Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Eins og séð verður á þskj. 702, nál. meiri hl., hefur sjútvn. ekki orðið sammála um afgreiðslu þessa máls. Meiri hl. n., ég og hv. 1. þm. S.-M., við erum á þeirri skoðun, að það sé bæði eðlilegt og nauðsynlegt að binda aðalákvæði þessa máls í l., en gefa reglugerð ekki það svigrúm, sem gert er ráð fyrir í frv. hæstv. ríkisstj. Minni hl., hv. 9. landsk., var raunverulega okkur sammála um þetta að miklu leyti, en aðeins var ágreiningur um það innan n., hvernig skyldi skipa málunum og hverjir skyldu hafa úrskurðarvald um undanþágurnar, þegar þær skyldi veita. Nú sé ég, að eftir að fundum hefur verið slitið í n., þá hefur hv. 9. landsk. skipt eitthvað um skoðun, því að þetta kemur ekki fram í hans áliti, heldur allt annað sjónarmið, sem aldrei var minnzt á í n. Vegna ummæla hæstv. atvmrh. hér í d. um þetta mál og vegna þess að mér var kunnugt um það, að hlutaðeigandi aðilar voru ekki sammála um þetta mál, þá kallaði sjútvn. fulltrúa þessara aðila til sín á fund, svo að n. fengi fulla vissu um það, hvernig málin stæðu almennt meðal þeirra. En þá kom það í ljós, að fulltrúar frá þeim skipum, sem tilheyra línubátum og fisktökuskipum, höfðu ekki verið sammála um afgreiðslu málsins, þeir höfðu meira að segja tjáð sig mótfallna afgreiðslu málsins eins og hún var og lagt áherzlu á það, að það væri sama sem að leggja þennan atvinnuveg niður, ef málið yrði afgr. eins og það er afgr. með stjfrv. annars vegar og reglugerðinni, sem því fylgir, hins vegar. Ég hef þess utan fengið bréf frá félagi íslenzkra botnvörpuskipaeigenda, dags. 8. apríl, þar sem þeir staðfesta það, tveir fulltrúar frá línu- og fisktökuskipum, sem sátu fund hjá ríkisstj., að þeir hefðu ekki verið sammála um þetta atriði, og þeir hefðu því ekki getað undirskrifað þetta samkomulag fyrir þeirra hönd, þegar þeir hefðu setið fund með ríkisstj. Þetta bréf er lagt fram í lestrarsal, dagbókarfskj. 1027. Eftir að sjútvn. hafði heyrt rök frá öllum viðkomandi aðilum, hélt hún annan fund og kom sér saman um að fella inn í frv. aðalatriðin úr reglugerðinni, eins og hún er prentuð sem fylgiskjal með frv. stj., að undanteknu því, að minni hl. vildi ekki vera með því, að 2. gr. frv., eins og hún er sett fram í breyt., yrði sett þannig inn fl., þ.e.a.s. að skipa 2 menn á hverjum stað til þess að hafa úrslitavald í þessum málum. Minni hl. vildi hins vegar, og lagði á það áherzlu, halda sig að því, sem kemur fram í reglugerðinni, að með þessi mál fari 5 menn hér í Rvík og Hafnarfirði og allt landið yrði að sækja þetta mál undir þá n., þó þannig, að þessi sama n. gæti skipað 2 menn fyrir hverja útflutningshöfn, en þeir menn yrðu að standa í sambandi við aðalnefndina hér í Reykjavík. Hann ætlaðist til þess, að þetta yrði fellt inn í lögin, en hefur nú fallið frá því, í meiri hl. telur hins vegar, að þessi skipan málanna sé nokkurn veginn