Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. (Magnús Guðmundsson) Eins og nál. á þgskj. 61 ber með sjer hefir allsherjarnefnd komist að þeirri niðurstöðu, að rjett sje að samþykkja frv. óbreytt. Hið eina, sem kom til tals í nefndinni gegn frv., er að það leggur aukin útgjöld á landssjóð, og sumum nefndarmönnum þótti vafasamt, hvort rjett væri að auka landssjóðnum útgjöld, eins og nú standa sakir, en bæði var það, að nefndarmenn vonuðu, að þetta ástand stæði ekki lengi, og auk þess bæri nauðsyn til að efla sem mest ellistyrktarsjóðina. Það varð því ofan á í nefndinni að ráða háttv. deild til að samþykkja frv. óbreytt.

Flm. (Þorsteinn Jónsson) Í símalögunum frá 1913 var svo ákveðið, að símalínan frá Egilsstöðum til Borgarfjarðar skyldi liggja um Unaós. Jeg geng út frá því sem vísu, að þetta hafi verið ákveðið svo sökum þess, að á Unaósi var þá verslun, og þar er eini lendingarstaðurinn við Hjeraðsflóann. Auk þess hafi þetta verið álitin tryggilegasta símaleiðin til Borgarfjarðar. En svo var þessu breytt á þinginu 1915 þannig, að símalínan skuli leggjast frá Egilsstöðum um Sandaskörð til Borgarfjarðar. Með því móti yrði línan dálítið styttri. Með þessa breytingu eru Hjeraðsbúar óánægðir. Að vísu hefir lagst niður verslun aftur á Unaósi, en fluttar eru þangað á sjó vörur frá verslunum á Seyðisfirði og Borgarfirði, og mikil líkindi eru til, að þar verði verslun eða verslanir settar á stofn að stríðinu loknu. En þótt svo verði ekki, þá er það víst, að haldið verður áfram nú uppteknum hætti, að skipa þar upp vörum frá næstu höfnum, en þar sem nú höfnin eða lendingin á Unaósi er mjög slæm, þá er þar því meiri þörf síma, því að þá er hægt að síma þangað og spyrjast fyrir um, hvort gerlegt sje að lenda þar. Ella kynni ferðin að verða til ónýtis. Þótt símalínan um Sandaskörð til Borgarfjarðar sje dálítið styttri en hin, þá ber þess þó að gæta, að snjóþyngsli á leiðinni um Gönguskarð eru miklu meiri á vetrum. Þar að auki er fjallvegurinn miklu lengri um Sandaskörð en Gönguskarð. Því er fyrirsjáanlegt, að viðhaldskostnaður yrði miklu minni á símalínu, er lægi um Gönguskarð en í Sandaskörðum. Sjálfsagt virðist mjer að kosta kapps um, þar sem því verður við komið, án mikils kostnaðarauka, að leggja frekar síma um bygðir en óbygðir. Jeg hefi átt tal við símastjórann um þessa breytingu, og fellst hann á hana. Kostnaðaraukann taldi hann mundu mjög lítinn. Hann kvaðst hafa skilið breytinguna, sem gerð var á þinginu 1915, svo, að síminn ætti að liggja beina leið frá Eiðum til Borgarfjarðar, en þá fengi Hjaltastaðaþinghá ekkert símasamband. En nú er þess brýn nauðsyn, bæði vegna verslunarinnar á Unaósi og líka vegna þess, að Hjaltastaðaþinghármenn verða að sækja lækni til Borgarfjarðar. Jeg býst við, að þetta mál verði sett í nefnd, enda þótt jeg skilji ekki, að nokkur maður geti verið á móti því. Jeg tel rjett, að máliuu verði vísað til samgöngumálanefndarinnar.

