Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. (Sigurður Hjörleifsson Kvaran) Það er í beinu áframhaldi af síðustu umræðum um þetta mál hjer, að brtt. á þskj. 366 er fram komin. Hún sýnir sig sjálf, og vænti jeg, að allir háttv. deildarmenn geti fallist á hana.

Guðmundur Ólafsson Jeg stend aðeins upp til þess að lýsa yfir því, að eftir að þessi brtt.allshn. er fram komin, tek jeg mína brtt. á þskj. 357 aftur.

Frsm. (Sigurður Hjörleifsson Kvaran) Frv. það, sem hjer lá fyrir deildinni um að sameina ritsímastjóra- og póstmeistarastörfin á Akureyri, var ekki fært að framkvæma. Hjer á landi er aðeins einn ritsímastjóri, og hann er í Reykjavík, svo að ekki var þægilegt að gera hann að póstmeistara á Akureyri. Flutningsmenn hafa sem sje ekki athugað það, að maðurinn, sem við er átt í frv., heitir stöðvarstjóri, en ekki ritsímastjóri. Eins og nál. ber með sjer, þá hefir allsherjarnefnd rætt þetta mál við aðalpóstmeistara og sömuleiðis borið það undir ritsímastjóra. Og í samræmi við álit þeirra hefir nefndin borið þetta frv. fram. Aðalpóstmeistari hefir ekki viljað ganga inn á þessa samsteypu, nema hann fengi póstafgreiðslumann á Akureyri. Landssímastjóri hefir líka farið fram á að fá aukningu á sínu starfssviði, eins og sjá má á þskj. 371. Þar er farið fram á, að fenginn sje símafulltrúi, með sömu launum, sem ákveðin eru varðstjóra við ritsímann. Hjer dragast því 400 kr. frá þeirri upphæð, sem gert var ráð fyrir, að frv. sparaði. En það er samt sparnaður, og því rjett að láta þetta ganga fram. En auk þess, að rjett er að gera þetta á Akureyri, þá þótti allshn. líka rjett, að það næði til Ísafjarðar, og hefir því komið fram með frv. til heimildarlaga. Nefndin hefir tekið það fram, að henni þykir ástæða til að ætla, að sameina mætti þessar stöður víðar á landinu. En um það þyrfti þá að vera samkomulag milli aðalpóstmeistara og landssímastjóra. Finst nefndinni því ástæða til að reyna þetta. En ef þetta kæmi víða til framkvæmda, þá væri nauðsynlegt, að landið ætti hús á stöðunum fyrir þessar stofnanir. Að því myndi verða sparnaður, er til lengdar lætur, því flutningur á tækjum landssímans á milli húsa er bæði dýr og erfiður, þegar nýr maður tekur við. Jeg álít því æskilegt, að póst- og símastöður þessar sjeu sameinaðar, er annað sætið losnar, og vil leyfa mjer að beina þeirri fyrirspurn til hæstv. atvrh. (KIJ), hvort hann muni ekki nota slík heimildarlög nú, þegar póstmeistarastarfið á Akureyri losnar.

Atvinnumálaráðherra (KIJ): Jeg heyrði ekki fyrri hluta ræðu háttv.frsm. (SHK), en jeg skil ekki annað en að stjórnin noti fúslega slík heimildarlög. Og þar sem báðar þessar stofnanir eru nú fluttar í sama húsið, þá ætti það að vera innan handar að sameina þessar stöður. Eins og jeg gat um um daginn, þá hefir gefist vel að hafa þessar stöður sameinaðar, nema í einu tilfelli, og þar stóð alveg sjerstaklega á. Ætti því að mega sameina þarna og sennilega miklu víðar.

Jónas Jónsson Jeg er ekki alveg viss um, að breyting hv.allshn. sje til bóta, því vel gæti hugsast, að sú stjórn færi með völd, sem ekki vildi sameina þessar stöður. Að titillinn var ekki nógu nákvæmur, má saka fullveldismennina um. Þeir hefðu eins átt að geta búið til fleiri ritsímastjóraembætti eins og póstmeistaraembætti. En í sambandi við þetta mál vil jeg minna hv.allshn. á orðalagið á þskj. 342. Eftir því má helst skilja frv. svo, að sameina skuli undir einn mann tvær stöður, aðra á Akureyri, en hina á Ísafirði.

