Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Okkur er öllum ljóst, að það eru miklir möguleikar hér á Íslandi til margs konar framfara, en jafnframt sjáum við það daglega, að það eru mikil vandkvæði á því að útvega fjármagn til þess að notfæra sér þau gæði, sem landið býr yfir. Það er ekki hægt að fá fjármagn til þessa nema með tvennu móti. Annars vegar þannig, að landsmenn sjálfir leggi fjármagn til hliðar, sem hægt sé að nota til framkvæmda, og ýmist þá að menn noti féð sjálfir til framkvæmda fyrir sinn reikning eða þá að menn leggi það til hliðar og þá sé hægt að lána það öðrum. Hins vegar, að fjármagn fáist erlendis til þess að standa undir kostnaði við framfarirnar. Í frv. því, sem hér liggur fyrir, er stungið upp á, að stofnaður verði Framkvæmdabanki Íslands. Þeirri stofnun er ætlað tvennt aðallega: Að hafa forgöngu um að útvega fé, sem gæti orðið fest til langs tíma innanlands eða utan, og á hinn bóginn að hafa nokkra forustu um fjárfestingarmálin, þannig að stofnunin kynni sér þær áætlanir, sem landsmenn hafa um framkvæmdir, og leiðbeini eða verði til ráðuneytis stjórnarvöldunum og öðrum þeim, sem við sögu koma, þegar hrinda þarf hinum meiri háttar áætlunum í framkvæmd, verði þeim til ráðuneytis um það, hvaða verkefni sé rétt að láta sitja fyrir, og annað, sem máli skiptir um fjármálahliðina. Það er gert ráð fyrir því, að bankinn fái sem stofnfé fyrst og fremst mótvirðissjóðinn, sem safnazt hefur hér á undanförnum árum, bæði þann hluta hans, sem þegar er orðinn að útlánafé, og einnig hinn hlutann, sem ekki hefur enn þá verið lánaður út beinlínis. En um þann hluta, sem ekki hefur enn þá verið lánaður út beinlínis, er þó það að segja, að hann hefur í raun og veru verið lánaður út óbeinlínis, að því leyti sem hann stendur undir útlánum seðlabankans. Er því gert ráð fyrir því, að þessi hluti mótvirðissjóðsins, sem ekki hefur verið lánaður út beinlínis innanlands, heldur óbeinlínis, verði færður yfir til Framkvæmdabankans úr seðlabankanum á 25 árum og komi þannig til ráðstöfunar fyrir Framkvæmdabankann smátt og smátt, eftir því sem seðlabankinn skilar honum. Að vísu er svo til orða tekið í frv., að mótvirðissjóðurinn sé færður yfir í Framkvæmdabankann strax og lögin taka gildi, og er það að því leyti til alveg rétt, að formlega á að færa hann yfir strax, en raunverulega getur ekki fjármagninu orðið skilað nema smátt og smátt, vegna þess að það hefur þegar í raun réttri verið fest í seðlabankanum. Þó er að sjálfsögðu gert ráð fyrir því, að seðlabankinn greiði strax Framkvæmdabankanum vexti af mótvirðissjóðnum, sem þar stendur hjá honum, og er ráðgert, að bankarnir semji um vaxtakjörin. Hefur ekki þótt viðeigandi að setja föst ákvæði um það í frv., hversu mikla vexti skuli greiða, heldur hitt réttara, að um það verði samningar á milli bankanna. Í sambandi við þetta mál mundi kannske vakna sú spurning hjá ýmsum, hvort það sé í sjálfu sér þörf á því að setja á fót nýja stofnun, hvort ekki hefði verið hægt að fela þessa forustu um fjárfestingarmálin einhverri stofnun, sem fyrir er, t.d. Landsbankanum. Því er til að svara m.a., að allir þeir, sem hafa fjallað um undirbúning þessa máls, og þeir eru nú orðnir æði margir, því að málið er búið að vera lengi í