Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Virðulegi forseti. Það mál sem hér er skilað nál. um fjallar um breyt, á lögum nr. 74/1974, um meðferð opinberra mála. Meginefni þess er að lögum verði breytt á þann veg að mál vegna meiri háttar skatta- og efnahagsbrota skuli að jafnaði sæta meðferð í Reykjavík. Eins og fram kemur í grg. er tilgangurinn með því að stefna þessum málum fyrir sakadóm Reykjavíkur og er því gert ráð fyrir í lögunum að hann skuli efldur og getur dómur kvatt einn eða tvo kunnáttumenn til dómstarfa með sér í málum þar sem sérkunnáttu þykir sérstök þörf. Það er ríkissaksóknari sem getur kveðið á um þessi atriði. Hér er fyrst og fremst um að ræða mál vegna meiri háttar skatta- og efnahagsbrota og segir í frv. að þau skuli að jafnaði sæta meðferð í Reykjavík. Þessi mál, skattabrot og efnahagsbrot, eru mjög flókin mál og þykir rétt að svo sé gengið frá að sérfróðir menn í þeim efnum fjalli um þau og er þá sérhæfing dómara skilyrði fyrir því að unnt sé að fjalla um þessi mál á viðunandi hátt. Nefndin hefur rætt þetta mál allítarlega og fengið álit formanns Sýslumannafélagsins, Jóhannesar Árnasonar sýslumanns, sem er samþykkur þessari skipan mála. Nefndin leggur til að frv. verði samþykkt óbreytt.



Virðulegi forseti. Allshn. þessarar hv. deildar hefur fjallað um frv. til l. sem heitir því stirða nafni: um kerfisbundna skráningu á upplýsingum er varða einkamálefni, öðru nafni svokölluð tölvulög. Þessi lög tóku gildi 1. janúar 1982 og þá var í þeim ákvæði á þessa leið, með leyfi forseta: „Lög þessi taka gildi 1. janúar 1982 og falla úr gildi hinn 31. desember 1985.“ Þá segir enn fremur svo í 30. gr. laganna: „ Dómsmrh. skal endurskoða lögin og leggja fram frv. þar að lútandi fyrir Alþingi í þingbyrjun 1984.“ Þetta hefur allt gengið eftir og þær breytingar sem lagt hefur verið til að gerðar séu á þessari löggjöf eru tiltölulega lítilvægar. Síðla árs 1983 leitaði dómsmrh. álits tölvunefndar á því hvaða breytingar nefndin legði til að yrðu gerðar á lögunum og dómsmrh. gerði að sínum tillögum þær brtt. sem samkomulag var um í nefndinni. Þær eru raktar í athugasemdum við frv. eins og það var lagt hér fram og ég tel ástæðulaust að fara að gera þær að sérstöku umtalsefni, það var gert hér þegar að mælt var fyrir málinu. Þetta eru ekki stórvægilegar breytingar, enda segir tölvunefnd í bréfi sínu til ráðh., með leyfi forseta: „Lög nr. 63/1981 hafa verið í gildi í tæp tvö ár og er því fengin nokkur reynsla af framkvæmd þeirra. Segja má að lögin hafi reynst vel í framkvæmd og ekki komið fram stórvægilegir gallar á þeim.“ Þegar þessi lög voru til meðferðar hér á Alþingi 1981 var lögð mikil vinna í að breyta og laga það frv. sem upphaflega var lagt hér fram. M. a. tóku þátt í þeirri vinnu Þorkell Helgason dósent og Hjalti Sóphóniasson sem síðar varð ritari tölvunefndar. Ég held að þessi mikla vinna, sem var lögð í þetta þá, hafi skilað árangri, þ. e. að sú löggjöf sem varð til sem afrakstur þeirrar vinnu hefur reynst vel í framkvæmd. Á fund allshn. nú, þegar þetta mál var til meðferðar, komu Benedikt Sigurjónsson formaður tölvunefndar og Hjalti Sóphóníasson ritari nefndarinnar og gerðu grein fyrir þeim brtt. sem gerðar hafa verið á frv. Enn fremur var rætt um þær till. sem ágreiningur var um en sem ekki er lagt til hér að séu látnar koma til framkvæmda. Það var á nefndarfundi í morgun sem allshn. afgreiddi þetta mál út úr n., en ég skal hins vegar játa að ég hef fengið svolítinn bakþanka eftir að við afgreiddum málið. Ég er nefnilega þeirrar skoðunar að milli 2. og 3. umr. ætti n. að skjóta á fundi og ræða í sinn hóp hvort ekki er rétt að hafa sams konar ákvæði í 31. gr. laganna og var áður, þ. e. að lögin gildi ekki nema ákveðinn tíma og við skulum segja að að þremur árum liðnum eða tveimur árum liðnum skuli dómsmrh. leggja fram endurskoðað frv. að nýju. Á þessum vettvangi eru breytingar svo örar og gerast svo fljótt að það hlýtur að vera nauðsynlegt að aðlaga þessa löggjöf breyttum aðstæðum á hverjum tíma. Það er nauðsynlegra með þessi lög en flesta aðra löggjöf held ég. Eins rekur mig minni til að hafa heyrt í fréttum fyrir fáeinum dögum að í Danmörku, að mig minnir, hafa verið stórhert viðurlög við tölvumisferli, tölvuglæpum sem menn virðast vera býsna lagnir við að iðka þó að það sé kannske ekki vandamál hér enn sem komið er. En reynslan segir okkur að öll vandamál og öll afbrot sem upp koma í nágrannalöndunum koma hingað fyrr eða síðar. Það tekur kannske tvö til þrjú ár. Ég er ekki að leggja til að gerðar verði breytingar á refsiákvæðum þessarar löggjafar nú, en ég held að það væri alveg tímabært að horft yrði sérstaklega til þeirra mála og þá með tilliti til þeirra breytinga á löggjöf sem gerðar hafa verið á Norðurlöndunum og við sem sagt öflum okkur reynslu þaðan um hvernig löggjöfin, sem þar er í gildi, er brotin, hverjar séu algengustu tegundir tölvuafbrota o. s. frv. Ég held að það sé ákaflega brýnt að við fylgjumst með þeim málum. Ég ætla ekki, virðulegi forseti, að hafa þessi orð fleiri. N. mælir með samþykkt frv., en ég mæli með því og óska eftir því að n. komi saman til stutts fundar milli 2. og 3. umr., sem væntanlega gæti verið þá núna á eftir, til að taka afstöðu til þeirrar till., sem ég hef munnlega gert grein fyrir, og þá að sjálfsögðu að höfðu samráði við hæstv. dómsmrh.