það sama og að stöðva siglingu fiskkaupaskipa og línuveiðabáta fyrir Austurlandi, sérstaklega á Hornafirði, Norðfirði og Seyðisfirði, og jafnvel líka fyrir Norðurlandi og í Vestmannaeyjum. Það mundi enginn útgerðarmaður vilja eiga það á hættu að hlaða skipin, án þess að vita hvernig þessum málum reiddi af. Þeir gætu t.d., búizt við því, að símasambandið við þessa staði bilaði, svo að ekki væri hægt að komast í samband við þá, eins og verið hefur á þessum vetri. Meiri hl. gat heldur ekki fallizt á, að hér sé um neitt meira öryggi að ræða. Það er gert ráð fyrir því, í till. meiri hl., að 2 menn verði skipaðir fyrir hverja útflutningshöfn til þess að hafa með höndum eftirlit með þessum málum og úrskurðarvald um það, hvenær skuli veita undanþágur. Þeir skulu einnig hafa eftirlit með því, að þessum l. sé hlýtt, og telur meiri hl., að með þessu muni fást meira öryggi í þessum málum. Meiri hl. n. lítur svo á, að í Rvík sé ekki ástæða til þess að hafa fleiri en 2 menn, er hafi þetta starf með höndum. Ef þessir menn koma sér ekki saman, þá gerir meiri hl. ráð fyrir því, að þeir geti kallað sér til aðstoðar lögreglustjórann á hverjum stað. Þá gerir meiri hl. ráð fyrir því, að ekki sé hægt að veita undanþágu til þess að skip sigli eitt, ef skipshöfnin mótmælir slíkum úrskurði. Við teljum, að með brtt. okkar, ef samþ. verða, sé fengið öryggi í þessum málum, að svo miklu leyti sem hægt er að fá öryggi um þessi mál. Við væntum þess, að hv. d. gangi þannig frá þessu máli, að hún hafi fullan skilning á því, að meiri hl. sjútvn. hefur viljað gera tvennt í þessu máli: Að tryggja öryggi sjómannanna annars vegar og hins vegar að stuðla að því, að þessi atvinnuvegur geti haldið áfram. Ef aðeins á að horfa á aðra hliðina og tryggja hana, eins og okkur virðist hafa komið fram hjá hv. 9. landsk., þá er ein alveg örugg leið í því máli, og hún er sú að banna siglingar algerlega. En við lítum svo á, að það sé hvorki frá sjónarmiði sjómanna né landsmanna æskilegt að gera það. Við fáum ekki séð, að 5 menn í Rvík hafi meiri þekkingu á þessum málum eða betri skilyrði til þess að dæma um aðstöðuna úti á landi heldur en þeir menn, sem þar eru fyrir og geta fylgzt með málunum. Ég sé ekki ástæðu til þess að ræða meira um þetta mál, nema því aðeins, að sérstakt tilefni gefist til. Ég vil aðeins benda á það, að hér er um mikið tilfinningamál að ræða, sem hægt er auðveldlega að leiða út í öfgar, en ég tel ekki rétt, að það sé gert, heldur sé reynt að skoða málið frá raunveruleikanum. Að síðustu vil ég benda hæstv. atvmrh. á það, að meiri hl. n. leggur mikla áherzlu á það, að þegar reglugerðin verður samin, þá vé tekið upp í þá reglugerð ákvæði 2., 3. og 4. gr. þeirrar reglugerðar, sem er prentuð með frv. stj. þ.e. að málið sé að nokkru leyti í höndum útgerðarmanna, þar sem því verður komið við, og þeir hafi eftirlit með því, hvernig skipunum vé raðað niður.



