Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Virðulegi forseti. Eins og öllum er kunnugt hafa dunið miklir erfiðleikar yfir loðdýraræktina í landinu. Í upphafi bundu mjög margir miklar vonir við það að með því að koma á loðdýrarækt á Íslandi væri hægt að renna fleiri stoðum undir atvinnulíf í sveitum landsins og margt benti til þess raunar í upphafi að það mætti takast. Því miður urðu síðan á leiðinni miklir og ófyrirsjáanlegir erfiðleikar sem hafa valdið miklum búsifjum víða um sveitir landsins eins og öllum er kunnugt um. Skuldir hrönnuðust upp og tekjur drógust saman, einkanlega vegna þess að þær forsendur sem menn höfðu byggt sínar fjárfestingar á um verðþróun á afurðunum brugðust að verulegu leyti. Þetta hefur valdið miklum erfiðleikum víða á sveitaheimilum og haft í för með sér ófyrirsjáanlega erfiðleika sem hafa tengst mörgum fjölskyldum vítt og breitt um landið. Þessa sögu þekkja sennilega mjög margir hér inni. Fyrir nokkrum árum var gripið til þess ráðs að skuldbreyta í rekstri loðdýrabænda og þær skuldir voru tryggðar af Ríkisábyrgðasjóði. Það var þó ljóst mjög fljótlega og kannski jafnvel ljóst þegar gripið var til þessara aðgerða að loðdýraræktin við óbreyttar aðstæður mundi ekki geta risið undir þessum miklu skuldum og í raun og veru var þessi skuldbreyting byggð á verulegri óskhyggju. Þess vegna kom í ljós þegar nefnd sem undirritaður m.a. sat í fór að skoða þessi mál á árinu 1992 að það væri óhjákvæmilegt að grípa til aðgerða sem myndu fela í sér lækkun skulda á loðdýraræktinni í landinu. Það var ljóst að jafnvel þó tekjur greinarinnar kynnu að hækka, sem raunar hefur síðan komið á daginn, þá væri þessi skuldaskafl eins og það var gjarnan nefnt, gjörsamlega ófær og það yrði þess vegna að létta þessum skuldum að einhverju leyti af greininni. Niðurstaða nefndarinnar sem ég nefndi var sú í meginatriðum að það bæri að grípa til samræmdra aðgerða til að lækka skuldir á loðdýraræktinni í landinu, það væri ódýrast fyrir þjóðfélagið, það væri ódýrast fyrir lánardrottnana og það væri farsælast fyrir landbúnaðinn og sveitirnar í landinu. Niðurstaða nefndarinnar var sú að leggja til afléttingu skulda Ríkisábyrgðasjóðs og lækkun skulda í Stofnlánadeild auk ýmissa annarra aðgerða. Ég hef leyft mér að leggja fyrir hæstv. landbrh. fyrirspurn sem er í þremur liðum og hljóðar svo, með leyfi virðulegs forseta: 1. Hefur verið lokið við að fullu að gera ráðstafanir vegna erfiðleika loðdýrabænda sem ríkisstjórnin ákvað síðari hluta árs 1992? 2. Hvað leiddu þær ráðstafanir til mikillar skuldalækkunar fyrir loðdýrabúskapinn í landinu? 3. Hver er nú rekstrarstaða loðdýrabúskaparins að loknum þessum skuldalækkunum og í ljósi núverandi heimsmarkaðsverðs á refa- og minkaskinnum?

