Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Hæstv. forseti. Ég mæli fyrir nál. allshn. um þetta mál. Nál. er svona: "Nefndin hefur rætt frv. og leggur til að það verði samþykkt. Skúli Alexandersson sat fundi nefndarinnar og er samþykkur áliti þessu." Undir þetta rita sá sem hér stendur, Guðmundur Ágústsson, Salome Þorkelsdóttir, Eiður Guðnason, Guðrún Agnarsdóttir, Eyjólfur Konráð Jónsson og Stefán Guðmundsson. Frv. snýst um það að hækka sektir fyrir ýmis brot, aðallega umferðarlagabrot, sem ekki hafa verið hækkaðar síðan 1982. Er hér fyrst og fremst um að ræða hækkun sem samsvarar verðbólgunni og verðlagsbreytingum sem orðið hafa á þessu tímabili. Í öðru lagi er þarna heimild til að gera réttarsátt, víðtækari en nú er, sem mun spara mikla vinnu hjá dómstólunum. Það má núna gera réttarsátt um brot fyrir t.d. ítrekaðan ölvunarakstur ef ætla má að dómur sé innan við eitt ár, en skv. frv. má gera réttarsátt í málum vegna ökuskírteinissviptingar allt að þremur árum og er talið að þetta muni spara mikla vinnu hjá dómstólunum. Ég held að það sé kannski ástæða til að ræða enn frekari hækkun á þessum sektum. Við höfum orðið vitni að því í fjölmiðlum upp á síðkastið að mikið er um hraðakstur og talsvert um alvarleg slys sem hafa orðið af völdum hraðaksturs. Það virðist ekki vera að núverandi sektarupphæðir hafi nein áhrif á það. En nefndin gerir samt ekki tillögur um neina hækkun á þessu umfram það sem þarna er lagt til af ráðuneytinu og leggur til að frv. verði samþykkt óbreytt.



Herra forseti. Á þskj. 789 hef ég leyft mér að flytja frv. til laga um breytingar á lögum nr. 10/1960, um söluskatt, með síðari breytingum. Breytingin hljóðar þannig: "1. gr. Á eftir 6. gr. laganna komi ný málsgrein sem orðist svo: Einnig eru iðgjöld af tryggingum bifreiða öryrkja undanþegin söluskatti. Fjmrh. setur í samráði við heilbrmrh. reglugerð um tilhögun þessarar undanþágu. 2. gr. Lög þessi gilda fyrir tryggingaárið frá 1. mars 1988 og áfram." Í stuttri grg. með frv. segir, með leyfi forseta: "Það er kunnara en frá þurfi að segja að tryggingaiðgjöld hækkuðu nú nýverið um nærri 100%. Hafa þingmenn Alþb. flutt um það tillögu hvernig lækka megi tryggingaiðgjöld. Hér er flutt frv. um afmarkaðan þátt þessa máls, þ.e. iðgjöld af bifreiðum öryrkja. Það má öllum ljóst vera að iðgjöld af bílatryggingum eru láglaunafólki öllu ofviða, að ekki sé talað um fatlaða. Munurinn er hins vegar sá að fatlaðir eiga margir engan kost á því að komast um nema með bifreið. Hækkunin á iðgjöldunum jafngildir þess vegna algjöru ferðabanni á fjölda þessa fólks. Því er hér lagt til að ríkið felli niður söluskatt af iðgjöldum bíla fatlaðra. Þetta frv. er í samræmi við ábendingar sem komið hafa fram frá fötluðum." Mér hefur líka borist tillaga frá framkvæmdaráði Öryrkjabandalags Íslands, lögð fram á stjórnarfundi 22. mars sl. Þar segir, með leyfi forseta: "Stjórn Öryrkjabandalags Íslands skorar á hæstv. fjmrh. að beita sér fyrir því að bótaþegar Tryggingastofnunar ríkisins sem eiga bifreiðar verði undanþegnir söluskatti af iðgjöldum bifreiðatrygginga. Rökstuðningur gegn því að leggja söluskatt á iðgjöld