Herra forseti. - Sjútvn. hefur haft þetta mál til athugunar og orðið á einu máli um það, að rétt sé að setja l. um samflot íslenzkra skipa, sem sigla milli Íslands og annarra landa. N. hefur einnig verið á einu máli um það, að rétt sé að koma þessum lagaákvæðum þannig fyrir, að þau komi að sem fyllstum notum, án þess þó, að að því sé stefnt að baka sjávarútveginum tjón eða sérstakt óhagræði með lagasetningunni. Um þessi grundvallarsjónarmið er sjútvn. sammála. Hið eina, sem n. greinir á í þessu sambandi, er það, hvernig þessu skuli fyrir komið, í einu atriði sérstaklega. Ég get þess vegna alveg sparað mér að ræða um nauðsyn þessara l., um það er enginn ágreiningur í þinginu, og mér skilst, að menn séu sammála um nauðsyn þess að setja um þetta l. Það er tekið fram í grg. hæstv. ráðh. fyrir þessu frv., að frv. og reglugerðin, sem prentuð er með því, sé samið í samráði við fulltrúa stéttarfélaga sjómanna og útgerðarmanna. Sjútvn. hefur kynnt sér þetta atriði og rætt um það við fulltrúa þeirra aðila, sem hér eiga hlut að máli, og það hefur upplýstst, að þeir, sem sérstaklega hafa samþykkt eða komið sér saman um þetta frv., það eru fulltrúar sjómannafélaganna í Rvík, Hafnarfirði og á Patreksfirði, svo og fulltrúar togaraútgerðarmanna og félag íslenzkra botnvörpuskipaeigenda. En hins vegar liggur ekki fyrir sérstök samþykkt á þessu frv. frá útgerðarmönnum, sem ráða yfir fiskkaupaskipum eða línuveiðabátum. Það hafa þess vegna skipzt sjónarmið um þetta í n. Vegna þess að fulltrúar frá verulegum hluta af þeim einstaklingum, sem þetta varðar, voru búnir að koma sér saman um afgreiðslu málsins, var ekki ástæða til þess fyrir n. að fara að breyta neinu í því samkomulagi. Ég hef þess vegna ekki viljað ganga inn á það, að nein efnisbreyt. yrði gerð á frv. að svo miklu leyti sem það tekur til botnvörpuskipa. Ég skal hins vegar játa, að eins og frá reglug. og frv. er gengið, þá eru þar á nokkrir gallar, að því leyfi sem málið snýr að fiskkaupaskipum. Fiskkaupaskipin hafa þá aðstöðu, að það kynni að verða óþægilegt fyrir þau að þurfa í hvert skipti að leita eftir því til Rvíkur, er þau þurfa að fá undanþágu frá samfloti. Hvort sem undanþágur verða veittar eða ekki, hefði ég fyrir mitt leyti getað fallizt á það, að af þessu kynnu að stafa óþægindi fyrir útgerðarmenn þessara skipa. Mér er þess vegna ljóst, að það er nauðsyn á því að gera sérstakar ráðstafanir til þess, að hægt sé að veita og afgreiða undanþágur fyrir útgerðarmenn þessara skipa, án þess að stöðvun þurfi að verða vegna þess, að það þyrfti að fá samband við n. í Rvík. Ég geri ráð fyrir því, ef fulltrúar frá fiskkaupaskipunum hefðu komið nær þessu en raun varð á, þá mundi hafa verið fyrir þessu séð í frv. eða reglugerðinni. Ég fyrir mitt leyti er sannfærður um, að þessi á,alli á frv. stafar af því, að þessir aðilar hafa ekki haft umboðsmann með fullt umboð til þess að taka þátt í undirbúningi þessa máls. Mér er það líka ljóst, að erfiðleikar eru á því að ganga frá því, hvernig þessar n. úti á landi, sem eiga að afgreiða þessar undanþágur, eigi að vera skipaðar. Ég er sammála meiri hl. n. í því, að það þurfi að vera menn í öllum þeim höfnum landsins, sem heimild hafa til þess að afgreiða þessi skip til utanlandssiglinga, menn, sem geta, ef ekki er hægt að hafa samband við n. í