Frsm. (Sigurður Hjörleifsson Kvaran) Jeg sje ekki, að hægt sje að láta slíka sameiningu fara fram, nema landssímastjóri og aðalpóstmeistari sjeu því samþykkir. Eftir yfirlýsingu hæstv. atvrh. (KIJ) sje jeg ekki annað en fyrri flm. megi vera vel ánægðir með þetta frv. Jeg álít því, að það, sem hv. 5. landsk.þm. (JJ) sagði, hafi bara verið til þess gert að finna að einhverju, án þess að hafa nokkra ástæðu til þess. Þá skildi jeg ekki, hvað hann átti við með þeim orðum sínum, að frv. allshn. færi fram á að sameina þetta alt í eitt embætti. Orðalagið á frv. er mállega sjeð alveg rjett og orðað eins og í fyrra frv.

Frsm. (Jón Magnússon) Jeg get að mestu látið mjer nægja, að vísa til nál. Eins og sjá má af því, hefir nefndin ekki talið fært að fá fullnægjandi þjónustu í þetta gamla prestakall frá nágrannaprestunum. Jeg verð að segja það, að það er gersamlega óhugsandi, að Lágafellssókn sje þjónað af dómkirkjuprestunum í Reykjavík. Jeg hefi átt tal um þetta við prestana, og þeir eru óhlífnir við sjálfa sig, en þeir telja óhugsandi að þessi vegur verði farinn. Auk þess hefi jeg talað um þetta við einn sæmdarprest, sjera Ólaf Ólafsson, og hann ljet í ljósi það álit sitt, að slíkt væri öldungis óhugsandi. Og hann kann glögg skil á þessu, því að, hann hefir unnið mikið verk á þessu sviði. Þetta hljóta allir að kannast við, að rjett muni vera. En hins vegar mætti kannske orða það, að Lágafellssókn væri þjónað frá Görðum. Um slíkt mætti tala. En víst er um það, að einn prestur getur ekki þjónað prestakalli, sem nær frá Vogastapa að Esju, nema því aðeins, að Kálfatjörn væri undanskilin. Það vita allir, hversu örðugt það er í svona stóru prestakalli, sem telur um 3000 manns, og auk þess er svæði þetta allilt yfirferðar. Jeg sje nú, að þáltill. er komin fram um það, að veita litla fjárupphæð til þess að þjóna þessu prestakalli. Það var nú alveg óþarft; það hefði verið betra að leggja til að veita fje í fjárlögunum í þessu skyni. En ekki þarf þessa heldur. Nefndin hefir ekki sjeð sjer annan veg færan í þessu máli en að leggja til, að þessi sókn verði gerð að sjerstöku prestakalli, þótt henni sje það nauðugt og allir nefndarmenn sjeu annars á móti fjölgun nýrra embætta. En hún sá ekki, að á annan veg væri hægt að útvega þjónustu í þetta prestakall.

Björn Kristjánsson Jeg stend aðeins upp til að þakka háttv.allshn., hversu vel og samviskusamlega hún hefir tekið í þetta mál.

Jónas Jónsson í máli þessu eru tvær stefnur hjer í deildinni. Annars vegar er flm. og allshn., sem vilja stofna hjer nýtt embætti, en hins vegar stjórnin, sem veigrar sjer við að ganga svona langt, en vill setja í embættið um stundarsakir. Hvorug leiðin er góð. Jeg get ekki fallist á, að það sje rjett að fjölga prestsembættum nú, og furðar mig á því, að menn, sem taldir eru varfærnir, skuli ekki einnig vera varfærnir á þessu sviði, Hjer er ekki aðeins um kostnaðinn að ræða, heldur og ilt fordæmi. Það er óþarfi að eyða fullum prestslaunum í starf, sem hægt er að framkvæma fyrir minna fje. Jeg ljet í dag útbýta þáltill., sem gengur í þá átt að spara þetta fje með því að fara aðra leið en upprunalega var ákveðin. Það er auðvelt að fá góða, gamla presta, sem sestir eru hjer að, til þess að taka að sjer starf þetta. Þeir hafa lítið að gera, sitja löngum á Landsbókasafninu við lestur frómra bóka. En þeir eru sjer oft úti um aukaatvinnu. Jeg hygg, að jeg fari ekki rangt með það, að fyrir nokkrum árum hafði einn af mestu kennimönnum þessa lands 1000 krónur á ári fyrir það að messa fyrir troðfullu húsi í Reykjavík annanhvern sunnudag. þetta sýnir, að hægt er að komast að skynsamlegum samningum, ef það aðeins er reynt. Nú eru greiddar 700 kr. á ári fyrir guðsþjónustur á Kleppi. Auðvelt væri að sameina það hinu nýja starfi. Með þessu móti er hægt að hjálpa brauði þessu án þess það þurfi að kosta ríkissjóð nema um 300 kr. á ári í viðbót við þóknunina til guðsþjónustu við spítalann, og hygg jeg, að það sje besta lausnin á þessu máli.

