Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Af því að hv. frsm. er ekki mættur, get ég skýrt frá því, að allshn. hélt fund um þetta mál, og þeir af nm., sem mættir voru á fundinum, voru allir sammála um að leggja til, að frv. yrði samþ. breytt. Einn nm., hv. 4. landsk. þm., var ekki viðstaddur á þeim fundi, en það var talið á fundinum, að hann einnig mundi vera samþ. þessu um samþ. málsins. En úr því að hann er hér viðstaddur, mun hann segja til þess.



Herra forseti. Ég þarf nú í raun og veru litlu sem engu að svara því, sem hv. frsm. meiri hl. sjútvn. beindi að mér í ræðu sinni í gær. En það er eitt atriði, sem hann lagði nokkuð mikla áherzlu á og ég tel nokkru máli skipta og því rétt að ræða nokkru nánar. En það er, að hann hélt því fram, að með því að samþykkja það frv., sem hér liggur fyrir og ákveða þar með að reisa landshöfn í Höfn í Hornafirði, þá væri verið að hverfa frá reglu, sem felst í hinum almennu hafnarl. Og hann færði fram þessu til stuðnings ummæli úr umsögn Fiskifélagsins, sem að þessu hnigu. Og sömuleiðis vildi þessi hv. þm. halda fram, að það dragi úr meðmælum vitamálastjóra með þessu frv., að það komi fram, að hann væri ekki ákveðinn í því, hvort hann vildi fylgja þessari stefnu um landshafnir eða fylgja reglunni, sem er í hinum almennu hafnarl. Ég held, að það sé misskilningur hjá þeim, sem halda fram, að með þessu, að leggja til að byggja landshafnir, sé á nokkurn hátt verið að hverfa frá reglunni, sem felst í hinum almennu hafnarl., heldur er hér verið að gera það, sem oft hefur verið rætt um áður, - m. a. hefur komið fram sú skoðun hjá mþn. í sjávarútvegsmálum, sem áður hefur verið til umr. hér á Alþ. og gerðar hafa verið samþykktir um. - að á þeim stöðum, þar sem sérstaklega hagar til um, að hafnir hafir þýðingu ekki sérstaklega fyrst og fremst fyrir íbúana á viðkomandi stað, heldur engu síður og jafnvel kannske meir fyrir aðra staði á landinu, - og gildir þetta þá um viðleguhafnir fyrir báta víðs vegar að af landinu, - sú skoðun hefur oft komið fram, að ástæða sé til þess, að ríkið kosti hafnar gerðir á þessum stöðum vegna þeirrar almennu þýðingar, sem þessir staðir hafa og ekki er sérstaklega bundin við hagsmuni þessara staða sjálfra. Er þetta vegna þess, að í ýmsum tilfellum hagar svo til, að ýmsir þessir staðir eru ekki svo fjölmennir og efnum búnir, að þeir geti reist af eigin rammleik þær hafnir, þótt eftir hafnarl. sé sem nauðsyn er á til þess að notazt geti þau fiskimið, sem að liggja, bæði fyrir menn á staðnum og á öðrum stöðum á landinu víðs vegar. Það er því ljóst, að þessar tvær leiðir stangast ekki, heldur eiga þær að styðja hvor aðra og ef svo má að orði komast uppfylla hvor aðra. Og það kemur að mínu áliti mjög glöggt fram í erindi vitamálastjóra, sem birt er hér með áliti meiri hl. sjútvn., að hann gerir upp á milli þessara leiða og telur þær báðar jafnréttmætar, eftir ástæðum á hverjum stað. Það stendur orðrétt í bréfinu frá vitamálastjóra, sem birt er hér með áliti meiri hl. sjútvn., með leyfi hæstv. forseta: „Þar, sem svo hagar til, að nauðsyn er á höfn vegna þjóðarbúskaparins, en hreppsfélögin eru svo fátæk, að þau hafa ekki getu til þessara framkvæmda, þá álít ég það fjárhagslega réttmætt, að ríkið byggi höfn og iðjuver.