Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Menntmn. Ed. hefur athugað frv. til laga um Launasjóð rithöfunda, og eins og fram kemur í nál. hefur n. orðið sammála um að mæla með samþykkt þess, en nm. jafnframt áskilið sér rétt til að fylgja brtt.



Herra forseti. Þegar við 1. umr. komu fram vangaveltur um þetta frv. og fannst mér að menn væru heldur á því að styðja það, og efnislega er ég á því, þó að við teldum þá að væru erfiðar aðstæður. En ég gat þess um leið að fyrst væri verið að viðurkenna hugverk hér í framkvæmd með því að veita úr ríkissjóði ákveðna greiðslu fyrir slíka vinnu, þá teldi ég að tónskáld ættu að fylgja með, sem væri þá efling fyrir tónlistina í landinu að mínu mati. Ég drap á þetta á nefndarfundi, en það var ekki útrætt. Svo urðu þau mistök að þegar málið var endanlega afgr. í menntmn., þá fékk ég tilkynningu um skakkan fundartíma og kom því nokkuð of seint, eftir að fundi var lokið, og því stend ég einn að brtt. á þskj. 459 um að við bætum tónskáldunum hér við og að mynda skuli sjóð til þess að styrkja rithöfunda og tónskáld, þ. e. a. s. þá menn er leggja vinnu í að semja hugverk, og vil ég ekki gera greinarmun á í þessu sambandi. Hitt er staðreynd, að tónskáld hafa ekki verið eins aðgangshörð í sínum kröfum og rithöfundar og haft sig minna í frammi. En ég tel að fyrst þjóðin er hér að greiða fyrir huglæg verk, þá muni hún ekki síður njóta verka tónskálda frá morgni til kvölds við dagleg störf og annars staðar en talaðs orðs. Og þó að einhver kunni að segja að þetta séu óskyld mál og tónskáld hafi ekki enn tekið endanlega afstöðu hvað þau vilji í þessu efni, þá liggja fyrir bréf frá fyrri tíma hér á hv. Alþ. þar sem þau óska eftir því að eftir þeim sé munað. Ég trúi því varla að hv. d. vilji afgreiða svona mál öðruvísi en athuga það gaumgæfilega að tónskáld fylgi hér með. Ef mönnum sýnist að upphæðin verði þá of lág, ef þeir koma inn, þá er hægur vandi að hækka þá tölu um 2 eða 3 millj. Það er hægur vandi. Það segir í 3. gr. að heimilt sé að greiða úr sjóðnum fyrir þýðingar á íslensku. Ég verð að segja það að ef á að beita þessari heimild þá tel ég í hæsta máta ósanngjarnt að viðurkenna ekki eðlilega launagreiðslu til tónskálda, heldur fara að greiða mönnum áður fyrir þýðingar, þótt á góðum skáldverkum séu eftir erlenda rithöfunda. Ég vil leggja starfsemi þessara ágætu manna, sem fást við huglæg verk, að jöfnu vegna þess að þjóðin nýtur tónskáldanna og túlkenda þeirra verka ekkert síður en rithöfundanna. Þess vegna hef ég leyft mér að koma með þessa brtt. sem er á þskj. 459. Hún gerir ráð fyrir því eins og sjá má, hún er skýr og lítil, að inn í þetta komi einnig tónskáld og liggur því ljóst fyrir að þá yrði þetta kallað „um launasjóð rithöfunda og tónskálda“. Ég vænti þess að hv. þdm., ef þeir á annað borð vilja veita frv. framgang, hafni ekki því að tónskáldin fylgi hér með nú.