Virðulegi forseti. Ég vil taka undir það, sem hv. síðasti ræðumaður talaði um í sambandi við endurskoðun þessara laga, að á þessu sviði á sér stað gífurlega hröð þróun og ég held að það sé nauðsynlegt að unnið sé skipulaga að slíkri endurskoðun í stað þess að vera að koma með breytingar sem oft og tíðum ná þá ekki til heildarlaganna heldur einstakra atriða. En það er eitt sem ég vildi nefna í þessu sambandi þó að það eigi ekki heima í þessum lögum. Ég held að það hljóti að koma að því að kannað verði að setja löggjöf um tölvuvinnslu í sambandi við bókhald og annað slíkt. Það er einmitt á því sviði sem einkum og sér í lagi efnahagsbrot á tölvusviðinu eiga sér stað. Það hafa þegar komið upp mál hér þar sem ýmsum slíkum ráðum hefur verið beitt, jafnvel forritun breytt á þann veg að falsa bókhald. Það eru einkum og sér í lagi þeir sem starfa að því að búa til slíkt bókhaldsforrit sem þarf að vernda fyrir slíkum aðgerðum. Það verða að vera skýr ákvæði um hvar ábyrgð liggur í slíkum tilvikum. Ég vil beina því til réttra aðila að þau mál verði tekin til athugunar með það fyrir augum að löggjöf verði sett um það efni.

Landbrh. (Jón Helgason) Hæstv. forseti. Ég þakka hv. allshn. fyrir afgreiðslu á þessu máli og jafnframt vil ég taka það fram að ég mun síður en svo leggjast á móti því að sett verði inn aftur ákvæði um að endurskoðun á þessum lögum skuli fara fram innan tiltekins tíma. Ég var í allshn. þegar unnið var að þessu máli. Eins og fram kom hjá hv. frsm. var lögð mikil vinna í það af n. og lögin urðu miklu einfaldari en gert hafði verið ráð fyrir í frv. sem lagt var þá fram. Þar sem þarna var þannig að verki staðið og um að ræða fyrstu löggjöf á þessu sviði var talið sjálfsagt að setja inn þetta endurskoðunarákvæði þegar nokkur reynsla væri komin á framkvæmdina. Það sjónarmið mun hafa legið að baki því að ekki er í frv. aftur gert ráð fyrir endurskoðun innan tiltekins tíma að reynslan af þessari lagasetningu hafi verið góð, eins og hér hefur komið fram, og því kannske ekki jafnrík ástæða til þess og í upphafi að hafa slíkt ákvæði. Hins vegar vil ég taka undir það, sem hér hefur komið fram hjá ræðumönnum, að þróun er ákaflega ör á þessu sviði, eins og við vitum, og notkun alls konar tölvutækja ört vaxandi, bæði hjá opinberum stofnunum og einkaaðilum. Því er vissulega ástæða til þess að þarna verði áfram sami háttur hafður á. Því hef ég síður en svo neitt við það að athuga að rn. sé veitt aðhald og ætlast sé til endurskoðunar á lögunum innan ákveðins tíma.



Virðulegi forseti. Það frv., sem hér er fjallað um, er um Verðlagsráð sjávarútvegsins. Þetta frv. er komið frá Nd. og samþykkt þar en sjútvn. Ed. leggur til að gerð verði á því breyting sem fjallar um það að þarna verði bætt inn aftur fulltrúum rækju- og hörpudiskframleiðenda vegna þeirra eindregnu óska og viðtala sem við höfum átt við þá aðila. Nál. er á þskj. 877 og hljóðar þannig: „Nefndin hefur fjallað um frv. á fundum sínum. Nefndinni barst erindi frá Félagi rækju- og hörpudisksframleiðenda sem fer þess mjög eindregið á leit að fulltrúar félagsins fái sæti í Verðlagsráði þegar fjallað er um verðlagningu á rækju og hörpudiski, en ekki er gert ráð fyrir því í frv. Nefndin ræddi þessi mál mjög ítarlega og fékk á sinn fund Bolla Bollason deildarstjóra hjá Þjóðhagsstofnun, en hann var ritari þeirrar nefndar er samdi frumvarpsdrögin. Nefndin féllst á skoðanir Félags rækju- og hörpudisksframleiðenda og ber því fram á sérstöku þskj. brtt. við frv. og mælir að öðru leyti með samþykkt þess.“ Öll n. er sammála um þetta nál., en hv. þm. Kolbrún Jónsdóttir skrifar undir það með fyrirvara. Hún er samþykk afgreiðslu á þessum lið, en hún mun þá kveða sér hljóðs um annað ef það er í þessu efni. Þessi breyting okkar á rætur að rekja til þess að rækju- og hörpudiskframleiðendur hafa með sér sérstakt félag og þegar málið var til umr. í Nd. höfðu þeir af misskilningi ekki komið sínum sjónarmiðum þar að eins og þeir hefðu ætlað sér svo að þetta komst ekki í hendur Alþingis fyrr en málið var komið til Ed. og við fengum bréf þar um frá þessum aðilum. Aðalröksemd þeirra fyrir þessu kemur fram í bréfi frá þeim þar sem segir, með leyfi forseta: „Félag rækju- og hörpudisksframleiðenda er eini aðilinn sem er ótvíræður fulltrúi allra framleiðenda í þessum greinum. Aðild að félaginu eiga nú 37 vinnslustöðvar. Nokkrar þessara vinnslustöðva eru innan sölusamtaka SH og SÍS en utan greindra sölusamtaka eru framleiðendur með um 60–70% rækjuframleiðslunnar og 80–90% hörpudiskframleiðslunnar í landinu.“ Þarna kemur því greinilega fram að þeir telji sig eiga fullt erindi þegar rætt er um þessi mál í Verðlagsráðinu. Þeir fengu 1983, með sérstakri reglugerð sem þá var sett, tvo fulltrúa inn í ráðið þegar fjallað var um þessi mál en þeir eru teknir út aftur í þeim frumvarpsdrögum sem hér eru lögð fram. Nefndin telur sig ekki geta annað en mælt með því að þeir verði þarna áfram og mælir því með því að breyting verði gerð á sérstöku þskj. nr. 878. Þetta verða þá tvær breytingar sem n. leggur til að gerðar verði. Það er í fyrsta lagi að B-liður í 1. gr., 1. mgr. orðist svo að þar bætast inn í tveir fulltrúar tilnefndir af Félagi rækju- og hörpudiskframleiðenda. Í öðru lagi að við 3. gr. á eftir 1. málsgr. komi ný málsgr. svo hljóðandi: „Þegar ákveða skal verð á rækju og hörpudiski skal Verðlagsráð skipað fjórum fulltrúum fiskseljenda skv. 1. gr. og fjórum fulltrúum fiskkaupenda, þannig: tveir frá Félagi rækju- og hörpudiskframleiðenda, einn frá sjávarafurðadeild SÍS og einn frá Sölumiðstöð Hraðfrystihúsanna.“ Ef þessu yrði ekki breytt á annan veg yrðu í verðlagningunni á rækju og hörpudiski einn fulltrúi frá sjávarafurðadeild SÍS, tveir fulltrúar frá SH og einn fulltrúi frá SÍF eða Sambandi ísl. fiskframleiðenda. Okkur finnst því eðlilegt og í því ákveðið réttlæti gagnvart þeim sem óska þarna eftir aðild og eiga allt sitt undir því sem þarna er gert, að það sé ekki fulltrúi frá saltfiskframleiðendum sem fjalli um það mál. Má þá fella niður annan fulltrúa frá SH þannig að þá kemst jafnvægi á ráðið aftur. Þetta eru rökin fyrir því að við leggjum til þessa breytingu.