Flm. (Matthías Ólafsson) Nokkrum orðum vil jeg bæta við það, sem í frv. og ástæðunum fyrir því stendur. Öllum er kunnugt, að næstum öll smærri útgerð hefir á síðustu árum breyst í mótorbátaútgerð. Það hefir mikla þýðingu fyrir mótorbátaútgerðina, að þeir, sem stjórna vjelunum, sjeu starfa sínum vaxnir. En mótorbátarnir hafa þotið upp á svo skömmum tíma, að hörgull hefir orðið á mönnum, sem næga þekkingu hafa til að stjórna vjelunum. En það er útveginum hin mesta nauðsyn að hafa vel hæfa menn. Þar sem nú þing og stjórn leggur kvaðir og skyldur á þennan útveg, er ekki nema sanngjarnt, að landsstjórnin sjái til, að því leyti sem í hennar valdi stendur, að útvegurinn geti fullnægt þeim kvöðum, og sjái vel fyrir sjermentun þeirra, sem við hann eru riðnir. Jeg veit, að ýmsir munu telja nægilegt, að einn skóli væri settur í Rvík. Ef það er rjett, að hægt sje að komast af með einn skipstjóraskóla á landinu, kann það að vera jafnrjett, að ekki þurfi nema einn mótorvjelstjóraskóla. Að mínu áliti er hvortveggja rangt, og ef ilt er að komast af með einn skipstjóraskóla, er þó öllu verra að komast af með einn vjelstjóraskóla. Frv. þetta er fram komið fyrir áskoranir manna af öllu landinu. Fiskiþingið hefir og fallist á það. Vitanlega er tilsögnin, sem nú er veitt, mjög ófullnægjandi. Kenslan má ekki vera skemur en 6-8 mánuði. Ekki verður hjá því komist, að þetta kosti landssjóð töluvert fje; mótorbátaútgerðin gefur líka töluvert í aðra hönd. Það má ekki fara með hana eins og útigangsklár, leggja á hana þungar byrðar. og reka hana svo út á gaddinn. Jeg vona, a. m. k. að þeir, sem búa við sjávarsíðuna, sjái nauðsynina. Óvíst er, að menn haldi áfram að leggja fje í þennan útveg, ef ekki fást góðir menn til að stjórna vjelunum. Ábyrgðargjöldin verða líka því lægri, sem starfsfólkið er stöðu sinni betur vaxið. Tryggingin á eignum og lífi manna eykst við það, að fengnir sjeu vel hæfir vjelstjórar, eigi síður en skipstjórar. Þá verður atvinnuvegurinn svo tryggur sem hægt er; fulltryggur verður hann aldrei; við óblíða náttúru eiga sjómennirnir að berjast. En það ætti ekki að vera úr vegi að búa þá eins vel undir baráttuna og kleift er. Jeg vona, að málið fái að ganga til 2. umr. og verði vísað til sjávarútvegsnefndar.

Flm. (Stefán Stefánsson) Jeg ætla ekki að fara mörgum orðum um frv., enda ætti þess ekki að þurfa, þar sem aðalástæðurnar fyrir því eru teknar fram í ástæðunum, er fylgja frumvarpinu. Aðalástæðan, sem er öllum kunn, er sú knýjandi þörf á að afla landssjóði tekna, sem öllum má vera augljós. Því að þótt ekki sje litið nema til dýrtíðarmálanna, hljóta allir að sjá, að þær tekjur, sem landssjóður hefir nú, muni lítt hrökkva til að ráða fram úr þeim. Auk þess skortir fje til fjölmargra nauðsynjafyrirtækja, með öðrum orðum, það vantar tilfinnanlega afl þeirra hluta, sem gera skal. Það er því ekkert undarlegt, þegar menn líta yfir ástandið, að menn þá um leið skygnist eftir meiri tekjum og nýjum leiðum til að afla þeirra. Hjer í frv. er bent á eina slíka leið. Málið er að vísu ekkert nýmæli; það kom fyrir síðasta reglulegt þing, flutt þá af hv. 2. þm. Rang. (E. J.) og hv.þm. Dala. (B. J.). Þá var kosin nefnd til að athuga málið, en hún klofnaði. Meiri hluti hennar vildi ekki sinna málinu, en minni hlutinn kom fram með nokkrar breytingartill. við frv. En svo þegar farið var að ræða málið á þingfundi, kom fram rökstudd dagskrá frá hv. 1. þm. Reykv. (Sv. B.), sem fal stjórninni að undirbúa málið undir næsta þing. Nú hefir stjórnin ekkert látið til sín heyra í þessa átt. Höfum við flm. því leyft okkur að flytja þetta frv. og gera þannig tilraun til þess, að þær tekjur fáist í landssjóð, sem það bendir til. Sennilega hefir rökstudda dagskráin á þinginu 1915 verið samþykt meðfram vegna þess, að málið kom þá svo seint fyrir þingið, að naumast hefði unnist tími til að athuga það svo, sem nægilegt var. Við þessu höfum við viljað gera, með því að koma í tíma fram með málið, svo að tök verði á að gera á því endurbætur, enda er okkur það ljóst, að þess muni þurfa að ýmsu leyti. Frv. er tekið eftir milliþinganefndarálitinu frá 1907, og væntum við þess, að frumvarpið fari svo út úr þinginu, að vel verði við unandi. Reynslan mun svo leiða í ljós, hverjar breytingar eru hagfeldastar í framtíðinni. Fjölyrði jeg svo ekki meir um þetta frv., en leyfi mjer að gera það að tillögu minni, að því verði, að lokinni þessari umræðu, vísað til fjárhagsnefndar.

