Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta frv. til l. um breyt. á lögum um innheimtustofnun sveitarfélaga er flutt eftir beiðni sem fram hefur komið frá embættismönnum í félmrn. og dómsmrn. 2. mgr. 3. gr. laga nr. 54/1971, um Innheimtustofnun sveitarfélaga, hljóðar núna svo: „Innheimtustofnunin getur tekið að sér, gegn greiðslu, hvers konar innheimtur fyrir einstök sveitarfélög, einkum þá innheimtu á sveitarsjóðsskuldum manna, sem fluttir eru á brott úr sveitarfélagi.“ Með frv. þessu er lagt til að við umrædda 2. mgr. bætist: „Stofnunin getur enn fremur, að beiðni ráðuneyta, með sama hætti tekið að sér innheimtu meðlagsskulda erlendra ríkisborgara búsettra hér á landi og meðlög, sem greidd eru erlendis vegna íslenskra ríkisborgara.“ Þessar breytingar eru til komnar eftir alllanga reynslu, sem fengist hefur af gildandi lögum um Innheimtustofnun sveitarfélaga. Hér er um að ræða sjálfsagt mál sem nauðsynlegt er að leiðrétta vegna þess að Innheimtustofnunin hefur ekki getað innheimt meðlagsskuldir erlendra ríkisborgara hér á landi né heldur meðlög sem greidd eru erlendis vegna íslenskra ríkisborgara. Ég tel ekki ástæðu til þess, herra forseti, að fjölyrða um frv. þetta, svo litið sem það er, og legg til að því verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. félmn.



Herra forseti. Í fjarveru 1. flm. þessa frv., hv. þm. Kjartans Jóhannssonar, leyfi ég mér að mæla fyrir því fáein orð. Frv. er á þskj. 333 og það er flutt að gefnu tilefni, en í síðustu viku urðu nokkrar umr. í Sþ. um hvernig staðið hefði verið að útgáfu brbl. hinn 14. jan. Þetta frv. gerir aðeins ráð fyrir að við 1. gr. laga um birtingu laga og stjórnvaldaerinda bætist ein setning: „Bráðabirgðalög skal auk þess kynna með fréttatilkynningum til hljóðvarps, sjónvarps og dagblaða.“ Ég held að það sé alveg ljóst, að við útgáfu brbl. um miðjan janúar, útgáfu sem virðist hafa farið fram hjá hverjum einasta fjölmiðli í landinu, var efni laganna ekki kynnt með þeim hætti sem venja hefur verið til, þ.e. með því að senda fréttatilkynningar til útvarps, sjónvarps og dagblaða. Mér er það alveg ljóst, að þetta kann að eiga sér þá skýringu að þarna hafi einfaldlega mistök átt sér stað. Engu að síður hefur það verið venja að slíkur lagatexti, ýmist með eða án fréttatilkynninga, hefur verið sendur öllum fjölmiðlum og þannig hefur almenningur fengið vitneskju um útgáfu brbl. þannig að frá því er sagt í dagblöðum, útvarpi og sjónvarpi. Um miðjan janúar brá hins vegar svo við, að enginn fjölmiðill sagði frá útgáfu þessara brbl. vegna þess að við kynningu þeirra urðu þau mistök sem ég tel mig hafa hér rakið. Auðvitað er svo sem ekkert við því að segja. Þetta frv. er flutt til að taka af öll tvímæli um það, að af hálfu ríkisstj. skuli útgáfa brbl. kynnt með fréttatilkynningum. Á vegum ríkisstj. starfar sérstakur blaðafulltrúi og sýnist mjög eðlilegt, og raunar hefur það verið svo um langa hríð, að slíkt verkefni væri í höndum hans. Til hvers starfar sérstakur blaðafulltrúi fyrir ríkisstj. ef það er ekki til að tilkynna ákvarðanir sem teknar eru með þessum hætti á fundum ríkisstj. og varða alla landsmenn eins og útgáfa brbl. hlýtur að gera? Í grg. með þessu frv. segir, og ég ítreka það, að þetta frv. sé flutt til að taka af öll tvímæli um að ríkisstj. beri skylda til að kynna efni brbl. með því að senda fréttatilkynningar til fjölmiðla. Herra forseti. Ég ætla ekki að hafa þessi orð fleiri, en legg til að þessu frv. verði vísað til allshn.



