Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég tek hér til máls, af því að 1. flm. er fjarstaddur, en ég get verið fáorður um þessa till. Ég get þegar í upphafi sagt það sem mína skoðun, að ég er frekar íhaldssamur í þessum málum og tel yfirleitt, að með þessar eignir, sem gefnar eru í sérstöku augnamiði, þá sé neyðarúrræði fyrir þjóðina að breyta því og alls ekki gerandi, nema brýna nauðsyn beri til þess, því að það er lítt uppörvandi fyrir þá, sem ætla að gefa eitthvað til opinberra þarfa, að horfa upp á það, að verið sé að breyta gjafabréfum og ákvæðum, sem þeir, sem á undan hafa verið, hafa gert. En orsökin til þess, að ég er meðflm. þessarar till., er sú, að hinar svokölluðu kristfjárjarðir hafa mjög mismunandi aðstöðu í landinu. Þær munu líklega vera 22, og er ýmislega farið um þær. Sumar eru gefnar hreppum, sumar kannske heilum sýslufélögum eða sóknum og munu ákvæði um þær vera misjöfn. En tildrögin til þess, að þessi þáltill. er komin fram, er sú, að á þessu þingi var borin fram till. um að selja eina slíka jörð á Fljótsdalshéraði. Ég álít, að það geti ekki komið til mála að samþ. að selja eina slíka jörð, án þess að gera sameiginlega athugun á þessum jörðum og till. um, hvernig með þær skuli fara. Því varð að samkomulagi, að hv. flm. tæki þessa till. aftur, en flytti þessa till. í hennar stað sem 1. flm. Við vitum það, að kristfjárjarðir hafa verið seldar. Ég heyri sagt, að í Árnessýslu hafi ein jörð verið seld, í Gnúpverjahreppi, og ein austur í Múlasýslu. Ég veit ekki, hvað fleira kann að hafa verið selt af slíkum jörðum, en þetta þarf að samræma. Það þarf fyrst að athuga, hvort fært þyki að selja þessar jarðir eða ekki, og koma samræmi á um sölu þeirra. Það má segja um þá, sem hafa eftirlit með opinberum sjóðum, að þeir hefðu átt að líta eftir þessum eignum líka, en það hefur verið litið svo á, að þær heyrðu ekki beint undir opinbera sjóði. Auk þessara jarða eru einnig jarðir, sem eru sjóðaeign, og enn þá fleiri, sem eru hreppseign, en við vitum, að hrepparnir þurfa ekki að leita til Alþingis um sölu slíkra eigna, heldur er nóg að fá samþykkt sýslun. um það atriði. Ég veit, að það er ýmislegt, sem mælir með að breyta til um það fyrirkomulag, sem nú er. T. d. er sagt um eina jörð, ekki langt frá Reykjavík, að hún sé svo yfirbyggð og endurbætt, að ekki sé þar um afgjald að ræða um tugi ára. Ég geri ráð fyrir, að ef ætti að skoða þessar jarðir sem opinberar jarðir, þá væri rétt að leigja þær með erfðaréttindum, og fengju þá þeir, sem tækju jarðirnar þannig á leigu, rétt til að kaupa þær og gera þær að óðalsjörðum. Þetta þarf að athuga líka. Ég sé ekki ástæðu til að tala langt mál um þetta, en vil aðeins óska eftir, að till. verði vísað til allshn. að lokinni þessari umr. og hún geri þá sína till. um það t. d., hvort skuli vísa henni til ríkisstj. eða einhverra annarra stofnana eða n., sem eru við störf. Ég get svo látið útrætt um þetta mál, en vísa til grg. fram yfir það, sem ég hef þegar sagt um þetta atriði.



