Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta frv. um breytingu á lögunum um varnir gegn útbreiðslu næmra sauðfjársjúkdóma og útrýmingu þeirra hefur nú verið til meðferðar í hv. Ed. og er aftur komið þaðan fyrir nokkru. Í hv. Ed. hefur verið gerð sú meginbreyting á málinu, að það frv., sem afgreitt var frá Nd., með þeim breytingum, sem í því felast, hefur verið fellt inn í aðallöggjöfina frá 1947 og sömuleiðis yngri lög um þetta efni. Jafnframt því, sem hv. Ed. gekk þannig frá málinu, hafa verið samþykktar þar nokkrar breytingar á lögunum í heild. Landbn. þessarar hv. deildar taldi rétt, þegar málið var komið í þennan búning, að athuga það nánar og hefur nú gert það. Henni virðist, að þær breytingar, sem gerðar hafa verið í hv. Ed. og munu vera gerðar í samráði við sauðfjársjúkdómanefnd, séu yfirleitt til bóta. Þetta eru ekki stórfelldar efnisbreytingar, en miða yfirleitt í þá átt að tryggja varnirnar, eftir því sem verða má, auka öryggi gegn útbreiðslu sauðfjárpestanna. Nefndin telur því rétt, að frv. verði samþ. eins og það nú liggur fyrir frá hv. Ed., og telur til bóta, að það hefur verið fært í þennan búning. Hún leggur þó til, að gerð verði á því ein breyting samkv. sérstakri brtt., sem borin er fram á þskj. 347 við 1. mgr. 13. gr. frv. Sú brtt. er um atriði, sem hefur verið í lögum, en mun hafa fallið niður af vangá við endurprentun í Ed. Nú liggja ekki fyrir aðrar brtt. við frv., sem útbýtt hefur verið. Ég skal geta þess að vísu, til þess að ég þurfi ekki að taka aftur til máls, að fleiri brtt. komu til orða í n., en n. eða meiri hl. hennar sá sér hins vegar ekki fært að mæla með frekari breyt. á frumvarpinu.



Herra forseti. Eins og hv. þm. N-Þ. gat um, fylgir n. þessu frv. eins og það kom frá hv. Ed. Ég hef við þær umr., sem hér hafa farið fram um þetta mál, og einnig innan landbn. reynt að fá fram nokkrar breytingar á þessu frv., sem hefur legið hér fyrir hv. Alþingi, en án árangurs. Það hafa verið felldar tvær till. fyrir mér hér í þessari hv. d., og einnig hafa undirtektir undir breyt. í Ed. ekki verið betri, svo að ég sé ekki ástæðu til að koma nú með brtt., þar sem undirtektir hafa ekki verið betri en raun hefur borið vitni um. En hitt er mér vel ljóst, að eftir að fjárskipti hafa farið fram, munu ýmsir verða á annarri skoðun en þeir hafa sýnt hér við þessar umr., því að ég er ekki í neinum vafa um það, að þau fjárskipti, sem núna eru hafin í annað sinn, marka örlagarík spor í landbúnaðarsögu þessarar þjóðar, og margur, sem hingað til hefur stundað landbúnað, mun eflaust hugsa sig um, hvort hann á ekki að hverfa til ábyrgðarminni starfa, sem eru minna háð sól og regni en bændastaðan er í dag. Ég gat þess við 2. umr. þessa máls, að flótti úr sveitum gæti aldrei talizt æskilegur í neinu þjóðfélagi, því að það hefur sýnt sig, að eftir því sem landbúnaður hefur staðið traustari fótum í einn menningarlandi, eftir því hefur gæfa og gengi þjóðarinnar farið að öðru leyti. Ég vona, þegar áhrif fjárskiptanna koma betur í ljós á næstu árum, að þeir, sem þá fara með löggjafarvald þjóðarinnar, sýni skilning og festu til að leiða til betri vegar þau atriði frv., sem ekki hafa fengizt leiðrétt nú.