Herra forseti. Við 1 umr. þessa máls lýsti ég andstöðu minni við þá hugmynd sem felst í þessu frv., og byggði ég þá skoðun mína á því að mér fyndist ekki ára þannig í íslensku efnahagslífi að það væri beinlínis besti tími valinn nú til ýmiss konar sjóðastofnana. Síðan þetta frv. var hér til 1. umr. í hv. þd. finnst mér málin hafa þróast í þá átt að ekki sé uppörvandi að afgreiða lagafrv. sem fela í sér ákvæði um nýja sjóðmyndun sem fela í sér milljóna útgjöld fyrir ríkissjóð. Ég er ekkert dómbær um það og ætla að sjálfsagt sé að styrkja listir, vísindi og þess háttar starfsemi með þjóðinni. En ég get ekki varist þeirri hugsun og það hefur oft hvarflað að mér hvort við séum ekki farnir að sýna nokkra ofrausn í þessum málum. Við höfum verið að basla hér með stórar opinberar stofnanir sem eiga ákaflega erfitt um öll sín fjárhagslegu málefni að því er snertir rekstur. Má t. d. nefna Þjóðleikhúsið og rekstur sjónvarps og útvarps, en stofnanir sem þessar virðast hafa gnægð fjár til að stofna einlæga sjóði til eflingar hinni og þessari tegund lista og geta ausið fé úr slíkum sjóðum á báða bóga. óneitanlega virðist hér skjóta nokkuð skökku við. Ég fyrir mitt leyti tel það vera ákaflega mikið tískufyrirbrigði hér hjá okkur, þessari menningarfúsu þjóð, þá miklu almennu þátttöku í listum, bókmenntum og almennri listsköpun. Ég verð nú að biðja forláts á því að það hefur hvarflað að mér hvort þessi gróskumikla starfsemi sé ekki á góðri leið með að verka á huga almennings í þessu landi á sama hátt og hefur verið talað um að skólakerfið sé orðið svo yfirgripsmikið og margþætt að það er farið að tala um námsleiða hjá unga fólkinu. Er ekki verið að skapa listleiða hjá þjóðinni með öllu þessu tali og þessum mikla fjáraustri í þessa umfangsmiklu listastarfsemi. Ég er þeirrar skoðunar að það mundi enginn héraðsbrestur verða í þessu þjóðfélagi þó að framkvæmd eins og felst í ákvæðum þessa frv. yrði frestað um eitthvert tímabil, a. m. k. meðan við værum að ná betri festu og meira jafnvægi í okkar fjárhagsmálum. Ég segi fyrir mitt leyti, ég er hlynntur því að afgreiðslu þessa máls verði frestað.



Herra forseti. Ég vil minna á að með afgreiðslu þessa frv. á Alþ. er ekki verið að taka ákvörðun um úthlutun þess fjár sem frv. fjallar um. Ákvörðun hefur þegar verið tekin og nægir að vísa til endurtekinna samþykkta sem gerðar hafa verið á hv. Alþ., bæði við afgreiðslu fjárl. og einnig með þál. frá 18. maí 1972. Hér er hins vegar verið að ákveða framkvæmdahlið málsins, og þar er um að ræða atriði sem samkomulag hefur tekist um og ber að sjálfsögðu brýna nauðsyn til að Alþ. samþykki nú á þessum vetri og kannske væri rétt að segja staðfesti það samkomulag sem tekist hefur um fyrirkomulag þessara mála. Í tilefni af till. Jóns Árm. Héðinssonar sé ég mig til neyddan að fara nokkrum orðum um hugsanlega aðild tónskálda að þessum sjóði. Ég vil taka það skýrt fram að ég er algerlega sammála Jóni Árm. Héðinssyni um að vel gæti komið til athugunar að tónskáld ættu beina aðild að þessum sjóði og væntanlega yrði fjáröflun til sjóðsins með hliðstæðum hætti og er í sambandi við bækur, þannig að söluskattur af t. d. hljómplötum rynni til þessa sjóðs eða sem sagt jafnvirði þeirrar upphæðar. En um þetta hefur ekki verið fjallað á undirbúningsskeiði þess frv. og málið hefur verið undirbúið, hvorki af hálfu tónskáldanna né af hálfu þeirra sem með fjármálin fara eða af hálfu menntmrn. Ég held því að það sé hæpið að vera að blanda því máli inn í afgreiðslu þessa frv. Ég hef átt tal við formann Tónskáldafélagsins einmitt um þetta atriði, og hann var mér sammála um að mestu máli skipti að þetta frv. næði fram að ganga og það væri ekki rétt að eiga á hættu með verulegri grundvallarbreytingu á frv., sem gengi í aðra átt en samkomulag hafði áður tekist um, að frv. dagaði uppi hér í þinginu á seinustu vikum þingsins, tónskáldin vildu ekki taka á sig ábyrgðina á því með því að fara að reyna að blanda hagsmunum sínum inn í þetta frv. Þess vegna er það afstaða mín að till. Jóns Árm. Héðinssonar, jafnágæt og hún er, sé ekki tímabær á þessu stigi málsins og yrði frekar að reikna með því að ráðrúm gæfist til þess í sumar, eftir að frv. hefði verið samþ., að undirbúa það mál betur þannig að hægt væri á næsta vetri að gera viðeigandi breytingu á frv. Ég sem sagt óttast að ef till. yrði samþ. og væri búið að gera talsvert veigamikla breytingu á frv. með þeim hætti gæti ferð frv. í gegnum báðar d. Alþ. verið í nokkurri hættu, einkum með tilliti til þess hve lítill tími virðist vera til stefnu. Þess vegna mun ég greiða atkv. á móti till. Jóns Árm. Héðinssonar þó að ég sé hins vegar því algerlega samþykkur að þessi hlið málsins verði athuguð þótt síðar verði.



