Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Flm. (Jónas Jónsson) Það, sem farið er fram á í þáltill. Þessari, er það, að hæstv. atvrh. (MG) lýsi yfir því, hvort hann vilji láta breyta í sama horf og áður var póstgöngum í vissum hluta Vestur-Skaftafellssýslu. Jeg býst ekki við, að aðrir en jeg og ef til vill hv.þm. V.-Sk. (JK) taki hjer til máls, og get því verið stuttorður. Þannig er mál með vexti, að undanfarið hefir verið brjefhirðing á Kirkjubæjarklaustri, og tveir aukapóstar hafa gengið þaðan. Frá nýári í vetur var þetta lagt niður. Póstafgreiðslumaður í Vík er Halldór Jónsson eða Ólafur sonur hans, en Lárus Helgason brjefhirðingarmaður á Kirkjubæjarklaustri. Í haust er skrifuð kæra að austan út af því, að brjefhirðingin hafi endursent blöð án þess að um hafi verið beðið. Kærandi tilnefndi þrjá menn, er fyrir þessu hefðu orðið, sínu máli til styrktar. Kæru þessa fjekk háttv.þm. V.-Sk. (JK) í hendur. Síðan kemur hann kæruskjalinu á framfæri til póstsjórnarinnar ásamt brjefi frá honum sjálfum, sem, eins og öll skjöl, er lúta að þessu máli, er prentað í 8. tölublaði Tímans þ. á. Síðan hefir lítið heyrst í málinu annað en það, að póstmeistarinn sendi bæði brjef hv.þm. V.-Sk. (JK) og brjef Ólafs Halldórssonar til umsagnar brjefhirðingarmanninum á Kirkjubæjarklaustri. Niðurstaðan verður sú, að póstmeistarinn tekur kæruna til greina og flytur aukapóstana frá Klaustri. Nú virðist mjer og mörgum öðrum af þeim skjölum, sem fyrir liggja í málinu, að dómur póstsstjórnarinnar fái ekki staðist. Vil jeg nú leiða rök að því. Lárus Helgason hefir í áminstri grein birt öll gögn í málinu. Þeir þrír menn, sem aðallega eru tilnefndir að hafa kært yfir vanskilum, heita: Stefán Þorláksson í Arnardrangi, Bjarni Ásgr. Eyjólfsson á Steinsmýri og Páll Jónsson í Dalbæ. Þessa menn nefnir kærandi í brjefi sínu og segir svo í niðurlagi (með leyfi hæstv. forseta): „Að þessu athuguðu virðist slíkt ekki geta gengið lengur, að hafa brjefhirðingu á þessum stað, og þar sem aukapóstar ganga nú ekki lengur þaðan á nk. ári, virðist öllu heppilegra að leggja brjefhirðingu þessa niður - vegna vanskilanna - og hafa viðkomustöð póstsins í Hólmi, enda betur sett á leið póstsins og alveg fullnægjandi“. Af þessu er auðsætt, að kæranda er kunnugt um, að það á að leggja niður aukapóstana, og leggur hann nú ein dregið til, að brjefhirðingin verði lögð niður líka. Hv. þm. V.-Sk. (JK) segir og í brjefi sínu til póstsstjórnarinnar (með leyfi hæstv. forseta, að „megn vanskil hafi verið á blaðasendingum þeim, er sendar hafa verið gegnum brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri á Síðu. Með hverri póstferð koma blöðin „Ísafold“ og „Vörður“ endursend, og það þrátt fyrir, að sumir af móttakendum hafa beðið um blaðið. Jeg tel miklar líkur fyrir því, að blöðin sjeu endursend frá brjefhirðingunni sjálfri, og tel nauðsynlegt, að rannsakað verði þessar endursendingar og annað, sem virðist athugavert við þessa brjefhirðingu“. Svo lítur út fyrir, að með þessari kæru hafi aðeins fylgt eitt vottorð, frá Stefáni Þorlákssyni, og með leyfi hæstv. forseta vil jeg lesa hans stutta brjef upp, því það sýnir glögt, hversu magur málstaður kæranda er. Brjefið hljóðar svo: „Jeg undirritaður lýsi hjer með yfir því, að jeg hefi ekki endursent blaðið „Ísafold“ með þessari póstferð (í júlí) nje gert ráðstöfun til, að það yrði endursent, enda hefi jeg ætlað mjer að kaupa það; ennfremur vottast, að blaðið „Vörður“ og „Ísaf.“ hafa ekki komið reglulega til mín, og ekki fengið þau blöð tvær síðustu póstferðir. P. t. Vík 8. júlí 1924. Stefán þorláksson“. Það verður ekki sjeð af kærunum, að nein vottorð liggi fyrir frá hinum tveimur, sem kærandi nefnir, en það getur verið, að þau hafi fengist síðar. En gegn kærunni hefir brjefhirðingarmaðurinn, Lárus Helgason, sent póstsstjórninni skilagrein frá nálega öllum bændum í umdæminu, sem hann segir að sjeu um 40. Hafa 36–37 þeirra lýst beinu og óbeinu trausti á brjefhirðingunni og sagt, að þar væri alt í góðri reglu. Sýnir þetta, að síst er því svo varið, að breyting sú, er um er að ræða, hafi samúð alls þorrans. Vil jeg, með leyfi hæstv. forseta, lesa stutt meðmælabrjef, sem nál. 30 bændur í umdæminu hafa skrifað undir. Það hljóðar svo: „Að gefnu tilefni lýsum vjer undirritaðir því hjer með yfir, að vjer höfum aldrei orðið þess varir, að nokkur vanskil hafi átt sjer stað á nokkru því, sem vjer höfum fengið sent með póstinum gegnum brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri, þvert á móti höfum vjer ávalt þreifað á því, að þar er hin besta regla á öllu, er að brjefhirðingunni lýtur og póstsendingum þaðan. Í þessu sambandi skal þess getið, að vjer höfum beðið brjefhirðinguna að senda ekki heim til vor önnur blöð en þau, er vjer höfum gerst kaupendur að, og höfum vjer um leið skýrt henni frá, hver þau eru. Þau blöð, sem endursend hafa verið með vorum nöfnum frá greindri brjefhirðingu, hafa því verið endursend eftir beiðni vorri. Leiðvalla og Kirkjubæjarhreppum í nóvember 1924“. Jeg skal ekki þreyta hv.