Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Nefndin hefur athugað frv. o rætt um það við skólastjóra stýrimannaskólans. Í hv. Nd. var frv. nokkuð breytt, og mun það hafa verið af nokkrum misskilningi, vegna þess að hv. d. leit svo á, að með því að lögbinda það, sem í frv. stendur um kennaralið skólans, væri verið að stofna til aukins kostnaðar við skólann, en það er ekki svo. Þær kennarastöður, sem um ræðir í frv., hafa verið við skólann 2 s.l. ár, og hafa kennararnir verið á föstum launum, svo að það breytir engu um kostnaðinn, þó að þessar stöður verði ákveðnar með lögum, og auk þess hefur verið allmikið um aukakennslu við skólann, svo að fremur virðist þörf á að auka þar fasta kennslukrafta en skerða. Það er því skoðun n., að færa beri frv. í sitt upphaflega horf. Um þetta var enginn ágreiningur í n. og ekki heldur milli n. og skólastjórans. En n. leggur til, að önnur breyt. verði gerð á frv., þess efnis, að 3. málsgr. 3. gr., eins og hún er í frv. á þskj. 177, falli niður. Það hefur verið gert ráð fyrir því, þegar frv. var samið, að kennslu í þýzku skyldi hætt, en eins og er, eru 4 tungumál, íslenzka, danska, enska og þýzka, kennd við skólann, og hefur svo verið lengi. Leit skólastjórinn svo á, að þýzkukennslunnar væri ekki þörf og væri rétt að fella hana niður, og því hafði 3. málsgr. 3. gr. verið sett í frv. Á þetta getur n. ekki fallizt. Nú er það svo, að þýzka er aðeins kennd í farmannadeild, en ekki í fiskimannadeild, en það ætti ekkert að vera því til fyrirstöðu að bæta þar við þýzkukennslu, og mætti setja um það sérstaka reglugerð, en ef frv. er samþ. óbreytt, þá er útilokað, að þýzkukennsla geti fram farið, en það telur n. mjög óheppilegt. Það er svo á valdi skólastjórans, hve mikla áherzlu hann leggur á þýzkukennsluna. Hann getur ákveðið um það, en n. sér ekki ástæðu til að fyrirmuna skólanum að kenna þetta tungumál, vegna þess að farþega- og flutningaskip okkar hafa mikil viðskipti við Þýzkaland og hafa raunar alltaf haft síðan 1925, og sum árin hefur jafnvel verið siglt á þýzkumælandi lönd eins mikið og á enskumælandi lönd, og það er vægast sagt mjög óþægilegt fyrir yfirmenn skipanna að vera mállausir í miklum viðskiptalöndum. N. þykir því ekki tilhlýðilegt að fella niður þýzkukennsluna. Fiskiskipin sigla einnig á Þýzkaland, og þurfa því yfirmenn þeirra að kunna þýzku líka, ekki síður en ensku. Það væri því eðlilegra að taka upp þýzkukennslu í fiskimannadeild en fella hana með öllu niður við skólann. Það væri kannske eðlilegast að fella niður dönsku, ef eitthvað á að skerða málakennsluna, því að siglingar til Danmerkur eru minni en til Þýzkalands og Englands, en það þykir þó ekki heldur gerlegt, þar eð mikið af kennslubókunum við skólann er á dönsku, þótt undarlegt megi virðast. Það hefur ekki tekizt að útvega kennslubækur á íslenzku, og er það raunar til lítils sóma fyrir þjóðina, en meðan svo er, er ekki tiltækilegt að gera till. um að fella dönskukennsluna niður. Brtt. n. fara því fram á það, að kennslunni verði hagað sem áður og að þeir, sem nú eru kennarar þar, verði skipaðir fastakennarar, en þeir eru 3 í siglingafræði og einn í tungumálum. N. leggur því til, að frv. verði samþ. með þeim breyt., sem um getur á þskj. 209. Einn nm., hv. 6. landsk., var ekki á fundi, þegar málið var afgr., og veit ég ekki um afstöðu hans. Leyfi ég mér að lokum að leggja til, að frv. verði samþ. með þeim breyt., sem ég nú hef lýst.



