Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti! Á síðasta ári, þegar sú ákvörðun var tekin, að fella gildi íslenzku krónunnar, þá var jafnframt fyrirhugað af ríkisstj. og Alþ. að gera ráðstafanir til þess, að dýrtíðin ykist ekki fyrir allan almenning í sama hlutfalli og krónan félli. Í þessum tilgangi voru sett ákvæði í 7. gr. l. um gengisskráningu og ráðstafanir í því sambandi, þar sem svo er fyrir mælt, að leiga eftir húsnæði megi ekki hækka, og jafnframt var bannað að segja upp leigusamningum af hálfu húseigenda, nema þeir þyrftu sjálfir að nota húsnæðið. Þá voru sett ákvæði um skipun 3 manna húsaleigunefndar, þar sem ríkisstj. tilnefndi 2 menn og sá þriðji var útnefndur af hæstarétti, og var hann oddamaður. Þessi lög gilda til 14. maí 1940. Á þessu þingtímabili hefir hinsvegar orðið sú breyting, að styrjöld hefir brotizt út, og af henni hefir leitt aukna dýrtíð, þrátt fyrir það þótt stjórnarvöldin hafi með ýmsum ráðstöfunum reynt að halda dýrtíðinni niðri. Af þessari ástæðu hefir á þessu þingi verið borið fram frv. til laga um húsaleigu, þar sem tekið er upp ákvæðið úr 7. gr. tilgreindra laga frá síðasta ári um húsaleigu, og í þessi lög er það einnig tekið upp, að ómögulegt er að hækka leigu eftir húsnæði eða segja húsnæði upp. Hinsvegar eru í þessu frv. ýms fyllri ákvæði heldur en í 7. gr. laganna frá fyrra ári. Það er sá munur á þessu frv. eins og það er nú og 7. gr. l. frá síðasta Alþingi, að nú er heimilt að hækka húsaleigu eftir mati húsaleigunefndar, ef sýnt er, að viðhaldskostnaður hefir aukizt, og skattar og vaxtabyrðar hafa aukizt, og einnig ef sýnt er fram á, að húsnæðið sé leigt lægra en tilsvarandi húsnæði á sama stað. Þessi ákvæði eru bein afleiðing af þeirri miklu dýrtíð, sem hefir risið upp. Eftir því sem ég hefi fengið upplýsingar um hefir orðið frá því styrjöldin byrjaði 80% hækkun á timbri, 85% á sementi, 82% á málningarvörum og vinnu, veggfóður hefir hækkað um 40% og raflagningarvinna og efni um 46%, þannig að það leiðir af sjálfu sér, að það verður að veita húseigendum heimild til þess að hækka húsaleigu í samræmi við það efni, sem þarf til viðhalds húsnæðinu. Í Fasteignaeigendafélagi Reykjavíkur hafa komið fram tilmæli um, að húsaleigunefndinni væri veitt heimild til þess að leyfa að hækka húsaleiguna að einhverju leyti í samræmi við grunntöluna, sem heimiluð er, þannig að húseigendur gætu hækkað húsaleiguna sjálfir. Allshn. hefir haft þetta atriði sérstaklega til athugunar og hefir ekki treyst sér til þess að setja þetta ákvæði inn í. Hinsvegar leiddi þetta til brtt. um, að hækka megi húsaleigu eftir mati, ef um vaxta- og skattahækkanir eða annað þess háttar er að ræða. M. ö o. húsaleigunefndin hefir þarna frjálsari hendur heldur en gert er ráð fyrir í frv. Í 6. gr. er húsaleigunefnd gert að skyldu að kynna sér svo vel sem unnt er allt, sem getur haft áhrif á húsaleigu, og taka til athugunar húsaleigu almennt. Með þessu telur allshn., að grundvöllur sé fundinn fyrir því, að húseigandi geti fengið það aftur hjá leigutaka, sem hann þarf að kosta meiru til en áður. Ef allshn. hefði haft það alveg opið fyrir húsaleigunefnd að hækka húsaleigu í réttu hlutfalli við hækkun vísitölunnar, mundi ekki vera neitt það aðhald til þess að halda húsaleigu niðri, sem tilheyrir og verður að réttlætast af því ástandi, sem nú ríkir. Það má jafnvel segja, að ef þetta ákvæði væri sett inn í frv., væru þessi húsaleigulög alveg gagnslaus. M. ö. o. alveg eins og engin lög hefðu verið sett. Allshn. hefir þess vegna reynt að fara þarna bil beggja og taka tillit til hvorstveggja, bæði þess að halda húsaleigu niðri, eftir því sem frekast er hægt, og hinsvegar að taka fullt tillit til þeirrar hækkunar, sem orðið hefir á efni og vinnu, sem húseigendum er skylt að leggja til, og það er í þessu skyni, sem húsaleigunefnd á að hafa óbundnar hendur, þannig að þetta fari eftir mati hennar í hvert einstakt sinn. Ég vil