Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Það hafði láðst, þegar sjútvn. flutti brtt. við þetta frv. við 2. umr. að leiðrétta í 6. gr. frv. orðalagið í samræmi við þá breytingu, sem gerð var á 5. gr., og miðar 1. brtt. á þskj. 102 að því að leiðrétta þetta. Þá er enn fremur lagt til með 2. brtt. á sama þskj., að aftan við 10. gr. komi ný gr.: „Mál út af brotum gegn l. þessum skulu sæta meðferð opinberra mála“. Það er venja að taka upp ákvæði um það í slík frv., þó að út af fyrir sig kunni að vera, að það sé ekki nauðsynlegt. Nefndin leggur til, að einnig þessar brtt. verði samþ. við frv.



Herra forseti. Eins og fram er tekið í nál. landbn. á þskj. 104, hefur n. orðið sammála um að mæla með því, að þetta frv. verði samþ. með nokkrum breyt. Ein aðalbreyt. er sú, að ef í ljós kemur einhverra hluta vegna vöntun á niðursoðinni eða þurrkaðri mjólk, geti atvmrh. um stundarsakir veitt undanþágu frá því banni, sem ákveðið er í 1. gr. frv., ef framleiðsluráð landbúnaðarins mælir með því. N. sendi frv. þetta til umsagnar framleiðsluráði landbúnaðarins, Félagi íslenzkra iðnrekenda og viðskiptanefnd, og mæltu allir þessir aðilar með því, að frv. yrði samþ., en óskuðu þó eftir, að þessi undanþáguheimild væri sett inn í l., sem gæti komið til með að verða nauðsynleg, einkum ef fyrir kæmu vélabilanir hjá þeim verksmiðjum, sem framleiða þessa mjólk. - Sé ég ekki ástæðu til að fjölyrða um það atriði, en skal taka fram, að mér hefur verið bent á það af skrifstofustjóranum, að heppilegra mundi vera að orða 2. lið á aðra leið, og flytur n. í samræmi við það brtt. við till. sína varðandi fyrirsögnina, svolátandi: „Aftan við frv. bætist ný grein, svolátandi: Þá er lög þessi hafa hlotið staðfestingu, skal fella meginmál þeirra inn í lög nr. 91 1933 og gefa þau út svo breytt með fyrirsögninni: Lög um innflutningsbann á niðursoðinni mjólk og þurrmjólk.“ Ég leyfi mér að afhenda forseta þessa skriflegu brtt. og vænti þess, að frv. með þessum breyt. fái greiða leið gegnum deildina.

Forseti (BG): Hv. þm. A-Húnv. hefur lýst þeirri skriflegu brtt., sem lögð hefur verið fram af hv. landbn. Afbrigða þarf við, og leita ég þeirra hér með.



Herra forseti. Ég benti á það við 1. umr. þessa máls, að það gæti verið æskilegt að hafa einhverja helmild í l., ef eitthvað kæmi fyrir hina íslenzku framleiðslu á þessu sviði, þannig að möguleikar til innflutnings á þurrmjólk væru ekki algerlega bannaðir. Ég sé nú, að hv. landbn. hefur tekið þetta til greina og sett hér inn í l. undanþáguheimild handa atvmrh. með samþykki framleiðsluráðs landbúnaðarins, ef með þarf. Nú er þetta að vísu nokkuð einhliða ákvarðað, þar sem þetta ráð er einungis sá aðili, sem gætir hagsmuna landbúnaðarins, en ekki látið á vald neinna annarra aðila að vera þar með, sem hafa þó nokkurra hagsmuna að gæta, t.d. þau iðnfyrirtæki, sem verða að hafa þessa vöru. Ég skal út af fyrir sig ekki gera aths. við þetta, en vildi spyrja hæstv. frsm., hvernig færi t.d., ef ekki væru fáanleg í landinu þau hráefni, sem þessi iðnfyrirtæki þurfa á að halda, hvort þessi undanþáguheimild yrði þá notuð, ef ekki væri hægt að fullnægja eftirspurninni.