Rvík, afgreitt þetta mál upp á sitt eindæmi. En ég held, að það þurfi að athuga það vel, áður en frá því er gengið, hvernig þessi n. eigi að vera skipuð. Ég teldi rétt, að það væri gert í samráði við útgerðarmenn og fulltrúa sjómanna, hvernig þetta atriði yrði afgreitt. Ég fyrir mitt leyti hefði talið það næga tryggingu í þessu efni, ef aftan við 2. gr. frv. kæmi sú viðbót, að fyrir því yrði séð í reglugerð, að beiðni um undanþágur væri hægt að afgreiða án tafar á þeim stöðum í landinu, sem hefðu heimild til þess að afgreiða þessi skip. Mér finnst þetta nokkuð mikið vandamál og tel því ekki rétt að flana að neinu í því sambandi. Mér finnst sú till., sem meiri hl. hefur komið með til lausnar á þessu atriði, einmitt benda til þess, hvað hætt er við því, að menn geti leiðzt út í að afgreiða málið á óheppilegan hátt, ef þetta er ekki nægilega athugað. Eins og frá till. meiri hl. n. er gengið, er þetta mjög óheppilegt. Meiri hl. leggur til, að skipaðir séu 2 menn á hverjum stað til þess að hafa þessi mál með höndum, annar sé fulltrúi sjómanna, hinn fulltrúi útgerðarmanna, og þessu er ég út af fyrir sig sammála. En svo bætir meiri hl. því við, að verði aðilar ekki sammála, þá eigi að kalla til lögreglustjóra staðarins, og hann eigi að gefa úrskurð um þetta. Það er ekki að neinu leyti vantraust á lögreglustjórunum, sem þarna eiga hlut að máli, þó að ég verði að segja, að ég held, að þeir séu manna óhæfastir til þess að gefa úrskurð um ágreining eins og þarna gæti verið um að ræða. Þeir staðir, sem hér er sérstaklega um að ræða, eru Vestmannaeyjar, Akureyri, Siglufjörður og Rvík. Þó að lögreglustjórarnir á þessum stöðum séu að sjálfsögðu prýðilegir menn, þá held ég, að það liggi svo fjarri þeirra verkahring að gefa úrskurði um þetta, að þeim sé þess vegna ekki felandi að leysa þetta starf af hendi. Auk þess, sem á sumum þessum stöðum, sem hér koma til greina, eru engir lögreglustjórar til, eins og t.d. á Hornafirði. Ég vil því mæla eindregið með því, að mín till. verði tekin upp í frv., og það verði þannig ákveðið, að fyrir því skuli séð í reglugerð, að hægt sé úti á landi að afgreiða þessar undanþágubeiðnir viðstöðulaust. En að þeim, sem gefur út reglugerðina, sé í sjálfsvald sett, hvernig hann afgreiðir þetta, og sé þetta gert í samráði við fulltrúa sjómanna og útgerðarmanna. Aðrar brtt., sem meiri hl. n. hefur tekið upp í frv., vil ég ekki fallast á, vegna þess að þær eru í ósamræmi við það, sem þeir aðilar, sem þetta mál snertir mest, hafa komið sér saman um. Fulltrúar sjómanna og útgerðarmanna í Hafnarfirði, Rvík og á Patreksfirði hafa samið með sér um það, hvernig sú n. eigi að vera skipuð, sem afgreiðir undanþágurnar. Mér finnst ekki rétt fyrir hæstv. Alþ. að vera að ganga fram hjá því samkomulagi, þegar ekkert liggur fyrir um það, að aðilar óski eftir, að því samkomulagi verði breytt. Mér er kunnugt um það, að breyt. meiri hl. eru sjómannafélögunum mjög á móti skapi og eru gerðar í fullri óþökk þeirra. Um afstöðu útgerðarmanna er mér hins vegar ekki kunnugt. Ég vil líka benda á það, að ég tel það mjög óheppilegt að færa út ákvæði l. gr. frv. frá því, sem gert er í frv. sjálfu. Í frv, er lagt til, að ríkisstj. geti ákveðið með reglugerð, að íslenzk skip eða önnur skip leigð eða gerð út af innlendum mönnum eða fyrirtækjum, er