Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Heilbr: og trmrh. (Magnús Kjartansson): Herra forseti. Frv. þetta til l. um breyt. á orkulögum hefur legið fyrir á undanförnum þingum án þess að hafa fengið endanlega afgreiðslu. Ég tel hér vera um ákaflega brýnt mál að ræða, og því taldi ég rétt, að það yrði lagt fyrir þetta aukaþing, ef því væri ætlað að sinna hér einhverjum almennum verkefnum. Á síðasta þingi var frv. þetta athugað mjög gaumgæfilega, og m.a. fjallaði lagadeild Háskólans um efni frv. og um þá spurningu, hvort ákvæði þess brytu á einhvern hátt í bága við eignarréttarákvæði stjórnarskrárinnar, en niðurstaða lagadeildar var sú, að svo væri ekki. Ég hygg, að það sé ekki ástæða til, að ég reki efni frv. ítarlega, ég hef gert það á undanförnum þingum, og umr., sem þá hafa farið fram, eru tiltækar prentaðar. Meginefni þess er það, að jarðhitasvæðum er skipt í háhitasvæði og lághitasvæði samkvæmt skilgreiningu, sem finnst í 1. gr. frv., og síðan er tiltekið, að ríkið eigi allan rétt til umráða og hagnýtingar jarðhita á háhitasvæðum og uppleystra efna og gastegunda, sem háhita, vatni og gufu fylgja, þó með takmörkunum, sem greinir í frv. Á síðasta þingi var meiri hl. hv. iðnn. sammála um að mæla með samþykkt frv. með nokkrum breytingum. Þær breytingar hafa verið teknar inn í frv. í því formi, sem það er lagt fyrir hér. Enn fremur hefur verið tekin inn brtt., sem hv. þm. Gils Guðmundsson flutti og gerir ráð fyrir því að marka skýrar réttindi sveitarfélaga en gert var í upphaflega frv. Ástæðan fyrir því, að ég tel þetta mál vera mjög brýnt, að úr sé leyst, er sú, að á okkur hvílir nú það verkefni að reyna í mjög ört vaxandi mæli að nýta innlenda orkugjafa til hvers konar þarfa hér innanlands. Þar er nærtækast að nýta innlenda orkugjafa til húshitunar og annarra hliðstæðra þarfa. Á síðasta þingi gerði ég grein fyrir því, að fyrir lægju drög að áætlunum um, að það verk væri hægt að vinna á tiltölulega skömmum tíma. Þar var ráðgert, að það kynni að vera hægt að koma á hitaveitum, þar sem það væri talið hagkvæmt, á árinu 1977 og gætu þá hitaveitur náð til 2/3 hluta landsmanna. Eins er verið að hefjast handa um að nýta varmaorku til raforkuframleiðslu, og uppi eru áform um að nýta varmaorku til iðnaðar, eins og menn þekkja frá áætlunum um sjóefnavinnslu á Reykjanesi. Þessar fyrirætlanir allar gætu orðið torveldari til mikilla muna, ef það ætti að teljast heimilt, að eigendur þeirra landssvæða, þar sem slíkan háhita er að finna, gætu skattlagt þjóðarheildina í sambandi við orkuvinnslu á þeim stað. Ég hygg, að það sé sjónarmið yfirgnæfandi meiri hluta Íslendinga, að þessi orka í iðrum jarðar sé sameiginleg eign landsmanna allra. Hún er ekki til komin fyrir tilstilli manna á einn eða neinn hátt. Þær rannsóknir, sem framkvæmdar hafa verið, sem gera okkur kleift að nýta þessa orku, hafa allar verið kostaðar af almannafé, og það er ætlast til þess, að þessi orka verði nýtt í almenningsþágu, þannig að ég hygg, að það stangist mjög á við siðgæðishugmyndir manna, ef það væri talið eðlilegt, að einhverjir einstaklingar gætu skattlagt þessa miklu sameiginlegu eign og hagnast á því um verulega stórar upphæðir. Þetta frv. er flutt til þess að skera úr um þetta atriði. Mér er kunnugt um það, að hugmyndir sumra þeirra, sem eiga land, þar sem um háhita er að ræða, eru þess eðlis, að ef fallist væri á sjónarmið þeirra, mundu hér um að ræða skattlagningu, sem næmi ótöldum hundruðum millj. kr. Ég vil vænta þess, ef þetta aukaþing tekur upp störf í alvöru, þá verði fjallað um þetta mál, og geri mér vonir um, að iðnn. geti verið fljót að afgreiða málið frá sér, vegna þess að hún var búin að athuga það til hlýtar á síðasta þingi og komst þar að niðurstöðu. Ég legg til, herra forseti, að frv. verði að lokinni 1. umr. vísað til 2. umr. og hv. iðnn.