Herra forseti. Það er sérstaklega niðurlagið á grg., sem kom mér til þess að segja nokkur orð. Það er ætlazt til, að ríkisstj. láti rannsaka eignar- og umráðarétt kristfjárjarða. Síðasta málsgrein talar um almenninga í landinu. Ég held, að það væri ákaflega æskilegt, og vil beina því til allshn., sem þessa till. á að fá til athugunar, hvort ekki væri réttara að gera hér víðtækari rannsókn og athugun. Það er svo, að mikill hluti af okkar lands óbyggðum er án nokkurs eignarréttar, en við búumst allir við og vonum, að landið eigi eftir að byggjast á næstu áratugum, þannig að mikið land, sem nú er einskis manns eign, kemur til með að komast í mikið verð. Nú er það svo, að það eru ekki aðeins almenningar, heldur hin óbyggðu landssvæði, sem eru afréttir, sem hér er um að ræða. Þetta er gífurlegt landflæmi og miklu stærra en sá hluti, sem einstaklingar eða hreppar eða aðrir kynnu að eiga. Ég held, að það væri ákaflega heppilegt vegna framtíðar landbúnaðarins og skyldra atvinnugreina, að hægt væri að ná samkomulagi um það nú að skapa þannig aðstöðu hvað eignarrétt snertir á þessum óbyggðum, að hann yrði ekki til að íþyngja þeim, sem eiga að vinna þessi lönd í framtíðinni. Ég býst við, að flestir, sem þekkja til þróunar okkar þjóðfélags síðustu áratugina, viti, að eignarrétturinn hefur beinlínis verið byrði fyrir þá, sem hafa ræktað okkar land. Við þurfum að koma í veg fyrir, að hver ný kynslóð þurfi að kaupa jarðirnar með gífurlegu verði og standa undir þeim. Það er komið, sem komið er viðvíkjandi þeirri verðhækkun á jörðum, sem eru ræktaðar og notaðar, og lóðum, sem eru komnar í afarverð. Það eru gífurlega stór landssvæði, sem ekki hafa enn þá dregizt inn í þessa óheillaþróun, og ég álít mikilsvert fyrir okkur, að við gætum fundið aðferð til að koma í veg fyrir slíkt. Og þá vil ég sérstaklega beina til n., sem á að athuga þetta mál, að fara fram á við stj. frekari rannsókn á þessu, hvort ekki væri hugsanlegt að lýsa allt, sem óbyggt er af okkar landi og nú er einskis manns eign, sem þjóðareign, sem ekki megi selja, svo að öll hin mikla víðátta af okkar landi, sem er óbyggð nú, komist ekki inn í þessa þróun, sem hér hefur orðið, að hleypa jörðunum í gífurlegt verð. Ég held, að það væri ákaflega heppilegt fyrir framtíð landbúnaðarins, skógræktar og annarra atvinnugreina, sem við mundum byggja á þeirri jörð, sem nú er enn þá ónumin, og fyrst farið er að rannsaka eignar- og umráðarétt á þeim jörðum, sem fyrr á tímum hafa verið gefnar fyrir sálu sinni til almennings heilla, og eins um almenninga og afrétti, sem hafa verið sameign sveita frá fornum tíma, þá held ég, að það sé rétt líka að athuga þessi óbyggðu landssvæði. Ég býst við lagalega séð, ef einhver maður settist að í óbyggðum, þar sem þætti byggilegt, þá skoðaðist hann eigandi að því landi eftir 20 ár. Ég vildi aðeins skjóta þessu inn, vegna þess að ég álít það þýðingarmikið að rannsaka þetta, en það mundi þýða, að ríkisstj., sem fengi þetta til athugunar, tæki það þá með í sína rannsókn, en til þess þyrfti umorðun tillgr. sjálfrar. Ég mun þó ekki koma með brtt. á þessu stigi málsins, heldur leggja til við n., að hún athugi þetta sem bezt, áður en hún lætur málið frá sér fara, að gera þessa rannsókn víðtækari og stefna í þá átt, sem ég hef minnzt á.