Herra forseti. Út af fyrirspurn hæstv. viðskmrh. varðandi það, hvað landbn. ætlaðist til, að þessi undanþáguheimild gilti vítt, þá skal ég taka það fram, að n. ætlast til þess, að hún sé notuð, ef ekkert er fáanlegt af þessari vöru, og auðvitað göngum við að því sem sjálfsögðu, að framleiðsluráð landbúnaðarins mæli þá með því undir slíkum kringumstæðum. En eins og tekið er fram í gr., er ekki ætlazt til, að undanþága sé veitt nema um stundarsakir og þá fyrir það takmarkaða magn, sem nauðsynlegt verður að teljast til þess, að iðnaðurinn stöðvist ekki að neinu leyti þeirra hluta vegna. Ég skal taka það fram, að Félag íslenzkra iðnrekenda fór fram á það í till., sem það sendi okkur, að inn í þetta mál væri sett ákvörðun um það, að skylt væri að veita þeim iðnfyrirtækjum, sem nota þurrmjólk, innflutningsleyfi fyrir þeim hráefnum, sem þau þurfa til þess að geta haldið framleiðslunni áfram óhindrað. En landbn. taldi, að ekki væri hægt að taka svo víðtæka kröfu inn í þetta mál, og það heyrði þá undir iðnn., ef áhugi væri á að leggja þetta fyrir Alþingi. En þegar svo miklar innflutningshömlur eru á öllum sviðum sem raun ber vitni, þá er varla hægt, um leið og bannaður er innflutningur á þurrmjólk, að gera þá kröfu, að verksmiðjurnar, sem á þurrmjólk þurfa að halda, geti skilyrðislaust fengið hana innflutta. Það er að vísu æskilegt fyrir verksmiðjurnar, en frá sjónarmiði landbn. var tæpast hægt að lögbjóða þetta í sambandi við þetta mál.

Samgmrh: (Emil Jónsson): Herra forseti. Ég þakka hv. þm. A-Húnv., að hann staðfesti, að haga bæri þessari undanþáguheimild eins og ég fór fram á. Tel ég því engan vafa á, að heimildin verði notuð, ef þörf krefur, sem við vonum, að ekki verði.



Herra forseti. Frv. þetta, sem hér liggur fyrir, er flutt af mér og felur í sér þá breytingu, að sektir út af ólöglegum byggingum í Reykjavík verði færðar til úrskurðar lögreglustjóra í stað sakadómara eins og verið hefur. Hér er aðeins um fyrirkomulagsbreytingu að ræða, sem á að verða til þess að hraða þessum málum verulega. Mál þetta fór til hv. allshn., sem lagði einróma til, að frv. verði samþ. óbreytt. Við 3. umr. þessa máls ber hv. þm. V-Húnv. fram brtt. við frv. á þskj. 94, sem hann hefur hér gert grein fyrir, og fjallar hún um efni, sem í raun og veru er óskylt því, sem hér er um að ræða í frv., og á alls ekki þar heima. Efni þessarar brtt. er aðallega á þann veg, að húsameistarar Reykjavíkurbæjar séu skyldir til þess að láta öllum, sem þess óska, í té fullnægjandi uppdrætti að íbúðum er reisa á innan kaupstaðarins, ásamt séruppdráttum af járnbentri steinsteypu, fyrirkomulagi vatns- og skolpveitna, hita- og raflagna, og öðrum hlutum bygginganna, eftir því sem krafizt er af byggingarfulltrúa. Gjald fyrir uppdrættina má ákveða í byggingarsamþykkt, en hámark þess samtals sé 1 kr. fyrir hvern teningsmetra í húsunum. Hér er sem sagt hvorki meira né minna en farið fram á, að þessir starfsmenn Reykjavíkurbæjar skuli teikna hús fyrir alla