taka það fram, að það er misskilningur hjá stjórn Fasteignaeigendafélagsins, að það þurfi að taka fram um það í lögunum, að sú lækkun, sem þurfi að gera á leigunni, gildi frá gildistöku l. frá 1939. Stjórn Fasteignaeigendafélagsins fer fram á, að þetta komi til framkvæmda frá 4. apríl 1939. Þetta er byggt á misskilningi. Það, sem kemur til álita fyrir húsaleigunefndina, er það, hvenær húsaleigusamningurinn er gerður. Ef maður hefið komið í húsnæði fyrir 4. apríl 1939 og situr í því enn, og húseigandi hefir orðið að kosta svo og svo miklu upp á þetta húsnæði, á húsaleigunefnd að taka það til greina, hvenær húsnæðið var tekið á leigu og með hvaða leigu. Ef hinsvegar að samningurinn hefir verið gerður t. d. fyrir nokkrum dögum, hefir væntanlega verið tekið tillit til þeirrar verðhækkunar, sem orðin er, þ. e. húsaleigunefnd verður að taka tillit til þeirrar verðhækkunar, sem orðin er, þegar leigutaki kemur í húsnæðið. Allshn. hefir gert eina breyt. við frv. frá því, sem það var, þegar það kom inn í þingið, og er hún á þá leið, að lögin taki ekki til leigu á einstökum herbergjum, sem húseigandi eða leigutaki leigir út frá sinni eigin íbúð. Einn nm. skrifaði undir þetta atriði með fyrirvara. Mér skilst það vera rétt, að láta ekki þessi ákvæði ná til herbergja, sem leigð eru út frá íbúðum. Ég geri ráð fyrir því, að jafnframt því, sem dýrtíðin vex, muni fjölskyldur reyna að þrengja að sér eins og þær geta, og fólk muni leigja út frá íbúðum sínum eitt og eitt herbergi, sem það annars mundi nota sjálft. Mér finnst ekki nema sanngjarnt, að húsaleiga sé, hvað snertir þessi herbergi, óbundin, og tel enga hættu á því, að leigan fyrir þau hækki svo mjög, þótt leigan nái ekki til þeirra, af því að það hefir sýnt sig, að hér í Reykjavík hefir verið ótakmarkað framboð á einstaklingsherbergjum, og ef fjölskyldur þrengja nú meira að sér, verður framboðið meira en áður, og afleiðingin sú, að leigan hækkar ekki. Ég held líka, að ríkisstj. eða félmrh., sem lét flytja þetta frv., hafi upphaflega ekki ætlað sér að láta lögin ná til einstakra herbergja, og er það vegna þess, að hækkun eða lækkun á samkv. 1. gr. ekki, að koma til framkvæmda nema 14. maí eða 1. október, en flutningsdagar einstakra herbergja eru alls ekki miðaðir við þetta. Það er aðeins fyrir íbúðir, að ekki er hægt að segja upp nema 14. maí eða 1. október, en herbergjum er hægt að segja upp hvenær sem er með ½ mán. fyrirvara. Ég held þess vegna, að það hafi ekki verið meiningin, að þetta næði til þessara herbergja. Í 2. gr. frv. segir, að húseiganda sé óheimilt að segja upp húsnæði, nema hann þurfi á því að halda fyrir sjálfan sig, eða vegna vanskila og annara samningsrofa, eða ef leigutaki fremur eitthvað það, sem geri húseiganda óþolandi að hafa hann í húsum sínum. Þessu höfum við viljað breyta þannig, að hann geti sagt leigutaka upp, ef það er verulega óþægilegt fyrir húseiganda að hafa leigutaka í húsum sínum, og verður það að vera eftir mati húsaleigunefndar í hvert skipti, hvort það telst verulega óþægilegt. N. hefir flutt till. um það, að húsaleigunefnd verði skipuð á sama hátt og áður, að ríkisstj. tilnefni 2 menn og hæstiréttur einn, í staðinn fyrir það, sem frv. gerir nú ráð fyrir, að Alþýðusambandið tilnefni einn mann, Fasteignaeigendafélag Reykjavíkur einn og hæstiréttur einn. N. hefir skilizt, að það fyrirkomulag, sem hefir verið á þessu, hafi reynzt vel, og hygg ég, að allshn. hefðu borizt bréf um það, ef óánægja hefði verið með skipun n. eins og nú er, og hefir n. þess vegna ekki séð ástæðu til þess að breyta til. Það er frekar hægt að búast við verulegum ágreiningi, ef n. er skipuð frá Alþýðusambandinu - fulltrúi þess mundi telja sig umboðsmann leigutaka - og manni frá húseigendafélaginu, sem mundi telja sig umboðsmann þeirra, heldur en ef hún er skipuð þrem óvilhöllum mönnum. Með þessum breyt., sem ég nú hefi lýst, vill allshn. mæla með því, að frv. verði samþ.