“ Og svo heldur hann áfram: „Það hvort hafnir eigi almennt að vera ríkisfyrirtæki, er annað mál.“ Vitamálastjóri hefur gert það ákveðið upp við sig - og virðist ekki vera neinn vafi um það -, að á vissum stöðum sé réttmætt og sjálfsagt, að ríkið byggi almennar hafnir, þ. e. a. s. landshafnir, en hins vegar komi það alls ekki í bága við almennu regluna, sem felst í hafnarl., og henni eigi auðvitað að fylgja almennt, en landshafnir eigi að vera aðeins þar, sem svo hagar til, eins og hann minnist á þarna, að möguleikar eru miklir um öflun fisks, en þar skortir á, að hægt sé af þeim, sem þar búa, og byggja höfn, svo að þessi fiskimið nýtist. Ég held því, að það sé alger misskilningur, að með því að samþykkja þetta frv. sé nokkuð verið að falla frá þeirri almennu reglu, sem fylgt er í almennu hafnarl., heldur sé aðeins með þessu verið að gera ráðstafanir til þess, að ríkið komi til aðstoðar á stað, þar sem svo hagar til, að viðkomandi hreppsfélag hefur ekki bolmagn til þess að reisa nauðsynleg hafnarmannvirki. Enda hefur, eins og öllum hv. þm. er kunnugt, verið gengið inn á þessa braut, sem gert var með því að samþykkja l. um landshöfn í Njarðvíkum, sem byrjað er á að byggja, þó að það gangi miklu hægar en æskilegt væri. Ég man ekki eftir, að í sambandi við þau ákvæði, sem um það voru samþ., kæmu neinar röksemdir fram um það, að með því væri verið að hverfa frá reglunni í ákvæðum almennu hafnarl., enda voru almennu hafnarl, rétt um það leyti. Þessar röksemdir hygg ég því ekki frekar frambærilegar nú í sambandi við þetta mál, sem fyrir liggur, heldur en þá var og að mínu áliti eru þetta heldur engar röksemdir. Þetta eru aðeins tvær leiðir, sem farnar eru í hafnarmálunum eftir skilyrðunum, sem fyrir hendi eru á hverjum stað, þar sem hafnarmannvirki þarf að reisa. Og þó að það kunni að vera fleiri staðir en Njarðvíkurnar og Höfn í Hornafirði. - og kröfur eru þegar komnar um fleiri staði. - sem fengju landshafnir, þá hygg ég, að það verði ekki almennt komið upp hafnargerðum eftir þeirri leið. Það hafa komið fram kröfur um landshafnir á fleiri stöðum, svo sem í Rifi á Snæfellsnesi, þar sem er fátækt og fámennt hreppsfélag, sem það hafnarstæði er í. Og sama er að segja um Þórshöfn í sambandi við frv. það, sem afgr. var frá þessari hv. þd. í gær. E. t. v. eru fleiri staðir, sem slíkar kröfur mundu vilja gera. En ég hygg, að þessir staðir, sem ég hef talið, séu þeir helstu, sem koma til greina í þessu sambandi. Og þó að byggðar væru landshafnir á nokkrum stöðum í landinu, væri samt ekki horfið með því frá reglunni, sem gildir eftir almennu hafnarl. Það var aðeins þetta, sem ég vildi mótmæla í ræðu hv. frsm. meiri hl. sjútvn., því að það skiptir nokkru, hvaða skilningur er í þetta lagður. Önnur atriði, sem fram komu, tel ég ekki skipta neinu máli né að hafi nokkur áhrif á afgreiðslu málsins. Mun ég því ekki fara að karpa neitt um þau.