Herra forseti. Heilbr.- og félmn. hefur haft þetta mál til athugunar, frá því að 2. umr. fór fram, og ber fram nú við þessa umr. málsins nokkrar brtt. um viss atriði, sem hún hafði ekki tekið fulla afstöðu til við 2. umr. Eitt af þeim atriðum, sem nokkur ágreiningur hefur verið um, er það, hvernig haga skuli ákvæðum 22. gr. frv. um skerðingu á elli- og örorkulífeyri eftir því, hve aðrar tekjur aðila nema hárri fjárhæð. Við 2. umr. kom fram till. frá einum nm. í heilbr.- og félmn., hv. 3. landsk. þm. (HV), um að fella niður með öllu ákvæði um skerðingu lífeyris, hve háar sem aðrar tekjur aðila væru. Þessi brtt. var felld. Nú flytur heilbr: og félmn. á þskj. 366 brtt. við 22. gr. frv., þar sem rýmkað er nokkuð skerðingarmarkið frá því, sem ákveðið er í frumvarpsgreininni. Þessi brtt. hefur verið til athugunar í Tryggingastofnun ríkisins, og form. mþn. þeirrar, sem samdi frv., hefur einnig athugað þessa tili., og innan heilbr.- og félmn. hefur náðst fullt samkomulag um orðalag hennar. Vænti ég þess, að hv. þdm. geti fallizt á að afgreiða þetta atriði málsins í þeim búningi, sem n. leggur nú til. Önnur brtt. heilbr.- og félmn. á þskj. 366 er við 59. gr. frv. og miðar einungis að því að gera skýrara orðalag frvgr., en felur ekki í sér efnisbreytingu. Gert var ráð fyrir því, þegar frv. var samið, að lögin öðluðust gildi 1. jan. 1956. Þar sem ekki reyndist fært að afgreiða frv. fyrir s.l. áramót, leiðir af því, að þessu ákvæði frv. þarf að breyta. Heilbr.- og félmn. leggur til, að gildistaka laganna verði miðuð við 1. apríl þ. á., en jafnframt þarf að ákveða til bráðabirgða, að allmörg ákvæði laganna komi ekki til framkvæmda fyrr en um n.k. áramót, og fjallar um það 4. brtt., þar sem lagt er til, að við frv. bætist nokkur ákvæði til bráðabirgða. Enn fremur flytur heilbr.- og félmn. brtt. á þskj. 386. Þær brtt. eru fram bornar eftir ábendingu og að tilmælum skattstjórans í Rvík og fela í sér orðalagsbreytingar til samræmis við orðalag skattalaga og skattareglugerðar. Þykir það skýrara að orða þau atriði málsins, sem þessar brtt. fjalla um, á þann veg, sem lagt er til á þskj. 386. Þá hafa verið fluttar við þessa umr. brtt. frá einstökum þm., og hafa flm. þeirra þegar mælt fyrir þessum till. 1. brtt. á þskj. 346 felur í sér þá breytingu á 8. gr. frv., að sjúkrasamlög í kaupstöðum skuli hafa á hendi umboð fyrir Tryggingastofnun ríkisins, í stað þess að gert er ráð fyrir í frvgr., að sýslumenn og bæjarfógetar annist umboðsstörfin fyrir Tryggingastofnunina. Ef þessi till. yrði samþ., yrði gengið lengra í því en verið hefur í framkvæmd að fela sjúkrasamlögum umboðsstörf fyrir Tryggingastofnunina. Heilbr.- og félmn. lítur svo á, að það sé ekki rétt að samþ. þessa till., eins og hún er orðuð, og það sé of langt gengið að gera það að beinni skyldu, að sjúkrasamlög í öllum kaupstöðum landsins skuli hafa þessi umboðsstörf á hendi. 