Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Forseti: Mál þetta var til meðferðar í sjávarútvegsnefnd Ed., og legg jeg til, að það fari til sömu nefndar hjer.

Frsm. (Einar Arnórsson) Ágreiningurinn milli þingdeildanna í þessu máli er sá, að hv.Ed. vill ekki hafa hámark sekta fyrir brot á lögreglusamþyktum hærra en 700 kr. Í frv. sínu stakk stjórnin upp á 1000 kr. hámarki, og allsherjarnefnd þessarar deildar fjelst á það, er málið kom til hennar hið fyrra sinn. Og hún vill það einnig nú, og ber því fram brtt. um að færa frv. aftur í samt lag. Nefndin hefir ekki getað sannfærst um, að það sje órjettmætt að hafa þetta hámark, og heldur sjer að því leyti við stjórnarfrv.

Frsm. (Pjetur Ottesen) Jeg vil að eins vekja athygli á því, að breytingin, sem hv.Ed. hefir gert á frv., er sú, að þær breytingar, sem gerðar hafa verið á sjúkrasamlagslögunum síðustu árin, hafa allar verið færðar inn í texta laganna frá 1911, og gefið út í einu lagi, sem lög um sjúkrasamlög. Vænti jeg, að allir geti fallist á þessa breytingu.

Flm. (Sveinn Ólafsson) Jeg hefi, ásamt hv.þm.N.-Þ. (B. Sv.), leyft mjer að bera fram frv. þetta í þeirri von, sem ekki hefir látið sjer til skammar verða, að deildin leyfði afbrigði um það, þar sem það er of seint fram komið, og enn fremur í því trausti, að það þurfi ekki að tefja óhæfilega tíma þingsins, svo einfalt og óbrotið sem það er. Eins og hv. þingdm. muna, voru gefin út lög um fuglafriðun 1913, og með þeim ófriðaður látinn frægasti og fegursti fugl landsins, valurinn. Síðan hefir honum fækkað mjög, og leggjum við því til, að hann verði friðaður til 1930, en ófriðaður úr því. Annar frægastur íslenskra fugla, örninn, er nú ófriðaður frá 1. jan. s. 1. Friðunartíma hans var þá lokið, eftir áður nefndum lögum frá 1913. Þessi fugl er nú orðinn mjög sjaldsjeður, og er ef til vill því sem næst útdauður. Að minsta kosti hefi jeg ekki haft spurnir af því, að hann hafi neinstaðar bækistöð eða varpstað. Við höfum leyft okkur að leggja til, að hann verði alfriðaður til 1940, því að ef hann væri útdauður hjer nú, þá kynni hann þó á þessu tímabili að flytjast hingað frá Spitzbergen eða Grænlandi og ílendast hjer, ef hann fengi að vera í friði. Það má nú auðvitað hafa á móti þessari friðun, eins og gert var 1913, að þetta sjeu ránfuglar, og því sjeu þeir ekki til uppbyggingar, heldur miklu fremur til tjóns og skaða. En mjer fyrir mitt leyti fyndist hinn mesti sjónarsviftir að því, ef þessir fuglar hyrfu alveg úr landi, og úr ráni þeirra geri jeg ekki mikið. Mjer finst það miklu fremur ætti að vera metnaðaratriði oss Íslendingum að vernda þessar fuglategundir og halda við þessari landsprýði, því að svo vil jeg nefna þá. Fjárhagslega getur friðunin tæplega spilt fyrir nokkrum, nema ef til vill einstaka rjúpnaskyttu. Álitamál getur það verið, hvort sektirnar, sem hjer eru ákveðnar, eru nógu háar, en okkur flutningsmönnum virtist sektarákvæði þau, sem frv. tiltekur nægilega há. Jeg sje ekki ástæðu til að vísa málinu í nefnd. Það er svo einfalt og auðskoðað og ætti að liggja öllum í augum uppi. Jeg geri því enga tillögu um yfirskoðun í nefnd. Sje jeg ekki ástæðu til frekari ummæla, nema ef mótmæli kunna að koma fram.

