Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Samgn. Nd. hefur haft til meðferðar frv. til laga um breytingar á lögum um skipulag ferðamála. Eftirtaldir aðilar hafa komið á fundi nefndarinnar við afgreiðslu málsins: Birgir Þorgilsson ferðamálastjóri og Kjartan Lárusson, forstjóri Ferðaskrifstofu ríkisins. Nefndin hefur orðið sammála um breytingu á frv. sem prentuð er á sérstöku þskj. Þá hefur nefndin einnig orðið sammála um eftirfarandi: Með orðalagi 3. mgr. 1. gr. frv. um "forkaupsrétt starfsmanna" er að áliti nefndarinnar átt við fastráðna starfsmenn fyrirtækisins svo og hótelstjóra Edduhótelanna. Undir þetta nál. skrifa allir nefndarmenn samgn. Brtt. sem er að finna á þskj. 1143 er svohljóðandi, með leyfi forseta: "2. málsl. 2. gr. orðist svo: Taki þeir starfinu skulu ákvæði 14. gr. laga nr. 38 14. apríl 1954, um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, ekki ná til þeirra starfsmanna Ferðaskrifstofu ríkisins sem njóta nú lögkjara samkvæmt þeim lögum." Af því þetta er ekki í samhengi þá er rétt að útskýra þetta örlítið. Þeir sem gerast starfsmenn, verði þetta að lögum, gerast starfsmenn hlutafélagsins sem ætlað er að taki við Ferðaskrifstofu ríkisins fengju ekki greidd laun bæði sem starfsmenn Ferðaskrifstofu ríkisins hf. og einnig sem fyrrverandi starfsmenn Ferðaskrifstofu ríkisins samtímis. Hinir sem ekki vildu una því að búa við þessa breytingu og færu á brautu nytu sem sagt lögkjara, þeirra sömu og ríkisstarfsmenn njóta, ef það fyrirtæki sem þeir starfa við er lagt niður. Hér er að okkar mati um eðlilega meðferð að ræða og frá upplýsingaraðilum má segja að hafi komið fram sú skoðun að e.t.v. væri óþarfi að taka þetta svo skýrt fram eins og hér er gert ef ætlunin hefði verið að framkvæma þetta á þennan veg. En við vildum hafa þetta ótvírætt. Um það hvort selja beri Ferðaskrifstofu ríkisins geta menn í sjálfu sér haft skiptar skoðanir. Hins vegar hefur sú umræða staðið alllengi og hætt er við að hún sé nokkuð þreytandi fyrir það starfsfólk sem þar er og skapi verulega óvissu. Það má segja að eins og þetta mál er lagt fyrir er í reynd verið að leggja til meira en forkaupsréttinn, það er verið að leggja til að starfsfólkinu verði seld Ferðaskrifstofan náist þar samkomulag um. Ég held að sú þekking, sem er kannski að stórum hluta það sem verið er að selja, sé að mestu leyti hjá þessu starfsfólki. Ég tek það skýrt fram að ég tel að Ferðaskrifstofa ríkisins sé vel rekið fyrirtæki og hafi verið vel rekið fyrirtæki.  Hins vegar tek ég það fram, ekki sem framsöguatriði heldur sem mína persónulegu skoðun, að það getur margt orkað tvímælis þá gert er en það getur líka blásið meira lífi í þessa starfsemi að taka þessa ákvörðun. Það á eftir að koma í ljós. En minn skilningur er sá að það sé ætlunin að starfrækja Ferðaskrifstofuna áfram með þeim umsvifum sem þar hafa verið.



Hæstv. forseti. Varðandi það frv. til laga sem hér liggur fyrir á þskj. 816, sem er 466. mál þingsins, vil ég segja það að ég hef ekki enn þá fengið nein haldbær rök fyrir því að ástæða sé til þess að selja Ferðaskrifstofu ríkisins. Vel má hins vegar vera að þau rök finnist. En til þess kom ég hér í ræðustól að vekja athygli á vægast sagt undarlegum vinnubrögðum. Í nál. frá Ed. segir varðandi það ákvæði að starfsfólk Ferðaskrifstofu ríkisins eigi að hafa forkaupsrétt þegar Ferðaskrifstofan verður seld, í 2. lið, með leyfi forseta: "Með orðalagi 3. mgr. 1. gr. frv. um "forkaupsrétt starfsmanna" er að áliti nefndarinnar átt við alla starfsmenn, jafnt fastráðna sem lausráðna, svo sem sumarráðna starfsmenn Edduhótela." Gott og vel. Síðan kemur nál. frá Nd., frá hv. samgn. Nd., og þar segir svo, með leyfi forseta: "Með orðalagi 3. málsgr. 1. gr. frv. um "forkaupsrétt starfsmanna" er að áliti nefndarinnar átt við fastráðna starfsmenn fyrirtækisins svo og hótelstjóra Edduhótelanna." Nú spyr ég: Hvað á þetta að þýða? Í fyrsta lagi virðist vera orðinn siður hér á þessum síðustu dögum þingsins að gera nál. að einhverjum meiri háttar gögnum um framkvæmd laga. Fyrir mér er það algjörlega nýtt. Hingað til hafa grg. með frv. haft veruleg áhrif um túlkun laga en nál. satt að segja ekki mikil. Nægir að minna á umræðu sem fór hér fram um Ríkisendurskoðun fyrir örfáum dögum eða jafnvel klukkutímum. En ef menn vilja nú allt í einu leggja þessa gífurlegu áherslu á nál. er alveg lágmarkað þau séu samhljóða. Ég hlýt því að spyrja hæstv. samgrh.: Hvort ber að taka hv. samgn. Ed. alvarlega eða hv. samgn. Nd.? Greinilegt er að þessar hv. nefndir eru gjörsamlega ósammála um hverjir eigi að hafa forkaupsrétt. Og hverjum meðalgreindum hv. alþm.