þm. á að lesa upp nöfn bændanna, það eru nál. 30 manns, og síðan eru nokkrir, sem taka nálega í sama strenginn. Þá kem jeg að þeim þrem mönnum, sem kærandi segir að einkum hafi kvartað yfir vanskilum á blöðunum. Virðast öll gögn lýsa því ljóslega, að þeir hafi sumpart komið fram með þessar umkvartanir óafvitandi og sumpart tilknúðir, og hafi síst ætlast til, að neitt yrði með ummælum þeirra spilt fyrir brjefhirðingunni á Kirkjubæjarklaustri. Jeg vil lesa niðurlagsorðin úr brjefum þeirra allra, með leyfi hæstv. forseta. Fyrst er Stefán Þorláksson. Hann segir svo: „Jeg vil í þessu sambandi, og að gefnu tilefni, lýsa því hjer með yfir, að jeg hefi ekki annað en alt það besta að segja um þá menn, sem með brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri og aukapóstana þaðan fara, og vil því ekki hafa orðið til þess að drótta að þeim neinu því, er til óhlutvendni mætti telja. Lárus og syni hans hefi jeg aldrei reynt að neinu slíku“. Þá er Páll Jónsson. Honum farast þannig orð: „Þó jeg að lítt athuguðu máli í fljótheitum hafi undirskrifað hjá sýslumanni eitthvað, sem honum sýndist vert að nota sem ákæruefni á brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri, þá var það aldrei mín ætlun, enda hefði það verið órjett og ómaklegt af mjer að gera slíkt“. Loks skrifar Bjarni Ásgr. Eyjólfsson þannig: „Að þessu athuguðu hefi jeg enga ástæðu til að kvarta undan neinum vanskilum frá nefndri brjefhirðingu, og að því er jeg best veit, veit jeg ekki til annars en hún sje áreiðanleg í alla staði gagnvart hennar skyldum. Finn jeg mig því knúðan til að mótmæla, að nafn mitt sje að ástæðulausu notað til árásar á fyrnefnda brjefhirðingu að neinu leyti“. Þetta eru í stuttu máli þau gögn, sem virðast fyrir liggja í málinu, sem sje kæ.an stafar frá póstafgreiðslumanninum í Vík og er borin fram af hv.þm. V.-Sk. (JK). Að honum ólöstuðum er það vitanlegt, að hann er pólitískur mótstöðumaður brjefhirðingarmannsins á Klaustri, Lárusar Helgasonar, og það vill líka svo til, að hann er nátengdur aðalpóstmeistara og á því ljett með að koma kærunni á framfæri. Aðalpóstmeistari sendir kæruna til kærða. Hann svarar með vottorðum nálega allra bænda í umhverfinu um, að brjefhirðingin sje í góðu lagi, og jafnframt sendir hann vottorð frá þeim mönnum, sem talið var að orðið hefðu fyrir misrjetti og áfellisdómurinn var bygður á, um að þeir hafi aldrei ætlast til, að umkvartanir sínar yrðu póstafgreiðslumanninum til óþægðar. Einn talar meira að segja á þá leið, að helst virðist, sem hann hafi verið fenginn til þess af yfirvaldinu í Vík að skrifa undir skjal án þess að vita um efnið. Hvað sem menn nú segja um slíka vitnisburði, mun þó flestum koma saman um, að þeir geri ekki meira en að eyðileggja hver annan. Og lítið verður á því byggjandi, þótt menn máske undir óeðlilegum kringumstæðum láti í ljós kvartanir, sem þeir síðar taka aftur, og lýsa þá ánægju sinni yfir því, er þeir áður virðast hafa látið leiðast til að áfella. Jeg hefi nú sýnt, að allan grundvöll vantar undir kæruna. Þar við bætist, að nálega allir búendur í umdæmi brjefhirðingarinnar lýsa óskoraðri ánægju sinni yfir áminstri brjefhirðingu og segja, að ekkert sje að henni að finna. Jeg held því að svo vöxnu máli, sem helst líti út fyrir, að pólitík hafi mestu ráðið um þessi afskifti af brjefhirðing unni á Klaustri. Virðist póstsstjórnin hafa verið helst til fljót til ályktana og í fljótræði bygt meira á persónulegum milliburði en rjettmætum kærum. Ætla jeg líka, að hún nú, er hún sjer, að um ástæðulausa tortrygni hefir verið að ræða, taki aftur ranglátar ráðstafanir sínar. Sjálfur brjefhirðingarmaðurinn hefir í brjefi til póstsstjórnarinnar bent á það, að oft komi fyrir, að póstafgreiðslan í Vík, sem skiftir póstunum, afgreiði vitlaust, þannig t. d., að blaðasendingar, sem fara eiga á brjefhirðingar vestarlega í sýslunni, lendi austur á Prestsbakka. Hefir engum dottið í hug að kæra yfir slíku, enda kemur það svo að segja alstaðar fyrir. Má að vísu skoða þetta sem vanrækslusyndir, en beisklega verða þær ekki áfeldar. Virðist líka, að þar sem einmitt Ólafur Halldórsson er við póstafgreiðsluna í Vík, þar sem þessar gleymskusyndir henda oft, þá sitji það síst á honum að kæra brjefhirðinguna á Klaustri. Jeg er alveg sannfærður um, að þessi breyting á ferð aukapóstanna og umtalið um að leggja brjefhirðinguna á Klaustri niður er af engu öðru sprottin en af þessum mishepnuðu kærum og þeim anda, sem bak við þær felst. Þar sem það nú má heita sannað, að kæran sje röng, þá sýnist það vera skylda Alþingis að koma í veg fyrir, að hjer sje beitt hlutdrægni. Jeg er ekki í vafa um, að ef þessi þáltill. verður samþ., þá breyti póstsstjórnin til um ráðagerðir sínar, en verði þáltill. feld, verð jeg að líta svo á, sem Alþingi álíti, að það sje leyfilegt að draga flokkapólitíkina inn í svona mál. Það er hægt að segja, að þetta sje lítið mál, hvernig ferðum aukapóstanna er hagað þarna. Jeg skal viðurkenna, að það er lítið fjárhagsmál. En það er annað. Það er mikið rjettlætismál, sem hjer ræðir um, og ef órjetturinn á að líðast, er rjett, að það sje þjóðinni ljóst, hvaða aðiljar vilja, að svo sje. Ef málinu er haldið til streitu, hlýtur sýslumaðurinn í Vík að dragast inn í það, því hann virðist hafa hagað sjer öðruvísi en búast má við af dómara hjeraðsins, með því að leitast við að fá mann til að skrifa undir yfirlýsingu, sem maðurinn vissi ekki hver var og síðan varð óánægður með. Jeg held nú, að jeg hafi gert grein fyrir aðalatriðum málsins. Jeg skoða þetta lítið fjárhagsmál, eins og jeg sagði fyr, en það er rjettlætismál, og á þeim grundvelli á það að afgreiðast.