Frsm. (Jón Jónsson) Jeg skal ekki vera margorður. Það er ýmislegt ófullkomið og úrelt í reglugerðum sýslnanna víða á landinu, er nú gilda um eyðing refa. Sjerstaklega er ætluð óhæfilega lág borgun fyrir legu á grenjum, og lág verðlaun fyrir fullorðin dýr og yrðlinga, og engin ákvæði um verðlaun fyrir að vinna refi á öðrum tímum en grenjavinslutímanum, er vakið gæti kapp og áhuga manna á vinslu refa og útrýmingu. Þessu þarf að koma í betra horf, og ætti tillagan að verða til hvatningar og umbóta, enda veitir ekki af því. Það hefir komið brtt. frá nokkrum þm., og þarf ekki að fjölyrða um hana. Mjer finst ekki líklegt, að hún verði samþykt, eftir þeirri atkvgr., sem hjer fór fram áðan, um frv., er bannar refaeldi, og vona jeg, að till. verði tekin aftur, eða feld að öðrum kosti.

Frsm. (Einar Arnórsson) Jeg býst við, að menn þekki þetta mál, því að þótt það sje ekki gamalt, þá er það eldra en þetta þing. Með lögum frá 22. nóvember 1907 var skipað fyrir um stjórn landsbókasafnsins og með lögum frá 3. nóv. 1915 um þjóðskjalasafnið. Af þeim tvennum lögum má ráða, að ekki hafi þótt heppilegt þá að sameina þessi tvö söfn undir einn yfirmann. Síðari lögin eru sett af löggjafarvaldinu meðan milliþinganefndin frá 1914 sat að störfum, og sjest af því, að það hefir þá legið löggjafarvaldinu fjarri að sameina embættin, eða gefa nefndinni ástæðu til að ætla, að það væri þess vilji, að slík breyting yrði gerð. Stj.frv., sem hjer liggur fyrir, fer fram á að sameina embættin, eins og frv. milliþinganefndarinnar frá 1914, sem prentað er í skýrslu hennar. Hvorki milliþinganefndin þá nje stjórnin nú færa það sem ástæðu þessarar breytingar, að hagur sje að henni fyrir söfnin. Miklu fremur má lesa það út úr frv., að hætta fyrir söfnin geti stafað af breytingunni. En breytingin er fóðruð með því, að „fjársparnaður nokkur“ verði að því, ef frv. verður gert að lögum. En engin rök eru færð að þessu í athugasemdunum við stjórnarfrv. og ekki heldur í álitsskjali milliþinganefndarinnar 9. desember 1914. Það verður ekki sjeð, að stjórnin hafi leitað álits hlutaðeigandi manna um málið, og þess vegna taldi mentamálanefnd rjett að leita álits þjóðskjalavarðar, hr. Jóns Þorkelssonar, og landsbókavarðar, hr. Jóns Jakobssonar, um málið. Þeir hafa báðir sent nefndinni skriflega álit sitt um málið, og er álit þjóðskjalavarðar sjerstaklega ítarlegt. Er hvorttveggja prentað, það er aðallega máli skiftir, í álitsskjali mentamálanefndar. Þjóðskjalavörður leggur eindregið á móti sameiningunni, og landsbókavörður fer að vísu út í aðra sálma og fimbulfambar um efni, sem nefndin spurði hann ekki um, en ráða má þó af svari hans við spurningu nefndarinnar, að hann telur sameininguna mjög varhugaverða. Illhugsandi er, að sami maður geti fullnægt hvorttveggja kröfunum, þeim, sem gera verður til þjóðskjalavarðar og landsbókavarðar. Þess vegna verður líka niðurstaða landsbókavarðar, að ef ekki fáist alveg framúrskarandi maður í stöðuna, sje breytingin beinlínis til óhags. Mentamálanefnd hefir ekki getað fundið, að fjársparnaður leiði af breytingunni. Hún hefir gert áætlun um þetta, og er reikninginn að finna í nál. Er niðurstaðan sú, að kæmist breytingin á, yrði mannahaldið ca. 2200 krónum dýrara árlega en ef haldið er mannaskipun þeirri við söfnin, sem nú er. Ef einhverjir aðrir kostir væru við breytinguna, þá væri þetta ekki svo athugavert út af fyrir sig. En kostirnir eru engir, að dómi mentamálanefndar, og hvorki launanefndin frá 1914 nje stjórnin hafa talið þessu frv. annað til gildis en það, að „nokkur fjársparnaður“ yrði að því. Annars er óþarfi að fara nánar út í málið, því að menn geta sjálfir kynt sjer það í nál. Nefndin hefir þegar komist að þeirri niðurstöðu, að með breytingunni yrði öll tilhögun á stjórn safnanna miklu óhentugri en nú er, og auk þess hefði hún aukakostnað í för með sjer. Þar af leiðandi hefir nefndin lagt til að fella frv. Jeg geri ráð fyrir, að hæstv. forsætisráðherra (J. M.) taki til máls og verji frv., en jeg get tekið mjer þær varnir ljett, því menn geta sjálfir lesið ástæður nefndarinnar og dæmt svo, hvort ekki sje rjett að fella frv.