Virðulegi forseti. Á þskj. 883 flytjum við hv. 8. landsk. þm. og sá sem hér stendur brtt. við frv. til laga um Verðlagsráð sjávarútvegsins. Þessi brtt. er ekki viðamikil. Hún fjallar eingöngu um það að úr þessum lögum verði felld 10. gr. laganna. 10. gr. er í II. kafla núgildandi laga og í henni segir, með leyfi hæstv. forseta: „Nú næst ekki einróma samkomulag í Verðlagsráði um verð í einstökum atriðum eða um verð sjávarafla í heild fyrir tilskilinn tíma og skal þá vísa ágreiningsatriðum til sérstakrar yfirnefndar með grg. um þau atriði sem samkomulag er um.“ Síðan segir um skipan þessarar nefndar að hún skuli skipuð fimm mönnum, tveimur tilnefndum af fiskseljendum, tveimur tilnefndum af þeim aðila sem ágreiningurinn er við og að lokum einum oddamanni sem skal vera forstöðumaður Þjóðhagsstofnunar eða fulltrúi hans. Þannig skipuð fellir yfirnefndin fullan úrskurð um ágreiningsatriði og ræður meiri hl. atkvæða úrslitum. Þessi grein þessara laga hefur valdið því síðan að lögin voru samþykkt með þessum ákvæðum að ákvörðun fiskverðs hefur verið ákvörðun ríkisins, ákvörðun þess fulltrúa sem í þessari yfirnefnd situr fyrir hönd þjóðhagsstofnunar og þar af leiðandi fulltrúi ríkisins. Að formi til hefði í raun og veru mátt halda því fram að skipan þessarar yfirnefndar væri óþörf að því leyti að hið endanlega ákvörðunarvald lá hjá oddamanninum úr Þjóðhagsstofnun og Þjóðhagsstofnun hefur þess vegna alveg eins getað gefið út verð á fiski með ákveðnu millibili og fullnægt þannig þeim skyldum sem þessum lögum er gert að uppfylla. Þessi ákvörðun, sem þannig er tekin, hefur ekki sýnt sig að okkar mati - og ég held reyndar að við séum ekki alveg ein um það - að taka það tillit til hagsmuna viðskiptaaðila á þessu sviði, þ. e. fiskkaupenda og fiskseljenda, að þessi aðgerð hafi getað viðhaldið eðlilegri þróun og eðlilegum viðgangi viðskipta á þessu sviði. Þvert á móti held ég að það megi leiða að því nokkuð sterk rök að þessi afskipti ríkisins, í samhengi við önnur afskipti þess af þeim málum sem snerta sjávarútveg, hafi í tímans rás haft mjög óheillavænleg áhrif og séu að nokkru leyti, ef ekki að öllu leyti, ein aðalorsök þess vanda sem við búum við í dag. Það að fella þessa grein úr lögunum þýðir að nokkru leyti að koma á því sem sumir menn kalla „lögmál frumskógarins“ í þessum málum, þ. e. að með því er sett fram sú krafa að samningsaðilar semji um verð sín á milli án íhlutunar eða þátttöku ríkisvaldsins. Nú geta menn komið hér upp sem reynsluna hafa og sagt: Þannig var það einu sinni og það gekk svo illa. Þá erum við aftur komin að umr. með mjög svipuðum hætti og fór fram hér í þessari hæstv. deild í gær, þ. e. um Sölustofnun lagmetis, þ. e. að aðilar, sem eiga að vera - og að öllu jöfnu víðast hvar í okkar nágrannalöndum gera þeir það - fullfærir um að semja um hlutina sín á milli, gefast upp fyrir þeim vandamálum sem þeir eiga að berjast við og biðja um ríkisforsjá, biðja nánast um það að vera handjárnaðir og leiddir af hinni mildu hönd ríkisins í þessu máli. Ég sat í morgun á nefndarfundi í þessari hv. deild og við fjölluðum þar um lög um kirkjusóknir og sóknarnefndir. Þessi lög eru að því leyti algerlega hliðstæð þeim lögum sem hér er verið að tala um að þar er kirkjuþing að biðja Alþingi að taka ábyrgð á nánast öllum þeim málum sem manni með eðlilegum hætti finnst að kirkjan ætti sjálf að sjá um. Það er mjög greinilegt í dag, hvort sem það má kalla ríkisforsjá eða einfaldlega skort á þreki til að sjá um sín eigin mál, að tilhneiging er mjög almenn til að hnýta saman hagsmuni sína og hagsmuni ríkisins. Í ræðu minni í gær um Sölustofnun lagmetis benti ég á að allar starfsstéttir á þessu góða landi geta krafist þess með mjög svipuðum rökum og yfirleitt eru færð í málum sem þessum, hvort sem um er að ræða íslenska kirkju eða íslenskan sjávarútveg, að ríkið taki að sér að ákveða og stjórna þessum málaflokki eins og það telur best og hafa þar með eftirleiðis engar áhyggjur af því hvernig þessum málum reiðir af aðrar en þær að geta hugsanlega gagnrýnt öðru hvoru ákvarðanir ríkisvaldsins þegar svo býður við að horfa en að öllu jöfnu taka þeim með þegjandi samþykki og algerlega láta hjá líða að gera minnstu tilraun til að breyta þeim. Við þm. BJ höfum tvisvar sinnum flutt frv. til l. um breytingu á þessum lögum, þ. e. lögum nr. 81 frá 23. júlí 1974, þar sem við leggjum til að 10. gr. laganna verði felld niður og þar með tekið fyrir bein afskipti ríkisvaldsins af verðákvörðunum á sjávarafla og þá tekið fyrir ábyrgð ríkisins á þessari ákvörðun. Þessi hlutdeild ríkisins í verðákvörðuninni hefur á undanförnum árum - og það er ómótmælanlegt - leitt til gengisfellinga, upptöku gengismunar, dreifingu uppsafnaðs söluskatts og allrar þeirrar leikfimi og hundakúnsta sem ríkisvaldinu hefur þótt skynsamlegt að við hafa til að halda rekstri sjávarútvegs einhvers staðar í kringum núllpunktinn. Frsm. n. gat þess í framsögu sinni að Kolbrún Jónsdóttir hv. þm. væri að öðru leyti samþykk öðrum greinum þessa frv. Út af fyrir sig er fátt í þeim sem er gagnrýnivert. Það kemur manni eins og brandari fyrir sjónir þegar menn koma betlileiðina til n. og biðja um að fá að vera þátttakendur í verðákvörðun á þeim afla sem þeir sjálfir afla. Að það skuli yfir höfuð vera ágreiningsatriði eða hafa verið það hingað til. En ég fyrir mitt leyti vil láta það koma fram hér að ég tel þessa 10. gr. vera algert kjarnaatriði í þessu frv. og að frv. standi og falli með henni í raun og veru. Ef þessi 10. gr. er ekki fyrir hendi þarf þetta frv. ekki og ef brtt. fellur mun ég þess vegna greiða atkvæði gegn frv. í heild.



