Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Stefán Stefánsson Eg hefi leyft mér að koma fram með þá viðaukatill., sem hér liggur fyrir á þgskj. 60, við frumv. það til laga um hækkun á aðflutningsgjaldi, er kemur frá stjórninni, aðallega af þeirri ástæðu, að mér er kunnugt um, að í 2 kauptúnum norðanlands hefir verið notað til drykkjar súr berjasafi, sem er þó hvað áhrifin snertir engu óskaðlegri en hvert annað áfengi. Á þessum stöðum er aðalsíldveiðiútvegur útlendinga fyrir Norðurlandi, og því mjög mikill mannfjöldi þar saman kominn um veiðitímann og þess vegna góður markaður fyrir þessa vöru, þar sem annað áfengi er ekki selt í kauptúnunum, og reynslan er sú, að ef menn neyta 3-4 glasa af þessum safa, þá verða þeir lítt sjálfbjarga, og margoft með öllu magnþrota. Eins og kunnugt er ber ekki að greiða neinn toll af þessum súra berjasafa, og væri eiginlega ekki neitt við það að athuga, væri hans neytt að eins til matar, en nú þegar hann er jafnvel mestmegnis hafður til drykkjar, og hefir þá þau áhrif, er eg hefi skýrt frá, þá lít eg svo á, að sjálfsagt sé að greiða af honum toll, sem þá sé í samræmi við víntollinn, eftir áfengisstyrkleika. Hann ætti með öðrum orðum ekki að vera rétthærri en annað áfengi, þar sem hans er neytt á sama hátt. Verði ekkert gert, sem þó að nokkru heftir þessa sölu, þá þyrfti löggæzlan á þeim stöðum, er hér um ræðir, að vera miklu öflugri en hún er, og varið til hennar meira fé en er. Í sambandi við þetta mál má benda á yfirlýsingu útvegsmanna við Hjalteyri. Þeir álíta þenna súra safa jafnskaðlegan og brennivín eða aðra sterka drykki. Þeir vilja því alt kapp á það leggja, að fá þessu útrýmt og hafa jafnvel boðið að bæta seljanda þann halla, er hann biði við að hætta sölunni. Þeim er þetta svo mikið áhyggjuefni, enda hefir það komið fyrir, að sumir skipverjar þeirra hafa verið svo lamaðir af áhrifum þessarar »saftblöndu« að skip hefir orðið að liggja inni á höfn, að eins þess vegna, því eftir að áfengisvíman er að mestu eða öllu horfin, eru menn svo veikir og slappir, að þeir geta ekki við verk verið. Á þessu ber enn meir en eftir nokkra víndrykkju. Annars má sjá yfirlýsingu um skaðvæni safans í »Templar«. Hún er frá formanni síldveiðafélagsins Nordsee frá Nordenham á Þýzkalandi og 5 skipstjórum þess félags. Þetta eru alt mjög mætir menn, að því er eg bezt þekki, svo eg fyrir mitt leyti ber fult traust til þeirra hvað þetta snertir. Annars sést það af bréfi, sem prentað er í Stjórnartíðindunum 1904, að þetta er engin nýjung. Bréfið er frá stjórnarráðinu til amtmannsins yfir Suður- og Vesturamtinu út af bréfi sýslumannsins í Vestmanneyjum, þar sem hann skýrir frá því, að við ransókn á súrum kirsuberjasafa, sem flytjist þangað, hafi það komið í ljós að talsvert áfengi, 11,32% (þyngdar) = 14% (fyrirferðar) sé í nefndum vökva, og í annan stað spyrst fyrir um það, hvort eigi beri að skoða nefndan kirsuberjasafa, sem annað áfengi. Áfengið er að vísu ekki jafnmikið og í brennivíni, en sem sagt afleiðingarnar eru eins skaðlegar. Vona eg að deildin taki þessa tillögu mína til greina, með því að sþ. tollálagning á þessa vöru, tollhæðin er nokkurnveginn í hlutfalslegu samræmi og á öðru áfengi eftir styrkleika. Að eg hefi horfið frá hinni fyrri tillögu minni, stafar af því, að í 2., 3. og 4. lið frumv. eru tilgreind þau efni, sem alloft eru flutt í flöskum, en þetta er flutt að eins í stærri ílátum, og þess vegna réttara, að það sé 14. (síðasti) liður tillögunnar.

