Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta frv. er stjórnarfrv. og lagt fram til staðfestingar brbl. útgefnum í aprílmánuði s.l. Frv. er komið frá Nd., og urðu engar breyt. á því þar, enginn hv. þm. þar flutti brtt. við það. Fjhn. Ed. hefur athugað frv., svo sem álit hennar á þskj. 270 ber með sér. Með l. um gengisskráningu, launabreytingar, stóreignaskatt, framleiðslugjöld o.fl., nr. 22 frá 19. marz 1950, var ákveðið, að 10 millj. kr. skyldi varið til þess að bæta verðfall, sem orðið hafði á sparifé einstakra manna, og ákveðið, að Landsbanka Íslands skyldi falin framkvæmd úthlutunar bótanna. Þegar til framkvæmdanna kom, sem var fyrst á þessu ári, þótti nauðsyn á lítils háttar breytingu á lagaákvæðunum, og því voru brbl. þessi út gefin. Breytingarnar eru aðallega þrjár. Fyrsta breyt. er, að ákveðið er í brbl., að sparifé sé bótaskylt, þótt ekki hafi verið talið fram til skatts, ef það hefur verið eign ófjárráða unglinga. Sanngjarnt má telja, að unglingarnir gjaldi ekki vanrækslu fjárráðamanna sinna. Önnur breyt. er, að brbl. ákveða, að bætur skuli miða við heildarinnstæðu eins og hún var í árslok 1941 og í lok júní 1946, en þó aðeins við lægri upphæðina á þessum tímamörkum. Aðallögin mæltu svo fyrir, að upphæðin skyldi hafa verið óhreyfð allt þetta tímabil, nema sannaður væri flutningur milli innlánsstofnana. Rannsókn virtist ekki framkvæmanleg á þessu, eða allt of fyrirhafnarsöm a.m.k. Þess vegna er því slegið föstu með brbl. að miða við lægri upphæðina og sleppa nostri við athugun á því, hvort upphæðin kann að hafa orðið lægri einhvern tíma á tímabilinu. Í þriðja lagi er svo þetta: Engin lágmarksupphæð var tiltekin um bótaskylt fé í aðallögunum. Brbl. slá því föstu, að ekki komi til greina lægri innstæða en 200 kr. Engin ástæða virðist til að hreyfa vegna lægri upphæðar svo margar hendur sem hér koma til greina, ef bæta skal eða rannsaka, hvort bótaskylt sé. Ég sé ekki ástæðu til að hafa fleiri orð um frv. þetta. Fjhn. mælir óskipt með því, að frv. verði samþ. óbreytt.



Herra forseti. Þetta mál um sjúkrahús er til 3. umr., en í morgun var vakin athygli mín á því, að hér vantaði inn í tilvitnun í ein lög, sem ætti að fylgja 2. gr. Þess vegna vill heilbr.- og félmn. koma með þessa brtt. við frv. til l. um breyt. á l. nr. 30 19. júní 1933, um sjúkrahús o.fl.: „Við 2. gr. Á eftir orðunum „samkv. l. nr. 24 20. apríl 1949“ í 2. málsgr. kemur: og l. nr. 24 16. febr. 1953.“ Þetta hafði fallið niður, en þarf að fylgja, til þess að lögin, sem tilheyra þessu máli, séu eins og þau þurfa að vera. Ég vildi fá forseta þessa till.

Forseti (GíslJ): Mér hefur borizt hér brtt. við frv. til l. um breyt. á l. nr. 30 19. júní 1933, um sjúkrahús o.fl., frá heilbr.- og félmn., er hljóðar svo: „Við 2. gr. Á eftir orðunum „samkv. l. nr. 24 20. apríl 1949“ í 2. málsgr. kemur: og l. nr. 24 16. febr. 1953. Till. er skrifleg og of seint fram komin og þarf því afbrigði.



