Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Fors.- og fjmrh. (Ásgeir Ásgeirsson) [óyfirl.]: Þetta frv. er aðallega um framlengingu á bifreiðaskattslögunum, sem sett voru á seinasta þingi, auk nokkurra smáleiðréttinga. Grg. frv. ber með sér, hver hefir orðið árangur skattalöggjafar þessarar. Benzín- og hjólbarðaskattur hefir á síðasta ári orðið 135 þús. kr., auk hins gamla bifreiðaskatts, 125 þús. kr. Talið er líklegt, að skatturinn nemi á þessu ári um 300 þús. kr. Er hér lagt til, að l. verði framlengd, enda svo til ætlazt á síðasta þingi, að þessi tímatakmörkun væri aðeins til þess, að l. yrðu endurskoðuð, ef nauðsyn krefði. Samkv. áliti vegamálastjóra og tollstj. hefir ekki verið ástæða til frekari breyt. á l. en fram kemur í hinum 4 gr. frv. Legg ég til, að að lokinni umr. verði frv. vísað til hv.fjhn.

Dómsmrh. (Magnús Guðmundsson) Það hefir komið fyrir, að ríkissjóður og sveitarfélög hafa orðið að leggja fram talsvert fé til varnar landbroti í kaupstöðum og kauptúnum. Vitamálastjóri, sem hefir verið ráðunautur stj. um þessi mál, telur, að landbrotum þessum hafi venjulega valdið grjót- og malartaka úr flæðarmálinu. Það er auðsætt, að talsverð freisting er fyrir íbúa þorps, sem ef til vill er í hröðum vexti, að taka grjót og möl sem næst, en það er venjulega í fjörunni framundan þar sem byggt er. Þetta hafa íbúarnir að sjálfsögðu gert, án þess að þeir vissu, að þeir með þessu gætu komið af stað landbroti, sem mikið fé þarf til að bæta. Fyrir því er réttast að banna þessa grjót- og malartekju með lögum, og sá er tilgangur þessa frv. Líklegt er þó, að á sumum stöðum sé óhætt að leyfa þetta, og með það fyrir augum er ákveðið í 3. gr. frv., að gefa megi undanþágu frá þessu banni. Ég óska svo, að máli þessu verði vísað til 2. umr. og hv.allshn.