bifreiðatrygginga er að í raun er um tvísköttun að ræða þar sem tryggingafélögin greiða söluskatt af þeirri þjónustu sem þau kaupa vegna bifreiðaviðgerða, svo sem af varahlutum og viðgerðarþjónustu. Samkvæmt áreiðanlegum upplýsingum eru sambærilegir skattar ekki lagðir á iðgjöld bifreiðatrygginga á öðrum Norðurlöndum. Margir öryrkjar geta ekki án bifreiðar verið þar sem samfélagið kemur að litlu leyti til móts við þá með almenningssamgöngum. Þá eru iðgjöld bifreiðatrygginga að viðbættum söluskatti umtalsverður hluti tekna fjölda þeirra sem fá bætur frá Tryggingastofnun ríkisins og er þeim gert ókleift með þessu fyrirkomulagi að starfrækja eigin bifreið. Að lokum skal bent á að iðgjöld auk söluskatts geta numið hærri upphæð en nemur bensíneyðslu á ári þar sem margir öryrkjar verða vegna fötlunar sinnar að hafa til umráða rúmgóðar bifreiðar en af þeim þarf að greiða hærri iðgjöld en af smábifreiðum." Þetta var samþykkt 22. mars 1988 á stjórnarfundi Öryrkjabandalags Íslands. Við greinargerð, þó stutt sé, með þessu frv. er í sjálfu sér ekki miklu að bæta. Og hvað þá þegar búið er að lesa upp þessa samþykkt sem framkvæmdaráð Öryrkjabandalags Íslands gerir 22. mars sl. Það er deginum ljósara að öryrkjar þurfa mjög á því að halda að geta átt og rekið bifreið. Hins vegar hafa iðgjöld hækkað svo mikið að stórum hópi þessa fólks er gert nær ókleift að reka eigin bifreið. Það sem öryrkjar og ellilífeyrisþegar fá nú greitt mánaðarlega er elli- og örorkulífeyrir 8535 kr. á mánuði, tekjutrygging óskert 15247 kr., heimilisuppbót 5183 kr., sérstök heimilisuppbót 3565 kr. Hæst geta þessar greiðslur farið í 34 000 kr. Vasapeningar öryrkja sem eru á stofnunum eru á mánuði: 4423 kr. eða 5263 kr. Það segir sig sjálft að öryrkjum, sem flestir eru með bifreiðar sínar kaskótryggðar, oft og tíðum stórar bifreiðar, þurfa að greiða um 40–50 þús. kr. á ári í iðgjöld, duga ekki þessir vasapeningar sem þeim eru ætlaðir til að lifa af, til þess að kaupa sér fatnað, til þess að ferðast um og sinna öllu því sem þeir þurfa fyrir utan það sem þær stofnanir sem þeir búa á geta veitt þeim. Þá er ekkert eftir til að greiða iðgjöld af eigin bifreið sem er þó oft og tíðum lífsnauðsynleg fyrir þetta fólk til þess að komast um því eins og segir í rökstuðningi með þeirri samþykkt sem Öryrkjabandalagið gerði eru almenningssamgöngur þannig að það er í mjög fáum tilvikum sem þær sinna þörfum öryrkja. Í stuttu máli má segja að bifreiðar eru mörgum öryrkjum lífsnauðsyn. Það er dýrt að eiga bifreið. Öll viðgerðagjöld hafa hækkað. Þau hækkuðu t.d. á síðasta ári um 40%. Sú hækkun út af fyrir sig gerir öryrkjum erfitt um vik en þegar iðgjöldin bætast ofan á og þar af leggur ríkið 25% skatt á iðgjöldin, 1/4 af því sem þessu fólki ber að greiða, þá þykir manni það eðlilegt og sjálfsagt að ríkið felli þessa gjaldtöku niður og komi til móts við þarfir þessa fólks og við þekkjum vel þau kjör sem það býr við. Ef ætti að segja þetta í tveimur, þremur setningum, sem væri í sjálfu sér nóg, þá er það þetta: Það er nauðsynlegt fyrir margan öryrkjann að eiga bifreið og reka, en það er dýrt í dag og öryrkjar eiga ekki peninga.