Herra forseti. Ég hlýddi á umr. um þetta mál hér í gær og mér fannst hv. þm. Barð. vera nokkuð þungorður í garð Austfirðinga að tilefnislitlu í sambandi við þetta mál. Mér heyrðist á honum að hann teldi það hreinan aumingjaskap af þessu sveitarfélagi og Austfirðingum í heild, ef þeir ekki megnuðu að hrinda því mannvirki, sem hér um ræðir í þessu frv., í framkvæmd eftir reglum hinna almennu hafnarl., án þess að það kæmi undir þau ákvæði, sem gilda eiga um landshafnir. Ég þori að fullyrða, að ef einhver hv. Austfirðingaþm. hefði haft eins stór orð í garð Vestfirðinga í sambandi við eitthvert undirstöðumál undir atvinnulífi þeirra, þá hefði hv. þm. Barð. hlaupið kapp í kinn vegna Vestfirðinga, og þá sérstaklega, ef orðin hefðu verið látin snerta hans elskulegu Barðstrendinga. Ég lít svo á, að fólkið í þessum landshlutum, á Austfjörðum og á Vestfjörðum, sé nokkuð svipaðrar tegundar, harðgert fólk og duglegt, og því sé ástæðulaust að láta orð falla í þá átt, að þar sé um nokkra vesalinga að ræða, sem allt vilji láta rétta upp í hendur sér, en vilji ekki fórna sjálft til þess að tryggja afkomu sína. Slíkt hygg ég óverðugt að segja bæði gagnvart Austfirðingum og Vestfirðingum. Og ég veit fyrir víst, að þó að allmikið fé hafi runnið til Barðastrandarsýslu úr ríkissjóði vegna dugnaðar hv. þm. Barð. og fyrir góða aðstöðu hans í fjvn., þá er það ekki ástæða til þess, að stimpla beri Barðstrendinga sem aumingja fyrir og segja þess vegna, að þeir hafi verið svo aumir, að þeir þyrftu frekar en aðrir hjálpar við, eins og hv. þm. Barð. vildi gagnvart Austfirðingum tala hér í gær. Mér skilst, að hér sé um að ræða að koma upp í Höfn í Hornafirði mannvirki, sem áætlað er, að kosti á fimmtu millj. kr., og héraðið, sem þarna á hlut að máli, er hreppsfélag með um 300 íbúum. Þetta hreppsfélag hefur án efa í mörg horn að líta. Það þarf að koma upp dýrum mannvirkjum eins og vatnsveitu og rafveitu og vafalaust mörgu fleiru, og sér sér því ekki fært að koma upp nauðsynlegum hafnarmannvirkjum, sem er þó aðalundirstaða undir aðalatvinnu hreppsbúa, og þetta hreppsfélag fer þess vegna fram á, að ríkið láti þennan stað njóta þeirra hlunninda, sem felast í l. um landshafnir. Þeir benda á það, fylgjendur þessa frv., að þarna standi þannig á, að hafnarmannvirki, sem reist yrðu á þeim stað, kæmu ekki sérstaklega til nota fyrir íbúa þessa hreppsfélags eins, heldur mundi fiskveiðafloti Austfjarða nálega allur sækja til Hornafjarðar og stunda þaðan atvinnu sína. Mér skildist á hv. þm. Barð., að sökum þessarar aðstöðu lægi beint við, að Austfirðingar allir tækju að sér að koma upp þessum mannvirkjum í Höfn í Hornafirði. Ég skil ekki, hvernig hv. þm. Barð. hugsar sér þessi sameiginlegu átök á Austfjörðum, að koma þessu upp. Ég held, að Seyðisfjörður hafi nóg með sín hafnarmannvirki, og ég held, að sama megi segja um Neskaupstað, Fáskrúðsfjörð, Djúpavog o. s. frv. Ég held, að hafnarsjóðir þessara staða hafi eigi meiri tekjur en svo, að þeir eigi fullt í fangi með að sjá fyrir sínum eigin málum. Það, sem þm. Barð. gæti þá helzt hafa átt við í sambandi við þetta, væri það, að hann telji að Austfirðingar ættu allir að leggja á sig byrðar til þess að útvega lánsfé til þess að byggja þessi mannvirki í Höfn í Hornafirði, því að þeir ættu hagsmuna að gæta í sambandi við það, að þetta mannvirki yrði til. En þá efast ég um, að þetta mannvirki kæmist upp, þó að allir Austfirðingar yrðu samtaka um að útvega fé til fyrirtækisins gegn ríkisábyrgð. Mér finnst það liggja nokkurn veginn í augum uppi að hafnarmannvirki, sem byggja þarf í sveitarfélagi með 300 íbúum, verði varla reist, nema ríkið veiti til þess þá fyrstu aðstoð, sem það annars veitir við byggingu slíkra mannvirkja. Og þegar á það er litið, að þarna hefur heill landsfjórðungur hagsmuna að gæta vegna hinna auðugu fiskimiða, því að viðlegubátar mundu mjög stunda róðra þaðan, þá finnst mér, að ef það á nokkurs staðar við, að landshafnir séu byggðar fyrir ríkisfé, þá eigi það þarna við. Hv. þm. Barð. taldi, að ekki væri hægt að tala um neina eindregna afstöðu vitamálastjóra til þessa máls. Ég held, að þetta sé rangt, því að það er varla hægt að úttala sig ákveðnar og eindregnar jákvætt með málinu en vitamálastjóri gerir í þessari umsögn sinni á þskj. 324. - Þar segir: „Því, í hvaða röð ég telji, að landshafnir eigi að koma, vil ég því til svara, að ég set númer eitt Höfn í Hornafirði, annaðhvort sem landshöfn eða þá að séð verði um með öðrum hætti, að fiskútflutningshöfn geti vaxið þar fljótlega upp. Næsta stað tel ég Rif á Snæfellsnesi.