Og þar yfir.

og þar yfir, eins og þjóðkunnur hv. félagi okkar sagði hér eitt sinn í ræðustól, hlýtur að vera það nokkurt undrunarefni hvers konar vinnubrögð þetta eiginlega séu. Las ekki hv. samgn. Nd. nál. hv. samgn. Ed.? Hefur hæstv. samgrh. alls ekki lesið nein nál.? Ég hygg að hann hefði hlotið að hnjóta um þetta. Og þess vegna hlýt ég að spyrja: Hvers konar vinnubrögð eru þetta og fyrir hvern er þetta og hver á að botna í þessari vitleysu? Ég held að ég hljóti að verða að gera þá tillögu til virðulegs forseta að þessar góðu hv. nefndir komi saman að nýju og komi sér saman um hverja þær telji eiga forkaupsrétt á Ferðaskrifstofu ríkisins. Skemmtilegt væri nú að það fylgdi þá frá þeim fundi hvers vegna eitt af þeim fáu ríkisfyrirtækjum sem skilað hafa arði í gegnum árin á nú endilega að koma á sölulista. Þau rök vantar mig enn í allt þetta mál og tel það hið mesta óráð að selja Ferðaskrifstofu ríkisins. En ég vil ekki taka tíma þingsins til að hefja þá umræðu hér og nú. En ég bendi bara á að Ferðaskrifstofa ríkisins hefur verið heldur vel rekið fyrirtæki um langan tíma. Hún hefur stuðlað að varkárni í umgengni um landið, lagt áherslu á umhverfismál. Hún hefur verið hvati að nýrri búgrein ef svo má segja, sem er Ferðaþjónusta bænda, og ýmislegt fleira mætti telja Ferðaskrifstofu ríkisins til ágætis og þeim ágætu starfsmönnum sem þar hafa unnið. En ég tel nú satt að segja ekki vettvang lengur til að vera að ræða það hér á kvöldfundi. Ég hlýt hins vegar að vekja athygli á þessum undarlegu nál. og fara þess á leit við hæstv. ráðherra og hæstv. forseta að nefndir þingsins komi sér saman um hvað þær eru eiginlega að hugsa.



Varðandi þau orð sem til mín var beint í máli hv. 13. þm. Reykv. vil ég geta þess að þetta mál gengur venjulega leið samkvæmt þingsköpum. Ef því verður breytt hér í Nd. gengur það til Ed. og þar til nefndar og verður þar athugað.



Herra forseti. Ég neyðist til að gera líka nokkrar athugasemdir við frv. Ég verð að segja það eins og er að mér finnst bæði nál. og skepnan sjálf, þ.e. frv., gefa tilefni til þess að segja um það nokkur orð. Ég vil í upphafi taka það fram að ég átti sæti í þeirri nefnd sem vann að endurskoðun laganna um skipan ferðamála á sínum tíma á þinginu 1984–1985 og ég minnist þess mjög vel að um þetta tiltekna atriði, hvort og þá með hvaða hætti skyldi selja starfsfólki Ferðaskrifstofu ríkisins einhvern hlut fyrirtækisins, urðu á þeim tíma allmiklar umræður. Þær umræður skiluðu sér í samkomulagi um það að sett skyldi inn í lögin heimildarákvæði um að selja mætti starfsfólki Ferðaskrifstofunnar allt að 30%, ef ég man þetta rétt, af hlutafjáreign ríkissjóðs, en þannig skyldi að sölunni staðið, og ég skil það svo að lögin séu þannig í dag, að þar yrði um að ræða samtök starfsfólks fyrirtækisins sem gerðust eignaraðili að þeim hlut.

Það er þriðja útgáfan.