undirbúningi, 2 ár a.m.k., bæði þeir, sem fjallað hafa um hann hér, í ríkisstj. og milliþn. í bankamálum og aðrir þeir, sem kvaddir hafa verið til hérlendis, og eins hinir, sem kvaddir hafa verið til ráðuneytis erlendra manna, hafa allir verið sammála um, að það væri einsýnt að hafa þessa forustu um fjárfestingarmálin í sérstakri stofnun, en fela hana ekki t.d. seðlabankanum eða neinum banka, sem fyrir er, aðallega með þeim rökum, að ekki sé skynsamlegt eða hyggilegt að hafa í sömu stofnun lánastarfsemi bæði til langs tíma, þ.e.a.s. fjárfestingarlánastarfsemi, og einnig lánastarfsemi til rekstrarlána. Það sé mjög áríðandi að halda þessu tvennu aðskildu, vegna þess m.a., að það má ekki festa í löngum lánum annað fé en það, sem er fest til langs tíma í þeirri stofnun, sem lánar það. En ef í einni og sömu stofnuninni er blandað saman bæði rekstrarfjárlánaveitingum og lánveitingum til fjárfestingarframkvæmda, þá sé hætt við því, að menn stigi út af þeim vegi, sem menn verða að halda sig á í þessum efnum, ef vel á að fara, og þessi verkefni blandist saman í framkvæmd, þannig að hættulegt geti orðið fyrir fjárhagskerfið. Geti svo farið, að menn fari að lána til langs tíma fé, sem raunverulega er aðeins bundið til stutts tíma, og sett þar með allt fjárhagskerfið úr skorðum. Þess vegna er nú orðið víðast hvar meiri og meiri áherzla lögð á það að skipta þessum verkefnum niður, þannig að út af fyrir sig sé haldið lánastarfsemi til langs tíma og út af fyrir sig þeirri venjulegu bankalánastarfsemi, sem aðallega lýtur að því að lána styttri lán til rekstrar. Það er enginn vafi á því, að forustan í fjárfestingarmálum hjá okkur hefur verið nokkuð í molum, ýmsar áætlanir ekki hlotið þann undirbúning sem skyldi og tæpast verið lögð eins mikil alúð við það að velja eða raða verkefnunum og ástæða væri til, ekki sízt þegar þess er gætt, að hér er alltaf á ferðinni miklu meira af áætlunum en hægt er að framkvæma, eins og eðlilegt er, þar sem framtíðarmöguleikarnir eru miklir, en fjármagnið og getan takmörkuð. Menn hafa fundið þetta talsvert greinilega undanfarið, og það er ein ástæðan til þess, að farið hefur verið á stað með að undirbúa þá stofnun, sem frv. þetta fjallar um. Ég vil í þessu sambandi minna á það, að fyrir nokkrum árum var stofnaður alþjóðabanki, og er Ísland þátttakandi. Mjög mörg ríki taka þátt í alþjóðabankanum eða eiga hann sameiginlega. Þessum alþjóðabanka er ætlað að hafa með höndum fjárfestingarlánastarfsemi landa á milli. Hann aflar fjár þar sem fjármagn er að fá, þar sem svo mikið fjármagn er, að fé er afgangs og því hægt að selja þar skuldabréf bankans, og bankinn lánar féð aftur öðrum þjóðum, þar sem minna er um fjármagn, en margt ógert. Þessi banki hefur nú þegar starfað mjög mikið, veitt mörg og stór lán í mörg lönd og orðið að miklu gagni fyrir ýmsar þjóðir, sem að honum standa. Þessi banki er mjög vaxandi stofnun, og er nú svo komið, að flest lán, sem lánuð eru úr einu landi í annað, eru lánuð í gegnum þennan banka. Það er orðið minna um það núna eftir stríðið en áður, að eitt land láni öðru beint. Það eru mjög fá lönd, sem lána þannig. Ísland hefur haft nokkurt samband við þennan banka, enda erum við þátttakendur í honum, eins og ég gat um áðan. Við höfum