Forsætisráðherra (J. M.) Jeg vona, að það verði ekki mikil vonbrigði fyrir hv.frsm. (E. A.), þótt jeg hirði ekki svo mjög um að verja þetta frv. Mjer liggur það sannast að segja í ljettu rúmi, hvort það verður samþ. eða ekki. En jeg álít rjett að sameina störfin, og finst líka ljóst, að hjer sje um fjársparnað að ræða, því gert er ráð fyrir í launafrv. því, sem nú liggur fyrir þinginu, að þessir tveir menn, þjóðskjalavörður og landsbókavörður, hafi hæstu embættismannalaun, sem hjer á landi eru veitt. En sje frv. samþ., er hægt að setja einn mann yfir söfnin með sömu launum og hvor um sig átti áður að fá, en svo annan með lægri launum. En það hefir sýnt sig, að það þýðir ekki að reyna að fækka embættum. Menn vissu, hvernig fór um sameiningu Dala- og Strandasýslna undir einn sýslumann, og fer víst svipað um þessa tilraun. Enda verð jeg að játa, að úr því að þingið gat ekki samþ. svo sjálfsagða embættasamsteypu, þá er minni ástæða til slíks hjer. Því fremur er þörf hjer tveggja manna en þar. Hv. frsm. (E. A.) sagði, að stjórnin hefði ekki spurt hlutaðeigandi embættismenn um álit þeirra. Nei, það er alveg rjett. Jeg gerði það ekki, því jeg vissi fyrirfram, hvert svar þeirra mundi verða. Við þessi söfn hefir annars farið um stofnun embætta líkt og einatt tíðkast hjer á landi annars. Það er byrjað með einum manni með ofurlítilli þóknun, svo er komin að stofnuninni heil embættismannahersing, svo að segja áður en maður veit af. Og allir heimta hærri laun. Þessi embættafjöldi við stofnanir landsins eykst stöðugt, og að sama skapi verða kröfurnar háværari um hækkun launanna. Það byrjar sem blærinn, en endar sem stormur. -