Það er sú útgáfa sem ég man alveg örugglega rétt, herra forseti, að varð á sínum tíma samkomulag um og var lögleidd eftir allmiklar umræður um það með hvaða hætti væri eðlilegast að standa að því að gera starfsfólki fyrirtækis af þessu tagi kleift að eiga í því ákveðinn hlut. Og það var ekki að tilefnislausu og ekki út í loftið, herra forseti, að niðurstaða málsins varð nákvæmlega þessi. Það var vegna þess að um sölu ríkisfyrirtækja og þá gjarnan um mögulegan eignarhlut starfsfólks í þeim fyrirtækjum, hvort sem þau yrðu nú seld að meira eða minna leyti, höfðu þá staðið alimiklar umræður í þjóðfélaginu því að menn fengu þessi flog á þessum árum eins og stundum oftar að fara að selja ríkisfyrirtæki. Og aumingja Ferðaskrifstofa ríkisins hefur alloft orðið fyrir barðinu á þessum köstum. Þegar hv. þm. eða hæstv. ráðherrar fá snert af þessari veiki hefur mönnum ærið oft orðið gripið til Ferðaskrifstofu ríkisins sem er reyndar að mínu mati ekkert sérstaklega vel til þess fallin að vera að hringla með hana með þessum hætti. Þarna er um fremur viðkvæman rekstur að ræða og ég sé í sjálfu sér ekki neitt sem mælir með því að endilega þurfi að selja Ferðaskrifstofu ríkisins eða hluta úr henni öðrum fyrirtækjum fremur. En aðalathugasemdir mínar, herra forseti, lúta að því að ég sætti mig alls ekki við það fyrirkomulag sem samkvæmt frv. er gert ráð fyrir að viðhafa í sambandi við þessa sölu. Ég mun aldrei standa að því að samþykkja sölu á eignarhlut ríkisins í svona fyrirtæki öðruvísi en að það sé til samtaka starfsfólksins sem þar vinnur á hverjum tíma því að með þeim einum hætti er í raun og veru verið að selja starfsfólkinu hlutinn. Sé þetta gert eins og hér er lagt til geta fáeinir starfsmenn, ef orðanna hljóðan er tekin bókstaflega, keypt þennan hlut og þeir geta hætt í fyrirtækinu daginn eftir og þess vegna ráðið sig í vinnu hjá samkeppnisaðila, þeir eiga hlutinn sem einstaklingar og fara með hann með sér. Ég spyr menn: Er það mjög gáfuleg ráðstöfun að vera að selja eignarhlut í ríkisfyrirtæki af þessu tagi, sem nýtur í störfum sínum í raun ákveðinnar ríkisverndar vegna þess að það hefur notið góðs af eignum ríkisins, og jafnvel eignum ríkisins og sveitarfélaganna, í sinni starfsemi, með þessum hætti? Ég held ekki. Ég held að hér dugi það fyrirkomulag eitt, sem ég hef skilið t.d. að sé hvað varðar eignarhlut starfsfólks Flugleiða í því fyrirtæki, þ.e. að félagsskapur starfsfólksins fer með eignarhlutinn og þar í þeim lýðræðislega félagsskap, sem við skulum vona að sé, eru teknar ákvarðanir og kosnir þeir fulltrúar sem fara með umboð starfsfólksins sem vinnur í fyrirtækinu á hverjum tíma, ekki Jóns Jónssonar og Gróu Jónsdóttur sem unnu þar einhvern tíma og áttu þar hlut. Á þessu er reginmunur og ég mun ekki standa að neinni lagabreytingu sem brýtur upp það samkomulag sem gert var á sínum tíma árið 1985 og tókst um þetta efni. Það eru hins vegar ýmis rök fyrir því að heppilegt sé að starfsfólkið sé þátttakandi í rekstrinum og eignaraðili að fyrirtækinu sem ég féllst á á sínum tíma og virði enn. En ég tel að það verði þá að standa með brúklegum hætti að því að koma þeim eignaskiptum í kring og það finnst mér ekki vera gert í frv. Ég hygg að hv. síðasti ræðumaður hafi í raun gert grein fyrir því sem ég ætlaði einnig að víkja að í mínu máli sem varðar auðvitað aldeilis fráleita niðurstöðu hvað nál. hinna virðulegu nefnda þingsins snertir. Það gengur auðvitað ekki að ætla að fara að nota nál. mismunandi nefnda hinna ólíku deilda þingsins, sem eru reyndar ekki nema tvær, hv. skrifari, þegar þau ganga svo gjörsamlega á misvíxl. Ef menn við lögskýringu á síðari tímum ætla að fara að lesa sér til um það hvernig nefndirnar túlkuðu þetta, hv. samgn., er það þannig: Í nál. Ed, er sagt með leyfi forseta: "Með orðalagi 3. mgr. 1. gr. frv. um "forkaupsrétt starfsmanna" er að áliti nefndarinnar átt við alla starfsmenn, jafnt fastráðna sem lausráðna, svo sem sumarráðna starfsmenn Edduhótela." M.ö.o., hver einasti maður sem kemst þarna inn á launaskrá, einhvern tíma, á rétt á því að kaupa eignarhlut. En hvað segir samgn. Nd.? Hver er hennar túlkun? Hún segir, hv. nefnd: "Með orðalagi 3. mgr. 1. gr. frv. um "forkaupsrétt starfsmanna" er að áliti nefndarinnar átt við fastráðna starfsmenn fyrirtækisins svo og hótelstjóra Edduhótelanna." Nú er þetta allt í einu orðið þannig að það eru eingöngu fastráðnir starfsmenn og hótelstjórar Edduhótelanna sem eiga að kaupa hlut en ekki lausráðnir starfsmenn að öðru leyti, greinilega ekki. Einungis hótelstjórarnir á Edduhótelunum mega því bjóða í hlutinn en engir aðrir starfsmenn Edduhótelanna því að þeir eru yfirleitt lausráðnir, ekki satt, og reyndar hótelstjórarnir líka. Hér koma því fram nál. hvort frá sinni þingnefndinni sem ganga þvert gegn hvort öðru. Ætla hv. alþm. að láta bjóða sér það að afgreiða frv. við þessar aðstæður og láta það liggja fyrir skjalfest í gögnum þingsins, í þingtíðindum, að nefndirnar hafi hugsað í kross í þessu máli? Og hver á þá að skera úr? Önnur segir þetta og hin hitt. Hvað ætlar hæstv. samgrh. að gera? Ég hygg að betra sé að hægja aðeins á sér. Eigum við ekki að skipta niður og skoða málið pínulítið? Ég held það. Ef Alþingi hefur einhverja skoðun í þessum efnum á það ekki að koma fram í nál. sem ganga hvort í sína áttina. Þá skulum við taka frv. milli umræðna og skoða það og setja inn í lögin skýr ákvæði um það hvernig fyrirhugað sé til að standa að sölu þessa eignarhluta til starfsfólksins. Út af fyrir sig mætti hafa um þetta fleiri orð því að nefndin leggur þann skilning, þ.e. samgn. Ed., í frv. að, eins og segir, nefndin líti "svo á að frv. miði að því að eignarráð meiri hluta í hinu nýja hlutafélagi, Ferðaskrifstofu Íslands hf., flytjist til starfsmanna. Heimildarákvæði frv. verði því aðeins beitt að samkomulag náist við starfsmenn um kaup á hlutafénu." Ég bara bið menn að hugleiða þetta. Þegar nefndir eru farnar að leggja þann skilning í hlutina að þetta ætti helst að vera svona og svo kemur næsta nefnd og gerir eitthvað allt, allt annað, er ekki verið að setja lög með þeim hætti sem á að gera. Nál. eru ekki reglugerðir og allra síst þegar þau stangast á. Herra forseti. Ég er sem sagt í fyrsta lagi algjörlega andvígur þeirri breytingu frá gildandi lögum sem gert er hér ráð fyrir hvað varðar mögulega þátttöku starfsfólks í rekstri Ferðaskrifstofu ríkisins og ég er í grundvallaratriðum andvígur því að meiri hluti Ferðaskrifstofu ríkisins verði látinn úr ríkiseign. Ég tel að eigi menn að halda þessu nafni við lýði skuli a.m.k. 51% hlutafjár tilheyra ríkinu. Hugsanlegt væri, að mínu mati, að þetta væri samstarfsstofnun ríkisins og sveitarfélaganna. Þar væri allt annar hlutur á ferðinni, en þá mundu menn líka setja lögin í samræmi við það. Í öðru lagi tel ég með öllu ótækt að hv. Alþingi afgreiði málið með þessum tveimur nál. sem liggja fyrir. Og varðandi það hvað menn vilja gera í því efni, því að væntanlega er ekki hægt um vik að afturkalla plöggin þegar búið er að dreifa þeim sem þskj., held ég að mönnum sé fyrir bestu að málið nái ekki fram að ganga þannig að menn þurfi ekki að styðjast við svo kostuleg gögn í lagaskýringum framtíðarinnar.