Herra forseti. Ég þarf ekki að bæta neinu við það þarfa mál sem hér var flutt né orð hv. 1. flm., öðru en því að ég styð þetta mál heils hugar. Af þeim orðum sem hún mælti og af þeim tölum sem hún gaf hv. þm. ætti engum að blandast hugur um hve staða öryrkja almennt er erfið og þetta er sjálfsagt réttlætismál. Þess vegna tek ég heils hugar undir erindi þessa frv.



Herra forseti. Á undanförnum þingum hefur um fátt verið meira rætt en það hvernig leysa eigi úr húsnæðisþörf fólks. Hefur umræðan aðallega snúist um hvernig unnt sé að afla nægilegs fjár sem síðan verði endurlánað til þeirra sem kaupa eða byggja húsnæði, en minni athygli hefur beinst að hinu, hvernig hægt sé að hjálpa ungu fólki eða öðrum sem vilja ráðast í kaup á húsnæði eða endurbætur á húsnæði sem það á til að undirbúa sig undir þá miklu fjárfestingu sem slík ákvörðun hefur í för með sér. Ég geri ráð fyrir að ástæðan fyrir því hversu þetta mál var lengi vel lítið rætt sé sú að húsnæðislán voru óverðtryggð og menn höfðu reynslu fyrir því að þau mundu á tiltölulega skömmum tíma étast upp þannig að greiðslubyrði almennings af íbúðum eða íbúðarhúsum var mjög minnkandi frá einu ári til annars og hvarf mjög fljótlega þannig að húsnæðismálin af þeim sökum voru rædd í allt, allt öðru ljósi en nú. Ég man eftir því þegar við vorum að ræða um húsnæðismálin á þeirri tíð þegar hv. 7. þm. Reykv. Svavar Gestsson var húsnæðisráðherra að sú hugsun skaut þá upp kollinum hjá einstaka ræðumanni hvernig við gætum með opinberum ráðstöfunum hvatt til þess að fólk legði til hliðar áður en það legðist í hina miklu fjárfestingu . . . Herra forseti. Ég vil aðeins taka það fram að ég skal ekki gera athugasemd við það að hæstv. félmrh. er ekki við þessa umræðu, en ég á hér annað mál á dagskrá sem varðar húsnæðislögin í heild og vildi af því tilefni óska þess að hann gæti verið viðstaddur þá umræðu svo hægt sé að tala við hæstv. félmrh. almennt um húsnæðismálin, einstaka liði, í tengslum við þær hugmyndir sem ég hef uppi um þessa málaflokka. Ég vil líka, herra forseti, leggja áherslu á í þessu samhengi að í þeim umræðum sem ég hef átt við fulltrúa aðila vinnumarkaðarins um húsnæðismál, úrbætur í þeim um nokkur ár, hafa einmitt fulltrúar Alþýðusambands Íslands lagt ríka áherslu á að nauðsynlegt sé að gefa ungu fólki kost á að undirbúa sig betur en ella áður en það leggur í þvílíka fjárfestingu sem það er að eignast íbúð. Ég vil einnig, herra forseti, rifja upp að í tíð hæstv. síðustu ríkisstjórnar talaði sá hv. þm. sem nú skipar sæti hæstv. félmrh. mjög um húsnæðissparnaðarreikningana og var þá mjög áfram um að þeir yrðu galopnaðir þannig að þeir gætu einnig náð til þess sem kallað var Búseti, en áhugi fyrir því rekstrarformi hefur farið mjög minnkandi hin síðustu missirin og eru önnur nöfn komin upp í staðinn, aðrar hugmyndir, eins og t.d. kaupleiguíbúðir. Þess vegna hefði mér þótt eðlilegt að sá hæstv. ráðherra hefði verið viðstaddur, líka vegna þess að hann