Frsm. (Einar Arnórsson) Við forsætisráðherra (J. M.) erum eiginlega sammála, því að hann játaði, að heppilegra væri hjer að greina sundur störfin en að sameina þau undir einum manni. Að eins greinir okkur á um, hvort sparnaður sje að breytingunni. Jeg skil ekki, að hann geti haldið því fram, að breytingin sje til sparnaðar svo nokkru nemi, og verð að halda mjer við það álit nefndarinnar, að hún hafi með tímanum aukakostnað í för með sjer. Það mundi verða þannig, að þessi eini yfirmaður yrði með tímanum verknaðarlítil „toppfigura“. Starf hans mundi aðallega verða fólgið í því, sem landsbókavörður í brjefi sínu færir undir hugtakið „Repræsentation“, og svo brjefaskriftir. Og það er ekki líklegt, að hann fari að gera „púls“-verk, fremur en landsbókavörður nú. Í áætlun sinni um launin fór mentamálanefnd eftir launafrv. stjórnarinnar um lægri launin, en eftir áætlun í samræmi við það með þau hærri. Og nefndin komst að þeirri niðurstöðu, að 22200 kr. verði launaupphæðin, ef breytingin verður gerð, en annars 20000 kr. Þetta er nákvæm áætlun, og er mjer óskiljanlegt, hvernig hæstv. forsætisráðherra (J. M.) fær út sparnað af frv. sínu. Nú eru skipaðir tveir menn við þjóðskjalasafnið, skjalavörður og aðstoðarskjalavörður, og mundi ekki fært að fækka þeim, þótt skipun sú kæmist á, sem í frv. er farið fram á. Og við landsbókasafnið geta ekki verið færri. Skipulag og tilhögun safnanna yrði yfirmaðurinn að dæma með annara augum, nema hann verði eitthvert „Übermensch“,- afburðamenni, sem fái afkastað meiru en mannlegt er að afkasta. En við þeim mönnum megum við ekki búast, hvorki í þessa stöðu nje aðrar. Samanburðurinn á þessum embættum og sýslumannsembættunum í Dala- og Strandasýslu getur ekki staðist. Störf sýslumanna eru alveg samskonar í báðum sýslunum, en hjer er alt öðru máli að gegna. Hjer þarf sjerstök skilyrði, bæði hvað verksvit og þekkingu snertir, til hvors um sig, að dómi allra sem til þekkja.

Forsætisráðherra (J. M.) Það er óþarfi að deila mikið um þetta mál. Jeg játaði það í fyrstu, að betra væri, að störfin væru aðskilin. En við höfum ekki ráð á að sundurgreina eins mikið og aðrar þjóðir. Jeg veit, að annarsstaðar eru þessi störf aðgreind, en við sem erum að eins þjóð upp á 100 þús., getum ekki borið okkur að þessu leyti saman við aðra. Við verðum að fela einum manni það, sem aðrar þjóðir fela fleirum, á ýmsum sviðum. Því verður ekki neitað, að betra væri að sundurgreina meira í stjórnarráðinu en gert er. Það væri óneitanlega hægra, ef dómsmál væru skilin frá kirkju- og kenslumálum, svo jeg ekki tali um, að samgöngumál væru skilin frá verslunarmálum. En það er spursmál, hvort þetta er hægt kostnaðarins vegna. Það er alveg satt, að sparnaðurinn verður lítill af því að sameina þessi tvö embætti, og sama má segja um sameining Dala- og Strandasýslu. Það er altaf hægt að bera það fyrir, þegar farið er fram á sameiningu embætta, að það muni engu út af fyrir sig. En ef þetta er gert víða, þá dregur það sig saman, og þá getur það farið að muna einhverju. Reikningur nefndarinnar er ekki rjettur. Hún skapar laun, sem hún segir að skuli vera, og byggir reikning sinn á því, þó að alveg sje óvíst, hvort gengið verði að þeim eða ekki. Jeg gæti stilt upp öðrum reikningi, en kæri mig ekki um það. Jeg get ekki fallist á það, að aðalmaðurinn eigi að vera sem stofustáss, heimasæta, sem tekur á móti gestum. Hann verður vitanlega að vinna. Ef laun embættismanna verða hækkuð yfirleitt, þá verður líka að krefjast þess af þeim, að þeir vinni vel og dyggilega. Því hefir oft verið slegið fram, að margir hefðu embætti sín að aukavinnu, en það stafar af því, að þeir hafa mátt til, þeir hafa ekki getað lifað sæmilega af launum sínum. En nú, ef það verður tekið upp að launa svo, að lífvænlegt þyki, þá verður um leið að krefjast mikillar vinnu. Annars skal jeg endurtaka það, að jeg álít ónauðsynlegt að deila um þetta meira. Mjer liggur í ljettu rúmi, hvort það verður samþ. eða ekki. Mjer fanst að eins, að jeg yrði að bera það fram, úr því jeg var í launanefndinni, og hún hefir stungið upp á þessu. En jeg ætlaði algerlega að láta deildina einráða, hvernig hún tæki frv. Hún fer með það eftir geðþótta sínum, og skal jeg ekki tefja umræður með því að reyna að hafa áhrif á hann.

