Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Allshn. hefur rætt á nokkrum fundum frv. til l. um skotvopn, sprengiefni og skotelda sem nú er til 2. umr. hér í hv. Ed. Leitað var umsagna um frv. þetta og bárust umsagnir bæði frá Félagi ísl. stórkaupmanna og Skotfélagi Reykjavíkur. Umsagnir þær, sem komu frá Félagi ísl. stórkaupmanna, hnigu í þá átt að verslun með vörur þær, sem frv. fjallar um, væri gerð nokkru örðugri en brýnasta ástæða væri til að þeirra dómi og gerðu till. um að nokkuð yrðu rýmkuð ákvæði í sambandi við verslun með skotvopn. Allshn. ræddi þessar umsagnir, en tók ekki upp í brtt. sinar, sem fluttar eru á sérstöku þskj., nein af þeim atriðum sem komu fram í umsögn Félags ísl. stórkaupmanna. Þá kom mjög ítarleg umsögn frá Skotfélagi Reykjavíkur og í brtt, þeim, sem nú eru fluttar af allshn., er tekið verulegt tillit til þeirra hugmynda, sem þar koma fram. Mér þykir rétt að gera hér í örfáum orðum grein fyrir þessum brtt. Í fyrsta lagi er brtt. við 5. gr. þar sem gert er ráð fyrir því að þeir, sem hafa skotvopnaleyfi, megi hlaða skothylki í þau vopn sem þeir hafa leyfi fyrir. Það kom fram bæði í umræddu bréfi frá Skotfélagi Reykjavíkur og eins af tali nm., sem eru þessum málum meira og minna kunnugir, að algengt væri að skothylki væru hlaðin og menn spöruðu sér mikið fé með því, og að athuguðu máli þótti n. rétt að bæta þessu atriði við 5, gr. Þá er gerð ofurlítil brtt. við 13. gr. þannig að merking hennar verði gleggri eins og hún er orðuð nú, en efnismunur er ekki. Það kom m.a. fram í umsögn sem n. barst að menn höfðu misskilið þessa gr., en reynt er með þessari breytingu að koma í veg fyrir að sá misskilningur endurtaki sig. Við 18. gr. er sömuleiðis gerð breyting. Hún er um það hverjum megi lána skotvopn, og orðast þá fyrsti hluti 18. gr. svo: „Eigendum skotvopna er óheimilt að selja, gefa eða afhenda á annan hátt skotvopn nema þeim sem leyfi hafa til að nota sams konar skotvopn“ o.s.frv. Þar er sem sagt gert ráð fyrir að heimilt sé að lána mönnum, sem hafa sams konar skotvopnaleyfi, vopn sín. Og loks er við 20. gr. bætt atriði þar sem gert er ráð fyrir að öllum þeim, sem eru undir áhrifum áfengis, sé óheimil meðferð skotvopna. Ég tel ekki ástæðu til að orðlengja meira um þetta mál að svo stöddu. Nm. voru sammála um að mæla með samþykkt frv. með þessum breytingum, en hafa þó áskilið sér rétt til að flytja brtt, eða fylgja brtt. sem fram kunna að koma.



Herra forseti. Ég lýsti yfir ánægju minni með þetta frv. í aðalatriðum við 1. umr., en gat þess þá að ég mundi í samráði við vitra menn og kunnuga e.t.v. leggja fram brtt. við það. Það skal játað að því hef ég ekki komið í verk enn, en ég þykist sjá að enn séu nokkrir ágallar á frv. Ég sakna þess að ekki skuli vera þar ákvæði um það með hvaða hætti skotvopn og skotfæri skuli geymd í verslunum og í heimahúsum til þess að draga úr hættu í fyrsta lagi á slysum og í öðru lagi á því að skotvopn með skotfærum lendi í höndum þeim sem síst skyldi. Ég sé enn fremur þann annmarka á frv. að ekki skuli kveðið á um það að bönnuð sé sala á sjálfvirkum byssum, þ.e.a.s. skotvopnum sem hlaða sig sjálf. Og í þriðja lagi vildi ég gjarnan sjá í þessu frv. ákvæði sem stemmi á nokkurn hátt stigu við því að stundað sé skytterí út um bílglugga, eins og á sér stað núna og veldur m.a. nokkru um það hvað friðunarlög fugla eru brotin á varptíma. En brtt. í þessa átt mun ég koma á framfæri fyrir 3. umr.



Herra forseti. Aðeins í örstuttum orðum vil ég taka undir sumt af því, sem síðasti hv. ræðumaður sagði, og fagna þessu frv. Mér sýnist þó við fljóta yfirferð á því, - ég viðurkenni að ég hef ekki skoðað það nægilega vel, - að þar vanti suma hluti í. Að vísu segir hér í 20. gr.: „Eigi má hleypa af skoti á vegum, yfir vegum, á almannafæri eða annars staðar þar sem hætta getur stafað af nema nauðsyn krefji.“ E.t.v. má fella undir þetta að skjóta út um glugga á bifreiðum. Ég tek undir það með síðasta ræðumanni að slíkt sé óþolandi. Ég tel að hv. ræðumaður hafi verið að tala um þann sið sem hér tíðkast, að sumir menn aka um þjóðvegi skjótandi á fugla út úr bílum á þjóðvegum sem er náttúrlega algerlega fáránlegt. En ég tel að 20. gr., þar sem segir: „Eigi má hleypa af skoti á vegum“ geti komið í veg fyrir. Svo tek ég undir þetta með byssur sem hlaða sig sjálfkrafa. Sérstaklega vildi ég benda á 5 skota haglabyssur sem eru algengar og hafa víðaverið bannaðar þar sem veiðar eru undir einhverju eftirliti. Þær verka eins og hríðskotabyssur og skilja eftir sig mikið af Færðum dýrum, eru venjulega notaðar án þess að miða og strá höglum um mikið flæmi. Ég sakna einnig ákvæðis um slíkt, en ég treysti mér ekki til við þessa umr. að flytja brtt. þar um.



Herra forseti. Frv. til l. um opinberar fjársafnanir hefur verið rætt á nokkrum fundum allshn. og leitað umsagnar dómsmrn. um efni frv. Allshn. mælir einhuga með því að frv. verði samþykkt, en gerir jafnframt till. um nokkrar smávægilegar breytingar. Helstu breytingarnar eru þær, að það er fellt niður að gera ráð fyrir ákveðinni upphæð í sambandi við tilkynningarskyldu um að reikningsyfirlit yfir fjársöfnunina sé til sýnis og gert ráð fyrir að um það verði sett reglugerð. Enn fremur er því bætt við, að ef ekki liggi fyrir gögn um notkun söfnunarfjár þegar reikningi er lokið, þá skuli endurskoðandi síðar gefa skýrslu þar um. Enn fremur er styttur nokkuð 3. liður 8. gr., þar sem talað er um að lög þessi gildi ekki um fjársafnanir á samkomum. Ég held að það sé ekki ástæða að halda langa ræðu um þetta mál. Menn eru sammála um, að nauðsynleg sé lagasetning um þetta efni, og telja að með þessu frv. sé stigið skynsamlegt spor í þá átt að fullnægja þeirri þörf.



Herra forseti. Ég vil þakka hv. allshn. fyrir ágæta afgreiðslu á þessu máli. Ég tek það vitanlega fram um leið að allar brtt. n. eru sýnilega til bóta. Ég endurtek þakkir mínar fyrir afgreiðslu á málinu sem ég held að sé býsna brýnt fyrir okkur að hafa ákvæði um í lögum.