menn, sem hugsa sér í framtíðinni að byggja hús í Reykjavík. En þetta er ekki bundið við Reykvíkinga, heldur fyrir menn hvar sem er á landinu, en þó samt takmarkað við það, að húsin eigi að byggja í Reykjavík. Ef þessu ætti að framfylgja, þýddi það auðvitað stórkostlega starfsmannafjölgun á skrifstofum húsameistara Reykjavíkurbæjar. Húsameistari þyrfti að fá fjölda húsameistara í sína þjónustu til þess að sinna þessu verkefni: Það hefur reynzt ákaflega örðugt að fá nægilega marga starfsmenn til þess að inna af hendi þau störf, sem Reykjavíkurbær hefur með höndum, og til vandræða horfir vegna þess, að dregizt hefur að gera nauðsynlega uppdrætti á vegum Reykjavíkurbæjar vegna starfsmannaskorts. Ég hygg því, að þetta sé lítt framkvæmanlegt, en það virðist hv. flm. brtt. ekki hafa skilið. En ef tækist að fá allan þann starfsmannahóp í þjónustu Reykjavíkurbæjar, hvernig mundi þetta þá koma út fjárhagslega. Það er ákveðið hámarksverð í brtt. fyrir þessar teikningar eða ein króna á hvern teningsm. Og ef það er borið saman við þann taxta, sem húsameistarar hér hafa, þá kemur í ljós, að á t. d. venjulegu tveggja íbúða húsi, sem er af þeirri stærð, sem oft koma til kasta byggingan., þá er kostnaðurinn við alla fullkomna uppdrætti svona fimm til sex eða jafnvel áttfalt hærri, en þetta hámark, sem flm. brtt. ákveður hér. Tilgangur hv. flm. brtt. virðist með þessu vera sá, að menn geti fengið uppdrætti miklu ódýrara en nú er, en í raun og veru mundi það koma þannig út, að Reykjavíkurbær yrði að borga mismuninn. Ég verð að segja, að í fyrsta lagi á þetta atriði alls ekki heima í þeim l., sem hér er verið að leggja til, að samþ. verði. Og í öðru lagi er það furðu djarft, að með einni brtt. skuli eiga að fyrirskipa einu bæjarfélagi stórkostlega starfsmannafjölgun og útgjaldaaukningu, sem getur numið á ári mörgum hundruðum þús. kr. Það er bersýnilegt af öllu, að mál þetta hefur ekki verið hugsað mikið, en ef það er eitthvað hugsað, þá er það borið fram í því skyni að blekkja menn, sem hér eiga hlut að máli, og flagga því framan í fólkið, að það geti fengið ódýrar teikningar. Þá get ég ekki skilið í sambandi við þetta, hvers sveitafélögin og aðrir kaupstaðir eigi að gjalda, ef þau eiga ekki að njóta líka þeirra hlunninda, sem hv. þm. vill veita í Reykjavík. Hitt er svo allt annað mál, hvort gjaldskrá húsameistara hér á landi er of há. Ef álitið er, að húsameistarar taki of mikið fyrir sína vinnu, þá má hreyfa því annaðhvort við verðlagsyfirvöldin eða hér á Alþ., en hitt er fjarri lagi að ætla að demba því inn í þetta frv. og ætla að láta það gilda framvegis um byggingar í Reykjavík, en láta það ekki gilda annars staðar á landinu. Ég hygg, að ekki þurfi um þetta að ræða frekar til þess að sýna, að þetta hefur ekki rétt á sér, a. m. k. ekki í sambandi við þetta frv., sem hér er til umr., því að það er svo fjarri lagi að ætla á þennan hátt að leggja stórkostleg útgjöld og mikla starfsmannafjölgun á eitt bæjarfélag í landinu.



