Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. það til laga, er ég leyfi mér hér með að flytja, er um breyt. á l. nr. 23 6. maí 1955, um landshöfn í Keflavíkurkaupstað og Njarðvíkurhreppi. Breytingin er í því fólgin, að ákvæði laganna um heimild ríkisstj. til lántöku vegna byggingar hafnarinnar breytist þannig, að heimildin hækkar úr 25 millj. kr., sem hún nú er, í 70 millj. kr. Þetta er stórt stökk, og menn hljóta því að álykta, að hér liggi á bak við miklar fyrirhugaðar framkvæmdir, enda er það svo, og mun ég skýra það nokkru nánar, Fyrir rúmlega 16 árum voru samþ. lög hér á hinu háa Alþ. um landshöfn í Keflavík og Njarðvíkum. Ég er þess fullviss, að fyrir þeim, er að þessari lagasmíð stóðu, hefur það vakað, að þarna yrði byggð höfn, er bæri nafnið landshöfn með réttu, höfn, er fullnægði þeim kröfum, sem gerðar eru til fullkominnar fiskihafnar, og þá einnig útflutningshafnar fyrir öll Suðurnesin. En fyrst og fremst yrði þetta lífhöfn allra þeirra mörgu fiskimanna, er veiðar stunda á Faxaflóa og nálægum miðum, höfn, er væri þeim mönnum, er sækja hinn raunverulega gullforða okkar í greipar Ægis, öruggt vígi að lokinni erfiðri sjóferð. Því spyrjum við í dag: Hafa vonir og áætlanir þessara manna rætzt? Hefur hin fyrirhugaða landshöfn verið byggð? En því miður verðum við að svara þessum spurningum að mestu neitandi. Landshafnarsvæðið er takmarkað milli Vatnsness, sem liggur sunnan að Keflavíkurhöfn, og Hákotstanga, er liggur suðaustan að Njarðvíkurhöfn, eða Vatnsnesvík og Njarðvík, svo og strandlengjan þar á milli. Við Vatnsnes er nú hafnargarður um 200 m langur, sem nær út á um 13 m dýpi. Þar fer fram öll afgreiðsla stærri flutningaskipa, og garðurinn skýlir fyrir norðan- og austanátt, en í suðaustanátt er höfnin illa varin og því engan veginn örugg. 1 höfninni eru nú fjórar bátabryggjur, og við þær fer fram afgreiðsla fiskiflotans, svo og við hafnargarðinn, þegar þar er rými vegna flutningaskipanna. En þegar við höfum það í huga, að á s.l. ári voru afgreidd 344 flutningaskip í þessari höfn, þá verður okkur ljóst, að skipin eru í höfninni svo að segja daglega, og reiknum við þá með helgum dögum sem rúmhelgum. Afgreiðsla fiskibátanna fer því aðallega fram við bátabryggjurnar, en þar er hægt að afgreiða 10-12 báta samtímis við hagstæðustu skilyrði, þ.e.a.s. þegar flóð er, en aðeins 3 báta, þegar skilyrðin eru verst, þ.e. þegar dýpi er minnst um stórstraumsfjöru. Þegar það liggur nú fyrir, að á vetrarvertíð og þegar síld veiðist á haustvertíð koma í höfnina daglega 70–100 bátar og fá þar afgreiðslu, þá má gera sér í hugarlund, að þarna er öll aðstaða til afgreiðslu mjög erfið. Um þetta segir svo í skýrslu landshafnarstjórnar, er lögð var fyrir fund, er ég mun síðar geta, og ég les hér, með leyfi hæstv. forseta: ,,Er einstök heppni, að ekki verður stórtjón á mönnum og skipum í veðrum, þegar Grindavíkurhöfn og Sandgerðishöfn lokast vegna brima og bátar þaðan leita vars í Keflavíkurhöfn, sem verður þá þeirra lífhöfn, þrátt fyrir hinar mjög slæmu aðstæður. Það má teljast kraftaverk, að allur út- og innflutningur, sem fer um höfnina, skuli geta átt sér stað við núverandi aðstæður, og tekst því aðeins, að samvinna allra aðila er mjög góð og