Herra forseti. Við 1. umr. þessa máls gerði ég grein fyrir forsendum frv. Ég vék m.a. að þróun þessara mála á undanförnum árum og benti á hver breyting væri orðin á frá því að lögin um Ferðaskrifstofu ríkisins eru fyrst samþykkt og til þess dags sem er í dag. Ég benti m.a. á að það hlutverk sem Ferðaskrifstofa ríkisins þá hafði og henni var ætlað hefur með breyttum lögum verið falið ferðamálastjóra, skrifstofu hans. Á sl. ári var stofnuð upplýsingamiðstöð ferðamála þannig að í dag er Ferðaskrifstofa ríkisins orðin fyrirtæki sem eingöngu sinnir ferðamálum og að sumu leyti hafa verið gagnrýnd þau sérréttindi sem þar hafa verið og því talið eðlilegt að þetta fyrirtæki verði, samkvæmt því sem frv. gerir ráð fyrir, að fyrirtæki sem að minni hluta væri í eigu ríkisins. Ég gerði jafnframt grein fyrir því við 1. umr. að í núgildandi lögum er gert ráð fyrir að hægt sé að selja starfsmönnum 30% af fyrirtækinu en þar hefur ekki reynst neinn áhugi einfaldlega vegna þess að þeir starfsmenn hafa að sjálfsögðu haft þá hugsun að þeir vildu gerast meirihlutaaðilar í fyrirtækinu og að því er stefnt einmitt með þessari breytingu sem hér er. Varðandi það sem báðir hv. þm. hafa sagt um nál. má minna á að stundum hefur komið fyrir að nefndir hafa látið sína skoðun í ljós í nál. Hér hafa hv. þm. komið og greitt atkvæði á ákveðnum forsendum þannig að það út af fyrir sig er ekkert nýtt. Þegar borið er saman það sem stendur í nál. Ed. og svo nál. Nd. má sjá að þar er fjallað um sömu aðilana. Þegar litið er á nál. Nd., sem kveður á um fastráðna starfsmenn fyrirtækisins, svo og hótelstjóra Edduhótelanna, og það borið saman við nál. Ed., þar sem talað er um jafnt fastráðna sem lausráðna, svo sem sumarráðna starfsmenn Edduhótelanna, er hér rætt um sömu starfsmenn í báðum tilfellum. Það sem hér er fyrst og fremst verið að gera, að mínum dómi, er að nefndirnar vilja lýsa skoðun sinni á því að það sé ekki aðeins það skrifstofufólk sem vinnur hjá Ferðaskrifstofunni hér í Reykjavík sem sé aðilar hér að máli. Ég met það sem kemur fram í nál. leiðbeinandi yfirlýsingu fyrir ráðherra í því starfi sem hann vinnur eftir að slíkt frv. hefur verið gert að lögum. Hann hlýtur að sjálfsögðu að hafa náið samstarf við starfsmannafélagið hjá viðkomandi stofnun og ég á ekki von á að þar verði um ágreining að ræða.

Hvoru nál. ætlar ráðherrann að fara eftir?

Á meðan hv. þm. ræddi við hv. formann þingflokks Framsfl. gerði ég einmitt grein fyrir því að hér er átt við nákvæmlega sama fólk, bara með mismunandi orðalagi. Ég tel svo ekki ástæðu til að tefja þessar umræður en vil aðeins undirstrika að hjá báðum nefndum er verið að tala um að það séu aðrir en þeir sem vinna hér á skrifstofu fyrirtækisins sem þar komi til greina.



Herra forseti. Hér gætir verulegs misskilnings hjá mjög þingreyndu fólki. Svo virðist sem sumir hér inni séu að átta sig á því eftir margra ára setu á Alþingi Íslendinga að það heyrir til undantekninga, ef það hefur nokkurn tíma gerst, að orðrétt samhljóða nál. hafa komið frá Ed. og Nd. Það má vera að hægt sé að finna slíkt. Seinasta dæmið um mál, sem hér var afgreitt, er virðisaukaskatturinn sem er til umræðu. Ég vil skora á menn að lesa nál. yfir og athuga hvort þau séu orðrétt eins. Það er nú öðru nær. Þegar Ed. er búin að telja upp stóran lista tekur Nd. við og lýsir samþykki á því og bætir svo við verulegri klausu og auðvitað hefði hv. 13. þm. Reykv. átt að spyrja hæstv. fjmrh., 15. þm. Reykv., hvoru nál. hann ætlaði að fara eftir. Það er náttúrlega stóralvarlegt mál ef það er að koma í ljós að það er í fyrsta skipti núna sem sumir menn í þinginu hafa borið saman nál. í Ed. og Nd. og ruglast svona rosalega í ríminu. Hvað hefur komið fyrir? Ég bara hreinlega skil þetta ekki. Ég hélt að þetta væri venja þegar menn sætu að störfum í nefndum að þeir færu yfir nál. sem lægi fyrir en ekki, að menn kæmu af fjöllum og teldu að það væri orðréttur sams konar texti. Það væri þá stórum auðveldara að vinna í nefndum ef ætti bara að ljósrita og breyta nöfnum. Ég get aftur á móti skilið það mjög vel að menn hafi misjafnar skoðanir á því hvort þeir vilji selja Ferðaskrifstofuna. Það er út af fyrir sig pólitískt mat og það er ekkert að því að menn standi hér upp og geri grein fyrir sínum skoðunum á þeim grundvelli. Hins vegar vekur það athygli, og nú þætti mér vænt um ef hv. 4. þm. Norðurl. e. hlustaði  Hins vegar var ég sammála því sem hv. 4. þm. Norðurl. e. lagði áherslu á og það er að það verði raunverulegir starfsmenn Ferðaskrifstofunnar sem eigi kost á kaupunum. Hinir raunverulegu starfsmenn eru þeir sem líklegastir eru til að vinna þar ár eftir ár. Starfsmenn Edduhótelanna eru að verulegum hluta mjög ungt fólk, skólafólk, sem er í þessu sem ígripavinnu eitt eða tvö sumur. En hið fastráðna starfslið er allan ársins hring og væri selt að vetrarlagi þá væri náttúrlega ekki um annað að ræða samkvæmt orðanna hljóðan strangt séð. En báðar deildirnar vilja túlka það svo að þó að ráðskonurnar eða hótelstýrurnar eða hótelstjórarnir, sem er nú kannski allt, séu ekki fastráðnir yfir veturinn sem skráðir starfsmenn heldur aðeins skráðir þannig að það mun í flestum tilfellum gert ráð fyrir því að þeir starfi árið eftir - og þeir starfa flestir ár eftir ár - þá viljum við undirstrika það að við teljum eðlilegt að þeir komi inn í þessa mynd. Auðvitað er það lagatextinn sem blífur og af honum er ráðherra fyrst og fremst bundinn. Það er okkur ljóst. Hann er einnig bundinn af yfirlýsingum sínum sem hann gefur gagnvart nefndum ef mál eru þar til umfjöllunar og hann lýsir sínum skoðunum. Ég held þess vegna að menn geri of mikið úr því að það sé ágreiningur á milli Ed. og Nd. í þessu máli. Í það minnsta vil ég hvetja þá, sem hafa nú verið að átta sig á því í fyrsta skipti að nál. eru ekki samhljóða, til að setjast nú við og lesa almennt nál. sér til fróðleiks í þessum efnum.