Herra forseti. Frv. þetta var ítarlega rætt á s.l. vori, seint í aprílmánuði. Iðnn. Nd. afgreiddi málið og varð ekki sammála. Minni hl. skilaði áliti 19. apríl og við 2. umr. málsins fóru fram ítarlegar umr. Málið var sent til umsagnar til Sambands ísl. sveitarfélaga, til lagadeildar Háskólans og til Búnaðarþings. Lagadeild Háskólans taldi, að frv. bryti ekki í bága við stjórnarskrána, þar sem ætla mætti, að bætur yrðu greiddar fyrir jarðhita, þótt hann yrði tekinn samkvæmt lögum í anda þessa frv. En það mátti lesa það út úr umsögn lagadeildarinnar, að þetta lægi nú allnærri því, það jaðraði við það að vera stjórnarskrárbrot, því að deildin orðaði umsögn sína ekki á ákveðinn hátt um það, að það mætti ætla, að þessi verðmæti yrðu bætt, þótt þetta frv. yrði gert að lögum. Samband ísl. sveitarfélaga gat fallist á að samþ. frv., með því að réttur sveitarfélaganna til þess að nýta verðmætin yrði lengdur úr 5 árum í 15 ár. Ég hef, síðan þessi umsögn barst, rætt við marga sveitarstjórnarmenn, og þeir láta sér alls ekki nægja að geta notið þessa réttar í 15 ár. Þeir eru mjög óánægðir með frv. í því formi, sem það nú er, þótt það teljist skárra en það var. En Búnaðarþing hafði ákveðna afstöðu, og ég gæti lesið þá umsögn hér upp, en tel ekki ástæðu til þess, vegna þess að hún er prentuð með nál. minni hl. og í þingtíðindunum þá um leið, og hv. alþm., sem nú taka fyrst sæti á Alþingi, eiga gott með að kynna sér það. En ummæli Búnaðarþings voru eins neikvæð og umsagnir geta verið. Við sjálfstæðismenn teljum, að þetta frv. sé með öllu ónauðsynlegt, að það séu heimildir fyrir hendi í orkulögunum til þess að nýta jarðvarmann og orkuna, eftir því sem þurfa þykir og eftir því sem heppilegt þykir, og það er ekkert sem hindrar það að láta skipulegar rannsóknir fara fram í þessum málum, enda hefur það verið gert. Það er ekkert, sem hindrar það að láta ákveðnar áætlanir fara fram, eins og hefur verið gert, þó að lögunum verði ekki breytt. Og það liggur fyrir álit um það, sem mest hefur verið gert í þessu. Það er á Reykjanesskaga á Svartsengi. Umsögn Orkustofnunar um það, hvað það gildir, að þetta svæði skuli vera í einkaeign, er þannig, að þótt bætur komi fyrir þar, þá hafi það hverfandi áhrif, alls ekki teljandi áhrif, eins og það er orðað, á kostnað við væntanlegar framkvæmdir. Og það er ekki hægt að nefna dæmi um það, að vegna ófullnægjandi lagaákvæða hafi rannsóknir eða framkvæmdir verið hindraðar. Við teljum, að þetta frv. sé að öllu leyti ónauðsynlegt. En vegna þess að það var flutt af hæstv. ríkisstj. og lagt talsvert kapp á að fá það fram, - og hæstv. iðnrh. hefur séð ástæðu til þess að leggja það fram nú aftur á aukaþinginu, - þá töldum við í minni hl. iðnn. Nd. rétt og eðlilegt að koma til móts við hæstv. ráðh. og lögðum til, að frv. yrði vísað til ríkisstj. til frekari athugunar og að frv. yrði endurskoðað í samráði við Stéttarsamband bænda, Búnaðarfélag Íslands, stjórn Sambands ísl. sveitarfélaga og fleiri aðila, ef ástæða þætti til. Afstaða okkar til málsins var að þessu leyti eins mild og hugsast gat, og hafði ég búist við, að hæstv. ráðh. notaði tækifærið og léti þessa endurskoðun fara fram og léti reyna á það, hvort ekki væri hægt að sætta aðila við breytingu á núgildandi lögum, ef það að athuguðu máli þætti vera til einhverra bóta. Ég tel, hæstv. forseti, ekki ástæðu til að fara að rekja nánar þær alllöngu og ítarlegu umr., sem fóru fram í aprílmánuði s.I., en vildi aðeins vekja athygli á því, hverja afgreiðslu málið fékk frá iðnn. á s.l. vori.