Atvmrh. (Þorsteinn Briem) Það er kunnugra en frá þurfi að segja, að nú á tímum keppa allar þjóðir að því að búa að sínu og afla innlends markaðs fyrir framleiðsluvörur sínar. Nú er svo háttað högum íslenzks landbúnaðar, að nærri liggur strandi um flutning saltkjöts til Noregs, og óvíst um samninga á frystu kjöti til Bretlands. Eru því líkur til, að margir muni taka þann kost, að snúa sér meira að kúarækt en áður og smjör- og mjólkurframleiðslu, þótt ekki séu markaðshorfur heldur glæsilegar erlendis fyrir þær vörur. Frv. þetta er borið fram í því skyni að veita atvmrh. heimild til að ákveða, að viss hundraðshluti af smjöri skuli vera í því smjörlíki, sem framleitt er hér á landi. Hinsvegar þótti ekki rétt að ákveða þennan hundraðshluta með lögum. Er líklegt, að hann yrði að vera lágur í fyrstu, en mætti auka með tímanum. Athugað hefir verið af Búnaðarfél. Íslands, hvort ekki mætti auka smjörframleiðsluna með stofnun smásmjörbúa, svipuðum og gömlu rjómabúin voru. Er skýrt ýtarlega frá þessu í grg. frv. Munar miklu á stofnkostnaði á slíkum búum og mjólkurbúum þeim, er nú starfa. Kostnaður hefir orðið þar um 270 þús. kr., en er áætlaður 20 þús. við smábúin. Önnur aðalbreytingin, sem í þessu frv. felst á lögunum frá 1923, er sú, að skerpa eftirlitið með smjörlíkisverksmiðjunum í landinu. Verður ekki hjá því komizt, sérstaklega að því er snertir þá breyt., sem felst í 6. gr. frv., að í öllu smjörlíki skuli vera ákveðinn hundraðshluti af smjöri. Er ætlazt til, að kostnaðurinn við eftirlitið sé greiddur af verksmiðjunum sjálfum. Það hefir verið athugað og áætlað, hvað sá kostnaður yrði mikill, og fer hann varla fram úr 1/10 úr eyri á hvert kg. af smjörlíki. En þriðja aðalbreyt. frá eldri lögunum, sem felst í þessu frv., er sú, að í staðinn fyrir eldra ákvæðið um að í smjörlíki skyldi 10% feitinnar vera sesamolía, þá er í frv. lagt til, að í öllu smjörlíki, ostlíki, rjóma- og mjólkurlíki skuli vera 20/00 af hreinni jarðeplasterkju. Þá vil ég jafnframt biðja afsökunar á því, að inn í 8. gr. frv. hefir slæðzt prentvilla, þar átti að vera 20/00 en ekki 200/00. Þetta gamla lagaákvæði um, að í smjörlíki skuli 10% feitinnar vera sesamolía, var sett til þess, að auðveldara væri að rannsaka, hvort smjör sé blandað smjörlíki eða ekki. Þessi jarðeplasterkja á að gera sama gagn að því leyti, en hún hefir þann kost fram yfir olíuna, að henni fylgir ekkert sérstakt bragð, en að sesamolíunni þykir vera nokkur afkeimur, nema hún sé alveg sérstaklega vel hreinsuð. Þar sem nú er ráð fyrir gert, að í smjörlíki verði blandað innlendri feiti eða smjöri, þá á það að leiða til hagkvæms sparnaðar á innkaupum erlendra fituefna. Ég sé ekki ástæðu til að fara út í einstök atriði frv. við þessa umr., en vil að lokum aðeins minna á aðaltilgang frv., að stuðla að því, að í landinu verði framleitt sem fullkomnast smjörlíki og sem auðugast af fjörefnum. Þess mun full þörf, einkum vegna þeirra barna og unglinga, sem alast upp í kaupstöðum og sjávarþorpum, þar sem smjörlíkið er aðalviðbit. En jafnframt er það flutt til þess að auka markað í landinu sjálfu fyrir innlent smjör. Þetta frv. er að allmiklu leyti samið eftir norskum lögum um þessi efni, en Norðmenn hafa nýjasta löggjöf á þessu sviði. Ég legg til, að frv. verði vísað til 2. umr. og landbn.

Haraldur Guðmundsson Það má vel vera, að hv.þm.N.-Ísf. sé kunnugri þessu máli heldur en stjórnin sjálf, eða hæstv.dómsmrh., sem þó flytur frv. þetta eða leggur það fyrir þingið. Sýnist þó rétt, að hæstv. ráðh. hefði aflað sér þeirrar vitneskju um málið, að hann gæti gefið þdm. nauðsynlegar upplýsingar um það. Það svar, að skylda sé að leggja bráðabirgðalög fyrir þingið, er svo mikill barnalærdómur, að alveg er óþarft að fara að koma með það í þessu sambandi. En um leið og hæstv.dómsmrh. framkvæmdi þá sjálfsögðu skyldu að leggja bráðabirgðal. fyrir Alþingi var og sjálfsagt, að hann léti þess getið, hvort meiningin væri, að þau féllu úr gildi þegar í stað, eða að þau gerðu það ekki fyrr en 1. apríl. Af því að lítil grein hefir verið gerð fyrir nauðsyn og tilgangi þessara bráðabirgðal., þykir mér rétt að minna á það, sem h. h. konungurinn segir fyrir munn síns elskulega þjóns um tilgang og nauðsyn bráðabirgðal. Með leyfi hæstv. forseta segir þar svo: „. .. Sé sala og útflutningur nýju fiskframleiðslunnar með öllu frjáls, eru líkur til, að það valdi verðlækkun á eldri fiskbirgðum, en einkum þó á nýju framleiðslunni. Mundi slíkt ... sennilega ... ríða þessum þörfu samtökum að fullu . “. Þetta er fullyrt 5. des. 1932. Eru nú ástæður þær, sem þá voru fyrir hendi, fallnar burt? Um þetta atriði vantar fullnægjandi upplýsingar. Og það er alveg eins, þótt hv.þm.N.-Ísf. segði, að ýmislegt benti til, að Sölusamband ísl. fiskframleiðenda haldi áfram störfum. Það starfaði einnig þegar bráðabirgðal. voru gefin út.