Virðulegi forseti. Eins og fram kom hjá hv. frsm. sjútvn. skrifaði ég undir nál. með fyrirvara. Sá fyrirvari, sem ég hef um samþykkt þessa frv., er sá að 10. gr. frv. falli niður, eins og fram kemur á þskj. 883 sem ég flyt ásamt hv. þm. Stefáni Benediktssyni. Hann hefur nú gert grein fyrir okkar afstöðu og tel ég því ekki ástæðu til að tíunda þetta frekar.



Virðulegi forseti. Aðeins nokkur orð vegna orða hv. 8. þm. Reykv. áðan um Verðlagsráðið. Þó að hann væri kominn út í kirkjusóknir líka þá er það kannske annað mál. Hann og hv. 8. landsk. þm. leggja til að felld verði niður úr þessum lögum 10. gr. Þetta er ákaflega háleit hugsjón, má segja. Við getum rætt það ítarlega - en það verður ekki gert núna - hvort á að leggja niður Verðlagsráð eða ekki. Það er sérstakur kapítuli. En hv. þm. fór með ýmsar staðhæfingar sem alls ekki geta staðist. Hann sagði t. d. að vegna þessarar greinar og ákvörðunar oddamanns leiddi þetta til gengisfellinga, upptöku gengishagnaðar og alls konar leikfimi, eins og hann orðaði það, á þessum sviðum. Ég veit ekki hvaða rök þarna liggja bak við. Hv. þm. er alltaf að bera okkar litla markað hér á Íslandi saman við þá stóru fiskmarkaði sem eru erlendis. Þar ganga málin. Við sjáum það á sölu íslenskra skipa á erlendum mörkuðum sem eru að selja á alls konar verðum, kannske frá 20 kr. upp í 50 kr. kílóið. Þetta held ég að sé ekki fyrir hendi hér á Íslandi enn þá nema þá í mjög litlum mæli á sérstökum tegundum. Ég teldi vera í þessu ákaflega mikið óöryggi fyrir alla aðila, útgerð, fiskvinnslu og það fólk sem þar vinnur. Hlutverk oddamanns í þessum efnum er að leita sátta í þessum málum, á milli aðila sem eru að deila. Útgerðarmenn og sjómenn vilja fá sitt verð, vinnslan telur sig ekki geta borgað nema þetta. Þá þarf einhvern til þess að skera þarna úr. Hv. þm. gæti kannske bent mér á aðra leið en þessa. Frjáls markaður, segir hann. Auðvitað á ég ekki að vera að mótmæla frjálsum markaði, sjálfstæðismaðurinn sjálfur, en ég get nú gert það við viss tækifæri fyrir það. Allt frjálsræði á sér viss takmörk, það skulum við gera okkur fullkomlega ljóst. En segjum svo að við förum hér niður á bryggju. Ég hef nægan fisk þessa vikuna, skip er að koma inn með fullfermi af einhverjum fiski sem vinnslan kærir sig ekki um að vinna og hefði engan áhuga fyrir því - það er misjafnt hvað gengur að vinna þetta - hvað skeður þá? Hvað fær sjómaður út úr þeirri veiðiferð, t. d. karfatúrar hér á sumrin sem fæstir hafa viljað líta við? Hvað hefur verkamaðurinn mikið út úr þeirri vinnslu? Er þetta til hagsbóta? Hefur BJ hugsað þetta í botn hvað þeir eru að biðja um, hvað þeir eru að fara? Þetta er sýndartillaga, segi ég, meðan við búum við þetta kerfi. Ég vil fá röksemd, fyrir því hvað þeir meina, hvað þeir vilja fá í staðinn. Ég veit að svarið sem ég fæ: Þið eigið bara að semja um þetta sjálfir, fiskseljendur og fiskkaupendur, þetta kemur ríkinu ekkert við. Þetta er hugsjón sem er ekki í sjónmáli nema að raska öllu því kerfi sem við búum við. Það má alltaf lagfæra eitthvað en ég mótmæli því eindregið að þetta hafi verið til þess að hér verði sífellt fellt gengi og upptaka gengismunar og alls konar leikfimi í kringum þetta. Þessi maður, sem er oddamaður í Verðlagsráði, hefur reynt eftir föngum að leita þeirra leiða sem stuðluðu að því að við gætum fengið frið á vinnumarkaðinum í þessum efnum en ekki til að setja á stofn neinar leikfimiaðgerðir í þessum efnum. Þess vegna mótmæli ég þessum framkomnu hugmyndum í ræðu hv. þm. um þessi mál.