2. brtt. á þessu þskj. er um hækkun á elli- og örorkulífeyri. Við 2. umr. málsins flutti hv. 3. landsk. þm. till. um nokkra hækkun á þessum líðum frv. Till. hans voru felldar. Nú gerist sá óvenjulegi háttur í sambandi við flutning þessarar till., að nú er lagt til að hækka tölurnar frá því, sem fellt var við 2. umr. málsins. Ég tel, að þetta sé fremur óvenjulegt. T.d. í sambandi við afgreiðslu fjárlaga er það venjulegt, að þegar búið er að fella till. um ákveðna fjárhæð sem aðaltill., þá séu fluttar till. um nokkru lægri fjárhæð, sem koma þá til atkvæða sem varatill. En það er vitanlega á valdi hæstv. forseta að skera úr því, hvort till., sem hljóðar um hærri fjárhæð en þegar er búið að fella í þessari hv. deild, getur komið til atkvæða eða ekki. - En það er ýmislegt fleira, sem er athugavert við þessa till. Að flutningi hennar eins og annarra till. á þskj. 346 standa fimm hv. þm. úr þremur flokkum, en svo virðist, að allir þeir vösku liðsmenn, sem að þessum till. standa, hafi gerzt helzt til hraðvirkir við lagasmíðina, þegar þeir gengu frá þessum till Ég fæ ekki betur skilið en það sé lagt til, að allar bætur, þ.e.a.s. árlegur ellilífeyrir og örorkulífeyrir, verði jafnar til aðila, hvar sem þeir búa á landinu, að það verði greiddar jafnháar bætur í þessum bótaflokkum, hvort sem aðili býr á fyrsta eða öðru verðlagssvæði. Nú var það fellt hér við 2. umr. málsins að afnema verðlagssvæðaskiptinguna, svo að það stendur eftir í frv. Það virðist þá eiga að líta þannig út, ef þessi tili. yrði samþykkt, að iðgjöld öll og framlög til Tryggingastofnunarinnar ættu að vera lægri af öðru verðlagssvæði, en bæturnar í aðalbótaflokknum ættu að vera jafnháar þar eins og á fyrsta verðlagssvæði. Það má segja, að í þessu felist raunar hlunnindi fyrir þá, sem búa á öðru verðlagssvæði, en ekki eykur þetta samræmið, og ég held, að samræmið milli ýmissa ákvæða í lögunum mundi verða dálítið einkennilegt, ef þessi till. yrði samþykkt. Skal ég þessu til sönnunar aðeins benda á, að ef þessi till. yrði samþykkt við 13. gr. frv., væri þar með ákveðið, að bæturnar, þ.e.a.s. elli- og örorkulífeyrir, væru jafnháar til aðila, hvort sem hann býr í sveit eða kaupstað, en eftir ætti að standa í 10. gr. frv., þrátt fyrir þetta ákvæði, svo hljóðandi: „Bætur skulu vera fjórðungi lægri á öðru verðlagssvæði en á fyrsta verðlagssvæði.“ Það virðist ekki aukast samræmið í lagasetningunni við að láta þetta hvort tveggja hafa lagagildi. Enn fremur ætti að standa áfram: „Iðgjöld skulu vera hlutfallslega lægri á öðru verðlagssvæði en á fyrsta verðlagssvæði, miðað við bótaupphæðir hvors verðlagssvæðis.“ Ég bendi aðeins á þetta hv. þdm. til athugunar, áður en þessar till. koma til atkvæðagreiðslu. 