mikið unnið í nætur- og helgidagavinnu, sem svo leggur aukinn bagga kostnaðar á þá, sem við framleiðsluna starfa. Þegar á allt þetta er litið, má merkilegt heita, en er þó staðreynd, að óvíða mun meira aflamagn koma á land á einn stað en einmitt í þessari höfn. Á s.l. ári var landað i landshöfninni 50 þús. smál. af nýjum fiski, þar af 19 þús. smál. af síld. Þetta er að vísu 50% aukning frá árinu áður vegna síldarmagnsins, en þetta magn er 8.5% af heildarafla landsmanna það árið. En höfnin er ekki aðeins löndunarhöfn fyrir fiskiflotann, hún er einnig útflutningshöfn, og þá ekki aðeins fyrir Keflavík og Njarðvíkur, heldur einnig fyrir öll Suðurnes. Eins og ég gat um áðan, eru svo að segja á hverjum degi flutningaskip í höfninni. Og á s.1. ári komu þangað og fengu afgreiðslu 344 flutningaskip. Þessi skip fluttu út 33500 tonn sjávarafurða, sem eru að útflutningsverðmæti um 360 millj. kr. eða 12% af heildarútflutningi sjávarafurða landsmanna árið sem leið. Auk þessa eru ýmsar aðrar vörur lagðar á land í höfninni, svo sem sement, timbur, salt, olíur, tómar síldartunnur o. fl., og nemur það vörumagn rúmlega 100 þús. tonna. Er heildarmagn aðfluttrar vöru á s.1. ári því 151191 tonn. Ég gat þess áðan, að hafnarsvæði landshafnarinnar lægi á svæði tveggja sveitarfélaga, Keflavíkur og Njarðvíkur. Þessi staðsetning hafnarinnar hefur óefað átt sinn þátt í því, að framkvæmdin við að gera höfn þessa að veruleika hefur dregizt lengur en æskilegt hefði verið og upphaflega var vænzt. En hvað sem liðna tímanum liður, þá má nú vænta, að þáttaskil séu fram undan í sögu þessarar hafnar, því að nú hefur það skeð, að aðilar þeir, sem hér eiga hlut að máli, sem eru landshafnarstjórn og sveitarstjórnir Keflavíkur og Njarðvíkur, hafa sameiginlega samþ. framkvæmdaáætlun, er landshafnarstjórn samþykkti 1959, um byggingu hafnarinnar, og kemur þessi áætlun fram í ályktun, er áðurnefndir aðilar samþykktu á sameiginlegum fundi, er haldinn var í Keflavík 29. sept. s.1., og er svo hljóðandi, með leyfi hæstv. forseta: „Fundurinn lýsir einhuga stuðningi við verkáætlun landshafnarstjórnar frá 1959 um byggingu hafnarinnar, þar sem gert er ráð fyrir, að hægt verði að afgreiða samtímis við góð skilyrði 3 flutningaskip, 25 fiskibáta af stærðunum allt að 150 tonn, að séð verði fyrir geymsluplássi innan hafnar fyrir allt að 150 fiskibáta af stærðum 75–150 tonn. Fundurinn telur ástand í hafnarmálum hér svo alvarlegt, að stefna verði að því að ljúka fyrrnefndri áætlun á næstu 4 árum. Til þess að svo megi verða, beinir fundurinn þeim eindregnu tilmælum til hæstv. ríkisstj., að hún taki þetta mikla hagsmunamál byggðarlaganna til skjótrar úrlausnar og útvegi fjármagn um 50–60 millj. kr., svo að uppbygging hafnarinnar geti hafizt af fullum krafti þegar á næsta vori.