Hæstv. forseti. Fyrst er spurt: ,,Hefur verið lokið við að fullu að gera ráðstafanir vegna erfiðleika loðdýrabænda sem ríkisstjórnin ákvað síðari hluta árs 1992?`` Ákvarðanirnar fólust einkum í að lækka eins og frekast var unnt skuldir greinarinnar bæði hjá bændum og fóðurstöðvum og að styðja við rekstur hennar með því að greiða jafnaðargjald á fóður. Stofnlánadeild landbúnaðarins, Byggðastofnun og Framleiðnisjóður hafa lokið skuldaniðurfellingu hjá bændum. Byggðastofnun og Framleiðnisjóður hafa létt skuldum af fóðurstöðvum en ekki hefur endanlega verið gengið frá niðurfellingu lána fóðurstöðva hjá Stofnlánadeildinni. Þá hefur ríkissjóður yfirtekið ábyrgðir bænda hjá Ríkisábyrgðasjóði. Hluti af þessum ráðstöfunum var skilyrtur með þeim hætti að aðrir lánardrottnar þyrftu líka að fella niður skuldir. Sú niðurfelling er metin á 100 millj. kr. Ráðuneytið fékk Gunnar Sturluson lögfræðing til að aðstoða þá bændur sem verst voru settir. Það var gert til að tryggja sem best að allir þeir sem rétt áttu á aðstoð fengju notið hennar. Ríkissjóður og Framleiðnisjóður hafa greitt jöfnunargjald á loðdýrafóður að upphæð 190 millj. kr. á árunum 1992--1994. Ríkissjóður hefur nú hætt þeim greiðslum en Framleiðnisjóður greiðir enn jöfnunargjald á fóður til minkabænda. Jöfnunargjaldið var rétt um 7 kr. á kg fóðurs enn er nú 4 kr. Nú er litið svo á að lokið sé framkvæmd þeirra ráðstafana sem stefnt var að. Einungis er eftir að ganga frá nokkrum lausum endum í Stofnlánadeildinni í tilvikum þar sem staðið hefur á að uppfylla þau skilyrði sem deildin setti fyrir aðstoð. Þetta á einungis við um fóðurstöðvar. Spurt er: ,,Hvað leiddu þær ráðstafanir til mikillar skuldalækkunar fyrir loðdýrabúskapinn í landinu?`` Talið er að þessar ráðstafanir hafi lækkað skuldir búgreinarinnar um nálega 1,3 milljarða kr. Hjá Ríkisábyrgðasjóði um 450 millj. kr., Stofnlánadeild 542 millj. kr., Byggðastofnun 40 millj. kr., Framleiðnisjóði 130 millj. kr. og hjá öðrum 100 millj. kr. Spurt er: ,,Hver er nú rekstrarstaða loðdýrabúskaparins að loknum þessum skuldalækkunum og í ljósi núverandi heimsmarkaðsverðs á refa- og minkaskinnum?`` Loðdýrabændur eru nú um 80 og ljóst má vera að þessar aðferðir hafa létt mjög undir með þeim á síðustu árum. Verðþróun á skinnum var fram að yfirstandandi uppboðstímabili jákvæð en veruleg verðlækkun nú í haust, sérstaklega á minkaskinnum, veldur greininni áframhaldandi erfiðleikum. Meðalskinnaverð í mink er rétt um 1.300 kr. en útreikningar gera ráð fyrir að það þurfi að lágmarki að vera um 2.000 kr. til að greiða rekstrarkostnað, laun, afskriftir og afborganir og vexti af stofn- og afurðalánum. Jöfnunargjald á fóður jafngildir um 200 kr. á skinn. Af þessu má ljóst vera að minkabændur eiga enn í erfiðleikum, sérstaklega þeir skuldugu. Meðalverð á refaskinnum er um 5.000 kr. á skinn og gefur það verð þolanlega afkomu. Það má þó ekki lækka mikið til að afkoman fari að verða neikvæð. Töluverðar breytingar hafa átt sér stað í fóðurframleiðslunni og hefur vaxtakostnaður á hvert kíló fóðurs lækkað. Bændaskólinn á Hvanneyri hefur nú tekið við því hlutverki að vera miðstöð fræðslu í loðdýrarækt og unnið er að því í samvinnu við bændasamtökin að leiðbeiningaþjónusta í loðdýrarækt verði staðsett á Hvanneyri. Þá hefur verið ákveðið að flytja inn ref og mink til kynbóta. Ekki er ljóst hvar refurinn verður vistaður en minkurinn verður vistaður á búi Hvanneyrarskólans. Af þessu má sjá að víða er unnið til hagsbóta fyrir greinina. Þrátt fyrir batnandi hag er ekki talið ráðlegt að hvetja til fjölgunar loðdýrabænda við þær aðstæður sem nú ríkja.

