 3. þm. Norðurl. v. Það er um aldur unglinga til að aka þessum vélum. Þó að hv. Alþ. vildi setja um það reglur, að yngri unglingur en 16 ára mætti alls ekki aka dráttarvél, þá er ekki hægt að framfylgja því, og ég veit ekki, hvort það er skynsamlegt heldur. Ég þekki vel inn á þessi mál, og ég vil staðhæfa það, að beztu dráttarvélakeyrarar, sem ég hef haft, hafa verið 12–14 ára unglingar. Hins vegar þarf auðvitað að kenna þessum unglingum, og þeir þurfa að taka próf, og það er ekki forsvaranlegt að setja unglinga kannske úr kaupstöðunum upp á þessar vélar, sem lítið eða ekkert kunna á þær. Það er það, sem er hættulegt. En varðandi þetta aldurstakmark, þá er í fyrsta lagi ekki hægt að fara eftir því, og það er alger fjarstæða að halda því fram, að bráðþroska unglingar, sem eru 13, 14 og 15 ára, séu ekki alveg eins færir til þess að aka þessum vélum, sérstaklega við heyskap og önnur störf, og fullorðið fólk. Ég vil bara vekja athygli á þessu, að þegar farið er að tala um að setja svona reglur, þá má það ekki ganga út í öfgar. Hitt þarf að gera, að fylgjast betur með þessu og kenna unglingunum að fara með þessar vélar og athuga hæfni þeirra, áður en þeim er sleppt til þess að vinna með vélunum.



Herra forseti. Ég bjóst nú ekki við að koma hér aftur í ræðustól. Það eru aðeins örfá orð út af ræðu hv. 3. þm. Norðurl. v. Ég veit ekki, hvaða erindi svona ræða á hér á Alþ. og það í þessu máli. Ég veit ekki betur en þetta sé eitthvert alvarlegasta slysamál okkar, ef einstök mál eru tekin, dráttarvélaslysin. Svo kemur hér bóndi norðan úr landi og vill telja sig tala hér sem fulltrúa bænda, og hann er með úrtölur í þessu máli. Ég verð að segja það, að svona ræðuhöld finnast mér til skammar, hreint og beint. Það er fánýtt að vera að tala um, að það sé skortur á fjármagni, fávíslegt, að það sé skortur á fjármagni, sem veldur því, að menn trassa að hirða vélar sínar eða bíla, hafa bremsur í lagi og annan öryggisútbúnað, sem skylt er að hafa á öllum vélum. Þetta er fávíslegt að heyra. Tökum t.d. öryggisútbúnað á aflúrtaki á dráttarvél. Það er ekkert ofsalegt fjármagn, sem þarf til þess að hafa þann öryggisútbúnað í lagi. Það vita þeir, sem einhvern tíma hafa ekið dráttarvél eða fengizt við vinnu með henni, að þær hlífar, sem þar er um að ræða, kosta ekki mikla fjármuni, en það er bara að hafa þær á sínum stað, og þar ætti aukið eftirlit að koma að fullu gagni, að svo miklu leyti sem eftirlit á annað borð getur gert, því að þar er ekki um neinn stóran kostnaðarlið að ræða. Og þó að öryggisgrindur séu nokkuð dýrar, þá kosta þær ekki nándar nærri eins mikið og þessi hv. þm. vildi vera láta. Og það sjá auðvitað allir, að sá kostnaður er smámunir einir, ef borinn er saman við mannslífið. Og það er ekki heldur hægt að ætlast til þess, að það verði gert á einum degi eða einni viku eða einum mánuði að koma öryggisgrindum á allar dráttarvélar í landinu, en það ber að vinna að því með öllum ráðum, að þær komist á allar vélar, því að það er búið að sýna sig bæði hér og annars staðar, að þær veita mikið öryggi. Og ég held, að það sé óhætt að segja það um vélarnar eins og yfirleitt allar eignir, að það verður trassaskapurinn og vanhirðan, sem verður þar dýrast, en ekki hitt að halda eigninni í lagi. Það er víst óhætt að segja það. Ég skal svo ekki hafa þessi orð fleiri, en ég gat ekki látið hjá líða að láta í ljósi undrun mína yfir málflutningi af þessu tagi frá þm. úr bændastétt. Ég vænti þess og treysti því raunar, að þessi hv. deild samþykki þessa till. og að þessu máli verði síðan fylgt eftir af fullri festu.