“ Þótt það komi ekki beint fram í þessari ályktun, hvernig framkvæmdum verði hagað, þá sýnir tillöguuppdráttur, sem verkáætluninni fylgir, að aðalframkvæmdin er fólgin í því að gera örugga bátahöfn í Ytri-Njarðvík, jafnhliða því að bæta sem mögulegt er afgreiðsluskilyrðin innan hafnarinnar við Vatnsnes. Þessi ályktun ber það með sér, að það er þungi lagður á það, að framkvæmdir geti hafizt hið fyrsta og að þeim verði hraðað sem verða má. Og þetta er ekki að ástæðulausu. Sjómennirnir, sem sækja á miðin við Suðurnes á vetrarog haustvertíðum og leggja upp afla sinn í þessari höfn, þekkja bezt, hve tifullkomin höfnin er og öryggi þar lítið. Helgarfríin þeirra hafa oft hafnað þar, og margar óveðursnætur verða þeir að gæta þar báta sinna, ef verða mætti til þess að koma í veg fyrir tjón. Auk þess er rými hafnarinnar mjög takmarkað, og veldur það varandi erfiðleikum með ári hverju, því að bátunum er ávallt að fjölga, og á síðustu árum hafa þeir stækkað úr 40–50 smál. í 70-250 smál. Vegna þessa hef ég lagt fram þetta frv., ef verða mætti til þess að flýta gangi mála. Þótt hér sé ekki farið fram á bein fjárframlög í frv., heldur aðeins heimild til handa ríkisstj. til lántöku, þá tel ég rétt að líta aðeins á fjárhagshlið þessa máls. Þá spyr sjálfsagt einhver: Svarar þetta kostnaði fjárhagslega? Getur slík höfn borið sig? Verður hún ekki alltaf baggi á ríkinu? Ég treysti mér ekki til þess að segja fyrir um, hvort sú höfn, sem samkv. framkvæmdaáætlun landshafnarstjórnar er fyrirhuguð, getur staðið undir stofnkostnaði. Því verður framtíðin að skera úr. Ég veit hins vegar, að ríkið hefur ekki þurft til þessa að gefa með landshöfninni í Keflavík og Njarðvíkum. Ég fletti að gamni upp í reikningum hafnarinnar árin 1958-1961, og þá kemur í ljós, að á þessum árum er árlegur hagnaður hafnarinnar frá 339 þús. til 690 þús., eða um hálf milljón árlega. Auk þess eru afskriftir þessi árin nær hálf millj. kr. á ári hverju. Þessi er afkoma hafnarinnar, þrátt fyrir það að hafnar- og vörugjöldum er mjög stillt í hóf og með þeim lægstu, er hér á landi þekkjast. Mér er líka ljóst, að enginn mun treysta sér til að reikna, hve mikið það hefur kostað og mun kosta árlega, ef ekkert verður að gert í hafnarmálum þessara byggðarlaga. Við vitum hins vegar, að árlega kostar viðhald bátanna hundruð þúsunda vegna óöruggrar hafnar. Það hefur kostað skipstapa, og slíkt getur kon:ið fyrir aftur. Og þá getum við ekki gleymt slysahættunni, sem slíkum mannvirkjum fylgir. Við verðum því ávallt, þegar meta á gildi slíkra mannvirkja, að hafa í huga, að þeirra hlutverk er ekki aðeins það að afla tekna, heldur miklu fremur að verja líf manna og eignir. Og því er það, að oft getur kostnaðurinn orðið meiri við að bíða og framkvæma ekki en sem svarar kostnaði við að byggja mannvirkið. Ég hef lokið máli mínu og vænti þess, að mál þetta fái jákvæða afgreiðslu 8 þessu þingi. Ég legg til, að málinu verði að umr. loknum vísað til 2. umr. og sjútvn.



Herra forseti. Ég skal á þessu stigi málsins ekki ræða efnislega frv. það, sem hér liggur fyrir á þskj. 32, en vildi að gefnu tilefni mega beina þeirri spurningu til hv. flm., hvort hann hafi flutt þetta frv. í samráði við hæstv. sjútvmrh., sem hann situr nú á þingi fyrir, eða hvort þetta er flutt án hans vilja og vitundar. Eins og kunnugt er, þá eru hér á landi aðeins tvær landshafnir, ein í Keflavík og önnur á Rifi á Snæfeilsnesi. Báðar þessar hafnir lúta sömu lögum og eiga því að sjálfsögðu einnig sama rétt til aðstoðar frá hinu opinbera. En framkvæmdir á Rifi hafa dregizt árum saman, þjóðinni og íbúum í þeim hreppi til stórkostlegs tjóns, vegna þess að ekki hefur fengizt leyfi