*Félmrh. (Stefán Jóh. Stefánsson): Ég vildi aðeins minnast nokkrum orðum á brtt. allshn. Það eru tvær efnisbreytingar frá ákvæðum frv.; um herbergi, sem leigð eru út frá íbúðum, og um skipun húsaleigunefndar. Hvað snertir skipun húsaleigunefndar eru till. n. í samræmi við það, sem var í frv., þegar það var lagt fram í Ed., og get ég fallizt á, að frv. verði aftur breytt í það horf, sem var í byrjun hvað þetta snertir, og vil taka það fram, að það er síður en svo, að nokkrar umkvartanir hafi komið fram út af störfum húsaleigunefndar hér í Reykjavík, og hefir val hennar tekizt vel. Væri því vel við unandi, að hún væri skipuð á sama hátt. Hin efnisbreytingin er um það að undanskilja ákvæðum laganna einstök herbergi, sem leigð eru út frá íbúðum. Ég er hræddur um, að það ákvæði mundi leiða til þess, að tilraunir yrðu gerðar til þess að fara kringum ákvæði laganna. Ég sé enga þörf á því að undanskilja þessi herbergi og get því ekki mælt með þessari breytingu. Aðrar brtt. eru smávægilegar, en ég vil þó minnast á brtt. n. um orðin, sem eiga að bætast inn í 1. gr. Mér finnst þau opna nokkuð viðtækt svigrúm um, hvað til greina gæti komið til þess að hækka húsaleigu, og ég er ekki viss um, að rétt sé að gefa svo undir fótinn með það, og mundi það verða til þess að skapa frekari ágreining en orðinn er um það atriði. Ég vildi spyrja hv. n. að því, hvort hún hafi haft nokkur önnur atriði í huga en þau, sem talin eru upp í gr., þegar hún leggur til, að þessum almennu orðum „og annars þess háttar“ sé bætt inn í, þar sem þessi orð opna gáttirnar meira en eðlilegt er. Í öðru lagi er það þar, sem nefndin leggur til, að í stað orðsins „óþolandi“ komi orðin „verulega óþægilegt“, og finnst mér, að einnig sú brtt. stefni í þá átt, að gera svigrúmið meira, en ég legg ekki verulega upp úr því.