Haraldur Guðmundsson Mér finnst hv.þm.N.-Ísf. gera flm. mikinn greiða með því að tala eins og sá, sem þekkinguna og valdið hefir, en flm. veit ekki nokkurn skapaðan hlut. Hv. þm.N.-Ísf. segir ástæðurnar fyrir útgáfu bráðabirgðal. fallnar burt og að l. hafi vakið óhug og verkað illa. Hvað meinar hæstv.dómsmrh. með því að vera að láta okkur samþ. hér slík l., ef burt eru fallnar ástæðurnar fyrir því? Þetta er ljóta ástandið! Það hefði ekki veitt af, að hæstv.dómsmrh. hefði verið dálítið forvitnari, ef þessar upplýsingar frá hv.þm.N.-Ísf. eru gulláreiðanlegar - sem ég ætla nú ekki að fullyrða neitt um. Hv. þm. fullyrðir ennfremur, að allt bendi til, að Sölusambandið muni starfa áfram á sama grundvelli og verið hefir. Ég get þakkað hv.þm. fyrir svörin, því að eftir þessu var ég að grennslast nú.

Atvmrh. (Þorsteinn Briem) Það er ekki ný bóla, þó að fram komi frv. um breyt. á vegalögunum, þar sem heita má, að slík frv. hafi komið fram á hverju þingi, einkum þó út af viðhaldi sýsluvega. Var slíkt og eðlilegt, meðan sýslusjóðirnir höfðu ekki sérstakan gjaldstofn í þessu skyni, en úr því var bætt með lögum 1923, er þeim var heimilaður sérstakur gjaldstofn ásamt verulegu tillagi úr ríkissjóði. 1930 voru þær breyt. gerðar á vegalögunum frá 1924, að bætt var í þjóðvegatölu vegaköflum, er námu 350 km. En síðan hafa komið fram raddir á Alþingi um frekari breyt. í þessa átt, og var því máli vísað til stj. í fyrra. Í þessu frv. er gert ráð fyrir, að vegaköflum að lengd 636 km. sé bætt inn í þjóðvegakerfið, en hinsvegar felldir niður úr því 54 km. Skv. þessu verða þjóðvegirnir alls 3100 km. Ég mun ekki fara nákvæmlega út í þær breyt., er í frv. felast, enda fylgir því ljós grg. frá vegamálastjóra. Breytingarnar á 1. fl. laganna frá 1924 eru um 20 samtals. Þar, sem því hefir verið við komið, hefir verið reynt að færa veg af hálendi niður í miðja byggð, sbr. Axarfjarðarheiði og Berufjarðarskarð. Kostnaður af þessum breyt. yrði eftir reikningi vegamálastjóra alls um 250 þús. kr. En þess er að gæta, að ríkissjóður borgar þessa upphæð ekki í einu, heldur smám saman. Brýr á þessum vegaköflum nema 280 þús. kr., en í brúarlögunum er gert ráð fyrir 200 þús. kr. í þessu skyni, og verður kostnaður af þessum lögum því 330 þús. kr. alls. Ég vil geta þess, að tölur hafa færzt til í prentuninni á 6. bls. í grg. Vegur C. 1. yfir Reykjaheiði er ekki talinn bílfær, en er nú fær bifreiðum, og sama er að segja um C. 6. (Hofsósveg). Þá er og ákveðið í frv., að ráðh. skuli úrskurða, hvar þjóðvegur endar. Kaupstaðir ná sumstaðar út fyrir hinar gömlu verzlunarlóðir, en ekki þykir ástæða til, að þjóðvegur nái lengra en þangað, sem talið verður eðlilegt, að götur taki við. Í 2. kafla er kveðið nánar á um yfirumsjón vegamálastjóra með sýsluvegum, og er það ákvæði eðlilegt, þegar þess er gætt, hve framlag