Frsm. (Jón Magnússon) Háttv. 5. landsk.þm. (JJ) furðaði sig á því, að þeir menn, sem teldust varfærnir, skyldu vilja stofna hjer nýtt embætti. Á því geta nú verið tvær hliðar. Þetta prestakall hefir nú verið sjerstakt í 8 eða 9 hundruð ár, eða frá því að kristni var lögtekin hjer, svo það er því síst furða, þótt þeir menn, sem fastheldnir þykja við forna siði, vilji halda í þetta embætti. Auk þess var það nærri því tilviljun, að það var tekið upp 1907 að leggja niður prestakallið og sameina meginhlutann Reykjavíkurprestakalli. Það var gert þegar nýjum presti var bætt við í Reykjavík, og þá datt engum í hug, að bærinn mundi vaxa svo ört sem hann hefir gert og að söfnuðurinn mundi verða orðinn helmingi stærri nú en þá. Jeg skal svo ekki fjölyrða frekar um þetta; nefndinni er þetta ekkert kappsmál, en hún hefir farið eftir því, sem hún taldi rjettast. Ferðakostnaðurinn yrði meiri en 1000 krónur til Lágafells og Viðeyjar. Um Klepp er varla að ræða í þessu sambandi. Jeg veit að vísu, að geðveikralæknirinn hefir verið þeirrar skoðunar, að eigi þurfi að halda uppi messum á Kleppi. En með því að taka hann með, nær því síður nokkurri átt að þessi upphæð dugi. Ekkert er heldur sameiginlegt með þjónustunni á Kleppi, eða þeim, er geta tekið á móti þjónustunni þar, og Mosfellssveitarmönnum, nema þá að þeir eigi að sækja kirkju að Kleppi. Jeg álít óhugsandi að leggja niður prestakallið, nema þá að hægt kynni að vera að taka prestinn úr Grindavík og setja hann að Kálfatjörn. Þetta kom til orða hjá nefndinni, og að Mosfellssveitin fengi þá þjónustu frá Görðum. En þessu eru hlutaðeigandi sveitir afar mótfallnar, vilja heldur fá þjónustu frá Reykjavík, en það er alveg ómögulegt eins og nú er komið. Eða, eins og annar presturinn hjer sagði við mig, „fysiskt ómögulegt“.

Jónas Jónsson Aðeins lítil athugasemd. Meining mín með till. var sú, að gefa þeim mönnum, er vilja spara á þessu, tækifæri til þess að athuga málið frá þessari hlið. Viðvíkjandi spaugi hv.frsm. (JM) skal jeg taka fram, að jeg álít það ekki meiri móðgun fyrir Mosfellssveitarmenn, þó þeim væri fenginn sami prestur og Kleppsbúum, heldur en að söfnuðir hjer í Reykjavík og í Hafnarfirði hafa notað sama prestinn og gegnt hefir á Kleppi. Það er ekki meiri smitunarhætta heldur en að menn geti orðið líkþráir vegna þess, að Haraldur prófessor Níelsson hefir prjedikað í Laugarnesi samhliða því, sem hann hefir haft kenslu í háskólanum og söfnuð hjer í bænum. Þetta er ekkert spaug. Annaðhvort er, að menn vilja spara eða spara ekki. Háttv. allshn. hefir auðsjáanlega enga löngun til að fylgja kjörorði því, sem hæstv.forsrh. gaf í sinni fyrstu ræðu í fyrra. Ef þessi upphæð, 1000 kr., er ekki nema fyrir ferðakostnaði, þá eru dýrar ferðir þeirra Mosfellssveitarmanna, sem eru hjer daglega á ferð. Þeir ættu þá að hafa fleiri þúsund króna tekjur á ári. Presturinn yrði heldur ekki upp frá á hverjum sunnudegi. Í mörgum kirkjum er ekki messað oftar en 2.–4. hvern sunnudag, og fólk sættir sig við þetta. Það ætti Mosfellssveitarmönnum líka að nægja. En það eru sjálfsagt til þeir menn, er álíta, að svo lítið sje til af embættum hjer á landi, að ekki væri úr vegi, þótt einu laufi væri bætt á þann meið.

