Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Hæstv. forseti. Á þskj. 462 er álit utanrmn. á till. til þál. um fullgildingu samnings um breytingu á tilteknum samningum EFTA-ríkjanna. Nefndin leggur til að tillagan verði samþykkt með breytingu sem flutt er tillaga um á sérstöku þingskjali, þ.e. þskj. 463. Breytingin felur í sér að tilgreindir eru þeir þrír samningar EFTA-ríkjanna sem breytast. Við umfjöllun nefndarinnar um málið var einnig rætt um staðsetningu dómstóls EFTA en upplýst var á fundinum að utanrrh. Íslands og utanríkisviðskiptaráðherra Noregs áformuðu að flytja dómstólinn frá Genf til Lúxemborgar. Nefndin hefur ekki rætt til hlítar um staðsetningu dómstólsins og telur eðlilegt að Alþingi ræði hana frekar áður en kemur til flutnings hans um mitt ár 1995. Guðmundur Árni Stefánsson var fjarverandi við afgreiðslu málsins en undir þetta álit skrifa auk mín: Páll Pétursson, Ólafur Ragnar Grímsson, Geir H. Haarde, Guðrún J. Halldórsdóttir, Árni R. Árnason, Lára Margrét Ragnarsdóttir og Jón Helgason. Hæstv. forseti. Ég læt þess getið að í greinargerð með tillögunni eins og hún var lögð fram á þskj. 409 er prentvilla. Þar stendur að verið sé að fækka mönnum úr eftirlitsstofnuninni úr sjö í þrjá og dómstólnum úr sjö í þrjá en þarna á talan fimm að standa í staðinn fyrir sjö. Vænti ég þess að þetta verði leiðrétt þegar skjalið verður endanlega birt í þingtíðindum.

Frú forseti. Ég vil nota þetta tækifæri til að árétta það sérstaklega að ég tel að áform utanrrh. Íslands og utanríkisviðskiptaráðherra Noregs um að flytja EFTA-dómstólinn frá Genf til Lúxemborgar séu misráðin. Ég tel ákaflega óeðlilegt að staðsetja EFTA-dómstólinn einhvers staðar annars staðar en í EFTA-landi. Með því móti að flytja hann til Lúxemborgar eru EFTA-ríkin að niðurlægja sig að mínu mati. Dómstóllinn staðsettur þar yrði eins og einhver aukaspeni eða tilberi á Evrópudómstólnum í Lúxemborg. Þetta vil ég láta koma hér fram. Mitt jáyrði við afgreiðslu þessa máls byggist á því að Alþingi láti málið til sín taka áður en af þessum hugsanlega flutningi verður. Að öðru leyti tel ég eðlilegt að Ísland fullgildi þennan samning. Það leiðir af sjálfu vegna breytinga sem orðið hafa á EFTA við inngöngu þriggja EFTA-ríkja í Evrópubandalagið.