Herra forseti. Ég held að það sé rétt að taka það til sérstakrar athugunar og meðferðar hvort ekki eigi að setja reglur um fréttatilkynningar um ýmis atriði af hálfu ríkisstj., ráðuneyta og opinberra stofnana. Hingað til hafa engar slíkar reglur verið til. Það má segja að það sé nokkuð eftir atvikum, - ég vil ekki segja tilviljanakennt, en það fer nokkuð eftir atvikum, hvort fréttatilkynningar hafi verið sendar út af opinberri hálfu. Það er alloft gert þegar viðkomandi aðila þykir ástæða til, en það má vel vera að ástæða sé til að gera slíkt oftar en gert er. Auðvitað kemur ákaflega margt annað og fleira til greina en aðeins brbl. Ég er því alveg sammála, að það er sjálfsagt að opinberar stofnanir og stjórnvöld kynni fjölmiðlum og almenningi ýmislegt sem er að gerast eða ákvarðanir, sem eru teknar, í ríkara mæli en gert hefur verið. Er sjálfsagt að láta kanna - og mun ég gera ráðstafanir til þess - hvort ekki ætti að setja um það reglur, en slíkt þarfnast nokkurs undirbúnings. Hins vegar vil ég ekki að það liggi fyrir ómótmælt, sem segir bæði í grg. þessa frv. og í framsöguræðu hv. þm., því að það er ekki rétt sem þar er farið með. Í grg. frv. segir að tilefni þess sé að 14. jan. hafi misbrestur orðið á því, að Alþingi og fjölmiðlum væri kynnt efni brbl. Hv. 2. flm. sagði að ekki hefði verið gefin út fréttatilkynning um þessi brbl. eins og ven ja væri til, og taldi að hér væri um mistök að ræða. Þetta er allt saman rangt. Það var skýrt frá því í umr. utan dagskrár á Alþingi í Sþ. um daginn, að samkv. upplýsingum blaðafulltrúa ríkisstj. væri ekki venja að senda út sérstakar fréttatilkynningar um brbl. Það hefur stundum verið gert, en er engin föst ven ja og líklega oftar sem það hefur ekki verið gert. Í öðru lagi er það rangt, að fjölmiðlum hafi ekki verið kynnt efni laganna, því að eins og kom fram í umr. í Sþ. var það blað Stjórnartíðinda, sem brbl. eru prentuð í og kom út 14. jan., sent öllum fjölmiðlum að sjálfsögðu, eins og Stjórnartíðindi alltaf eru, þannig að þetta komst allt saman í hendur fjölmiðla. Hitt er svo annað mál, hvort fjölmiðlar hafi stungið þessu undir stól eða ekki. Það fær því ekki staðist, að hér hafi verið um eitthvert laumuspil að ræða, eins og hv. andstæðingar brbl. hafa verið að gefa í skyn. Þessu verður að mótmæla því að hér er ekki farið með rétt mál. Hins vegar vil ég undirstrika það, sem er aðalatriði málsins og ég veit að vakir fyrir hv. flm. sem töldu ástæðu til að kveðja sér hljóðs utan dagskrár í Sþ. fyrir nokkrum dögum, - ég veit að það er áhugamál þeirra að fréttatilkynningar séu gefnar út um það sem máli skiptir. Það á því ekki eingöngu að mínu viti við brbl., heldur um margvíslegar aðrar ráðstafanir og ákvarðanir og ekki aðeins gerðar af ríkisstj., heldur einnig af öðrum opinberum stofnunum, og verður að sjálfsögðu hugað að því að undirbúa slíkar reglur.



Herra forseti. Það er ekki rétt hjá hæstv. forsrh., að ég hafi talað hér um laumuspil. Ég taldi að hér hefðu mistök átt sér stað sem væri mennilegast að viðurkenna.

Hv. þm. kallaði það laumuspil.