Frsm. (Jón Magnússon) Jeg skal ekki fara út í það mál, hvort þetta er sparnaður eða ekki. En það er rangt, ef hv. 5. landsk.þm. (JJ) heldur því fram, að þessir menn eigi ekki rjett til sömu þjónustu og aðrir landsmenn, eða að fá messur svo að svari til prestsþjónustu 3. hvern sunnudag á hverri kirkju.

Eða 7. hvern

. Þó það sje kanske til, þá má það ekki vera sjaldnar en 3. hvern sunnudag. Og þar sem einn prestur hefir 3 kirkjur, þá hafa sóknarmenn heimtingu á prestsþjónustunni þannig. 300 kr. er auðvitað engin borgun fyrir þjónustuna. Hvað ferðir Mosfellssveitarmanna til Reykjavíkur snertir, þá fara þeir með mjólk og annað hingað, enda reikna þeir víst borgun fyrir ferðir sínar; að minsta kosti legst mikill kostnaður á þetta hjá Mjólkurfjelaginu. Var óþarfi að koma því inn í þetta mál. Hvað það snertir að setja prest í þetta embætti, þá álít jeg það tæplega færa leið, án þess að bera málið undir sóknarmenn.

Frsm. (Jón Magnússon) Jeg ætla mjer eigi að fjölyrða um þetta mál, en læt mjer nægja að vísa til greinargerðar nefndarinnar.

Jónas Jónsson Jeg vildi gjarnan fá skýringu á greinargerð allshn. Mjer virðist það sem sje ekki ljóst, hvers vegna hv. nefnd vill vísa máli þessu til hæstv. landsstjórnar, þar sem frv. fer fram á sparnað, og beinan sparnað að því er snertir laun eins embættismanns. Jeg vildi enn fremur beina þeirri spurningu til hæstv.forsrh. (SE), hvort hann mundi telja sig bundinn við hina eldri þáltill., um að skipa ekki í þau embætti, er losna kunna í hæstarjetti meðan önnur skipun kemur eigi á í málinu frá þingsins hálfu, eða hvort hann mundi líta á þessa þáltill. eins og þáltill. þá um svipað efni, er var til umr. í hv.Nd. í gær. Ef embættin verða veitt, þá álít jeg eigi hægt að koma fram þeim sparnaði, sem annars mætti koma fram. Hefði getað komið til mála að koma fram með brtt. við upprunalega frv. um að lögbjóða skriflegan málaflutning, en jeg sá eigi ástæðu til að koma með slíka brtt. nú, þegar háttv. nefnd vill vísa málinu til landsstjórnar.

Forsætisráðherra (SE): Jeg tók það fram við 1. umr. þessa máls, að jeg sæi mjer eigi fært að koma fram með breytingar á hæstarjettarlögunum, er færi í þá átt, er þál. í fyrra ætlaðist til, og færði jeg rök fyrir þeirri afstöðu minni. Meðan dómstigin eru aðeins tvö, treysti jeg mjer eigi til að fækka dómendunum í hæstarjetti. Skildist mjer það á tilvitnunum í orð prófessors Lárusar H. Bjarnasonar, að hann líti svo á, að eigi beri að fækka dómendum í hæstarjetti, nema miðstig komi aftur. Er það alveg rjett, að jeg tel, að vel mætti fækka dómendum ef dómstigin yrðu 3. En jeg veit þó fyrir víst, að þá væri sparnaðurinn búinn. Að því er snertir fyrirspurn hv. 5. landsk.þm. (JJ), þá skal jeg taka það fram, að svo framarlega sem á næsta ári losnar embætti í hæstarjetti, þá mun jeg sjá svo um, að því verði haldið lausu til næsta þings. Jeg vil taka það fram, að jeg er eigi á móti dagskrá þeirri, er fram er komin. Jeg er ekki á móti því, að rannsakað sje, hvort heppilegt er að bæta við miðstigi. Skal jeg játa, að jeg álít, að ef miðstigi verður bætt við, þá verði tryggingin jafngóð, þó að hæstarjettardómendum verði fækkað.