3. brtt. á þskj. 346 fjallar um greiðslu barnalífeyris. Efni þeirrar till. hefur verið rætt hér í þessari hv. deild áður í sambandi við annað frv., sem fjallar um sama efnisatriði. Það hefur verið álit löggjafans alveg ótvírætt, að þó að Tryggingastofnun ríkisins hefði á hendi fyrirgreiðslu um greiðslu barnalífeyris, ætti hún ekki að taka að sér framfærslu, hún ætti alveg óvefengjanlegan endurkröfurétt á hendur öðrum aðilum á því fé, sem hún innti af hendi í þessu skyni. Í fyrsta lagi á Tryggingastofnunin endurkröfurétt á hendur barnsföður, en bregðist hann þeirri skyldu að inna þessa greiðslu af hendi til Tryggingastofnunarinnar, skal innheimta kröfuna hjá sveitarfélagi, framfærslusveit föður. Löggjafinn hefur kveðið svo á, að það skuli innheimta þessar kröfur, af því að það hefur vakað fyrir löggjafanum, að Tryggingastofnunin tæki ekki að sér framfærslu, þó að hún veitti fyrirgreiðslu í þessu efni. Nú vekur það eftirtekt, að í þeirri till., sem hér liggur fyrir um þetta efni, er horfið frá því, að Tryggingastofnunin eigi endurkröfurétt á hendur sveitarfélagi, heldur einungis á hendur barnsföður, og bregðist það, að barnsfaðir inni meðlagið af hendi, hlýtur sá halli, sem af því leiðir, að lenda á Tryggingastofnun ríkisins. Það kom reyndar fram í ræðu hv. 9. landsk., þegar hann mælti fyrir þessum brtt., að hann teldi eðlilegt, að ríkið hæri ábyrgð á þessum greiðslum og hlypi undir baggann, ef skuldir söfnuðust af þessu tilefni. En ég fæ ekki séð, að í þessum brtt. sé neitt ákvæði, sem leggur ríkissjóði þá skuldbindingu á herðar, og í frv. er það ekki, svo að ef till. yrði samþ. eins og hún liggur fyrir, fæ ég ekki betur séð en Tryggingastofnunin hlyti að standa í ábyrgð fyrir þessum greiðslum og verða að bera þann halla, sem af þessum viðskiptum leiddi. Till. um sama efni er á þskj. 355 frá hv. 1. þm. Árn. og þm. Borgf. Sú till. er að því leyti frábrugðin till. á þskj. 346, að gert er ráð fyrir, að Tryggingastofnunin geti innheimt kröfuna hjá framfærslusveit barnsföður, verði vanskil af hálfu föðurins. En ég vil vekja athygli á því, að þó að brtt. sé orðuð á þennan hátt, þá á samkv. henni einungis að vera um heimild að ræða til handa Tryggingastofnuninni að innheimta þessar kröfur, því að orðalagið er þannig: „Verði vanskil af hálfu föðurins, má innheimta kröfuna hjá framfærslusveit hans.“ Það er í heimildarformi. Í þessu er vikið frá ákvæðum laganna, eins og þau hafa verið, frá því að þau tóku gildi 1946, því að í lögunum er Tryggingastofnuninni lögð bein skylda á herðar að reyna að ná inn þessu fé. Í lögunum segir orðrétt: „Verði vanskil af hálfu föðurins, skal innheimta kröfuna hjá framfærslusveit föður.“ Heilbr.- og félmn. hefur tekið þá afstöðu að mæla með ákvæðum frv., sem að þessu lúta, eins og þau eru í frv., en leggur jafnframt til, að samþ. verði sérstakt frv. um breytingar á framfærslulögunum. Hefur það verið rætt áður í þessari hv. d. Heilbr.- og félmn. mun því ekki breyta afstöðu sinni um þetta atriði málsins, þótt þessar brtt. hafi komið fram.



