Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Fyrirspyrjandi (Hermann Guðmundsson) : Herra forseti. Það er kunnara en frá þurfi að segja, að gildandi lögum og reglugerðum um eftirlit með vélum og verksmiðjum er ábótavant að mörgu leyti, og hafa þessi lög einkum orðið úrelt vegna hinna öru framfara í véltækni. Með hliðsjón af þessu flutti ég þáltill. á síðasta þingi. Hún var samþ., að vísu nokkuð breytt, 16. maí í vor. Þar segir svo með leyfi hæstv. forseta: „ Alþ. ályktar að fela ríkisstj. að láta fram fara endurskoðun á gildandi lögum og reglugerðum um eftirlit með verksmiðjum og vélum. Endurskoðuninni skal hraða sem verða má og árangur hennar lagður fyrir næsta reglulegt Alþ.“ Eftir að þessi þál. var samþ. og þangað til liðið var nokkuð á þetta þing, var mér ekki kunnugt um, að þessi endurskoðun væri komin til framkvæmda. Ég talaði þá við hæstv. samgmrh., og tjáði hann mér, að ætlun ríkisstj. væri að framkvæma hana innan tíðar. Ég tók það gilt og gott, en mér fannst þó sjálfsagt að bera fram þessa. fsp. Síðan fsp. var send í prentun, er mér kunnugt um, að Alþýðusambandi Íslands hefur borizt bréf frá hæstv. samgmrh., þar sem óskað er eftir, að það tilnefni einn mann í nefnd til að framkvæma endurskoðunina, og sá maður hefur nú verið tilnefndur. Hæstv. ráðh. mun upplýsa hér á eftir, hverjir hafa verið skipaðir í þessa n. og fleira í því sambandi, en ég fullyrði, að mikla nauðsyn haft borið til að gera þetta. Ég veit ekki, hvenær álit þessarar n. er væntanlegt, en það ríður á því, að þessi breyting komi fram sem fyrst. Ég hef svo ekki annað í sambandi við þessa fsp. að segja á þessu stigi málsins.

Samgmrh. (Emil Jónsson) : Herra forseti. Mér er það eins ljóst og öðrum og kannske að sumu leyti ljósara, að hér er umbóta þörf, þörf á endurskoðun þessara laga og reglugerða um verksmiðjur og vélar, og ég var þess fýsandi, að hún yrði samþ., og það var gert 16. maí s. l., eins og hv. fyrirspyrjandi tók fram. Mér var þá kunnugt um,. að fram fór athugun á því hjá frændþjóðum okkar á Norðurlöndum, hvort unnt mundi í þessu máli að taka upp meiri samvinnu um þetta en. verið hefur með þessum þjóðum, en hún hefur nánast engin verið. Fulltrúar frá Danmörku. Finnlandi og Svíþjóð komu því saman á fund í Danmörku og ákváðu að hafa samstarf um undirbúning, breytingar og samræmingu á sviði þessarar löggjafar. Nokkru eftir að þessi fundur var haldinn sem fyrsta tilraun til samræmingar, var Íslendingum gefinn kostur á að vera með. Bréf þess efnis barst í júlímánuði, og ég svaraði því til, að Ísland mundi telja það ávinning fyrir sig að vera með í þessari samvinnu. Og nú hefur orðið úr, að tilnefndur hefur verið fulltrúi af Íslands hálfu í þessu efni. Þó að mér væri ljóst, að flýta þyrfti þeirri endurskoðun, sem hér um ræðir, taldi ég einnig nauðsynlegt að hafa samvinnu við okkur reyndari þjóðir á þessu sviði, úr því að færi gafst á því, og því frestaði ég nefndarskipun meðan verið var að ganga frá hinni erlendu samvinnu. En strax og því var lokið, skrifaði ég Alþýðusambandinu, Landssambandi iðnaðarmanna og Félagi íslenzkra iðnrekenda og bað þessi samtök að tilnefna fulltrúa í n. til að framkvæma þá endurskoðun, sem hér er spurt um. Alþýðusambandið hefur nú tilnefnt Kristin Ágúst Einarsson, Félag íslenzkra iðnrekenda Pál S. Pálsson lögfræðing og Landssamband iðnaðarmanna. Guðmund Helga Guðmundsson húsgagnasmíðameistara. Af hálfu ríkisstj. hafa verið tilnefndir dr. Jón Vestdal verkfræðingur og Sæmundur Ólafsson verksmiðjustjóri. N. tekur nú brátt til starfa og mun bæði hafa samvinnu við Norðurlöndin og skipaskoðunarstjóra og fleiri hér heima. Ég vona svo, að hv. fyrirspyrjandi sjái, að dráttur á þessari endurskoðun hefur einmitt stafað af góðum vilja til að ná sem beztum árangri.

