Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta frv. um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins er komið frá hv. Ed. og á sér að öðru leyti alllangan aðdraganda, var undirbúið fyrir nokkrum árum af dómsmrn. og síðan þetta frv. yfirfarið af starfsmönnum í stjórnarráðinu, eins og grg. ber með sér, og auk þess hefur átt sér stað viðtækt samstarf og samráð við fulltrúa frá Bandalagi starfsmanna ríkis og bæja. Fjhn. Nd. boðaði á fundi sína bæði fulltrúa frá Bandalagi starfsmanna ríkis og bæja og þá starfsmenn stjórnarráðsins, sem að undirbúningi málsins höfðu starfað. Niðurstöður hjá nefndinni voru að leggja til, að frv. yrði samþykkt, en þó hafa nm. áskilið sér rétt til þess að flytja og fylgja brtt., og í samræmi við það liggja þess vegna fyrir nokkrar brtt. við frv. Ég vil taka það fram, að við erum fleiri nm. heldur en þeir, sem brtt. hafa flutt, sem álitum, að það mættu ef til vill athugast nokkru betur einstök ákvæði frv., en þó teljum við það ekki svo mikilvægt, að við viljum stofna til þess að gera breytingar svo að nokkru nemi á frv., vegna þess að langt er komið þingtíma nú, og gæti það orðið til þess að tefja fyrir framgangi málsins á þessu þingi. Sama sjónarmið hefur komið fram hjá fulltrúum Bandalags starfsmanna ríkis og bæja. Eins og nú er komið málum, gerðu þeir grein fyrir því í nefndinni, að þeir legðu megináherzlu á afgreiðslu málsins, enda þótt þeir óskuðu heldur, að nokkur ákvæði þess væru öðruvísi. Nefndin leggur þá einnig til, að frv. verði samþykkt, með þeim fyrirvara, sem ég hef getið.



Herra forseti. Ég hef leyft mér að flytja hér 2 brtt. við þetta frv., og er þær að finna á þskj. 498. Fyrri brtt. er um það, að síðari málsl. 1. málsgr. 5. gr. falli niður. Sá málsl. er á þessa leið, með leyfi hæstv. forseta: „Heimilt er að taka til greina umsóknir, sem berast, eftir að liðinn er umsóknarfrestur, enda hafi staðan ekki þegar verið veitt eða í hana sett eða maður í hana ráðinn, eftir að frestur var liðinn.“ Ég tel það ákaflega óviðfelldið að hafa þetta ákvæði í lögum um réttindi og skyldur embættismanna, því að þá fer að verða þýðingarlítið að auglýsa stöður, ef forstjóri eða ráðh. eða forstöðunefnd, hver sem hlut á að máli, getur tekið umsóknir til greina, sem berast, eftir að umsóknarfresturinn er liðinn, og ráðið mann í stöðuna eftir þeirri umsókn, enda er 3. málsgr. þessarar sömu gr. þannig, að hún á að nægja til þess að gera möguleika á því, ef um stöðu sækja ekki menn, sem ráðh. eða forstjóri telja færa um að gegna stöðunni, að setja annan mann í hana, ef svo ber undir, og þá á þann hátt komast fram hjá því, að það þurfi endilega að veita manni stöðu, sem hlutaðeigandi yfirvald telur ekki færan að vera í stöðunni. Þessi till. var borin undir stjórn Bandalags starfsmanna ríkis og bæja, og töldu þeir, að væri til bóta að fella þetta ákvæði niður. Þá er önnur brtt. mín um að umorða 18. gr. frv., eða síðari málsgr. hennar, en hún er um það, að starfsmönnum ríkisins sé skylt að hlíta þeim breytingum, sem gerðar eru með breytingum á launalögum. Eins og gr. er orðuð, þá má líta svo á, að það sé nú heimilt, ef ekki eru ráðningarsamningar eða reglugerðir, sem standa því í gegn, að breyta launakjörum og réttindum - ja, eiginlega er það nú ekki annað en launakjörum - með breyttum launalögum. En mér þykir það vera alveg lágmark þess, sem Alþingi getur látið fara hér í gegn, að það sé nokkurn veginn tryggt, að það sé hægt með breyttum launalögum að breyta eftir því, sem löggjafarvaldinu á hverjum tíma sýnist eðlilegt, launakjörum og réttindum starfsmanna ríkisins, og að það sé um leið loku fyrir það skotið, að einstakir forstjórar eða ráðherrar geti gert ráðningarsamninga við einstaka menn eða sett reglugerðir, sem stríða á móti ákvæðum launalaga og geta orðið til þess, að það sé ekki með launalögum hægt að breyta réttindum og launakjörum, nema því aðeins að afnema í leiðinni þá ráðningarsamninga eða reglugerðir. Ég býst við, að hv. þdm. skilji, hvað hér er um að ræða, og ég þurfi ekki að fara um það fleiri orðum en orðið er, og mun ekki gera það, nema því aðeins að einhver mótmæli komi fram gegn þessari brtt.