Frsm. (Hákon Kristófersson) Jeg hefi ekkert að segja fyrir hönd nefndarinnar annað en það, sem stendur í nál. á þgskj. 301. Einn nefndarmanna hefir skrifað undir það með fyrirvara, og mun hann við þessa umr. gera grein fyrir, hvernig á því stendur. Um till. á þgskj. 96 er það að segja, að nefndinni virtist ýmislegt mæla með því, að stofnsett væri útibú á Húsavík. En þó nefndin liti nú svo á, þóttist hún ekki geta gert það að till. sinni, eins og nú stendur, að útibú væri fremur sett þar á stofn en á Vopnafirði, eða öðrum þeim stöðum, er til mála hafa komið. Jeg vænti þess, að bankastjórnin setji þetta útibú á stofn og önnur, sem þörf er á, þegar hentugleikar leyfa, en hún er best fær að dæma um, hve nær það verður. - Jeg finn svo ekki ástæðu til að segja fleira að sinni um mál þetta, nema ef andmæli koma á móti till. nefndarinnar.

Þórarinn Jónsson Jeg hefi skrifað undir þetta nefndarálit með fyrirvara. Jeg er þeirrar skoðunar, að slíkar till. sem þessa eigi ekki að fella, og vil því, að málinu verði vísað til hæstv. stjórnar. - Annars finst mjer, að svona till. ættu ekki að þurfa að koma fram fyrir þingið. Þetta ætti eingöngu að liggja undir stjórn Landsbankans og landsstjórnina. Bankinn ætti að vaka yfir því, hvar þörfin er á útibúum, og setja þau á stofn í samráði við landstjórnina. Það mun víða vera þörf fyrir útibú úti um land, þó ekki sje um stór kauptún að ræða. Það geta verið mörg og stór verkefni í ýmsum bygðarlögum, og bæði kraftur og geta til að koma þeim í framkvæmd, ef hægur aðgangur væri að peningastofnun, er hefði nægilegt fje, og engan veginn fer þessi þörf eingöngu eftir mannfjölda, og er því síst rjettmætt að fella till. á þeim grundvelli. Jeg vil sem sagt leggja til, að þessari till. verði vísað til stjórnarinnar, en ekki að hún verði feld, eins og er meining nefndarinnar.