Herra forseti. Ég hef einhvern tímann heyrt það að hv. 2. þm. Vestf. hafi komið nálægt kennslu. Sennilega á hann erfitt með að losa sig úr sínu fyrra hlutverki og þá vakna vissulega upp spurningar um það hvort hann hefði ekki betur haldið þar áfram.  Það er hins vegar að mínu mati allt, allt annar hlutur, sem hv. þm. hefði átt að íhuga áður en hann óð hér upp í ræðustólinn með þeim hætti sem við heyrðum hér áðan, þegar nefndir leggja út á þá hæpnu braut með vondri samvisku greinilega út af þeim lagatexta í frv. sem þær eru að fjalla um, að fara að túlka lögin. Hvers vegna fara nefndirnar út í það? Það er af því að þeim líður eitthvað illa út af textanum sem þær eru með í höndunum. Þær telja hann ekki nógu góðan, það er eitthvað sem er ekki nógu skýrt. Og ef menn hafa ekki slípunarnefnd eins og er í tísku núna, svona ruslatunnu til að vinna í þessu á sumrin, þá fara menn út í þetta sem er eiginlega enn verra, menn fara að túlka lagatextann. Svo túlkar önnur nefndin í suður og hin í norður eins og hér er gert. Ég ætla að reyna að fara yfir þetta með hv. 2. þm. Vestf. eins og við mundum kannski gera í kennslustund en nú snýst þetta þannig við að ég er kennarinn og hann er nemandinn. Sjáðu nú til, hv. þm. Ef við tökum nál. Nd. og spyrjum okkur að því: Hverjum telur Nd. að megi selja þennan eignarhlut? Þá er það þannig að Nd. segir: Með orðalagi 3. mgr. 1. gr. frv. um forkaupsrétt starfsmanna er að áliti nefndarinnar átt við fastráðna starfsmenn fyrirtækisins svo og hótelstjóra Edduhótelanna. - Einfalt mál. Þeir sem mega kaupa hlutinn samkvæmt þessari túlkun nefndarinnar eru fastráðnir starfsmenn og hótelstjórarnir. Engir aðrir. Hvað gerist svo? Ef við tökum nál. Ed. Hverjir mega kaupa samkvæmt skilningi þeirrar nefndar? Við skulum fara yfir það: Með orðalagi 3. mgr. 1. gr. frv. um forkaupsrétt starfsmanna er að áliti nefndarinnar [hv. nefnd álítur þetta] átt við alla starfsmenn, jafnt fastráðna sem lausráðna, svo sem sumarráðna starfsmenn Edduhótelanna. - Ekki bara hótelstjórana heldur líka aðra sumarráðna starfsmenn þar. M.ö.o.: Allir starfsmenn, fastráðnir, lausráðnir, hótelstjórar, sendisveinar, gengilbeinur og næturverðir, allir geta keypt hlut. Það er alveg greinilegt að á þeim sama tíma og Ed. vill selja öllum þá vill Nd. bara selja sumum. Þetta er svona einfalt og vonandi orðið skýrt, herra forseti. Þannig að nál. stangast á. Það kemur fram mismunandi túlkun hjá hv. nefndum og um það þarf ekki að þrasa hér meir ef menn þá á annað borð skilja íslenskt mál. Við getum svo rætt um það hvaða gildi það hefur að hinar virðulegu nefndir þingsins séu að lýsa yfir skilningi sínum eða áliti á því hvað einhver lagatexti þýðir, jafnrismikið og það nú er að standa í því að vera að bóka einhvern skilning á lögunum eða frumvarpstextanum.

Má ég biðja þm. að lesa síðustu mgr. 1. gr. frv. sem er það sem gildir. Nál. koma þessu máli ekkert við.

Hv. frammíkallandi, ég skal lesa allt frv. ef það mætti verða til að skýra málið.

Síðustu mgr. 1. gr.

Já, hún er svona, með leyfi forseta: "Starfsmenn Ferðaskrifstofu ríkisins skulu eiga forkaupsrétt að hlutafénu, enda náist samkomulag um verð og greiðsluskilmála." - Segir mér ekki neitt. Þetta er einfaldlega þannig að hæstv. samgrh. getur selt Jóni Jónssyni.

Starfsmönnum Ferðaskrifstofu ríkisins.

Hann getur selt Jóni Jónssyni 2/3 hluta og sagt: Ég fór til starfsfólksins og reyndi að ná samningum við það um kaup á þessu fyrirtæki. Það gekk ekki saman um verð og greiðsluskilmála og þá sel ég þeim sem fara gerist. Ef menn ætla eitthvað að fara að múðra þá bendir hæstv. samgrh. í lögin. Til þess að forkaupsréttur starfsfólksins sé virtur þarf að nást samkomulag um verð og greiðsluskilmála. Auðvitað er það út af þessu sem nefndirnar fengu samviskubit. Að sjálfsögðu því þær sjá náttúrlega að hæstv. samgrh. hefur þetta allt saman galopið og í hendi sér. Þetta eru ekki nógu góð vinnubrögð, herra forseti.

Er skúringakonan ekki starfsmaður Ferðaskrifstofu ríkisins?

Jú, ef hún skúrar hjá Ferðaskrifstofu ríkisins.

Einmitt. Er þetta þá ekki skýrt?

Þetta er alveg skýrt, a.m.k. fyrir ræðumanni og vonandi einhverjum fleirum. Ég hygg að menn sjái það af því einu að lesa nál. að hinar virðulegu nefndir þingsins hafa ekki talið lagatextann afdráttarlausan í þessu efni. Eða til hvers fara menn út í svona æfingar?

Það þarf að breyta honum.

Já, það er nefnilega málið. Það sem á að gera, herra forseti, er að ljúka þessari umræðu og kalla þetta mál til nefndar að nýju og gera þær breytingar á lagatextanum sem þarf til þess að það sé alveg skýrt hverjum og með hvaða hætti á að selja þennan eignarhlut í Ferðaskrifstofu ríkisins. Ég fer fram á það og bið hæstv. samgrh. að svara því hvort hann sé tilbúinn til þess að hlutast til um að það verði gert og ég hef enga trú á öðru en að það megi engu að síður afgreiða þetta frv. hér, ljúka um það 3. umr. og skjóta því þá til Ed. ef þurfa þykir og gera það að lögum í morgunsárið og þá eitthvað aðeins betur búnu en hér stendur efni til.