Herra forseti. Ég hef í fjhn. mælt með því, að þetta frv. næði fram að ganga, og styð eindregið að því, að þetta þing afgreiði lög um réttindi og skyldur ríkisstarfsmanna. Í þessu frv. er að finna mörg nýmæli, sem eru til mikilla bóta frá þeim reglum, sem gilt hafa, og því er lagasetning um þetta efni bæði nauðsynleg og eðlileg. Ég hef leyft mér að flytja brtt. eina á þskj. 512, sem ég gerði grein fyrir í n., en hún er þess efnis, að ákvæði reglugerða eða samninga stéttarfélaga ríkisstarfsmanna, sem við gildistöku þessara laga veita fyllri rétt en þann, sem kveðið er á um í lögunum, teljist ekki úr gildi fallin þrátt fyrir samþykkt laganna. Það er viðtekin regla, þar sem um frjálsan samningsrétt vinnuveitenda og vinnuþiggjenda er að ræða, að löggjafarvaldið blandi sér ekki inn í þá samninga og allra sízt til þess að skerða þann rétt, sem launþegar hafa fengið viðurkenndan í frjálsum samningum við sína vinnuveitendur. Það hefur trauðla gerzt, að löggjafarvaldið hafi leyft sér að grípa þannig inn í samningsfrelsi stéttarfélaganna, að það hafi ógilt réttarbætur eða kjarabætur, sem fengizt hafa viðurkenndar í samningum við vinnuveitendur. Hitt hefur hins vegar stundum gerzt, að ríkisvaldið hefur gengið á undan og veitt meiri rétt en fengizt hefur viðurkenndur í samningum, og er það eðlilegra og réttmætara en hitt. Það er hugsanlegt, að í samningum einstakra stéttarfélaga ríkisstarfsmanna og reglugerðum séu ákvæði, sem í einstökum atriðum ganga örlítið lengra en þau almennu ákvæði, sem sett eru í þessum lögum. Þó er samtökum opinberra starfsmanna eða stjórn þeirra aðeins kunnugt um eitt slíkt dæmi, en það er reglugerð, sem gildir um yfirvinnu póstmanna á pósthúsinu hér í Reykjavík, en sú reglugerð var sett fyrir nokkrum árum af ráðherra og póst- og símamálastjóra með samþykki allra hlutaðeigandi aðila, póstmeistara og starfsmannafélags póstmanna, en í þessari reglugerð er yfirvinnuskylda póstmanna takmörkuð nokkru meira en hún er takmörkuð í þessu frv. Stéttarfélag póstmanna hér í Reykjavík og stjórn Bandalags opinberra starfsmanna leggja á það áherzlu, að það sé tvímælalaust við samþykkt þessara laga, að þetta reglugerðarákvæði þurfi ekki að falla niður. Raunar er það skoðun stjórnar bandalagsins, að reglugerðarákvæðið falli ekki sjálfkrafa niður, þótt þetta ákvæði væri ekki samþykkt, en óskar samt eftir því, að öll tvímæli séu af um þetta tekin og að það sé skýrt kveðið á um, að þessi lög raskí ekki þeim réttarbótum, sem einstök starfsmannafélög kunna að hafa fengið annaðhvort í samningum eða með setningu reglugerða. Þess vegna hef ég leyft mér að flytja þessa till., en hún hefur meðmæli stjórnar Bandalags starfsmanna ríkis og bæja og þó alveg sérstaklega póstmannafélagsins hér í Reykjavík. Um aðrar brtt., sem fram hafa komið, vildi ég í sem fæstum orðum segja þetta: Ég er sammála fyrri brtt. á þskj. 498, fluttri af hv. þm. Á-Húnv. Það væri mjög óeðlilegt, að hægt væri að taka til greina umsóknir um starf, eftir að umsóknarfrestur er liðinn. Hinn hátturinn er miklu eðlilegri, að umsóknarfresturinn sé framlengdur eða starfið auglýst að nýju, þannig að aldrei sé valið á milli nema þeirra, sem um stöðuna hafa raunverulega sótt. Síðari brtt. er ég hins vegar algerlega andvígur, vegna þess að þar eru sköpuð skilyrði til þess að svipta starfsmenn þeim rétti, sem þeir gætu fengið í ráðningarsamningi til þess að halda óbreyttum kjörum. Ein höfuðrökin