til þess frá hæstv. ríkisstj. að taka lán á þann hátt, sem hér um ræðir, heldur hefur því verið haldið fram, að það skyldi beinlínis haldið sig við þau ákvæði, sem eru í hafnarlögunum. M.a. er mér kunnugt um, að það bauðst einu sinni 10 millj. kr. lán til þess að gera stórt átak við þessa höfn, en það strandaði einmitt á þessu, að ríkisstj. vildi ekki samþykkja þá lántöku, sem að vísu var ekki hér innanlands, heldur erlendis. Ég geymi mér því allan rétt til þess að bera fram brtt. við það frv., sem hér liggur fyrir, ef það er borið fram án vitundar hæstv, ráðh., og vildi biðja hv. sjútvn., sem fær þetta mál til athugunar, að athuga það gaumgæfilega, og fái það fylgi n., þá að athuga, hvort ekki sé eðlilegt og sjálfsagt að bæta inn hliðstæðu ákvæði um landshöfnina í Rifi. Eins og kunnugt er, er mjög aðkallandi að leysa vanda margra staða á landi hér um hafnarbætur. Á undanförnu þingi bar ég fram frv. um það, að hafnarbótasjóður fengi nýjan tekjustofn, sem hefði gefið honum um 10-15 millj. á ári. Þetta frv. var ekki samþ. á s.l. þingi, - ég vil segja mest vegna þess, að viðkomandi hv. alþm. hafa ekki gert sér fullkomlega ljóst: hvað það er nauðsynlegt, að útgerðarmenn sjálfir leggi eitthvað á sig í sambandi við þessi mál. Það framlag mundi spara stórkostleg útgjöld fyrir þá á öðrum sviðum, eins og ég lýsti í þeim umr. Ég skal ekki fara frekar út í það mál hér, en aðeins endurtaka það, að ég mun geyma mér allan rétt til þess að bera fram brtt. við 2. umr. við þetta frv., ef það á að ná fram að ganga á Alþ. því, sem nú stendur yfir, og þá einnig í samráði við hæstv, sjútvmrh.



Herra forseti. Ég skal ekki lengja þessar umr., en vegna þessa frv. og þess, sem fram kom hjá hv. 1. þm. Vestf., vil ég segja þetta: Við, sem erum í nefnd þeirri, sem fer með landshöfnina í Rifi, höfum átt margar viðræður við hæstv. ríkisstj. um málefni Rifshafnar. Unnið hefur verið að því á s.l. ári og yfirstandandi ári að undirbúa það mál, svo að framkvæmdir gætu hafizt við fyrsta tækifæri, og hefur alltaf verið á það treyst, að þegar málið væri fullkomlega undirbúið tæknilega, þá mundi ekki standa á því, að hæstv. ríkisstj. legði málinu lið hvað fjármálum viðvíkur. Ég leit svo á, að þegar þetta frv. kom fram hér á hv. Alþingi, þá sannaði það, að um jákvæða afstöðu væri að ræða hjá hæstv. ríkisstj. Ég dreg ekkert í efa, að þetta frv. er auðvitað flutt í samráði við hæstv. sjútvmrh., sem þessi hv. þm. situr hér á Alþingi fyrir og er auk þess form. í þeim þingflokki, sem hv. þm. tilheyrir. Þess vegna fagna ég því, að það er fram komið, og það er mér fyrirboði þess, að okkur Rifshafnarnefndarmönnum mun vel ganga, þegar við förum á slóð um það að koma málefni Rifshafnar áfram, sem verður vonandi á yfirstandandi Alþingi.

forseti (JóhH): Forseta hefur borizt eftirfarandi bréf frá Jóni Skaftasyni: „Þar sem ég er á förum til útlanda og verð fjarverandi næstu vikur, leyfi ég mér hér með, með skírskotun til 138. gr. laga um kosningar til Alþingis, að fara þess á leit, að varamaður Framsfl. í Reykjaneskjördæmi, Valtýr Guðjónsson forstjóri, taki sæti á Alþingi í fjarveru minni.“ Kjörbréf Valtýs Guðjónssonar hefur áður verið athugað, og býð ég hann hér með velkominn til þingsetu.