Jón Kjartansson Eins og vænta mátti, hefir hv. 5. landsk. (JJ) reynt að byggja þáltill. sína á umkvörtunum mínum yfir vanskilum hjá brjefhirðingarstofunni á Kirkjubæjarklaustri. Hann sagði, að grundvöllinn vantaði undir kæru mína. Það er rangt, og verð jeg því að lýsa nokkru nánar, hvernig málinu er varið og hvernig það horfir nú við. Kom í ljós mikill ókunnugleiki hjá hv.flm. (JJ), og er því nauðsynlegt að gefa nánari upplýsingar. Það var fyrst á ferð minni um Vestur-SkaftafellssýsIu síðastliðið sumar, að jeg varð verulega var við vanskil á blaðasendingum, sem sendar vora í gegnum brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri. Að vísu hafði jeg heyrt um þau áður að því er blaðið „Vörð“ snertir, en það var fyrst eftir að jeg þurfti að senda blöð, að jeg varð fullviss um, að hjer var um alvarleg vanskil að ræða. Jeg varð var við, að bæði „Vörður“ og „Ísafold“ komu endursend úr umdæmi þessarar brjefhirðingar og það í allstórum stíl, svo að ekki gat alt verið með feldu, einkum þó af því, að blöðin komu endursend af mönnum, sem höfðu beðið um þau og óskað eftir að kaupa þau. það er ekki rjett hjá hv.flm. (JJ), að kvörtun Ólafs Halldórssonar komi frá póstafgreiðslunni í Vík. Ólafur er ekki póstafgreiðslumaður, en jeg skal skýra, hvers vegna kvörtunin kom frá honum. Það stendur svo á, að Ólafur Halldórsson hefir tekið að sjer að innheimta fyrir afgreiðsluna hjer blaðið „Ísafold“ í allri Vestur-Skaftafellssýslu. Kemur það til af því, að ýmsir menn eystra óskuðu eftir að fá að borga blaðið þar, en ekki hjer í Reykjavík. Þótti þeim þetta þægilegra, og fór jeg því fram á það við Ólaf, að hann tæki að sjer innheimtuna, og var hann fús til þess. Þegar jeg kom til Víkur síðastl. sumar, varð jeg var við, að þar lágu allmiklar endursendar blaðasendingar. Hafði jeg beðið um, að þær væru ekki sendar til Reykjavíkur. Tók jeg eftir, að þar voru blöð til manna, sem óskað höfðu eftir að kaupa þau. Þegar svo aðalpóstmeistari var á ferð fyrir austan, var kvartað yfir þessu við hann. Bjóst jeg við, að aðalpóstmeistari hefði talað um það við brjefhirðingarmanninn og hann mundi þegar lagfæra þetta. En eftir að jeg kom hingað aftur frjetti jeg frá umboðsmanni mínum, Ó. H., að þessi vanskil færu stórum í vöxt, og þess var jafnframt getið, að eftir veru mína fyrir austan hefði sjest, að klúr og ósæmileg orð hefðu verið skrifuð á blaðaströnglana, sem endursendir voru frá Klaustri. Eru þeir strönglar geymdir í Vík og þar til sýnis. Sjálfur hefi jeg sjeð slík ósæmileg orð á blaðaströnglum af „Verði“, sem sendir hafa verið hingað til Reykjavíkur að austan. Ó. H. skrifar mjer svo brjef, dags. 6. okt., sem hv.flm. (JJ) las kafla úr, og kvartar yfir þessum sífeldu vanskilum. Brjef Ólafs sendi jeg síðan til póstsstjórnarinnar og óskaði eftir, að málið yrði rannsakað. Hv. flm. (JJ) var að gefa í skyn, að póstsstjórnin hefði verið í vitorði með mjer og Ó. H. um kæruna. Benti hann á, að Ó. H. hefði verið kunnugt um, að aukapóstarnir ættu að flytjast frá Klaustri á næsta ári. Þetta er ekkert undarlegt, því það var öllum kunnugt, þar sem áætlun póstanna var þá þegar prentuð og allir vissu, að á næsta ári áttu aukapóstarnir að ganga frá Prestsbakka. Þessi breyting stafaði því ekki af kærum mínum og Ó. H. Umkvörtun mína sendi póstsstjórnin, svo sem venja er, til brjefhirðingarmannsins á Klaustri, til þess að fá umsögn hans. Brjefhirðingarmaðurinn svaraði aftur með skýrslu, sem dags. er 2. des. f. á., og ljet fylgja skýrslunni vottorð frá flestum búendum á brjefhirðingarsvæðinu. Þóttist hann þar með hafa þvegið hendur sínar í málinu og kastar fram sömu órökstuddu staðhæfingunni sem hv.flm. (JJ) endurtekur hjer, að pólitískar og persónulegar hvatir hafi ráðið kæru okkar Ó. H. Jeg skal ekki fara mörgum orðum um vottorðin, aðeins benda á, að það er síður en svo, að þau sanni sakleysi brjefhirðingarmannsins. Þvert á móti sanna þau ótvírætt það gagnstæða. Því þrátt fyrir ítarlegar tilraunir brjefhirðingarmannsins að safna vottorðum sjer í vil, hafa mennirnir verið of samviskusamir til að gefa vottorð gegn betri vitund, og er það upplýst af ummælum þeirra í vottorðunum, að vanrækslurnar hafi verið miklu meiri en mjer datt nokkru sinni í hug Jeg skal benda á viðvíkjandi vottorði nr. 1, sem undirritað er af 30 búendum á brjefhirðingarsvæðinu, að þar er skýlaust sannað, að brjefhirðingin hefir herfilega misbrúkað aðstöðu sína. Þar segir (með leyfi hæstv. forseta): „Í þessu sambandi skal þess getið, að vjer höfum beðið brjefhirðinguna að senda ekki heim til vor önnur blöð en þau, er vjer höfum gerst kaupendur að, og höfum vjer um leið skýrt henni frá, hver þau eru. Þau blöð, sem endursend hafa verið með vorum nöfnum frá greindri brjefhirðingu, hafa því verið endursend eftir beiðni vorri“. Ennfremur skal jeg lesa vottorð frá Júlíönu Magnúsdóttur, sem kemur næst á eftir. Sjest þar glögt, hvað það er, sem við er átt í vottorðinu, en brjefhirðingarmaðurinn hefir síðar í blaðaskrifum viljað snúa sig út úr, þegar honum var bent á fjarstæðurnar. Hún segir: „Mjer er kunnugt um, að faðir minn heitinn, Magnús þórarinsson í Hátúnum, bað brjefhirðinguna að endursenda öll önnur blöð en þau, sem hann hafði beðið um“. Hvað verður nú dregið af þessu? Jeg sje ekki betur en að af því verði dregin sú eina ályktun, að brjefhirðingarmaðurinn endursendi öll blöð, sem ekki hafði verið beðið um. Allir sjá, að þetta nær engri átt. Brjefhirðingarmaðurinn hefir hjer misbrúkað stöðu sína, enda hefir af hlotist herfilegur misskilningur, svo að sá, sem upphaflega ætlaði sjer ekki að kaupa ákveðið blað, en hugkvæmdist síðar að kaupa það, gat ekki fengið það, af því að brjefhirðingarmaðurinn endursendi það í sífellu. Jeg skal lesa nokkuð úr vottorði Bjarna Ásgr. Eyjólfssonar á Steinsmýri. Lýsir það vel, á hvaða villigötur hjer er komið. Hann segir m. a.: „Þegar póstur kom frá Rvík að Kirkjubæjarklaustri í vor, fyrst eftir að Ísafold kom út og var send út undir ritstjórn Jóns Kjartanssonar og Valtýs Stefánssonar, var jeg þar staddur. Fæ jeg þar m. a. „Ísafold“. Jeg segi þá við brjefhirðinguna: „Hjer fæ jeg senda Ísafold. Í þetta sinn veiti jeg henni móttöku“. Af þessu gat brjefhirðingin ekki annað skilið en sjálfsagt væri að endursenda blaðið, síðar datt mjer til hugar að kaupa blaðið og ljet verslun Halldórs Jónssonar í Vík vita um það, því hún ætlaði að innheimta andvirði þess. Nú fæ jeg ekki blaðið nokkrar póstferðir, tel víst út af fyrnefndum ummælum, að það sje endursent. Hafði jeg því hugsað mjer að láta brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri vita um þetta, en dregist. Fæ þá brjef frá Ólafi J. Halldórssyni í Vík, þar sem hann tjáir mjer m. fl., að Ísafold komi endursend frá Klaustri, og spyr mig, hvort jeg ætli ekki að halda áfram að kaupa hana. Jeg svara honum, að jeg ætli mjer það, en brjefhirðingunni á Kbkl. hafi verið það ókunnugt“. Jeg verð að segja, að það getur verið nokkuð erfitt með póstsamgöngur, ef ríða þarf fram og aftur langar leiðir til þess að segja til, hvort senda megi blöðin heim eða ekki. Póstgöngur fara þá að verða til lítils. Ennfremur skal jeg lesa vottorð nr. 7 hjer í Tímanum: „Að gefnu tilefni lýsi jeg undirritaður því hjer með yfir, að jeg bað brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri síðastliðið vor að endursenda blaðið „Ísafold“, og einnig skal það tekið hjer fram, að jeg ljet mjer alveg standa á sama, hvort blaðið „Vörður“ kom til mín, hafði aldrei beðið um það og ætlaði ekki að gerast kaupandi þess, en hvort jeg hefi beðið brjefhirðinguna á Kirkjubæjarklaustri að endursenda það, eða sent henni orð um það, man jeg ekki með vissu. En það er víst, að jeg hefi aldrei kvartað undan vanskilum eða öðru frá brjefhirðingunni, og hefi enga ástæðu til þess“. Það kemur fram, að þessum vottorðsgefanda stendur á sama, hvort Vörður er sendur heim til hans, en það lítur út fyrir, að brjefhirðingunni á Kirkjubæjarklaustri sje ekki sama, hvort blaðið er sent heim til þessa bónda, því að hún endursendir blaðið um hæl. Jeg tel nú sýnt, að það sje síður en svo, að brjefhirðingarmaðurinn á Klaustri eða hv. 5. landsk. (JJ) hafi sannað, að kæra mín væri röng. Þvert á móti er hún svo rökstudd, að jeg tel fylstu ástæðu til þess, að málið sje rannsakað ítarlega.