fyrir því, að launakjör opinberra starfsmanna hafa verið allt að 10% lægri en annarra starfsstétta í þjóðfélaginu, sem búa við frjálsan samningsrétt, hafa verið þau, að ríkisstarfsmenn byggju við miklu meira atvinnuöryggi en þær stéttir, sem hafa frjálsan samningsrétt um kaup sitt og kjör. Einn höfuðkjarni þessa atvinnuöryggis hefur verið talinn sá, að þegar opinber starfsmaður hafi verið ráðinn, geti hann treyst ráðningarsamningi sínum, meðan honum á annað borð sé ekki sagt upp starfi. Hann getur treyst því, að laun hans verði ekki lækkuð af nokkru handahófí. Þetta öryggi á nú að taka af hinum opinberu starfsmönnum samkvæmt till. hv. þm. A-Húnv., m.ö.o. að ofurselja þá algerri óvíssu þrátt fyrir ráðningarsamning um það, hvert kaup þeirra og kjör muni verða í framtíðinni. Ef þetta yrði gert, yrði afleiðingin að sjálfsögðu sú, að opinberir starfsmenn hlytu að krefjast kauphækkunar sem því svarar, að kaup þeirra hefur hingað til verið ákveðið lægra en annarra vegna atvinnuöryggisins. Með samþykkt þessarar till. yrði verulegur þáttur atvinnuöryggisins einmitt tekinn af hinum opinberu starfsmönnum. Varðandi brtt. á þskj. 441 vildi ég svo að síðustu leyfa mér að segja þetta: Ég hefði talið það vera mjög eðlilegt, þegar sett eru lög um réttindi og skyldur ríkisstarfsmanna, að í þeim lögum væru ákvæði um þær meginreglur, sem fylgja skyldi við veitingu embætta. Þess vegna er ég í grundvallaratriðum sammála þeirri hugsun, sem felst í brtt. á þskj. 441. Ég flutti á Alþingi 1946 frv. til laga um embættaveitingar og ráðningu opinberra starfsmanna, sem þá var vísað til ríkisstj. Ríkisstj. hefur þrátt fyrir fyrirspurn einum eða tveimur þingum síðar ekki tekið tillit til ýmissa atriða, sem í frv. voru og þó hlutu meðmæli allshn. á þinginu 1946, fyrr en nú, að ýmis ákvæði, sem í frv. voru, hafa verið sett inn í frv. um réttindi og skyldur ríkisstarfsmanna. En kjarninn í þessu frv. mínu á sínum tíma var sá í fyrsta lagi, að ráðh. skyldi vera óheimilt að stofna til embættis eða opinbers starfs, nema heimilað sé í lögum, - og svo í öðru lagi, að öll embætti og opinber störf skyldi auglýsa með minnst mánaðar fyrirvara, en það hefur verið tekið í það frv., sem nú liggur hér fyrir. Enn fremur var gert ráð fyrir því, að áður en ráðh. tæki afstöðu til veitingar embættis eða ráðningar opinbers starfsmanns, þá skyldi hann ætíð leita umsagnar einhvers ákveðins umsagnaraðila, sem nánari ákvæði voru sett um í frv., og var þetta gert til þess að takmarka nokkuð vald veitingavaldsins, en á því hafði borið og hefur enn borið, að pólitískir ráðherrar hafi tilhneigingu til þess að misbeita að ýmsu leyti veitingavaldi sínu. Skynsamlegasta reglan, sem mér þótti til greina koma til þess að hafa hér nokkurn hemil á, var sú að setja nánari reglur um það, að ráðh. skyldi aldrei standa einn að embættaveitingu, heldur ávallt hafa umsögn annars opinbers embættismanns til stuðnings ráðstöfun sinni. Þetta var kjarni þessa frv. Sumt af þessu hefur þegar verið tekið til greina, en mér þykir það galli á frv., eins og það er komið frá Ed., að í því skuli engin ákvæði vera, sem fjalla um almennar reglur til þess að tryggja svo sem verða má og unnt er hlutlausar embættaveitingar. Þess vegna fagna ég þeirri meginhugsun, sem í till. á þskj. 441 felst. Ég tel nú að vísu, að ákvæðin í seinni hlutanum séu ef til vill fullumfangsmikil, þ.e.a.s. fullumfangsmikið að leggja það á herðar þess, sem stöðu