Jón Þorkelsson Eg vil leyfa mér að koma fram með litla breyt.till. (á þgskj. 70) við frv. þetta frá 2. umr. Hún viðvíkur niðurlagi þess. Þar er sem sé sagt, að lögin gildi frá öskudeginum núna, þótt staðfest verði þau vitanlega ekki fyr en í vor. Þetta er ósanngirni, og bein víti lögð á þá menn, er fyrir þessu verða. Það er gamalt lögmál, að svo skal um hvert mál fara sem þá ganga lög í landi. - Ef út af því bregður, þá á eitt yfir alla að ganga og lögin t. d. að vera miðuð við nýár eða við staðfesting konungs. Skal eg ekki halda þessari breyt.till. frekar fram en hverju öðru sanngirnisatriði, sem altaf er réttmætt.

Framsögumaður (Jón Ólafsson) Að því er snertir þessar 2 breyt.till., er nú hafa komið fram hér í deildinni, þá get eg lýst yfir því, að nefndin mun ekki vera mótfallin hinni fyrri (frá 2. þm. Eyf. St. St.). Það er vitanlega ekki rétt að draga undan drykk, sem er 6½-9% styrkleika - eins og »súrsaftin«, sem hinn nafnkunni eiturbyrlari Kína-Lífs-Petersen býr til og selur hingað upp. Um hina síðari breyt.till., frá háttv. 1. þm. Rvk. (J. Þ.) er alt öðru máli að gegna, því að hún er í rauninni engin breyt.till. Þar sem farið er fram á, að lögin öðlist þá fyrst gildi, er konungur hefir staðfest þau, þá táknar það ekki annað en það, að feld sé nefndartill. og stjórnarfrv. sé samþ. óbreytt. Hún er því alveg óþörf. Vona eg að háttv. deild fallist á þessar aths. mínar, enda var hún mjög svo fylgjandi nefndarfrv. við síðustu umr., og var þá nægur tími til umhugsunar, enda deildin á eitt sátt um að hafna stjórnarfrv. óbreyttu. Till. hins háttv. 1. þm. Rvk. (J. Þ.) getur naumast kallast annað en afturganga, sem kveða ætti niður. Sé eg ekki nauðsynlegt að ræða þetta mál frekar nú, það var gert ítarlega við síðustu umr. Hefi eg ekki orðið var við neinar nýjar ástæður, er raskað geti því er þá var afráðið.

Björn Kristjánsson Mér virðist að till.háttv. 1. þm. Rvk. (J. Þ.) muni ekki ná þeim tilgangi, sem ætlað er. Þar sem hann tiltekur, að lögin öðlist gildi þegar konungur hafi staðfest, þá er það í rauninni alveg sama og stendur í frv. Br.till. nefndarinnar stendur sem áður, þetta fellir hana ekki. Ekki fæ eg séð, að nein ósanngirni sé í því fólgin að miða hækkunina við 24. febr. þ. á., af því að vínföng flytjast lítið að um þetta leyti árs nema til Reykjavíkur, og þar vita allir um hvað verið er að ræða. Kaupmenn hér geta nú þegar hækkað verð á víni sínu ef þeir vilja, þeim er það í sjálfsvald sett. Þingið getur því fylgt þessu fram, og á að gera það, þegar það er upplýst, að verið er að gera tilraun til að svipta landssjóð þessum tekjuauka.

Jón Magnússon Eg er að vísu samþykkur háttv. 1. þm. Rvk. (J. Þ.) um flest þau atriði, er hann tók fram, en þó sé eg engan veg til þess, að breyt.till. hans geti komið til atkvæða, því að efni hennar hefir verið felt við 2. umr., og væri því brot á 30. gr. þingskapanna að bera hana upp nú; auðvitað getur hún komist að í háttv.Ed. Auk þess þykir mér breyt.till. óviðkunnanlega orðuð. Það hefði verið heppilegra að orða hana svo að fella aftan af seinni málsgreinina í 3. gr. En úr þessu mætti bæta með því, að í stað þess að bera upp br.till. væri skift atkv.gr. um frv. gr. og borin upp sér í lagi þessi setning: »Lög þessi öðlast gildi þegar í stað« þá kæmi hið sama út, sem breyt.till. vill vera láta, og skýt eg því til hæstv. forseta. Auðvitað kemur það ekki til greina, ef minn skilningur er réttur, að breyt.till. sé ekki hægt að bera undir atkv. nú.