Herra forseti. Allshn. hefur haft mál þetta til meðferðar og leggur til, að frv., eins og það er á þskj. 193, verði samþ. með þeirri breyt., að í staðinn fyrir upphæðina, sem í frv. er tilgreind, 500 kr., komi 1000 kr. Þetta leggur nefndin til sökum þess, að það er nú orðið svo með hlutina í okkar landi, að það getur verið um smávægilega yfirsjón að ræða, þó verðgildi þess munar, sem um er að ræða, geti komizt upp í 1000 kr., og einnig vegna þess, að kostnaður við málarekstur er svo mikill, að hvert opinbert mál kostar þetta og meira, og enn fremur með tilliti til þess, að það eru settir aðrir varnaglar í 256. gr. l., eins og hún er og verður, þar sem gert er ráð fyrir, að þetta sé því aðeins, að engin sérstök atvik auki saknæmi brots og að sökunautur hafi ekki áður reynzt sekur um auðgunarbrot. - Sem sagt, n. leggur til, að frv. verði samþ. með þeirri breyt., sem n. ber fram á þskj. 218.



Herra forseti. Ég þakka hv. allshn. fyrir greiða afgreiðslu þessa máls og vil fyrir mitt leyti mæla með þeirri breyt., sem n. gerir till. um.



Herra forseti. Ég hef raunar ekki annað um þetta mál að segja hér en það, sem kemur fram í nál. Það var þegar nýr prestur kom þarna í sveitina og til að losna við að byggja upp á Viðvík, að ríkissjóður keypti jörðina Vatnsleysu af fyrrverandi eiganda hennar, Jósef J. Björnssyni. Jörðin var keypt fyrir 37500 kr. og síðan gert við nýlega byggt steinhús, sem var þá á henni, fyrir rúml. 6 þús. kr., svo að jörðin hefur kostað í allt um 44 þús. kr. Frá þessu er skýrt í nál., en upplýsingar hefur nefndin fengið frá skrifstofustjóra kirkjumrn., Gústaf Jónassyni. - Nú var sú ákvörðun tekin af ríkisstj. í sumar, er turninn var vígður á Hólum, að framtíðarprestur í þessu prestakalli skyldi verða búsettur á Hólum. Það, sem frv. fer fram á, er, að syni Jósefs, H. J. Hólmjárn, verði seld jörðin. Landbn. hefur orðið sammála um að mæla með, að þetta frv. verði samþ., enda þótt sumir nefndarmanna séu því mótfallnir, að opinberar jarðir séu seldar, en hún mælir þó með þessu frv., því að þarna á í hlut sonur fyrri eiganda jarðarinnar, og þar sem það er líka tekið fram í frv., að jörðin verði gerð að ættaróðali, og er með því fyrirbyggt, að hún lendi í braski - eins og maður getur sagt á góðri íslenzku - á milli manna. Því hefur nefndin lagt til, að frv. verði samþ., en þó með því skilyrði, að ríkissjóður skaðist ekki á sölunni og að hann fái sínar 44 þús. fyrir hana. Nefndin treystir því, að svo verði, en það kom ekki fram í frv., hvort ríkisstj. hygðist selja hana hærra verði vegna breytts gengis frá því er var, er jörðin var keypt. Það er sett í vald viðkomandi ráðherra að ákveða verð jarðarinnar, og ég tel rétt, að það komi strax fram, á hvað ríkisstj. ætlar að selja hana, en það kemur auðvitað ekki til mála að selja hana neðan við það verð, sem ríkissjóður hefur þegar lagt út fyrir hana.



Herra forseti. Ég hafði hugsað mér að koma fram með brtt. við frv. á þskj. 152. Í mörg ár hefur hin forna prestssetursjörð Neðri-Gufudalur í Gufudalshreppi verið í ábúð, og bóndinn þar hefur gert ítrekaðar tilraunir til að fá leyfi til að kaupa jörðina, en það hefur ekki tekizt, vegna þess að kirkjan á jörðinni er ekki eign sóknarinnar í sveitinni, heldur ríkisins. Það hafa því verið sett þau skilyrði fyrir kaupunum, að hann keypti kirkjuna með og sæi um að halda henni við, en það er skiljanlega ekki hægt eða mjög erfitt fyrir bóndann. Ég leyfi mér hér, eftir ósk bóndans, að fara þess á leit, að ríkisstj. verði heimilað að selja þessa jörð til Bergsveins Finnssonar. Brtt. er á þá leið, að bætt verði inn í 1. gr. frv., svo að hún hljóði þannig: „Ríkisstjórninni er heimilt að selja Hólmjárni Jósefssyni Hólmjárn prestssetursjörðina Vatnsleysu í Viðvíkursveit, er prestssetur verður flutt þaðan, og Bergsveini Finnssyni, Neðri-Gufudal, jörðina Neðri-Gufudal í Gufudalshreppi fyrir það verð og með þeim greiðsluskilmálum, er um semur, enda verði jarðirnar gerðar að ættaróðali.“ Ég hefði óskað eftir því, að hæstv. ráðherra hefði verið viðstaddur, því að ef hann hefði viljað lýsa því yfir hér, að ríkisstj. væri fús til að selja jörðina eftir þeim lögum, sem nú gilda um slíkar sölur, þá hefði ég verið fús til að taka till. mína aftur. Og ég veit ekki nema það væri rétt að fresta umr, um málið, svo að n. gæfist tóm til að athuga brtt. í samráði við ráðherra. Ég legg þetta mál hér fram til athugunar.