Herra forseti. Frv. það, sem hér liggur fyrir á þskj. 31, er flutt af mér ásamt þeim hv. 11. landsk. þm. (GJÓh) og hv. 5. þm. Norðurl. v. (BP), og frv. er flutt í samráði við hv. 3. þm. Norðurl. v., Ólaf Jóhannesson, sem sæti á í Ed. Í frv. er lagt til, að ríkisstj. verði veitt heimild til að taka lán, allt að 15 millj. kr., til þess að greiða kostnað við lagningu Siglufjarðarvegar ytri, Strákavegar, og verði við það miðað, að vegagerð þessari verði lokið á árinu 1964. Í 2. gr. frv. segir, að lán það, sem tekið verður samkv. ákvæði 1. gr., skuli endurgreitt af árlegum fjárveitingum til vegarins á fjárlögum, eftir að vegargerðinni er lokið. Frv. samhljóða þessu var borið fram á síðasta þingi, en hlaut þá ekki fullnaðarafgreiðslu. Er málið því flutt aftur nú. Það er borið fram samkv. tilmælum bæjarstjórnarinnar í Siglufjarðarkaupstað. Ég vil, með leyfi hæstv. forseta, lesa hér þá till. um málið, sem samþykkt var á fundi bæjarstjórnar 22. marz þ. á. með öllum atkv. fundarmanna. Till. er þannig: „Bæjarstjórn samþykkir að skora á þingmenn Norðurlandskjördæmis vestra, að þeir flytji nú þegar og fái samþykkt á yfirstandandi Alþingi frv. um, að útvegað verði nægjanlegt fjármagn til þess að grafa jarðgöng gegnum Stráka og ljúka Siglufjarðarvegi ytri á næstu tveim árum, þannig að vegurinn verði opnaður til umferðar sumarið 1964. Jafnframt samþykkir bæjarstjórnin að senda hv. Alþingi undirskriftalista þá, er verið er að ganga með til bæjarbúa til áréttingar þessari samþykkt, strax og undirskriftasöfnun er lokið.“ Þannig er sú tillaga, sem samþykkt var einróma á bæjarstjórnarfundi á Siglufirði 22. marz 1962. Undirskriftalistarnir, sem nefndir eru í samþykkt bæjarstjórnar, bárust til Alþingis hinn 5. apríl s.l. Sú áskorun, sem þinginu barst þar frá Siglfirðingum, var á þessa leið, með leyfi hæstv. forseta: „Undirritaðir Siglfirðingar skora hér með eindregið á hæstv. ríkisstj. og Alþingi að tryggja nægjanlegt fé til að ljúka vegarlagningu fyrir fjallið Stráka ásamt tilheyrandi jarðgöngum á næstu 1–2 árum og rjúfa þannig þá einangrun, sem er helzta orsök fólksflótta frá Siglufirði og háir eðlilegum vexti og samskiptum Siglufjarðarkaupstaðar og sveitanna austast í Skagafirði.“ Undir þetta skrifuðu 785 Siglfirðingar, og er það meiri hluti kjósenda í kaupstaðnum. Í árslok 1950 var fólkstalan á Siglufirði 3060. 10 árum síðar, 1. des. 1960, var íbúatalan þar komin niður í 2680. Þannig hafði fólkinu fækkað á einum áratug um 380, og er það 12–13%. En á þessum 10 árum fjölgaði fólki á landinu öllu um 23%. Vafalaust er það rétt, sem segir í bréfi Siglfirðinga til Alþingis, að einangrunin er helzta orsök fólksflótta þaðan og háir eðlilegum vexti kaupstaðarins. Góð samgönguskilyrði eru hverju byggðarlagi nauðsynleg nú á tímum, til þess að fólk haldist þar við og atvinnurekstur geti þrifizt. Það er því vel skiljanlegt, að íbúum Siglufjarðar sé það mikið áhugamál, að einangrunin verði rofin, enda er þeim það lífsnauðsyn. Það er einnig hagsmunamál þeirra, sem búa í Skagafirði, einu blómlegasta sveitahéraði landsins. En þó er það svo, að það er ekki eingöngu mái Siglfirðinga og Skagfirðinga, sem hér er flutt. Margir aðrir landsmenn munu hljóta gagn af vegargerðinni. Það er þjóðmál að koma útgerðar- og iðnaðarbænum við Siglufjörð í öruggt og varanlegt samband við þjóðvegakerfi landsins. Á Siglufirði er meiri síldariðnaður en á nokkrum öðrum stað á landinu. Þegar mikil síld veiðist, eins og í ár, er verðmæti útflutningsvörunnar, sem þaðan kemur, mjög