Herra forseti. Í frv. þessu, sem er gamall kunningi, fer ríkisstj. fram á það, að henni verði heimilað að innheimta með viðauka eins og undanfarin ár ýmis gjöld og skatta til ríkissjóðs, mismunandi háum eftir eðli gjaldanna. Í undirbúningi fjárlagafrv. fyrir yfirstandandi ár hefur verið gert ráð fyrir þessu, og er þetta endurnýjunarheimild að öllu leyti, en þó felld úr heimild til þess að innheimta með 50% viðauka eignarskatt, þar sem gert er ráð fyrir nýrri löggjöf um það efni á þessu þingi. Fjhn. hefur athugað frv. þetta og er sammála um að leggja til, að það verði samþ. óbreytt við þessa umr. N. gerir þann fyrirvara, að fyrir henni liggur frv. til l. um aukatekjur ríkissjóðs og stimpilgjöld, og ef þau frv. skyldu verða samþ. fyrir áramót, þá falla niður b- og e-liðir. En þar sem búast má við, að svo verði ekki, úr því að svona áliðið er, er lagt til, að frv. þetta verði samþ.



Herra forseti. Frv. þetta hefur fengið afgreiðslu í Nd., svo að það er ekki ástæða til þess að fara að halda hér ræðu við þessa 1. umr. Nægir að vísa til aths. við frv. Ísland hefur, eins og kunnugt er, gerzt aðili Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar að hinum alþjóðlega sóttvarnarsamningi, nr. 2 25. maí 1951, en þann dag var hann samþ. á 4. þingi stofnunarinnar í Genf, og fyrir þá aðila Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar, sem höfðu ekki tilkynnt fyrirvara innan tiltekins 9 mánaða frests, gekk samningurinn í gildi hinn 1. okt. 1952, og var Ísland í þeirra hópi. Frv. þetta er sniðið að nokkru eftir dönskum l. og byggt á þeirri reynslu, sem Danir hafa fengið í þessum efnum, og hefur þótt heppilegt að fara að nokkru eftir því. Að öðru leyti nægir að vísa til aths., sem fylgja frv., og að ræða það nánar við 2. umr. Ég tel eðlilegt, að því sé vísað til heilbr.- og félmn. að lokinni þessari umr.



Herra forseti. Í 48. og 49. gr. núgildandi víxillaga, nr. 93 19. júní 1933, er svo tekið fram, að ef vanskil verða á víxlum, þá skuli víxilskuldari skyldur til þess að greiða 6% af víxilupphæðinni frá vanskiladegi og þar til greiðsla fer fram. Þetta ákvæði er tekið óbreytt upp úr sameiginlegum víxillögum Norðurlanda, þar sem almennir víxilvextir voru lægri en þessi upphæð, og voru 6 prósentin því nokkurs konar refsirenta fyrir vanskilin. Nú er svo komið. að víxilvextir í bönkunum eru orðnir hærri en þessi upphæð, og þykir þá allsendis óviðunandi, að menn séu beinlínis verðlaunaðir fyrir að standa í vanskilum, og hafa orðið nokkur brögð að því, að menn hafi af ásettu ráði trassazt við að greiða víxla til þess að fá lægri vexti en venjulegir bankavíxilvextir eru. Það er því lagt til, að á eftir 49. gr. l. komi ný gr. þess efnis, að ef almennir víxilvextir í banka séu hærri en 6%, þá skuli heimilt að krefja um þá vexti þrátt fyrir ákvæði 48. og 49. gr. laganna. Mér finnst þetta alveg sjálfsagður hlutur, enda hefur fjhn. Ed. orðið sammála um að leggja til, að þetta ákvæði verði samþ. óbreytt, og leyfi ég mér fyrir hennar hönd að leggja til við d., að svo verði gert.



Herra forseti. Um þetta mál er alveg nákvæmlega sama að segja og um mál það, sem var til umr. hér næst á undan viðvíkjandi breytingu á víxillögunum. Ég sé því ekki ástæðu til að endurtaka það, en leyfi mér f. h. fjhn., sem er sammála um þá till., að leggja til, að frv. verði samþ. óbreytt.