sigla milli Íslands og Stóra-Bretlands, skuli sigla tvö saman eða fleiri báðar leiðir. Samkv. þessari gr. er ríkisstj. heimilt að gefa út um þetta reglugerð, sem nær til allra skipa. En samkvæmt 1. gr. reglugerðarinnar er gert ráð fyrir því, að þetta nái eingöngu til þeirra skipa, sem sigla með ísvarinn fisk milli Íslands og Stóra-Bretlands. En meiri hl. n. leggur til, að 1. gr. reglugerðarinnar sé tekin upp í frv. og beinlínis svo ákveðið, að öll skip, sem sigta milli Íslands og Stóra-Bretlands, skuli sigla saman. Mér er ekki fullkomlega ljóst, hvers vegna meiri hl. hefur séð ástæðu til þessarar útfærslu á frv., en mér er ekki grunlaust um, að þetta kunni að geta skapað einhver óþægindi. En væntanlega getur hæstv. atvmrh. upplýst það hér á eftir. Þá sé ég, að n. hefur í þessari breyt. bætt inn einu orði, sem mér er ekki fullkomlega ljóst, hvort á að vera efnisbreyt. eða ekki. Þetta er orðið „sambærilegt“. Þar stendur: „Þó er heimilt að veita undanþágu frá þessum ákvæðum, ef upplýst er, að ekkert sambærilegt skip“ o.s.frv. En í reglugerðinni er orðið „sambærilegt“ ekki tekið með. Mér er ekki fullkomlega ljóst, hvort fyrir meiri hl. n. vakir að gera þarna efnisbreyt. á frv. eða ekki. Ég vil undirstrika það, sem ég sagði hér áðan, að ég vil ekki fallast á, að gerðar séu breyt. á frv., að svo miklu leyti sem frv. tekur til þeirra aðila, sem beinlínis hafa komið sér saman um lausn þessa máls. En að svo miklu leyti sem frv. tekur til annarra aðila, sem ekki hafa um þetta samið og talið er, að muni hafa óhagræði af þessu frv., ef að l. verður, þá tel ég fyrir mitt leyti sjálfsagt, að í 2. gr. séu sett ákvæði til öryggis, þannig að svo sé frá undanþáguákvæðinu gengið, að þeir, sem um undanþágur sækja í þessu efni, þurfi ekki að bíða eftir svari. Ég tel óheppilegt, að því sé slegið föstu, hvernig þessa n. skuli skipa.



Ég vil ekki eyða tíma til þess að deila um þetta mál. En ég vil leyfa mér að mótmæla því, sem hv. 9. landsk. sagði, að hann hafi nokkurt umboð til þess að segja, að þessi breyt., sem á að gera, sé mjög illa gerð og í óþökk sjómanna. Þessi hv. þm. hefur ekki kynnt sér þá hlið málsins að öðru leyti en því, að hann veit, að formaður sjómannafélagsins gerir það að kappsmáli, að þessu sé ekki breytt frá því, sem hann hefur gengið frá því. Hv. 9. landsk. þm. lætur þetta hafa svo mjög áhrif á skoðanir sínar, að hann gengur frá svo að segja öllu, sem hann var samþykkur í n. Og þessar aths. hans, sem nú koma fram, komu aldrei fram á þeim tveimur fundum, sem haldnir voru í n. um málið, annað heldur en það, hvernig skyldi skipa n., sem úrskurðarvaldið hefði í þessum málum. Hér er ekkert rýrt það vald, sem n. átti að fá út af fyrir sig. En þeir, sem þetta sömdu, gleymdu því bara, að til væru útgerðarstaðir annars staðar á landinu en hér í Rvík. Það er eins og þeir álíti Rvík eina útgerðarstaðinn, en við hinir nefndarmennirnir viljum ekki viðurkenna, að svo sé. Það hefur verið álitið, að ekki væri ástæða til að setja l. um þetta fyrir Suðurland, vegna þess að þar væri fullt samkomulag um þetta. En ef komið er samkomulag um þetta þar, að láta skipin sigla eins og frv. bendir til og eins og mér er kunnugt um, að þau gera, þá sá meiri hl. sjútvn. engin rök fyrir að leyfa ekki að lögfesta það. Og ég get upplýst hv. 9. landsk. þm. um