Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég hef leyft mér að bera fram á þskj. 190 frv. til laga um nýtt orkuver og nýja orkuveitu rafmagnsveitna ríkisins, þar sem ríkisstj. er heimilað að fela rafmagnsveitum ríkisins að virkja jarðhita á Reykhólum til raforkuvinnslu í allt að 100 kw. orkuveri og leggja þaðan orkuveitu um byggðina, og eins og tekið er fram í 2. gr. frv., að heimila ríkisstj. að taka lán fyrir hönd ríkissjóðs, að upphæð allt að 1100 þús. kr., til greiðslu á stofnkostnaði þessara mannvirkja, og að 1/3 þeirrar upphæðar megi taka sem lán úr raforkusjóði samkvæmt 1. lið 35. gr. raforkulaganna. Einnig er gert ráð fyrir, að framkvæmdir samkv. 1. gr. hefjist ekki fyrr en athugun á kostnaði hefur farið fram og tryggt hefur verið nægilegt fé til framkvæmdanna. Eins og getið er um í grg., - og get ég að miklu leyti látið nægja að vísa til hennar -, þá eru svo miklar framkvæmdir nú á Reykhólum, að það mundi torvelda mjög árangur þeirra framkvæmda, ef ekki yrði unnt að útvega staðnum nægilega raforku, og því til frekari stuðnings læt ég nægja að vísa til grg. Ástæðan til þess, að ég hef valið þá leið að æskja eftir því, að hverahitinn verði virkjaður í stað vatnsorkunnar, er sú, að rannsókn hefur leitt í ljós, að takmörkun raforkuvinnslu með vatnsvirkjun er þar svo mikil, að ekki er hægt að fá nema um 100 kw., og kostnaður við beizlun hitaorkunnar litlu meiri, en möguleikar á að auka hitaorkuna með borun mjög miklir. Því hef ég talið eðlilegt að fara inn á þessa leið. Ég leyfi mér enn fremur að vísa til fylgiskjala þeirra, sem ég hef látið fylgja hér með, sem eru útdráttur úr fundargerðabók skipulagsnefndar Reykhóla og áætlun frá raforkumálaskrifstofunni. Það hafa farið fram nákvæmar rannsóknir og athuganir á kostnaði og framkvæmd í sambandi við þetta mál, og sé ég ekki ástæðu til að taka hér upp tölur eða annað úr fylgiskjölunum, en vil leyfa mér að vísa sérstaklega til fylgiskjals I, þar sem mælt er með, að þessu máli sé hrundið í framkvæmd sem fyrst. Ég vil að síðustu minnast ögn á bráðabirgðaákvæðið í lagafrv. þessu, þar sem kveðið er svo á, að „þar til komið hefur verið upp orkuveri því, sem um ræðir í 1. gr., er ríkisstj. heimilt að fela rafmagnseftirlitinu að koma upp dieselrafstöð á Reykhólum, allt að 60 kw. orku, enda sé fé lagt fram til þess á fjárlögum.“ - Í sambandi við þetta vil ég benda á, að með því að leggja til í frv., að komið verði upp dieselrafstöð og aðalhitaveitunni frestað, þá þarf minna fé til framkvæmdanna, er að þeim kemur, og mannvirkjagerðin öll hægari í framkvæmd, auk þess sem ég tel, að hægt sé nú að fá 60 kw. dieselrafstöð með hagstæðu verði, því að setuliðsnefnd mun hafa nokkuð af slíkum vélum, sem ríkisstj. hefur til ráðstöfunar. Ég sé ekki ástæðu til að hafa lengra mál um þetta nú, og ég vænti þess, að málinu verði að lokinni umr. vísað til 2. umr. og til hv. iðnn., því þótt þetta sé fjárhagsmál, þá hefur iðnn. alltaf fjallað um slík mál, t. d. Sogsvirkjunina, og mælist ég því til, að þessu máli verði einnig vísað til hennar.