Virðulegur forseti. Ég mæli fyrir nál. frá efh.- og viðskn á þskj. 506 um frv. til breytinga á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum. Nefndin hefur fjallað um málið og fengið á fund til sín frá fjármálaráðuneyti Indriða H. Þorláksson skrifstofustjóra, Bolla Þór Bollason skrifstofustjóra, Snorra Olsen deildarstjóra, Maríönnu Jónasdóttur deildarstjóra og Braga Gunnarsson lögfræðing. Nefndin mælir með samþykkt frumvarpsins. Það er skylt að geta þess að nefndin fjallaði um málið á þrem fundum. Á fyrsta fundinum að frumkvæði nefndarinnar eftir að hér hafði farið fram utandagskrárumræða um málið, á öðrum fundinum var fjallað um málið að beiðni hæstv. fjmrh. þar sem fjmrn. kynnti sín sjónarmið í málinu og á þriðja fundinum eftir að hér hafði verið mælt fyrir málinu. Nefndarmenn eru sammála um það að rétt sé að afgreiða þetta mál óbreytt. Undir þetta skrifa allir nefndarmenn en tveir með fyrirvara, sá sem hér stendur og hv. þm. Steingrímur J. Sigfússon. Ég gerði grein fyrir mínum fyrirvara við 1. umr. um málið og þarf í sjálfu sér ekki að gera það frekar en vil þó ítreka að minn fyrirvari byggðist á því að það hefði verið skynsamlegast að láta þetta mál kyrrt liggja og hafa óbreytta framkvæmd á málinu. Ég er hins vegar þeirrar skoðunar að eftir að búið var að taka málið upp með þeim hætti sem var gert í vetur þá var ekki aftur snúið með að gera breytingar og sú breyting sem hér er lögð til er að mínu mati sú skynsamlegasta sem hægt er að fara og bendi reyndar á að í áðurnefndri utandagskrárumræðu benti ég á að þetta væri eina leiðin sem væri fær ef menn vildu gera á þessu breytingar. Málið var ekki svo einfalt að það var hægt að afnema skattlagningu á blaðburðarbörnum. Það varð þá að ganga jafnt yfir öll börn sem stunda einhverja launavinnu. Ég tel hins vegar að þegar þessi lög voru sett á sínum tíma með 6% skatti, 4% til ríkisins og 2% til sveitarfélaga, hafi þessi lága skattprósenta verið valin með tilliti til þess að hún gengi flatt yfir allar launatekjur barna. Það kom einnig fram að mínu mati sá misskilningur í umfjöllun um þetta mál fyrr í vetur að fyrirmæli forsrh. frá fyrri árum um það að menn skattlegðu ekki blaðburðarbörn ættu að gilda jafnt í dag. Í því fólst sá misskilningur að sömu reglur giltu um skattlagningu barna nú og var á þessum tíma sem er ekki því á þeim tíma áttu tekjur barna að leggjast við tekjur foreldra og skattleggjast með sömu prósentutölu. En frá árinu 1981, ef ég man rétt, þá hefur sú meðferð sem hefur verið í gildi til þessa verið höfð við. Það var einnig margt sérkennilegt í meðhöndlun þessa máls, m.a. fjölmiðla og þá sérstaklega dagblaðanna sem börðust mjög hart í þessu máli. Að mínu mati ekki fyrir hagsmunum blaðburðarbarna heldur fyrir eiginhagsmunum þar sem það lá ljóst fyrir að misbrestur hefur verið á því að dagblöð, ýmis hver, gæfu upp tekjur blaðburðarbarna og reyndar fleiri en blaðburðarbarna. Það átti einnig við um umboðsmenn blaðanna, sem ekki eru í öllum tilfellum börn, að þessar tekjur væru gefnar upp. Það kom einnig fram í umfjöllun í nefndinni að það hefði verið ýmist hjá einstaklingunum hvort þessar tekjur voru gefnar upp eða ekki og í einhverjum tilfellum hefði svo verið að samviskusamir launþegar hefðu gefið þetta upp án þess að blöðin hefðu nokkurn tímann gefið út launamiða. Að öllu samanlögðu þá deili ég þeirri skoðun með öðrum nefndarmönnum að miðað við það á hvern rekspöl málið var komið og að ekki var aftur snúið þá var þetta skynsamlegasta leiðin til þess að taka á þessu máli.

Virðulegi forseti. Ég mæli hér fyrir áliti landbn. á þskj. 422 en það álit hafa allir nefndarmenn undirritað án athugasemda nema þeir tveir hv. þm. sem voru fjarverandi við afgreiðslu málsins, Eggert Haukdal og Ragnar Arnalds. Frv. var lagt fram á þskj. 108. Við 1. umr. gerði hæstv. landbrh. grein fyrir efni frv. auk þess sem athugasemdir um frv. eru skýrar og vísa ég til þessarar umfjöllunar. Landbn. gerði hins vegar brtt. við frv. á þskj. 423 en þær fela það í sér að stjórn forfallaþjónustunnar hefur með höndum uppgjör þessara mála en þeim skal ljúka fyrir 1. apríl og áfram hefur Framleiðsluráð landbúnaðarins með höndum innheimtumálefni og endurgreiðslu eins og kveðið er á í brtt. nefndarinnar. Tillögur nefndarinnar eru algerlega skýrar og ég sé ekki þess vegna sérstaka ástæðu til þess að fjalla um þær með því að texti þeirra er mjög auðskilinn. Ég sé því ekki ástæðu til þess að orðlengja þessa afgreiðslu frekar, virðulegi forseti, en geri tillögu um að málinu verði að lokinni þessari umræðu vísað til 3. umr.

Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir nefndaráliti landbn. á þskj. 445 um lífrænan landbúnað. Undir álitið rita nöfn sín allir landbúnaðarnefndarmenn án athugasemda en fjarstaddir voru þeir hv. þm. Jóhannes Geir Sigurgeirsson, Kristín Ástgeirsdóttir og Árni M. Mathiesen. Eins og fram kemur í þessu nefndaráliti gerir landbn. engar tillögur til breytinga á frv. eins og það var lagt fyrir og þess vegna er vísað í framsöguræðu hæstv. landbrh. og athugasemdir sem fylgja frv. og þar af leiðandi er ekki ástæða til frekari málalenginga um þetta frv. Virðulegi forseti. Ég geri það að tillögu minni að það gangi áfram til 3. umr.