sýndi húsnæðissparnaðarreikningunum mjög mikinn áhuga, þó af öðrum ástæðum sé en hjá mér, meðan hann var óbreyttur þingmaður. Ég vil í fyrsta lagi víkja að þeirri gagnrýni sem komið hefur á húsnæðissparnaðarreikningana, en hún er sú að vakin hefur verið athygli á hversu fáir hafa nýtt sér það sparnaðarform sem hér er gert ráð fyrir. Nú þarf það á hinn bóginn ekki að koma svo mjög á óvart vegna þess að lögin um húsnæðissparnaðarreikningana eru frá miðju ári 1985, en einmitt um það leyti voru uppi háværar raddir um að staðgreiðslukerfi tekjuskatts yrði mjög fljótlega upp tekið og við munum það að í kjarasamningunum, sem gerðir voru í febrúar 1986, var frá því gengið milli aðila vinnumarkaðarins og ríkisstjórnarinnar að staðgreiðsla skatta yrði upp tekin hinn 1. jan. 1988. Það var því eðlilegt á þeim tíma, bæði á árunum 1986 og ég tala nú ekki um á síðasta ári, að menn hugsuðu sig almennt mjög mikið um hvaða hagræði þeir gætu haft af húsnæðissparnaðarreikningum þegar fyrir lá að sl. ár yrði í þeim skilningi skattlaust að ekki yrði lagður tekjuskattur á þær launatekjur sem menn ynnu sér inn á því ári. Þegar svo háttar missa auðvitað reikningar eins og húsnæðissparnaðarreikningarnir gildi sitt, menn hafa ekki sama ávinning af þeim og ella mundi og auðvelt að ímynda sér að þeir sem fyrirhyggju hafa í sínum sparnaði hafi á sl. ári talið aðrar sparnaðarleiðir sér vænni. Þá hefur það einnig mjög háð húsnæðissparnaðarreikningum og raunar drepið þá að þegar lögin um þá voru sett, eða við skulum segja þegar lagafrv. um húsnæðissparnaðarreikninga var undirbúið á sínum tíma, hafði fulltrúi fjmrn. uppi mjög harðar kröfur um að viðurlög öll og reglur um þessa reikninga yrðu í upphafi mjög ströng og hélt því fram að ef mönnum sýndist svo síðar sem of djúpt hefði verið tekið í árinni í þeim efnum væri auðveldara að slaka á en fara á hinn veginn að herða reglurnar sem um húsnæðissparnaðarreikningana giltu. Við fengum, hv. þm., ábendingar um þetta, sérstaklega frá Landsbankanum, á sl. ári og raunar á árinu 1986 líka, að þrátt fyrir töluverðar auglýsingar á þessum reikningum virtust þeir ekki ná vinsældum sem ég taldi raunar að ætti fyrst og fremst skýringu í því að skattleysisárið var yfirvofandi eða stóð yfir. Nú horfir hins vegar þannig við að staðgreiðslan er orðin staðreynd. Það horfir þannig við að menn hafa af því vaxandi áhyggjur hvernig hægt sé að standa undir þeirri miklu lánsfjárþörf sem lýst hefur sér hjá Byggingarsjóði ríkisins, hjá húsnæðiskerfinu í heild, og almennt talað er það álitin ein af meginmeinsemdum okkar efnahagskerfis hversu nýr frjáls sparnaður í landinu sé í raun og veru lítill. Til þess að vinna á móti öllu þessu þrennu er auðvitað kjörið að reikningar eins og húsnæðissparnaðarreikningar, sem njóta ákveðinna skattfríðinda, séu virkir í okkar efnahagsuppbyggingu og við flm. þessa frv. höfum í þeim brtt. sem við höfum gert við lögin mjög stuðst við álit bankamanna sem um þessi mál hafa fjallað. Vil ég þá víkja að einstökum efnisatriðum í þessu frv. 1. gr. frv. lýtur að því að í lögunum er gert ráð fyrir því að nauðsynlegt sé að greiðslur á húsnæðissparnaðarreikninga séu ársfjórðungslegar, reglulega einu sinni í ársfjórðungi. Við höfum í okkar frv. talað um að greiðslurnar séu eigi sjaldnar en tvisvar á ári, að það sé m.