ríkissjóðs til sýsluvega er orðið hátt. Hefir og reynslan sýnt, að þetta ákvæði er nauðsynlegt. Á 3. kafla eru smávægilegar breyt. Þar er kveðið fastar að um þá stefnu, að þjóðvegir skuli gerðir akfærir. Eins og áður er gert ráð fyrir, að Alþingi geti skyldað sýslufélög og sveitarfélög til að leggja fram nokkurn hluta kostnaðar við þjóðvegakafla, er nauðsyn þykir á að gera akfæra, en hinsvegar er það framlag ekki lögfest, heldur gert ráð fyrir, að það verði samningsatriði í hvert sinn milli héraðanna og Alþingis eða ríkisstj. Ennfremur er gert ráð fyrir, að stjórn vegamálanna ákveði, hvaða fjallvegi skuli gera akfæra. Þá er sú breyt. í frv., að þyki vegamálastjórninni ástæða til að halda akfærum þjóðvegarkafla með snjómokstri að vetrarlagi, skuli telja þann kostnað með viðhaldi vegarins. Ég býst við, að einstökum héruðum þyki hér e. t. v. of skammt gengið, en öðrum, sem líta á hag ríkissjóðs, kannske fulllangt. Ég mun þó eigi ræða hér um einstaka vegi, en hefi beðið vegamálastjóra að gefa samgmn. og einstökum þm. allar upplýsingar. Óska ég, að málinu verði, að lokinni umr., vísað til 2. umr. og samgmn.

Dómsmrh. (Magnús Guðmundsson) Ég þarf ekki að bæta neinu við orð hæstv. forseta, en ég skil ekki, hvað hv. 2. þm. Reykv. er brátt í brók. Ég vona, að till. þessi geti komið áður en fundi verður slitið. En undir öllum kringumstæðum er ástæðulaust að ámæla skrifstofunni.

Haraldur Guðmundsson Allt fram á síðustu tíma hefði það ekki þótt lítil tíðindi, að gefin væru út l. um einkasölu á saltfiski með þeim hætti, að ráðh. og konungur gæfu heimild til þess. Og þegar þess er gætt, að þeir, sem sömdu þessi l., voru einmitt mennirnir, er harðast hafa barizt gegn slíku skipulagi, þá smækka tíðindin ekki við það. Skal ég ekki að þessu sinni fjölyrða um saltfiskverzlun okkar Íslendinga, en geymi mér það til síðari umr. málsins. Hv. þdm. er kunnugt, að fyrir ekki löngu síðan var í útvarpinu - og sjálfsagt í blöðunum líka - birt áskorun frá Sölusambandi ísl. fiskframleiðenda til saltfiskútflytjenda að láta Sölusambandinu í té upplýsingar um það, hvort þeir vildu fela því umboð til að selja fisk sinn á þessu nýbyrjaða ári. Ég veit ekki, hvort komið er svo mikið af svörum, að Sambandið geti um það sagt, hvort það muni halda áfram svipaðri sölustarfsemi og í fyrra, því að í áskoruninni var þess getið, að það væri undir undirtektunum komið, hvort Sölusambandið héldi áfram. Vil ég nú mælast til þess, að hæstv.dómsmrh. upplýsi, hvort svörin við þessari áskorun eru komin og hvort líkindi megi þá telja til, að þegar bráðabirgðal. falla úr gildi 1. apríl, verði haldið áfram svipuðu skipulagi og seinasta ár, þ. e. a. s. að næstum öll saltfiskverzlunin verði í höndum Sölusambands ísl. fiskframleiðenda. Þykir mér fara vel á því, að hæstv.dómsmrh. svari þessu nú við 1. umr. málsins.