Frú forseti. Það væri freistandi að fara nokkrum orðum um frv. þetta því að það er gaman að tala um hross og ekki svo oft sem manni gefst tækifæri til þess í þingsölum en ég vil fagna frv. og þakka landbn. fyrir afgreiðslu þess. Hrossarækt er að vissu leyti einn af ljósu punktunum í íslenskum landbúnaði. Þar er þó margt í ólagi sem þarf að kippa í lag og þetta frv. bætir nokkuð úr sumum þáttum. T.d. á að vera hægt að rekja uppruna hrossa og ættfæra þau með nokkuð meira öryggi eftir að þetta frv. er orðið að lögum og farið er að starfa eftir því en á því hefur orðið nokkur misbrestur þar sem komið hefur í ljós að menn hafa verið jafnvel að sýna hross undir öðrum nöfnum en þau eiga að vera. Varðandi sölumál hrossa almennt er höfuðgalli að framleiðendurnir, þ.e. þeir sem ala hrossin upp, fá of lítið í sinn hlut. Milliliðirnir hirða mestallan arðinn sem í sumum tilfellum getur verið töluverður. Útflytjendurnir kaupa trippin af bændum eða öðrum framleiðendum fyrir sáralítið verð í mörgum tilvikum, temja þau og á því stigi hækka þau fyrst og fremst í verði. Þetta þyrfti að laga á næstu árum en þetta frv. tekur að sjálfsögðu ekki á því. Ég vil taka fram að ég tel að stofnverndarsjóður íslenska hestsins hafi gert feiknamikið gagn á undanförnum árum á þeim tíma sem hann hefur starfað og til hans rann gjald af kynbótahrossum, 10% af söluverði stóðhesta og 5% af söluverði hryssa. Þessum sjóði var varið til þess að halda bestu kynbótagripunum í landinu. Það er mjög mikilvægt fyrir okkur að vera vakandi yfir því að láta ekki bestu kynbótagripina fara úr landi. Það eru aðrir en Íslendingar sem eru að taka forustuna í ræktun íslenska hestsins og ég nefni sérstaklega Þjóðverja sem sumir hverjir eru feiknalega miklir ræktunarmenn, kappsamir og kunna að rækta búfé, en það er okkur mikilvægt að láta þessa forustu ekki af hendi baráttulaust. Ég tel að ekki sé hægt að banna útflutning kynbótagripa því að hluti af því ævintýri hestamennskunnar er að rækta hross og það er ómögulegt að koma í veg fyrir að unnendur íslenska hestsins á erlendri grund geti notið þeirrar ánægju. Það þarf að kippa í lag tollamálum varðandi útflutning á hrossum. Því hefur ekki verið sinnt af hæstv. ríkisstjórn sem skyldi en við inngöngu Svíþjóðar í Evrópusambandið breytast tollamál þannig að óhagkvæmara verður að flytja hross til Svíþjóðar en verið hefur fram til þessa. Nauðsynlegt er að vinna að þessum tollamálum víðar og reyna að fá niðurfellda tolla á lifandi hrossum í öðrum mörgum fleiri viðskiptalöndum okkar. Þetta frv. tekur að sjálfsögðu ekki á einu atriði sem ég vil þó gera aðeins að umræðuefni eða minna á og íslenskri hestamennsku og hrossarækt stafar stórkostleg hætta af, þ.e. lyfjagjöf hrossa. Það hefur komið á daginn og að því munu vera orðin einhver brögð í íslenskri hestamennsku að menn freistist til þess að misnota lyf í hross þannig að þau komi betur fyrir á sýningum. Það er óforsvaranlegt. Það blekkir kynbótamatið og þetta er algerlega óforsvaranleg framkoma, óforsvaranlegur gerningur og smánarblettur á íslenskri hestamennsku sem íslenskir hestamenn og hrossaræktendur verða að hafa forustu um að þvo af sér. Það er óhjákvæmilegt að fara út í mjög strangt lyfjaeftirlit varðandi keppnishross ekkert síður en lyfjaeftirlit sem er allmikið tíðkað í sumum íþróttagreinum hjá mannskepnunni. Frú forseti. Ég ætla ekki að orðlengja þetta meira þó að mig langaði til þess að nota þetta tækifæri og að tala lengur um hrossin. Ég læt þetta nægja í bili.