ö.o. gert upp við bankann tvisvar sinnum á ári, en þó reiðubúnir til þess að endurskoða þá tillögu þannig að vel má vera að nægilegt sé að innleggið á húsnæðissparnaðarreikningana sé árlegt og sé einnig hægt að losa um þetta ákvæði ef það yrði álit bankamanna. Ég hef á hinn bóginn vegna þeirrar andstöðu sem á sínum tíma kom upp í fjmrn. bundið mig við missirislegar greiðslur og álít raunar að það eigi ekki að verða ágreiningsefni og vel megi við það una. Herra forseti. Í 1. gr. frv. er gert ráð fyrir að missirisgreiðslan nemi eigi lægri upphæð en 6000 kr. og eigi hærri fjárhæð en 60 000 kr. sem skýrist eins og hægt er að sjá ef menn lesa lögin yfir. Því er sem sagt haldið óbreyttu að lágmarkssparnaður á ári skuli vera 12 000 kr., en hámarksfjárhæð 120 000 kr. þó samkvæmt breytingum byggingarvísitölu og er miðað við breytingu á byggingarvísitölu frá 31. des. 1984 til 31. des. 1985. Ríkisskattstjóri gaf út auglýsingu 30. des. sl. og þar kemur fram að lágmarksfjárhæð skuli vera 24 571 kr. og hámarksfjárhæð 245 714 kr. Það má margfalda þessa fjárhæð m.ö.o. með 2,5 á þeim tíma sem liðinn er síðan lögin voru sett fyrir þremur árum. Þá gerum við ráð fyrir að 3. mgr. falli niður, en þar stendur: "Samið skal fyrir fram til a.m.k. eins árs í senn um jöfn mánaðarleg eða ársfjórðungsleg innlegg, en umsaminni fjárhæð má breyta árlega miðað við upphaf almanaksárs innan þeirra marka sem getur í 2. mgr. Þó er heimilt að semja fyrir fram um lækkun á umsömdum sparnaði miðað við ársfjórðunga." Við álítum að þetta sé allt of flókið, hafi ekki praktíska þýðingu og sé ástæðulaust að elta ólar við svo mikinn sparðatíning í lögum. Var vafasamt í upphafi að setja þessi ströngu ákvæði inn og reynslan hefur sýnt að þetta á ekki við. Varðandi 3. gr. laganna er um mjög róttæka breytingu að ræða. Þegar húsnæðissparnaðarlögin voru sett á sínum tíma var gert ráð fyrir því að fé skyldi bundið í tíu ár til að njóta sparnaðarins ef ekki kæmi til þess að viðkomandi keypti íbúð eða réðist í umfangsmiklar endurbætur á íbúðarhúsnæði. Við leggjum til að þessi tími verði styttur í fimm ár og með sama hætti að ef um aldraða eða öryrkja er að ræða styttist tíminn í þrjú ár og gerum síðan ráð fyrir því að hægt sé að framlengja sparnað á húsnæðissparnaðarreikningum um eitt ár í senn sem er sjálfsagt þar sem hagræðið af skattalegum sparnaði er mest síðasta árið og ríkið getur ekki annað en haft bæði beinan og óbeinan hagnað af því að heimila slíka framlengingu húsnæðissparnaðarreikninga. Varðandi 3. gr. leggjum við til að ýmis refsiákvæði sem voru í 5. gr. laganna áður falli niður en greininni breytt á þann veg að ef menn telja sér hagkvæmt eða nauðsynlegt að falla frá húsnæðissparnaðarreikningunum, geti ekki staðið við þær skuldbindingar sem þeir tóku á sig með því að hefja sparnað á húsnæðissparnaðarreikningum, sé heimilt að losa innstæðu, en þó þannig að viðkomandi njóti ekki þeirra skattfríðinda sem áður er búið að reikna inn á viðkomandi reikninga. M.