Atvmrh. (Þorsteinn Briem) Það kann að þykja nokkur nýjungagirni, að bera fram breyt. við brúarlögin, er sett voru í fyrra. En frá ýmsum héruðum hafa borizt eindregnar óskir um; að veitt sé heimild um lántöku til brúargerða, eins og gert var 1919, til að byggja nýjar brýr. Hér er farið fram á, að ríkissjóði sé heimilt að taka að láni hjá sýslu- og sveitarfélögum allt að 60 þús. kr. á ári í fjögur ár, með vöxtum er séu ½% hærri en hæstu innlánsvextir í Landsbankanum. Áður voru þessir vextir 6%, en réttara hefir þótt að binda þá við vexti Landsbankans á hverjum tíma, og hafa þá þó nokkuð hærri, vegna þess að lánin eru bundin í nokkur ár. Ef þetta frv. nær ekki fram að ganga, hlýtur að koma afturkippur í brúargerðir, þar sem augljóst er, að ríkissjóður er nú ekki megnugur að leggja fram neitt svipað og undanfarið í því skyni. Hinsvegar má vænta lánsframboða frá sýslu- og sveitarfélögum í peningum, og þó einkum vinnu, sbr. Þverárbrúna og loforð til brúar á Markarfljót. Ég vil jafnframt benda á, að beinn sparnaður getur verið að því, að stj. hafi slíka heimild. Það kemur oft fyrir, að Alþingi sér sér ekki fært að veita fé nema til einnar brúar í héraði, en hún kemur ekki að fullum notum fyrr en önnur brú er byggð á sama veginum, þótt ekki sé fé fyrir hendi í ríkissjóði, eða fjárveiting til þess að gera báðar brýrnar samtímis. Lántökuheimild gæti orðið til þess, að báðar brýrnar yrðu byggðar samtímis, og yrði að því bæði vinnu- og efnissparnaður. Sama timbrið mætti þá nota við báðar brýrnar, afgangar nýttust betur og ferðakostnaður sparaðist. Vil ég mælast til, að frv. verði að umr. lokinni vísað til 2. umr. og samgmn.

Héðinn Valdimarsson Ég vil aðeins geta þess, að á þessum fundi átti að útbýta þáltill., sem átti að ræðast í Sþ. viðvíkjandi hinu þekkta Hlaðgerðarkotsmáli, er snertir Magnús Guðmundsson og Vigfús Einarsson, en af einhverjum orsökum hefir till. ekki komið hingað í deildina, og var þó prentunin ekki nema örfá orð. Vil ég leyfa mér að kvarta undan þessari afgreiðslu skrifstofunnar. Þáltill. var um riftun á kaupum þeim, sem hæstv.dómsmrh. hefir gert.

Héðinn Valdimarsson Ég veit ekki til þess, að hæstv.dómsmrh. komi þetta nokkuð við. Aftur á móti snertir afgreiðsla till. forseta, og til hans sneri ég máli mínu.

Ég tel mér fullkomlega heimilt að yrða á hv. 2. þm. Reykv.