Herra forseti. Ég get tekið undir hvert orð hv. þm. Snæf. varðandi brtt. hv. þm. V-Húnv., að efni brtt. á alls ekki við þetta mál, sem hér er til umr. En varðandi málið sjálft, þá má það kannske undarlegt þykja, að ég nú við 3. umr. þess geri athugasemd við það og í þessari d. og sérstaklega þar sem það er flutt af borgarstjóranum í Reykjavík og eins og tekið er fram í grg. fyrir frv. í samráði við lögreglustjóra, sakadómara og byggingarfulltrúa Reykjavíkur. En engu að síður get ég ekki varizt þeirri hugsun, að sú breyting, sem hér er lögð til, sé sízt til bóta. Mér skilst, að ef þetta verður samþ., þá eigi að leggja undir lögreglustjóra starf, sem er hans venjulega starfi mjög óskylt, sem sagt, að gera hann að dómara, að vísu í nokkuð takmörkuðum málaflokki. En nú er verið að leggja fyrir þingið enn stærri lagabálk, um meðferð opinberra mála, til þess að greina sundur frekar en verið hefur dómaraembættið og framkvæmdaembættið og láta það, eftir því sem við verður komið, í hendur ólíkra manna. Mér finnst þetta vera á móti þeirri heilbrigðu stefnu, sem ég vil halda í, þótt í litlu sé. Enda gera l. frá 1944 um byggingarmálefni Reykjavíkur það sama og ég vil halda fram, að sé réttara. Þar segir í 6. gr., 2. málsgr.: „Sakadómari skal þá þegar kveða upp úrskurð um, hvort byggingin skuli bönnuð og niður rifin eða numið á brott það, sem þegar hefur verið gert. Úrskurði þessum má skjóta til æðri dóms eftir reglunum um kæru, en málskot frestar ekki framkvæmd úrskurðarins, sem fer þá fram á ábyrgð bæjarsjóðs“ o. s. frv. Dómari í opinberum málum í Reykjavík er sakadómari. Lögreglustjórinn hefur ekki dómsvaldið. Og ég tel það beina afturför að fara að rugla þessu á ný og láta dómsvaldið, þótt í litlu sé, í hendur lögreglustjóra. Ég held að það sé algerlega misskilningur, að það þurfi á nokkurn hátt að seinka framkvæmdum þessara mála, þó að sakadómari eigi að kveða upp þann úrskurð vegna þess að jafnskjótt og hann er búinn að kveða upp sinn úrskurð, á að senda úrskurðinn til lögreglustjóra og hann þegar að framkvæma hann. Það kann að vera, að á því hafi verið nokkur seinagangur. En aðallega hygg ég, að það hafi dregizt af því, þó að menn hins vegar kvarti undan því, að allur kostnaður við þessi mál fari vaxandi, að starfandi menn við þetta eru nú færri en svo, að þeir komist yfir að gegna þeim margháttuðu störfum, sem undir þá heyra. En úr þessu verður lítið bætt, þótt þessi málaflokkur verði lagður undir lögreglustjóra, sem er óskyldur hans starfi að öllu leyti, því að það er allt annað að skera úr um dómsathafnir, sem hér er um að ræða, en eiga síðar að sjá um framkvæmd þeirra. Það kann að vera, að ég líti öðrum augum á þetta af því, að ég hef haft á hendi undirbúning frv. um það að koma þessum málum í nýtízkuhorf frekar en verið hefur til þessa, og tel ég þetta frv. brjóta í bága við það. Ég vil skjóta því til hv. flm. og þeirra, sem athuga málið, hvort þeir vilji ekki athuga það betur og hvort þeir haldi, að í raun og veru mundi slíkt hafa nokkurn flýti í för með sér við afgreiðslu málsins, eða hvort það er ekki aðeins fyrirsláttur þeirra manna, sem með þetta hafa haft að gera að undanförnu. Og jafnvel þó að einhver flýtir yrði á afgreiðslu þessara mála vegna ákvæða þessa frv., þá tel ég það ekki hægt og alls ekki í samræmi við þær meginreglur, sem eiga að gilda í þessum málum, að lögreglustjórinn fari ekki um leið með dómsvaldið.