Fyrirspyrjandi (Hermann Guðmundsson) : Herra forseti. Ég þakka hæstv. ráðh. svör hans og get alveg fallizt á, að aðferð hans í málinu hafi verið fullkomlega rétt. Það er engum vafa undirorpið, að hinar Norðurlandaþjóðirnar eru lengra á veg komnar um tækni og reynslu í þessum efnum, og er því bæði rétt og skylt að hafa samvinnu við þær. Ég vil enn fremur þakka hæstv. ráðh., að hann skyldi taka tillit til Alþýðusambandsins við nefndarskipunina, því að þál. gerir ekki ráð fyrir slíku, þó að hins vegar samkvæmt eðli málsins þurfi það að vera svo.

Fyrirspyrjandi (Katrín Thoroddsen) : Herra forseti. Á síðasta Alþ. var í janúarmánuði samþ. eftirfarandi þál.: „ Alþ. ályktar að fela ríkisstj. að annast um, að innflutningur nýrra ávaxta verði aukinn svo og skipulagður, að landsmenn eigi alltaf kost á einhverri tegund þeirra. Jafnframt er ríkisstj. falið að gera með leyfisveitingum ráðstafanir til, að nýir ávextir séu keyptir í þeim löndum og á þeim árstímum, þegar varan er góð og tryggt, að innflytjendur flytji vöruna í kælirúmi á skipum og geymi birgðir, sem ekki á að nota strax, í öruggum geymslum hér á landi.“ Þegar þál. þessi hafði verið samþ., vakti hún almenna ánægju. Menn biðu með eftirvæntingu og óþreyju eftir nýjum ávöxtum, en ég hef enn þá ekki orðið vör við áþreifanlegan árangur af þessari till. Almenningur sækist eftir þessari vöru, en hún hefur verið af mjög skornum skammti í búðum eins og endranær, og eru því margir að vonum orðnir langeygir eftir lostætinu og vondaufir um árangur þeirrar till., sem samþ. var hér í fyrra, en gramir við ríkisstj. vegna tómlætis hennar og aðgerðaleysis. Því vildi ég nú fræðast um það, hvað hæstv. ríkisstj. hefur aðhafzt til að vinna það verk, sem Alþ. fól henni, og hvað hún hyggst fyrir í því efni. Hér er ekki um neitt hégómamál að ræða. Ávextir eru holl fæða og innihalda í ríkum mæli (t. d. sítrónur) vítamín, m. a. mikið af c-vítamíni, sem mikill hörgull er á. Rannsóknir á fæðu þjóðarinnar hafa sýnt, að mikill c-vítamínskortur er hér á landi alla tíð, og eftir rigningasumarið í sumar er vitanlega tiltakanlega mikill skortur á þessu fjörefni, enda hefur það sýnt sig, að kvefpestir, sem venjulega eru mest áberandi á útmánuðunum, eru þegar farnar að gera vart við sig. En minna mundi um þær og þær mundu batna fyrr, ef ávextir væru fyrir hendi. Auk c-vítamína hafa ávextir marga aðra góða eiginleika, og íslenzku þjóðinni finnst hún hafa ráð á að borða þessa fæðu, þar sem hún á vöruskipti við lönd, sem rækta og flytja út ávexti, og líkur eru til að komast mætti að hagkvæmum kaupum. Ég vænti þess, að hæstv. viðskmrh. gefi nú upplýsingar um, að úr þessu rætist fljótlega. Ég veit, að það yrði mjög vinsælt, ekki aðeins, að það kæmi smájólaglaðningur, því að ef ekki er um meira að ræða, fylgir því alltaf svolítil gremja, því að þá er eins og litið sé á þessa vöru sem einhvern jólalúxus, þó að hún ætti alltaf að vera á borðum. Ég vona svo, að hæstv. ráðh. gefi góð og greið svör.