Aðalefni þessarar tillgr. er að láta fara fram athugun á eignar- og umráðarétti kristfjárjarða og enn fremur öðrum eignum, sem líkt stendur á um. Ég veit ekki, hvað það er, sem gefur hv. flm. þessarar þáltill. nokkurt tilefni til að ætla, að nokkur vafi leiki á um eignar- og umráðarétt yfir kristfjárjörðum. Ég hygg, að þær eignir, sem hér hafa verið nefndar, hafi verið gefnar með gjafabréfum, sem til eru, og eru alveg fullkomin og skýr gögn fyrir eignarrétti þessara jarða. Að því leyti sem ég þekki til kristfjárjarða, þá er þetta þannig. Það er þess vegna ekki nokkur vafi, sem leikur á um eignarrétt og umráðarétt þessara jarða, því að það mun svo vera um flestar þeirra, að það er búið að ráðstafa þeim um áratugi og kannske um aldir, án þess að nokkur hafi vefengt eignar- og umráðaréttinn. Ég held, að hann sé jafnvel tryggður í þessu þjóðfélagi eins og hægt er að tryggja umráða- og eignarrétt. Ég held, að að þessu leyti sé óþarft að vera að gera ráðstafanir til slíkra athugana að því er snertir kristfjárjarðir. Hitt er svo annað mál, að þær breyt., sem orðið hafa í þjóðfélaginu, einkum á síðari árum, eru þess eðlis, að það er ekki hægt að samræma það því fyrirkomulagi, sem er um þessar jarðir. Þessar jarðir eru allar í leiguliðaábúð, og gjafabréfin eru þess eðlis, og fyrirmælin í þeim eru þannig, að það á að verja afgjaldi jarðanna að því leyti, sem þau ganga ekki í umboðslaun til þess manns, sem ákveðið er, að hafi umráð yfir jörðunum, þá á að verja því í ákveðnu augnamiði. Það er með öðrum orðum samkvæmt gjafabréfinu ekkert fé fyrir hendi til þess að mæta ábúandanum um greiðslu fyrir þær umbætur, sem hann hefur gert á þessari jörð. Að því leyti eru gjafabréfin ekki í samræmi við þær kringumstæður, sem við nú búum við. Ég þekki t. d. eina kristfjárjörð, sem þannig er ástatt um, að þar er búið að gera stórfelldar umbætur, mjög mikla ræktun, gera húsabætur, bæði á íbúðarhúsi og peningshúsum, það er búið að leggja þangað síma og leggja þangað rafmagn. Allt þetta hefur ábúandi jarðarinnar gert fyrir sitt fé, af því að það er ekki fé til í sambandi við eftirgjaldið, sem mun víðast mjög í hóf stillt, til þess að miðla til þessara hluta. Þar sem svona stendur á, þegar ábúendaskipti verða, þá er ekkert fyrir hendi annað en að sá, sem hefur lagt fram mikla fjármuni, geti fengið jörðina keypta, sem er langeðlilegast og alls eina úrlausnin, eins og nú er komið um þessa hluti, þar sem miklar framkvæmdir hafa átt sér stað. Hitt þarf ekki að skýra fyrir hv. þm., hvað óeðlilegt það væri, að gjafabréf, sem miðuð eru við það ástand, sem var fyrir 100–200 árum, ættu að verða þess valdandi, að enginn, sem á slíkum jörðum byggði, hreyfði legg eða lið til þess að gera umbætur á jörðinni. Með slíkum hætti mundi gjafabréfið verka andstætt eðlilegri þróun í þjóðfélaginu. Ég sé því ekki annað fyrir hendi um margar hverjar þessara jarða en ábúendur fái þær keyptar. Með þessu móti þarf engan veginn að skerða þann tilgang, sem felst í gjafabréfunum, því að af andvirði jarðanna yrðu stofnaðir sjóðir, sem yrði varið til að inna af hendi það hlutverk, sem ákveðið er með gjafabréfunum. Nú rís sú spurning, hver hafi rétt til að selja þessar jarðir. Ég vil ekki viðurkenna, að ríkisvaldið hafi nokkurn rétt til að grípa þar inn í. Sá maður, sem ákveðið er, að hafi umráð með jörðunum, t. d. prófastur, álít ég að hafi rétt til að ráðstafa jörðunum með slíkum hætti sem er í samræmi við þá félagslegu þróun, sem orðin er í okkar landi, en það sé ekki ástæða fyrir hið opinbera að grípa þar fram í. Ég vil taka þetta fram í sambandi við þessa till., að því leyti, sem hún stefnir að því, að enginn umráðamaður þessara jarða mætti hreyfa legg eða lið í þessu efni öðruvísi en ríkisvaldið gripi þar inn í. Ég vil láta þessa skoðun koma hér fram í sambandi við það, að þessi till. er komin fram, að ég