Herra forseti. Ég hef hér á þskj. 109 leyft mér að bera fram frv. til l. um breyt. á erfðal., nr. 42 23. maí 1949. - Eins og hv. þd. er kunnugt, þá voru erfðal. umsamin hér á Alþ. árið 1949, og urðu um þann lagabálk, sem eðlilegt var, allmiklar umr. Kom ég þá fram með m. a. að meginefni til þær till. til breyt. á erfðal., sem ég ber nú fram hér í sérstöku frv., en voru felldar á þinginu 1949. Erfðal. var breytt þá á þann hátt, að mjög var dregið úr því að láta erfðafé renna til útarfa, en á engan hátt nægilega langt gengið í því að mínu áliti. Og þess vegna er þetta frv. borið hér fram. 1. gr. frv. er um það, að 3. málsl. 1. gr. laganna falli niður. Og vegna þess að það er í raun og veru meginatriðið í frv., eru hinar gr. frv. meira afleiðingar af breyt., sem felst í þessari 1. gr. þess. Vil ég, með leyfi hæstv. forseta, lesa upp þann lið í l., sem ég vil fella niður. Hann er svona: „Nú er barnsbarn einnig andað á undan arfleifanda, en börn þess lifa, þá koma þau í stað barnsbarnsins og svo framvegis meðan nokkur niðji er til.“ Þetta er sú stefna, sem mörkuð hefur verið í erfðal., að láta erfðaréttinn ganga í beinan lið til niðjanna, svo langt aftur í tímann. Ég hef hins vegar viljað marka stefnuna í þessu þannig í erfðal., að erfðarétturinn gangi ekki nema frá foreldri til barns og barnabarns annars vegar og frá barni til foreldra og afa og ömmu hins vegar, en að allur annar arfur falli til Tryggingastofnunar ríkisins, eins og ég skal nánar gera grein fyrir. Til forna og allt þangað til langt fram á vora tíma fór það tvennt saman, framfærsluskyldan annars vegar og erfðarétturinn hins vegar. En með breyttri og bættri félagsmálalöggjöf hefur þessu gersamlega verið breytt. Viðhorfið til þessara mála er því orðið allt annað en það var áður. Nú er m. a. ekki skylt jafnvel sterkefnuðum aðilum að framfleyta systkinum sínum, þó að þau eigi hvorki fé né heilsu til að sjá fyrir sér sjálf. Maður, sem kann að hafa miklar tekjur, er ekki lagalega skyldur til þess að láta af hendi neitt fé til systkina sinna, sem kunna að hafa litlar eða engar tekjur og vesöld við að búa og verða að sækja lífsframfæri sitt til Tryggingastofnunarinnar. Hann er ekki heldur skyldur til að sjá um foreldra, þó að það sé kannske talið fremur siðferðislega skylt en hið fyrra atriði, sem ég nefndi. En segjum, að það væru tvö systkini, annað væri stórefnað, en hitt fátækt og jafnvel fengi örorkustyrk eða sjúkrastyrk til að lifa af frá Tryggingastofnuninni, og að skyndilega tæmdist þessum tveim systkinum arfur, þá mundi arfinum vera skipt jafnt á milli þessara tveggja systkina eftir núgildandi l., og það alveg eins fyrir því, þótt arfurinn væri ekki nógu stór til þess að bera uppi hið fátækara systkini, meðan það væri á lífi. Það er því sjáanlegt, að þarna er óeðlilegt misræmi á milli erfðaréttarins annars vegar og framfærsluskyldunnar hins vegar, sem er ekki hafandi og verður ekki lengur þolað. Og af þessu ber ég fram þetta frv. um breyt. á erfðal., þar sem ætlazt er til, að erfðaréttur haldist viðkomandi þessum ættliðum, sem ég gat um, foreldrum og barnabörnum, en síðan renni arfur beint til Tryggingastofnunar ríkisins, þar sem um fjarskyldari ættingja er að ræða. Ég hef lagt til í 2. gr. frv., að 3. gr. l. orðist svo: „Ef hinn látni á engin börn eða barnabörn á lífi, en faðir og móðir hans lifandi, erfa þau hann að jöfnu. Kjörbörn og börn þeirra teljast hér sem börn og barnabörn arftaka.