Bjarni Jónsson Jeg vil að eins bera fram örstutt þakkarávarp til hv. flutningsmanna þessa frv., því að mjer þykir ávalt vænt um, þegar borin eru fram frumvörp, sem jeg hefi áður komið með, en þingið hefir drepið fyrir mjer. Jeg skal geta þess, úr því að jeg á annað borð er að flytja þetta þakkarávarp, að það er undarlegt, hve sárt menn finna til þess, að sum mál eru illa undirbúin. Þetta mál, sem nú er á döfinni, var fyrst tekið til meðferðar af milliþinganefnd, svo á 2 þingum og síðast af þessum hv.flm. Aftur á móti man jeg eftir öðrum frv., sem hafa dottið inn í deildina sem dögg af himni eða frjósamar árstíðir, og verið rekin í gegn með svo miklum hraða, að 5 mínúturnar hafa verið sem 2 nætur, og með afbrigðum frá þingsköpum hafa farið fram 6 umræður á 2 tímum. Þetta er auðvitað nokkuð undarlegt, en jeg skal nú samt ekki tefja tímann með því að fara frekar út í þá sálma. Jeg vona að eins, að þingmenn sjái, hve því um líkt er sjálfu sjer samkvæmt og þingmannlegt.

Fjármálaráðherra (B. K.) Það er rjett hjá hv.flm. (St. St.) að milliþingan. hefir haft þetta mál til meðferðar og lagt til, að það yrði samþykt. Síðan kom það inn á 2 þing, en var, eins og kunnugt er, ekki samþykt, heldur tók þingið aðra leið, sem sje þá að hækka þinglestrargjöld. Það er því í raun og veru búið að koma þessu gjaldi á. Jeg er hræddur um, að ef meir á að íþyngja þinglestri, þá hætti menn að þinglesa nema í ítrustu neyð. Á þetta var bent síðast þegar málið var til umræðu, og jeg held, að málinu hafi verið vísað til stjórnarinnar meðfram með það fyrir augum, að það dæi í höndum hennar. Það er hægur dauðdagi fyrir mál að vera vísað til stjórnarinnar, og vera svo lagt þar í gröf eða kistulagt, eða hvað menn vilja kalla það. Til þess hefir og verið ætlast af þinginu, er það vísaði þessu máli til stjórnarinnar síðast. Mjer finst varla vert að hækka þetta gjald. Jeg benti á síðasta þingi á aðra leið til að fá inn svipað en sanngjarnara gjald, nefnilega gjald af víxlum og kvittunum, sem gengju manna á milli. Á Englandi er hið svokallaða pennygjald haft fyrir hærri kvittanir en 2 sterl.pd., „pennystamp“. Það mundi muna dálítið um það. Það gjald hefir ekki verið innleitt enn hjer, yrði ekki tilfinnanlegur skattur, og til þess þyrfti lítinn útbúnað. Það mætti nota til þess algeng frímerki, eins og á Englandi. Jeg vil og benda á, að einsog stendur er hjer um bil alveg ómögulegt og óframkvæmanlegt að fá tæki og efni, nema með afskaplegu verði, og held jeg því, að rjettara væri að fresta þessu frv. Heppilegast tel jeg, að þessu gjaldi yrði breytt í stimpilgjald af víxlum, og sjerstaklega af útlendum víxlum, því að nú sem stendur er ekkert gjald af þeim greitt. Helst vildi jeg, að farið yrði með þetta frv. eins og 1915, að vísa því til stjórnarinnar. Hún prjónar þá upp úr því það, sem hún álítur heppilegast, en hvað það verður, sem hún leggur til, get jeg ekki sagt um nú, að óhugsuðu máli. Jeg vildi einungis gefa þeirri nefnd, sem málið fær til meðferðar, þessar bendingar, því að jeg tel það ógerlegt að samþ. frv. eins og það nú liggur fyrir.