Samgmrh. (Emil Jónsson) : Herra forseti. Hv. fyrirspyrjandi lauk máli sínu á því, að hún vonaðist til, að ég gæfi greið svör og góð í þessu máli, en því miður verð ég að hryggja hana með því, að ekki er útlit fyrir, að hægt sé að veita gjaldeyri til kaupa á nýjum ávöxtum, nema þá tiltölulega lítið af því, sem sjálfsagt hefði þurft. Ég skal ganga inn á, að það má telja nauðsynlegt og er sjálfsagt vinsælt, eins og hún sagði, að flytja inn mikið af ávöxtum til að bæta úr vítamínskorti, þó að við höfum hingað til getað hjarað við sæmilega heilsu, án þess að mikið væri flutt inn af þessari vöru. En það er þó eins og hv. fyrirspyrjandi og aðrir þm. vita, að gjaldeyririnn nægir ekki fyrir brýnustu þörfum, og þar sem talið er, að aðrar þarfir séu brýnni en þessi, hljóta þær að ganga fyrir. Þess vegna hefur ekki verið gengið lengra í innflutningi ávaxta. Þó get ég skýrt frá því, að á árinu hafa verið veitt leyfi fyrir ávöxtum sem samsvarar fjórum milljónum króna, og er það einni milljón meira en í fyrra, þar af voru nýir ávextir fyrir á þriðju milljón. Vera má, að þessa sjái lítinn stað og ekki sjáist áþreifanlegur árangur, en gremja vegna aðgerðaleysis og tómlætis ríkisstj. sé mikil, eins og hv. fyrirspyrjandi komst að orði. En skoðun mín og viðskiptanefndar er sú, að svo æskilegt sem það væri að flytja inn ávexti í ár fyrir meira en 4 milljónir króna, eins og þegar er orðið, þá séu mjög litlar líkur til þess, að hægt sé að bæta við þann innflutning jólasendingu eða öðru, því miður. En opnist einhverjir möguleikar í þessu sambandi. þá verða þeir að sjálfsögðu notaðir, en ég verð að skýra frá málinu eins og það horfir nú.



Herra forseti. Gjaldeyrisástandið ræður vitanlega mestu um innflutninginn á hverjum tíma, en ég er anzi hræddur um, að æði margt hafi verið flutt inn af óþarfa, ef gefa á í skyn, að nýir ávextir séu óþarfi. Og þó að við höfum hjarað fram að þessu, eins og hæstv. ráðh. komst að orði, án þess að flytja inn mikið af ávöxtum, þá er það vitað mál, að ávextir eru stór liður í mataræði þjóðarinnar og sérstaklega mikilsverðir fyrir börn og unglinga, sem vantar þau bætiefni, sem eru í ávöxtum. Það er líka vitað, að fleiri þjóðir en við eru í vandræðum með gjaldeyri, en kaupa þó hlutfallslega miklu meira magn af ávöxtum en við. Hæstv. ráðh. talaði um, að keyptir hefðu verið ávextir fyrir 4 milljónir á þessu ári. Það virðist í fljótu bragði nokkuð há upphæð, en menn hafa ekki orðið varir við mikið ávaxtamagn, það er alveg víst, og sérstaklega hefur vantað nýja ávexti. Hæstv. ráðh. gat þess, að litlar líkur væru til þess, að hægt væri að flytja inn nokkuð meira af ávöxtum í ár. Ég harma það mjög, ekki sízt á því, að nú fer í hönd sá tími ársins, sem ávaxta er mest þörf, og auk þess er jólafagnaðurinn. Ég vil því spyrja hæstv. ráðh., hvort ekki hafi verið reynt að tryggja eitthvert magn af ávöxtum í desember. Það er að sjálfsögðu rétt, að margt verður að kaupa á undan ávöxtum, en ávextir hafa of mjög verið í skugganum fram til þessa. Þeir eru alveg nauðsynlegir. Ég vænti þess svo, að ríkisstj. geri allt, sem í hennar valdi stendur, til að framkvæma yfirlýstan vilja Alþ. og þá jafnframt vilja meginþorra þjóðarinnar í þessu efni.