Herra forseti. Ég get nú að ýmsu leyti þakkað hv. þm. A-Sk. fyrir hans ræðu. Hann er yfirleitt maður óspar á ráðleggingar til sinna andstæðinga og bendir gjarnan á það, sem miður kann að fara í þeirra málflutningi, en hitt verð ég að segja, að æskilegt væri, að fulltrúi meiri hl. heilbr.- og félmn., sá sem valinn er til þess að hafa orð fyrir þeim virðulega nefndarmeirihluta hér í þessari hv. d., bæri nokkru næmara skyn á uppeldi barna og vandamál þau, sem í sambandi við það skapast, svo og um þær þarfir, sem öryrkjar og gamalmenni hafa í sinni lífsbaráttu. Því miður virtist mér, að málflutningur þessa hv. ræðumanns mótaðist fremur af því, að hann teldi það öllu máli skipta, að ekki skyldi nú þurfa að greiða burt úr ríkissjóði einhverjar krónur, sem máske væri hægt að láta aðra aðila greiða. Í sambandi við afstöðu þessa hv. nefndarmeirihluta og hans frsm. til greiðslu barnalífeyris, þá verður hún ekki skilin öðruvísi en svo, að þessi hv. ræðumaður líti svo á, að það sé réttlátara að leggja á herðar einstæðra mæðra innheimtu á barnalífeyri barna sinna heldur en að til þess gæti komið, að slíkur lífeyrir yrði að lokum greiddur úr ríkissjóði, án þess að ríkissjóður gæti innheimt hann annars staðar frá. Ég verð að harma þessa afstöðu, bæði þessa hv. ræðumanns og þeirra, sem standa að málum með honum í þeirri lagasmíð, sem hér er á ferðinni. Verð ég þá að víkja örfáum orðum að því, sem hann sérstaklega sagði um þær till., sem ég ásamt nokkrum öðrum þm. hef leyft mér að flytja og prentaðar eru á þskj. 346. Meginmál ræðu hans var um það, í hvert óefni væri stefnt þessari löggjöf, ef 2. brtt. okkar yrði samþ., till. um það, að árlegur ellilífeyrir fyrir hjón yrði 8400 kr. í grunn á ári og árlegur einstaklingslífeyrir yrði 5280 kr. á ári. Í fyrsta lagi dró hann í efa, að forseti ætti að bera þessa till. undir atkv., vegna þess að önnur till. frá öðrum aðila um lægri fjárhæð hefði verið felld. Ég ætla ekki að gefa forseta nein ráð í þessu efni. Hins vegar sé ég ekki annað en að þessi till okkar sé fullkomlega þingræðisleg og að öllu byggð á þingsköpum. Við höfum ekki áður gert till. um lægri upphæð, og þetta er okkar till. Sú reginfirra, sem hv. þm. A-Sk. þóttist finna í okkar till. um lífeyrinn, er sú, svo að málið sé nokkru nánar rakið, að ef við miðum við einstakling, þá hefur einstaklingur nú í ellilífeyri 581 kr. á mánuði, miðað við vísitöluna 171. Samkv. frv., sem fyrir liggur, mundi hann fá 667 kr. En samkv. þessari till., sem hér liggur fyrir, mundi einstaklingslífeyrir verða 752 kr., og er þá ekki gengið lengra en svo, að um er að ræða hækkun frá því, sem nú gildir, þannig að hækkunin nemur eitthvað á milli 29 og 30% og er hreint ekki meiri en tilsvarandi verðhækkanir hafa orðið á fjölmörgum hlutum frá því, að þessi lífeyrir var ákveðinn. En það, sem hv. þm. A-Sk. virtist bera alveg sérstaklega fyrir brjósti, var það, að ef þessi tillaga yrði samþykkt, mundi öll löggjöfin fara í hreinasta brengl, því að einhvers staðar í annarri gr. væri gert ráð fyrir því, að verðlagssvæðin væru tvö, og með þessu mundi verðlagssvæðið verða eitt að því er varðar útborganir til ellilífeyrisþega, en þeir byggju hins vegar við lægri iðgjöld. Þegar ég talaði fyrir þessari till. hér, þegar hún var á dagskrá áður, þá virtist mér þessi hv. þm. gera sér far um að reyna að taka eftir því, sem sagt var. En annaðhvort hefur honum ekki tekizt það sem skyldi eða þá að hann hefur fremur haft tilhneigingar til þess að afflytja mál en að skilja það eins og það lá fyrir. Ég tók það sérstaklega fram, að till. væri gerð í samræmi við þá skoðun okkar, að landið ætti að vera eitt verðlagssvæði. Hins vegar tók ég það einnig fram, að að þessari till. samþykktri stæði þeim mönnum, sem hér hafa með meiri hluta ákveðið, að verðlagssvæðin skyldu vera tvö, að sjálfsögðu opin leið til þess í meðferð þingsins að draga af þessu 25% í greiðslum á annað verðlagssvæði, eins og þeir vilja vera láta og eins og framkvæmt verður, ef frv. verður óbreytt samþykkt. Ég sé þess vegna ekki sérstaka ástæðu til þess að elta fremur ólar við þessa