Herra forseti. Það var í tilefni af orðum síðasta ræðumanns. Það er rétt að ég hef heyrt þetta sagt frá sennilega sama manni og hann vitnaði í að þeir vildu ekki, tónskáld, verða til þess að hefta framgang kjarabóta til rithöfunda. En auðvitað tók hann fram, að hann fagnaði hverju skrefi, - eða gerði það við mig, - sem Alþ. sýndi þeim þann heiður að fælist í kjarabót til þeirra. En við þá er sagt að það sé erfiðara í framkvæmd, sem ég reyndar skil nú ekki, að fá einhverja viðmiðunartölu handa þeim eins og fundið hefur verið gagnvart rithöfundum. Ég skil ekki hvernig það er erfiðara í framkvæmd undir söluskattskerfinu. En það er rétt að frv. byggist á ákveðinni athugun, á ákveðnu samkomulagi sem gert var á sínum tíma fyrir atbeina og forgang rithöfunda. En ég ætla og miða við það, sem ég hef heyrt af tónskáldum, að þá séu þau raunverulega bara hógværari en rithöfundarnir. Það er æðioft með ýmsar stéttir að þær hafa mismunandi harða kjarabaráttumenn, og sumir hafa e. t. v. verið fullrólegir eða réttara sagt kurteisir í því efni. En auðvitað yrðu tónskáld þakklát að fá viðurkenningu ekkert síður en rithöfundar. Hér er, eins og ræðumaður reyndar viðurkenndi og tók undir, um viðurkenningu á hugverkum að ræða og eðlileg rök fyrir því að hjálpa þessum mönnum ekkert síður, ef við tökum þá ákvörðun að greiða áfram úr ríkissjóði fyrir slík störf. Þetta frv. staðfestir það sem þegar hefur verið ályktað á Alþ. og þegar verið gert í fjárl. en er ekkert bundið við að halda óbreytt áfram. Það er ekkert sem segir það, alls ekki neitt. Ég get vel látið mér detta í hug að taka þessa till. aftur nú við 2. umr. og láta hana bíða 3. umr. og n. gæfist kostur á að koma einu sinni saman. Ef það er talið til hindrunar að reyna að hjálpa tónskáldum jafnframt því að við viðurkennum þetta til rithöfunda, þá verður svo að vera, en ég sé ekki nein sérstök rök í þá átt. Á sama hátt og við finnum hvað söluskatturinn er af bókum, þá finnum við út hvað söluskattur er af nótum og öðrum höfundaverkum tónskálda ekkert síður. Það gerir málið ekkert flóknara. Frv. sjálft, eins og það kemur fram í grg., er byggt á ákveðnu samkomulagi sem gert hefur verið við rithöfunda. En ég held að það sé ekki æskilegt hjá okkur að auka sífellt á misrétti í þessu þjóðfélagi, nóg er af því samt. Ef við viljum viðurkenna hugverk manna, þá eigum við að gera það til allra samtímis eins og hægt er, og tónskáld standa í þessu tilliti alveg ,jafnfætis rithöfundum að mínu mati.