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð. Ég held, að það hafi ekki verið dráttarvélarnar eða orð mín um þær, sem kveiktu í hv. 5. þm. Austf., heldur hitt, að ég minntist á tillagið til Stéttarsambandsins. Í raun og veru vorum við Stefán Valgeirsson alveg sammála um þetta. Það er ágætt og nauðsynlegt að reyna að hafa dráttarvélar í sem beztu lagi, en ef farið verður að skipa nefnd í þetta, þá finnur hún upp ótal atriði, eins og flestar nefndir gera, og það getur gengið út í öfgar. Ég hef ekkert á móti þessum grindum. En hitt fullyrði ég, eins og ég gerði áðan, að það sem fyrst og fremst veldur því, að menn hafa ekki vélar sínar í lagi, það er skortur á fjármagni. Ég keypti þessar grindur. Þær kostuðu 7 eða 8 þús. kr., og núna er gengið breytt, munar helmingi á því, þannig að ég ætla, að nú kosti uppsettar grindur 15–20 þús. kr. Viðgerðir eru orðnar svo dýrar, að margir eru í vandræðum með að greiða þær. Ég þurfti að láta gera við dráttarvél hjá mér í sumar. Það kostaði 65 þús. kr. Það þurfti að taka vélina upp og setja smávegis aukahluti í hana, þannig að við skulum ekki gera of lítið úr því. Það er sjálfsagt að gera þetta og athuga þetta á skynsamlegan hátt, en það má bara ekki ganga út í öfgar, þannig að bændur verði fyrir óþarfa kostnaði með viðgerðir á þessum vélum. Það er fyrst og fremst efnaskortur, að menn hafa ekki vélar sínar í lagi. Viðvíkjandi því með unglingana er ég ekki alveg sammála Stefáni um 12 ára aldurinn. Ég tel hann of lágan, sérstaklega við stærri vélar. Þær eru of erfiðar í stjórn. Það eru ekki allir unglingar 12 ára, sem hafa afl til að stjórna þeim. Að láta 12–14 ára börn taka próf, það er ákaflega örðugt. Þau eru of ung til þess. Það er ekki alltaf auðvelt að ráða við þau. Annars eru svo margþætt slys í kringum allt þetta vélakerfi, sem orðið er svo að segja á hverjum einasta bæ, að eigi verður komizt hjá slysum, þó að við setjum grindur á alla traktora. Það væri ekki mikið að gera það, ef það eitt dygði. En slys geta orðið svo að segja við flesta vinnu, Það er orðin svo mikil véltæknin. Svo læt ég það liggja milli hluta, þó að það fyki í hv. 5. þm. Austf. Það er eins og gengur, menn eru viðkvæmir, ef að einhverju er fundið, en hitt veit ég, að Stéttarsambandið hefði ekki endilega þurft að skattleggja okkur bændur jafnmikið og það hefur gert. En þó að fjúki í félaga manns, tekur maður það ekki alvarlega.



Herra forseti. Á þskj. 164 höfum við hv. 4. þm. Reykv. og hv. 5. þm. Austf. leyft okkur að flytja till. til þál. um rannsókn á verðhækkunum. Eins og fram hefur komið í umr. hér fyrr á hv. Alþ. á þessu hausti, hafa orðið miklar umr. hér á Alþ. og eins í blöðum um verðhækkanir þær, sem hafa orðið síðan gerðir voru kjarasamningar í júnímánuði s.l. Menn eru ekki á eitt sáttir um það, hvað valdið hafi þessum verðhækkunum, og heldur ekki um hitt, hversu miklar þær hafi verið. Þess vegna höfum við, sem flytjum þessa þáltill., talið, að nauðsyn bæri til að fá úr því skorið, hvað þessar verðhækkanir hafi orðið miklar, og svo hitt, hvað hafi valdið þeim. Þess vegna leggjum við til með þessari þáltill., að skipuð verði fimm manna nefnd innandeildarþm. hér í hv. Nd. samkv. 