* Frsm. (Garðar Þorsteinsson): Það, sem n. meinti með því að setja þarna orðin „og annars þess háttar“, var það, að hún vildi ekki útiloka, að komið gætu fram einhver þau atriði, sem húseigendur með rökum gætu sýnt fram á, að ættu að valda hækkun á húsaleigu. N. vildi fyrirbyggja, að það gæti skoðazt sem tæmandi, sem talið var upp. Ég vil aðeins geta þess út af því, sem hv. ráðh. sagði um einstök herbergi, að skv. 1. gr. er skylt að leggja fyrir húsaleigunefnd alla leigusamninga, sem gerðir eru eftir gildistöku laganna. Nú leiðir það af sjálfu sér, að það er ekki tilgangurinn að gera þetta þannig, að það verði óeðlilega umfangsmikið, en ef ekki má leigja út eitt herbergi í einn mánuð, án þess að það komi undir þessi lög, leiðir það af sjálfu sér, að starf húsaleigunefndar yrði svo mikið, að hún mundi ekki komast yfir það. Herbergi eru hér leigð út til ½ mán. og eins mánaðar í senn, og ef fara á eftir þessu, yrði það ókleift verk. Þá er eitt, sem ég minntist ekki á áðan, og það er það, að viðhaldið á þessum herbergjum er meira en á leiguíbúðum, af því hve oft er skipt um leigutaka. Það er þess vegna aukin vinna fyrir húsaleigunefndina, að þurfa að setja sig inn í það, hvað veggfóður kostar á hverjum tíma. Ég meina, að við eigum ekki að setja þetta allt í viðjar, heldur sjá til þess, að húsaleiga hækki ekki. Þegar útlit er fyrir, að fjölskyldur muni þrengja að sér, verður framboðið á herbergjum meira, auk þess sem ókleift er að leggja alla samninga fyrir húsaleigunefndina. Vænti ég svo, að hv. d. geti fallizt á þessi rök fyrir því að undanskilja einstök herbergi. Ég vil benda á það, að ekki er ætlazt til þess, að þessi lög gildi lengur en brýn nauðsyn krefur, og að heimilt er að fella þau niður með konunglegri tilskipun, og er það óvanalegt, að lög séu upphafin á þennan hátt.



Í lögum um gengisskráningu, sem sett voru fyrir ári síðan, var sett ákvæði um, að óheimilt væri að hækka húsaleigu, en þau ákvæði ganga úr gildi í næsta mánuði, og er þetta frv. nokkurskonar framhald af þeim lögum, til þess að koma í veg fyrir, að húsaleiga hækki í náinni framtíð. Þetta er mjög nauðsynlegt. En í 1. gr. þessa frv. eru ákvæði um það, að í vissum tilfellum megi hækka húsaleigu frá því, sem nú er, og er þar svo fyrir mælt, að hækka megi eftir mati leigu eftir húsnæði sökum aukins viðhaldskostnaðar, eldsneytiskostnaðar, og vaxta og skattahækkunar af fasteignum. Það kann nú að vera svo um þessa liði, að erfitt sé að gera sér grein fyrir því, hve mikið húsaleiga eigi að hækka vegna þeirra. Um viðhaldskostnað er það algild regla, að húseigendur kosta viðhaldið. Ég tel mikið vafamál, að þetta sé heppilegt. Við vitum, að hirðing og umgengni er ákaflega mismunandi góð, og teldi ég rétt, að það væri leigjandinn, sem ætti að kosta viðhaldið og greiða þeim mun lægri húsaleigu, en það þarf ekki að gera ráð fyrir breytingu á þeirri venju, sem gilt hefir í þessu efni. Það getur orðið dálítið erfitt að gera sér grein fyrir því, hvað á að leyfa mikla hækkun á húsaleigunni vegna aukins viðhaldskostnaðar. Allshn. hefir lagt til, að inn í þessa gr. yrði skotið orðunum „og þess háttar“. Ég vil taka undir þau orð hæstv. félmrh., að varhugavert sé að bæta þessu inn í, þar sem frsm. hefir ekki bent á neitt sérstakt, sem hafi vakað fyrir n. í þessu sambandi. Ég tel varhugavert að opna þarna leið til að hækka leiguna. Það er ekki gott að segja, hvaða afleiðingar það kynni að hafa. Ég held líka, að upptalningin í 1. gr. sé svo tæmandi, að húseigendur tapi ekki á því, þótt hún verði látin standa óbreytt. Eins og frsm. tók fram, hefir orðið verðhækkun á byggingarefni, en ég tel, að það þurfi að fyrirbyggja, að hækkuð verði leiga á íbúðum í eldri húsum með tilliti til verðhækkunar á byggingarefni, sem leiðir til þess, að þau hús, sem kynnu að verða byggð nú, yrðu miklu dýrari en eldri hús. Þetta tel ég, að þurfi að koma í veg fyrir. Ennfremur vil ég leggja á móti því, að b-liður brtt. á þskj. 338 verði samþ., þar sem ég tel hans ekki þörf, og varhugavert getur verið að setja þetta inn í gr., eins og hæstv. ráðh. hefir bent á.