Forseti (H. Þ.) Eg tel fullkomlega löglegt að bera upp þessa breyt.till. og er skilningur hv.þm. Vestm. (J. M.) á 30. gr. þingskapanna í sambandi við þessa breyt.till. ekki réttur, því að svona löguð breyt.till. hefir aldrei verið feld hér í deildinni, og skoðast hún sem viðaukatill. við frv. Það kemur því ekki til nokkurra mála að vísa henni frá.

Ráðherrann (H. H.) Forseti ræður auðvitað, hvað hann gerir, en eg verð að vera samþykkur háttv.þm. Vestm. (J. M.) En auk þess er galli á br.till. frá formlegu sjónarmiði, því að lögin eru gefin út í konungs nafni og byrja svo: »Vér o. s. frv. gerum kunnugt: Alþ. hefir fallist á lög þessi og vér staðfest þau«. Það er því fullkomlega rétt orðað í gr. að lögin öðlist gildi þegar í stað. Hitt á alls ekki við, að leggja konungi þau orð í munn, að lögin öðlist gildi, þegar konungur hefir undirskrifað þau.

Jón Magnússon Eg álít, að gr. sé réttara orðuð í stjórnarfrv. en í br.till. Annars held eg fast við það álit mitt, því að þetta atriði er þegar afgert hér í deildinni.

Jón Þorkelsson Eg er á sama máli sem hæstv. forseti um það, að brt.till. ber að skoða sem viðaukatillögu við frumv. Þessi breyt.till. hefir aldrei komið fram fyrr en nú og hefir því aldrei getað verið feld. Eg er ekki að þrátta um formið; það gerir hvorki til né frá. Vera má, að betra sé að haga orðunum svo, að lögin öðlist gildi þegar í stað. En orðalag breyt.till. þarf í sjálfu sér ekki að vera henni til hnekkis; það má þá, ef þess þykir þörf, lagfæra það í efri deild. Raunar legg eg ekki kapp á þessa breyt.till.; eg flyt hana vegna þess, að mér þykir hún sanngjörn. Hver getur gert þar um, sem honum sýnist.

Framsögumaður (Jón Ólafsson) Það er til lítils gagns, að vera að þrátta um keisarans skegg, svo sem hér er gert nú. Það er rétt, að formlega hefir breyt.till. ekki verið feld, en efnislega hefir hún verið feld við 2. umr., og skil eg ekki, að háttv. þingd. fari svo ofan í sjálfa sig, að hún samþykki þessa breyt.till., einkum þar sem engin ný ástæða né skýring hefir fram komið henni til stuðnings.

Jón Magnússon Eg hefi ekki mjög á móti frumv. þessu, sem er rétt spor í áttina, en eg tel seinni partinn, seinni málsgrein alveg óþarfa og frv. miklu betra, ef hún væri feld í burtu. Það er engin ástæða til í kaupstöðum t. d. að hafa hjónavígsluna annars staðar en á skrifstofu hlutaðeigandi valdsmanns eða í ráðhúsi, ef til er. Vígsluathöfnin er að réttu lagi ekki annað en notarial-staðfesting á hjúskaparsamningi brúðhjónanna og fer sú staðfesting eðlilegast fram á embættis-skrifstofunni eða í ráðhúsi. Eg hefi þó ekki talið þetta mál svo miklu skifta, að eg hafi komið fram með breyt.till. og vil því að eins leyfa mér að skjóta því til flutnm., að feld sé í burtu síðari málsgr. frumv.

Flutningsmaður (Jón Ólafsson) Eg er þakklátur hv.þm. Vestm. (J.M.) fyrir það að hann er mér og oss flutnm. sammála um það, sem er aðalatriðið: undanþágu frá hjúskaparauglýsingu sbr. lög 19. febr. 1886 3. og 4. gr. Að því er síðari liðinn snertir, virðist hv.þm. ganga að því vísu að borgaralegt hjónaband mundi að eins koma fyrir í kaupstöðum.  (Jón Magnússon: Helzt í kaupstöðum)  . En mér er kunnugt, að það er tiltölulega alltítt upp til sveita. Með ákvæði þessu er ekki þrengt að valdsmanninum. Honum er ekki gert að skyldu að takast langa og erfiða ferð á hendur til að gefa brúðhjónin saman. Það er að eins sagt, að hann skuli fara eftir óskum brúðhjónanna í því efni, að svo miklu leyti sem hentugleikar hans leyfa. Í hinum eldri lögum frá 1886 er svo fyrir mælt, að valdsmaðurinn ákveði, hvar og hvenær vígslan skuli fara fram og hann er ekki skyldugur til að tilkynna það, ef til vill fyr en daginn áður eða jafnvel sama daginn. Þetta er nokkuð óviðkunnanlegt og getur verið brúðhjónunum allóþægilegt. Eins og kunnugt er, þá er það alvenja að gefa leyfisbréf fyrir þjóðkirkjumenn til hjónavígslu í heimahúsum, en hvaða ástæða er til að gera þennan greinarmun á þjóðkirkjumönnum og utanþjóðkirkjumönnum?