það, að allir útgerðarmenn, bæði þeir, sem eru hér í Rvík og útgerðarmenn utan af landi og fulltrúar þeirra, sem ég hef talað við, sætta sig við frv. eins og það er gert úr garði frá meiri hl. n., þ.e. eins og það verður, ef brtt. meiri hl. n. verða samþykktar, en alls ekki, ef það verður eins og hv. minni hl. n. vill hafa það, vegna þess að þeir fá ekki skilið, að það sé meira öryggi fyrir þessi skip, þó að tveir menn úti á landi séu skipaðir af n. hér í Rvík til að sjá um þetta. Ef þessi n. á að hafa yfirumsjón í þessu efni, þá afhendir hún með þessu tveim mönnum eftirlitið með skipunum úti um land, sem svo einhvern tíma og einhvern tíma er hægt að ná í, og í framkvæmdinni verður það þannig, að mennirnir, sem eru á staðnum, sem skipin ætla að sigla frá, úti um land, verða að ákveða um þetta. Ég sé því ekki ástæðu til að breyta nokkru um þetta samkomulag n. Og mig undrar, að hv. 9. landsk. þm. hefur nú fallið frá því, sem hann á fundum í n. taldi mikils virði. Það er einhver illur andi, sem hefur spilað á hann síðan og komið honum til að fara allt aðrar leiðir í málinu. Ég álít, að Alþ. eigi að taka tillit til allra þeirra aðila, sem hér eiga hlut að máli, og það á þann hátt, sem ég hef lagt til, sérstaklega þegar með því er hægt að hafa sama öryggi fyrir alla aðila fyrir því. Og það fullyrði ég, að hægt er að framkvæma með því að samþykkja brtt. meiri hl. sjútvn. við frv., en að það verði til minni óþæginda fyrir suma þá, sem hlut eiga að máli.



Út af ummælum, sem féllu í fyrri ræðu hv. þm. Barð., sem ég gat varla skilið öðruvísi en á þann veg, að þessi hv. þm. teldi, að ég hefði ekki skýrt hér rétt frá, þegar þetta .mál lá hér frammi í þessari hv. d. fyrir tveimur dögum, þá tel ég ástæðu til að taka aftur upp það, sem ég þá upplýsti víðkomandi þessu máli og meðferð þess, áður en það kom hér til hins háa Alþ. Málið var upphaflega tekið upp af fulltrúum stéttarfélaga sjómanna við ríkisstjórnina, og voru um þetta nokkrir fundir haldnir með þeim og síðan með fulltrúum útgerðarmanna, en síðast sameiginlegir fundir með báðum. Á þessum fundum lýstu útgerðarmenn yfir því, að þeir vildu, eins á þessu eins og öllum öðrum sviðum, kappkosta að skapa hið mesta öryggi, sem hægt væri fyrir íslenzka sjómenn, og þess vegna vildu þeir leitast við að leysa þetta mál á víðunandi hátt. Það voru síðar um þetta nokkrar fleiri umr., bæði með ríkisstj. og milli þessara tveggja aðila, sem lauk þannig, að síðasti fundur með ríkisstj. var þannig, að séð varð, að þetta mál gat ekki orðið leyst með samkomulagi og þess vegna þyrfti lagafyrirmæli til þess að fá það öryggi, sem sjómenn töldu, að l. mundu veita sér. Ríkisstj. leit svo á, að það væri skylda hennar að taka tillit til óska sjómannanna, sem óneitanlega eru þeir, sem eiga mest á hættu í siglingunum og hætta lífi sínu. Og þess vegna lýsti ríkisstj. yfir því, að hún mundi leggja fram frv. á Alþingi um þetta mál. En til þess að greiða fyrir meðferð málsins og reyna að komast hjá óþægindum við heppilega framkvæmd málsins, þá beið ríkisstj. þess enn, að þessir aðilar vildu fjalla um málið og um uppkast að reglugerð, sem atvmrh. afhenti þá á fundum. Þeir urðu við þessu. Eftir nokkurn tíma bárust til baka bréf frá þessum aðilum, þar sem þeir lýstu yfir því, að þeir hefðu orðið sammála um, að ef l. yrðu