Fyrirspyrjandi (Katrín Thoroddsen) : Herra forseti. Þó að svör hæstv. viðskmrh. væru hvorki góð né greið, þá þakka ég þó upplýsingar hans. Það er betra að jafnaði að vita sannleikann, í stað þess að gera sér tálvonir og lifa í þeirri von of lengi. Og vissulega kann ég að meta hinn góða vilja ráðh. og frómar óskir hans, þó að ég efist nú raunar um, að viljinn hafi verið eins mikill og æskilegt hefði verið. Ég held, að betur hefði mátt á þessum málum halda og að ýmislegt bendi til þess, að ekki sé vanþörf á að reka á eftir þál. Hæstv. ráðh. sagði, að Íslendingar hefðu getað hjarað fram að þessu án þess að lifa á ávöxtum, og þetta orðalag út af fyrir sig bendir til þess, að skilningurinn sé ekki of mikill. Íslendingar hafa hjarað, en hve margir hafa hrunið niður fyrr á öldum úr hungri og hallæri, og fyrir aðeins 100 árum var ungbarnadauðinn í landinu 30%. Þetta er ekkert til að keppa eftir. Annars býst ég við, að þetta orðalag hæstv. ráðh. hafi ekki verið eins illt og það hljómaði. Fyrir nokkrum árum var skipuð n. til að athuga matvæli Íslendinga. Hún komst að þeirri niðurstöðu, að mjög skorti á c-fjörefni í matvælum hér yfirleitt, og var þó góðæri þá. En sumarið í sumar var sérstaklega óhagstætt og rýrt á Suðurlandi. Það fengust engin ber, mjólk er af skornum skammti og allra sízt rík af c-fjörefni eftir slíkt sumar, þá er mikil vöntun á garðávöxtum og skyri, og ég ræð það af bragði smjörsins, að lítið sé nú af c-fjörefni í því, og einnig smjör er af skornum skammti. Ég vil treysta því, að hægt sé að ráða fram úr þessum málum, því að það hlýtur að vera hægt að fá ávexti frá þeim þjóðum, sem við seljum saltfisk. Þessi þál. var samþ. einróma í janúar í fyrra, en viðskiptanefndin var ekki skipuð fyrr en seint í sumar, svo að ríkisstj. hefði getað beitt áhrifum sínum við n. og lagt nm. skyldur á herðar um þessi efni. Ríkisstj. má sín svo mikils, að hún getur leyst þetta mál, ef hún vill, og ég treysti því, að hún vilji það.

Samgmrh. (Emil Jónsson) : Herra forseti. Hv. 11. landsk. sagði á þá leið, að sér þætti hart, að innflutningur ávaxta væri talinn til óþarfa. Ekkert í minni ræðu gaf tilefni til þess, því að ég sagði, að innflutningur ávaxta væri bæði æskilegur og nauðsynlegur. En hins vegar eru aðrir hlutir enn þá æskilegri og nauðsynlegri. Meðan ekki er séð, hvernig gengur að greiða matvöru, fóðurbæti, benzín og farmgjöld af þessum brýnustu nauðsynjum, er ekki hægt að flytja inn ávexti fyrir meira en á þriðju milljón króna. Hv. 2. landsk. taldi, að hér hefði mátt betur á málunum halda, og má vel vera, að betur hefði tekizt í hennar höndum, en fjárhagsástandið er þannig, að ríkisstj. hefur ekki talið forsvaranlegt að flytja inn meiri ávexti, á meðan óvíst er um, hvernig brýnustu þörfum verði fullnægt. Um framtíðarinnflutning ávaxta skal ég ekkert segja, en má vera, að eitthvað flytjist inn af þeim, en það fer eftir því, hvernig tekst að leysa þær kvaðir, sem hvíla á bönkunum og gjaldeyrisforðanum um vörur, sem nauðsynlegri eru. Ýmis lönd önnur hafa orðið að grípa til róttækra ráðstafana í þessu skyni. Ég sá í blaði í dag, að í einu nágrannalanda okkar t. d. er innflutningur ávaxta alveg bannaður. Er þar sem hér, að gera verður fleira en gott þykir.