Forseti (LJóh): Mér hefur borizt brtt. frá hv. þm. Barð. um, að 1. gr. frv. á þskj. 152 hljóði þannig: [Sjá þskj. 232]. Það þarf leyfi hv. þdm. til þess að þessi brtt. geti komið fram, og vil ég leyfa mér að leita afbrigða.



Ég verð að viðurkenna, að ég er ekki svo kunnugur þessum málum, að ég geti sagt nokkuð ákveðið þar um. En ef það er rétt, sem hv. flm. segir, að þarna sé um að ræða söfnuð, sem safnist um kirkju, sem hann ekki á, þá ætti það að vera, að jörðinni og kirkjunni fylgdi einhver sjóður. Ekki veit ég, hvort svo er. Og þar sem svo er háttað, að kirkjan er ekki safnaðareign, heldur eign ákveðinnar jarðar, þá hvílir sú kvöð á jarðeiganda, að hann haldi kirkjunni við. Og ég er ekki viss um hvort ríkisstj. getur tekið þá kvöð undan, nema þá söfnuðurinn fáist til að taka við kirkjunni og sjá um hana og gera hana að safnaðarkirkju. Ég hygg, að það þurfi að leysa þetta mál, hvort söfnuðurinn verði látinn taka við kirkjunni eða hvort sú kvöð hvílir á bóndanum, ef hann kaupir jörðina, en mér er ekki svo kunnugt um þessi mál, að ég þori að fullyrða neitt um það. En ef hv. flm. brtt. vill taka hana aftur til 3. umr., þá get ég lofað því, að nefndin skal taka málið til athugunar á milli umr. Það verður vitanlega gert af ráðuneytinu að rannsaka þetta mál, af biskup og kirkjumrn., en þeirrar umsagnar skal ég afla mér, og þá hvort hægt er að skilja þetta tvennt að, sölu jarðarinnar og kirkjunnar, sem ég raunar efast um, og hvort söfnuðurinn vill taka að sér kirkjuna. Ef flm. vill taka till. aftur, þá skal ég sjá um, að þetta verði athugað.



Herra forseti. Ég var því miður forfallaður, er þessi brtt. kom fram, og ég er það raunar enn, því að ég var búinn að lofa manni samtali, sem er á förum til útlanda og bíður eftir mér. En um þessa brtt. vildi ég segja það, að ég er ekki svo kunnugur staðháttum, að ég geti sagt um það, hvort eðlilegt er að samþykkja þessa till., en það er sjálfsagt að líta á málið með sanngirni og taka það til athugunar. Og væri þá líklega hagkvæmast að fresta atkvgr. og umr. um brtt. til 3. umr. Eins og fram kom bæði í umr. og greinargerð, þá er frv. um að selja Vatnsleysu komið fram af eðlilegum ástæðum. Með því að selja Vatnsleysu er ríkisstj. gert auðveldara að byggja upp á Hólum, og í öðru lagi það, að jörðin var í eigu Jósefs J. Björnssonar, og hann hafði hugsað sér, að sín ætt tæki við henni, og nú hefur maður í ættinni gefið sig fram, sem vill búa á jörðinni, og er salan enn eðlilegri þar sem líka er verið að leggja starf þessa manns í þágu hins opinbera niður. Það fjórða er svo það, að öll hreppsnefnd Viðvíkursveitar mælir með þessum kaupum og vill ekki sitja fyrir jörðinni, en afsalar þessum manni forkaupsrétt sinn að henni. Það má annars vel vera, að þessi brtt. um sölu á annarri jörð sé eðlileg, og ég er reiðubúinn til að láta athuga hana á milli umr., ef flm. vildi fresta henni.