rætt þessi fjárfestingarmálefni Íslands og fjáröflun til framkvæmda oft og ýtarlega við þessa stofnun. Þeir sendu hingað fyrir hálfu öðru ári hagfræðing af sinni hendi til þess að kynna sér allar ástæður hér. Þeir hafa þann hátt á, að sé sótt um lán, þá senda þeir í það land nefnd manna til þess að kynna sér allt ástandið. Þeir sendu nú hingað aðeins einn hagfræðing. Hann dvaldi hér nokkurn tíma og hafði samband við stjórnarvöld og fjölmarga aðra, og það kom upp einmitt í þeim viðræðum, sem hann átti hér við menn, hugmynd um að koma hér upp nýrri fjárfestingarstofnun eða nýjum fjárfestingarbanka. Síðan hefur verið unnið að framgangi þessarar hugmyndar í samvinnu við Alþjóðabankann. Bankinn sendi síðar hingað einn af sínum fremstu mönnum, höfuðgjaldkera sinn, sem er hollenzkur bankamaður, fyrir um það bil ári, og hann íhugaði þetta mál nánar með okkur og gerði um það till., og eins og segir í grg. þessa frv., þá er mjög stuðzt við þær till. við samningu þessa frv., en frv. má heita samið af milliþn. í bankamálum, þó að því hafi verið breytt í einstökum atriðum af ríkisstj. Í ýmsum löndum hafa nú á síðustu árum verið stofnaðir bankar hliðstæðir þessum, og hafa þeir fengið nokkuð svipuð verkefni og hér er ráð fyrir gert og síðan haft samband við Alþjóðabankann. Hugmyndin er, eins og frv. ber með sér, sú, að í stað þess, að fram að þessu hefur ríkissjóður sjálfur verið lántakandi, þegar lán hafa verið tekin til fjárfestingarframkvæmda erlendis, þá verði framvegis meira hnigið að því ráði, að það verði þessi banki, sem verði lántakandi og snúi sér þá náttúrlega fyrst og fremst til Alþjóðabankans til þess að fá þar erlent fjármagn í þau fyrirtæki, sem mest áherzla er lögð á hverju sinni að koma í framkvæmd. Alþjóðabankinn lánar að vísu aldrei nema fyrir erlendum kostnaði fyrirtækjanna, en þá yrði það hlutverk þessa banka að reyna að útvega fé hjá Alþjóðabankanum til slíkra framkvæmda að nokkru leyti og útvega svo innanlands, eftir því sem mögulegt væri, fjármagn til þess að leggja á móti því erlenda lánsfé, sem hægt væri að fá. Það er gert ráð fyrir því, að hv. Alþingi kjósi 3 fulltrúa í stjórn bankans, en fjmrn. hafi þar einn fulltrúa, þ.e.a.s. skrifstofustjóri þess sitji í stjórninni, og seðlabankinn einn fulltrúa. Fram að þessu hefur útvegun erlends fjármagns til fyrirtækja verið í höndum fjmrn., og þótti rétt að tengja bankann við framkvæmdavaldið á þann hátt að hafa þarna skrifstofustjóra fjmrn. sem fastan mann í stjórn bankans og hafa svo einn mann frá seðlabankanum til þess að tryggja það, að alltaf væri hægt að heyra skoðanir seðlabankans um fjárfestingarlánveitingar, og tryggja hæfilegt samband og samvinnu á milli þessa banka og seðlabankans. Meiri hlutinn væri hins vegar valinn af hv. Alþingi. Ég hygg, að ég hafi þá tekið fram höfuðatriði málsins og geti að öðru leyti vísað til grg. Ég skal að lokum geta þess, að það hefur verið haft samband við stjórn Landsbankans um þetta mál, og gerði hún við það eina aðalathugasemd, sem tekin var til greina. Ég vil svo leyfa mér að lokum að leggja til, að málinu verði vísað til hv. fjhn. að aflokinni umr., en vildi beina því til n. að hraða störfum, vegna þess að ætlunin er, að þetta frv. geti orðið að lögum á þessu þingi.