* Frsm. (Garðar Þorsteinsson): Það eru aðeins nokkur orð út af því, sem hv. þm. V.-Húnv. sagði. Hv. þm. veit sjálfur, að það, sem talið er upp í 1. gr., er ekki tæmandi. Það getur ýmislegt komið þarna til greina. Skattstjórinn skilgreinir til dæmis öðruvísi viðhald á húsi og eignaaukningu. Það getur komið fyrir ýmislegt, sem ekki er hægt að telja upp í lagagrein tæmandi, og orðin „þess háttar“ vísa til þess, að það, sem þarna er tekið til, á að vera eitthvað af svipuðu tagi og það, sem á undan er talið. Það er til dæmis útilokað, að sú almenna verðhækkun geti komið þarna til greina. Svo er það annað, að þetta er að engu leyti hættulegt, vegna þess að það fer eftir mati húsaleigunefndar, hvort leigan eigi að hækka.



Snemma á þessu þingi bar ég, ásamt hv. 2. þm. Skagf., fram frv. til l. um innheimtu tekju- og eignarskatts af vaxtafé. Fjhn. fékk frv. til athugunar. Fyrir nokkru hefir minni hl. þeirrar n. skilað áliti. Hinsvegar hefir enn ekki komið álit frá meiri hl. n., og þar sem áliðið er þings, þá vildi ég óska þess, að hæstv. forseti vildi taka málið á dagskrá, svo upplýst verði um vilja hv. dm. í þessu máli og það geti fengið afgreiðslu.

Forseti (JörB): Ég mun verða við tilmælum hv. þm. V.- Húnv. um að kynna mér, hvað líði nál. meiri hl. fjhn., og skal gera það fljótlega.



Með l. nr. 51 1940 ákvað Alþ. að hækka kaupgjald allra verkamanna, sjómanna og verksmiðjufólks, í vissu hlutfalli við aukningu dýrtíðarinnar, og nú liggur fyrir þinginu frv. til l. um verðlagsuppbót til embættismanna og starfsmanna þess opinbera, og er útlit fyrir., að það frv. nái fram að ganga. Með þessu hefir Alþ. viðurkennt, að þessum stéttum beri að fá launauppbót í hlutfalli við vaxandi dýrtið. En ennþá hefir Alþ. ekkert látið til sín taka launakjör þeirra fjölmennu stétta, sem vinna við verzlanir og í skrifstofum. Launakjör þessara stétta hafa verið í höndum Verzlunarmannafélags Reykjavíkur, og því félagi hefir alltaf tekizt að ná samkomulagi um kaupgjaldið. Félaginu tókst um síðustu áramót að ná samkomulagi við fjölda atvinnurekenda um hækkað kaupgjald í réttu hlutfalli við það, sem Alþ. hafði ákveðið með l. nr. 51 1940, en einstöku atvinnurekendum er gefið undir fótinn með að vera utan þessara samtaka og komast þannig hjá því að gjalda réttmætar kjarabætur. verzlunarmannafélag Reykjavíkur nær ekki til allra starfsmanna í þessum stéttum og eingöngu til þeirra, sem vinna í Reykjavík. Ég fæ ekki séð nokkra sanngirni í því, að þetta starfsfólk sæti öðrum kjörum en aðrar launastéttir. Þetta frv. er sniðið eftir frv. um verðlagsuppbót til starfsmanna ríkisins, og vil ég með það fyrir augum mælast til þess, að þessu frv. verði vísað til fjhn., sem hefir einnig það mál til athugunar. Ég geri ráð fyrir, að það ætti að vera auðvelt fyrir hv. þm. að fylgja þessu máli fram, þar sem það hefir engin útgjöld í för með sér fyrir ríkissjóð.