Ég vil taka það fram, að ég flutti mína brtt. ekki til að tefja þetta mál, sem hér er á ferð, og ég vil með ánægju taka till. til baka til 3. umr. Og ef það þætti heppilegra, að þetta kæmi fram í sambandi við 82. mál, sem liggur fyrir Nd., þá get ég fallizt á það.

Það er ekkert því til fyrirstöðu, að þetta mál verði rannsakað á milli umr.

Þá vil ég taka till. mína aftur til 3. umr., og ég vil á engan hátt torvelda framgang þessa máls, sem hér liggur fyrir. En ég vænti þess þá, að fyrir liggi upplýsingar um málið, er það kemur til 3. umr., og ég er reiðubúinn að ræða við hv. nefnd og veita frekari upplýsingar.



Herra forseti. Allshn. hefur rætt þetta frv. og mælir með því, að það verði samþ. óbreytt eins og það liggur fyrir á þskj. 194. Varðandi það, sem hæstv. dómsmrh. vísaði til n. til athugunar, hvort réttindamissir fyrir bifreiðar skyldi ná til þess, að samfara kæmi réttindamissir um stjórn flugvéla og skipa og svo öfugt, þá tók n. þetta atriði til umr., og komst að þeirri niðurstöðu, að þrátt fyrir það, þó að hér mætti segja, að í nokkrum tilfellum væri mjög svipað, sem lægi til grundvallar fyrir broti í hvorum tveggja tilfellum, annars vegar í sambandi við akstur bifreiða og hins vegar í sambandi við stjórn skipa og flugvéla, þá væri það nú þannig, að dæmi hefðu sýnt, að það mundi ekki ætíð koma út rétt, ef þetta væri tekið upp nákvæmlega á sömu línu. Enn fremur væri hitt, að ef um stórvægileg brot er að ræða, t.d. í sambandi við akstur bifreiða, þá væri viðkomandi búinn að missa rétt til skipstjórnar. Með tilliti til þessa, sem ég hef greint, treysti n. sér ekki að svo komnu máli að gera neina ályktun um þetta efni né til að taka þetta upp.



Herra forseti. Ég þakka hv. n. fyrir góða afgreiðslu og greiða á þessu máli. Ég get eftir atvikum verið sammála þeim aths., sem hv. frsm. n. kom með, að efni þeirra aths., sem ég hreyfði við 1. umr., þyrfti frekari athugunar við, áður en það sé fært í lagabókstaf, sem ég talaði um, þó ég hins vegar telji, að þar sé um mjög athyglisvert atriði að ræða. Eðlilegast mun vera, að ríkisstj. athugi á lengri tíma, hvað henni sýnist rétt í því, þar sem hér er um það mál að ræða, sem gæti orðið til þess, að menn lentu í óþörfu hnjaski af þessum sökum.



Herra forseti. Eins og nál. á þskj. 219 ber með sér, þá var ég ekki mættur á þeim fundi n., þar sem þetta mál var afgr. Og þó að sá fundur hafi verið haldinn 23. nóv. eða sama dag og málið var . afgr. hér til n., þá hefur nál. um það ekki verið útbýtt fyrr en nú á þessum fundi, og mér því verið ókunnugt um afgreiðslu n. á málinu. - Hins vegar er ég ekki á sama máli og meiri hl. hv. n., sem undirritað hefur nál. og vill samþ. þetta frv. eins og það liggur fyrir. Ég lít þannig á - og ég tel líklegt, að þannig muni almennt verða litið á, - að með þessu frv. sé verið að létta refsingar fyrir ölvun við akstur bifreiða. En ég álít hins vegar, að það mál, ölvun við akstur bifreiða, sé svo alvarlegt mál, að ekki sé rétt af löggjafanum að gefa mönnum neitt undir fótinn um það, að refsingar fyrir slík brot verði vægari heldur en verið hefur. Ég þarf ekki að fara mörgum orðum um það eða útlista það, hver hætta felst í því, ef menn aka bifreiðum undir áhrifum áfengis. Reynslan er ólygnust um þá hluti. Það er öllum kunnugt, að mjög mörg slys hafa hlotizt af því. Og ég álít, eins og ég hef sagt, að löggjafarþingið eigi ekki að gefa á neinn hátt undir fótinn með það, að dregið verði úr refsingum fyrir það, sem hefur slíka hættu í för með Sér, bæði fyrir ökumanninn sjálfan og þá farþega, sem hann kann að vera með í það og það sinn, og ekki aðeins það, heldur líka fyrir alla umferð, þar sem slík tilvik geta valdið árekstrum og slysum. Ég er af þessum ástæðum andvígur því, að refsingar fyrir slík brot verði á nokkurn hátt léttar. En það tel ég, að felist í þessu frv. Mun ég þess vegna greiða atkv. á móti frv. og mundi hafa tekið afstöðu gegn frv. í n., ef ég hefði setið fundinn, er málið var til meðferðar.