Virðulegi forseti. Hv. 8. þm. Reykv. fór hér nokkrum orðum um þetta frv. og er hér með brtt. um að fella burtu 10. gr. frv. sem hann sagði reyndar í lok ræðu sinnar að mundi þýða að þá væri frv. lítils virði. Ég tek undir það að með því að sú grein sé felld í burtu þá er frv. einskis virði. Hv. þm. sagði að þetta frv. og fyrst og fremst þessi grein stæði fyrir eðlilegri þróun viðskipta. Hann sagði reyndar að sú stefna, sem hann væri að boða, væri „lögmál frumskógarins“, hún hefði verið nefnd því nafni. Ég gat ekki tekið eftir öðru en að raunverulega væri hann að boða það hér í þessum ræðustól í gær í sambandi við það mál sem hann nefndi einnig í ræðu sinni nú, um Sölustofnun lagmetis. Hann bar saman ágæti þess starfs sem hann hefði verið í áður en hann settist hér inn á Alþingi. Þar væri nú munurinn, þar væri hin rétta framkvæmd á viðskiptum á milli manna. Hann hafði verið arkitekt og þar væri hin rétta fyrirmynd í sambandi við viðskipti manna á milli. Hann nefndi það reyndar í sinni ræðu að þar gætu menn samið og hefðu samið. En því miður hef ég aldrei orðið var við það að við þann aðila væri hægt að semja. Öll mín viðskipti við þá ágætu stofnun hafa verið sú að það hefur verið auglýstur taxti og þegar maður hefur spurt um hver reikningurinn væri þá er svarað: Ja, hann er skv. taxta og þennan taxta skulum við greiða. Sem sagt, það sem verið er að boða hér með því að fella niður 10. gr. frv. eða gera þetta frv. ómerkt, það er það að annar aðili geti lagt fram taxta og við þennan taxta skulu menn búa. Vitaskuld mundi ekkert ske annað ef lögin um Verðlagsráð sjávarútvegsins í einhverri líkri mynd og þau eru hér væru felld úr gildi eða þessi 10. gr. en að annar aðilinn - og þá fiskkaupandinn - mundi leggja fram taxta. Við það verður ekki búið í íslensku þjóðfélagi. Það er kannske hægt að búa við það að smáhópar eins og arkitektar og verkfræðingar geri það en það er alls ekki hægt að búa við það að heil atvinnugrein og heil atvinnustétt eins og sjómenn búa við það að þeim sé skammtaðar tekjur á þann máta að annar aðilinn og þá kaupandinn geti auglýst sinn eigin taxta.



Virðulegi forseti. Ég þakka þeim fóstbræðrum, hv. 3. þm. Vesturl. og 4. þm. Vesturl., kærlega fyrir þeirra innlegg inn í þessa umr., sérstaklega vegna þess að það hefur kannske á ýmsan hátt verið meira upplýsandi en þau fátæklegu orð sem ég viðhafði áðan, hlaupandi hér inn úr símaklefanum. Ef við tökum það sem hv. 4. þm. Vesturl. sagði, þar sem hann sá ástæðu eins og ég að draga upp ákveðna mynd af hliðstæðum í okkar þjóðfélagi, þá sást honum mjög illilega yfir það í sínum málflutningi sem akkúrat rökstyður með mjög einföldum hætti það sem ég hef hér fram að færa. Ef honum ekki semur við sinn arkitekt þarf hann ekkert að hlíta því að skipta við þann mann, hann getur farið eitthvað annað, og hann veit nákvæmlega jafn vel og ég, ef hann hefur nokkra nasasjón af þessum efnum, að hann getur fengið afskaplega mismunandi verð á þeirri þjónustu sem hann leitar að í þeim efnum. Ef hann ekki veit það veit hann heldur ekkert hvað hann er að tala um. Það er þetta sem ég er að segja, þegar búið er að ákveða verðið með þeim hætti sem hér er gert í dag þýðir afskaplega lítið fyrir þig að leita eitthvað annað nema þá að vera að gera eitthvað sem kallast lagabrot. Hv. 3. þm. Vesturl. og fóstbróðir hans, 4. þm. Vesturl., könnuðust bara alls ekkert við það að það væri neitt samhengi á milli fiskverðsákvörðunar og gengisfellinga. Það skyldi þó ekki vera að þeir hafi bara alltaf gleymt að lesa blöðin í janúar, febrúar og í september, í kringum þessi tímabil þegar verið er að slást um fiskverðið. Ég ætla að vona að þeir hafi báðir bara verið að grínast því að auðvitað vita þeir jafn vel og ég hvert samhengið er milli fiskverðsákvörðunar og gengisfellingar hér á landi.

Er það oddamanni að kenna?

Ég er ekkert að níðast hér á persónu oddamannsins, ég er að níðast hér á hlutverki oddamannsins í kerfinu því að hann situr þarna og hann tekur ákvarðanir sem fara saman við ákvörðun ríkisstj. og ríkisvalds og þar er fiskverðið ákveðið með því að slaka út á öðru borðinu og kippa í á hinu. Það er beint samhengi á milli gengisfellinga og fiskverðsákvarðana. Þetta hafa verið reglubundnar hríðir í íslensku þjóðlífi undanfarin 10–15 ár a. m. k. Menn þekkja þetta, þetta kemur bara rétt eins og krían á vorin, þegar fiskverð er ákveðið þá er farið að krukka í gengið. Og þegar búið er að krukka í gengið þá er venjulega krukkað í launin á eftir. Þetta hangir allt saman saman. Ef menn halda því fram að þetta séu góð vinnubrögð, hverju kenna þeir þá um árangursleysinu? Hvað er þá að? Eða er ekkert að? Er þetta allt saman bara gott og blessað? Býr fólk í þessu landi bara við dægileg laun og hefur það afskaplega gott? Eða ætla menn að neita því að það sé eitthvert samhengi á milli fiskverðsákvarðana, gengisskráningar og launa fólks? Ætla menn raunverulega að halda því fram að það sé um aldur og ævi ekki tilraunarinnar virði að reyna eitthvað annað? Hefur 4. þm. Vesturl. t. d. gersamlega sætt sig við það um aldur og ævi að svona sé farið að hlutunum? Hefur hann gersamlega sætt sig við það um aldur og ævi að menn eigi aldrei að geta fengið meira verð fyrir sinn fisk eða minna verð eftir því hvernig á stendur hjá þeim viðskiptaaðila sem um er að ræða? Ég hélt að það væri orðið eitthvað að hlustunum í mér hér áðan þegar hv. 3. þm. Vesturl. stóð hér í stól og kyrjaði sinn framsóknarsöng. Hvað eiga menn að gera, spurði hann, þegar þeir veiða einhvern fisk sem enginn vill vinna? Hvað á maður að gera sem er að framleiða vöru sem enginn vill kaupa?  
             Ég held og ég vona enn þá að menn komist einhvern tíma að því að fara að tala um þessi mál út frá spurningunni sem ég lagði fram áðan: Erum við að gera hér þá hluti sem við teljum að nái árangri? Hafa þeir skilað árangri? Erum við sáttir við þá og ætlum við að hafa þá svona um aldur og ævi eða er breytinga þörf og þá hvaða? Hv. 4. þm. Vesturl. var mér hjartanlega sammála um það að ef maður kippti 10. gr. úr þessu frv. væri það eins og að taka tappann úr fótbolta, þá er ekki lengur um neitt að spila. Það er þess vegna sem ég stend að þeirri brtt. að 10. gr. verði felld úr þessum lögum því þar með eru þessi lög og það kerfi numið úr gildi sem komið hefur verið upp til þess annars vegar að standa að fiskverðsákvörðun, hins vegar að standa þar með í fyrsta lagi að kjörum þess fólks sem starfar í sjávarútveginum og síðan að kjörum allra þeirra sem þeim störfum tengjast. Þessi brtt. er sett fram einfaldlega til þess að reyna að breyta til og sjá hvort ekki er hægt að ná betri árangri með því - eins og ég sagði áðan og hv. 3. þm. Vesturl. fannst svo gersamlega út í hött - að menn reyni að semja um þessi mál eftir öðrum leiðum.