Virðulegur forseti. Ég vil í upphafi þakka hæstv. landbrh. fyrir afar skýr svör við fyrirspurnum mínum. Svörin hafa leitt í ljós að hér hefur verið haldið með markvissum hætti á málum og það hefur tekist sem var aðalmarkmiðið þegar við skiluðum af okkur nefndarstarfinu að tryggja það að skuldir loðdýrabænda gætu lækkað umtalsvert, lækkað þannig að þessar skuldir yrðu viðráðanlegri. Það er aftur á móti rétt sem fram kom í máli hæstv. landbrh. að það er mjög mikið áhyggjuefni að verðþróun á minkaskinnum sérstaklega varð með þeim hætti sem hún varð nú sl. haust. Við höfðum gert ráð fyrir því flest að nú væri lokið þeirri miklu lægð sem loðdýrabúskapurinn væri kominn í og menn höfðu vænst þess að með þessum almennu skuldalækkunaraðgerðum, sem hið opinbera tók sem betur fer á, væri hægt að búa til borð fyrir báru þannig að menn gætu farið að takast á við framtíðina í þessum búskap og létta af sér þeim mikla klafa erfiðleika og óþæginda sem hefur plagað þessa grein allt of lengi. Þess vegna eru þetta mikil vonbrigði fyrir okkur en það er ekki á færi stjórnvalda að ráða þar fram úr. Ég tel að aðalatriði þessa máls sé að hér hefur verið leitt í ljós að það hefur í fyrsta skipti verið tekið á skuldamálum loðdýraræktarinnar með myndarlegu átaki og sjálfsögðu átaki. Þó að það hafi verið góðs viti sem gert hafði verið áður að búa til skjól með skuldbreytingum þá var það deginum ljósara og var held ég öllum ljóst á þeim tíma jafnvel að það gæti ekki verið þannig til frambúðar. Menn voru einfaldlega að tefla þar biðleik og framtíðarákvarðanirnar biðu. Með því að lækka skuldir loðdýraræktarinnar um 1,3 milljarða kr. hefur rekstrarstöðunni verið breytt að svo miklu leyti sem það er á valdi hins opinbera og ríkisvaldsins en það er aftur á móti áhyggjuefni eins og ég sagði áðan þessi verðþróun sem hefur orðið í loðdýraræktinni og hæstv. landbrh. rakti.

Frú forseti. Það er nú svona með hálfum huga að menn tala um loðdýrabúskap hér á Alþingi. Reyndar er svo með fiskeldi líka. Það hefur verið úthrópað að þar hafi verið gerðar einhverjar sérstakar vitleysur. Þar hafi menn hagað sér með þeim hætti að ekki sé til eftirbreytni. Að vísu er það rétt að í loðdýrabúskap, og þó einkanlega í fiskeldi, réðust menn í sumum tilfellum með of mikilli bjartsýni og vissulega hafa tapast fjármunir. Það er eðlilegt að fella niður skuldir af loðdýrabændum og það ber að þakka sem gert hefur verið. Það er eftir að gera nokkuð og að sjálfsögðu er fjöldi bænda mjög illa kominn fjárhagslega eftir þetta ævintýri. Ég vil þó ekki fara héðan, frú forseti, úr þessum ræðustól að þessu sinni öðruvísi heldur en benda á það að þrátt fyrir að menn hafi básúnað það út seint og snemma að á fiskeldi og loðdýrarækt hafi tapast gífurlegir peningar þá eru þeir peningar sem þar töpuðust ekkert meiri en hafa tapast á verslun á Íslandi á undanförnum árum.