39. gr. stjórnarskrárinnar til þess að rannsaka þetta mál. Það er hugsun okkar flm., að hér skuli ekki eingöngu rannsaka verðhækkanir á þeim vörum, sem eru undir verðlagseftirliti, heldur og allar þær verðhækkanir, sem hafa átt sér stað frá því að kjarasamningarnir voru gerðir í júní og þar til að ákveðin var verðstöðvun I. nóv. Við viljum láta rannsaka eðli þessara hækkana og ástæðuna fyrir þeim. Í öðru lagi teljum við, að það sé nauðsynlegt að gera sér grein fyrir því, hvort þessar hækkanir hafi verið sérstaklega óeðlilegar. Því hefur verið haldið fram, bæði af okkur og öðrum í umr. þar um, að það hafi verið hægt að hafa vald á því, að þessar verðhækkanir yrðu ekki svo miklar sem raun ber vitni um, og hafi borið nauðsyn til að gera það. Við höfum deilt á hæstv. ríkisstj. fyrir að hafa ekkert aðhafzt í þeim efnum fyrr en um seinan. Og við teljum okkur ekki þurfa að eyða löngum tíma í að rökstyðja það, að verulegar verðhækkanir hafi átt sér stað umfram það, sem gert var ráð fyrir, þegar kjarasamningar voru gerðir, því að ég trúi því ekki, að þeir hefðu verið gerðir með þeim hætti, ef hæstv. ríkisstj. hefði reiknað með því að þurfa að eyða um einum milljarði af tekjum þjóðarinnar í niðurgreiðslur, eftir að áhrif þeirra væru komin fram. Ég trúi því ekki, að þá hefðu verið gerðir slíkir samningar sem gerðir voru hér á s.l. vori. Ég tel hins vegar, að það hafi komið fram í umr. þar um, að það var gert ráð fyrir því, að atvinnuvegirnir gætu borið þær verðhækkanir, sem kæmu eðlilega vegna þeirra, og þyrfti ekki aðgerða ríkisvaldsins við. Þessi athugun mundi einnig leiða til þess, að það yrði rannsakað og það kæmi í ljós, hvort verðlagseftirlitið í landinu er þess virði, sem menn ætla, hvort eftirlit af hálfu verðlagsyfirvalda er með þeim hætti, að ekki eigi sér stað óeðlilegar hækkanir m.a. á því, sem undir verksvið þeirra heyrir. Þess vegna leggjum við á það mikla áherzlu, að þessi rannsókn á verðlagsmálunum verði mjög víðtæk og alger, svo að í ljós komi eðli verðhækkananna og ástæður til þeirra og eftirlit, sem haft er með verðlagi hér á landi. Í tillögugerð okkar leggjum við svo til, að niðurstöður af þessari rannsókn, sem þarna fer fram, verði lagðar fyrir Alþ. og Alþ. meti það, til hverra aðgerða beri að grípa að rannsókn lokinni. Við teljum, að verðlagsyfirvöldin eigi að grípa inn í það, sem óeðlilegt kemur fram við þessa rannsókn, og að Alþ. eigi svo að meta, til hvaða aðgerða eigi að koma, eftir að málið hefur hlotið allsherjarrannsókn eins og hér er lagt til. Við teljum nauðsynlegt, að slík rannsókn fari fram og hún sé víðtæk og Alþ. meti svo, hvaða aðgerða sé þörf að henni lokinni. Það sé nauðsynlegt að grípa til þess ráðs, þegar svo víðtækar deilur hafa orðið manna á meðal um þetta atriði. Eins og ég áður sagði, þá leggjum við á það höfuðáherzlu, að gerð verði allsherjarrannsókn á verðhækkunum, sem orðið hafa síðan kjarasamningarnir voru gerðir. Við leggjum einnig á það höfuðáherzlu í tillögugerð okkar, að við gefum ekki neinar fyrirskipanir um aðgerðir þær, sem Alþ. ákvæði, þegar rannsóknir lægju fyrir. Hins vegar leggjum við á það megináherzlu, að rannsóknin fari fyrst fram og ákvörðun Alþ. um málið verði tekin á eftir. Þessi till. lokar engri leið til aðgerða af hálfu Alþ., hins vegar er hún víðtæk og krefst þess, að fyrir Alþ. liggi heildarrannsókn á málinu, áður en ákvörðun um aðgerðir verður tekin. Ég mun ekki, nema tilefni gefist til, fara að ræða hér það, sem fram kom í umr. um þáltill. um skylt efni hér fyrir nokkru, því að ég tel, að síðar gefist tækifæri til þess að ræða það, sem þar kom fram, og það eigi ekki erindi inn í þessar umr. Mun ég þess vegna ekki gera það, nema tilefni gefist til. Ég tel hins vegar, að þessi grg. nægi til að skýra eðli málsins, og legg svo til, herra forseti, að umr. verði frestað og málinu vísað til hv. fjhn.