Því er það ekki gert?

. Það er ekki mín sök. Jeg hefi sent kæruna. Annars virðist hv. 5. landsk. (JJ) ekki skilja, að þetta kemur við fleiri aðiljum en þeim, sem á brjefhirðingarsvæðinu búa. Þar sem póstmálin eru rekin hjer fyrir almannafje og miklu til kostað, getur það ekki leyst brjefhirðinguna undan ábyrgð sinni, þó að annar aðili, sendandi eða viðtakandi, lýsi sig ánægðan. Sendandi hefir greitt fje fyrir það, að sendingu hans verði komið til ákveðins móttakanda, og hann á heimting á því, að henni verði þangað komið. Vanræksla brjefhirðingarmannsins lýsir sjer hjer svo greinilega, að ekki verður um deilt, og ómögulegt að láta óátalið, og að sjálft Alþingi fari að ýta undir, að slík vanskil aukist, er alveg ósæmilegt í mínum augum. Vegna þess, að hv. 5 landsk. (JJ) hefir við flutning þessarar till. komið fram með ósæmilega og algerlega órökstudda aðdróttun til tveggja manna í ábyrgðarmiklum stöðum, sýslumannsins í Vík og aðalpóstmeistarans hjer, þá skora jeg á Alþingi að fella till. umsvifalaust. Að vera með aðdróttanir og dylgjur um það, að sýslumaðurinn hafi beitt ofbeldi.

Jeg sagði ekki ofbeldi

. Nei, jeg skrifaði eftir honum „flekaður“, og er það lítið skárra, en slík aðdróttun er með öllu ósæmileg hjer á Alþingi.

Hvað segir vottorðið?

. Jeg skal upplýsa hv.flm. (JJ), að vottorð Páls Jónssonar kemur ekkert við mína kæru. Brjefhirðingarmaðurinn á Klaustri hefir víst ruglað saman þessu máli og öðru, sem jeg hefi heyrt að nú væri undir rannsókn, og er kannske alvarlegra en þetta.