Virðulegi forseti. Eins og margir þekkja, ekki síst þeir sem búa úti á landsbyggðinni, er einn erfiðasti útgjaldaþáttur í heimilisrekstri víða útgjöld vegna orkukostnaðar. Á köldum vetri eins og núna í vetur eru þessir reikningar himinháir og eru mjög íþyngjandi í heimilisrekstri alls almennings í landinu sem ekki býr við ódýrar hitaveitur eins og þekkjast t.d. hér á höfuðborgarsvæðinu. Þess vegna var það mörgum mikið ánægjuefni þegar svokölluð orkuverðsjöfnunarnefnd, svo sérkennilegt orð sem það nú er, lagði fram skýrslu í mars 1991 þar sem það var tíundað með hvaða hætti væri hægt að jafna orkukostnað í landinu. Það var hugmynd orkuverðsjöfnunarnefndar að þetta yrði gert með tvennum hætti í aðalatriðum. Í fyrsta lagi með því að því yrði beint til þingkjörinna fulltrúa í stjórn Landsvirkjunar að þeir á þeim vettvangi beittu sér fyrir sérstökum aðgerðum til lækkunar á heildsöluverði raforku til hitunar á húsnæði. Síðan enn fremur að úr ríkissjóði kæmi fé til jöfnunar á orkuverði í því skyni að lækka það þar sem það væri hæst og draga þannig úr þessu misvægi eins og það hefur verið hér á landi. Þetta mál hefur ekki verið mjög einfalt vegna þess að til viðbótar við þetta þá hefur steðjað að orkufyrirtækjunum í landinu ákveðinn vandi sem hefur falist í því að þar hafa menn orðið að bera uppi mikinn kostnað af miklum fjárfestingum sem sannarlega hafa sligað rekstur þessara fyrirtækja og gert svigrúm þeirra til þess að lækka orkukostnaðinn í landinu minna. Þetta er að mínu mati ein meginástæðan fyrir því að við búum enn þá við þetta háa orkuverð í landinu og það hefur ekki tekist þrátt fyrir ýmsar atlögur að því máli, því miður, að ná niður orkukostnaðinum úti á landsbyggðinni þannig að hann gæti talist bærilegur. Engu að síður er það ljóst að ýmislegt hefur verið gert í þeim efnum með þeim beina og almenna hætti sem ríkisvaldið hefur getað beitt. Í fyrsta lagi með því að auka niðurgreiðslur til þessa málaflokks úr ríkissjóði á síðustu árum og enn fremur að afsláttur Landsvirkjunar vegna orkusölu til húshitunar hefur sem betur fer hækkað á undanförnum árum. Þess vegna hef ég leyft mér, virðulegur forseti, að bera fram til hæstv. iðnrh. eftirfarandi spurninga: 1. Hver hafa verið framlög á fjárlögum til niðurgreiðslu á raforku á árunum 1990--1994, reiknað á verðlagi þessa árs? 2. Hver hefur verið árlegur afsláttur Landsvirkjunar af orkusölu til húshitunar á árunum 1990--1994, reiknað í krónum á kílóvattstund á verðlagi þessa árs? 3. Hefur náðst markmið svokallaðrar orkuverðsjöfnunarnefndar frá árinu 1991 um jöfnun orkuverðs?