Herra forseti. Allshn. hefur athugað frv. þetta, sem er um veitingu ríkisborgararéttar. Jafnframt lágu fyrir n. nokkrar umsóknir um veitingu ríkisborgararéttar, sem hún einnig athugaði. Og án þess að n. telji sig eða teldi sig vera bundna af 10 ára búsetuskilyrði, þá athugaði hún það fyrst, hversu lengi umsækjendur hefðu dvalið í landinu, og hefur ekki lagt til hér, að öðrum sé veittur ríkisborgararéttur heldur en þeim, sem eru búnir að dvelja hér í 10 ár eða meira, með einni undantekningu þó. Þessi undantekning er nr. 5 í brtt. n., en það er reglusystir í Hafnarfirði, en sú hefur verið venja að veita þeim, sem starfa með þeim hætti, þ.e. nunnunum við kaþólsku spítalana, ríkisborgararétt, ef þær sækja um hann, enda mun það vera þannig, að þegar þetta fólk er komið hingað, þá er ætlazt til þess, að það verði hér ævilangt. Þegar n. hafði svo athugað þetta atriði með búsetuna, þá athugaði hún skjöl þessa fólks að öðru leyti og hefur fullvissað sig um það, að svo miklu leyti sem það sést af skjölunum, að ekkert sé athugavert við það að veita þessu fólki ríkisborgararétt. Ég vil geta þess um nr. 2 og 3 í till. n., að þeir eru taldir fæddir og eru fæddir í Bandaríkjum Norður-Ameríku, en eru norskir að uppruna. Þá vil ég geta þess með nr. 7, að hann er Tékki og er ríkisfangslaus, þar eð stjórn Tékkóslóvakíu hefur ekki viljað veita honum passa. Honum hefur á hinn bóginn verið veitt leyfi til þess að flytja til Ameríku, en hann óskar fyrst og fremst að ílengjast hér og stundar nú nám í guðfræði við Háskóla Íslands. Ég sé ekki ástæðu til þess að fjölyrða um þetta. Allshn. hefur í hyggju að athuga umsóknirnar örlítið betur og geymir sér rétt til þess að gera brtt. við 3. umr.



Herra forseti. Það er ekki af því, að það sé eiginlega nokkur þörf, að ég beiddi um orðið, heldur var það af því, að mig langaði til að gefa ýmsar upplýsingar í málinu. Og ég vil gjarnan, að þær komi fram. Ég vil þá fyrst benda á það, að þessi heilbrigðisráðstöfun, sem gerð var á sínum tíma, hreinsun hunda fyrir bandormum, hefur verið framkvæmd ákaflega misjafnt. Hér í höfuðstað landsins hefur t.d. ekki hundur verið hreinsaður af hálfu þess opinbera síðan Sigurður sál. Gíslason lögregluþjónn dó. Og þegar fjárskiptin voru gerð og allt fé í Reykjavík drepið, voru hvergi meiri sullir í sauðfénu heldur en í sjálfum höfuðstaðnum. Það var tiltölulega langflest sauðfé úr höfuðstaðnum, sem var með sullum, meira en úr nokkru öðru lögsagnarumdæmi, sem fjárskipti háfa farið fram í. En í sambandi við fjárskiptin hafa verið rannsakaðir sullir í sauðfé um land allt. Í öðru lagi virðist svo sem sullurinn, sem orsakar sullaveiki í mönnum, hafi útrýmzt töluvert mikið. Hans hefur a.m.k. gætt afar lítið í sauðfénu, sem rannsakað hefur verið við fjárskiptin. Lítur út fyrir, að aukinn þrifnaður á heimilunum hafi gert það að verkum, að þetta sníkjudýr, sem lifir til skiptis í hundum og mönnum, er mikið til horfið. Og ég vil segja, að það liti út fyrir, að það sé vegna aukins hreinlætis frekar, en hreinsunar hundanna, af því að það lítur ekki út fyrir, að sullinum tenja solium, sem lífir til skiptis í netjunni og innyflum í sauðfé sem sullur, en bandormur í hundum, hafi fækkað að sama skapi. En honum ætti að fækka alveg eins, ef það væri bara hreinsuninni að þakka. Sömuleiðis er sullur, sem lífir til skiptis sem sullur í hundunum, en sem bandormur í sauðfénu. Hann er við enn. Þess vegna litur út fyrir, að eftirlitið með hundahreinsununum og rannsóknir á því, hvað af þeim hafi leitt, hafi ekki komið að þeim notum, sem ætlazt hafi verið til, af því að þær hafi verið vanræktar meira og minna. Þetta er höfuðástæðan til þess, að við í n., eins og kom fram í ræðu frsm., göngum inn á þá braut að láta sýslunefndina hafa