“ Hann raðar þessu upp, svo að ekki er um að villast. Fyrst er Höfn í Hornafirði og svo Rif á Snæfellsnesi. - Við þessa umsögn sína bætir vitamálastjóri því til skýringar hvernig undirbúningur þessa máls stendur: „Fyrir báða þessa staði, Höfn og Rif, liggja fyrir uppdrættir og kostnaðaráætlun, og á hvorugum staðnum þarf að binda mjög mikið fé fyrst í stað.“ Ég sé ekki annað en hann mæli eindregið með því, að höfnin verði landshöfn, og telur hann staðinn númer eitt á framkvæmdaskrá um slík mannvirki. Ég hjó líka eftir því, að hv. þm. Barð. taldi, að hæstv. samgmrh. mundi vera andvígur málinu. Ég held þó, að andstaða hæstv. ráðh., ef hún annars er til, sé eingöngu við það bundin, að hann telji mikla erfiðleika á því að afla fjár til þessara mannvirkja nú samtímis því, að verið sé að framkvæma hin væntanlegu miklu mannvirki í sambandi við landshöfn í Njarðvíkum. En ég tel mig mega fullyrða, að málefnislega sé hæstv. samgmrh. síður en svo andvígur því, að reist verði landshöfn í Hornafirði. Ég tók afstöðu með þessu máli, þegar það var til umr. og afgreiðslu á síðasta þingi. Og ég hef ekki fundið neina ástæðu til að breyta þeirri afstöðu minni nú, því að mér finnst allt mæla með málinu. Það væru kannske helzt fjárhagsörðugleikar, sem gætu torveldað framkvæmd þess. Ég fylgi því þessu máli eindregið og tel, að til þess standi öll rök.

Frsm. meiri hl. (Gísli Jónsson) : Herra forseti. Þetta mál hefur nú verið rætt nokkuð mikið, og skal ég ekki fara mikið út í efnishlið þess, en drepa á nokkrar aths., sem fram hafa komið á þessum fundi. Hv. 3. landsk. þm. (HV) lagði aðaláhersluna á það, að þetta frv. ætti sérstaklega mikinn rétt á sér vegna þess, hve mörg önnur héruð nytu góðs þar af vegna hinna auðugu fiskimiða á þessum stað. En ef þetta sjónarmið væri látið ráða, kæmu til greina miklu fleiri staðir en Höfn í Hornafirði. Má þar til nefna Þorlákshöfn, en þar er mjög heppilegt að hafa bæði stóra viðleguhöfn og uppskipunarhöfn. Má í þessu sambandi nefna marga fleiri staði, sem til greina gætu komið, t. d. Rif á Snæfellsnesi, og svo sannarlega mætti nefna Sandgerði, en þar hefur verið mjög mikill reipdráttur um það að fá landshöfn. Þarna kæmi líka til greina Akranes, sem hefur lagt einna mest fram til hafnarmannvirkja. Þarna kæmi líka til greina Selárdalur, Hafnarfjörður og Hvallátrar. - Ég bendi aðeins á þetta, því að allir þessir staðir hafa skilyrði vegna auðugra fiskimiða, þar sem þeir eru enn fiskauðugri en Hornafjörður. Þá minntist hv. 3. landsk. á afstöðu vitamálastjóra, þar sem hann enn dregur allt úr samhengi. Vitamálastjóri sagði, að hann vildi ekki taka afstöðu til þess, hvort þetta yrði raunverulega byggt sem landshöfn. Hann sagði, að hann ætlaðist til, að þar sem fé væri ekki fyrir hendi, hjálpaði ríkið til þess að gera það, annaðhvort með því að byggja landshöfn eða styrkja á annan hátt, og vill jafnvel, að það sé opið að þetta sé gert að héraðshöfn á eftir. Og nú stendur svo á, að fyrir eru 300 þús. kr., sem liggja fyrir til Hafnar í Hornafirði, og er þá hægt að koma þessu mannvirki í það horf, að það sé mjög vel við unandi á næstu árum, fyrir 1 millj. kr., eftir þeim áætlunum, sem fyrir liggja, og þarf þá ekki annað en útvega ríkissjóðsábyrgð, fyrir 600 þús. kr. Og ég er viss um að þetta yrði fljótlegast fyrir Hornafjörð. Ummæli vitamálastjóra, að á hvorugum staðnum þurfi að binda mikið fé, sanna þetta, að með þessu fé megi koma upp þessum framkvæmdum, sem hann telji viðunandi. Ég sé ekki ástæðu til að ræða þetta mál meira, en legg til fyrir hönd meiri hl., að frv. verði fellt.