Hæstv. forseti. Ég er einn þeirra sem er ekki yfir mig hrifinn af því að takmarka kaupendur að ríkisfyrirtækjum við starfsmenn eingöngu. Ég er mjög langt frá því að geta samþykkt það. Ríkisfyrirtæki eru jafnt eign allra landsmanna. Það er alveg sama og skiptir engu máli hvort þeir sem vinna hjá fyrirtækinu eru eitthvað öðruvísi fólk í augum þeirra sem hafa búið til þetta frv. eða ekki. Það eiga allir landsmenn að hafa jafnan rétt til þess að kaupa hlut, til að kaupa ríkisfyrirtæki. Því harma ég það að hér skuli vera á margan hátt í þessu frv. mótsagnakenndar yfirlýsingar um það hvernig koma skal fyrirtækinu yfir í hendur starfsfólksins. Með leyfi forseta ætla ég að fara í gegnum frv. og lesa það eins og var óskað eftir hér áðan. En þar segir: "1. gr. 9. gr. orðist svo: Ríkisstjórninni er heimilt að beita sér fyrir stofnun hlutafélags er taki við núverandi rekstri Ferðaskrifstofu ríkisins og annist félagið fyrirgreiðslu og skipulagningu ferða fyrir íslenska og erlenda ferðamenn. Heiti félagsins verði Ferðaskrifstofa Íslands hf. Í því skyni er ríkisstjórninni heimilt:" - Það er best ég geri athugasemd hér. Mig minnir, ég þori ekki að fullyrða neitt um það en óska eftir því að það verði kannað, að það sé bannað að nota nafn landsins, nafn Íslands í fyrirtækjaheiti. Það getur verið að það sé í öðrum lögum. Það getur verið að þessi lög, verði þau samþykkt, séu þá sterkari, en mig minnir að svo sé.

Hvernig er með Hótel Ísland?

Það eru þá bara mistök ef það er búið að skrá það. Ég held að hlutafélagaskráin eigi að gæta hagsmuna þjóðarinnar í þessum efnum. - Ég held áfram lestrinum: "a. Að leggja allar eignir og fylgifé Ferðaskrifstofu ríkisins til hins nýja hlutafélags og skal þá hafa hliðsjón af mati sem framkvæma skal á eignum fyrirtækisins, þar með talin viðskiptavild." - Hver á að meta þessa viðskiptavild? Á viðskiptavildin og á fyrirtækið með öllum eignum að vera metið? Ætlar ríkissjóður í þessu tilfelli að tryggja það að langstærstu viðskiptavinir Ferðaskrifstofu ríkisins haldi áfram að skipta ár og tíðir við Ferðaskrifstofu Íslands hf.? Stærsti viðskiptavinurinn er ríkið sjálft. Langstærsti viðskiptavinurinn. Það er verið að selja aðgang að því að ríkið versli eingöngu við þessa ferðaskrifstofu áfram. Og að meta á þennan hátt fyrirtæki sem þú ætlar að selja, það held ég að standist bara ekki eðlilega viðskiptahætti. Ég held að það verði að bjóða fyrirtækið til sölu og fá tilboð í það, síðan er hægt að taka eða hafna tilboðum. - Síðan kemur b-liður: "b. Að ákveða fjárhæð einstakra hluta með það í huga að einstaklingar geti keypt hlut í félaginu." Einstaklingar eru mismunandi færir um að leggja fram peninga. Sumir eiga mikið af þeim, aðrir eiga lítið. Það getur verið að það sé eins með starfsfólk Ferðaskrifstofu ríkisins. Það er mismunandi ríkt. Ég efast um að þvottakonan, sem hér var talað um áðan, hafi efni á því að kaupa hlutabréf í samræmi við, við skulum segja forstjórann, miðað við það að tekjumunurinn hlýtur að vera mjög mikill á milli þessara tveggja starfsmanna fyrirtækisins sem hvor á sinn hátt er jafnverðmætur starfsmaður fyrirtækisins. Þannig að það stenst ekki að það eigi að meta hlutina, þrátt fyrir mat eða þrátt fyrir tilboð, það lágt að allir geti keypt þá. Það bara stenst ekki. "c. Að selja 2/3 af hlutafé ríkissjóðs í fyrirtækinu." - Það er líka spurningarmerki. Ef ríkið er að selja fyrirtæki á annað borð þá á að selja það allt og vil ég þá vekja athygli á brtt. sem kom fram í Ed. á þskj. 938, flutt af Guðmundi Ágústssyni. Ég man nú ekki í augnablikinu hvað það þýðir að "ákvæði 2. mgr. 3. gr. laga um hlutafélög, nr. 32 12. maí 1978, gildir ekki um tölu stofnenda hlutafélagsins." Ég hef aldrei vitað að það væri takmarkaður fjöldi stofnenda hlutafélags. Ég þekki það ekki. En síðan stendur: "Starfsmenn Ferðaskrifstofu ríkisins skulu eiga forkaupsrétt að hlutafénu, enda náist samkomulag um verð og greiðsluskilmála." - "Enda náist samkomulag um verð og greiðsluskilmála." Til hvers er þá verið að meta fyrirtæki með það í huga að selja það á mati og þá taka viðskiptavild þar inn í líka? Til hvers er þá verið að ákveða fjárhæð einstakra hluta með það í huga að einstaklingar geti keypt hlut í félaginu ef það á svo bara að vera samkomulagsatriði milli aðila hvort þeir geta keypt eða keypt ekki? Sem sagt: Ef forstjórinn vill kaupa 100 bréf og hann á peninga til þess en þvottakonan, sem minnst var á hér áðan, vill líka kaupa 100 bréf, á þá að meta það við tekjur þvottakonunnar? Þá kosta hennar 100 bréf svona mikið af því hún er tekjulítil hjá fyrirtækinu og hún þarf að lifa af sínum launum og það verður þá hlutfallslega það mikið meira sem 100 bréf forstjórans kosta. Mér finnst þessi 1. gr. svo mótsagnakennd að þetta gengur ekki upp og þess vegna get ég ekki staðið að þessu frv. Ég er ákaflega ánægður með þann hluta af 2. gr. þar sem segir að fastráðnu starfsfólki ferðaskrifstofunnar nýju skuli gefinn kostur á sambærilegum störfum og það hafði hjá Ferðaskrifstofu ríkisins þegar hún hefur verið lögð niður. En ég vara við að samþykkja þetta frv. svona eins og það kemur frá nefndum og ég skil bara ekkert í því að nefndirnar skyldu ekki taka eftir þessum augljósu hlutum í 1. gr. frv. Ætlar ríkið að tryggja hinu nýja félagi ótakmarkað eða svo lengi sem félagið lifir þessa viðskiptavild við ríkið? Því það er gríðarlegur fjöldi og stórar upphæðir sem fara frá ríkinu og ráðuneytunum öllum í ferðalög sem eru á vegum ríkisins til útlanda þó við tölum nú ekki um það sem er innan lands. En það er gríðarlega mikil viðskiptavild og væri hægt að reka fyrirtækið með góðum ágóða. Hvaða fyrirtæki sem er. Og ég er alveg viss um það að ef það eitt væri boðið út þá hefði ríkið áreiðanlega talsvert upp úr því í þeirri samkeppni. Ég endurtek að ef það á að fara að ákveða fjárhæð einstakra hluta með það í huga að einstaklingar geti keypt hlutinn í félaginu og halda svo áfram að segja "enda náist samkomulag um verð og greiðsluskilmála" - bæði um verðið og greiðsluskilmálana - ég hefði skilið hefði það verið greiðsluskilmálar en ekki verð. En þetta rekst hvað á annars horn og ég kem hér upp til þess að benda hæstv. ráðherra á að með svona vegferð í sölu á þessu fyrirtæki þá er það flækja sem ekki verður komist út úr vegna þess að starfsfólkið notar sér náttúrlega það sem hentugast er þarna og kannski kemur sér verst fyrir ríkið eins og eðlilegt er. En auðvitað á að standa þannig að málum að bjóða þetta fyrirtæki út. Bara á frjálsum markaði. Þjóðin á þetta fyrirtæki, fólkið í landinu á fyrirtækið. Það eiga allir að fá að taka þátt í að eignast hlut í þessu og að sjálfsögðu, eins og segir í 2. gr., á að tryggja að starfsfólkið líði ekki fyrir breytinguna og fái áfram hliðstæð störf hjá nýju félagi eða Ferðaskrifstofu Íslands hf.