ö.o. að reikningseiganda verði gert að endurgreiða þann skattafslátt sem honum hefur nýst vegna innleggs á reikninginn ásamt sömu raunvöxtum af þeirri fjárhæð og reikningurinn hefur gefið. Þetta er eðlileg leiðrétting. Það er í mínum huga ástæðulaust að refsa mönnum fyrir að hafa lagt til liðar sjálfsaflafé sitt á þessum reikningum, en á hinn bóginn eiga þeir auðvitað ekki að njóta skattafsláttarins ef þeir geta ekki staðið við þá samninga sem húsnæðissparnaðarreikningarnir gera ráð fyrir með því að þeir þurfa að losa þær innstæður sem á þeim eru. Í 5. gr. frv. leggjum við loks til að heimilt sé foreldri að stofna til sparnaðarreiknings í nafni barns síns og nýtist foreldrum þá skattafslátturinn. Binditími skal vera til 16 ára aldurs barns, en síðan gildi venjulegir skilmálar. Ég held að þetta sé mjög þarft ákvæði. Ég get að vísu bætt því við að það er álitamál hvort eigi t.d. að leyfa öfum og ömmum að stofna slíkan reikning í nafni barnabarna sinna því að slíkt fólk vill gjarnan með ýmsum hætti hjálpa ungviðinu að koma undir sig fótunum. Við vildum þó í þessari lotu binda okkur við foreldrana, en leggjum með þessu áherslu á það almenna markmið, sem húsnæðissparnaðarreikningunum fylgir, að verið sé að reyna að skapa því unga fólki kjölfestu sem á eftir að standa á eigin fótum og þarf síðar meir að afla sér fjár til þess að eignast íbúðarhúsnæði. Ég þarf ekki að taka það fram að ef slíkir húsnæðissparnaðarreikningar yrðu almennir mundi á tiltölulega skömmum tíma draga mjög úr þeirri þörf sem nú er á félagslegu húsnæði og auðvitað á þeirri lánsfjárþörf sem við verðum varir við á hinum almenna markaði í Byggingarsjóði ríkisins. Ég legg í þessu samhengi sérstaklega áherslu á að það er einmitt að kröfu launþegasamtakanna sem sá háttur hefur nú verið tekinn upp í stjórn Húsnæðisstofnunar að láta athuga greiðslugetu viðkomandi áður en svarað er hvort hann sé talinn lánshæfur í Byggingarsjóði ríkisins. Það hefði verið eðlilegt, herra forseti, að samhliða þessu frv. hefði komið til umræðu frv. á þskj. 797 um breytingu á lögum um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum, en það frv. er flutt sem fylgifrv. með þessu frv. Ég hafði ekki lesið frv. yfir um tekjuskatt og eignarskatt, en mér sýnist að 1. gr. þess eigi ekki við. Ég hafði að vísu skilað handriti að því frv. inn eins og það liggur fyrir á þskj., en hafði gert ráðstafanir til þess að 1. gr. yrði strikuð út þar sem ég var ekki staddur í borginni síðasta dag sem heimilt var að leggja fram þskj. og þarf að gera leiðréttingar á þessu þskj. af þeim sökum þar sem þær hafa ekki komist til skila.