Flm. (Stefán Stefánsson) Jeg bjóst síst af öllu við því, að stjórnin sjálf myndi gefa hjer þá yfirlýsingu, að hún skoðaði sig sem nokkurskonar drekkingarhyl fyrir þau mál, sem til hennar er vísað, eða, með öðrum orðum, að hún skoðaði það sem skyldu sína að veita þeim þingsályktunum og dagskrám, sem afgreiddar eru til hennar, hægt og rólegt andlát, eins og hæstv. fjármálaráðherra (B. K.) komst að orði. Satt að segja, bjóst jeg við, að einhverjar framkvæmdir yrðu hjá stjórninni út af dagskránni, sem þetta mál var afgreitt með 1915, en þó gegna næstum meiri furðu undirtektir hæstv. fjármálaráðh. (B.K.) nú undir þetta mál, vitandi fjárhaginn, sem fyrir liggur. Það er engin ástæða til að skilja dagskrána 1915 svo, sem þingið þá óskaði þessu máli komið fyrir kattarnef, því að þótt þá kæmi fram sviplík skoðun hjá einum þingmanni og nú hjá hæstv. fjármálaráðh. (B.K.) um, að þetta mál væri best komið í gröfinni, þá var það síður en svo, að slíkt væri nokkuð alment álitið, enda mundi þá dagskráin ekki hafa verið samþ. Annars vil jeg bæta því við það, sem jeg hefi áður sagt, að þetta frv. er ekki fram komið vegna vilja okkar flutningsmanna, heldur var málið líka rætt á mjög fjölmennum þingmálafundi í Eyjafirði og þar samþykt í einu hljóði tillaga um, að stimpilgjald yrði leitt í lög á þessu þingi. Við höfum því vilja kjósenda okkar með okkur í þessu máli, og jeg hefi ástæðu til að ætla, að því verði ekki illa tekið af landsbúum yfir höfuð, að málið nái fram að ganga. Almenningur sjer það vel, að þörf er á að fá fje í landssjóð, og það einnig, að hjer er um rjettlátt gjald að ræða, sem einkum greiðist af efnamönnum og fjárbröskurum.

Flm. (Einar Jónsson) Jeg hefi leyft mjer að koma fram með þetta frv. En jeg skal ekki tala mikið um það að sinni, því að ástæðurnar eru skýrt teknar fram á þgskj. 58. Jeg skal játa það, að verði frv. þetta að lögum, þá er talsvert aukið starf stjórnarinnar, en jeg sje ekki ástæðu til að setja það fyrir sig, því að það er auðsætt, að það er almennings hagur, að þetta komist til framkvæmda. - Jeg hygg líka, að það sje almennur vilji að verða hjer á landi, að landsstjórnin taki í sínar hendur einkasölu á stærstu vörutegundum, svo sem steinolíu, kolum og sementi. Jeg get ímyndað mjer, að nauðsynlegt sje að fjölga starfsmönnum stjórnarinnar, ef þetta frv. verður að lögum. Jeg hugsa mjer þetta gert á þann hátt, að landið hafi og kosti erindreka í útlöndum, sem annist um innkaup á sementinu og öðrum þeim vörutegundum, sem einkasala yrði lögleidd á. Sumir hugsa sjer, að það verði Íslendingur, búsettur í Vesturheimi. Jeg býst við, að það sje ekki fjarstæða. En um það er engin nauðsyn að ræða, á þessu stigi málsins. Jeg geri ráð fyrir, að spurt verði að, hvort ekki sje rjett, að landið leggi eitthvað á vöruna, og nái á þann hátt tekjum í landssjóð, líkt og ætlast er til í frv. þeim, sem fram hafa komið um einkasölu, t. d. á kolum og steinolíu. Hægra er að ganga inn á, að landið græði á þeim vörutegundum, því að þær brúkast meðfram til framleiðslurekstrar, og sá skattur yrði því lagður á framleiðslu í landinu. Um sementið er nokkuð annað mál. Sú vörutegund er aðallega notuð til þess að varna eyðileggingu og fá traust og varanleg mannvirki sett í framkvæmd, og því ekki beinn hagnaður af henni fyrir framleiðslu í landinu. Þykist jeg ekki efa, að taki landið í sínar hendur að útvega og selja þessa vörutegund, þá vinnist einkum þrent, sementið lækkar í verði, auðveldara verður að fá það, og gæði þess verða aukin. Notkunin á sementi er sífelt að aukast í landinu, bæði til bygginga og brúargerða, því að víða hagar svo til, að sandur og grjót er nóg og nærri hendi, en sement oft dýrt og má ske ófáanlegt. Það væri því stórhagnaður, ef þetta þrent ynnist. Vænti jeg, að málinu verði vísað til fjárhagsnefndar og greinargerð frv. athuguð.