Herra forseti. Varðandi það sem bent hefur verið á í sambandi við þetta frv. þá held ég að menn séu að mikla fyrir sér vandamál og mikla fyrir sér þá framkvæmd sem gert er ráð fyrir í sambandi við sölu á Ferðaskrifstofu ríkisins. Ef ég tek fyrst það sem hv. 4. þm. Norðurl. e. ræddi um þá er skýrt tekið fram í 1. gr. að það eru starfsmenn Ferðaskrifstofu ríkisins sem eiga forkaupsrétt að hlutafénu "enda náist samkomulag um verð og greiðsluskilmála" eins og þar stendur og hv. síðasti ræðumaður vék sérstaklega að. Það sem gerist hjá nefndum þingsins, fyrst í Ed. og síðar hér í hv. Nd. - og það kom fram hjá hv. 13. þm. Reykv., þessi spurning er um þvottakonuna eins og hún orðaði það. En auðvitað er hér átt við það starfsfólk sem vinnur hjá Ferðaskrifstofu ríkisins, fastráðin þvottakona hjá Ferðaskrifstofu ríkisins.

Nefndirnar eru ekki sammála þessu.

Fastráðin þvottakona hjá Ferðaskrifstofu ríkisins er tvímælalaust aðili sem er hér um að ræða.

Lausráðin líka.

Að sjálfsögðu lausráðin líka. Þannig að það er ekki neinn misskilningur í þessu. Hér er um að ræða starfsmenn Ferðaskrifstofu ríkisins og þess vegna engin ástæða til þess að mínum dómi annað en að frv. gangi fram eins og það er hér orðað. Varðandi það sem hv. 5. þm. Reykv. sagði þá vék hann í fyrsta lagi að nafninu og sagði Ferðaskrifstofa Íslands hf. Það er rétt sem hv. þm. benti á að það er takmörkun á þessum hlutum en við höfum fyrirtæki sem heitir Eimskipafélag Íslands hf., við höfum fyrirtæki sem er Brunabótafélag Íslands o.s.frv. Ef Alþingi samþykkir ekki Brunabótafélagið, ef Alþingi samþykkir Ferðaskrifstofa Íslands hf. þá er það undantekningarákvæði frá þeirri meginreglu sem hv. þm. réttilega benti á. Síðan vék hann að og ræddi dálítið um hluti varðandi einstaklingana og kaup þeirra. Hér er gert ráð fyrir því að stofnað verði hlutafélag og þá verður auðvitað að meta eigur og meta viðskiptavildina þannig að hlutaféð verður svo ákveðið með tilliti til þess. Hann vék svo að því sem hér stóð, að starfsmenn Ferðaskrifstofunnar skuli eiga forkaupsrétt að hlutafénu, og hafði ekki út af fyrir sig athugasemdir við það, en skilyrðið "enda náist samkomulag um verð og greiðsluskilmála" kvaðst hann hefði getað skilið ef þarna hefði staðið bara: greiðsluskilmála. Nú getur svo farið að hlutabréfin séu metin á einum ákveðnum degi og bréfin e.t.v. ekki þá öll seld í upphafi en þegar fram liður breytist verð á hlutabréfunum og verður þá að sjálfsögðu að semja um verð bréfanna þegar þau eru seld. Þetta finnst mér vera það sent raunverulega liggur á bak við þessa grein sem hv. þm. gerði að öðru leyti grein fyrir. Það þarf að meta hlutina til þess að vita hvert hlutafé fyrirtækisins er og þegar svo kemur að sölu þá verður að meta verðið. Ef selt er á þeim sömu dögum og hlutafjárákvörðunin á sér stað, þá er verðið þar með ákvarðað. Ef það er síðar getur verðið hafa breyst, orðið hærra, eða e.t.v. lægra, og á því verði, sem þá verður samkomulag um, verða þau seld. Ég sé ekki ástæðu til að fara fleiri orðum um þetta mál. Ég vakti athygli á því að í lögunum eins og þau hafa verið er gert ráð fyrir heimild til sölu á 30%. Af því hefur ekki orðið og þess vegna er hér gerð tilraun til að breyta þessum hlutum þannig að þessir aðilar geti keypt meiri hlutann í fyrirtækinu og fyrirtækið farið að starfa á þeim grundvelli sem hlutafélag. Þátturinn sem Ferðaskrifstofa ríkisins hafði með að gera í upphafi hefur færst yfir til annarra aðila og er sinnt af þeim.