Virðulegi forseti. Hv. fyrirspyrjandi spyr: ,,Hver hafa verið framlög á fjárlögum til niðurgreiðslu á raforku á árunum 1990--1994 reiknað á verðlagi þessa árs?`` Framlög á fjárlögum til niðurgreiðslu á raforku til hitunar íbúðarhúsnæðis og raunverulegar niðurgreiðslur á árunum 1990--1994 til verðlags í janúar 1995 með vísitölu framfærslukostnaðar hafa verið sem hér segir: Á árinu 1990 296,4 millj. kr. en greiddar voru út 264,2 millj., 1991 328,9 millj. en greiddar voru út 304,7 millj., 1992 363,8 millj. kr. en greiddar voru út 360,4 millj., 1993 382,1 millj. kr. en greiddar voru út 382,1 millj. og 1994 401,4 millj. kr. en greiddar voru út 405,8 millj. Þá spyr hv. fyrirspyrjandi hver hafi verið árlegur afsláttur Landsvirkjunar á orkusölu til húshitunar á árunum 1990--1994 reiknað í krónum á kwst. á verðlagi þessa árs. Afsláttur Landsvirkjunar á raforkusölu til hitunar íbúðarhúsnæðis, einnig á verðlagi í janúar 1995, hefur verið sem hér segir: 1990 90,9 aurar á kwst., 1991 20,1 eyrir á kwst., 1992 21,4 aurar á kwst., 1993 26,7 aurar á kwst. og 1994 29,7 aurar á kwst. Rétt er að taka fram að til 1. júní 1991 var afslátturinn miðað við allt að 40 þús. kwst. ársnotkun en eftir það við 30 þús. kwst. ársnotkun. Árleg raforkuþörf til hitunar á húsnæði vísitölufjölskyldunnar er tæplega 33 þús. kwst. Afslátturinn nær því ekki til tæplega 3 þús. kwst. af ársnotkun fjölskyldunnar. Í þriðja lagi spyr hv. þm.: ,,Hefur náðst markmið svokallaðrar orkuverðsjöfnunarnefndar frá árinu 1991 um jöfnun orkuverðs?`` Þótt verulega hafi miðað á kjörtímabilinu hefur markmið orkuverðsjöfnunarnefndar ekki verið náð að fullu. Tillögur nefndarinnar miðuðu annars vegar við að niðurgreiðslur úr ríkissjóði yrðu auknar og hins vegar við sérstakar aðgerðir til lækkunar á heildsöluverði Landsvirkjunar. Þær aðgerðir áttu að miða að því að heildsöluverð á raforku til hitunar íbúðarhúsnæðis lækkaði niður í kostnaðarverð orku frá nýjum virkjunum að viðbættum flutningskostnaði til dreifiveitna. Til þess að ná markmiði orkuverðsjöfnunarnefndar þyrftu niðurgreiðslur ríkisins að hækka úr 1,26 kr. á kwst. í 1,67 kr. á kwst. eða um 41 eyri á kwst. sem jafngildir um það bil 130 millj. kr. hækkun á fjárveitingu. Til að ná markmiði nefndarinnar varðandi Landsvirkjun þyrfti afsláttur fyrirtækisins að hækka um nálega 65 aura á kwst. eða ríflega þrefaldast frá því sem hann er nú. Rétt er þó að taka fram að nefndin gerði ráð fyrir að rúmlega helmingur aukins afsláttar Landsvirkjunar eða um 35 aurar á kwst. yrðu eftir hjá dreifiveitunum þar sem þær greiða nú í reynd niður raforkutaxta til húshitunar. Nefndin gerði ráð fyrir að sá hluti kæmi fram í lækkun á öðrum gjaldskrárliðum veitnanna. Virðulegi forseti. Ég vil aðeins í þessu sambandi taka fram að enn er ekki búið að ráðstafa því viðbótarfé sem Alþingi veitti á fjárlögum nú til niðurgreiðslna enda er gert ráð fyrir því að iðnrh. eigi sérstakar viðræður við Landsvirkjun, að Landsvirkjun fyrir sitt leyti láti ekki sinn hlut eftir liggja og veiti álíka aukningu á niðurgreiðslum til húshitunar og ríkið hefur aukið niðurgreiðslur sínar um en þar munar talsvert eins og fyrr er sagt. Þá vil ég einnig upplýsa að sumar dreifiveitur hafa látið sitt af höndum rakna til þess að auka niðurgreiðslur á íbúðarhúsnæði eða húshitun vegna íbúðarhúsnæðis og er þar sérstaklega að nefna Orkubú Vestfjarða en það má segja að ekki sé mikill munur á orkukostnaði vísitölufjölskyldunnar til húshitunar eins og nú standa sakir og eins og orkuverðsjöfnunarnefnd gerði ráð fyrir að hann yrði en það er ekki síst vegna þess að Orkubú Vestfjarða hefur sjálft að eigin rammleik ákveðið að lækka allverulega gjaldskrá til húshitunar og er því með hagstæðari útgjöld á orkuveitusvæði sínu en t.d. gengur og gerist á orkuveitusvæði Rariks.