Frsm. (Jón Magnússon) Jeg sje enn eigi ástæðu til að segja mikið. Jeg fæ eigi sjeð annað en að nál. hafi verið nægilega ljóst. Nefndinni datt eigi í hug að minka hæstarjett, eins og háttv. 5. landsk.þm. (JJ) komst að orði. Nei, minka vil jeg á engan hátt hæstarjett. Hitt er annað mál, að til mála getur komið að fækka dómendum með einhverjum tryggingum. Að öðru leyti tel jeg eigi svo langt á milli okkar hv. 5. landsk.þm. (JJ) í máli þessu. Tók jeg eftir því, að hv.þm. gat þess við 1. umr., að komið gæti til mála að miðstig þyrfti ekki að kosta svo ýkja mikið. Jeg get jafnvel hugsað mjer að spara mætti á öllu saman. Ef dómendum hæstarjettar yrði fækkað niður í 3, þá er eigi vist að þyrfti að vera nema sem svarar 11/2 manni í miðstiginu. En jeg vil eigi fækka hæstarjettardómendunum eða fara að breyta hæstarjetti fyr en þingið hefir komið sjer niður á því, hvort setja eigi miðdóm eða ekki. Skal jeg viðurkenna, að jeg vil heldur draga breytinguna meðan jeg er eigi sannfærður að breytingin sje til bóta, sjerstaklega ef það hefir engan kostnað í för með sjer að draga það. Finst mjer sjálfsagt að hæstv. stjórn taki þá ósk til greina að veita ekki embættið, ef það losnar. Jeg skal viðurkenna það, að jeg er að því leyti afturhaldssamur, að jeg vil eigi breyta neinu nema jeg sje sannfærður um að breytingin sje til bóta. Hefði verið til lítils að vera að skifta þessu þingi, ef eigi hefði verið ætlast til, að þessi hv. deild spornaði á móti fljóthugsuðum breytingum.

Jónas Jónsson Jeg er hæstv.forsrh. (SE) þakklátur fyrir yfirlýsingu hans. Tryggir hún að minsta kosti part af tilgangi mínum með frv. Er með því í bili gert nokkuð til að vinna í þá átt að minka kostnaðinn við þennan æðsta dómstól vorn. En það eru fleiri hliðar viðvíkjandi hæstarjetti, sem ekki er minni þörf á að spara en mannahald, en það er málafærslan. Hefi jeg fengið upplýsingar um það atriði frá manni, sem hefir starfað við hæstarjett, og ganga þær upplýsingar töluvert lengra en þær, sem jeg hefi áður fengið. Hefir þessi hæstarjettardómari haldið því fram, að allur málarekstur sje nú miklu dýrari en hann þyrfti að vera vegna munnlega flutningsins. Er það mjög óheppilegt að gera með því efnalitlum mönnum erfitt fyrir um sókn og vörn mála sinna. Maður sá, er jeg bygði á í fyrstu, hjelt því fram, að ef skriflegur málaflutningur yrði leyfður þar sem annar aðili óskaði þess, þá mundi það verða til þess að málaflutningurinn yrði altaf skriflegur. Hæstarjettardómarinn sagði aftur, að ef málaflutningurinn væri eigi altaf skriflegur, þá þyrfti ritara eftir sem áður. Það minsta, sem hv. nefnd gat gert, var að breyta frv. eftir því, sem reynslan hefir leitt í ljós að er betra. Er það alls eigi lítilsvert fyrir þjóðina, hversu dýr þessi æðsti dómstóll er landssjóði, og þeim einstaklingum, sem njóta eiga verndar hans, miðað við afl hennar. Er með þessum dýrleika töluverður hluti landsmanna útilokaður frá því að geta leitað rjettar síns. Er jeg eigi eins ánægður með þetta ástand og hv. 4. landsk.þm. (JM). Tel jeg sjálfsagt að breyta þeim göllum á þjóðfjelagsskipuninni, sem eru þjóðinni til óhags. Þó álít jeg betra að vísa málinu til hæstv. stjórnar en að fella það. Er þá að minsta kosti meira útlit fyrir, að rannsókn á málinu verði haldið áfram. Helst hefði jeg þó kosið að málinu hefði verið vísað til 3. umr. og þá komið fram brtt. um að málaflutningurinn skyldi vera skriflegur. Mun jeg greiða atkvæði á móti dagskránni, þó að hún í sjálfu sjer sje eigi frágangssök, en þar sem hæstv.forsrh. (SE) er mótfallinn breytingunni á hæstarjetti, þá er mjer vitanlega ekkert um það, að vísa málinu til hans. Það er satt, sem hv. 4. landsk.þm. (JM) tók fram, að jeg sagði við 1. umr., að vel gæti komið til mála að hafa miðstig, ef það yrði eigi of dýrt, t. d. ef kennarar lagadeildarinnar störfuðu þar án mikillar aukaþóknunar. Held jeg að það skifti þjóðina, sem er aðeins tæp 100 þúsund manns, mjög miklu, hve dýr hæstirjettur er. Í Bandaríkjunum, sem hafa eins margar miljónir manna sem við þúsund, voru síðasta ár fyrir stríðið aðeins 9 hæstarjettardómendur. Annaðhvort virðist vera meiri friður manna á meðal þar í landi en hjer, eða þá að þrem dómendum hjer ætti að vinnast tími til að greiða úr málum okkar, sem eru tiltölulega fá, miðað við þessa 9 dómendur stærstu þjóðar heimsins. Jeg skal játa það, að það er meiningarlaust að vera að spara á hæstarjetti einum, en einhversstaðar verður að byrja og þetta er ein yngsta þjóðarstofnun vor, en ber þjóðina sýnilega ofurliði.