yfirumsjón með þessu í hverri sýslu, en ekki eins og var í frv., þegar það kom til okkar, hægt að leggja það í hendur hreppsnefndanna, sem eru miklu fleiri, og þess vegna meiri hætta á, að þar gætu fallið göt í og ekki verið framkvæmt eins vel og skyldi. Það er þetta, sem ég vildi láta koma fram, og það er nauðsynlegt, að yfirdýralæknirinn og landlæknir hafi meira eftirlit og umsjón með þessu, heldur en hefur verið, að þetta sé framkvæmt og verði framkvæmt. Það er líka ætlazt til þess, að sú reglugerð, sem ríkisstj. setur í sambandi við þetta, sé sett með samþykki þeirra og þeim sé falin þar yfirumsjón með því, að sýslunefndirnar framkvæmi þetta sæmilega. Þetta var það, sem ég vildi gjarnan láta koma fram, svo að það sæist a.m.k. í þingtíðindunum greinilega, hvað fyrir okkur vakir í þessu máli, vegna þess að það er ágreiningur á milli nefndanna um þetta, þar sem það litur út fyrir, að Nd.-nefndin líti svo á, að það sé hægt að leggja þetta í vald hvaða hreppsnefndar sem vera skal og læknanna í héruðunum, sem eru algerlega ófróðir um þetta, svo ófróðir um það, að það er dæmi frá s.l. hausti, að ungur héraðslæknir vissi ekki, hvaða lyf átti að nota við hreinsunina.



Herra forseti. Þótt seint sé nú við 3. umr., þá vil ég leyfa mér að færa hv. landbn. þakkir fyrir það, hvað hún afgreiddi þetta mál fljótt og vel að mínu viti. Ég hef samt leyft mér að bera fram ofur litla brtt. við frv. eins og það liggur nú fyrir, eftir að till. n. var samþ. við 2. umr. Þessi brtt. mín er á þskj. 437, og er þar ekki um annað að ræða að nokkru ráði, en orðabreytingu. Það má þó ef til vill segja, að í þessari brtt. minni felist tvær ofur litlar efnisbreytingar, sem þó ættu ekki að geta valdið ágreiningi. Þó að menn hafi til. fyrir framan sig, þá mun ég nú lesa hana: „Nú óska forráðamenn sjóðs (eða jarða, sem eru eign sjóðs, svo og kristfjárjarða), er hlotið hefur staðfestingu forseta (áður konungs) á skipulagsskrá sinni, að breyta henni, þar á meðal að koma eignum sjóðsins í aðrar arðbærar eignir, og getur þá forseti staðfest breytingu á skipulagsskránni, enda hafi eftirlitsmenn opinberra sjóða mælt með breytingunni.“ Fyrir utan nokkuð annað orðalag, sem kannske er nú hvorki hægt að færa rök með né á móti, þá má segja, að það séu tvær ofur litlar efnisbreytingar í þessu. Í fyrsta lagi, þar sem hér er talað um í greininni innan sviga, að ekki sé eingöngu átt við sjóði, heldur stendur: „eða jarða, sem eru eign sjóðs“, þá hef ég bætt við: „svo og kristfjárjarða“. Það er oft þannig, að gefin hefur verið ein einasta jörð sem kristfjárjörð, og það er ekki hægt að kalla slíka jörð sjóð. Þess vegna fannst mér, að það gæti verið vafasamt eins og frv. er nú, að heimilt væri að ráðstafa kristfjárjörðum, að minnsta kosti sumum þeirra, þó að frv. væri samþ. óbreytt, og það væri að minnsta kosti öruggara að taka það beinlínis fram, að einnig væri átt við kristfjárjarðir, en hv. frsm. n. í þessu máli hefur allra manna mest skýrt það, hvílík nauðsyn er á því að gera aðra skipun á um kristfjárjarðir heldur en nú er eða heimila að minnsta kosti aðra skipun. Hin breytingin er það, að ég legg til að fella niður þau ákvæði í 1. málsgr. 1. gr. frv., sem lúta að staðfestingu ráðherra á breytingu skipulagsskrár. Hér stendur í greininni: „og getur þá forseti eða ráðherra, eftir því hvor þeirra hefur staðfest skipulagsskrána, að fengnum meðmælum eftirlitsmanna opinberra sjóða, staðfest breytingu á skipulagsskránni. Ég hef dálítið rannsakað það, og ég hygg, að skipulagsskrár hafi aldrei verið staðfestar af öðrum, en konungi eða ráðherra í hans fulla umboði þar með talin gjafabréf fyrir kristfjárjörðum. Ég hef blaðað t.d. í fyrri heftum af „Lovsamling for Island“, og þar eru mörg gjafabréf, þar sem jarðir eru gefnar sem kristfé, staðfest af konungi, en væri nú svo, að einhverjar skipulagsskrár sjóða hefðu ekki verið staðfestar af konungi eða í hans fulla umboði, þá álít ég samt sem áður, að þetta ákvæði sé óþarft þarna í 1. málsgr. frv., því að síðasta málsgr. 