Þorsteinn Jónsson Það lítur næstum út fyrir hjer í deildinni, að menni vilji láta landsstjórnina fá einokun á sem flestum vörutegundum. Jeg hefi ekkert á móti, að landsstjórnin hefði einkasölu á einstaka vörutegundum, og álit þá mjög heppilegt að byrja á steinolíunni; aftur álít jeg hreint ekki heppilegt að hefja neinn berserksgang með landssjóðseinokun. Sement er síst vel fallið til, að landsstjórnin hefði einkasölu á því. Auðvitað mál er það, að nauðsynlegt er, að menn fari sem mest að byggja úr steinsteypu, en það getur orðið jafnt fyrir því, þótt landsstjórnin taki ekki að sjer einkasölu á sementinu. Ef einkasala á mörgum vörutegundum væri lögleidd nú þegar, gæti það spilt fyrir framgangi einkasölumálsins, og þó einkum ef byrjað væri á vörutegundum, er hætta væri á að landið biði halla af.

Matthías Ólafsson Það fer fjarri því, að verra sje að fara með sement en með steinolíu; steinolía mun vera einhver varhugaverðasta vörutegundin í meðförum. En það er annað, sem jeg hefi að athuga við frv.; það brýtur í bága við aðalhugsun einokunarinnar, sem sje þá, að landið hafi hagnað af henni. Það ætti ekki að heita frv. um einkasölu landsstjórnarinnar á sementi, heldur frv. um skyldu landsstjórnarinnar til að sjá landsmönnum fyrir sementi, og taka það verð fyrir, er landsmönnum sjálfum sýnist að borga. Landsstjórnin myndi hafa mikið fyrir þessu; henni yrði það verra en tekjulaust, því að vörutollurinn fjelli burt strax er hún tæki einkasöluna að sjer. Þetta væri galli á hvaða einkasölufrv. sem væri; einokun á að vera reist á þeim grundvelli, að þá lendi sá ágóði í landssjóði, sem annars myndi lenda hjá öðrum. Það er, með öðrum orðum, kaupmannagróðinn, eða að minsta kosti nokkur hluti hans. Ef landsstjórninni væri ætlað að græða á einkasölunni, væri jeg fylgjandi frv.; því að það er mitt álit, að hægra væri henni að hafa sements- en steinolíuverslun. Það er áríðandi, að frv. þetta sje vel athugað, og er það tillaga mín, að því verði vísað til sjerstakrar nefndar.

Flm. (Einar Jónsson) Jeg skil ekki vel í afstöðu hv.þm. V.-Ísf. (M. Ó.) til frv., að hann, eins og hann lítur á einkasölumálið, skuli vera á móti því.  (M. Ó.: Jeg er ekki á móti því)  . Sá, sem ekki er. með mjer, er á móti mjer. Það er ekki tillaga mín, að stjórnin fái einkasöluheimild 4 vörutegundum, öðru nær. En jeg mundi fella mig við, þótt einkasala yrði heimiluð á kolum, salti, steinolíu og sementi. Þetta eru alt miklar nauðsynjavörur, sem þurfa að fást með góðu verði og vel vandaðar. Ekki var það rjett hjá hv. 2. þm.N.M. (Þorst. J.), að svo vandasamt væri að geyma sementið, að þess vegna væri ókleift að aðhyllast þá leið, sem hjer er farið fram á; það er ekki örðugra að geyma það vel en aðrar vörur. Og ekki var það nema hálfrjett hjá hv.þm. V.-Ísf. (M. Ó.), að landsstjórninni sje ekki ætlaður neinn hagur af einkasölunni. Þótt landssjóður taki ekki beinar tekjur af sementseinokuninni, ætti honum að vera nóg, ef almenningur hefir gott af, auk þess sem landssjóður þarf sjálfur, nú orðið, að annast um ýms stórvirki, sem sement er brúkað í, og græddi því einnig á þann hátt. Jeg er hræddur um, að hv.þm. V.-Ísf. (M. Ó.) haldi, að jeg sje að gera þetta fyrir landbúnaðinn, en ekki sjávarútveginn; en svo er ekki. Sjávarútvegurinn þarf ekki síður sements með. Og jeg vona, að það verði ekki eins skemt eða dýrt og áður, ef landsstjórnin hefir einkasölu. Samböndin verða venjulega því betri í verslun, sem um stærri kaup er að ræða. Hv. þm. V.-Ísf. (M. Ó.) vildi, að frv. gengi til sjerstakrar nefndar. En jeg sje ekki þörf til þess. Best væri, að það gengi til sömu nefndar og lík frv. hafa áður gengið. Jeg geri það ekki að kappsmáli, en till. mín er, að frv. gangi til fjárhagsnefndar.