veitir, hversu smávægileg sem hún er, að þurfa að gera grein fyrir því skriflega, og hefði verið nægilegt að binda slíkan rökstuðning við æðri embætti. Ég óttast, að nokkur skriffinnska muni af þessu hljótast, en sé þó ekki ástæðu til þess að gera um það brtt., enda eru þær nokkuð vandasamar, og yrði þá ef til vill að hafa hana allmiklu víðtækari. Það hef ég ekki hugsað mér að gera, heldur einfaldlega að greiða brtt. þessum atkv. við 2. umr. málsins. Gæfist þá tóm til þess við 3. umr. að sníða af þá smávægilegu agnúa, sem ég tel á því fyrirkomulagi, sem þarna er stungið upp á. Að síðustu vildi ég svo aðeins endurtaka þá skoðun mína, að ég tel meginatriði þessa frv. horfa til mikilla bóta frá því, sem verið hefur, og styð eindregið að því, að það nái fram að ganga á þessu þingi.



Herra forseti. Ég vil lýsa yfir fylgi mínu við þetta frv., sem ég tel að í meginatriðum sé til verulegra bóta, og mikil þörf á, að það nái fram að ganga. Það hefur nú um langt skeið verið alltilfinnanlegt, að vantað hefur ákvæði um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna, og þess vegna er þess orðin full þörf, að frv. slíkt sem þetta nái nú samþykki Alþingis. Það kann vel að vera, að um einstök atriði frv. megi enn bæta. Þó hygg ég, að þetta frv. hafi fengið þá athugun einmitt af þeim aðilum, sem gerst mega til þekkja, að það sé orðið sæmilega viðunandi og tvímælalaust til mikilla bóta að fá það samþykkt frá þeim tiltölulega ófullkomnu og sundurleitu ákvæðum, sem gilt hafa varðandi þessi efni. Ég hef ásamt hv. 8. landsk. flutt tvær brtt. við frv. og vildi mæla fyrir þeim með nokkrum orðum. Þessar till. eru á þskj. 441. Fyrri till. er við 2. gr., og hún er um það, að í stað „forstjóra“, þar sem um það er talað, að ráðherra megi fela forstjóra viðkomandi fyrirtækis að veita minni háttar stöður eða embætti, þá komi: forstöðunefnd (forstjóra). - Það er í sumum tilfellum a.m.k., að forstöðunefndir veita opinberum fyrirtækjum forstöðu, og það virðist eðlilegt, þar sem svo er, að þær eru aðalstjórnendur opinberra fyrirtækja, þá hafi þær þetta vald. Hin brtt. fjallar fyrst og fremst um það að hafa nokkru meira aðhald en gert hefur verið ráð fyrir um veitingu opinberra embætta. Um þetta efni hafa verið mjög ófullkomnar lagareglur eða ákvæði. Það er vissulega til mikilla bóta, sem þegar er komið hér inn í frv., að öllum opinberum embættum skuli slegið upp, þau skuli öll auglýst opinberlega með ákveðnum umsóknarfresti. En okkur virðist, að þarna vanti nokkru ákveðnari reglur um það, hvernig embættin skuli veitt. Embættaveitingar hafa, eins og alkunnugt er, oft sætt mjög mikilli gagnrýni og stundum réttmætri, að því er manni hefur virzt. Veitingavaldið er pólitískt, þar sem um ráðherra er að ræða í flestum tilfellum, og það virðist þess vegna mjög æskilegt, ef hægt væri með lögum að veita pólitískum ráðherra nokkurt aðhald, eftir því sem kleift er, með lagasetningu. Það er að sjálfsögðu erfiðleikum bundið að setja um þetta ákveðnar reglur í lögum, en þó ætti það ekki að vera ókleift, að um þetta verði settar nokkrar reglur. Brtt. okkar, sú síðari á þskj. 441, fjallar einmitt um þetta, og höfuðatriði till. eru þau, í fyrsta lagi, að ákvæði skuli vera sett um það, hvað skuli einkum telja verðleika umsækjenda, sem sækja um opinberar stöður; í öðru lagi, að sá, sem opinbera stöðu veitir, hvort sem er ráðherra, forstöðunefnd eða forstjóri, sé skyldur til að gera skriflega