Engar dylgjur

. Nei, jeg skal segja hv. 5. landsk. (JJ), hvernig því máli er varið, eftir því sem jeg hefi heyrt frá því sagt. Það komu á sama miða 17 uppsagnir á „Verði“, og margar, að því er virtist, með sömu hendi. Þetta þótti grunsamlegt, og mun þessu tvennu hafa verið blandað saman í vottorðinu. En hvernig Lárus á Klaustri gat vitað um þetta mál, þegar hann fór að útvega sjer vottorðin móti minni umkvörtun, er mjer ókunnugt og óskiljanlegt. Vegna þess, að hv.flm. (JJ) segir í till., að þessi breyting með aukapóstana sje til óþæginda hlutaðeigendum, skal jeg upplýsa, að þetta er ekki rjett. Pósturinn gengur nú frá Prestsbakka, sem er í ca. 5 km. fjarlægð frá Kirkjubæjarklaustri. Að sumu leyti er breytingin til þæginda. Ef fyrir kemur, að blöð eru afgreidd skakt í Vík, þá fara þau að Prestsbakka, eins og Lárus segir í skýrslu sinni. Þegar aukapóstarnir ganga frá Prestsbakka, komast þessar sendingar til baka með sömu póstum. Annars yrðu þær að bíða næstu póstferðar. Einnig er hægt að senda með aukapóstunum brjef þau, sem komið hafa til póstafgreiðslunnar á Prestsbakka meðan póstferðin stendur yfir. Þetta fyrirkomulag er því til hagræðis. Hitt er sjálfsagt, að brjefhirðing sje á Klaustri, eða þar í nágrenninu, en það er engin ástæða til þess, að aukapóstarnir gangi þaðan. Aukapóstarnir koma ekki seinna til ákvörðunarstaðar, þó að þeir gangi frá Prestsbakka, því að það hefir sjaldan eða aldrei komið fyrir, að aukapóstur færi frá Kirkjubæjarklaustri fyr en daginn eftir að aðalpóstur kom. Yfirleitt tel jeg hentugra fyrir póstafgreiðsluna og bygðina, að póstarnir gangi frá Prestsbakka. En aðalatriðið er vitanlega hitt, að regla sje á póstsendingum, og skiftir það mestu, bæði fyrir sendanda og móttakanda og ríkið sem heild. Jeg þarf ekki að eyða um þetta fleiri orðum. Jeg vona, að hið háa Alþingi verði mjer sammála um það, að hjer sje ósæmileg till. á ferðinni, þar sem því er dróttað að einum besta embættismanni landsins, að hann misbrúki stöðu sína. Jeg óska, að skýrt komi í ljós, hverjir ljá þessari till. atkvæði sitt, og óska því nafnakalls.

Atvinnumálaráðherra (MG): Jeg held, að það sje synd að tefja lengi tímann út af þessari till., þar sem þingmenn eru í óða önn að búast burtu, enda eru nú fáir í sætum sínum. Mjer finst ekki undarlegt, þó að hv. þing finni ekki ástæðu til þess að dvelja lengi við þetta mál, sem alls ekki heyrir undir Alþingi. Þetta er ekki löggjafarmál, og legg jeg því á móti, að þessi till. verði samþ. Þarf jeg ekki að fara út í þetta frekar. Mjer skilst, að hjer sje um að ræða deilumál milli tveggja manna, sem Alþingi getur ekki skift sjer af, því að það er ekki á verksviði þess. Ef brjefhirðingannaðurinn á Kirkjubæjarklaustri er óánægður, ber honum að kæra fyrir samgöngumálaráðuneytinu, en ekki fyrir hv. 5. landsk. (JJ). Annars verð jeg að segja, að mjer þykir kynlegt, hvernig hjer er sveigt að aðalpóstmeistaranum og sýslumanninum í Vík. Hv. 5. landsk. hefir engan rjett til þess að sveigja hjer að fjarstöddum mönnum.

Aðeins eins og heimildir liggja til

. Já, eins og heimildir liggja til. Hv. þm. (JJ) bygði hjer á vottorði manns, sem hefir orðið tvísaga. Það kalla jeg litlar sannanir, og munu flestir telja slík skjöl lítt merk. Að Alþingi fari að ákveða, hvernig þessir aukapóstar ganga, nær auðvitað ekki nokkurri átt. Það hefir aldrei skift sjer af slíkum málum, enda er það ekki á þess verksviði. Að aðalpóstmeistarinn hafi blandað sjer inn í flokkadeilur í þessu máli, er ósæmileg aðdróttun. Jeg hefi talað við hann, og hann segist hafa haft nægar ástæður til þess að breyta um. En jeg skal ekki skýra frá þessu nánar, af því að hlutaðeigandi maður er ekki við. Hv. þm. (JJ) getur farið til póstmeistarans og heyrt ástæðumar. Jeg geri það nauðugur að draga þær inn í þessar umræður hjer, nema þá að hv.þm. (JJ) hafi svo sterkt umboð frá hlutaðeigandi brjefhirðingarmanni, að hann vilji svara fyrir hann hjer og geti það nægilega.

Flm. (Jónas Jónsson) Ef einhver af hv. deildarmönnum hefði verið í vafa um, þegar hann las skýrslu Lárusar á Klaustri í „Tímanum“, að hjer væri um pólitíska ofsókn að ræða, þá hlyti sá hinn sami nú að vera viss um það, eftir að hafa heyrt þá tala hæstv. atvrh. (MG) og hv.þm. V.-Sk. (JK). Það, sem jeg sannaði fyrst, og ekki hefir verið hrakið, var það, að komið hafði kvörtun frá einum manni um vanskil. Sú kvörtun var afturkölluð og sagt, að hún væri bygð á misskilningi. En öll sveitin vottaði traust og þakklæti og skýrði frá, að hún hefði beðið brjefhirðinguna að ljetta af sjer þeirri ánauð að fá send óvelkomin blöð úr Reykjavík, sem hún vildi ekki sjá. Þessu hefir hv.þm. V.-Sk. (JK) ekki reynt að mótmæla, enda er það ekki hægt. Mjer er kunnugt um, að hjer á pósthúsinu hefir legið annað blað, Vörður, í svo stórum haugum, að síðast var því, eftir beiðni afgreiðslumanns, kastað í eldinn. Sum blöð eru send með svo mikilli þrákelkni út um landið, að viðtakandi hættir að líta á þau, en sendir þau til baka. Mjer finst hv.þm. (JK) ekki þurfa að taka það illa upp, þó að menn sjeu leiðir yfir slíkum aðförum og finni upp á að segja, að þeir vilji ekki sjá þetta. Það er almenn trú úti um alt land, að ekki þýði að endursenda Ísafold og Vörð, en eftir 10–20 ár koma svo skuldakröfur í dánarbúið.

Stærri verða skuldirnar fyrir Tímann.