aths. hv. þm., enda hygg ég, að þessi hv. þm. hafi staðið að lagasetningu t.d. um áburðarverksmiðjuna, sem hér var á dagskrá í gær, þar sem í einni gr. sagði, að verksmiðjan skyldi vera hlutafélag, og í annarri gr., að hún skyldi vera sjálfseignarstofnun, svo að honum þyrfti ekki svo mjög að blöskra, þótt þessi breyting, sem gert er ráð fyrir í 2. brtt. okkar á þskj. 346, yrði samþykkt. Það yrði ekki meira ósamræmi í lögunum, þó að við engu öðru yrði hróflað, en t.d. í lögunum um áburðarverksmiðjuna, sem ég hygg að þessi hv. þm. hafi staðið að að samþykkja og ekki gert aths. þá um, þótt eitt ræki sig á annars horn. En sem sagt, það hefur rækilega verið á það bent, að þessi till. er gerð í fullu samræmi við þá skoðun okkar flm., að verðlagssvæðið eigi að vera eitt, og við erum þess vegna með flutningi þessarar till. í fullkomnu samræmi við okkar skoðun á málinu. Enda þótt aðrir hafi aðra skoðun og reynist vera hér í meiri hluta, þá hafa þeir alla möguleika til þess að gera ráðstafanir til þess að halda verðlagssvæðunum tveimur, enda þótt þessi till. yrði samþ. Kem ég þá að því, sem hv. þm. sagði um 3. till. okkar, en hún varðar innheimtu á lífeyri barna, sem úrskurðaður hefur verið lífeyrir með til handa mæðrum. Þar telur hann vá fyrir dyrum, af því að í till. sé ekki sérstaklega tekið fram, að ríkissjóður eigi að lokum að borga þann halla, sem Tryggingastofnunin kynni að verða fyrir, ef till. yrði samþ. Nú veit hv. þm. það, að það eru fjölmörg dæmi um það héðan af þingi, að á fjárlög eru teknar greiðslur til handa Tryggingastofnun ríkisins, þegar hún nær ekki saman endum um útgjöld og tekjur. Þess vegna er engin sérstök ástæða til þess að taka það fram í þessari .brtt., að ríkið skuli borga hallann. Auðvitað ber ríkið ábyrgð á rekstri Tryggingastofnunarinnar og hlýtur óhjákvæmilega að hlaupa undir baggann, ef Tryggingastofnunin væri nálægt því að komast í greiðsluþrot. Enn fremur hef ég bent á það hér, að et þessi háttur, sem þessi brtt. gerir ráð fyrir, yrði upp tekinn um greiðslur barnalífeyris, þá ætti Tryggingastofnunin ákaflega hæg heimatök um að koma fram hér á Alþ. þeim breytingum við lög eða tillögum um nýja löggjöf, sem sú stofnun teldi nauðsynlegar til þess, að innheimtan gæti gengið sem snurðulausast. Og ég er ekki í neinum vafa um, að á það mundi verða vel hlustað hér á þingi, hverjar aths. eða hverjar breytingar Tryggingastofnunin kynni að vilja láta gera, til þess að sú einfalda innheimta, sem hér er lagt til, gæti farið fram greiðlega. En sem sagt hv. þm. A-Sk. og þeir, sem honum fylgja að málum í þessu, vilja umfram allt, að ríkið og Tryggingastofnunin skuli vera gersamlega laus við að eiga nokkuð á hættu í þessum efnum, en þeim virðist vera langtum ósárara um það, þótt mæður viðkomandi barna kunni að þurfa að standa í ströngu um innheimturnar. Ég þykist vita, að þeir muni vilja svara því til, að í lögunum sé mæðrunum gefinn kostur á að leita með sín mál til fógeta, ef aðrar leiðir bregðast. Og það er rétt. En sú leið stendur mæðrum ekki opin, fyrr - en þær hafa fengið synjun hjá sveitarstjórn um, að þessi lífeyrir sé greiddur, máske fyrst hjá barnsföður og síðan hjá sveitarstjórn. Ég get ítrekað það, að það væri vissulega æskilegra fyrir uppeldi viðkomandi barna, að hv. þm. A-Sk. reyndi að setja sig betur inn í það, með hverjum hætti uppeldi slíkra barna getur gengið snurðulausast, jafnvel þó að það kostaði það, að hann sleppti nokkru af sinni nákvæmni um, hvar á að standa „og“ og hvar á að standa „að“ í frumvörpum, eða enn fremur þó að hann yrði að láta niður falla þá aths., sem er nú í meira lagi hjá honum, við brtt. frá sínum hv. flokksbróður, þar sem þessi hv. þm. hefur nú fundið út, að á einhverjum stað, þar sem stendur „má“, ætti fremur að standa „skal“. Það er sem sagt mín skoðun, að jafnvel þó að þessi lofsverða nákvæmni hv. þm. yrði í einhverju að lúta í lægra haldi fyrir almennum skilningi á þörfum fólks í landinu, þá væri það samt vinningur, ef hann mætti nokkuð komast á þeirri braut að tileinka sér þá skoðun, að fólkið í landinu sé meira virði en bókstafur í frv.