mikið. Þaðan eru líka gerð út skip til annarra veiða. Framlag Siglfirðinga í þjóðarbúið er því mikið, og vonir standa til, að það geti farið vaxandi. Þess má vænta, að á komandi tímum verði síldaraflinu betur hagnýttur en verið hefur. Nýlega er hafinn rekstur verksmiðju á Siglufirði, þar sem farið er með síldina á þann hátt, að það eykur mjög verðmæti hennar. Þessi starfsemi er vel sett á Siglufirði, og þó að hún sé í smáum stíl enn sem komið er, er trúlegt, að á því sviði séu miklir möguleikar til aukinnar framleiðslu. Á Siglufirði verður að sjálfsögðu útgerð fiskiskipa og fiskvinnsla eftir sem áður, og þar verður sennilega einnig vaxandi verksmiðjurekstur og fjölbreyttari en áður hefur verið, þar sem sérstaklega verður að því unnið að auka útflutningsverðmæti síldaraflans. Þar með skapast verkefni og búsetuskilyrði fyrir fleira fólk í kaupstaðnum en þar er nú. En um leið verður þörf Siglfirðinga fyrir greiðar samgöngur við Fljótin og aðrar sveitir Skagafjarðar enn ríkari en áður, svo að þeir geti fengið þaðan daglega mjólk og aðrar landbúnaðarafurðir. Nú er byrjað að gera nýjan og vandaðan veg frá Reykjavík suður á Reykjanes. Sagt er, að ríkið hafi tekið lán til þeirrar framkvæmdar, en ekki hefur það mál þó enn verið lagt fyrir Alþingi. Ekki skal dregið í efa, að þörf sé fyrir nýjan veg á Suðurnes, því að umferð er þar mikil og gamli vegurinn ófullkominn. En þó að Reykjanesbrautin sé ekki góð, er samt mögulegt að aka eftir henni allan ársins hring. Hins vegar hafa Siglfirðingar ekkert vegasamband við aðrar byggðir mikinn meiri hluta ársins. Þeirra þörf fyrir umbætur í þessu efni er því enn brýnni. Þeim er það lífsnauðsyn að komast út úr samgönguerfiðleikunum, og það væri ranglæti, ef þeim væri neitað um þá fyrirgreiðslu, sem þetta frv. gerir ráð fyrir, eða aðra jafngóða, á sama tíma sem ríkið tekur mikið fé að láni til nýrrar vegargerðar um Suðurnes. Við flm. frv. viljum ekki heldur trúa því, að hv. Alþingi og ríkisstj. láti dragast lengur en orðið er að bæta úr samgönguvandræðum Siglfirðinga. Þeir hafa þegar beðið of lengi eftir vegargerðinni, sem er þeim svo ákaflega nauðsynleg. Það er mjög vel framkvæmanlegt að rjúfa einangrun Siglufjarðar á skömmum tíma á þann hátt, sem hér eru gerðar tillögur um. Það hlýtur að vera vandalaust fyrir hæstv. ríkisstj. að ná í 15 millj. kr. lán til vegargerðarinnar, ef Alþingi veitir heimild til þess. Við, sem flytjum frv., viljum því vænta þess, að málinu verði vel tekið, Eins og áður segir, er það flutt samkv. einróma áskorun bæjarstjórnar Siglufjarðar, sem studd var með bréfi til Alþingis frá meiri hluta atkvæðisbærra manna í kaupstaðnum. Við væntum þess, að málið fái skjóta og góða afgreiðslu í þinginu og síðan komi framkvæmdin með þeim hraða, sem frv. gerir ráð fyrir. Ég vil svo óska þess, herra forseti, að málinu verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr, og nefndar, sem líklega ætti að vera hv. samgmn.



Herra forseti. Út af flutningi þessa frv. vil ég aðeins taka fram, að það er ekki vegna áhugaleysis okkar hv. 2. þm. Norðurl. v., að við erum ekki meðflm. að þessu frv., sem hér er lagt fram, - það stafar ekki af áhugaleysi okkar fyrir þeirri vegarlagningu, sem í frv. er ráðgerð, og fjáröflun til hennar, en hins vegar vorum við í fyrra, þegar sams konar frv. var lagt fram, meðflm. að því. Það stafar hins vegar af því, að við treystum hæstv. ríkisstj. til þess að finna lausn á því mikla hagsmunamáli, sem þessi vegarlagning er Siglufirði og öllum nágrannabyggðarlögum hans.