Sigurður Gunnarsson Eg vildi að eins geta þess, að í mínu prestakalli hefir að eins ein borgaraleg hjónavígsla farið fram í þau 15 ár, sem eg hefi verið þar prestur, og hún fór fram í heimahúsum.

Björn Kristjánsson Það mun ekki þurfa langt að mæla fyrir þessu frv. Það var samþ. í Ed. næstum umræðulaust. Með breyting á 4. gr. sveitarstjórnarl. 1905 fekk Keflavík tækifæri til að verða sérstakur hreppur. En þing verða Keflvíkingar nú að sækja út í Garð, 2-3 klukkustunda leið, þótt leið sýslumanns liggi um hjá þeim. Þar sem nú frumv. sparar þeim ferðalög og engum getur orðið það til meins, geri eg ekki ráð fyrir því, að nokkur hreyfi mótmælum gegn því, að frumv. verði að lögum. Eg vona því að það verði samþ. hér í deildinni.

Flutningsmaður (Jón Þorkelsson) Mér þykir líklegt, að ekki þurfi að skýra frumv. þetta mikið; þótt það sé kanske ekki fimlega orðað, vonast eg þó eftir því, að það skiljist flestum sæmilega, hvert það horfir. Þó er eg ekki alveg viss, að allir hafi gert sér þetta ljóst. Sem merki um það, get eg þess, að eg hefi heyrt því slegið fram í alvöru eða spaugi, að eftir þessu ætti Ísland ekki lengur að heita Ísland heldur »Ísríki« eða »Ísþjóð“ og Landakot »Þjóðkot« eða »Ríkiskot«.- Í frumv. standa að eins nöfn á opinberum stofnunum eða störfum, en það er ljóst, að hvorki Ísland né Landakot er opinber stofnun eða starf, og þarf því ekki meira að ræða um þessa endileysu þeirra, sem hafa hugsað sér að gera sig fyndna með henni, en hafa þar með gert sig kunna að endemum einum. Það sem stefnt er að hér, er að fá fullkomlega viðurkent, að minsta kosti í orði kveðnu, það sem við allir viljum að sé á borði, en það er að fá Ísland tvímælalaust viðurkent ríki. - Eg hefi þá haft þann fyrirvara í frv., að það megi og kenna stofnanirnar eða störfin við þjóð eða ríki, eftir því hvað bezt fer í samsetningunni. Frumv. þetta hefir það til síns ágætis, að það er alveg í samræmi við það, sem nefndarmennirnir í sambandsnefndinni héldu fram í vetur, að landinu væri ætlað að vera ríki. Meiri hlutinn á þessu þingi vill að það sé nú nefnt og kallað ríki, og minni hlutinn segir, að við séum það eftir sambandslagafrumv. Eg vonast því eftir, að frumv. þetta fái góðan byr; það stefnir að sjálfstæði landsins að minsta kosti í orði, hvernig sem okkur gengur annars kostar að koma því fram á borði.