held, að umboðsmenn þessara jarða - að það sé hægt að trúa þeim til, að þeir selji þessar jarðir þannig, að það hlutverk, sem þær eiga að standa undir, verði sem bezt tryggt, þó þannig, að ekki sé gengið um of á rétt þeirra manna, sem lagt hafa mikið fé fram til þess að byggja upp þessar jarðir og gera þær að góðum býlum í þjóðfélaginu. Umráðamaður verður að hafa bæði þessi sjónarmið fyrir augum, þegar slík kaup verða gerð. Ég vildi aðeins láta þessa skoðun koma fram í sambandi við það, að málið fer til n., sem ég tel rétt, að sé allshn., eins og hv. flm. hefur nú gert till. um. Út af því, sem fram hefur komið hjá hv. 2. þ. Reykv. um það, að það mundu vera stór landssvæði byggileg, sem væru ekki eign neins, þá kann að vera, að það sé til, en ég held, yfirleitt, að þessi stóru landssvæði, afréttarlöndin hér, séu í eigu ákveðinna aðila, mestur hluti þeirra eign einstakra manna og félaga. Þar, sem ég þekki til, eru mörg stór eyðilönd, sem fylgja einstökum jörðum, eða það eru hreppsfélög, stundum mörg, sem eru eigendur að slíkum landssvæðum. Ég hugsa, að þannig muni vera ástatt um meginhlutann af því landi, sem óbyggt er. Það má vera, að það séu einhver lönd, sem enginn hefur eignarrétt á, en út frá þeim kunnleika, sem ég hef um eyðilönd, þá er þessu þannig varið. Mér þykir rétt að láta þetta koma fram í sambandi við þessi orð hv. 2. þm. Reykv.



Í sambandi við það, sem hv. þm. Borgf. sagði nú síðast, að hann heldur, að afréttirnir muni vera eign einstaklinga eða félaga og hreppa, þá held ég, að þetta sé ekki rétt. Ég held, að ákveðnir hreppar og einstaklingar hafi rétt til þessara landa til að reka þangað upp sitt fé, það sé notkunarréttur, en ekki eignarréttur, og ég held, að dómar t. d. út af íþróttahúsum í óbyggðum séu byggðir á því, að það sé notkunarréttur en ekki eignarréttur á þessu landssvæði og afréttir séu því ekki eign þessara jarða eða hreppa, sem nota þetta land, heldur sé það aðeins notkunarréttur. Ég tel, að hér sé mjög þýðingarmikið rannsóknaratriði, sem sé þess fyllilega vert að ganga úr skugga um það. Hins vegar hef ég ekki haldið fram, að ríkið eigi þessi lönd. Ég tel, að ríkið eigi ekki þessi óbyggðu landssvæði, heldur að þetta sé einskis manns land, ekki ríkisins heldur, að ríkið sem júridískur aðili eigi þetta ekki. Mér skilst, að þetta sé raunverulega eign þess manns, sem mundi setjast þar að og búa þar í einn mannsaldur, og fengi hann þá samkvæmt hefð eignarrétt á því. Þess vegna er það, að ég held, að það þurfi að taka eignarrétt og umráðarétt yfir þessu landi til sérstakrar rannsóknar, og þá álit ég, að það sé heppilegast á þann hátt, að þjóðin ætti það, án þess að ríkið gæti selt það. Það kann svo að fara, að það skapist deilur um þetta atriði, sérstaklega ef ýmiss konar tæknilegar framfarir ættu sér stað, þannig að þessi óbyggðu landssvæði fengju stóraukið gildi, t. d. ef tækist að rækta ýmsar jurtir við óhagstæðari skilyrði, en nú má takast. Það gæti orðið til að rækta mætti stór landssvæði, sem nú eru óbyggð. Ég álít því, að það sé nauðsynlegt að rannsaka eignar- og umráðarétt yfir þessum óbyggðum. En um kristfjárjarðirnar vildi ég segja það, að ég álít óviðkunnanlegt, að hægt sé að ráðstafa þeim jörðum, sem gefnar hafa verið með þeim skilyrðum, sem svona jarðir hafa verið gefnar. Þeir peningar, sem eru á einu ári borgaðir fyrir eina jörð, verða með tímanum einskis virði, því að það eru örlög allra peninga gegnum aldirnar að falla alltaf í verði, en jörðin sjálf heldur áfram að hækka í verði, og því meiri framfarir sem eru á einu landi, því meira hækkar hún í verði. Þeir, sem gefa peninga, eru að gefa eign, sem alltaf minnkar að gildi. En þeir, sem gefa jörð, gefa eign, sem alltaf vex að gildi. Ég ætla svo ekki að orðlengja þetta meira, en vona, að sú hv. n., sem kemur til með að fjalla um málið, taki þetta til rækilegrar athugunar.