Samgmrh. (Emil Jónsson) : Herra forseti. Ég hef nú því miður ekki haft tækifæri til að fylgjast með þessum umr, en langar til þess að segja um málið nokkur orð, áður en það fær endanlega afgreiðslu úr deildinni. Hugmyndin um byggingu landshafna byggist á því fyrst og fremst að viðkomandi hreppsfélög séu þess varla umkomin að ráðast í byggingu þessara mannvirkja, sem í flestum tilfellum er mjög kostnaðarsöm, á þann hátt, sem æskilegt væri vegna legu, aflavona og ýmissa annarra möguleika, sem þar gætu verið fyrir hendi, ef góð hafnarskilyrði væru. Fyrir lítil sveitarfélög yrðu fjárhagsörðugleikar kannske það erfiðasta, og gæti það orðið þeim ofviða að standa straum af rekstrinum meðan hafnirnar væru að vinna sig upp. Þessir landshafnarstaðir. sem komið hafa til greina, eru einir 5 eða 6 á ýmsum stöðum við landið og hafa verið ræddir flestir ýtarlega á undanförnum þingum, svo að ég skal ekki fara út í það enda málið í heild sinni rætt ýtarlega. En það, sem kom mér til að standa upp, var það fyrst og fremst, að ég vildi gjarnan fá leyfi til þess að skýra d. frá því, hvernig ríkinu hefur gengið að koma í framkvæmd þeim einu landshafnarlögum, sem þegar eru orðin að veruleika, lögum sem landshafnargerð í Keflavík og Njarðvíkum. Þau voru eins og kunnugt er, samþ. fyrir nokkru síðan hér á Alþ. og ríkisstj. heimilað að hefja framkvæmdir og vinnu fyrir allt að 10 millj. kr. og taka nauðsynleg lán í því skyni. Þegar þessi l. voru samþ., stóðu yfir framkvæmdir í miðjum klíðum, aðallega í Keflavík, en að nokkru leyti einnig í Njarðvíkum. Þessum framkvæmdum varð að ljúka, og eftir að ríkisstj. hafði yfirtekið eignirnar og þar með um leið skuldbundið sig til að sjá verkinu farborða, varð hún að sjá um framkvæmdir úr því. En þá kom það fyrir, sem hefur gert mjög mikið strik í reikninginn, að hvernig sem leitað var, var ekki hægt að fá nóg lánsfé til þessara framkvæmda, og þess vegna varð á fyrsta stigi að stöðva þessar framkvæmdir í Keflavík og Njarðvíkum. Ég vona nú fyrir mitt leyti, að þar sé eingöngu um bráðabirgðaörðugleika að ræða, sem muni verða einhvern veginn viðráðanlegir á næstunni, svo að halda megi verkinu áfram. En þó hafa þessir örðugleikar, eins og ég sagði valdið því, að ekki hefur verið hægt að halda áfram með verkið. Þetta er því miður ekki eina verkið, sem þannig er ástatt um og l. hafa verið samþ. um á Alþ. Get ég í því sambandi nefnt ýmsar verksmiðjubyggingar, svo sem tunnuverksmiðju, lýsisherzluverksmiðju, símaframkvæmdir o. fl. Alþ. hefur falið ríkisstj. að koma í framkvæmd þessum mannvirkjum öllum, eftir því sem fjármagn kann að vera til, en það hefur hins vegar ekki verið, til svo mikið fé, að hægt hafi verið að ráðast í þessi mannvirki, eins og Alþ. hafði gert ráð fyrir. Ég geri þess vegna ráð fyrir því, að ef samþ. verða l. um landshöfn í Höfn í Hornafirði, mundi það verða til þess, að hafnarn. Hafnarkauptúns mundi kippa að sér hendinni um allar frekari framkvæmdir, því að þar með verður hún ekki lengur aðili, eftir að landshafnarl. hefðu verið samþ. Hins vegar mun fiskveiðasjóður eiga fullt í fangi með að koma í framkvæmd landshöfn í Keflavík og ýmsum öðrum framkvæmdum, sem enn skortir fjármagn til, þannig að setning landshafnarl. á þessum stað gæti beinlínis orðið til þess, eins og hv. þm. Barð. sagði hér áðan, að framkvæmdir stöðvuðust í bili, þar sem hafnarn. Hafnarkauptúns yrði þar með