Haraldur Guðmundsson Mér þykir hæstv.dómsmrh. ekki forvitinn í þessu efni, að grennslast ekki eftir jafnmikilvægu atriði og því, hvort menn muni vilja fela Sölusambandinu að selja fisk sinn. Það getur tæplega verið meiningin að veita heimildina til 1. apríl og sleppa svo öllu lausu aftur. - Sölusambandið óskaði eftir svörum ekki síðar en 19.- 20. febr. Það er nærri þessum tímamótum nú. Hygg ég því, að vænta megi, að Sambandið hafi þegar fengið svör í þessu efni; aðeins ef hæstv. ráðh. vildi leita upplýsinganna, getur hann sjálfsagt fengið þær. En þær eiga að mínu áliti að fylgja þessu frv. nú þegar.

Jón Auðunn Jónsson Hæstv. dómsmrh. hefir bent á, að það er sjálfsögð skylda að leggja bráðabirgðal. fyrir þingið og því sjálfsagt, að frv. komi hér fram. Hinsvegar er eðlilegt, að ég sé kunnugri þessu máli en hæstv.dómsmrh., þar sem ég er form. Fisksölusambands Vestfirðinga og kem daglega í skrifstofu sambandsins, þegar ég er staddur hér. Held ég, að það sé ekkert launungarmál, þar sem nefndin sagði mér frá því síðast í morgun, að allt útlit væri fyrir, að Sölusambandið myndi halda áfram starfsemi sinni í ár, og jafnframt, að sú brýna þörf, sem var til staðar, er bráðabirgðalögin voru gefin út, að ráði sölusambandsnefndarinnar, væri nú að mestu horfin.

Dómsmrh. (Magnús Guðmundsson) Það eru ekki nema örfáir dagar síðan ég sá auglýsingu um þetta atriði, er hv.þm. Seyðf. gat um, og ég hefi alls ekki forvitnazt um, hvort nokkur svör eru komin. En mér þykir ólíklegt, að komin séu svör frá öllum þeim, sem vænta má svars frá.

Jón Auðunn Jónsson Ég held, að það standi ekki í sambandi við frv., hvernig svörin frá fiskframleiðendunum verða til Sölusambands ísl. fiskframleiðenda. Ég lít svo á, að nú séu burt fallnar þær ástæður, sem voru til útgáfu bráðabirgðal., og vænti, að ekki þurfi að framlengja þau. Þá voru sérstakar ástæður fyrir hendi, og mér vitanlega eru þær nú þegar fallnar burt. Svör munu vera óvíða að komin, en allt bendir í þá átt, að Sölusambandið haldi áfram með svipuðu fyrirkomulagi, enda væri það glapræði að slíta nú þessum frjálsu samtökum framleiðenda. Hygg ég, að fisksölunefndin sé mér sammála um, að lögin geti nú bráðlega fallið úr gildi.

Dómsmrh. (Magnús Guðmundsson) Hinn 5. des. f. á. voru gefin út bráðabirgðalög samhljóða þessu frv., sem er lagt fyrir Alþingi samkv. 23. gr.stjskr. Um ástæðurnar fyrir útgáfu þessara bráðabirgðalaga get ég væntanlega látið mér nægja að vísa til fskj. þess, sem prentað er með frv., og að svo komnu máli tel ég ekki þörf á að gera annað en benda á, að með því að lög þau, sem frv. er endurprentun af, eiga ekki að gilda lengur en til 1. apríl næstkomandi, þarf þingið í raun og veru ekki að taka afstöðu til frv., nema það vilji annaðhvort lengja eða stytta lífdaga laganna, en um það gerir ég að svo stöddu enga tillögu. Þegar þessi umr. er á enda, óska ég, að málinu verði vísað til 2. umr. og hv. sjútvn.

Dómsmrh. (Magnús Guðmundsson) Ég hélt, að hv.þm. Seyðf. væri sama, hvaðan gott kæmi, fyrst hann er jafnófróður um þetta atriði og ég. En þar sem hann spurði, hvers vegna verið væri að leggja frv. fyrir þingið, vil ég taka það fram, að slíkt er lagaskylda. Og ég tók það fram, að ef ætlazt væri til, að l. gildi áfram, þá þarf að samþ. frv. með breytingu, annars þarf ekki neitt.