Frsm. (Jón Magnússon) Jeg verð að játa það, að jeg er ekki svo vel að mjer, að jeg geti borið um, hvort hæstirjettur okkar sje dýrasti hæstirjettur í heimi. En jeg efast um það. Hann er ekki tiltölulega dýr, þegar þess er gætt, að hann kemur í staðinn fyrir 2 dómstig. Það er mjög villandi hjá háttv. 5. landsk.þm. (JJ) að gera samanburð á dómurum í hæstarjetti í löndunum eftir því, hvort þau eru stór eða smá. Það þarf ekki því fleiri dómendur sem landið er stærra. Það er bæði satt og ekki satt, að í smærri löndum komi fyrir auðveldari spursmál. Flókin viðfangsefni koma fyrir hjer sem annarsstaðar. Ef maður blaðar í dómasöfnum hinna stærri landa og ber það saman við dómasafnið hjer, þá sjest, að hjer koma fyrir margar sömu spurningar sem þar, sjerstaklega á atvinnu- og verslunarsviðinu. Það er ekki von að háttv.flm. viti þetta. Þeir, sem hafa fengist nokkuð við slík efni, eru honum náttúrlega kunnugri um það. Það er satt, að munnlegi málaflutningurinn er dýr, en hann er ekki tiltölulega dýrari hjer en annarsstaðar. Jeg er ekki alveg frá því, að taka megi upp skriflegan málaflutning, en upp á slíku má ekki fitja fyr en gagngerð breyting er gerð á allri dómaskipuninni. Maður getur ekki altaf verið að hringla með smábreytingar á æðsta dómstóli landsins. Það var ekki eðlilegt, að nefndin gerði breytingu á þessu frv. Því að hún vildi ekki að það næði fram að ganga á þessu þingi. Hvernig frv. yrði breytt, fer eftir því, hvort fallist væri á að hafa miðstig eða ekki. En ef miðstig verður haft, þarf að breyta lögunum mikið. Það er ekki ástæða til þess að fjölyrða meir um þetta. Jeg vona að allir deildarmenn hafi gert sjer ljósa grein fyrir máli þessu, og vænti þess, að þeir samþykki dagskrána.

Frsm. (Jón Magnússon) Jeg hefi ekki ástæðu til að segja annað um þetta mál en það, að ef bæjarstjórn Reykjavíkur hefir ekki notað sjer heimildina fyrir 1. júlí, þá er rjett að hún tapi henni. Fari svo, þá má altaf taka málið upp á næsta þingi.

Jónas Jónsson Jeg lít svo á, að þetta mál eigi fram að ganga, svo þetta litla, sem húsaleigulögin bæta ástandið, sje líka felt í burtu. En þetta á fram að ganga í samræmi við danska málsháttinn: „jo galere, jo bedre.“