Í umr. í Sþ. um daginn beindi ég spurningum til hæstv. forsrh., tveimur eða þremur, og hann hefur ekki séð ástæðu til að svara þeim. Af því tilefni og í tilefni af orðum hans áðan, þar sem hann ber á okkur flm. þessa frv. að við förum rangt með, vil ég leyfa mér að ítreka spurningar mínar til hæstv. forsrh. og óska eftir svörum. Forsrh. notaði aftur það orðalag áðan í þessum ræðustól að fjölmiðlar kynnu að hafa stungið þessum fréttatilkynningum undir stól. Það er alvarleg ásökun í garð íslenskra fjölmiðla ef tilkynningum um brbl. er stungið undir stól. Ég óskaði eftir því í umr. í síðustu viku, að hæstv. forsrh. upplýsti hvort það hafi gerst, að fjölmiðlar hafi stungið fréttatilkynningum um brbl. undir stól og ekki birt þær. Þetta óskaði ég eftir að yrði upplýst. Í öðru lagi óskaði ég eftir að það væri upplýst, hvort það hefði gerst, að út hefðu verið gefin brbl. nú síðustu 15 árin, sem er sá tími sem ég þekki af störfum fréttamennsku, án þess að fréttatilkynning um brbl. eða lagatextinn sjálfur hafi verið sendur fjölmiðlum. Ég hygg að þetta muni vera í fyrsta skipti sem það hefur gerst. Ég óska sem sagt eindregið eftir að hæstv. forsrh. afli svara við þessum spurningum vegna þess að annars stendur auðvitað óhaggað það sem er í grg. þessa frv.



Herra forseti. Það er óþarfi af hv. þm. að spyrja um þetta því að þessu er öllu þegar svarað. Samt sem áður skal ég endurtaka svörin. Hann spyr um tilkynningu um brbl. Ég á að hafa sagt að fjölmiðlar hafi stungið þeim undir stól. Það, sem ég segi, er þetta og kom skýrt fram í máli mínu hér: Allir fjölmiðlar í landinu fengu brbl. þegar þau voru gefin út. Það liggur fyrir. Ef engin þeirra hefur birt neitt um þau má kalla það að stinga þeim undir stól. Hv. þm. veit vel að brbl. eru send öllum fjölmiðlum í landinu. Varðandi það - það er kannske rétt að fyrirspyrjandi hlusti á svar mitt við því sem hann óskar eftir - hvort fréttatilkynningar hafi ekki jafnan verið gefnar út um brbl., þá er búið að upplýsa bæði um daginn í Sþ. og ég endurtók það hér, að eftir athugun blaðafulltrúa ríkisstj. hefur það ekki verið gert nema stundum. Það er engin venja til um það.



Herra forseti. Ég hefði sennilega ekki kvatt mér hljóðs að þessu sinni ef ekki hefði komið til sérstök málfarstækni hv. þm. Eiðs Guðnasonar við umfjöllun þessa máls sem varðar útgáfu brbl. En þar vík ég að því, að hann reynir að gefa orðum sínum vægi með því að vísa til þess, að hann hafi fylgst með fréttamennsku í 15 ár, og er það ætlun hans að æ hafi verið birtir opinberar tilkynningar af hálfu ríkisstj. þegar gefin eru út brbl. Auki hann vægi þessara athugasemda með því að hann hafi fylgst með fréttamennsku í 15 ár, þá vil ég af fullkominni hógværð gefa orðum mínum og athugasemdum vægi með því að geta þess, að ég hef fylgst með fréttamennsku í 35 ár og staðhæfi eitt: að þar sem ég þekkti til og var fjallað um fréttir af þessu tagi af mikilli samviskusemi hafði fréttastjóri Ríkisútvarpsins og undirmenn hans fyrir því að lesa Stjórnartíðindi, þegar þau bárust fréttastofunni hverju sinni, og leita þess, hvort þar væri fréttaefni. Stjórnartíðindin voru hinar eldtraustu heimildir um málefni af þessu tagi. Opinberar fréttatilkynningar, þar sem unnið var í hendur fréttamanna, voru, ef svo má segja, ákaflega ótraustar og stopular síðari tíma uppátektir í sambandi við birtingu þess sem að lögum lýtur.