Utanrrh. (Einar Ágústsson) : Herra forseti. Ég hef leyft mér að bera fram hér örlítið frv. um breyt. á l. nr. 19 frá 11. febr. 1953. um ættleiðingu. Frv. er svona: „1. gr. l. orðist svo: Með leyfi forseta Íslands, sem dómsmrh. veitir í umboði hans, getur sá, sem orðinn er 25 ára, tekið að sér kjörbarn. Nú ættleiða hjón barn og nægir þá að annað þeirra sé orðið 25 ára. Þegar sérstakar ástæður eru fyrir hendi, má þó veita leyfi til ættleiðingar þegar annað hjóna hefur náð 20 ára aldri.“ Og svo er 2. gr. þessi venjulega: „Lög þessi öðlast þegar gildi.“ Með frv. fylgir þessi grg.: „Lög um ættleiðingu eru orðin 22 ára gömul. Síðan hafa ungu fólki verið veitt aukin réttindi á ýmsum sviðum og þykir flm. rétt að svo sé einnig gert í þessu tilviki. Nýmæli frv. er það, að dómsmrh. er samkv. umboði forseta Íslands veitt leyfi til þess að veita leyfi til ættleiðingar, þegar sérstakar ástæður eru fyrir hendi, þegar annað hjóna er orðið 20 ára að aldri. Frv. er sniðið að danskri fyrirmynd.“ Við þessa stuttu grg. skal ég bæta því einu að mér eru persónulega kunn tilvik þar sem hin afdráttarlausu lög um 25 ára skilyrðið hafa valdið einstaklingum erfiðleikum. Ég þekki t. d. ung hjón sem þannig er ástatt um að konan átti barn fyrir giftingu, en nú hafa þessi hjón alið barnið upp saman í nærri 4 ár og óska þess mjög eindregið að maðurinn fái að ættleiða barnið áður en skólaganga þess hefst á næsta hausti til að firra ýmsum leiðindum sem kynnu að koma upp í því sambandi. Innilegra samband milli barns og föður hygg ég vandfundið og mér finnst ósanngjarnt að dómsmrn. geti ekki veitt undanþágu í tilviki sem þessu. Það er óþarfi að rekja fyrir hv. alþm. hversu mörg þau réttindi eru sem ungu fólki hafa verið veitt á síðari árum, svo sem lækkun kosningaaldurs og ýmislegt sem af þeirri ákvörðun leiðir, en lög þessi, sem ég er hér að mæla fyrir breytingu á, eru nú, eins og ég áðan sagði, orðin 22 ára gömul. Norðurlandabúar, a. m. k. danir, hafa farið þessa leið fyrir nokkrum árum og ég held að okkur sé alveg óhætt að fylgja fordæmi þeirra í þessu efni. Ef það unga fólk, sem í hlut á, þykir að mati dómsmrh. af einhverjum ástæðum ekki fært til ættleiðingarinnar er í lófa lagið að synja um hana, en heimildin mundi leysa vanda margra heimila, það er ég sannfærður um. Ég vona því að hv. þm. taki þessu litla frv. vel og ljái því greiðan gang gegnum þingið þannig að það gæti orðið að lögum áður en þingi lýkur í vor. Ég legg svo til, herra forseti, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. allshn.



Herra forseti. Frv. á þskj. 468 um breyt. á l. nr. 19 frá 11. febr. 1953. um ættleiðingu, sem hér er til 1. umr. og flm., hv. 10. þm. Reykv., hefur nú mælt fyrir, fjallar um breyt. á 1. gr. laganna frá 1953 og miðar að því að veita dómsmrh. í umboði forseta Íslands heimild til undanþágu frá því aldursmarki sem er samkv. gildandi lögum skilyrði fyrir því að aðili geti tekið að sér kjörbarn, en það er 25 ára aldur. Þó er samkv. gildandi lögum nægilegt að annað hjóna sé orðið 25 ára þegar hjón ættleiða barn. En það mun í reynd vera algengara að hjón ættleiði barn en einstaklingur, enda þótt sá möguleiki sé vissulega einnig opinn skv. gildandi lögum. Með þessu frv. er lagt til að þegar sérstakar ástæður eru fyrir hendi megi veita leyfi til ættleiðingar þegar annað hjóna hefur náð 20 ára