Fyrirspyrjandi (Páll Zóphóníasson) : Herra forseti. Þegar tollalögin voru sett, þá var ástandið þannig, að iðnaðarmenn höfðu ekki nóga atvinnu, og þótti því sjálfsagt að reyna að tryggja þeim vinnu með því að leggja 30% toll á hús, sem voru flutt inn, en ekki nema 8% á óunnið byggingarefni. En þegar lögin um aðstoð við byggingarframkvæmdir, l. nr. 44 frá 1946, voru sett, þá var ástandið orðið breytt. Þá höfðu iðnaðarmenn meira en nóg að gera, og er sagt, að sumir hefðu lagt svo mikið að sér, að þeir hefðu unnið meira en 24 tíma á sólarhring. Þá komu og allir gervismiðirnir, og höfðu einnig allir nóg að gera. Ástæðan fyrir þessum tollmismun var því ekki lengur til staðar, en húsnæðisþörfin á hinn bóginn orðin mjög mikil og brýn nauðsyn að bæta úr henni. Þá flutti fyrrv. landsk. þm., Sigurður Thoroddsen, brtt. um að undanþiggja innflutt timburhús alveg tolli. Þetta þótti of langt gengið, og flutti ég ásamt öðrum hv. þm. brtt. um, að tollur af innfluttum timburhúsum skyldi vera jafnhár tolli af óunnu timbri. Ástæðuna til tollmismunarins töldum við horfna og því ekki rétt að hafa þann mismun áfram í lögum. Með nafnakalli hér í d. var till. samþ., og með henni greiddi t. d. atkv. núverandi hæstv. fjmrh. Svo að segja allir hv. þm. voru raunar með till., en nokkrir á móti, aðeins vegna þess, að þeir vildu fella tollinn alveg niður. Þessi heimild um að lækka tollinn, sem sett var inn í lögin sem bráðabirgðaákvæði, var ekki notuð af fyrrv. hæstv. fjmrh., og bar hann því við, að ekki væri gott að reikna út mismuninn. Till. fór til fjvn., en kom þaðan ekki aftur, en ég hef fyrir satt, að núverandi hæstv. fjmrh. tæki vel í hana. Nú var það svo, að seint á árinu 1945 voru flutt inn nokkur hús og einnig fyrst á árinu 1947, og vildu innflytjendur þeirra húsa fá sömu tollaívilnun og þeir, sem fluttu inn húsin árið 1946, og var sagt, að ríkisstj. hefði tekið það mái til athugunar. Ég er ekkert á móti því, að þeir, sem fluttu inn hús fyrir 1. jan. 1946, fái þessar ívilnanir, en hins vegar höfðu þeir engin vilyrði fyrir tollaeftirgjöf. Hinir, sem fluttu inn hús árið 1946, eftir að heimildin hafði verið samþykkt, reiknuðu með því, að ríkisstj. notaði þessa heimild, og þeir verða fyrir beinum svikum, verði ráðherra nú ekki við þeirri sjálfsögðu kröfu að endurgreiða hann. Þeir, sem flytja inn hús á þessu ári, hafa heldur engin vilyrði, en hugsazt gat, að þeir byggjust einnig við að verða tollaeftirgjafar aðnjótandi. Síðan þetta þing byrjaði, hefur ekkert heyrzt um þessi mál, og við, sem viljum, að þingið standi við fyrri afstöðu sína, höfum því borið fram þessa fsp., og eftir svari hæstv. ráðh. fer, hvaða afstöðu maður tekur síðar til þessa máls, sem meiri hluti þm. hefur áður lýst stuðningi sínum við.

Fjmrh. (Jóhann Jósefsson) : Herra forseti. Það er rétt hjá hv. 1. þm. N-M., að þessi heimild var sett inn í lög nr. 44 frá 1946, en fyrrv. fjmrh. mun ekki hafa treyst sér til að nota hana, vegna þess að örðugt var að reikna út það, sem ætlazt var til. Þessi heimild til tollaeftirgjafar var og bundin við þá, sem fluttu inn hús á árinu 1946, og er næsta óviðfelldið, að þeir, sem fluttu inn fyrr eða síðar, fái ekki sömu eftirgjöf og menn séu þannig flokkaðir sundur. Þetta tvennt mun hafa verið tilefni til þess, að fyrirrennari minn hefur ekki notað þessa heimild. Tollstjóri hefur bréflega látið í ljós það álit, að fyrir þessari tollaívilnun sé ekki lagaheimild, sem verði framkvæmd, svo að samboðið sé Alþingi. Lagaheimild nær aðeins til þeirra, sem flytja inn hús árið 1946, en ef þeir einir fengju eftirgjöf, þá væri verið að mismuna mönnum á mjög óviðfelldinn hátt. Innflytjendur húsanna munu ekki geta lagt fram gögn um það, hve mikið efnið hefði kostað, og yrði þá, ef ætti að veita þeim tolleftirgjöf, að viðhafa slumpareikning, en það tel ég ekki gerlegt, enda gæti það og orðið til þess, að mönnum yrði mismunað. En hitt virðist mér, að þeir, sem fluttu inn sænsku húsin, fái þyngri toll en þeir, sem flytja inn óunnið byggingarefni, en þó hefur ráðuneytið nú ekki beitt tollahækkunum gagnvart þeim. Ég held því, að ef lausn á að fást í þessu máli, þá verði það að gerast með lagabreytingu, og tel tillögur tollstjóra, sem hann setur fram í bréfi frá 18. marz 1947, vera vel athugandi sem grundvöll fyrir þá menn, sem bera þetta mál sérstaklega fyrir brjósti. Ríkissjóður yrði samkvæmt till. tollstjóra að endurgreiða um 700–750 þús. kr. af tollinum, og tæpast getur fjmrh. gengið fram fyrir skjöldu um að rýra tekjur ríkissjóðs, þótt ég hins vegar viðurkenni, að þeir, sem flutt hafa inn tilbúin hús, hafa orðið fyrir of þungum tollamismun, og hafa margir, sem fluttu inn sænsku húsin, orðið fyrir vonbrigðum, því að þeir hafa þar búizt við hagkvæmari kaupum en raun hefur á orðið. Ég get svo látið staðar numið, að gefnum þessum upplýsingum, en lít svo á, að til tollaeftirgjafarinnar sé hvorki til framkvæmanleg né frambærileg heimild, og þarf því lagabreytingu til að leysa þetta mál.



