Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þegar l. nr. 28 1962, um ráðstafanir vegna ákvörðunar Seðlabanka Íslands um nýtt gengi íslenzkrar krónu, voru sett, var gert ráð fyrir því, að útflutningsgjaldinu, sem lagt var á útfluttar sjávarafurðir, skyldi að meginhluta skipt á milli 3 aðila, þ.e.a.s. milli fiskveiðasjóðs, stofnlánadeildar sjávarútvegsins og til greiðslu vátryggingariðgjalda fyrir fiskiskip. Þó var sú undanþága gerð, að árin 1961 og 1962 var gert ráð fyrir því, að stofnlánadeildarhlutinn rynni til greiðslu iðgjalda af vátryggingu fiskiskipa. Þá var ráð fyrir því gert, að nýrri skipan yrði komið á um tryggingar skipanna og sú nýja skipan gæti komið til framkvæmda fyrir árslok 1962. Nú voru að vísu þessi frv., sem gert er ráð fyrir að semja um tryggingariðgjöld fiskiskipa, tilbúin frá sjútvmrn. fyrir þennan tíma. En það hefur ekki tekizt að ná um þau enn samkomulagi við L.Í.Ú., og hafa frv. því legið hjá forráðamönnum þess síðan seinni hluta þess árs. Ég ætla, að þeir hafi fengið þau til umsagnar í septembermánuði, en þeir gera ekki ráð fyrir því, að þeir geti afgreitt þau frá sér fyrr en á næsta ári, þó væntanlega nokkuð snemma. En það er ekki talið eðlilegt né rétt að fara út í þessa löggjöf, nema samkomulag náist við landssambandið. Það hefur þess vegna borizt ósk frá því um það, að sami háttur verði látinn gilda fyrir árið 1963 og fyrir 1961 og 1962, að stofnlánadeildarhluti útflutningsgjaldsins verði næsta ár, 1963, einnig látinn renna til iðgjaldagreiðslnanna. Í frv. felst ekkert annað en það, að þau ákvæði, sem giltu fyrir 1961 og 1962, verði einnig látin gilda fyrir 1963. Mér þykir leitt, að þetta frv. er svona seint fram komið, þannig að lítill tími er til afgreiðslu, þar til þingi verður frestað. En ég vildi leggja á það áherzlu, ef mögulegt væri, að það yrði hægt að koma því fram, áður en þingfrestun á sér stað. í hv. Nd. var frv. til umr. nú fyrir stuttu og var þar samþ. nefndarlaust við 3 umr. og afgreitt til þessarar hv. deildar. Ég vildi því leyfa mér að fara þess á leit, að frv. mætti fara til 2. umr. nú og það mætti ganga áfram nefndarlaust. Það er svo augljóst, að það á ekki að þurfa nefndarmeðhöndlun, og er ekki að efni til annað en þetta, sem ég hef lýst. Og ég vænti, að hv. þdm. geti hér á það fallizt eins og í hv. Nd.

Alfreð Gíslason læknir: Herra forseti. Ég skal ekki lengja umr. mikið. Ég vildi aðeins á þessu stigi leyfa mér að leggja fram brtt., sem ég held að allir hv. þdm. ættu að fallast á. Í frv. er gert ráð fyrir, að þessi skattur á bændur skuli gilda næstu 4 árin. En er nú nokkur þörf á því að ákveða með lögum 4 ár fram í tímann þessa skattlagningu? Ég hefði talið heppilegra og nærgætnara við bændur að ákveða þetta svo að segja eftir hendinni, t.d. eitt ár í senn eða í mesta lagi 2 ár. Ég legg til í minni brtt., að það verði bundið við 2 næstu árin. Þá má taka málið aftur til athugunar og ákvörðunar. Í öðru lagi legg ég til, að Alþingi skeri úr um það, til hvers þessu fé sé varið, að því skuli varið til þess að reisa hús félaganna við Hagatorg í Reykjavík og ekki til annarra hluta. Það virðist hafa komið fram hér í umr., að fé bænda sé varið til annarra hluta, því sé varið nú í dag til hótelrekstrar, til að standa undir halla af hótelrekstri. Þetta tel ég, eins og ég sagði áðan, algerlega ótækt. Ég legg því til, að skotið sé inn í setningu þess efnis, að þessu fé, sem um er að ræða, verði ekki að neinu leyti varið til hótelrekstrar né annarra annarlegra framkvæmda. Ég vil þá aðeins að lokum lesa brtt., eins og hún er orðuð. Hún er á þessa leið: ,.Ákvæði til bráðabirgða í 1. gr. orðist svo: Á árunum 1962 og 1963 skal greiða 1/2% viðbótargjald af söluvörum landbúnaðarins, sem um ræðir í 2. gr., og rennur það til Búnaðarfélags Íslands og Stéttarsambands bænda til að reisa hús félaganna við Hagatorg í Reykjavík yfir starfsemi þeirra, enda verði fénu ekkí að neinu leyti varið til hótelrekstrar né annarra annarlegra framkvæmda. Skal fénu skipt milli þeirra eftir hlutfallinu 2:1. Um álagningu og innheimtu gjaldsins gilda sömu reglur og um búnaðarmálasjóðsgjald.“ Herra forseti. Ég vil leyfa mér að leggja þessa till. fram, þótt hún sé skrifleg, og vænti þess, að hv. deild veiti afbrigði.



Herra forseti. Mig langar aðeins til þess raunverulega að gera grein fyrir atkv. mínu í sambandi við þessa brtt., af því að ég álít æskilegt, að það komi fram sú skoðun, þannig að ekki verði misskilningur í sambandi við afstöðu til málsins. Þetta frv. er flutt hér á Alþingi að beiðni tveggja aðalsamtaka bænda og í því formi, sem þessi samtök hafa frá því gengið, Ég álít, að þessi samtök séu ábyrg gagnvart sínum umbjóðendum um það að misfara ekki með þetta fé eða ráðstafa því á neinn óeðlilegan hátt. Einmitt vegna þess, hvernig frv. er til komið, tel ég fyrir mitt leyti ekki eðlilegt annað en að menn annaðhvort afgreiði frv. í þessari mynd eða séu á móti málinu í heild, því að það þyrfti allt nánari athugunar við, hvort það þjónaði þá sínum tilgangi, ef það ætti að fara að breyta því í verulegum atriðum nú frá því, sem það er. Hitt vil ég gjarnan taka fram, að þó að ég greiði atkv. gegn þessari brtt., sem hér liggur fyrir, her alls ekki að skilja þá afstöðu þannig, að ég sé efnislega á móti því, að þeirra sjónarmiða verði gætt, sem í brtt. felast, þannig að í því felist nukkur viðurkenning á því, að það sé eðlilegt að nota gjaldið til þess að borga rekstrarhalla af þeim rekstri, sem fer fram í þessu húsi. Ég álít, að aðhald það, sem forustumenn bændasamtakanna hafa í því efni, sé nægilegt frá bændunum sjálfum og þeir muni ekki una því, að þannig yrði á málum haldið, og því þarflaust af Alþ. að vera að ákveða neitt um það. En til þess, eins og ég áðan sagði, að það verði ekki misskilið, að með þessu sé Alþ. að leggja blessun sína yfir, að gjaldið verði þannig notað, þó að brtt. sé felld, þá tel ég rétt, að það komi fram, að varðandi a.m.k. mína afstöðu í þessu máli er alls ekki heimilt að gagnálykta í því efni.