Herra forseti. Ég bjóst við, að hv. flm. frv. mundi taka vel þessari brtt. minni. En mér skilst á honum, að hann sé heldur mótfallinn því, að hún verði samþ. Hv. þm. Snæf. telur, að slíkt ákvæði eigi ekki heima í þeim l., sem hér er um að ræða og gert er ráð fyrir að breyta. En þessi l. eru um byggingarmál Reykjavíkur, og sé ég ekki annað, en að þau geti vel átt þar heima. Hv. þm. Snæf., sagði, að skortur sé á starfsmönnum á skrifstofu húsameistara Reykjavíkurbæjar. En getur það ekki skeð, að það standi í einhverju sambandi við það, að húsameistarar hafa möguleika til þess að hafa óeðlilega háar tekjur eins og nú er með því að selja mönnum uppdrætti að húsum með óeðlilega háu verði og þeim þyki því fýsilegra að vinna upp á eigin spýtur, en að fara í þjónustu bæjarins, jafnvel þótt þeir geti átt þar kost á góðum embættum. Hv. þm. Snæf. sagði, að teikningar þær, sem nefndar eru í brtt. minni, séu nú seldar fimm til sex og jafnvel átta sinnum hærra verði, en þar er gert ráð fyrir. Það bendir til þess, að þessi stétt manna hafi tekið mjög mikið fyrir sín verk. Hv. þm. sagði líka, að þetta mundi hafa mjög mikinn kostnað í för með sér fyrir Reykjavíkurbæ, en ég vil ekki fallast á það að óathuguðu máli. Ég held, að þetta sé byggt á því, að hv. þm. hafi ekki kynnt sér nægilega það, sem ég legg til í minni brtt. Ég geri þar ráð fyrir, að hámarksgjald sé 1 kr. á teningsm. húsa. Við skulum hugsa okkur 500 teningsm. íbúð, sem þyrfti að teikna. Sumar íbúðir eru stærri en 500 teningsm., sumar minni. Og t. d. ef bærinn hefði húsateiknara í sinni þjónustu, sem hefði 3 þús. kr. yfir mánuðinn, þá þyrfti sá maður að gera yfir mánuðinn 6 teikningar af þessum íbúðum til þess að vinna fyrir sér. Ég skal viðurkenna, að ég er ekki fagmaður í þessu, en ég hefði haldið, að það væri ekki ofætlun einum manni að teikna þessi 6 hús yfir mánuðinn og þegar tillit er tekið til þess, að hægt er að nota sömu teikningarnar við fjölda mörg hús eða þá með litlum breytingum, þá held ég, að ef sæmileg stjórn væri á þessum vinnubrögðum, þyrfti ekki að verða halli á þessu hjá bæjarfélögunum, eða a. m. k. sáralítill. Getur hver maður séð, hvaða þýðingu þetta hefði fyrir þá, sem þurfa að byggja íbúðarhús, ef á þessum eina lið mætti spara stórkostlega, - ef það er rétt, sem ég rengi ekki, að gjöldin, sem menn nú taka fyrir þetta, séu fimm eða jafnvel átta sinnum hærri en hér er gert ráð fyrir. Það er rétt, sem hv. þm. segir, að ef þetta yrði lögfest hér, yrði það einnig að gilda um aðra kaupstaði. Ef þetta yrði samþ., væri sjálfsagt að setja í l. samsvarandi ákvæði um aðra kaupstaði, ef þeir taka það ekki upp af sjálfsdáðum. - Við vitum, að byggingarkostnaður hefur verið mestur hér í Rvík. Ég held, að ég muni það rétt, að hv. þm. Snæf. hefur ásamt öðrum þm. flutt frv. um breyt. á skattal. í þá átt, að vinni menn sjálfir við að koma upp íbúð handa sér, skuli það ekki metið þeim til skattskyldra tekna, og er ekki nema gott eitt um það að segja, því að það miðar að því að gera mönnum léttara fyrir að koma upp íbúð handa sér. Þessi till. gengur í sömu átt, og vænti ég, að henni verði vel tekið. Ég fæ ekki séð, að þær mótbárur, sem hv. þm. Snæf. hefur hreyft, séu það veigamiklar, að ástæða sé til þess fyrir menn að láta þær fæla sig frá því að greiða þessu atkvæði.