. Þær eru borgaðar. Tíminn hefir aldrei þurft að fára í málarekstur út af því. Fyrst hæstv. atvrh. (MG) dró þetta inn í umræðurnar, get jeg sagt frá því, að við Tímamenn höfum oft orðið varir við, að einkum fyrir kosningar hefir blaðinu ekki verið skilað fyr en hjer um bil 2 mánuðum seinna en það átti að koma. Við vitum, að það eru pólitískir andstæðingar okkar, sem þarna eru að verki, okkur til skaða. Það hefir einu sinni verið talað um þetta við aðalpóstmeistara, en við höfum aldrei kært. Norður á Víðimýri fann póstmeistari sjálfur stóra sendingu af Tímanum í vanskilum, sem sýndi vanrækslu í þessum efnum. Við höfum sem sagt margsinnis orðið fyrir óþægindum af þessu tæi, en okkur hefir ekki þótt taka því að hefja út af því málarekstur. Þá reyndi hv.þm. (JK) að afsaka Ólaf Halldórsson í Vík með því, að hann væri ekki póstafgreiðslumaður. Hann virðist þó að minsta kosti eiga aðgang að póstinum, enda er hann sonur póstafgreiðslumannsins og vinnur að öllum líkindum að afgreiðslunni. En sá maður er alveg úr sögunni, því að kæra hans hefir reynst ósönn og ekkert á henni að byggja. Þá talaði hv.þm. (JK) um, að ósómi væri skrifaður á suma strangana. Þetta er ekkert óalgengt, að ýms ónotayrði sjeu skrifuð á strangana til útgefenda, og býst jeg við, að hv.þm. (JK) skilji, að það stafar af því, að verið er að nauðga blöðunum upp á fólk. Jeg man eftir vísuhelmingi af endursendu íhaldsblaði, sem sýnir þetta. Hann er svona: „Endursent með engri þökk, illum feðrum sínum“. Fyrri helminginn hefi jeg ekki yfir, af því að jeg býst við, að hann þyki ekki þinglegur. Annars er ekki hægt að segja, hvaðan slíkt getur komið á strangana. Lárus Helgason neitar, að hann sje nokkuð við slík skrif riðinn, en jeg vil benda á, að þau geta vel verið skrifuð af mönnum, honum fjandsamlegum, og jafnvel af þeim, sem kæra. En þeir, sem búa í glerhúsi, ættu ekki að vera að kasta grjóti. Í sumar kom klámgrein í Morgunblaðinu. Þetta viðurkendu ritstjórar þess einslega við menn, sem víttu þá fyrir það. Þetta hefir aldrei komið fyrir í neinu íslensku blaði fyr. Hv. þm. (JK) játaði, að hann hefði beðið venslamann sinn, aðalpóstmeistara, um opinbera rannsókn. En ekkert varð af henni, af þeirri einföldu ástæðu, að aðalpóstmeistari er of greindur maður til að sjá ekki, að það þýðir ekkert. Jeg tel það afleitan vitnisburð á móti málstað hv.þm. (JK), að engin rannsókn fór fram, og þó er sýslumaðurinn í Skaftafellssýslu víst fús að rannsaka alt, sem stefnir í sömu átt og kæran. Það var barnaleg röksemd hjá hv.þm. (JK), að ekki mætti minnast á aðalpóstmeistara og sýslumann Skaftafellssýslu í þessu efni, af því að þeir væru svo hátt settir. Alþingi er samt hærra sett en báðir þessir menn, og enginn er svo hátt settur, að ef hann brýtur af sjer, hafi Alþingi ekki rjett til þess að tala um það. Málstaður póstmeistara er sá, að hann hefir beitt gerræði við undirmann sinn, en málstað sýslumanns sýnir vottorðið, og þarf jeg ekki að tala um það frekar. Hv. þm. afsakar færslu aukapósta með því, að þegar vanskil verði í Vík, sje hægt að senda með aukapósti frá Prestsbakka. Jeg er hv.þm. (JK) mjög þakklátur fyrir þessar upplýsingar. Þetta sannar, að honum er kunnugt um, hvað póstafgreiðslumaðurinn í Vík stendur illa í stöðu sinni. Betri snoppung er ekki hægt að gefa sjálfum sjer. Jeg verð að segja, að ræða hv.þm. V.-Sk. (JK) var ekki nærri eins vítaverð og ræða hæstv. atvrh. (MG). Hv. þm. V.-Sk. reyndi þó að sanna, að það, sem rangt er, væri rjett, en ræða hæstv. atvrh. (MG) var þetta venjulega pex, sem er alþekt. Hann sagði, að þetta væri ekki löggjafarmál. Er þá alt löggjafarmál hjer? Var Krossanesmálið löggjafarmál? En ef till. mín verður samþykt, er það þá ekki skipun til hæstv. ráðh. (MG) um að láta aðalpóstmeistara breyta aftur um? Hann reyndi að afsaka sig með því, að þetta heyrði ekki undir þingið. En ef aðalpóstmeistari þrjóskast, er hægðarleikur að búa til lög. Jeg veit, að hæstv. atvrh. (MG) er ekki svo þunnur, að hann veit, að Alþingi hefir mátt til þess. Þá bendir hæstv. atvrh. (MG) á það, að ekki einungis Alþingi hrindi af stað framkvæmdum í þessu máli, heldur og hlutaðeigandi sýslumaður. Auðvitað játa jeg, að mjer hefði ekki dottið í hug að tala um þetta aukapóstamál, ef ekki væri hjer um svo bersýnilegt ranglæti að ræða, að ekki má láta það óátalið. Jeg býst við, að brjefhirðingarmaðurinn á Kirkjubæjarklaustri muni ekki sækja um leiðrjetting sinna mála til hæstv. atvrh. (MG), eftir að vera búinn að heyra ræðu hans. Jeg heyrði í gær í hv.Nd., að verið var að minna hæstv. ráðh. (MG) á, þegar viss persóna setti upp lituð gleraugu. Það sama er jeg hræddur um, að komi fyrir ráðherrann, ef farið er með slíkt mál í stjórnarráðið. Eftir þeim gögnum, sem fyrir liggja, geri jeg ráð fyrir, að ekki verði nein vandræði fyrir Alþingi að átta sig á málinu. Það er alveg ástæðulaust að gera aðsúg að Lárusi Helgasyni fyrir falskæru, og gera ráðstafanir þvert ofan í álit þeirra manna, sem best þekkja til. Hversdagsgæfir menn, eins og t. d. póstmeistari, geta lent á villistigum, ef þeir vita, að bak við þá stendur pólitískur meiri hluti, sem afsakar það, sem ekki er hægt að afsanna.

Atvinnumálaráðherra (MG): Hv. 5. landsk. (JJ) vill ekki láta mig pexa við sig, enda er jeg ófáanlegur til að halda langa ræðu nú, vegna þeirra þm., sem eru að leggja af stað, og jeg er viss um, að þeir eru mjer allir þakklátir fyrir. En aftur á móti býst jeg ekki við, að það verði hv. 5. landsk. til neinna vinsælda, þó að hann reyni að teygja lopann. Jeg er viss um, að málið fær sömu úrslit, hvort sem hann veður elginn lengur eða skemur. En það er hann nú búinn að gera í nálega 100 daga, og væri fróðlegt að vita, hvað það kostar ríkissjóð.