Þessar umr. gefa mér ekki ástæðu til að tala langt mál. Hv. þm. Borgf. virðist að verulegu leyti vera á sömu skoðun og við flm. Við vissum vel, að undir sumum kringumstæðum hefur ríkið ekki rétt til þess að fyrirskipa um sölu á þessum jörðum. Eignin getur verið óháð ríkinu, en undir öðrum kringumstæðum er það mjög óákveðið, hverjir eru aðilar að því að selja og hverjir ekki. Sem dæmi mætti nefna, að einum, tveimur eða þremur hreppum er fengið eftirgjald af kristfjárjörð, en presturinn einn fengi í hendur allan umráðarétt yfir jörðinni, t. d. að ráðstafa byggingum og þess háttar, og svo er það oft, að gjafabréfið sjálft liggur ekki fyrir, svo að ekki er hægt að sjá, hvað ætlazt er til, heldur verður að sjá, hvað er venja og hefð á þessum hlutum. Þá er mjög vafasamt, að presturinn eða umboðsmaður hans hafi rétt til þess að selja án þess að spyrja hreppinn, og það var einmitt þetta atriði, sem vaktist upp í Ed., og forseti þeirrar d. var í vafa um það. Hann vissi, eins og lög stóðu til, að ef hreppurinn á þetta óskorað, þarf hann ekki að spyrja Alþingi að því, heldur er honum þá nóg að fá samþykki sýslunefndar til þess að mega selja jörð, sem hann á. En það lék vafi á því í sambandi við þá jörð, sem um var að ræða í því tilfelli, og því ákvað hann að fresta atkvgr. til þess að ganga úr skugga um, hvernig það væri með þá jörð. Þetta er sá hlutur, sem þyrfti að upplýsa. Þó að ég sé í raun og veru mjög á móti sölu slíkra jarða, sem gefnar eru í guðsþakkaskyni, þá getur því verið þannig farið að ýmsu leyti, að rétt sé í einstökum tilfellum að gera aðrar ráðstafanir á þeim en áður hefur verið, og getur verið, að þá verði hið opinbera að grípa til sinna ráða, að svo miklu leyti sem það hefur heimild til þess að gera slíkar ráðstafanir. Ég vil svo mælast til þess, að hv. allshn. athugi þessi atriði og sjái svo um; að þetta komist í hendur sanngjarnra manna, svo að sæmilega megi fara, en fari ekki út í neina ráðleysu eða vitleysu. Ítreka ég svo aftur ósk mína um það, að málinu verði að þessari umr. lokinni vísað til allshn. Sþ., því að þar á það heima.