rökstudda grein fyrir ráðstöfun sinni. Hv. 1. landsk. gerði dálitla athugasemd við þetta atriði, ákvæðið kynni að vera óþarft að því er varðar hinar smærri stöður og það muni þá aðeins verða til þess að auka skriffinnsku. Það er vissulega miklu minni þörf á þessu ákvæði varðandi smáar eða minni háttar stöður, en okkur fannst, að það væri töluvert erfitt að draga þarna línur á milli. Þess vegna lögðum við ekki í það, og því er þetta ákvæði svona. Í þriðja lagi eru í þessari brtt. ákvæði um það, að sé opinbert embætti veitt öðrum en þeim, sem þeir aðilar, er eiga tillögurétt samkv. lögunum, leggja til að fái stöðuna, þá skuli sá umsækjandi, sem veitingavaldið gengur þannig fram hjá, í hverju tilfelli eiga rétt á að sjá rökstuðning veitingavaldsins fyrir veitingunni. Þetta ætti einnig að geta orðið nokkurt aðhald um það, að ekki séu mjög freklega veitt embætti, ef til vill af pólitískum ástæðum, þvert ofan í till. þeirra aðila, sem tillögurétt eiga um þessi mál. Ég sé ekki ástæðu til þess að fara öllu fleiri orðum um þessar brtt., en vænti þess, að hv. d. geti fallizt á þau rök, sem til þeirra liggja.



Herra forseti. Hv. 1. landsk. þm. lýsti sig algerlega andvígan síðari brtt. minni á þskj. 498 og taldi þar um að ræða skerðingu á rétti starfsmanna í þeim ákvæðum, sem í till. eru. Ég skal nú ekki á þessu stigi fara í neinn samanburð við þennan hv. þm. um aðstöðu fastlaunaðra starfsmanna ríkisins og verkamanna, sem mér skildist á honum að væri dálítið breytilegur, þannig að verkamennirnir hefðu hærri tekjur sem svaraði 10%, en aðeins minna á það, að ég held, að það sé undantekningarlaust, að ef menn í verkamannastétt eiga kost á því að fá fast starf, þá kjósi þeir það heldur, og það má segja, að um hvert einasta smástarf, fast starf, sem hér er auglýst í stofnunum ríkisins, sæki mjög margír menn, og oft svo að skiptir mörgum tugum. Þetta er ósköp eðlilegt, vegna þess að aðstaða fastlaunaðra manna og verkamanna, sem hafa tiltölulega ótrygga atvinnu, er ákaflega ólík. En nú er það ekki þannig í minni brtt., að ég ætlist til þess, að það sé á neinn hátt skertur sá réttur, sem ákveðinn er í ráðningarsamningum sem nú eru í gildi, þegar þessi lög öðlast gildi, því að það er beinlínis tekið fram, að þeir ráðningarsamningar, sem þá eru í gildi, haldi áfram að gilda, enda þótt launalögum væri breytt. En tili. er um það, og það er í rauninni aðalatriði hennar, að það sé ekki heimilt, eftir að þessi lög öðlast gildi, að gera ráðningarsamninga upp á annan máta en þann, að það sé tekið fram í þeim, að þeir geti tekið breytingum, ef launalögum er breytt. Hér er ákaflega vægt í sakirnar farið, og ég held, að embættismannastéttin þurfi ekkert að óttast, þó að þessi litla brtt. væri samþykkt, og allra sízt höfum við nú kynni af því, að hún þurfi neitt að óttast hér á hinu háa Alþingi, vegna þess að minnsta kosti síðustu tvo áratugina hefur fastlaunastéttin haft hér hreinan meiri hluta og notað sér hann talsvert vel sér til tryggingar og framdráttar.