Gunnar Thoroddsen Hv. þm. V-Húnv. nefndi hér eitt dæmi um 500 teningsmetra íbúð, og eftir till. hans ætti þá að greiða 500 kr. fyrir teikningu þar af, sem hv. fhn. vill meina, að húsameistari bæjarins ætti að geta klárað, þar sem hann hafi 1000 kr. grunnlaun. Það er bersýnilegt af þessu dæmi, hversu fjarri fer því, að hv. þm. hafi hugsað þetta mál. Það er kunnugt, að til þess að gera fullkomlega þá teikningu, sem hann talaði um, þarf fleiri menn, en húsameistara. Í þessa íbúð þarf einnig að leggja t. d. hitalögn, rafmagnslögn og skolpræsi, sem hvert í sínu lagi verður að framkvæma af sérstökum fagmönnum öðrum, en húsameisturum. Þessir útreikningar fá því ekki staðizt og sýna aðeins, hvað till. er vanhugsuð. Að öðru leyti þarf ég ekki við að bæta. Með þessari till. er lögð sú skylda á Reykjavíkurbæ að fjölga stórkostlega starfsmönnum sínum og auka þar með útgjöldin. Um hitt atriðið getum við rætt, hvort setja ætti hámarksgjaldskrá fyrir húsameistara. Hæstv. dómsmrh. taldi, að þetta frv. gengi nokkuð í aðra átt en stefna frv. þess um meðferð opinberra mála, sem hann hefur lagt fyrir þingið, en þar er reynt að greina sem allra mest á milli framkvæmdavalds og dómsvalds. Það er rétt, að bezt væri að geta greint milli þess í flestum tilfellum, þannig að vissir menn hafi eingöngu dómsvald með höndum og aðrir framkvæmdavald. En reynslan hefur sýnt, að í okkar þjóðfélagi er þetta ekki hægt. Það má að vísu stefna nokkuð að því, en það hefur ekki reynzt hægt að framkvæma það þannig, að nokkrir dómarar væru algerlega lausir við framkvæmdastarfið. T. d. mætti losa sakadómarann í Rvík við nokkuð af framkvæmdastörfum, en samt sem áður hygg ég, að hann eigi að minnsta kosti að hafa viss framkvæmdaatriði með hönum. Það er vandi að greina þarna á milli, og þess vegna er ekki hægt að segja, að þetta frv. sé brot á vissri gegnfærðri meginreglu. Ég viðurkenni með dómsmrh., að æskilegast væri að aðskilja sem mest dómsvald og framkvæmdavald. En við verðum hins vegar að gera okkur grein fyrir, hvernig þetta kemur út í reyndinni. Og þar sem um mjög einföld atriði er að ræða, virðist óþarfi að láta þetta ganga gegnum jafnmarga liði og hér er stefnt að.