Herra forseti. Út af því, sem fram hefur komið í þessum umr., vildi ég minna á það, að um það leyti, sem lög nr. 44 frá 1946 voru sett, sat n. á rökstólum, skipuð af fyrrv. hæstv. félmrh., og átti hún að gefa álit um það, hvort hún teldi æskilegt að flytja inn tilbúin hús. Um þetta voru allskiptar skoðanir, en það varð að samkomulagi milli mín og fyrrv. félmrh. og gefin samkvæmt því sú yfirlýsing, að ef heimildin um tollaívilnun væri sett inn í lögin, yrði hún því aðeins notuð, að n. léti í ljós það álit, að stuðla bæri að innflutningi tilbúinna húsa. Álit n. var á þá leið, að hún var mótfallin slíkum innflutningi, og í fullu samræmi við það var það, að ég neitaði um að eftirgefa tollinn. Ég held því, að það sé ekki rétt hjá hv. 1. þm. N-M., er hann telur innflytjendur húsa árið 1946 svikna um fyrirheit. Gerðir fjmrn. eru í fullu samræmi við það, sem kom fram hér á þingi, og vildi ég aðeins benda á þetta, að synjunin á tollaeftirgjöfinni er ekki í ósamræmi við það, sem gerðist hér á Alþ.

Fyrirspyrjandi (Páll Zóphóníasson) : Herra forseti. Það er ekki búið að prenta þingtíðindin frá síðasta þingi og því ekki hægt að vitna til þeirra, en ég fullyrði, að í umr. um frv. til l. um aðstoð við byggingarframkvæmdir kom ekkert annað fram hjá fyrrv. hæstv. fjmrh. en það, að hann sagði, að tvísýnt væri, hvað happasælt væri að flytja inn hús, og þyrfti að athuga það nánar, en enginn mælti á móti tollaívilnunum við þær umr. Ég þakka hæstv. ráðh. svör hans, svo langt sem þau náðu. Hann taldi heimildina bæði óframkvæmanlega og óframbærilega, - en því í ósköpunum voru þá með till. 30 hv. þm.? Þótt ekki sé hægt að reikna upp á eyri, mundi ekki hreyft andmælum af hálfu innflytjenda. Við getum kallað það slumpareikning, en það verður farið eins nærri og hægt er. Þeir, sem flytja inn hús, sem kosta 40000 kr., greiða af því um 11000 kr. í tolla, og þeir og tollstjóri telja, að þeir eigi að fá endurgreitt af því um 7–8 þús. kr. Heimildin er skýr, en hún nær aðeins til þeirra, sem flytja inn húsin 1946. Hvort á að láta aðra fá sömu kjör, verður að athuga, og mér skildist í fyrra, að ríkisstj. væri þá að athuga, hvort ekki væri hægt að láta eitt ganga yfir alla. Það orkar ekki tvímælis, að sá grundvöllur, er var til staðar, þegar tollalögin voru sett, er ekki lengur fyrir hendi. Nál. það, sem hv. 1. þm. Reykv. gat um, hefur aldrei verið gert heyrinkunnugt, og var það ekki tilbúið fyrr en eftir að húsin voru komin og það nokkru eftir. Þá fyrst kom þetta nál., en hefur svo verið geymt hjá ríkisstj. og aldrei verið prentað né niðurstaða þess gerð almenningi kunn, og gat það engu breytt í áður gerðum ákvörðunum Alþingis.