Herra forseti. Svo virðist á ræðu hv. 9. landsk. sem hann telji orðalag frumvarpa ekki miklu máll skipta, en það ætla ég, að dómstólar, sem eiga að dæma eftir lagasetningu af hálfu þingsins, muni telja það nokkru skipta jafnvel, hvort það stendur „má“ eða „skal“ í einni lagagrein, og hygg ég, að það væri hollt fyrir þennan hv. þm. að gera sér grein fyrir þessu á sem flestum sviðum í sambandi við lagasmiðina. Það hefur verið rætt hér í þessari hv. d., hvernig fyrirhugað er samkv. tillögum heilbr.- og félmn. að sjá borgið hlut barnsmæðranna um meðlagagreiðslur, þannig að verði vanskil af hálfu föður, eigi barnsmóðir rétt á því að snúa sér til dvalarsveitar, og tregðist oddvíti dvalarsveitar við að greiða meðlagið, þá á barnsmóðirin að geta snúið sér til sýslumanns, þess manns, sem hefur á hendi umboð fyrir Tryggingastofnunina, og skal þá móðirin fá þar meðlagið greitt. Á þennan hátt er gert ráð fyrir því, að hlutur mæðranna verði tryggður. En í sambandi við það, sem kom fram hjá hv. 9. landsk. um, að ríkið ætti að hlaupa undir baggann, ef skuldir stofnuðust vegna þessara viðskipta, og að sú regla hefði verið höfð á undanförnum árum að taka inn í fjárlög ýmsar greiðslur til Tryggingastofnunarinnar til þess að jafna halla, þá þykir mér rétt að láta það koma fram við þessa umr., að ein meginbreyting, sem þetta frv. felur í sér, er gagnvart fjárhagsgrundvelli Tryggingastofnunarinnar, þannig að iðgjöldin eða framlögin til Tryggingastofnunarinnar eru ekki ákveðin í krónutölu samkv. þessu frv., heldur á að jafna þeim niður árlega í vissum hlutföllum á þá aðila, sem framlögin greiða, í samræmi við þá áætlun, sem Tryggingastofnunin hefur gert og félmrh. staðfest, áætlun, sem á að sýna, hve mikilla tekna er þörf fyrir Tryggingastofnunina það ár, sem í hönd fer. En um leið og þessi meginbreyting er gerð á tryggingalöggjöfinni, er afnumið það ákvæði, að ríkið beri ábyrgð á rekstri stofnunarinnar. Rekstur stofnunarinnar á að bera uppi með þeim framlögum, sem aðilar inna af hendi hverju sinni, í samræmi við þá áætlun, sem gerð er um þarfir stofnunarinnar, og leggja í varasjóð svo sem tilskilið er í frv., en jafnframt er það fellt niður, að ríkið beri ábyrgð á fjárhag stofnunarinnar. Ég vildi láta þetta koma fram nú við lok þessarar umr. í tilefni af þeim orðum, sem féllu í ræðu hv. 9. landsk.