“ Þetta er afleiðing þeirrar stefnu, sem mörkuð er með 1. gr. þessa lagafrv. Í 3. gr. l. nú er þetta svo: „Ef hinn látni á engan niðja á lífi, kjörbarn eða niðja þess, en faðir og móðir hans lifandi, erfa þau hann að jöfnu.“ - 3. gr. frv., umorðun á 5. gr. l., er sömuleiðis til samræmingar við 1. gr. frv., ef hún verður samþ. 4. gr. frv. er um, að 6. gr. l. orðist um og verði svo: „Ef enginn arftaki er á lífi, sbr. 1.–5. gr., fellur arfurinn allur til Tryggingastofnunar ríkisins.“ Þetta er kjarni þessa frv. Í 6. gr. laganna nú er ætlazt til þess, að þetta gangi til niðjanna, fjarskyldra, ef ekki eru til náskyldir, eins og ég gat um áðan. En mín hugsun er, að þetta gangi ekki í erfðir lengra út til niðjanna en ég hef greint, en falli síðan til Tryggingastofnunarinnar. 5. gr. frv. er um að orða um 7. gr. l., en hún er svo í l.: „Það hjóna, sem lengur lifir, erfir einn fjórða af eignum maka síns, ef arfleifandi á niðja, kjörbarn eða niðja þess á lífi. Séu hvorugir á lífi, en lifandi lögerfingjar samkvæmt 2.–6. gr., erfir makinn helming eignanna, en allar eignirnar, ef enginn framantaldra erfingja er á lífi.“ Ég legg til, að gr. orðist svo: „Það hjóna, sem lengur lifir, erfir einn fjórða af eignum maka síns, ef hann á börn eða barnabörn á lífi, annars erfir það allar eignir hans.“ Mér þykir eðlilegt, að hvort hjónanna sem lengur lifir erfi hliðstætt því, sem er í gildandi l., ef ekki eru aðrir erfingjar, þannig að féð gangi ekki í þessu tilfelli til Tryggingastofnunar ríkisins að neinu leyti, fyrr en bæði hjónin eru látin. Þess vegna er þessi gr. þannig orðuð um. 6. gr. frv. er um, að 8. gr. l. falli niður. En 8. gr. laganna er um það, að þegar það hjóna, sem lengur lifir, andast, án þess að hafa gifzt aftur og ef það á ekki erfingja á lífi, sem séu niðjar eða kjörniðjar, og hafi það ekki ráðstafað eignum sínum, þá skuli eftirlátnar eigur þess skiptast milli lögmæltra erfingja. Þetta ætlast ég til að falli niður samkv. því, sem ég hef tekið fram áður. 9. gr. frv. er um, að 20. gr. l. orðist um. Í 20. gr. segir nú: „Nú á arfleifandi niðja á lífi, og er honum ekki heimilt að ráðstafa með erfðaskrá meiru en einum fjórða hluta eigna sinna. Ef enginn niðja er á lífi, en maki lifandi, er honum heimilt að ráðstafa helming eigna sinna.“ Ég ætlast til þess, að þessi gr. verði svo: „Arfleifanda er ekki heimilt að ráðstafa með erfðaskrá meiru en einum fjórða hluta eigna sinna.“ Með þessari umorðun á gr. ætlast ég til, að ef erfingjar eru ekki á lífi, sem til greina koma eftir frv. þessu, eins og ég legg til að l. verði höfð, en ráðstafað er eignum með erfðaskrá, renni þrír fjórðu hlutar eignanna til Tryggingastofnunar ríkisins. 11. gr. frv. er svo leiðrétting samkv. stefnu frv. í heild, að í staðinn fyrir orðið „ríkissjóður“ komi: Tryggingastofnun ríkisins. Og að síðustu er svo 12. gr. frv. svo hljóðandi: „Fé því, sem fellur til Tryggingastofnunar ríkisins samkvæmt lögum þessum, skal varið til þess að koma á fót og starfrækja öryrkjastofnun, samkvæmt reglugerð, er tryggingaráð semur og ráðherra staðfestir.