Ráðherrann (H. H.) Það getur verið, að þetta frumv. sé nógu sniðugt til að telja ókunnum trú um, að Ísland sé þegar orðið ríki; sniðugleikinn er fólginn í þessu, að útrýma alveg orðinu »land«, og setja alstaðar »ríki« í staðinn. En þá vantar ákvæði um, að landið sjálft skuli hér eftir heita »Ísríki« en ekki bera þetta óvirðulega landsnafn, Ísland - slíkt væri svo sem ekki eins dæmi. Ekki kalla Svíar sitt land Svíaland, heldur Svíaríki. Ekki heitir landið fyrir suð-austan Þýzkaland »Austurland«, heldur Austurríki, og mörg fleiri dæmi mætti nefna. Eg vil því skjóta því til háttv. flutnm. (J. Þ.) hvort honum virðist ekki rétt, að koma fram með breyt.till. við næstu umr. - ef hún verður nokkur - um það, að létta þessari minkunn af okkar forna Fróni, að kalla það »Ísland« í staðinn fyrir »Ísríki«, til þess að við séum menn með mönnum. Eg er samdóma háttv. flutnm. um, að það »varði mest til allra orða, að undirstaðan rétt sé fundin«, en við erum ekki á sama máli um það, hvað sé rétt undirstaða undir stöðu Íslands sem ríki. Eg held fyrst sé að fá réttinn, svo komi nöfnin af sjálfu sér. - Enn er Ísland ekki ríki í verunni. En það verður það, ef sambandslagafrv. er samþ. Annars hefi eg skoðað þetta frumv. sem spaug hjá háttv. flutnm., og óska honum til lukku með fyndnina.

Flutningsmaður (Jón Þorkelsson) Þess varði mig ekki, að það væri hinn háttv. ráðh. (H. H.), sem væri að heimska sig á því að reyna að gera sig fyndinn á þeim fávíslega útúrsnúningi »Ísríki«. Mér datt ekki annað í hug, en að það hefðu verið einhverjir grannvitrir glópar utanþings. Eg þarf annars ekki að svara ræðu hans öðru en því, að það er sannarlega ekki of snemt, að vér förum að kalla okkur ríki, því að vér höfum alt af verið ríki og erum það enn, þangað til vér hættum að vera það, ef sambandslagafrumvarpið yrði samþ. óbreytt. Annars dettur mér ekki í lifandi hug, en að deildarmenn hafi vit á því að samþ. frumv. þetta með öllum atkv.

Jón Magnússon Eg vil leyfa mér að benda á, að mér er ekki ljóst, hvernig háttv. flutnm. hugsar sér þessi nöfn stofnananna. Landsbankinn heiti Þjóð- eða Ríkisbanki, eða t. d. Landsyfirdómurinn Þjóð- eða Ríkisyfirdómur. Ef flutnm. vill breyta nöfnum þessara stofnana, þá ætti hann að þora að segja það, sem hann í reyndinni ætlast til, að stofnanir þær er um ræðir, skuli kendar við ríki.

Flutningsmaður (Jón Þorkelsson) Það er útúrsnúningur hjá háttv.þm. Vestm. (J. M.), ef hann heldur að hver stofnun skuli hafa 2 nöfn í senn; eg hélt, að ekki þyrfti að skýra þetta fyrir þm., en nú sé eg að þess er full þörf.

Jón Ólafsson Háttv. flutnm. (J. Þ.) sagði, að ekki væri það tilgangurinn að stofnanirnar hétu mörgum nöfnum í senn. En eg get ekki séð t. d. að önnur utanáskrift til landssjóðsgjaldkera væri rétt eftir frumv. að dæma, en sú, að hann væri kallaður »herra ríkisféhirðir, þjóðféhirðir eða ríkisgjaldkeri«. Enginn annar en alþingi og konungur hafa löggjafarvald, og þá er löggjafarvaldið hefir hér sagt, að hann skuli svo heita, hefir enginn einstaklingur rétt til að breyta því eða stytta það. Flutnm. verður því að breyta frumv. og bezt er að hann beri breytingartill. strax upp. Háttv. þm. sagði, að allir vildu viðurkenna að Ísland væri ríki; hann hefir víst ætlað að segja eitthvað annað, því að þótt allir viti, að Ísland hefir eitt sinn verið ríki, þá vita líka flestir, að það er það ekki að lögum nú. Einmitt fyrir það erum vér að berjast fyrir, að það verði það á ný.

Jón Sigurðsson Það hefir verið sagt í sögu, sem eg veit að háttv.flm. þessa frumv. þekkir, því hann er svo margfróður í þeim efnum, að einu sinni hafi verið maður, er ætlaði að smíða skip og byrjaði á neglunni og mér finst háttv. flutnm. þessa frumv. fara nokkuð svipað. Eg lít svo á, að þar sem hér liggur nú fyrir þinginu frumv., sem höndlar um þetta mál, um ríkisrétt Íslands, þá sé óheppilegt að koma með þessi lög, áður en sú spurning er á enda kljáð, því það sýnist að minsta kosti þola þá bið þetta mál, þar sem fremur er að ræða um form en verklegt efni. Þetta frumv. er fætt fyrir tímann, því áður en vér vitum, hvort vér getum fengið ríkisviðurkenningu, getur ekki verið að tala um slíkt. Eg held annars, að þetta sé reglulegt spaug hjá háttv. flutnm. og ekki sé annað hægt við frumv. að gera, en skera það strax niður, þegar búið er að hafa gaman af því.