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð til svars síðustu ummælum hv. þm. A-Húnv. (JPálm). Hann hefur mjög oft áður hér á hinu háa Alþingi gert að umtalsefni launakjör opinberra starfsmanna annars vegar og annarra starfsstétta þjóðfélagsins hins vegar, og það er ein af grundvallarskoðunum hans í þjóðfélagsmálum, að opinberir starfsmenn hafi ávallt og þó sérstaklega undanfarið borið of stóran hlut frá borði miðað við aðrar stéttir þjóðfélagsins. En þessi skoðun er röng, og hefur oft verið sýnt fram á það hér á hinu háa Alþingi. Ég skal ekki tefja tíma d. á því að fara að þessu sinni út í almennar umræður um þetta, en vildi þó ekki láta orðum hans að þessu sinni alveg ómótmælt og vil gera það með því einu að benda á, að launakjör opinberra starfsmanna hafa undanfarinn hálfan annan áratug sannanlega breytzt bæði sjaldnar, seinna og minna en launakjör allra annarra starfsstétta í þjóðfélaginu. Það er enginn vafi á því, að hlutdeild opinberra starfsmanna í þjóðartekjunum er nú mun minni en hún var fyrir 15 árum, eða 1939, þ.e. fyrir stríð. Það dróst mörg ár að endurskoða launalögin. Það var að síðustu gert árið 1946, ef ég man rétt, en þá voru launakjör opinberra starfsmanna komin svo langt aftur úr launakjörum þeirra stétta, sem hafa frjálsan samningsrétt um kaup og kjör, að hreint hneyksli var orðið. Og svo lengi hafði endurskoðun launalaganna dregizt, að þegar þau loks voru sett, voru þau svo að segja samstundis orðin úrelt að nýju. Svo er búið að vera lengi undanfarið, að í þessum málum gildir algerlega óviðunandi ástand, enda var ákveðið fyrir einum 4 árum að endurskoða launalögin að nýju. Sú endurskoðun stendur yfir, og það er orðið algerlega óhjákvæmilegt að taka það mál allt upp til endurskoðunar. Samtök opinberra starfsmanna hafa nú fyllsta hug á því, og eina ástæðan til þess, að það mál hefur ekki verið flutt á þessu þingi, er áhugi samtaka opinberra starfsmanna fyrir því að fá í gegn lögin um réttindi og skyldur ríkisstarfsmanna. En á því er enginn vafi, að næsta verkefni samtaka opinberra starfsmanna verður að knýja fram nauðsynlegar breytingar og leiðréttingar á launalögunum. Það er engin sönnun fyrir því, að kjör opinberra starfsmanna séu of góð, miðað við aðrar stéttir, að nægir umsækjendur berist um hverja stöðu, sem auglýst kann að vera hjá hinu opinbera, en raunar er mér kunnugt um, að þessi staðhæfing er ekki rétt, og allra sízt nú á undanförnum einu til tveimur árum. Mér er kunnugt um ýmsa forstöðumenn ríkisstofnana, sem hafa kvartað mjög undan því, að þeir gætu ekki fengið starfsmenn við því kaupi, sem þeim er heimilt að greiða samkvæmt launalögum. Það er öllum, og hv. þm. A-Húnv. líka, kunnugt um, að ýmsir forstöðumenn opinberra stofnana hafa orðið að brjóta launalögin beinlínis til þess að fá starfsmenn í stofnanir sínar. Það er náttúrlega ekki sönnun fyrir því, að launakjörin séu of góð, þegar háttsettir ríkisembættismenn, jafnvel ráðh. sjálfir, þurfa að brjóta lög til þess að fá starfsmenn í ýmsar stöður. Þetta eru auðvitað skýr og ótvíræð rök fyrir því, að launalögin og þar með kjör opinberra starfsmanna eru orðin óréttlát og komin Langt á eftir öðrum starfsstéttum. Væri enginn vandi að færa fram fyrir þessu alveg óyggjandi tölulegar sannanir, þó að ég hafi þær ekki á reiðum höndum hér við þessa umr., en er reiðubúinn til þess að flytja þær hvenær sem er og hv. þm. A-Húnv. eða einhverjum öðrum þykir ástæða til þess að leita eftir þeim með staðhæfingum eins og þeim, sem hér voru fluttar áðan, að kjör opinberra starfsmanna séu nú enn of góð, miðað við aðrar stéttir þjóðfélagsins.



Herra forseti. Vegna þess að frv. um brunatryggingar hefur tekið talsvert miklum breytingum frá því, sem það var, þegar það var lagt fram, vildi ég óska eftir, að málið yrði ekki nú þegar tekið á dagskrá, til þess að tími ynnist til þess að koma með brtt.