“ Þetta er þá meginhugsun frv., annars vegar að takmarka, að erfðaféð gangi ekki til annarra erfingja en frá foreldrum til barna og barnabarna og frá börnum til foreldra, afa og ömmu, en allt annað erfðafé gangi beint til Tryggingastofnunar ríkisins og því fé verði varið til þess að koma upp og starfrækja öryrkjastofnun. Eftir upplýsingum, sem ég hef fengið, munu vera um 3000 öryrkjar í Reykjavíkurbæ einum. Það er talið, eftir rannsókn, sem gerð hefur verið af Oddi lækni í Reykjalundi, sem er einn þeirra manna, sem bezt vita um þessi mál nú, að það mundi vera hægt að koma öllum þessum mönnum til starfa, ef svo væri búið um, að þeir hefðu einhvern stað til þess að halda sér að, þannig að skipulögð væri fyrir þá vinna, á líkan hátt og gert er í Reykjalundi fyrir það fólk, sem þar starfar. En í Reykjalundi er það svo, að hver vistmaður, sem getur unnið tvo klukkutíma á dag, getur með því unnið fyrir hælisvistinni. Og verstu erfiðleikarnir í Reykjalundi eru ekki það að láta reksturinn standa undir kostnaði og ekki heldur í því fólgnir, að ekki sé hægt að fá nægilega marga öryrkja inn á hælið, heldur er hitt verstu erfiðleikarnir, að fá fólkið til þess að hverfa þaðan aftur, þegar það að áliti lækna er fært um að fara út í lífið til þess að bjarga sér sjálft. En ég tel, að ekkert þurfi að óttast þá hættu. Ég sé ekki, hvers vegna Reykjalundur getur ekki haft tveggja, fjögurra eða jafnvel upp í tíu þús. manna þorp í kringum sig, sem gefi því fólki möguleika til þess, sem þarfnast þess, að halda áfram að starfa í samræmi við sínar ástæður heilsufarslega, þó að það sé orðið það fært, að það þurfi ekki að vera undir umsjá læknis. Þetta er aðeins skipulagsatriði. Örorkustyrkur er nú svo lágur, að hann getur ekki dugað til þess að fleyta fram lífi öryrkja, nema hann geti unnið jafnframt. Öryrkja er heldur ekki hollt að hætta alveg vinnu, ef hægt er að búa svo um, að hann geti haft eitthvað að vinna, sem væri þá eftir læknisráði. Og það mundi skapa honum miklu meiri lífsgleði, ef hægt væri að búa svo um fyrir hann, að hann gæti starfað, þótt af veikum mætti væri. Eftir að ég hef heimsótt heilsuhæli, m. a. á Vífilsstöðum, hef ég kynnzt því, að það er að verða hið mesta vandræðamál heilsuhælanna að geta ekki skapað nógu góð vinnuskilyrði fyrir það fólk, sem getur unnið svo sem tvo tíma á dag. Það er sorglegt að sjá það á Vífilsstöðum, að enn skuli ekki hafa verið komið upp nægilega góðum og stórum vinnustöðum, til þess að tveir þriðju af því fólki, sem þar er í dag, gæti innt þar af hendi nægilega mikla vinnu til þess að borga sína hælisvist, sem það gæti, ef aðstæður væru til þess. Þar verða þeir menn, sem hraustastir eru, að kúldrast niðri í kjallara, sem lánaður hefur verið af læknunum, til þess að hnýta þar botnvörpur, af því að annað herbergi er ekki til, og má geta nærri, hversu heilsusamlegt það muni vera. Aðrir vinnustaðir á þessum stað eru hanabjálkaloft eða skúr fyrir utan hælið. Er ekki æskilegt, að þetta ástand þurfi að haldast. Ég sé ekki, að þessar till. mínar í frv. skapi ríkissjóði nein útgjöld. Ég hygg, að þó að þetta frv. verði samþ., eins og það liggur fyrir hér, þá takmarki það ekki erfðafjárskattinn til ríkisins, sem nú er ákveðinn og tekinn er á fjárlagafrv. með 300–400 þús. kr. Hann yrði að greiða, nema l. yrði breytt sérstaklega að því leyti. En hér er ekki um annað að ræða í frv. en að láta arf ekki ganga til útarfa, samkv. því, sem ég hef greint. Virðist það ekki að neinu leyti óeðlilegt. Stundum hefur orðið misklíð út af arfi, sem gengið hefur til útarfa, og málaferli út af, svo sem eitt sinn var, er of miklu þótti varið til þess að jarða heiðursmanninn, sem arf lét eftir sig. Væri í slíkum tilfellum féð miklu betur komið hjá þeirri stofnun, sem ég legg til að fái það til ráðstöfunar. Ég vil vænta þess, að hv. alþm. meti svo mjög þá viðleitni, sem hér er gerð, og skilji þá þörf, sem liggur hér fyrir, svo vel, að þeir hiki ekki við að samþ. þetta