Ólafur Thors Hv. þm. Seyðf. bar fram fyrirspurnir í sambandi við þessi 1., um það, hvort ástæður grg. fyrir nauðsyn þeirra væru enn fyrir hendi, en jafnframt taldi hann, að ekki hefðu verið gefnar nægilegar skýringar fyrir því, að l. voru sett. Ég býst nú reyndar við því, að öllum hv.alþm. sé kunnugt um, hvers vegna bráðabirgðal. voru sett, og þá hv.þm. Seyðf. líka. Án þess að fara nákvæmlega út í það mál, vil ég þó skýra frá því, að það var stjórn Sölusambands ísl. fiskframleiðenda, sem átti frumkvæðið að því, að l. voru sett. Stjórn Sölusambandsins kom öll á fund ríkisstj. og tjáði henni, að hún teldi nauðsynlegt, til þess að vernda samtök fiskiframleiðenda, að lögð yrðu höft á sölu nýju framleiðslunnar, meðan eldri birgðir væru að seljast. Ríkisstj. leit svo á, að væri þetta eingöngu gert til verndar gömlu framleiðslunni, þá væri vafasamt, hvort slíkt ætti að veita, og stjórnin ekki tilbúin til þess að taka afstöðu til þess principielt. En aðspurð um þetta, kvað stjórn Sölusambandsins nauðsyn slíkra bráðabirgðal. eins mikið felast í því að vernda áframhaldandi starfsemi Sölusambandsins og halda uppi verði á nýju framleiðslunni. - Stjórnin áleit lífsnauðsyn, að Sölusamband ísl. fiskframleiðenda héldi áfram starfsemi sinni. Og að fengnum framangreindum upplýsingum, ásamt skriflegri greinargerð, taldi ríkisstj. sig tilbúna að verða við tilmælum stjórnar Sölusambandsins og setti því bráðabirgðal. - Vænti ég svo, að ekki þurfi meira um þetta atriði málsins að ræða. Um það atriði, hvort fella beri l. úr gildi nú þegar, er ekki mikið að segja. Það kann að orka tvímælis, hvort nauðsynlegt sé, að þau standi til 1. apríl. En það ætti þó að vera alveg skaðlaust. Stj. Sölusambandsins er vitandi þess, að nauðsynlegt er, að menn hafi sem frjálsastar hendur um sölu á framleiðslu sinni. Hún gerir það því alls ekki að gamni sínu að hindra sölu manna, þó það muni hafa verið gert í einstaka tilfelli. Þess má geta, að á aðalfundi Fiskifélagsins kom fram till. um að afnema 1. strax að því er snertir sölu á blautum fiski. Var sú till. rökrædd. En niðurstaðan varð sú, að allir, nema einn, greiddu atkv. gegn till. Bar sú afgreiðsla vott um, að annaðhvort hefir meiri hl. fundarins talið nauðsynlegt, að l. giltu áfram, eða a. m. k. að það skaðaði ekki. Ég tel og, að heppilegt geti verið, að bráðabirgðal. gildi til 1. apríl og að það sé a. m. k. alveg hættulaust.

Dómsmrh. (Magnús Guðmundsson) Það getur vel verið, að ég hafi ekki verið nógu forvitinn, en mér heyrðist hv.þm. segja sjálfur, að ekki væri von á svörum fyrr en 19.- 20. þ. m., og má búast við, að einhverjir noti þann frest. Hv. þm. vill, að svörin fylgi þessu frv. til n., en við ætlum eftir fáeinar mínútur að vísa því til n.! Þetta er ekki sanngjarnt.

Það má fresta að vísa frv. til n.

. Það er undarlegt, ef ekki má vísa málinu til n. strax. Hún getur geymt málið hjá sér meðan svörin eru ókomin, ef henni þykir ástæða til. Annars hefi ég ekkert á móti því að grennslast eftir þessu, þegar svörin eru komin.