Herra forseti. Ég vil geta þess í sambandi við fjarveru þessa hv. þm., sem síðast talaði, af fundinum, að það gera þau tíðu mannaskipti, sem eru í hv. þd. og nefndum, að svo fór sem fór, að þessi hv. þm. var ekki viðstaddur á þessum nefndarfundi. Þessi hv. þm. tók sæti í n. vegna þess, að Brynjólfur Bjarnason veik frá þingstörfum, en varamaður hans var boðaður á þennan umrædda fund. En hv. þm., sem síðast talaði, tók svo sæti BrB í n. Það er nú gerð grein fyrir því í grg. frv., hvers vegna frv. er borið fram, að það er bara af framkvæmdaástæðum, að farið er fram á þessa breyt., sem hér er gert ráð fyrir. Og það var sjónarmið n. og skoðun mín, að hér sé meir um smáatriði að ræða en að það sé svo ákaflega mikið verið að létta refsingar. Það verður nú kannske meir en áður lagt á vald dómara - aðeins meir en áður - hvenær skuli beita fangelsisrefsingu. En í raun og veru eru ákvæðin skýrari með þessari breyt. heldur en áður. Svo að það má um það deila, hvort í þessu felist linun refsingarinnar. Ég hygg, að n. hafi öll verið sammála um, að ekki væri ástæða til að draga úr refsingum fyrir þessi brot. En þessi breyt. þótti fara í rétta átt, m.a. vegna framkvæmdaörðugleika á þessum málum. Ég vil svo geta þess út af því, sem hæstv. dómsmrh. sagði, að n. tók í raun og veru ekki afstöðu til þess, sem þar var um að ræða, heldur var það, að henni virtist málið of viðurhlutamikið að svo komnu til að gera till. um þau atriði, sem hæstv. dómsmrh. minntist á. En n. mun að sjálfsögðu vera til viðræðna um það, sem hæstv. dómsmrh. ræddi um, hvenær sem tiltækilegt þykir.



Herra forseti. Eins og kunnugt er, er reglan sú, að ef maður á skuld að heimta og skuldunautur vill ekki greiða, þá þarf fyrst að höfða mál og fá dóm, síðan að gera aðför og loksins stundum að fá eignir seldar á uppboði, sem teknar eru fjárnámi, svo að það er fyrst eftir uppboðið, að skuldin fæst greidd. Lengi hefur þó sá háttur verið á hafður um öruggari skuldir, að þá sé heimiluð einfaldari aðferð og veittur lögtaksréttur án undangenginnar málsóknar, og síðan er hægt að selja hinar lögteknu eignir við uppboð. Einnig er það þekkt, að skuld sé talin svo örugg, að heimilt sé að sleppa bæði málsókn og lögtaki og leyfilegt að ganga að eignum umsvifalaust og selja á uppboði. Ef slíkt væri mjög algengt, mundi það ef til vill þykja helzti lítið réttaröryggi, en þetta hefur tíðkazt alllengi um skuldir, sem sérstakan forgangsrétt hafa og taldar eru mjög öruggar. Nú hefur verið ákveðið, að fyrir einstökum gjöldum er veð í ákveðnum eignum, og þá hefur verið heimilað um innheimtu slíkra skatta, að ganga mætti að veðunum án þess að heimila lögtak, og er í þessu fólginn verulegur sparnaður fyrir hina opinberu innheimtu. Það, sem til er ætlazt með þessu frv., er að rýmka heimildina til að sleppa undanfarinni málsókn og lögtaki og veita auknar heimildir til að ganga að eignum með uppboði, án þess þó að stofna réttaröryggi þegnanna á neinn hátt í voða. Hugmyndin er komin frá gjaldheimtumönnum ríkisins og fjmrn. og var lögð fyrir dómsmrn., sem athugaði málið ýtarlega, og varð þá að ráði að flytja þetta frv. Það mundi, ef að l. yrði, hafa í för með sér verulegan snarnað við skattheimtu hins opinbera, en svo er gengið frá, að það skerðir á engan hátt réttaröryggi þegnanna, þótt samþ. sé. Því legg ég eindregið til. að fm. verði samþ., og óska þess, að því verði vísað til 2. umr. og hv. allshn.