Virðulegi forseti. Ég þakka fyrirspyrjanda fyrir að koma með þessar fyrirspurnir og vekja athygli á því að í tillögum orkuverðsnefndar er lagt til að þessum jöfnuði yrði náð á næstu tveim árum frá árinu 1991 og í dag er raunar árið 1995. Hitunarkostnaður er mjög svipaður og hann var í upphafi árs og fram undir mitt ár 1991. Miðað við byggingarvísitölu er hann nánast sá sami í dag. Ég vek einnig athygli á því að orkuverðsjöfnunarnefndin lagði til að miðað væri við 35 þús. kwst. meðaltal á heimili en samkvæmt því sem hæstv. ráðherra upplýsti áðan er meðaltalið raunverulega 33 þús. sem kemur út úr þessum útreikningi en í dag eru niðurgreiðslur miðaðar við 30 þús. kwst. Það er því ekki einu sinni farið eftir því sem er meðaltal og ekki heldur farið eftir því sem nefndin lagði til á sínum tíma. Síðan vil ég einnig beina því til hv. þm., sem kemur með þessa fyrirspurn, hvort hann hafi ekki skoðað þá sérstöku bókun sem fulltrúar Sjálfstfl. gerðu í sambandi við nefndarstarfið því að þar segir að þáv. ríkisstjórn hafi haft langan tíma til að gera ráðstafanir til lækkunar orkuverðs og þeir vísa því á hana að hún hafi ekki gert það sem þurfti að gera og sé að vísa hlutunum til næstu ríkisstjórnar. Nú hafa þeir haft tækifæri til þess að gera eitthvað og ég spyr: Hvað hafa þeir gert?

Virðulegi forseti. Ég vil þakka hæstv. iðnrh. fyrir svör hans. Í fyrsta lagi blasir auðvitað við, og er að hluta til svar við fsp. hv. 6. þm. Vestf., að mjög veruleg aukning hefur orðið á niðurgreiðslum til húshitunar af fjárlögum íslenska ríkisins, úr 296,4 millj. í 401 millj. Ef við tölum um útgreiddar niðurgreiðslur eru það 264 í 405 millj. þannig að við erum að tala um að það hefur orðið eitthvað á annað hundrað millj. kr. aukning ef við miðum við síðarnefndu viðmiðunina. Við erum auðvitað að tala um verulega aukningu. Mér er mætavel ljóst að ýmsar breytingar hafa orðið eins og með virðisaukaskattinn. Það breytir ekki því að það sem eftir stendur er að þrátt fyrir mjög erfiðar aðstæður í ríkisbúskapnum hefur orðið um að ræða verulega aukningu á útgjöldum ríkisins til þess að reyna að lækka orkukostnaðinn í landinu. Þetta er auðvitað svar við fyrirspurninni.  Landsvirkjun hafi alls ekki tekið eðlilega á málinu. Ég viðurkenni að vísu að Landsvirkjun á við sinn vanda að stríða sem er vegna þeirra miklu fjárfestinga sem skila sér ekki og fyrirtækið þarf að standa straum af. Það breytir því hins vegar ekki að þegar við skoðum þessar tölur og skoðum það sem hefur komið fram að mati hæstv. ráðherra að það þyrfti að stórauka afslátt Landsvirkjunar til þess að hún stæði við þau markmið sem orkuverðsnefndin kom með. Það er ekki síst þar sem á skortir að við næðum viðunandi árangri til lækkunar á orkuverði. Það kemur fram hjá hæstv. ráðherra að það þyrfti nær að þrefalda afslátt Landsvirkjunar til þess að við værum búnir að ná þeim árangri sem að var stefnt. Ég vil því segja að ég tel að það sé mjög mikilvægt að núna þegar hæstv. ráðherra fer í þessar viðræður við Landsvirkjun geri hann fyrirtækinu ljóst að mjög mikið vantar upp á að fyrirtækið hafi staðið við það sem að var stefnt með tillögum orkuverðsjöfnunarnefndar í ársbyrjun 1991.