Virðulegi forseti. Ég kemst ekki hjá því að svara hv. þm. nokkrum orðum. Ég segi það nú þó að ég hafi sagt það áður að ég held að hans málflutningur stafi af miklum ókunnugleika. Semja eftir öðrum leiðum, sagði hann áðan. Um hvað á að semja þá? Um fiskverð? Hvernig ætlar hann að framkvæma þá samninga eins og nú er komið? Ég spyr og vona að hann geti svarað mér. Hann getur það ekki, ég fullyrði að hann getur það ekki því að eins og markaðurinn er sem við erum með hér þá getur hann ekki samið á milli aðila í þessum efnum. Við erum búnir að læra það allt of lengi og sjá það allt of lengi í gegnum árin að menn hafa lent í algeru strandi með þessi mál sín, sjómenn og fiskkaupendur. Það hefur borið mikið í milli hjá þeim. Af hverju er það? Það er vegna þess m. a. að það hefur verið gerð gengisfelling, það er alveg hárrétt. En það er ekki sjávarútveginum að kenna og ekki gert vegna hans. Þetta er misskilningurinn í þjóðfélaginu, það er búið að safna upp vandanum í þjóðfélaginu eins lengi og mögulegt er. Þá er farið út í það að fella gengið til þess að reyna að rétta þennan undirstöðuatvinnuveg. Ég held að ég viti ekki um eina einustu ríkisstj. og ekki hv. þm. heldur sem er að gera sér það að leik að fella gengið. Ég held að allar ríkisstj. séu að reyna að forðast það eins lengi og þær geta. Það er því ekki þessari verðlagningu í Verðlagsráðinu að kenna hvort þetta er gert eða ekki. Þegar pakkinn, þegar pípurnar verða fullar af kostnaðaraukum sem eru búnir að hlaðast upp á þennan atvinnuveg þá hefur ekki önnur leið verið fundin enn þá til að reyna að koma þessu í sæmilegt horf en að fella gengið öllum til lítillar gleði. Þetta eru því ekki lausnarorðin hv. þm. Það er hægt að tala fjálglega um þetta, boða hér frelsi og fríðindi, vera með yfirboð í þessum efnum, en koma ekki með nokkur rök fyrir því hvernig á að gera það. Hann gæti farið og fengið nokkra báta við einstök tækifæri til að landa hér í Reykjavíkurhöfn og setja í gáma þegar góður markaður er í Englandi rétt fyrir páska, alveg upplagt að kaupa þá gámafisk fyrir 30 kr. kílóið eða meira. Hvað ætlar hann að gera við fiskinn hinn tímann þegar engin markaður er erlendis? Og ég spyr hann aftur: Ætlar hann þá að reka það fólk heim sem er hér í vinnslustöðvunum hjá okkur allt í kringum landið og heldur hér uppi atvinnulífinu? Mér kemur það ekkert við, segir hv. þm. Ef þið getið ekki framleitt skó sem þið getið selt þá á að hætta að framleiða þá. Þetta eru svörin. Þetta eru ekki rök hjá BJ.



Virðulegi forseti. Hv. 3. þm. Vesturl. þarf ekki að þjást lengi undir mínu bulli. Ég get hér einungis gert örstutta athugasemd. Ég held að ég þurfi ekki að kenna hv. 3. þm. Vesturl. að fara út í búð og kaupa sér skó eins held ég að ég þurfi ekki að kenna honum hvað það er að semja. Ég held að það, sem vanti á kannske eða réttara sagt byrgi hv. 3. þm. Vesturl. eilítið sýn, sé einfaldlega sá vani og sú hefð sem við búum við í dag. Hann sér ekki að þessi mál sé hægt að leysa öðru vísi en með samkomulagi yfir heildina, þ. e. þessu meðaltalssamkomulagi sem við þekkjum frá undanförnum árum og áratugum, hann sjái einfaldlega ekki styrkleikann og hið styrka eðli þess að semja í smærri einingum en gert er í dag. Þar sem mestu máli skiptir afkoma þess skips og þeirrar vinnslustöðvar sem um ræðir hverju sinni en ekki afkomu allra vinnslustöðva í landinu og afkoma allra skipa í landinu.