Jörundur Brynjólfsson Brtt. þessi kom fram eftir að n. hafði afgr. málið. Efni þessarar till. er vafalaust gagnlegt, ef að lögum yrði, og gæti þess vegna haft allmikla þýðingu. En ef brtt. yrði samþ. og þetta ákvæði sett inn í löggjöfina um byggingarmálefni Rvíkur, þá tæki það aðeins til Rvíkur einnar, en ekki annarra staða, eins og þyrfti að vera. Hins vegar er þannig ástatt um þetta mál, að n. hefur mælt með því, að frv. yrði samþ. óbreytt, og kann ég ekki við að breyta til frá þeirri ákvörðun, sem n. tók, og segi þess vegna nei. Frv. samþ. með 19 shlj.. atkv., að viðhöfðu nafnakalli, og sögðu já: IngJ, JóhH, JG, JPálm, JS, JörB, KTh, SigfS, SK, StJSt, StSt, ÁÁ, EOl, EmJ, FJ, GTh, GÞG, HÁ, BG. PÞ, SkG, StgrSt, HelgJ greiddu ekki atkv. 12 þm. (HermG, JJ, LJós, ÓTh, PO, SB, SG, SEH, ÁkJ, BÁ, EystJ, HB) fjarstaddir. 1 þm. gerði svofellda grein fyrir atkv. sínu:



Ég vildi aðeins gera þá grein fyrir atkv. mínu, að ég mun hafa fylgt þessu frv. hér við 2. umr. Þar sem ég heyri, að um það er allmikill skoðanamunur milli hæstv. dómsmrh. annars vegar og flm. hins vegar, hvort þessar breyt. eigi rétt á sér, en ég hef hins vegar ekki haft aðstöðu til að kynna mér málið nægilega, greiði ég ekki atkv.



Herra forseti. Frv. þetta, sem ég flyt ásamt hv. 2. þm. S-M. og hv. 2. þm. N-M., er nálega samhljóða frv., sem undanfarið hafa legið fyrir hv. Alþ. Á Alþingi í fyrra var frv. um landshöfn í Höfn í Hornafirði samþ. í hv. Ed. og kom hingað til Nd. og fór í gegnum 1. umr. og var vísað til 2. umr. og sjútvn. 1. marz. Alþingi lauk hins vegar 24. marz, svo að sjútvn. hafði málið til athugunar fullar þrjár vikur. Eigi að síður fór það svo, að n. afgreiddi ekki málið, og komst það því ekki lengra á því þingi. Þar sem þetta mál er hv. þm. kunnugt af fyrri umr. um það, þá mun ég ekki halda hér langa framsöguræðu, en get þó ekki látið hjá líða að minna á það, að sjávarútvegurinn er einn höfuðatvinnuvegur þessarar þjóðar og hefur mikilsverðu hlutverki að gegna. En stór grein sjávarútvegsins er útgerð vélbátaflota, og hefur undanfarið verið lögð mikil áherzla á aukningu bátaflotans með því að fá bæði fleiri og stærri báta og gera hann þannig afkastameiri. Afleiðingin af þessu verður og sú, að nauðsynlegt verður að dreifa flotanum sem mest á miðin. En staðhættir eru þannig, að hin auðugustu fiskimið við suðausturströnd landsins verða ekki nytjuð, nema flotinn geti landað í Höfn í Hornafirði. Því veldur hafnleysi suðausturstrandarinnar og það, hve fiskigengdin nær langt austur með landinu. Höfn í Hornafirði hefur verið sameiginleg útgerðarstöð fyrir Austfirðingafjórðung, og engar líkur eru til þess, að það breytist í framtíðinni. En um leið og bátunum fjölgar, þá verður að sjá þeim fyrir betri hafnarskilyrðum, og kemur þá Höfn í Hornafirði mjög til greina, en vegna þess að þar þarf mikilla endurbóta á hafnarmannvirkjum við, er þetta frv. flutt enn á ný í trausti þess, að hv. Alþ., afgr. það sem l. og að í kjölfar þeirrar lagasetningar fylgi nauðsynlegar umbætur á þessum stað. - Ég mun svo ekki fara um þetta fleiri orðum, en legg til, að málinu verði vísað til 2. umr. og sjútvn., og treysti því, að hún sjá sér fært að afgr. það eftir tiltölulega stuttan tíma.