Þorsteinn Jónsson Háttv. fjárhagsnefnd hefir ekki þóknast að mæla með þessari till. Og má því álíta, að dagar hennar sjeu taldir. En þegar um það tvent er að velja, að fella till. eða vísa henni til stjórnarinnar, þá kýs jeg þann síðari kostinn heldur. Hins vegar finst mjer satt að segja, að hv. fjárhagsnefnd hafi farið nokkuð fljótfærnislega með þessa till. Í fyrsta lagi gengur nefndin út frá, að það sjeu að eins hjeraðsbúar á svæðinu frá Langanesi til Jökulsár í Dal, sem komi til að hafa not af útibúi á Vopnafirði. En þarna hefir hv. nefnd brostið þekkingu á málinu, sem hún hefði getað aflað sjer með hægu móti. Vopnafjörður liggur, eins og ætti að vera kunnugt, svo vel við ýmsum öðrum hjeruðum, að íbúar frá Jökulsá á Fjöllum austur að. Lagarfljóti gætu sótt til þessa útibús. Það mætti því með rjettu tvöfalda fólkstöluna, þeirra, sem til útibúsins næðu, frá því, sem fjárhagsnefnd áætlar, þannig að það yrði alt að 4000 manns. Ein af ástæðum, sem hv. nefnd færir fram móti þessari till., er sú, að á Vopnafirði hafi verið sparisjóður, sem síðan hafi lagst niður, og því muni ekki vera þörf þar fyrir slíka peningastofnun sem þessa. En með þessu er engan veginn sagt, að ekki sje þörf fyrir peninga þarna, heldur hitt, að ekki var til fje til að leggja í sjóðinn. Á þeim tíma, sem sjóðurinn lagðist niður, var hið mesta harðæri, og búnaðist mörgum illa. Þar við bættist, að fólkið streymdi burt til Ameríku. Síðan hefir þetta batnað stórum, svo að nú er þar stórum betra ástand en áður. Óhætt er að segja, að óvíða á landinu sje fallegra og betra hjerað en Vopnafjörður, og er jeg viss um, að ef fje væri þar nægilegt fyrir hendi, og íbúunum gert mögulegt að koma verkum sínum í framkvæmd, þá mundi fólkinu fjölga, og þetta verða hinn mesti framtíðarstaður. Auk þess hefir háttv. nefnd alveg gengið fram hjá því, að tvö sjávarútvegsþorp eru að rísa upp skamt frá Vopnafirði, sem eru Bakkafjörður og Skálar á Langanesi. - Skálar eru eitt með fiskisælustu stöðum á Austurlandi, enda hefir útgerð þar aukist stórum á síðari árum. Það, að nefndin telur Húsavík vera heppilegri stað fyrir útibú, skal jeg ekki fara að deila um. En það er skoðun mín, að eitt af stærstu framfaraskilyrðum þessa lands sje það, að peningastofnanir sjeu settar sem allra víðast á landinu, helst í öll kauptún landsins, þar sem landsbúar geti haft aðgang að þeim. Fyrirkomulagi á rekstri þeirra má haga svo, að ekki verði tilfinnanlegur kostnaður við hann, þar sem útibúin eru lítil. Að endingu vil jeg geta þess, að ef hv. deild sjer sjer ekki fært að samþykkja till., tel jeg æskilegt, að henni verði vísað til stjórnarinnar.