En hvað segir hæstv. ráðh. um Krossanesmálið?

. Mínar ræður eru miklu styttri en ræður hv.þm. (JJ), og auk þess hefi jeg ekki vakið máls á Krossanesmálinu. það hafa hv.þm. gert, en það, sem jeg hefi gert í því máli, er að fyrirbyggja, að svik geti orðið viðhöfð framvegis. Hv. þm. (JJ) talaði um, að heimilt væri að endursenda ópöntuð blöð og tímarit frá brjefhirðingum. En þetta er vitanlega alrangt hjá hv.þm. (JJ). Hver sá, sem sendir með pósti og borgar undir sendinguna, á heimtingu á, að hún fari þangað, sem henni er ætlað að fara, og hver, sem grípur inn í það, gerir sig sekan um óheimilt verk. Annars hefir hv. 5. landsk. (JJ) talað mest um brjefhirðinguna á þessum stað, en mjer skilst tillaga hans ganga út á aukapósta. Hann hefir, eins og endranær, talað um alt annað en það, sem fyrir liggur. Það er alveg rjett hjá mjer, að þetta mál heyrir ekki undir þingið. En ef háttv.þm. vill koma með frv. um það, þá er það náttúrlega fær leið. Slíkt frv. mundi síst verða vitlausara en mörg önnur frv., sem hann hefir komið fram með, því að eins og kunnugt er, er hann meistari í því að koma fram með ómöguleg frv.

Vill hæstv. ráðh. nefna eitthvað?

. Þau eru geysimörg. Jeg get t. d. nefnt frv. um að gefa þeim, sem búnir væru að niðurníða jarðir sínar, peninga, sem hv.þm. (JJ) kom fram með í vetur, og enginn vildi líta við. Hv. 5. landsk. (JJ) talaði um ranglæti af hálfu aðalpóstmeistara, en hann hefir ekki getað fundið orðum sínum stað. Það heyrir undir aðalpóstmeistara að ákveða, hvernig aukapóstar eigi að ganga. það getur verið, að brjefhirðingarmaðurinn á Kirkjubæjarklaustri hafi gefið hv. 5. landsk. (JJ) umboð til þess að segja, að hann mundi ekki kæra til mín. Jeg skal spyrja hann að því við tækifæri. Annars er ógerningur að svara öllum vaðli hv.þm. (JJ), enda óþarft, og mest af því, sem hann sagði, eru gamlar Gróusögur, tilbúnar í stóriðjuverksmiðju hans í þeirri grein.

Jón Kjartansson Jeg ætla aðeins að víkja með örfáum orðum að ræðu hv.flm. (JJ). Hann sagði, að það væri ekki til neins fyrir menn að endursenda blöð, ef þau yrðu send aftur og aftur og ekkert tillit tekið til þess, hvort menn vildu hafa þau eða ekki. Þetta er sagt út í loftið og kemur þessu máli ekkert við. En jeg vil spyrja hv.flm. (JJ), hvernig á að skilja það, þegar menn hafa beinlínis beðið um blöðin og þau koma endursend frá brjefhirðingu, en síðan koma kvartanir frá þeim, sem báðu um þau, um að þau hefðu aldrei komið. Þarna hlýtur eitthvað að vera bogið við afgreiðsluna. En jeg get sagt hv.flm. (JJ) það, að Ísafold er ekki send aftur neinum manni, sem endursendir hana og alt er með feldu. það er ekki rjett hjá hv.flm. (JJ), að kæra Ólafs Halldórssonar hafi reynst röng. Þvert á móti, enda er Ólafur mjög gætinn maður og áreiðanlegur og hreyfir ekki slíkum málum nema hann sje viss í sinni sök. Það hefir einmitt sannast, að kæra hans er á fullum rökum bygð, og væri hægt að sanna það enn betur, ef rannsakaðar væru endursendingarnar í Vík. Þar eru líka blöð, sem endursend eru með klúryrðum. Það kann að vera, að slíkt hafi komið fyrir annarsstaðar. Um það skal jeg ekkert segja, en það afsakar ekki gerðir þessara manna. Jeg hefi altaf sagt, að jeg byggist ekki við, að það væri Lárus Helgason, sem skrifaði þetta á blaðasendingar, heldur mundu aðrir menn, sem honum eru nákomnir, hafa gert það, en Lárus ber vitanlega ábyrgðina, þar sem hann hefir brjefhirðinguna.

það er ósannað

. Þetta er ofurauðvelt að sanna. Ef menn vilja bera saman rithönd á sumum vottorðum Tímans og þessum blöðum, geta þeir sannfærst. Hv. flm. (JJ)sagði ekki rjett frá úr minni ræðu. Hann sagði, að jeg hefði haft á móti því, að minst væri á aðalpóstmeistara og sýslumann Skaftafellssýslu í þessu sambandi. Jeg hafði ekkert á móti því. En jeg taldi það ósæmilegt af honum að fara að koma með órökstuddar aðdróttanir í garð þessara manna.

Skjölin sanna það, sem jeg sagði

. Þau sanna einmitt það gagnstæða. Hæstv. atvrh. (MG), sem er með skýrustu lögfræðingum þessa lands, er mjer sammála um, að óheimilt sje að endursenda póstsendingar án þess að sá, sem við þeim á að taka, fái að segja sitt álit þar um. Jeg tel það einnig ósæmilega aðdróttun að segja, að sýslumaður hafi ætlað að þrengja nokkrum vottorðsgefendum. Því mun hv.flm. (JJ) ekki heldur fá menn hjer á Alþingi til að trúa, því að sýslumann þekkja þeir að öllu góðu.

Vottorðið er falsað

. Hvaða vottorð? Jeg sagði hv.flm. (JJ) það áðan, að þetta vottorð, sem minnist á sýslumann Skaftfellinga, snertir ekki að neinu leyti mitt mál; það er annað mál, sem það varðar. Jeg veit ekki, hvað langt það er komið, mjer er sagt, að málið hafi verið kært til sýslumannsins í Skaftafellssýslu.