frv., til þess að fá leyst sem skjótast það mál, sem er mjög aðkallandi hjá þjóðinni og ákvæðum þessa frv. er ætlað að leysa. Og svo framarlega að hægt væri að koma upp slíkri stofnun sem ég hef talað hér um, þá yrði það ekki aðeins til þess að létta stórkostlega gjöldum af Tryggingastofnuninni, - og þá um leið á allri þjóðinni, því að Tryggingastofnunin hefur ekki annars staðar frá tekjur en frá einstaklingunum í landinu, beint eða óbeint, - heldur yrði þetta jafnframt til þess að auka stórkostlega afköst í landinu, því að það eru sannarlega ekki lítil afköst, sem hægt væri að hugsa sér hjá 3000 manna hópi, ef hann gæti unnið, þótt ekki væri nema brot úr fullri vinnu. Í Reykjalundi munu afköstin nú skipta milljónum hjá þessum litla hópi, sem þar er. Og það út af fyrir sig er ekki neitt lítið atriði. Erfðalagafrv. var í allshn., þegar l. var síðast breytt. Með tilvísun til 12. gr. í mínu frv., þar sem gert er ráð fyrir, að þetta fé gangi til ákveðinnar stofnunar, þá hygg ég, að þetta frv. ætti að fara til heilbr.- og félmn. Það getur líka verið, að eðlilegt hefði verið, að það hefði farið til fjhn. til athugunar. En ég legg til, að málinu verði vísað til 2. umr. og hv. heilbr.- og félmn., sem hefur með að gera öll mál í sambandi við Tryggingastofnun ríkisins. Vænti ég, að hæstv. forseti og hv. þd. fallist á þá till.

Flm. (Gísli Jónsson) : Herra forseti. Ég hef hér á þskj. 201 ásamt hv. 6. landsk. (HV) leyft mér að bera fram frv. til l. um nýtt orkuver og nýja orkuveitu rafmagnsveitna ríkisins. Þetta frv. er um heimild til ríkisstj. til að virkja Dynjandisá í Arnarfirði til raforkuvinnslu í allt að 7000 hestafla orkuveri og leggja þaðan orkuveitu um Vestfirði samkvæmt áætlunum frá 2. marz 1946. - Um aðrar gr. frv. þarf ég ekki að ræða, þar sem þær eru afleiðing af löggjöf um raforkuver og orkuveitur ríkisins, og vísa ég frekar til fskj., sem hér fylgir þessu frv. Ég vil leyfa mér að benda á, að virkjun Dynjandisár í Arnarfirði hefur verið til umræðu í tugi ára, en hún var ein fyrsta á, sem hugsað var um að virkja, og var þá ætlunin að veita erlendum aðilum heimild til virkjunarinnar, þar sem kostnaður hlyti alltaf að verða mikill. Nú stöðvuðust þær framkvæmdir vegna stríðsins, en á þeim tíma var þráðurinn tekinn upp að nýju af héruðunum á Vestfjörðum og rannsókn gerð af verkfræðingi, sem þessi héruð réðu til athugunar á þessum málum, og komst hann að þeirri niðurstöðu, að það mundi kosta um 12 millj. kr. að virkja Dynjandisá og gera veitu þaðan um Vestfirði. Héruðin höfðu lagt til hliðar allmikið fé til að standa undir þeim kostnaði, sem slíkt mannvirki mundi hafa haft í för með sér, og þau hugsuðu sér að gera þetta að félagsmáli og stofna félag raforkuveitna Vestfjarða. Þar sem nú hér á Alþ. var mörkuð sú stefna, að ríkissjóður skyldi bera kostnað mannvirkja sem þessara, sbr. Sogs- og Laxárvirkjanirnar, þá sýnist eðlilegt, að málinu verði veitt í þann farveg, að ríkissjóður kosti einnig virkjun þeirrar ár, sem hér um ræðir. Það hefur því verið látið falla niður, að héruðin sjálf tækju verkið að sér, en þau hafa undirbúið það mjög mikið, með því að þau hafa komið á hjá sér innanbæjarkerfum. Slík kerfi eru nú komin upp á næstum öllum þeim stöðum, sem bundust fyrr nefndum samtökum, og þessir staðir hafa lagt á sig þá byrði að kaupa dýrar dieselstöðvar til að tryggja sér rafmagn, og gætu þá þessar stöðvar orðið varastöðvar, ef truflanir yrðu á aðalstöðinni. Þessar framkvæmdir hafa verið í beinu