aldri. Gildandi lög um ættleiðingu, nr. 19 frá 1953. þykja vera vönduð og meðal merkari laga á sviði sifjaréttar hér á landi, enda er nauðsynlegt að vandað sé sérstaklega til lagasetningar á svo mikilvægu sviði sem þessu. Ekki er annað vitað en að lögin hafi reynst vel í framkvæmd á 22 ára gildistíma sínum og á þeim hefur aðeins verið gerð ein breyting. Það er á 6. gr. laganna þess efnis að samþykki foreldra þyrfti til að ættleiða barn þeirra yngra en 20 ára í stað 21 árs áður, sbr. um þetta lög frá 1969. Við ættleiðingu eru bundin ýmis mikilvæg réttindi, bæði fyrir kjörbarn og kjörforeldri, svo sem foreldravald, erfðaréttindi o. fl., en hvað erfðaréttinn snertir er um að ræða gagnkvæm erfðaréttindi milli kjörbarns og kjörforeldra þess, þ. á m. kjörniðja annars vegar og kjörforeldra og ættingja þeirra skv. 2.–4. gr. erfðalaga hins vegar. Ættleiðing leggur einnig ríkar skyldur á herðar kjörforeldra og því er það að lögin gera stranga kröfur til þeirra er hyggjast taka að sér kjörbarn, og sérstaklega er vandað til undirbúnings áður en ættleiðingarleyfi er veitt, sbr. um þetta 8. gr. ættleiðingarlaganna frá 1953. Ræður þá eðlilega mestu það sjónarmið, sem ríkjandi er í norrænni löggjöf um réttarstöðu barna og foreldravald, að ráðstöfun skuli miðuð við það sem barninu er talið vera fyrir bestu. Í fljótu bragði virðist aldurstakmarkið 25 ár fyrir þann, sem ættleiða vill barn, vera nokkuð eðlilegt sem meginregla og fyrir því eru ákveðin rök að aldursmarkið sé þetta hátt, enda er ekki gert ráð fyrir að breyta þessari meginreglu. En með breytingu þeirri, sem frv. gerir ráð fyrir að gerð verði á lögunum, kæmi til heimildarákvæði fyrir rn. til að gera undantekningar og veita ættleiðingarleyfi þegar hjón eiga í hlut og sérstakar ástæður eru fyrir hendi. Hv. flm. gerði í ræðu sinni áðan grein fyrir nokkrum tilvikum og nefndi dæmi, sem vissulega er athyglisvert og kæmi örugglega til skoðunar fyrir rn. að veita slíkar undanþágur verði frv. þetta að lögum. Í þessu tilviki er nægilegt að annað hjóna hafi náð 20 ára aldri, þ. e. aldursmarkið er í þessu tilviki fært niður um 5 ár. Það yrði því matsatriði rn. í hverju einstöku tilviki hvort undanþágu skuli veita, en að öllu öðru leyti gilda ákvæði laganna að því er varðar veitingu ættleiðingarleyfis og undirbúning að slíkri veitingu. Ber því rn. eftir sem áður að afla sem gleggstra upplýsinga um hagi væntanlegra kjörforeldra og kjörbarna áður en tekin er ákvörðun um veitingu ættleiðingarleyfis. Einnig ber að leita umsagnar sóknarprests og barnaverndarnefndar. Ég vil leggja á það áherslu að á þessu sviði ber að huga sérstaklega vel að öllum breytingum áður en í þær er ráðist. Ég vil því leyfa mér að beina því til þeirrar þn. sem fær frv. þetta til meðferðar að lokinni þessari umr., væntanlega hv. allshn., að aflað verði gagna um veifingu ættleiðingarleyfa á undanförnum árum með sérstöku tilliti til aldurs þeirra er óska eftir að taka að sér kjörbörn og sömuleiðis í þessu sambandi að fá upplýsingar um niðurfellingu ættleiðingarleyfa bæði af hálfu rn. og dómstóla. Liggur væntanlega beinast við að aflað verði skýrslu dómsmrn. um þessi atriði áður en málið kemur til 2. umr. hér í hv. deild. Ég vænti þess að slík vinnubrögð að fá þessa umsögn ættu ekki að verða til að tefja framgang málsins, enda þótt orðið sé áliðið þingtímans.