Heilbr.- og trmrh. (Magnús Kjartansson): Herra forseti. Frv. þetta var lagt fram á síðasta þingi, en varð þá eigi útrætt, vegna þess að þinghaldi lauk þá með næsta skjótum hætti. Hins vegar er hér um að ræða vandamál um fjárhagsafkomu Rafmagnsveitna ríkisins, sem snertir mjög mikilvægt fyrirtæki, sem heyrir undir iðnrn., og þess vegna taldi ég sjálfsagt, að aukaþing fjallaði um þetta vandamál, ef því væri ætlað að sinna öðru en formlegum störfum, og þess vegna hefur þetta frv. verið lagt hér fram. Fjárhagsvandamál Rafmagnsveitna ríkisins eru gamalkunnugt fyrirbæri hér í sölum Alþingis. Rafmagnsveitum ríkisins var í upphafi ætlað að tryggja frumkvæði af hálfu ríkisvaldsins til þess að koma raforku til hinna dreifðu byggða á Íslandi. Það átti að stuðla að því, að landsmenn allir ynnu sameiginlega að því að rafvæða landið, og þetta hefur tekist á ákaflega myndarlegan hátt á síðustu tæpum 30 árum. Ég efast um að nokkurs staðar í víðri veröld sé raforku dreift svo mjög til landsmanna í jafnstrjálbýlu landi og raun er á hér á Íslandi. Hins vegar hefur þetta að sjálfsögðu ævinlega haft æðimikinn kostnað í för með sér, og hér á Alþingi hefur bæði orðið að taka ákvarðanir um fjárframkvæmdir og fjárframlög úr opinberum sjóðum til þeirra þarfa og eins að taka á rekstrarvandamálum þessa fyrirtækis. Árið 1965 var ákveðið að reyna að létta undir með rekstri fyrirtækisins og draga úr mismun á raforkuverði innan kerfis Rafmagnsveitnanna og annars staðar með því að leggja á verðjöfnunargjald. Það var föst upphæð, 35 millj. kr. Þessi fasta upphæð hélt að sjálfsögðu ekki verðgildi sínu í þeirri verðbólgu, sem þá var hér á Íslandi og hefur raunar alltaf verið, síðan stríði lauk, og því þurfti að endurskoða þessa upphæð 1969, og hún var þá tvöfölduð upp í 70 millj. En eftir það hefur farið á sömu leið. Raungildi þessarar upphæðar hefur farið sífellt minnkandi og fjárhagsafkoma Rafmagnsveitnanna orðið að sama skapi erfiðari með hverju ári. Árið í fyrra, 1973, varð mjög erfitt og áætlanir, sem þá voru gerðar um árið 1974, bentu til þess, að það ástand héldi áfram. Það varð til þess, að ég skipaði sérstaka nefnd til að kanna fjárhagsvandamál Rafmagnsveitna ríkisins og hvernig úr þeim skyldi bætt. Í þeirri nefnd voru Bjarni Bragi Jónsson forstöðumaður í Framkvæmdastofnun, og var hann form. nefndarinnar, Hörður Sigurgestsson deildarstjóri í fjárlaga- og hagsýsl-stofnun og Sigurgeir Jónsson aðstoðarbankastjóri í Seðlabankanum. Nefndin skilaði áliti, og var síðan ákveðið að semja frv. það, sem hér liggur fyrir, á grundvelli þeirra till., sem n. hafði flutt. Ég vil geta þess, að í grg. með frv. er greint frá rekstraráætlun Rafmagnsveitna ríkisins fyrir þetta ár, en þær áætlanir voru endurskoðaðar í maímánuði, og þar komu fram nokkuð aðrar tölur en eru í frv. Í þeirri rekstraráætlun, sem gerð var í maí í ár, er gert ráð fyrir því, að rekstrarhalli Rafmagnsveitna ríkisins á þessu ári verði 349 millj. kr., en ekki 272 millj., eins