Nei! Vottorðið sýnir, að það á við póstmálið

. Ekki þetta mál mitt. Jeg sagði hv.flm. (JJ), að það komu 17 úrsagnir úr blaðinu „Verði“ og undirskriftirnar þóttu grunsamlegar - voru margar með sömu hendi -. Afgreiðsla „Varðar“ mun svo hafa sent sýslumanni þessar úrsagnir til rannsóknar, af því að grunur ljek á, að þetta væri ekki gert með vitund og vilja þeirra manna, sem á blaðinu stóðu. Þetta er það, sem vottorð Páls í Dalbæ á við, og það var það, sem jeg undraðist, að brjefhirðingarmaðurinn á Klaustri skyldi nokkuð um þetta mál vita, því enn hefir það ekki, svo jeg viti, komið neitt til hans kasta. Það mál hefir ekki komið til póstsstjórnarinnar; það hefir farið beina leið til sýslumanns frá afgreiðslu Varðar. Að öðru leyti er ekki ástæða til að vera að fjölyrða neitt um þetta; það er auðvitað rjett, sem hæstv. atvrh. (MG) sagði, að þetta mál á ekkert erindi hjer á Alþingi. Ef hv.þm.flm. (JJ) álítur, að skjólstæðingur hans hafi hjer verið beittur ofbeldi, getur hann beint ákæru um þetta hvort sem vill til yfirstjórnar póstmálanna, sem er samgöngumálaráðuneytið, eða, ef hann óttast hlutdrægni þar, þá getur hann farið aðra leið: krafist rannsóknar hins opinbera í þessu máli. Jeg fyrir mitt leyti hefi ekkert á móti því.

Flm. (Jónas Jónsson) það verður aðeins stutt athugasemd. Hæstv. atvrh. (MG) mintist á Krossanesmálið og sagði, að með afgreiðslu á því máli hefði hann komið í veg fyrir svik þar eftirleiðis. Jeg álít gott, að þetta fái að standa sem lokajátning í Alþingistíðindunum um það mál. Með því viðurkennir ráðherrann, að hann hafi vitað um svik í Krossanesi, en af óskiljanlegum ástæðum ekki viljað láta hegna sökudólgnum. Þá hjelt hæstv. atvrh. því fram, að þessi brjefhirðingarmaður hefði ekki leyfi til að endursenda blöðin, þótt hann hefði skriflega beiðni frá viðtakendum um það. Jeg skoraði á hæstv. ráðh. að nefna lög um þetta atriði, en það hefir hann ekki gert. Skoða jeg þetta því sem staðleysu, því að það er vitanlega hverjum manni heimilt að gefa slíkt umboð, og er þetta því ekki annað en ein af þeim vandræðalegu pex-staðleysum hæstv. atvrh. þegar hæstv. ráðherra var að tala um mín misviturlegu frv., mintist hann og á það frv. mitt, þar sem farið er fram á, að ríkið útvegi mönnum lán með góðum kjörum til þess að styrkja menn til að gera nýbýli og rækta sjer land, og fór háðslegum orðum um það. Jeg ætla rólegur að leggja það á vogarskálina mín megin á móti Krossanesmálinu, ef hæstv. ráðherra (MG) vill fara í málajöfnuð við mig, því að þetta frv. var það, sem hann kallaði allra verst af mínum frv. Hinsvegar þykist jeg viss um það, að Holdö og hans líkar mundu ekki una vel þessu frv., því að þeir hefðu kannske orðið að borga eitthvað af sínum gróða eftir því, og þeir menn, sem eru velviljaðir slíkum mönnum, munu kannske líta óvildaraugum á þetta frv. Hv. þm. V.-Sk. (JK) er búinn að játa það með þögninni, að engin skjallega rökstudd óánægja hafi komið fram um fólkið á Klaustri, en traust og þakklæti frá nálega öllu fólki, sem hlut á að máli, svo að grundvöllurinn undir þessum, mjer liggur við að segja rógburði, er algerlega fallinn. Hv. þm. (JK) spyr, hvernig standi á því, að þeir, sem biðji um blöðin, fái þau ekki. Ef það væri tilfellið, þá mundu þeir ekki gefa traustsyfirlýsingu með almannalofi til Lárusar Helgasonar og heimilisfólks hans, og það þeir menn, sem nefndir eru í kæru Ólafs Halldórssonar, að sjerstaklega hafi orðið fyrir ranglæti. Að síðustu hefir hv.þm. (JK) játað það, og það er honum til sóma, að hann gruni ekki brjefhirðingarmanninn á Klaustri um nokkra vanrækslu, en þó er hann settur af fyrir vanrækslu, og svo er það játað af manninum, sem stendur fremst í þessu, að þetta sje besti og óaðfinnanlegasti maður, og þar hefir hv.þm. (JK) rjett fyrir sjer; Lárus Helgason er viðurkendur einn af fremstu mönnum síns hjeraðs, og hann er svo langt hafinn yfir það, sem póstmeistari getur fundið að honum. Hann hefir svo miklu stærra nafn en nokkur þeirra manna, sem hafa komið með þessa, mjer liggur við að segja falskæru.

þetta eru ýkjur.

. Hv. þm. Ísaf. (SigurjJ) ætti að hugsa um sína eigin kosningu þar heima, áður en hann fer að blanda sjer í þetta mál. Jeg lýsi hjer með hv.þm. V.-Sk. (JK) ósannindamann að öllum dylgjum um fólkið á Kirkjubæjarklaustri, því að þetta heimili er alþekt sem eitt af fremstu heimilum hjer á landi.

Vildi þm. ekki rannsaka rithöndina á blaðaströnglunum, þar sem skrifað er á klám og klúr orð, og bera hana saman við rithöndina á vottorðunum?

.

Atvinnumálaráðherra (MG): Hv. 5. landsk. (JJ) var að kvarta yfir því, að hann þekti ekki heimildina fyrir því, að sendingar með póstum eigi að komast með þeim til þess staðar, sem á sendingunum er nefndur. Það er mjög leiðinleg fáfræði, því að hvert heldur hv.þm. (JJ) þá, að þær eigi að fara? Heldur hv. 5. landsk. (JJ) í raun og veru, að sá maður, sem hefir borgað að fullu undir póstsendingu til ákveðins staðar, eigi ekki lagakröfu á, að póstsstjórnin komi sendingunni á þann stað ? Og heldur hann í raun og veru, að hvaða brjefhirðingarmaður sem er hafi lagaheimild til þess að endursenda póstsendingar, sem ekki hafa verið sýndar viðtakanda? Í grundvallaratriðum póstlaganna, sem hv.þm. (JJ) ætti að þekkja, er þetta skýrt tekið fram. Svo er hv.þm. (JJ) að tala um, að brjefhirðingarmaðurinn hafi verið settur af, en jeg veit ekki betur en að á þessum bæ sje enn þá brjefhirðing, svo að þetta eru ósannindi og blekkingar, sem hv.þm. (JJ) er að fara með.