Flutningsmaður (Jón Þorkelsson) Mér kemur það að vísu ekki undarlega fyrir, þótt háttv.þm. Mýr. (J. S.) hafi ekki skilið, hvað við sé átt í frv. þessu, þar sem margir honum vitrari menn hafa ekki skilið það hér í deildinni, - eða ekki þótst skilja það. Eg held því fast fram, að frumv. sé í alla staði tímabært og að okkar sé fullur réttur á að segja meiningu vora og að vér séum meira að segja skyldir til að gera það, hvort sem Dönum kann að getast betur eða ver að því. Hér er á enga hættu teflt, og einungis farið fram á það, sem rétt er og sjálfsagt og samkvæmt því, er vér höldum fram um sjálfstæði vort. Það sem vér höfum komist áfram til sjálfstæðis, höfum vér fengið vegna þess, að vér fórum að taka djörfung til vor og fara að láta í ljósi skýlausan vilja vorn. Eg veit líka, að enginn er hér inni, sem ekki blygðast sín fyrir að segja, að Ísland sé ekki og eigi ekki að vera ríki. Það þarf ekki fjarska mikla greind til að skilja það, að hér er verið að koma með heiti, sem öll eru jafnrétthá, en sem ekki er ætlast til að séu notuð um sama hlutinn öll í senn, heldur eftir því, sem bezt þykir á fara. Skal eg svo ekki fara frekari orðum um frumv. þetta, fyr en ef eg skyldi þurfa að taka aftur til máls.

Sigurður Gunnarsson Eg hefi fulla trú á því, að þetta frumv. sé komið fram í góðum tilgangi, og allir verða að virða, hvaða hugarfar liggur á bak við það. Eg get samt sem áður ekki greitt atkvæði með því, vegna þess að vér erum engu nær því að fá sjálfstæði vort viðurkent, þótt það yrði sþ. Heitin koma af sjálfu sér, þegar vér höfum fengið ríkisviðurkenninguna.

Flutningsmaður (Jón Þorkelsson) Eg álít réttast að vísa málinu til sambandslaganefndarinnar, því að þau mál standa í nánu sambandi hvort við annað.

Flutningsmaður (Jón Þorkelsson) Eg þarf ekki að mæla með þessari tillögu, því að hún mælir með sér sjálf, og kemur fram eftir óskum þingmálafundar hér í Reykjavík og þingmálafunda víðar um land. Á þingmálafundi hér heyrðist líka hreyft, að hækka bæri launin jafnframt því, sem eftirlaunin væri afnumin, en það var þó felt á fundinum í einu hljóði. Alt fyrir það tel eg þó, að það geti verið álitamál, hvort sum laun beri ekki að hækka að nokkru og jafna launin í heild sinni, og viðleitnin ætti að ganga í þá átt að gera meiri jöfnuð á launum embættismanna. Annars vona eg að hin háttv. deild taki tillögu þessari vel.

Ráðherrann (H. H.) Í 4. grein stjórnarskrárinnar stendur, að »eftirlaun embættismanna skuli ákveðin samkvæmt eftirlaunalögunum«. Flutningsmönnum þessa frumv. hefir gleymst það, að til þess að eftirlaun verði afnumin, þarf stjórnarskrárbreyting. Þeir hefðu þá átt að láta frumv. sitt koma þar, sem breyting á stjórnarskránni. Það er því réttast, að máli þessu sé vísað frá, eða það sé tekið út af dagskrá til þess að leiðrétta formgallana; að minsta kosti er fráleitt að skipa sérstaka nefnd í þetta mál; heldur væri þá að vísa því til nefndar þeirrar, sem fjallar um breytingar á stjórnarskránni.

Flutningsmaður (Jón Þorkelsson) Eg hefi ekkert á móti, að málinu sé vísað til þeirrar nefndar, og vorkenni ekki stjórninni að gera ráðstafanir til þeirrar stjórnarskrárbreytingar á sínum tíma, er með kann að þykja þurfa vegna þessa máls.