Virðulegi forseti. Þetta hafa verið fróðlegar umr. sem farið hafa fram um Verðlagsráðið, einkum um þá brtt. sem þm. BJ. hafa flutt hér. Ég skil mjög vel þá hugsun sem þar er á ferðinni, að vilja breyta til og brydda upp á einhverju nýju. En það dugar ekki að koma með till. um eitthvað nýtt ef menn finna ekki svör við því hvernig á að framkvæma það sem framhaldið býður upp á. Ég óttast það - það er byggt á reynslu - að verði farið út í fyrra samkomulag eigi það sér stað að menn ganga til samninga eins og gerðist hér áður fyrr og flotinn var í höfn í einn, tvo mánuði þegar besta veiðitímabilið var. Það gerðust ætíð þeir hlutir að ríkisvaldið kom til skjalanna þegar samningsaðilar höfðu komið sér saman. Það sem var öðru vísi en nú tíðkast út af fiskverðinu var það að þjóðarbúið tapaði svo og svo miklu og varð fátækara vegna þess að svona aðferðir voru notaðar. Ég fullyrði að það fyrirkomulag sem er nú er betra en fyrra fyrirkomulag. Ég vil ógjarnan hverfa frá því nema sýnt sé fram á að hægt sé að hafa þetta eftir þessum frjálsu leiðum sem einhvers staðar eru úti í loftinu. Ég er viss um að það er hægt að hafa á einstökum stöðum hér á Suðvesturlandi frjálsan markað. En ef við hugsum um landið allt held ég að það sé óframkvæmanlegt við þær aðstæður sem við búum við. Menn segja það ekki í fullri alvöru hér á Alþingi að ef óhagstætt er að veiða karfa eða einhverja fisktegund hætti menn því bara meðan þúsundir verkafólks í landi bíða eftir vinnu, meðan þúsundir í landinu óska eftir því að hafa eitthvað til lífsviðurværis. Þær leiðir hafa verið notaðar með því að grípa til þess vonda ráðs sem hv. flm. þessarar brtt. hefur gagnrýnt. Það hefur jafnað til verðinu á þessum fisktegundum sem gert hefur það kleift að veiða fisktegundir sem ella væru óarðbærar. Ég verð að játa það að ég tel það vera af því góða að koma á vissum stöðugleika í þessum efnum. Ég lýsi því yfir - eins og reyndar aðrir þm. hafa gert hér - að ég vil mjög gjarnan skoða nýjar leiðir í þessum efnum. Ég vil mjög gjarnan að það komist á meira frelsi. En á meðan við vitum ekki hvað á að taka við en á bara að vísa á lögmál frumskógarins, á bara að vísa til eldri tíma, gamals forms sem er úrelt, þá er ég ekki tilbúinn til þess að samþykkja svona brtt. Endirinn skyldi í upphafi skoða. Hér var rætt aðeins um gengisfellingar og það að gengisfellingar kæmu oft á eftir fiskverðsákvörðun. Breytist það samhengi sem þar er á milli við það að oddamaður er tekinn út? Það breytist ekki neitt. Hitt er annað mál að menn verða að þekkja það hér í Alþingi að gengið fer ekki eftir einföldum ákvörðunum í landi. Það er þorskurinn, það er verðið á þorskinum, það er verðið á afurðunum erlendis, sem ræður því hvert gengið er í landinu. Það eru fiskveiðarnar sem stjórna genginu en ekki einhverjir spekúlantar úti í bæ. Þannig er hið íslenska þjóðfélag sett saman. Ég óttast að ef af þessu yrði og einhverjir yrðu til þess að trúa því að hægt væri bara með einu pennastriki að breyta þessu yrði það fyrst og fremst til þess að útvegsmenn færu að hætti arkitekta, eins og kom fram hér áðan, og lögfræðingar o. fl., auglýstu hvert fiskverðið ætti að vera og síðan yrðu sjómennirnir og verkafólkið að una við molana sem þar fengjust. Á Íslandi er málunum þannig fyrir komið ef menn vita það ekki, að í 90% tilvikum er það sami aðilinn sem á útgerðina og fiskvinnsluna. Þetta er því ekkert einfalt mál einmitt þess vegna, það gerir þetta mál öllu erfiðara.

Hverju breytir það?

Það breytir því hvort maður er að semja við sjálfan sig eða ekki og það breytir því hvaða kjör landverkafólk og sjómenn hafa. Þeir koma ekkert nálægt þessu, ekki frekar en neytandinn þegar lögfræðingur eða arkitektinn auglýsir sinn taxta.



Virðulegi forseti. Ég mun ekki lengja þessa umr. mikið en fyrst menn eru farnir að lýsa hér almennt afstöðu sinni til þeirrar brtt. sem hér um ræðir vil ég leggja örfá orð í belg. Ég vil eindregið taka undir það sem hér kom fram hjá hv. 3. þm. Vesturl. að þær gengisfellingar, sem hafa verið á undanförnum árum, eru ekki vegna sjávarútvegsins heldur hefur uppsafnaður vandi í landinu komið þar til. Gengisfellingar stafa ekki af þessu kerfi sem við höfum hér. Ég er eindregið andsnúinn því að fella niður það kerfi sem hér um ræðir, breyta breytinganna vegna án þess að vita nokkuð hvað við fáum í staðinn og leiða lögmál framskógarins inn í verðlagningu sjávarafurða. Verðlagningin hefur beinst að því, eins og kom hér fram hjá síðasta ræðumanni, að jafna atvinnu um landið, að fiskveiðar geti gengið klakklaust fyrir sig. Jafnvel þó að það séu ekki viðunandi verð í svipinn á einstökum tegundum dettur ekki nokkrum manni í hug að hætta að veiða eins og kom hér fram í ræðu hv. 8. þm. Reykv. áðan. Ég skil satt að segja ekkert í að menn skuli fara með svona yfirlýsingar hér úr ræðustól, að menn eigi að hætta að veiða hér fisk og leiða lögmál frumskógarins inn í verðlagningu sjávarafurða. Ég er því á móti þeirri brtt. sem hér um ræðir.

Forseti (Salome Þorkelsdóttir) Hv. 8. þm. Reykv. hefur nú þegar talað tvisvar. Hann hefur einnig fengið að taka til máls í þriðja sinn með því að gera örstutta athugasemd sem var alveg á mörkunum að vera örstutt. Hv. þm. biður nú enn um að gera athugasemd og ég vænti þess að hún verði örstutt.



Virðulegi forseti. Það verður nú að vera meira en ein setning þó að örstutt athugasemd sé, þegar menn viðhalda þeim vinnubrögðum að koma hér svo seint inn í umr. að maður er búinn að tala sig dauðan þegar þeir loksins finna sig tilknúna að standa upp og verja kerfið. Hér talaði fulltrúi Alþfl., hér talaði fulltrúi þeirra sem semja fyrir verkalýðinn og lýsti yfir ánægju sinni með þetta fyrirkomulag og afleiðingar þess og lýsti yfir miklum áhyggjum sínum yfir því hvernig færi ef menn þyrftu að semja við sjálfa sig. Það var það sem hann átti einna erfiðast með að skilja og er það kannske skiljanlegt með tilliti til þess að hann talar núna hér úr þessum ræðustól a. m. k. gersamlega þvert á yfirlýsta stefnu formanns þess flokks sem hann er fulltrúi hér fyrir. En hann lýsti því yfir í blöðunum bæði í gær og í dag að hann og fyrst og fremst hann væri forvígismaður þeirrar stefnu að semja um kaup og kjör í smáum einingum. Hann væri forvígismaður vinnustöðvasamninga og þar af leiðandi þess að menn semdu sín á milli í sem smæstum einingum. Það er sorglegt, virðulegi forseti, að hlusta á það að menn skuli vera komnir hér svo langt að þeir eru búnir að gleyma því að hægt sé að semja öðruvísi en undir verndarvæng ríkisins. Ég hirði ekki um að svara atriðum eins og um lögmál frumskógarins og þar fram eftir götunum sem menn eru hér að snúa út úr.