Hæstv. forseti. Ég þakka hv. fyrirspyrjanda fyrir að hafa vakið athygli á þessu máli sem er afar mikilvægt. Í svari hæstv. iðnrh. og viðskrh. kom fram að niðurgreiðslur úr ríkissjóði hafa aukist verulega og það er nauðsynlegt að halda því til haga auk þess sem Landsvirkjun hefur hækkað hlutdeild sína í niðurgreiðslunum. Samt sem áður er alveg nauðsynlegt að það komi fram við umræðuna að betur þarf að gera og í ljósi þess var sett og samþykkt sérstök heimild í 6. gr. fjárlaga sem gefur hæstv. ráðherra kost á því að ganga til samninga. Ég vil taka undir með hv. þm. Einari K. Guðfinnssyni að það skiptir afar miklu máli að hæstv. ráðherra gangi til þeirra viðræðna með þann vilja þingsins að úr þessu verði bætt. Það er óásættanlegur kostnaður sem mjög margir búa við hvað varðar húshitun og það þarf að gera betur þó að verulega hafi miðað í rétta átt.

Frú forseti. Auðvitað er góðra gjalda vert og verðugt viðfangsefni að reyna að lækka hitakostnaðinn. Það er rétt að því hefur verið beint til Landsvirkjunar að taka þátt í því sem hún hefur gert. Ég vek athygli hv. þm. á því að stjórn Landsvirkjunar lýtur ekki alfarið fyrirmælum ríkisins. Landsvirkjun er sameignarfyrirtæki ríkis, Reykjavíkurborgar og Akureyrarbæjar og þingkjörnir fulltrúar, þ.e. þeir sem fara ef svo má segja með hlut ríkisins, hafa ekki meiri hluta í þessari stjórn. En Landsvirkjun hefur eins og hér hefur komið fram lagt talsvert mikið af mörkum í það að greiða niður húshitunarkostnaðinn. Landsvirkjun kemst hins vegar ekki til notendanna og þetta þarf að fara í gegnum hendur Rafmagnsveitna ríkisins og það er eðlilegt að Rafmagnsveiturnar taki líka þátt í þessu. En Landsvirkjun hefur ekki mikið svigrúm. Hún er rekin með miklum halla og það hefur verið rakið hér að það er vegna þess að ráðist hefur verið í fjárfestingar eins og Blönduvirkjun án þess að tekjur komi á móti fyrir þá orkuvinnslugetuaukningu sem af því skapast og var 1.772 millj. árið 1993.

Virðulegi forseti. Ég vil eins og fleiri þakka hv. fyrirspyrjanda fyrir að vekja athygli á þessu máli og koma með fyrirspurn sína. Rafhitunarkostnaður er nú talinn vera nærri tvöfalt meiri fyrir meðalheimili en upphitunarkostnaður er samkvæmt verðskrá Hitaveitu Reykjavíkur og þessi munur er að sjálfsögðu allt of mikill. Þrátt fyrir þær niðurgreiðslur sem eiga sér stað og eru vissulega allra góðra gjalda verðar er munurinn svona mikill og hann þarf verulega að minnka. Hægt er að minnka hann með því að yfirtaka skuldir Rafmagnsveitu ríkisins og Orkubús Vestfjarða og fleiri dreifiveitna en það er líka hægt að knýja Landsvirkjun til að veita meiri afslátt og það er hægt að auka niðurgreiðslur úr ríkissjóði. Allar þessar leiðir þarf sennilega að fara, ná því markmiði að jafna verðlag á þessu sviði og draga úr þessu óréttlæti.