Herra forseti. Sú umr., sem fram fór utan dagskrár um birtingu brbl. og það frv. sem hér er lagt fram, er ærið sérstök og tilefnislítil. Ég vil upplýsa það hér, að um leið og ég settist á Alþingi gerðist ég áskrifandi að Stjórnartíðindum, og ég hélt satt að segja að allir þm. væru áskrifendur að Stjórnartíðindum. En það virðist vera að þm. Alþfl. hafi ekki uppgötvað það einfalda kerfi að gerast áskrifendur að Stjórnartíðindum. Það hefur verið fullyrt í þessum umr., að þm. hafi ekki vitað um þessi brbl. Ég vil upplýsa það, að við, sem erum áskrifendur að Stjórnartíðindum, fengum þessi. brbl. flutt heim til okkar daginn eftir að þau voru sett með traustri þjónustu póstsins í landinu. Þar birtust okkur þau Stjórnartíðindi þar sem brbl. voru birt, og þau voru flutt inn á heimili okkar. Það er því alger vanræksla hjá þeim þm. sjálfum sem hafa ekki uppfyllt þá embættis- og starfsskyldu sína að tryggja sér að þeir fái Stjórnartíðindin. Það getur vel verið að þm. Alþfl. ætlist til þess, að þeir fái Stjórnartíðindi gefins, og þess vegna hafi þeir ekki tímt að gerast áskrifendur að þeim. Og það má vel vera að það sé til athugunar, að Alþingi gefi þeim Stjórnartíðindi. En hver sá þm., sem hefur tryggt það með formlegri áskrift að Stjórnartíðindum; fékk þessi brbl. með skilum. Þannig er algerlega út í hött að halda því fram, að þessum brbl. hafi verið haldið leyndum. Ég fékk þau a.m.k. send eftir því almenna póstþjónustukerfi sem notað er fyrir alla einstaklinga í þessu landi, og sama gildir um hvern og einn sem ar áskrifandi að Stjórnartíðindum. Í þessu frv. er þess hins vegar krafist, að fréttastofurnar í landinu verði mataðar af stjórnvöldum á því, hvert sé efni brbl. Er þá ekki næsta skrefið að sett verði lög um það fyrir forgöngu Alþfl. að blöð, útvarp og sjónvarp skuli undanbragðalaust birta orðréttar tilkynningar og túlkanir ríkisstj. hverju sinni á þeim brbl. sem hún gefur út? Ég hefði talið að í samræmi við starfsemi óháðra fjölmiðla. svo að ég noti ekki svo fín orð eins og frjálsra fjölmiðla. væru það þvert á móti starfsmennirnir á fréttastofunum sem ættu sjálfir að vinna úr frumgögnunum, Stjórnartíðindunum. fréttir um efni brbl., en ekki láta sér nægja að láta mata sig á fréttatilkynningum túlkandi og skýrandi efni brbl. með þeim áhersluatriðum sem viðkomandi stjórnvöld hverju sinni vilja hafa um það efni. Mér er því til efs að það sé bót í þessum efnum að skylda stjórnvöld til að gefa út fréttatilkynningar til að auðvelda fjölmiðlunum í landinu að láta mata sig. Það vita allir sem fylgjast með starfsemi fjölmiðlanna hér í landinu, að mikill aragrúi frétta, sem hér birtast, bæði í blöðum og lesinn er í útvarp og sjónvarp, er styttar eða orðréttar fréttatilkynningar sem samdar eru af þeim aðilum sem hafa beina hagsmuni af því að fréttirnar birtist á ákveðinn hátt. Þessi fréttatilkynningavenja í íslensku þjóðfélagi er eitt af því sem rennir stoðum undir ósjálfstæði íslenskra fjölmiðla. Mér finnst afar hæpið að festa þá venju í lögum, vægast sagt. Það getur beinlínis stuðlað að því, að fjölmiðlar hér á landi verði enn frekar undirokaðir undir stjórnvöld en þeir eru nú þegar og steinar verði lagðir í þá götu að fjölmiðlarnir geti þróast til sjálfstæðara hlutverks, enda ætti það ekki að vera ofverk fjölmiðils. sem vill rísa undir nafni, að vera áskrifandi að Stjórnartíðindum og meta það sem þar birtist, eins og sérhver almennur borgari þessa lands getur gert. Hv. þm. Eiður Guðnason getur gengið hér fram á ganginn og hringt í Stjórnartíðindi og gerst áskrifandi að þeim og fengið þau síðan heim til sín sama dag eða daginn eftir að Stjórnartíðindi eru gefin út, með brbl. og öðrum lögum. Það getur sérhver borgari í þessu landi. Það er því algerlega opið og áreiðanlegt kerfi hér í landinu um birtingu laga, bæði brbl. og annarra laga, og það kerfi var notað í þessu tilviki eins og alltaf áður.