og gert var ráð fyrir í áætlun þeirri, sem er prentuð í aths. með frv. Þessi hækkun stafar af því, að gjaldamegin hefur orðið veruleg hækkun á liðnum laun og annar kostnaður, eða 115 millj. kr., og orkukaup 99 millj., en gjaldskrá í raforku í heildsölu hækkaði sem kunnugt er um 38% í maí. Tekjumegin hefur orðið nokkur hækkun á orkusölu í heildsölu af sömu ástæðum og ég var nú að segja frá. Orkusala í smásölu hefur hækkað. Hún hækkaði hjá Rafmagnsveitum ríkisins um 30% í maí, og hækkun af þeim völdum er 13 millj. kr. En engu að síður sýnir áætlunin frá því í maí, að rekstrarhallinn verður allmiklu hærri en reiknað var með í ársbyrjun. Það er hætt við, að frv. þetta, þótt að lögum yrði, mundi ekki skila Rafmagnsveitunum miklum tekjum á þessu ári, því að gert er ráð fyrir því, að gjaldið verði lagt á frá þeim tíma, sem lögin taka gildi, en verði áætlað við fyrsta álestur, og því má búast við því, að það geti tekið allt að þremur mánuðum að innheimta gjaldið vegna mismunandi álestrartíma, og því væri óvarlegt að gera ráð fyrir því, að þetta gjaldið vegna mismunandi álestrartíma, og því Rafmagnsveitna ríkisins á þessu ári. Hins vegar á sú tilhögun, sem gert var ráð fyrir í frv., þ.e.a.s. 13% verðjöfnunargjald af seldri raforku, viss prósenta, að tryggja það, að þessi stuðningur við Rafmagnsveitur ríkisins, fólkið, sem býr í strjálbýlinu, geti haldist nokkurn veginn, þó að breytingar verði á verðlagi í landinu. Ef litið er til ársins 1975, gerðu Rafmagnsveitur ríkisins ráð fyrir því í fjárlagatill. sínum, að halli næmi 243 millj. kr., en þar hefur þó ekki verið tekið tillit til launahækkana, sem þegar er vitað um, vegna flokkatilfærslna o.fl. samkv. kjarasamningum. Samkv. frv. er gert ráð fyrir, að gjaldstofn verðjöfnunargjaldsins sé 2 milljarðar 250 millj. kr., og það hefði skilað verðjöfnunargjaldi á ársgrundvelli, sem nam 292 millj. Hins vegar hækkaði raforka í verði í maís.l., og meðalhækkun þar mun hafa verið um það bil 21%. Við það hefur þessi gjaldstofn hækkað upp í 2.7 milljarða rúma og verðjöfnunargjaldið gæti þá orðið á árinu 1975 353 millj., og samkv. áætlunum ætti það að nægja til þess, að endar næðu saman hjá þessu fyrirtæki. Ég vil vekja athygli á því, að jafnhliða því sem gert er ráð fyrir, að verðjöfnunargjald verði tekið á þennan hátt af seldri raforku á síðasta stigi viðskipta, af sölu til notenda, þá félli að sjálfsögðu niður fyrra verðjöfnunargjaldið, sem nemur 70 millj. kr., þannig að það mun láta nærri, að þetta sé 10% hækkun, en ekki 13%, eins og þarna er um rætt. Ég hygg, að hækkun á vísitölu af þessum sökum sé um það bil fimmtungur úr vísitölustigi. Þær umræður, sem hér urðu við 1. umr. á síðasta þingi, hafa verið prentaðar, þær eru í 21. hefti umræðuparts þessa árs, og þar geta menn kynnt sér það, sem þá var sagt. Ég sé því ekki ástæðu til þess að rekja efni þessa frv. frekar, en legg til, herra forseti, að málinu verði að lokinni 1. umr. vísað til 2. umr. og hv. iðnn.