Flm. (Finnur Jónsson) : Herra forseti. Það hefur komið í ljós við umr. hér á Alþ., að ekki mun vera innheimt sölugjald af bifreiðum, sem komið hafa hingað til landsins og gengið kaupum og sölum, áður en þær voru skrásettar. Um þetta hafa ekki fengizt frá hæstv. ríkisstj. alveg skýr svör. En eftir upplýsingum, sem ég hef fengið annars staðar frá, þá mun þetta gjald ekki hafa verið innheimt, þrátt fyrir það að það hafi komið til orða hjá hæstv. ríkisstj., að ástæða væri til þess að innheimta sölugjaldið af þessum bifreiðum ekki síður en öðrum, sem gengju kaupum og sölum og metnar væru af þar til settum matsmönnum. Ég veit ekki, hvernig á því stendur, að þetta sölugjald hefur ekki verið innheimt. Ekki heldur vil ég kasta steini að neinum fyrir það. En ég tel að hér hafi orðið nokkurt misrétti, sem beri að leiðrétta, auk þess sem ríkissjóður hefur tapað á þessu nokkru fé. - Ég sé ekki ástæðu til að fjölyrða um þetta mál. Ég tel, að það liggi alveg ljóst fyrir. Það á að vera auðvelt að innheimta þetta gjald, vegna þess að svo til öll leyfi, sem gefin voru út fyrir bifreiðum síðan lög þessi öðluðust gildi, hafa verið gefin út á nafn og bifreiðar hafa verið skrásettar, þegar þær hafa komið til landsins, sömuleiðis á nafn. Þannig að með athugun á skjölum bifreiðaeftirlitsins og viðskiptaeftirlitsins á að vera hægt að komast að því, hvaða bifreiðar hér er um að ræða. Ég vil svo óska, að þessari umr. verði frestað og till. vísað til hv. allshn.



Herra forseti. Það er ekki nema gott til þess að vita, að rannsókn skuli vera hafin í þessu máli. Hins vegar er það vitað, að annaðhvort mun það hafa verið tollstjóri eða lögreglustjóri, sem átti að innheimta þennan skatt. Mér skilst reyndar, að það hafi verið öllu frekar lögreglustjóri. Og það kann að vera, að það sé góður síður að láta menn rannsaka sín eigin mál. En í þessu tilfelli virðist, að svo hafi verið gert af hálfu hæstv. ríkisstj. - Ég skal ekki neitt deila um það, hverjum þetta ólag er að kenna, að innheimta þessa gjalds hefur fallið niður af þessum bifreiðum. En víst er það, að lögreglustjóra bar að innheimta þau gjöld samkv. lögum. Og það er ekki nema gott um það að segja, að hann gefi hæstv. ríkisstj. skýrslu um það, hvernig á því stendur, að hann ekki hefur innheimt þessi gjöld, og að þá um leið komi í ljós, hve miklu þessi gjöld hefðu numið, sem ekki hafa verið greidd. - En hitt er það svo, að úr því sem komið er, þá vil ég halda fast við þessa þáltill. og álit rétt, að hæstv. Alþ. fái að vita, hvernig á þessum mistökum kann að standa.



Herra forseti. Ég tek aðeins til máls vegna þess, að það var meðan ég var fjmrh., að lögtekið var að innheimta þetta sölugjald af bifreiðum, og var það einn af þeim tekjustofnum, sem verið var að basla við að ná í, þegar fiskábyrgðarlögin voru samþ. um áramótin 1948 og 1949. Ég skal nú játa það, að hvað mig áhrærir persónulega, þá hafði ég, og mér skildist aðrir hv. þm. yfirleitt, fyrir augum, þegar verið var að ræða um söluskattinn af bifreiðum, sem gengju kaupum og sölum, notaðar bifreiðar, sem vitað var, að menn seldu oft, og skiptu mikið um eigendur í landinu. Þetta var að minni hyggju aðallega það, sem haft var fyrir augum þá. Hitt fyrirbærið, þetta nýja, sem komið hefur inn í málið, að menn skiptu um eigendur á bifreiðum nýjum og ósamsettum, sem væru innpakkaðar, þ. e. a. s. óuppteknar í kassanum, sem þær voru innfluttar i, það var, a. m. k. svo langt sem minn kunnugleiki