Herra forseti. Ég tek undir það með hv. 2. þm. Norðurl. e. að það er af hinu góða að eyða töluverðum tíma í að ræða húsnæðismál, svo mikilvæg eru þessi mál fyrir alla þjóðina í heild sinni. Það hefði því verið æskilegt að hæstv. félmrh. hefði getað verið viðstaddur þessa umræðu, en ég mun ekki frekar en hv. síðasti ræðumaður gera kröfu um að hann verði sóttur. Ég er alveg sammála því að það þarf að leita allra ráða til að auðvelda ungu fólki að eignast sína fyrstu íbúð, stíga sín fyrstu spor á húsnæðisbrautinni, því nógu erfitt hefur það reynst flestum seinni árin að komast inn í hvort sem er eigið húsnæði eða leiguhúsnæði og ríkir nánast algjört öngþveiti í þessum málaflokki nú um stundir. Húsnæðissparnaðarreikningar eru, eins og hv. ræðumaður gat um áðan í máli sínu, töluvert algengir víða erlendis. Ég hef sjálfur haft af þeim góða reynslu og eru þeir m.a. mikið notaðir meðal ungs fólks í Danmörku þar sem ég þekki best til. Ég mundi kannski vilja rifja upp frv. til l. um breytingu á lögum um Húsnæðisstofnun ríkisins sem við þingmenn Borgarafl. í Ed. fluttum líklega fyrir einum tveimur mánuðum þar sem við fjölluðum um skyldusparnað ungs fólks til íbúðabygginga, þ.e. við komum með hugmyndir um breytingar á lögum um Húsnæðisstofnun þar að lútandi. Óneitanlega tengist umræða um húsnæðissparnaðarreikninga töluvert umræðu um skyldusparnað ungs fólks. Ég vildi jafnvel varpa þeirri hugmynd hér fram að það væri vel hægt að hugsa sér þá lausn að ungt fólk, sem er gert að leggja til hliðar 15% af launum sínum eða launatekjum til Byggingarsjóðs ríkisins, ætti þann valkost að geta í stað þess stofnað húsnæðissparnaðarreikning í einhverjum banka sem væri með þeim ákvæðum og skilmálum sem lagt er til í frv. Það yrði þá valkostur að það væri ekki sjálfgefið að skyldusparnaður rynni til Byggingarsjóðs ríkisins heldur væri hverjum og einum frjálst að leggja hann inn á húsnæðissparnaðarreikning í staðinn. Við vöktum athygli á því á sínum tíma þegar við vorum að ræða um skyldusparnað ungs fólks að það er mjög áberandi að unga fólkið hefur enga tiltrú á slíkum sparnaðarreikningum. Það sést best á því að innstreymi til Byggingarsjóðs ríkisins vegna skyldusparnaðar er gífurlega mikið, en útstreymi vegna undanþáguákvæða ýmiss konar er nánast jafnmikið. Svo ég rifji upp var innstreymi til Byggingarsjóðs ríkisins vegna skyldusparnaðar 1987 um 1110 millj. kr., en útstreymi vegna undanþáguákvæða ýmiss konar, fólk sem er í skóla, fólk sem af öðrum orsökum samkvæmt ýmsum lagaákvæðum þar að lútandi á rétt á því að fá skyldusparnaðinn greiddan út, tók út úr Byggingarsjóðnum 1025 millj. þannig að mismunurinn sem sat eftir inni er ekki nema 85 millj. kr. Það virðist því allt benda til þess að unga fólkið hafi enga trú á að spara saman fé til að kaupa sér íbúðir. Það gæti verið að unga fólkinu fyndist betra að fá að leggja skyldusparnaðinn inn á húsnæðissparnaðarreikning. Þar væri a.m.k. hægt að bjóða því upp á betri ávöxtun en verið hefur hjá Húsnæðisstofnun í Byggingarsjóði ríkisins. En ég held að það eitt sér dugi ekki til og það þurfi e.t.v. meiri hvatningu til. Þess vegna lögðum við til í okkar till. að sá valkostur væri fyrir hendi að hægt væri að gera sérstakan samning við Húsnæðisstofnun ríkisins um að skyldusparnaðurinn yrði að eignarhluta í íbúð sem Húsnæðisstofnun hefði þá frumkvæði að að láta byggja og að skyldusparnaðartímabilinu loknu ætti viðkomandi ákveðinn eignarhlut í íbúð sem hann hefði sparað saman á skyldusparnaðartímabilinu. Ég varpa þeirri spurningu fram hvort það mætti hugsa sér slíkt sparnaðarform almennt, en fyrst og fremst langar mig til að vekja athygli á þeirri hugmynd að tengja saman skyldusparnaðinn og húsnæðissparnaðarreikningana.