Herra forseti. Eins og segir í nál. á þskj. 217, ræddi allshn. þetta frv. við fulltrúa fjárhagsráðs og verðlagsstjóra. En þeir höfðu áður haft málið til athugunar og óskuðu beinlínis eftir því að ræða við n. eða einhvern úr n. uni það. Og hafði fjárhagsráð sjálft tekið málið fyrir á fundi sínum, þannig að þessir menn, sem við allshn. töluðu, sem voru þá náttúrlega sérstakir fulltrúar fjárhagsráðs, voru algerlega umboðsmenn fjárhagsráðs á fundi n. Um 1. gr. frv. segir svo í nál., með leyfi hæstv. forseta: „Í sambandi við 1. gr. frv. vill nefndin taka fram eftirfarandi: Samtímis því sem frv. þetta kom fram, hefur fjárhagsráð gefið út tilkynningu um hámarksverð á notuðum vörum, sem seldar eru í fornverzlunum. Nefndin vill ekki draga í efa heimild fjárhagsráðs samkv. gildandi lögum til að gefa út slíka tilkynningu, en telur þó eftir atvikum rétt, að sett verði skýr ákvæði um þetta efni.“ Þetta var afstaða n. til þessa. Sem sagt, tilkynning kom nú þarna frá fjárhagsráði um þetta efni, samtímis því að þetta frv. kom fram hér í þinginu. En það þótti rétt, þrátt fyrir það, að leggja til, að þessi ákvæði væru gerð skýrari. Þá er um 2. gr. það að segja, að eftir samræðurnar í n. lagði n. til, að sá málsl., sem lagt er til að breytt verði í gildandi l., skyldi orðast eins og segir í þskj. 217. En breyt. er fólgin í tvennu: Í fyrsta lagi, að samkv. breyt. er ábyrgðin lögð á herðar iðnfyrirtækjanna, en ekki verzlananna, eins og gert er ráð fyrir í frv., og þykir það í framkvæmd eðlilegt og nauðsynlegt og ekki framkvæmanlegt öðruvísi. Svo er breyt. fólgin í því, að bætt er við garni, þar sem talað er um, að óheimilt sé að framleiða vörur til sölu í verzlunum úr innfluttri vefnaðarvöru, nema innflutningsleyfi hafi verið veitt fyrir vörunni til iðnaðar, þannig að þarna komi: vefnaðarvöru og garni. Þetta heyrir undir sama þátt atvinnulífsins. Og þessi vara, garnið, vill renna út úr verzlunum og vera tekið til vinnslu á óeðlilegan hátt. Þess skal getið í þessu sambandi, að fjárhagsráð hefur haft þetta mál talsvert mikið til athugunar og hefur víst gjarnan viljað gefa út tilkynningu um það eitthvað í þessa átt, sem hér er gert ráð fyrir. En það var ekki talið öruggt, að heimild væri fyrir því. Eins og mönnum er kunnugt, hafa vefnaðarvörukaupmenn mjög látið í ljós, að þeir telji, að of mikið fari til iðnaðar af vefnaðarvörum. En eins og kunnugt er, fær iðnaðurinn ákveðinn hluta af innflutningnum á hverjum tíma til sinna nota. En það. sem ekki er flutt inn beinlínis til iðnaðar, er ætlað óumdeilanlega til þess, að það sé haft í verzlunum óunnið. Það voru allir nm. mættir á fundi, þegar mál þetta var afgreitt, og voru þeir allir samþykkir því að afgreiða málið eins og segir á þskj. 217.



Herra forseti. Ég vil spyrja hv. nefnd, hvort hún hafi talað við hæstv. viðskmrh. um málið.



Því skal svarað, að n. hefur ekki haft sérstakt samráð um þetta við hæstv. viðskmrh., og það var eiginlega vegna þess, að við töldum svo mikinn styrk að samvinnunni við fjárhagsráð um þetta, að það var ekki gert. En að sjálfsögðu mundi vera hægt milli umr. að ræða þetta nánar við hæstv. viðskmrh.



Ég vildi beina því til hv. allshn. að tala um þetta mál við hæstv. viðskmrh. milli 2. og 3. umr. málsins.