sett úr leik og gæti ekki haldið áfram nauðsynlegum aðgerðum, sem hún gæti kannske ráðið við í bili, ef í smáum stíl væri, en ríkið mundi ekki taka þarna upp framkvæmdir í stærri stíl, fyrr en það hefði fyrst séð farborða þeim framkvæmdum, sem áður hafa verið samþ. l. um og að margra dómi liggur meira á, sem sé landshöfn í Keflavík og Njarðvíkum. Það getur að vísu verið álitamál, hvaða hafnarframkvæmdir eru mest aðkallandi. en ég tel, að fyrir því megi færa ýmis rök, að landshöfn í Keflavík og Njarðvíkum komi þar í allra fyrstu röð, enda býður sá staður upp á meiri möguleika en Höfn í Hornafirði, að henni ólastaðri. Ég hefði því talið, að meðan þessir lánsfjárörðugleikar eru, væri ekki heppilegt, að þetta frv. yrði samþ., sem mundi hafa þær afleiðingar, sem ég hef nú lýst, heldur yrði hafnarn. staðarins gert kleift að reyna að halda uppi endurbótum á höfninni innan þeirra takmarka, sem hennar möguleikar standa til, en láta lagasetningu um landshöfn bíða, þar til meiri líkur eru fyrir, að ríkið geti komið henni í framkvæmd. Að samþykkja l. án þess að sjá um leið fyrir fjárútvegun til þeirra framkvæmda, er l. fjalla um, er algerlega ómerkt og þýðingarlaust, en ef Alþ. getur hins vegar séð um leið fyrir fjármunum til framkvæmdanna og bent ríkisstj. á. hvar fé á að taka til þeirra, annaðhvort ákveðið það á fjárl. eða tryggt nauðsynlegt lánsfé, horfir málið allt öðruvísi við. Ég mæli ekki þessi orð til þess að leggja stein í götu málsins, því að ég hef ávallt síðan ég fór að kynnast hafnarmálum Hafnarkauptúns reynt eftir fremsta megni að greiða götu þessara mála, en tel, eins og lánsfjármöguleikum okkar er komið, það engan greiða við málið að samþykkja l. um landshöfn á þessum stað á þessu stigi málsins.

Forseti (BSt) : Hv. form. sjútvn., hv. þm. Barð., hefur óskað eftir því, að atkvgr. um þetta mál verði frestað.



Herra forseti. Ég kvaddi mér hljóðs aðeins í því augnamiði að fara þess á leit við hæstv. forseta, að hann taki mál þetta út af dagskrá. Ég vil færa þá ástæðu fyrir þessu, að félmrh., hæstv. forsrh., sem þetta mál heyrir undir, mundi eflaust æskja þess að vera hér við umr. á fyrsta stigi málsins og geta lagt það til málanna, sem honum sýndist, en að því er ég bezt veit, er hann enn ekki kominn til bæjarins, þótt hann sé kominn til landsins.

Forseti (BSt) : Mér þykir rétt að verða við þessum tilmælum hv. l. landsk. þm. (SÁÓ) og tek rök hans til greina, en vil vænta þess út af meðferð þessa máls hér á dagskrá, að framvegis verði afgreiðsla þess ekki hindruð af því, að menn séu að forfallalausu fjarverandi úr hv. d., en í þessu tilfelli eru forföll hæstv. félmrh. þannig, að þau ber að taka til greina, og eins er um hv. þm. Seyðf. (LJóh). sem hefur tilkynnt sjúkdómsforföll, en hann hefur verið ákveðinn frsm. þessa máls, þótt skjölin beri það ekki með sér.



Herra forseti. Ég er í þeim meiri hl. heilbr.- og félmn., sem stendur að flutningi þessa frv., og get vel fallizt á þá ósk hv. 1. landsk. þm. (SÁÓ) að taka málið af dagskrá, en vil hins vegar láta það koma hér fram, að það var rætt við hæstv. forsrh. um þetta mál, áður en hann fór, og hafði hann ekkert við það að athuga, að málið yrði tekið fyrir, meðan hann yrði í burtu, en finnst hins vegar ekki nema eðlilegt, að forföll hæstv. forsrh. séu tekin til greina, þar sem hann er nú kominn til landsins og getur því verið hér í d. á næsta fundi.