Herra forseti. Ég ætla ekki að lengja umræður um þetta mál við 1. umr. Frv. shlj. þessu var flutt á síðasta þingi í aprílmánuði, var vísað til iðnn., en fékk ekki afgreiðslu þar. Það reyndi reyndar ekki á það, hver afstaða manna var í nefndinni, vegna þess að það var ekki boríð upp. Hins vegar bárust nokkrar umsagnir um frv., og þær voru ekki allar jákvæðar, sumar a.m.k. mjög neikvæðar. Ég verð að segja, að það er alveg nauðsynlegt að rétta við fjárhag Rafmagnsveitna ríkisins. Rafmagnsveitur ríkisins hafa lengi átt í fjárhagserfiðleikum og þá ekki síst vegna þess hlutverks, sem Rafmagnsveiturnar gegna, sem oft hefur verið lýst, og blandast því engum hugur um, að það þarf að rétta við fjárhag Rafmagnsveitnanna. Vegna þess, hversu erfiður fjárhagur Rafmagnsveitnanna hefur oftast verið, hafa menn verið að velta því fyrir sér, hvort reksturinn væri nógu hagkvæmur, og í tilefni af því hafa verið skipaðar n. til þess að endurskoða og athuga, hvort koma mætti þessum málum í hagkvæmara horf. Það hefur verið skipuð stjórn yfir Rafmagnsveiturnar til þess að gæta hagsmuna í rekstri. En það er margt, sem bendir til þess, að það sé eðlilegt, að þessi rekstur sé erfiður, og ég skal ekkert dæma um það, mig vantar kunnugleika til þess, hvort farið hefur verið út í framkvæmdir sérstaklega nú, sem eru óarðbærar og eru baggi á Rafmagnsveitunum. Það hefur verið talað um línuna milli Skagafjarðar og Eyjafjarðar. Ég las það hins vegar í fréttum einu sinni í sumar, að það væri kominn straumur á þessa línu og að hún gæfi nokkrar tekjur. En hvað sem um það má segja, þá er það ekki þetta, sem ræður úrslitum, og það dugar nú ekkert annað en að horfast í augu við vandann. Úr þessu verður að bæta. Þetta var gert 1965 með því að leggja þá á 35 millj. kr. verðjöfnunargjald. Það var ekki tekið í smásölu, heldur í heildsölu. Og það var aftur gert 1969, og verðjöfnunargjaldið var þá samtals 70 millj. Þetta þótti nægilegt þá til þess að bjarga málunum við. En eins og var sagt áðan hefur verðbólgan magnast, og þótt 70 millj. nægðu 1969, þá duga þær ekki nú. Þess vegna er eðlilegt, að það sé flutt frv. til að reyna að koma þessum málum í lag. Það er sagt, að það sé ekki heppilegt að hafa fasta upphæð, vegna þess að hún nægi ekki til lengdar, þegar verðhækkanir eru. Það má segja, að það sé eðlilegt, að það nægi ekki, á meðan rekstrarhalli er og meðan miklar verðhækkanir eru. En eigi að síður mætti hafa fast gjald með þeirri ákvörðun, að það væri endurskoðað árlega eða annað hvert ár eftir þörfum. Ég er þó ekkert að fullyrða það nú, að það skuli endilega vera í því formi, en það þarf ekki að útiloka, að það geti verið og að það sé ef til vill heppilegra en prósentugjaldið. Það er enginn vafi á því, að það má benda á ýmsa galla í sambandi við prósentugjaldið, m.a. að þær rafveitur, sem hafa hæsta gjaldskrá, borga hæst gjald, sem er alveg öfugt við það, sem ætlast er til, þegar talað er um verðjöfnun. Í öðru lagi er talað um, að það eigi að skila þessu gjaldi eins og söluskatti mánaðarlega. Ég er hræddur um, að það verði dálítið erfitt í framkvæmd í strjálbýlinu. Það er ekki lesið á gjaldmælana nema ársfjórðungslega, og greiðsla fer ekki fram oftar en ársfjórðungslega. Ef þetta ætti að framkvæma mánaðarlega, kostar það aukna vinnu og stóraukinn rekstrarkostnað. Meira að segja hér í þéttbýlinu hefur ekki verið talið fært að lesa á mánaðarlega. En það er ekki hægt að skila gjaldinu mánaðarlega, nema álesturinn fari fram mánaðarlega. Þarna held ég, að hafi verið athugunarleysi hjá þeim sérfræðingum, sem sömdu þetta frv. En