Flm. (Matthías Ólafsson) Þegar síminn var fyrst lagður, þá óttuðust menn, að síminn myndi ekki bera sig fjárhagslega. Nú hefir það sýnt sig, að ekki var ástæða til þessa ótta. Það var vegna þessa ótta, að það var ákveðið, að sveitirnar skyldu bera nokkurn hluta kostnaðarins við símalagninguna. Nú er þessi ástæða fallin burt, og því virðist það sanngjarnt að ljetta af þessari kvöð. Það er auk þess ekki rjettlátt að láta sveitirnar borga fremur til síma heldur en póstafgreiðslustöðva og brjefhirðinga, póstflutnings og starfrækslu pósthúsa. Jeg vænti þess því fastlega, að þótt þessi breyting hafi áður mætt mótspyrnu, þá sjái menn nú, að hjer er ekki farið fram á neina ósanngirni. Auk þessa, sem jeg hefi tekið fram, vildi jeg líka minnast á það, að starfræksla símastöðvanna verður aldrei í lagi fyr en landið hefir algerlega tekið hana í sínar hendur. Menn una aldrei til lengdar þeim kjörum, sem sveitirnar geta boðið. Jeg vona, að þessu máli verði nú tekið vinsamlega. Mjer verður ef til vill af einhverjum svarað því, að með þessu móti verði starfræksla stöðvanna dýrari. Jeg svara því þannig, að stöðvarstjórar þurfa að lifa, eins og aðrir menn, og jeg sje enga ástæðu til að svelta þá öðrum fremur. Jeg vona, að málinu verði vísað til allsherjarnefndar.

Magnús Guðmundsson Jeg stend einungis upp til að benda á, að mjer sýnist rjett að vísa þessu máli til samgöngumálanefndarinnar, eins og síðasta máli. Það er um breytingar á sömu lögum, og eigi frumvörp þessi að ganga fram, er sjálfsagt að steypa þeim saman í nefndinni, svo að ekki verði samþykt af þessu þingi tvenn lög um breytingu á sömu lögunum.

Pjetur Jónsson Jeg veit ekki, hvort hv.flm. hafa athugað það, að svo virðist sem með þessari breytingu eigi að banna símastjórninni að stofna stöðvar, ef sveitirnar eða aðrir mega ekki taka þátt í kostnaðinum. Þetta mundi að sjálfsögðu leiða til þess, að hvorki sveitir nje einstakir menn myndu fá stöðvar, þótt þeir vildu vinna til að borga stöðvarkostnaðinn, og það yrði óþægilegt. Jeg bendi einungis á þetta til þess að sýna fram á, að ekki muni veita af að afhuga málið í nefnd. Það getur vel verið, að sanngjarnt sje, að landssjóður beri stundum allan kostnað af þjónustu stöðvanna, en það er áreiðanlega ekki altaf sjálfsagt.

Flm. (Matthías Ólafsson) Jeg bendi háttv.þm. S.-Þ. (P. J.) á, að engu ósanngjarnara væri að láta sveitarfjelög greiða starfrækslu póstafgreiðslustöðva og brjefhirðingu heldur en símastöðvanna, og væri jafnvel sanngjarnara, þar sem póstmálin bera sig miður fjárhagslega en símamálin. Hjer er því um auðsæja ósanngirni að ræða, ef þessi breyting gengur eigi fram. Að öðru leyti get jeg fallist á, að málinu sje vísað til samgöngumálanefndar.