Flm. (Steingrímur Hermannsson); Herra forseti. Í lögum um fjarskipti frá 1941 eru ströng ákvæði um einkarétt ríkisins á öllum sviðum fjarskipta. Þá var þessi einkaréttur mjög eðlilegur. Þarna varð að hafa strangt eftirlit, ekki síst á ófriðartímum, og raunar er enn þá eðlilegt að hið opinbera hafi slíkan viðtækan einkarétt, jafnvel á friðartímum. Hins vegar hafa ýmsar aðstæður breyst mjög frá þessum tíma og tel ég því að tími sé kominn til að rýmka nokkuð um þennan einkarétt. Sá er megintilgangurinn með flutningi frv. til l. á þskj. 473 um breytingar á lögum um fjarskipti. M .a. er í fjarskiptalögunum frá 1941 svo kveðið á að hið opinbera hafi einkarétt til allra viðgerða, viðhalds og allrar smíði á fjarskiptatækjum. Að vísu eru í 3. gr. frv. aftur á móti víðtækar heimildir fyrir ráðh. til að veita undanþágu frá þessum einkarétti, ekki aðeins til smíða og viðgerða á fjarskiptatækjum, heldur í raun og veru á flestum sviðum fjarskiptastarfseminnar. Heimild til undanþágu hefur þó verið heldur lítið notuð þrátt fyrir það að komið hefur fram skilningur hjá ríkisvaldinu á því að tímabært sé og jafnvel nauðsynlegt að rýmka þar um á ýmsum sviðum. Sérstaklega er að mínu mati mjög mikil þörf á því að losa um þennan einkarétt í sambandi við viðgerðir og viðhald á fjarskiptatækjum. Fjölmargir aðilar í atvinnulífi og einkaaðilar eiga eða reka fjarskiptavirki, t. d. talstöðvar, sérstaklega í öllum bátum og er þess raunar krafist af öryggisástæðum að fjarskiptatæki séu á bátaflotanum. Viðhald þessara tækja er að sjálfsögðu ákaflega mikilvægt ef þau eiga að koma að fullum notum. Staðreyndin er hins vegar sú að viðhaldsþjónustunni hefur verið mjög ábótavant víða á landsbyggðinni og er það svo að víða í útgerðarstöðum eru bátar í raun og veru án þessa mikilvæga öryggistækis í lengri eða skemmri tíma vegna skorts á viðhalds- og viðgerðarþjónustu. Þar sem slík þjónusta er ekki til staðar, og það mun vera á fæstum stöðum, er annaðhvort nauðsynlegt að senda tækin til viðgerðar til Reykjavíkur eða bíða eftir viðgerðarmanni frá Landssímanum til staðarins. Það getur að sjálfsögðu oft verið mjög háð veðrum og sömuleiðis hvort slíkir menn eru á lausu þegar þeirra er þörf. Ég sé enga ástæðu til þess að viðgerðarþjónusta sé í höndum hins opinbera einhliða. Ég tel ástæðu til að losa þar um. Slík heimild fyrir iðnaðarmenn á þessum sviðum til að gera við fjarskiptavirki gæti leitt til þess að þeir setjist að á ýmsum stöðum um landið og veiti þannig á staðnum mjög mikilvæga þjónustu. Í þessu frv. er því lagt til að 3. gr. laganna verði breytt svo, að þrátt fyrir ákvæði um einkarétt ríkisins á öllum sviðum fjarskiptatækni verði þó iðnaðarmönnum, sem löggildingu hafa hlotið á þessu sviði, heimilt að smíða og gera við fjarskiptavirki. Ekki tel ég eðlilegt að nema úr lögum einkarétt hins opinbera því að nauðsynlegt getur verið eftir sem áður að hið opinbera hafi eftirlit með slíkri viðhaldsþjónustu og geti gert til slíkra einstaklinga einhverjar þær kröfur sem nauðsynlegar kunna að teljast, t. d. um löggildingu og e. t. v. kröfur um skýrslur til hins opinbera um starfsemi þeirra. Það er ekki heldur óeðlilegt að þeir, sem þurfa að leita til slíkra manna um viðgerðir á tækjum sínum, vilji teljast tryggir um að það sé ekki um lélega vinnu að ræða. Mætti gera það með að krefja þessa menn um samþykki Landssímans og jafnvel að gera ráð fyrir því að þeir hafi slík vottorð undir höndum. Með þessu móti tel ég að nauðsynlegum ákvæðum þess einkaleyfis, sem nú er í gildi, sé fullnægt, þ. e. a. s. hið opinbera eða Landssíminn, sem fer með umboð ráðh. í þessu sambandi, geti haft allt nauðsynlegt eftirlit og tryggt að þjónustan sé með góðum hætti, en jafnframt losað svo um hnútana að þessi mjög mikilvæga þjónusta sé til staðar svo víða um landið sem frekast er kleift. Ég ætla ekki að hafa fleiri orð um þetta. Frv. fylgir nokkur grg. í svipuðum dúr og ég hef nú mælt og geta menn kynnt sér hana. Ég vil hins vegar leyfa mér að vona að þetta nauðsynjamál fái fljóta afgreiðslu í nefnd. Að þessu mæltu legg ég til að málinu verði vísað til 2. umr. og hv. samgn.