framhaldi af því, sem fyrirhugað var, og eru á engan hátt í andstöðu við það, að hægt sé að samþykkja þetta frv. hér. Ég vil benda á, að nýlega var samþ., að ríkisstj. annaðist virkjun við Laxá og Sogið, og hefur verið bundið fé til þessara framkvæmda, á sama tíma sem ekkert hefur verið gert fyrir Vestfirði í þessum efnum. Slíkt verður ekki þolað til lengdar, að lögð sé þung byrði á alla landsmenn fyrir þessi tvö héruð, og það er vitað, að Vestfirðir hafa ekki síður þörf fyrir rafmagn en aðrir landshlutar. Þess er því að vænta, að hafizt verði handa um framkvæmdir þessa máls, eftir því sem unnt er, og þetta frv. samþykkt, og eins og 3. gr. kveður á um, að framkvæmdir verði ekki hafnar, fyrr en fyrir liggur nákvæm kostnaðaráætlun um virkjunina og fé tryggt. Og þó að þetta frv. verði samþykkt nú, þá þýðir það ekki það, að lagt verði í framkvæmdir strax á næsta ári, heldur hafizt handa um undirbúning verksins. Í þessu sambandi má geta þess, að það þótti sjálfsagt að athuga nánar kostnaðarhlið þessa máls, og var málið í því augnamiði afhent vegamálastjórninni. Var sú rannsókn gerð á árunum 1945–46 og skýrslan gefin í marz, og samkvæmt henni sést, að allur kostnaður við framkvæmdirnar með innanbæjarkerfunum mundi nema um 30 millj. kr. Nú kann vel að vera, að kostnaður þessi hafi aukizt síðan, en það kann og að vera, að sumum þeirra liða, sem þá voru teknir með, svo sem innanbæjarkerfunum, megi nú sleppa, og það gæti jafnvel farið svo, að framkvæmdirnar yrðu ódýrari nú, einkum vegna hraðvirkari vinnuvéla og aukinnar tækni. Ég sé ekki ástæðu til að ræða einstök atriði hér nánar, enda fylgir frv. nákvæm áætlun og grg. fyrr nefndra rannsókna, en ég vil þó ræða lítillega um bráðabirgðaákvæði það, sem fylgir frv., en þar er farið fram á, að „þar til framkvæmdum samkvæmt 1. gr. er lokið, skal þeim dieselraforkuverum, sem þegar hefur verið komið upp á Vestfjörðum, veitt aðstoð úr raforkusjóði samkv. 2. tölul. 35. gr. raforkulaga, nr. 12 2. apríl 1946, svo að þau þurfi eigi að selja raforku hærra verði en raforkuver ríkisins. Lán þessi endurgreiðist sjóðnum eftir sömu reglum og lán þau, er hann kann að veita til annarra aðila samkv. 2. tölulið 35. gr. raforkulaganna“, en þar kveður svo á, að þegar komið er upp nýjum raforkustöðvum, þá skuli þær fá rekstrar- og bráðabirgðalán úr raforkusjóði, þar til þau geti borið sig fjárhagslega, þ. e. a. s., að á meðan mannvirkin eru að rísa upp og er þau hefja rekstur sinn, þá fá þau lán til að vega upp á móti gjöldunum, en um leið og arður verður af rekstri þeirra, færist það fé sem endurgreiðsla til sjóðsins. Nú í ár er sýnilegt, að mörg þeirra raforkuvera, sem notið hafa þessa láns, eru nú komin á þann fjárhagslega grundvöll, að þau þurfa ekki lengur á láninu að halda. Það er ætlazt til þess hér, að verðið á raforkunni verði ákveðið af rafmagnsveitum ríkisins á sama hátt og annars staðar á landinu, og ef stöðvarnar geta ekki borið sig, þá verði þeim veittur styrkur eins og öðrum raforkustöðvum, þar til þær eru komnar á fjárhagslegan grundvöll. Þetta er réttlætiskrafa, sem ekki er hægt að standa á móti, því að það getur á engan hátt gengið að taka stóra landshluta út úr og láta þá ekki njóta sömu hlunninda í þessum efnum sem aðra staði. Þess er því að vænta, að hv. þm. sýni þessu máli skilning og það verði afgreitt nú þegar á þessu þingi. - É,g sé svo ekki ástæðu til að ræða þetta mál frekar nú og óska þess að lokum, að málinu verði að lokinni umr. vísað til 2. umr. og hv. iðnn.