náði í þeim efnum, fátitt. Ég hafði lítið heyrt um það, þegar þessi löggjöf var sett. En þetta mun hafa átt sér stað í nokkrum tilfellum á árinu 1949, og sérstaklega um áramótin 1949 og 1950, að svona sölur hafi farið fram á bifreiðum. Og stendur það víst að nokkuð miklu leyti í sambandi við svo kallaða sjómannabíla. Framkvæmd þessarar skattinnheimtu var í höndum bifreiðaeftirlitsins og svo lögreglustjórans. Bifreiðaeftirlitið hefur haft eftirlit með því, þegar bifreiðar hafa verið skrásettar, að réttur eigandi væri skráður, og ef eigendaskipti væri um að ræða, þá skal það sjá um matið á bifreiðunum, því að þegar l. voru sett, var verið að hugsa um notaðar bifreiðar. Hitt gefur auga leið, að það er eðlilegt og sjálfsagt, að ef bílar eru seldir ónotaðir og þeir skipta um eiganda áður en þeir eru teknir í notkun, þá falli þeir undir þessi skattaákvæði laganna. Nú var það í tíð fyrrv. stj., að orðrómur komst á um það, að þessi háttur væri nokkuð upptekinn, að menn seldu bíla jafnvel í umbúðum óupptekna, sem lítið hafði heyrzt um áður. Og þá var lögreglustjóra falið af hans yfirmanni í ráðuneytinu að rannsaka málið. Ég veit, að sú rannsókn hefur átt sér stað. Og það eru líklega milli 20 og 30 tilfelli, sem ég hef fengið að vita um frá tollendurskoðara ríkisins, sem getur verið hér um að ræða. En í sumum þessum tilfellum getur sjálfsagt verið um að ræða nokkurt álitamál, hvernig þessu er varið. T. d. þegar sjómaðurinn N. N. lætur annan mann, sem er ekki sjómaður, fá sitt leyfi, og bíllinn kemur svo adresseraður á eitthvert bílaumboð hér eða jafnvel á nafn sjómannsins og kaupandinn að réttindunum kemur svo og hirðir bílinn. Ég sá það við að líta í þessi rannsóknarskjöl, sem lögreglustjóri hefur afhent tollendurskoðuninni, að tilfelli voru til á þessa leið og aðrar leiðir og talsvert víxluð, eins og gerist og gengur. En eins og hæstv. viðskmrh. hefur upplýst, þá var þetta mál þá þegar sett í rannsókn, og verður náttúrlega af réttum tollyfirvöldum úrskurðað um þetta í hverju einstöku tilfelli, hvort beri að borga þetta sölugjald af þessum bifreiðum eða ekki. Ég fyrir mitt leyti álit t. d., að ef viðurkennt bílaumboð pantar bíl fyrir leyfishafa, sem sjálfur tekur við sínum bíl, þá eigi það ekki að falla undir svona skattaákvæði, sem hér hefur verið rætt um, ef þessi viðskipti fara ekki annarra á milli. En minn úrskurður í því er bara prívatmanns álit, og það kemur undir úrskurð réttra yfirvalda, hvernig farið verður með það mál. Það er líklegt, að bifreiðaeftirlitið hafi verið dálítið grandalaust gagnvart þessari sérstöku verzlun með bíla, sem ekkert var farið að nota og voru jafnvel seldir í umbúðum, af því að þetta var tiltölulega óþekkt fyrirbæri, þangað til fyrir stuttum tíma síðan. En að sjálfsögðu leiðréttist þetta allt við þá rannsókn og þá endurskoðun, sem fer í þessu sambandi fram hjá tolleftirliti ríkisins.



Herra forseti. Ég vil bara upplýsa í sambandi við þessa þáltill., að þetta mál, sem hún fjallar um, er þegar í rannsókn. Það hefur verið falið bæði tollstjóra og lögreglustjóra í sameiningu að upplýsa um, hvernig ástatt væri um þær bifreiðar, sem þarna hafa verið seldar, sem um getur í þáltill. Og það hefur þegar farið fram talsvert víðtæk rannsókn í þessu efni og yfirheyrslur af hálfu lögreglustjóra, svo að ég tel, að þetta mál sé á þeirri leið nú þegar, sem þáltill. fjallar um. Hins vegar hef ég ekki mikið við það að athuga, þó að þáltill. sé samþ.