Herra forseti. Ég vissi að hv. þm. Ólafur Ragnar Grímsson er mikill aðdáandi hæstv. núv. forsrh. En að hann skyldi telja sig þurfa að koma honum til hjálpar í þessu máli. það kom mér reyndar nokkuð á óvart. Ég skil ekki um hvað menn eru að deila hér. Hér er um ákaflega einfalt mál að ræða, en hv. þm. Ólafur Ragnar Grímsson hefur satt best að segja ævinlega hæfileikann til að koma mönnum á óvart og þá oftast með dæmalausum málflutningi. Hann skilur greinilega ekki um hvað er að tefla hér. Hann skilur greinilega ekki eða vill ekki skilja það, að eftir sem flestum leiðum upplýsingastreymis eigi fólk í landinu, sem á rétt á því, að fá að vita um stjórnvaldsaðgerðir. Ég geri ekki ráð fyrir að hv. þm. hafi meint það í alvöru þegar hann sagði að almenningur ætti að vera áskrifendur að Stjórnartíðindum. Ég hugsa að almenningur í landinu hafi nóg að borga þó að ekki bætist við áskrift að Stjórnartíðindum sem sjálfsagt kostar töluvert, og ekki varðar allt efni þar hagsmuni hvers manns. En það er furðulegt að menn skuli geta haft á móti því, að í lög komi ein setning um að brbl. skuli kynnt með fréttatilkynningum. Ég sagði áðan að það væri mjög venjulegt að texti laganna væri sendur. Þá er einfaldlega sagt: Í dag voru gefin út svohljóðandi brbl. Síðan er það fréttamannanna að vinna úr. Það er lítilsvirðing við alla íslenska fjölmiðla að segja að þeir láti mata sig og séu svo gagnrýnilausir að þeir láti það ganga beina leið áfram til sinna viðskiptavina. Þetta er þungur dómur sem hv. þm. Ólafur Ragnar Grímsson fellir hér yfir íslenskum fjölmiðlum. Ég held að hann sé rangur. Það eina, sem þetta lagafrv. miðar að, er að tryggt verði - og tryggara en verið hefur, að almenningur í þessu landi, svo að ég noti eitt uppáhaldsorðatiltæki hv. þm. Ólafs Ragnars Grímssonar, - almenningur í þessu landi, sem á rétt á að vita, fái að vita, það sé tryggt. Ég skil satt að segja ekki hvernig og með hvaða rökum menn geti haft á móti því, að það verði tryggt, að þegar ríkisstj. gefur út brbl., sem er óvenjuleg lagasetning og á sér ekki stað fyrir opnum tjöldum. þá sé það kynnt svo rækilega sem mest má verða. Hvað í ósköpunum hafa menn á móti því? Vilja menn leyna einhverju?