Virðulegi forseti. Mér fannst þetta ekki löng athugasemd. Þegar ég kom hér fyrst á þing upplifði ég það að einn hv. þm. óskaði eftir því að gera örstutta athugasemd og talaði í klukkutíma. Þetta er því ansi stutt. Út af þessari brtt. snýst þetta mál allt saman. Ég játa að mér finnst margt ekki svaravert af því sem hv. síðasti þm. sagði. Ég skil ekki hvaða samhengi er á milli þess hvað formaður Alþfl. segir í blöðum og skoðunum manna á fiskverði eða fyrirkomulagi Verðlagsráðs. Þarna er verið að bera saman allt aðra hluti sem ekkert samhengi er á milli. Ég hef oft velt því fyrir mér hvernig stendur á því að menn bera fram frumvörp og brtt. um málefni sem þeir geta ekki útskýrt. Ég hef ekki fengið neinar útskýringar á því hvað á að koma í staðinn fyrir það sem verið er að tala um hér. Ég hef ekki fengið neinar útskýringar á því, það hefur enginn fengið hér. Það er furðulegt að tala svona út og suður. Þar fyrir utan undrast ég svona málflutning BJ almennt. Í blöðum kemur það t. d. fram að þeir vilja afnema þingræðið. Nú vilja þeir afnema Verðlagsráð. Hvað verður næst? Þetta eru mál sem menn þurfa að hugsa um hvað úr hverju. Ég lýsti því yfir áðan að við viljum mjög gjarnan skoða það hvernig hægt er að breyta þessum málum og koma því þannig fyrir að þetta sé ekki njörvað í það kerfi sem verið hefur. En ég sé ekki fyrir mér hvernig má breyta þessu á þann hátt sem hér er gerð till. um. Það er ekki nóg að rugla fram og til baka um einhverja útópíu án þess að gera sér grein fyrir því hvort verið er að gera þjóðfélaginu rangt til eða gera það að verkum að þeir sem hagsmuna hafa að gæta, sjómanna, útvegsmanna, verkafólk, þurfa að líða fyrir það. Ég er nefnilega sannfærður um að ef Verðlagsráð yrði lagt niður eða svokallaður oddamaður þá yrði það til þess að þessir aðilar mundu bíða stórtjón af, einkum þeir sem eiga heima úti á landsbyggðinni, einkum þeir sem ekki eru hér á aðalbankasvæðinu. Það er kannske það sem menn vilja. Það verður þá að vera ljóst. Það verður að vera ljóst því fólki; sem hefur orðið þess valdandi að svona skoðanir komast hingað inn í þingið, að það er einmitt hugsunin að fólkið úti á landi, sjómennirnir, verkafólkið, útvegsmennirnir, þurfi að gjalda þeirra gerða hér inni á Alþingi.



Virðulegi forseti. Ég ætla ekki að lengja þessa umr. mjög. Ég hef það oft áður staðið í þessum ræðustól og tíundað þetta sama mál. En ég vil aðeins taka fram að hér er verið að ræða um að aðilar semji án afskipta ríkisvaldsins. Ég vil benda hv. síðasta ræðumanni á að í þeirri nefnd, sem samdi þetta frv. sem hér um ræðir var lagt til að oddamaður yrði sviptur sínu atkvæði, að hann yrði sem sagt ekki með atkvæðisrétt. Það væri strax spor í áttina því að með því móti væri ríkið ekki að greiða atkvæði í samningum um fiskverð. Þetta vil ég minna hv. þm. á. Þetta kom fram í grg. sem fylgdi fyrstu drögum að þessu frv. Hér er rætt um að verið sé að rugla fram og til baka. Ég er ekki viss um hver er að rugla. Ég tel hv. þm. hafa verið að rugla fram og til baka. Hann telur að við séum að ráðast á sjómenn, útvegsmenn og verkafólk. Það háttar nú svo til að þrátt fyrir ákvörðun um fiskverð kemur ríkisvaldið og setur lög sem skerða rétt sjómanna. Þetta á ekkert skylt við ákvörðun í Verðlagsráði. Ég vildi aðeins koma þessum atriðum að. Ég ætla ekki að fara að tíunda hér hvað skrifað er um í blöðunum. Við getum gert það utan ræðustóls.



Virðulegi forseti. Mér koma dálítið ókunnuglega fyrir sjónir þær fullyrðingar sem hv. 8. landsk. var með hér í ræðustól um það að formaður þeirrar nefndar, sem vann að undirbúningi þessa frv., hefði lagt það til að oddamaður yrði  Það er búið að spjalla það mikið um þessa brtt. hér að það er varla á bætandi. En um það að fyrst og fremst sé verið að hverfa frá eða losna við ríkisafskipti með því að leggja Verðlagsráð niður eða fella þessa 10. gr. úr þá held ég að það sé byggt á ansi miklum misskilningi vegna þess að lögin eru fyrst og fremst samkomulagsplagg milli útvegsmanna, sjómanna og ríkisins um hvernig þessir hlutir skuli framkvæmdir. Það er ekki verið að gera þessa hluti fyrst og fremst að ósk ríkisvaldsins heldur sem samkomulagsatriði milli þessara þriggja aðila vegna þess að þessir þrír aðilar gera sér vel grein fyrir því að ef eitthvert slíkt form væri ekki fyrir hendi mundi í mörgum tilfeilum skapast vandræðaástand í sambandi við verðlagningu fisks. Ég sé ekki hvers lags vandræðaástand þá mundi skapast. Eins og hér kom fram áðan mundi það fyrst og fremst bitna á aðilum sem gera út úti um land. Það er auðveldara að leysa þessi mál á þéttbýlissvæðinu, koma fyrir afla við hinar breytilegustu aðstæður, en að leysa þau mál á landsbyggðinni.



Virðulegi forseti. Ég mæli hér fyrir nál. á þskj. 875 um frv. til l. um heimild fyrir ríkisstj. til að selja jörðina Hamar í Glæsibæjarhreppi í Eyjafjarðarsýslu. Nefndin hefur rætt um frv. á fundi sínum og mælir með samþykkt þess.