það getur n. athugað, og er sjálfsagt að gera sér grein fyrir því, hvort hægt er að finna aðra leið heppilegri til þess að jafna á milli og gera það, sem nauðsynlegt er. Hallinn hjá Rafmagnsveitum ríkisins er ekki til kominn nú vegna þess, að .gjaldskráin hafi ekki verið hækkuð. Hún hefur veríð hækkuð meira hjá Rafmagnsveitum ríkisins heldur en hjá Rafmagnsveitu Reykjavíkur. Það hefur alltaf verið hærra verð hjá Rafmagnsveitum ríkisins heldur en Rafmagnsveitu Reykjavíkur og ýmsum öðrum rafveitum, sem eru utan við rafveitur ríkisins, og hefur vitanlega veríð óánægja með það. En allir, sem í stjórn hafa verið, hafa viljað stefna að því að jafna þarna á milli. Á meðan rafvæðing sveitanna stóð yfir, og hún stendur reyndar enn yfir, þótti ekki fært að ráðast í þessa jöfnun, og bilið var þess vegna alltaf nokkuð mikið. En nú hefur það aukist allmikið frá 1971 samkv. þeirri gjaldskrá, sem ég hef. Það má t.d. nefna vélataxta, að gjaldskrá Reykjavíkur hefur hækkað um 100.6%, en hjá Rafmagnsveitum ríkisins hefur gjaldskráin hækkað um 126.5%. Heimilistaxtar hafa ekki hækkað eins mikið, munurinn er ekki eins mikill þar, en hann er þó nokkur. Þetta stefnir í öfuga átt og öðruvísi en hæstv. iðnrh. hafði ætlað sér, þegar hann tók við þessum málum. Heimilistaxti í Reykjavík hefur hækkað á þrem árum um 109.1%, en hjá Rafmagnsveitum ríkisins um 120.3%. Í seinni tíð hefur verið stefnt að því að nota rafmagn til upphitunar húsa, og það er stefna, sem allir hafa talið vera þjóðholla og eðlilega. Fyrir austan Fjall, má ég segja, að þar sé varla byggt íbúðarhús öðruvísi en þannig, að það sé hitað upp með rafmagni. Það hefur verið erfitt að fá rafmagn til upphitunar eldri húsa, en það hefur fengist til nýrra húsa. Þetta hefur verið talið hagkvæmt þjóðhagslega, og rafmagn til húshitunar hefur ekki fram undir þetta verið dýrara en önnur hitun. En nú er svo komið, að rafmagnshitun til húsa er orðin dýrari en með olíu og þá náttúrlega miklu dýrari en hjá Hitaveitunni. Ég held, að þetta hljóti að vera óviljaverk, vegna þess að það getur ekki verið ætlunin að koma þessum málum í það horf, að menn hætti að sækjast eftir því að fá rafmagn til húshitunar. Olían er greidd niður til muna til húshitunar, en rafhitunin hefur ekki enn verið greidd niður, enda þótt það séu ákveðnar 50 millj. í því skyni, sérstaklega þar, sem dísilstöðvar eru. En þessi hækkun á rafmagni til húshitunar gengur yfir allt. T.d. hér á rafveitusvæði Landsvirkjunar hefur rafmagn til húshitunar hækkað frá því í febr. um ca. 97–98% og er jafndýrt að nota rafmagn núna til húshitunar eða jafnvel aðeins dýrara heldur en óniðurgreidda olíu. Þetta er mál, sem þarf áreiðanlega endurskoðunar við. Það er gert ráð fyrir því í frv., að ríkisstj. fái heimild til þess að taka að sér að greiða skuldir Rafmagnsveitnanna, og er það sennilega alveg óhjákvæmilegt, 147 millj. + 130 millj., og það er spurning, hvort þetta nægir. Ég sé ekki ástæðu til, herra forseti, að fjölyrða meira um þetta mál. En ég vil vekja athygli á því, að það reyndi ekki á það á síðasta þingi, hvort frv., sem þá var flutt, hefði getað fengið samþykki Alþingis, og þótt ég sé að gera hér aths. við þetta frv. og benda á, að aðrar leiðir séu e.t.v. heppilegri, þá hef ég ekki nú neinar fastmótaðar till. í þá átt, en tel nauðsynlegt, að þetta mál verði skoðað rækilega, og tel alveg víst, að Alþingi hafi skilning á því, að það þarf að lagfæra hag Rafmagnsveitna ríkisins og það þarf að stefna að því a.m.k. að minnka bilið á milli orkugjaldsins hjá Rafmagnsveitum ríkisins og hjá öðrum, sem selja raforku.