Herra forseti. Þetta tal um leyndina er algerlega út í hött. Það eru þúsundir einstaklinga og stofnana og aðila í þessu landi sem eru áskrifendur að Stjórnartíðindum. Þeir fengu allir tilkynningu um þessi brbl. Það var engu leynt í þeim efnum. Það var farið nákvæmlega eins með birtingu þessara brbl. og allra annarra laga. Ásakanir eða dylgjur eða óljóst orðalag um það, að ríkisstj. hafi verið að reyna að leyna einhverju í sambandi við þessi brbl., er satt að segja fádæma barnaskapar. Eins og ég upplýsti áðan voru þúsundir eintaka af þessum brbl. bornir út af hinni almennu póstþjónustu til heimila og stofnana um allt land. Svo koma menn í alvöru hér og fara að ásaka aðra um að vera að halda einhverju leyndu. Hvers konar fáviska er þetta eiginlega? Veit hv. þm. kannske ekki hvernig Stjórnartíðindum er háttað? Veit hann kannske ekki hvernig almenna póstþjónustu í landinu starfar?  Hv. þm. Eiður Guðnason sagði áðan að stjórnvöld ættu að tryggja að almenningur fengi að vita þetta. Hvernig geta stjórnvöld tryggt það á annan hátt en að gefa út brbl. eftir réttum aðferðum, eins og gert var í þessum efnum? Ef hv. þm. gerir kröfu um meira, sem mér heyrðist í hans seinni ræðu og einnig í framsöguræðu, þá er hann að gera kröfu um að stjórnvöld fari á einn eða annan hátt að stjórna fjölmiðlunum. Það er a.m.k. ærið stutt í þá kröfu í þessum málflutningi. Það getur vel verið, þó að ég ætti kannske ekki að segja það sem stuðningsmaður núv. ríkisstj., - það getur vel verið að þeim fréttamönnum hjá útvarpi og sjónvarpi og blöðum, sem fengu þessi Stjórnartíðindi í hendur, hafi ekki þótt neitt fréttaefni í þessum brbl. - það hafi enginn velt því fyrir sér - þeim hafi einfaldlega ekki þótt þetta mjög merkilegt, ríkisstj. hefði fellt gengið áður og hún hefði tekið gengismun áður. Þetta væri bara það sem segir á enskri tungu „things as usual“. Þetta væri það sem venjulega er verið að gera og það væri engin ástæða til að segja sérstaklega frá því. Það hafi engum dottið það í hug. Það getur vel verið að þeir hafi framkvæmt sitt fréttamat, og fréttamat er mismunandi. Alþýðublaðið segir frá því undir stórum fyrirsögnum, að þingflokkur Alþfl. hafi flutt tillögu um EI Salvador. Morgunblaðið segir frá því eindálka lengst inni í blaði, að Alþfl. hafi flutt till. um EI Salvador. Þannig er mismunandi mat manna á mikilvægi hinna einstöku aðgerða sem fram koma, bæði hér á Alþingi, hjá þingflokkum og ríkisstj. Ég er hér eingöngu að vara við þeirri hugsun, að fjölmiðlum beri skylda til að þjóna ríkisvaldinu á þann hátt að það séu fjölmiðlarnir sem eigi að tryggja að fólkið viti hvað ríkisvaldið er að gera hverju sinni. Það er þessi krafa um þjónustu fjölmiðlanna við ríkisvaldið sem er grunnhugsunin í þeim tillöguflutningi sem hér kemur fram, og ég leyni því ekki, að það undrar mig að hv. þm. Eiður Guðnason skuli gerast talsmaður þeirra sjónarmiða hér. Ég man eftir því, að hann ræddi fyrir nokkuð mörgum árum hugmyndir sem hann taldi að einhverjir væru þá með um opinbera fréttastofu hér í landinu, fréttastofu íslenska ríkisins. 



Herra forseti. Fjh.- og viðskn. hefur haft til umfjöllunar þetta frv. sem fjallar um tollskrá með síðari breytingum, þ.e. frv. fjallar um 37. tölulið 3. gr. tollskrárlaganna. Meginbreytingin, sem lögð var til samkv. frv., var í fyrsta lagi að við bættist ný mgr. þess efnis, að niðurfelling gjalda næði jafnframt til heyrnarskertra. Það er meginbreytingin sem frv. felur í sér. Fjh.- og viðskn. gerir það að till. sinni eftir umfjöllun um frv. að töluliðurinn verði ein málsgrein. Efnislega eru ekki lagðar til miklar breytingar. Þó er sú breyting fólgin í því, að það er gert ráð fyrir endurgreiðslu jafnframt niðurfellingu gjalda. Einnig leggur nefndin til að upptalning tæk ja sé með sama hætti og upphaflega er í 37. lið 3. gr. tollskrárlaganna. Ég vil leyfa mér að lesa brtt. eins og hún liggur hér fyrir: „37. tölul. 3. gr. laganna orðist svo: Að fella niður eða endurgreiða gjöld af segulbandstækjum og segulböndum fyrir sjónskert fólk, svo og af stöfum, úrum og öðrum öryggis- og hjálpartækjum sem sérstaklega eru gerð með tilliti til þarfa sjón- og/eða heyrnarskertra. Fjmrh. setur nánari reglur um framkvæmd heimildarákvæðis þessa í samráði við augndeild Landakotsspítala og Tryggingastofnun ríkisins, sé um tæki fyrir sjónskerta að ræða. og Heyrnar- og talmeinastöð Íslands, sé um tæki fyrir heyrnarskerta að ræða.“ Fjh.- og viðskn. leggur til að með þessari brtt. verði frv. samþykkt.