Hæstv. forseti. Ég hlýt að hafa misskilið bæði frv. og hæstv. ráðherra vegna þess að ég hélt að þetta frv. væri einmitt gert til þess að selja starfsfólkinu, það væri ekki um annað að ræða en að selja starfsfólkinu Ferðaskrifstofu ríkisins og breyta því í hlutafélag sem héti Ferðaskrifstofa Íslands hf. Þannig að það er ekkert spursmál um að stofna til hlutafélags án þess að hafa kaupendur að bréfunum. Kaupendurnir eru ákveðnir í þessu frv. til laga. Í frv. segir, og ég benti á það í fyrri ræðu minni, að það eigi að hafa hliðsjón af mati. Og á sama tíma bendir hæstv. ráðherra á að nú skuli selja 2/3 af fyrirtækinu en það hafi verið heimild til að selja 30% og starfsfólkið ekki viljað kaupa það. En eftir þeim upplýsingum sem ég hef er það ekki bara að starfsfólkið hafi ekki viljað kaupa vegna þess að það fékk ekki nema 30% af hlutafénu í sína eign, heldur líka vegna þess að það fékk ekki fyrirtækið metið á þann hátt sem það taldi henta sér. Þess vegna vil ég spyrja: Hver á að meta þetta? Að mati hverra? Ég teldi að það væri fyrst og fremst ekki að mati þeirra sem ætla að kaupa. Það var áður. Ég get ekki séð að það eigi að dragast neitt að seljá þessi bréf eða að Ferðaskrifstofa Íslands hf. verði munaðarleysingi í langan tíma því frv. er bara bókstaflega til þess að breyta um nafn og afhenda fólkinu hlutabréf að 2/3. Hvernig það er að sé hægt að gera samkvæmt þvi sem frv. segir til um, það bara skil ég ekki. Fyrst á að meta það og það á að meta það með viðskiptavild, sem liggur að verulega miklu leyti í viðskiptum ríkisins sjálfs, og það veit hæstv. samgrh. eins vel og ég. Við höfum báðir verið fjármálaráðherrar og vitum hvað þetta þýðir. Síðan á að ákveða einstaka hluti með það í huga að einstaklingar geti keypt hlut í félaginu. Þá er ekki lengur farið eftir mati í a-lið, þá er farið eftir kaupgetu einstaklinga í b-lið, og svo endar það í síðustu setningunni með því að það skuli nást samkomulag um verð og greiðsluskilmála. Hvernig á að skilja þetta? Það er ekki hægt að selja fyrirtæki með svona flóknum skilmálum sem stangast á í frv. Svo ég bið nú hæstv. ráðherra að skilja það að ég er ekki að mæla á móti því að selja fyrirtækið. Ég er bara að láta í ljós þá skoðun fyrst og fremst að ríkisfyrirtæki sem eru seld skuli vera seld þegnunum sem eiga þau. Það er það sem við erum að gera, við erum að koma þeim af ríkinu yfir á hluthafa og það á hver og einn þegn, hvort sem hann vinnur eða vinnur ekki hjá fyrirtækinu að hafa aðgang að því að eignast hlut í því ef hann óskar. Í öðru lagi að það verði miklu skýrara eftir hvaða leiðum verður farið, hvort sem farið verður eftir mínum hugmyndum, um að selja hverjum sem er hlut í fyrirtækinu, eða að selja starfsfólkinu ef það verður ofan á. En bara að það verði ekki þannig að þau geti sagt: ja, við viljum ekki hafa hliðsjón af þessu mati sem einhver hefur gert, eða að það skuli ákveða fjárhæð hluta með það í huga að einstaklingar geti keypt hlut í fyrirtækinu, eða að það eigi að vera samkomulag, eigi að þrasa við hvern og einn um verð og skilmála. Það eru þrír möguleikar í þessu og það er þetta sem ég er að benda á en ég er ekki að leggja mat á hvort það eigi að selja eða ekki að selja, því ég er sammála um að það eigi að selja.



Herra forseti. Ég hef áhuga á því að vita hvort hæstv. samgrh. ætlar að selja Ferðaskrifstofu ríkisins að vetrarlagi eða sumarlagi. Mér sýnist eftir þá maraþonumræðu sem hér hefur farið fram um lagaskýringu að það ráði miklu um niðurstöðu málsins því að starfsmannahald fyrirtækisins aukin heldur með Edduhótelunum á sumrin er talsvert með ólíkum hætti á þessum árstíðum. Ég hygg því að það geti sett hæstv. samgrh. í talsverðan vanda þegar hann ætlar að fara að velja sér tíma til að koma sölunni í kring, hvort það skeður um hávetur eða um mitt sumar. Það væri fróðlegt að fá að heyra hvort hæstv. samgrh. hefur einhverja skoðun í þessu efni nú þegar.



Virðulegi forseti. Hér er um að ræða frv. sem ég lýsti fyrr í kvöld hvers vegna ég sé enga ástæðu til að samþykkja. Vinnsla þess hér í þinginu er ekkert minna en hneyksli. Ég sé enga ástæðu til, þó að undarleg vinnubrögð hafi upphafist hér á hinu háa Alþingi, að samþykkja brtt. við frv, sem ég er mótfallin. Ég segi því að sjálfsögðu nei.



Herra forseti. Ég mæli fyrir áliti allshn. um frv. til l. um breyt. á þinglýsingalögum, nr. 39 frá 10. maí 1978. Þetta frv. er fylgifrv. með umferðarlögum sem þegar hafa hlotið samþykki hjá þessari hv. deild. Nefndin hefur athugað frv. og leggur til að það verði samþykkt óbreytt. Óli Þ. Guðbjartsson var fjarstaddur afgreiðslu málsins. Undir nál. skrifa Ólafur G. Einarsson, Jón Kristjánsson, Sighvatur Björgvinsson, Guðni Ágústsson, Geir Gunnarsson og Valdimar Indriðason.