sett um þetta, þá væri æskilegast, að reglugerðin yrði eins og frv. það til reglugerðar, sem nú er hér prentað sem fylgiskjal frv. Þetta er undirritað af starfsmanni Landssambands útgerðarmanna og af Sigurjóni Á. Ólafssyni fyrir hönd og sem fulltrúa stéttarfélags sjómanna. Ég sé á þeim nál., sem hér liggja fyrir um þetta frv., að sjútvn. hefur ekki orðið sammála um afgreiðslu málsins. Ég tek eftir því, og sé, að það er rétt, að einn ágalli hefur orðið á reglugerðinni. Það er, eins og bent hefur verið á af hv. þm. Barð., ekki séð í reglugerðinni nægilega fyrir undanþágumöguleikum úti um land. En sú aðferð, sem meiri hl. sjútvn. hefur valið til lagfæringar á þessu, sýnist mér dálítið vafasöm til þess að flýta fyrir afgreiðslu þessa máls. Ég á við þá aðferð að leggja til, að meira sé tekið upp í l. heldur en gert er í frv. og minna vald sé gefið með l. til reglugerðarsetningar. Eins og ég hef lýst yfir áður, þá leggja sjómenn mikla áherzlu á það, að þessi l. gætu orðið afgreidd sem fyrst og kæmu til framkvæmda sem skjótast. Og vegna þess var það, að ég leyfði mér að mælast til þess, þegar frv. var lagt hér fram fyrir fáum dögum síðan, að hv. d. vildi hliðra svo til, að málinu gæti orðið hraðað, sem ég vil þakka fyrir, að hefur verið gert, það sem af er. Afgreiðsla málsins, sem af er, hefur tekið stuttan tíma hér í hv. d. En ef hv. d. er á því, að það sé æskilegt að koma þessu lagafrv. sem fyrst í gegn, svo að hægt sé að fara sem fyrst eftir því, þá sýnist mér augljóst mál, að með því að fáir dagar eru eftir af setu þessa Alþ., þá mun það óhjákvæmilega seinka málinu gegnum þingið, ef farið verður að gera þessar mjög miklu breyt. á frv. Og með því, að stj. hefur áður lýst yfir, eða ég fyrir hennar hönd, sem ég geri aftur af nýju nú, ef Alþ. fellst á að afgreiða þessi l. í því formi, sem stungið er upp á í þessu frv., þá mun ríkisstj. setja reglugerð eftir l. eins og þá, sem á fylgiskjalinu er, eða með þeim breyt., sem við nánari athugun kemur í ljós, að æskilegt eða nauðsynlegt sé. En þó skal vera haft um það samráð bæði við fulltrúa útgerðarmanna og sjómanna, áður en breyt. verða gerðar á reglugerðinni frá því uppkasti, sem hér liggur fyrir í fskj. frv. Ég tek þetta fram með það fyrir augum, að ég tel víst, að frekast með þessu móti, að láta frv. komast í gegnum hið háa Alþ. án verulegra breyt., og með það fyrir augum, að það sé heimildarl., en reglug. verði svo sett um framkvæmdaratriðin, þá megi málið ná afgreiðslu skjótar en ella og þá væntanlega áður en þessu þingi lýkur, sem nú situr. Þessu vildi ég beina til hv. meiri hl. sjútvn., hvort hann ekki, með það fyrir augum að hraða málinu í gegn, geti fallizt á að treysta því, að í reglugerðinni verði komið fyrir þeirri lagfæringu, sem ég hef nú bent hér á, að ég sé við nánari athugun, að þörf er á.



Herra forseti. - Ég vil vísa til þess, er ég sagði um þetta mál á fundi í gær, og vil óska eftir, að brtt. á þskj. 629 komi til atkv.



Ég vil rétt geta þess, að ég hef lagt fram og afhent hæstv. forseta skrifl. brtt. frá allshn. við frv. þetta um ríkisborgararétt. Brtt. er um, að einum manni, Skúla Petersen, verði bætt inn í. Við 2. umr. lágu ekki fyrir nógu glöggar upplýsingar um mann þennan, en nú hafa þær fengizt, og leggur allshn. einróma til, að brtt. þessi verði samþykkt.