Frsm. (Hákon Kristófersson) Það kom til mála í fjárhagsnefnd, hvor leiðin skyldi farin, að vísa þessu máli til stjórnarinnar, eða fella það á annan hátt. Nefndin leit svo á, að þó því væri vísað til stjórnarinnar, þá væri það í rauninni hið sama og fella það, því reynsla er fengin fyrir því, að tilvísun á þann hátt er í framkvæmdinni hið sama og fella málið; þangað á það ekki annað erindi en að liggja þar svo og svo lengi, án þess að koma til framkvæmda. Nefndin var því þeirrar skoðunar, að þetta kæmi í sama stað niður. þó er það henni ekki kappsmál á neinn hátt. Svo að ef hv. 2. þm.N.-M. (Þorst. J.) kýs það heldur, þá liggur nefndinni það í ljettu rúmi, Háttv. 2. þm.N.-M. (Þorst. J.) sagði í ræðu sinni, að nefndin hefði farið fljótfærnislega með málið og brostið þekkingu á því. Þetta er rjett að því leyti, að jeg, sem samdi álit nefndarinnar, er ókunnugur staðháttum þar eystra. Þó vil jeg ekki láta þess ógetið, að jeg ráðfærði mig við menn, sem eru þarna nákunnugir, áður en jeg samdi álitið, og fjekk auk þess upplýsingar hjá hagstofustjóra um fólksfjölda og verslunarmagn og annað, er að málinu lýtur. Þá benti hv.þm. (Þorst. J.) á það, að þarna væri mikil þörf fyrir peningastofnun. Jeg skal ekki rengja hann um það. En þess er að gæta, að svo má segja um marga fleiri staði, og það með meiri rjetti, að jeg hygg. Það er ekki nema eðlilegt, að óskum um þetta sje beint að bankanum. En um leið og farið er fram á slíkt, verða menn að sætta sig við, að bankinn láti þá staði ganga fyrir, sem hann telur að standi næstir, hvað snertir skilyrði og getu. Því fer fjarri, að jeg vilji á nokkurn hátt hnekkja þessu eða öðrum málum. En hins vegar finst mjer skiljanlegt, að þeir staðir verði látnir sitja í fyrirrúmi, sem best hafa skilyrðin. Hv. 2. þm.N.-M. (Þorst. J.) sagði, að nefndin hefði gengið fram hjá því, að þarna væru að myndast álitleg sjávarþorp. En það er ekki rjett. Nefndinni var þetta vel kunnugt, þótt henni virtist það ekki nægilegt til að ráða um úrslit málsins. - Jeg skal ekki rengja það, sem hv.þm. (Þorst. J.) sagði um sparisjóðinn, og af hverju hann hefði lagst niður. En það, að ekki hefir verið stofnaður sparisjóður aftur, finst mjer einmitt benda til þess, að ekki sje knýjandi þörf fyrir peningastofnun á þessum stað, því ef svo væri, mundu hjeraðsmenn hafa sjeð og fundið til þarfarinnar og þar, sem víða hefir átt sjer stað annarstaðar, reynt að koma á stofn nýjum sparisjóði. Hins vegar geng jeg út frá, eins og jeg drap á áðan, að bankastjórnin muni, undir eins og hægt er, og þegar röðin kemur að þessum stað, setja útibú þar. Það var leitað álits hennar á þessu máli, og í brjefi sínu til nefndarinnar segir hún, að aðrir staðir standi nær og verði að ganga fyrir. Þar með er því slegið föstu, að mínum dómi, að bankastjórnin hafi í hyggju að stofna útibú á Vopnafirði síðar meir, er hún sjer sjer það fært.

Forsætisráðherra (J. M.) Jeg man ekki eftir, að slík till. sem þessi hafi nokkurn tíma verið feld hjer á þingi áður. Hins vegar minnist jeg þess, að till. líkar þessari hafa verið samþyktar hjer, enda þótt þær hafi í sjálfu sjer haft litla þýðingu. Jeg fæ ekki skilið, hvers vegna nefndin vill ekki verða við tilmælum hv. 2. þm.N.-M. (Þorst. J.) um að vísa málinu til stjórnarinnar. Bankastjórnin fer auðvitað eftir sínum ástæðum og áliti, hvort sem er, með stofnun útibúa. Því getur maður sagt, að allar þessar áskoranir um stofnun útibúa hafi fremur lítið að segja.

Pjetur Jónsson Jeg vildi mega mælast til þess, að málið væri tekið af dagskrá. Jeg hafði hugsað mjer að koma fram með rökstudda dagskrá og vísa málinu til stjórnarinnar með þeim hætti. Jeg kann betur við þá aðferð heldur en að vísa sjálfri till. til stjórnarinnar.

Forseti: Fram er komin svo hljóðandi till. til rökstuddrar dagskrár, frá 2. þm.N.-M. (Þorst. J.): Í trausti þess, að stjórnin athugi, hvort nægileg verkefni sjeu fyrir útibú frá Landsbankanum á Vopnafirði og Húsavík, tekur deildin fyrir næsta mál á dagskrá.