1. gr. tekur af öll tvímæli um það, að ráðherra getur staðfest allar breytingar í umboði forseta Íslands, og þá mundi hann að sjálfsögðu eins geta staðfest einhverjar breytingar, þótt ekki hefðu hlotið konunglega staðfestingu eða staðfestingu forseta, því að slíkar skipulagsskrár, ef einhverjar eru til, sem ég efa, hafa þá ekki heldur þá helgi á sér, að það megi ekki breyta þeim af yfirvöldunum og réttum hlutaðeigendum, því að til þess hefur einmitt verið leitað staðfestingar konungs á skipulagsskrá áður fyrr, að þær fái þá helgi, sem þykir á þeim vera. Það er vitanlega ekki út í bláinn eða að ófyrirsynju, að maður, sem hefur gefið eina jörð í guðsþakkar skyni, hefur í flestum tilfellum a.m.k., ef ekki öllum, leitað staðfestingar konungs á gjafabréfinu. Ég verð að nokkru leyti að biðja hv. n. afsökunar. Ég fór ekki verulega að hugsa út í þetta fyrr, en seinni partinn í gær, og þá voru nm. farnir héðan úr húsinu, en til þess að málið gæti gengið fram í dag, sem ég áleit nauðsyn, ef líkur eiga að vera til þess, að það fái samþykki Alþingis, þá fannst mér liggja á að bera fram þessa till., og ég gat því ekki haft samráð við hv. n. um þetta. Að sjálfsögðu hef ég ekki á móti því, ef hv. n. vill fá einhvern frest til þess að athuga brtt. mína, sem ég vona þó að ekki sé, því að ég held, að hún sé tvímælalaust til bóta, þó að segja megi, að hún sé kannske ekki ákaflega þýðingarmikil eða bráðnauðsynleg.



Herra forseti. Flm. brtt. og 1. flm. frv. þarf náttúrlega ekki að biðja afsökunar á því, þótt hann komi með brtt. Það er nú öðru nær. Það er það, sem öllum ber að gera, ef þeir telja, að það sé til bóta. Hitt er annað mál, að ég er ekki alveg viss um, að sú brtt., sem hann kemur hér með, geti að öllu leyti gengið og náð því takmarki, sem við báðir viljum láta ná með frv. Hann heldur að vísu, að það séu ekki sjóðir aðrir en þeir, sem konungur hafi staðfest, en því fer víðs fjarri. Því fer víðs fjarri, að konungur hafi staðfest skipulagsskrár jarða, sem mynda sjóð og gefnar voru á 13. öld í ákveðnu skyni til þessa eða hins hér á landi og skipulagsskrárnar eru ekki til fyrir og ekki eiginlega til annað en munnmæli um það, hvernig skipulagsskrárnar hafi verið, - munnmæli, sem styðjast við reynslu um það, hvernig sjóðunum hefur verið stjórnað síðan, og meira að segja frá nýrri tíma munu vera til skipulagsskrár sjóða, sem ekki hafa verið staðfestar af konungi. Ég held þess vegna, að brtt., eins og hann orðar hana, þurfi meiri athugunar við, því að ég vil alls ekki láta detta upp fyrir, að það megi breyta þeim kristfjárjörðum eða sjóðaeignum, sem til eru og óumflýjanlega þarf að breyta fyrir breytta staðhætti, þó að konungur hafi ekki staðfest það upprunalega, en það virðist mér það helzt gera eftir hans till. Þess vegna vildi ég mjög mælast til þess, að við í n. fengjum þessa till. til athugunar og málinu yrði frestað nú, enda þótt það þá dragist. Ég veit ekki, hvort það verður haldinn fundur á morgun, en við skyldum reyna að vera búnir að athuga það fyrir morgundaginn, ef fundur yrði á morgun, sem ekki er nú að vísu venja á laugardögum, en annars þá alltaf fyrir mánudaginn. Þess vegna vænti ég þess, að málinu verði frestað núna og það tekið út af dagskrá og við fáum að athuga þessa till. nánar, sérstaklega með tilliti til þess að ganga úr skugga um það, að þær eignir, sem hér um ræðir og ekki eru með konungsstaðfestingu eða a.m.k. mjög vafasamt, hvort eru með konungsstaðfestingu, geti heyrt þarna undir líka.