*Pétur Ottesen: Ég vil benda hv. flm. þessa máls á það, að orsakirnar til þess, að Alþ. fór að blanda sér í kaupgjaldsmál verkamanna og faglærðra manna, voru þær, að einmitt í þessum starfsgreinum höfðu þráfaldlega komið fyrir deilur, sem ekki urðu útkljáðar nema að undangegnum vinnustöðvunum, sem allir eru sammála um, að séu til skaða. Þegar gengisbreytingin var gerð á síðasta þingi, var nokkur hætta talin á því, að þessar deilur kynnu að skjóta aftur upp höfðinu, og þess vegna var sett löggjöf um það að ákveða visst kaupgjald fyrir daglaunamenn og iðnaðarmenn, einmitt í því skyni að fyrirbyggja það, að verkföll brytust út á sama tíma sem Alþ. var í nauðvörn að gera ráðstafanir til að koma nýju lífi í atvinnuvegina. Á þeim tíma, sem þetta var gert, þótti ekki ástæða til að láta þetta taka yfir víðara svið en gert var í þeirri löggjöf. Það er rétt, sem flm. tók fram, að nú er verið að gera ráðstafanir, sem ganga í líka átt, að því er snertir starfsmenn ríkisins. Það mál er þó ekki endanlega afgr. og ég geri ráð fyrir, að það eigi eftir að taka breyt. frá því, sem það var afgr. frá Ed. Það er þess vegna ekki hægt að segja, hver niðurstaða verður um það mál, þó líkur séu til, að það verði afgr. frá þinginu í einhverri mynd. Ég vildi spyrja, hvort nokkur ástæða muni vera hér fyrir hendi til að grípa inn á þessu sviði, sem þetta frv. tekur til. Ég álít, að það sé engin ástæða fyrir ríkisvaldið að vera með neina íhlutun um þessi mál, nema nauðsyn krefji og stefnt sé að því að spyrna á móti bersýnilegum voða. Í frv. segir, að engar óskir hafi komið um þessa lagasetningu nema frá einu félagi, Verzlunarmannafélagi Reykjavíkur. Það er hinsvegar vitanlegt, að l. er ætlað að ná til alls fólks, sem vinnur við verzlanir og skrifstofur, hvar sem er á landinu. Ég vildi nú vekja afhygli á því, hvort ástæða muni vera til, þar sem engar óskir liggja fyrir um þetta nema frá einu félagi, að fara að rjúka til og setja löggjöf um þessi efni. Ég vildi aðeins taka þetta fram nú við 1. umr. og vænti þess, að n. athugi málið frá þessu sjónarmiði. Mér skilst, að hér í Reykjavík hafi að mestu náðst samkomulag milli hlutaðeigandi manna um þetta atriði. Utan af landi hefir ekki heyrzt, að nokkurt ósamkomulag væri um þetta. Það virðist því fullkomlega ástæða til að athuga þessa hlið málsins; og það er eingöngu með það fyrir augum. að ég hefi sagt þessi fáu orð.

Flm. (Thor Thors) Hv. þm. Borgf. sagði, að frv. um verðlagsuppbót til starfsmanna ríkisins mundi taka breyt. Þetta má vel vera, en mér skilst það vera ágreiningslitið hér á þingi, að einhver launauppbót eigi að koma til þessara starfsmanna, og ég sætti mig fyllilega við það, að þetta frv. sæti sömu meðferð og frv. um verðlagsuppbót til starfsmanna ríkisins. Hv. þm. Borgf. sagði, að afskipti ríkisvaldsins af launamálum stöfuðu af ótta við kaupdeilur. En það er ekki neinar kaupdeilur að óttast hjá starfsmönnum ríkisins. Þeim er bannað að gera verkföll. Frv. um uppbót til þeirra byggist á viðurkenningu á því, að dýrtíðin hafi aukizt svo mikið, að það verði að bæta mönnum upp kaupið. Sama sjónarmið nær vitanlega til þeirra starfsmanna, sem þetta frv., sem við erum nú að ræða um, nær til. verði hinsvegar þessum kröfum ekki sinnt, getur vel komið að því, sem virðist vera skilyrði fyrir stuðningi við þessi mál frá hendi hv. þm. Borgf., að þetta fólk leiti þá til þess ráðs að knýja fram sínar kröfur með verkföllum. Ég tel eðlilegt, að frv. nái til landsins í heild, þar sem hér er um hlutfallslega uppbót að ræða. Það má vera, að það hafi ekki komið fram opinberlega kröfur frá þessu fólki, en það stafar af því, að þessi stétt hagar sínum kaupgjaldsmálum öðruvísi en aðrar stéttir og hún hefir ekki lagt það í vana sinn að halda þeim mjög á lofti, og allra sízt við Alþ. Ég vænti þess því fyllilega, að hv. þm. sjái, að hér er aðeins um sanngirnismál að ræða, um að samræma kjör þessa starfsfólks þeim kjörum, sem Alþ. er að ákveða öðrum stéttum.