Herra forseti. Ég held, að það sé nú alveg misskilningur hjá hv. frsm. n., að mín till. breyti nokkru um það atriði, sem hann talaði mest um, að það kynnu að vera sjóðir eða einstakar jarðir í almennri eigu, sem engin skipulagsskrá hefði verið staðfest af konungi fyrir, því að frv., eins og það liggur fyrir samkv. till. hv. n., fjallar eingöngu um sjóði og jarðir sjóða, sem hlotið hafa staðfestingu konungs eða ráðherra á skipulagsskrá sinni, og nú held ég að megi fullyrða, að það er engin skipulagsskrá til, sem hefur hlotið staðfestingu ráðherra nema í umboði konungs. Þar af leiðandi, ef þetta er galli á minni till., að ekki er rætt hér um sjóði eða eignir, sem ekki hafa hlotið konunglega staðfestingu á skipulagsskrá sinni, þá hefur frv. eins og það liggur fyrir alveg sama galla og mín till. Munurinn er sá einn, að ég felli niður úr frvgr. ákvæðin um staðfestingu ráðherra, en slík staðfesting ráðherra, eins og ég sagði áður, nema sem umboðsmanns konungs mun ekki vera til. Ég held líka, að það sé engin þörf á því að fresta málinu af þeim ástæðum, sem hv. frsm. talaði um, sökum þess, eins og ég reyndar vék að í minni fyrri ræðu, að ef um jarðir eða gamla sjóði er að ræða, sem enga skipulagsskrá hafa, eða þá einhverjar skipulagsskrár, sem ekki hafa hlotið staðfestingu, þá hygg ég, að það sé engin slík helgi yfir þeim skipulagsskrám, að löglegir forráðamenn sjóðanna geti ekki breytt þeim. Ég er vítanlega ekki lögfræðingur og skal ekki fullyrða mikið um þetta, en mér skilst, að konungleg staðfesting á skipulagsskrám hafi verið fengin einmitt til þess að gefa skipulagsskránum helgi, og þess vegna er það nú skoðun mín, að það sé alveg óþarft að fresta málinu til nánari athugunar á þessu. Að sjálfsögðu mun ég ekki neita hv. n. um frestun á málinu, ef hún óskar þess, en vitanlega minnka líkurnar til þess, að þetta frv. geti orðið að lögum á þessu þingi, ef málinu er frestað. Þar sem búizt er við, að þingið standi ekki lengi hér eftir, þá má alltaf búast við hvoru tveggja um þingmannafrv., sem eru í fyrri deild, og vildi ég nú helzt, að hv. frsm. endurskoðaði þessa ósk sína.

Forseti (ÞÞ): Hv. frsm. hefur horfið úr deildinni, en þar sem það var hans ákveðin ósk sem formanns og frsm. n. að fá frestun á umræðunni um þetta mál og þar sem brtt. hefur nú fyrst komið n. fyrir sjónir hér á fundinum, þá sé ég ekki ástæðu til annars en að verða við ósk hv. formanns og frsm. landbn. og fresta nú umræðum, og er málið tekið út af dagskrá.