Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. þetta er mjög einfalt í sniðum, og er hv. þm. kunnugt frá umr. um fjárl. En efni málsins er í stuttu máli það, að gert er ráð fyrir að hækka hlutdeild ríkissjóðs í tekjum af umboðsþóknun og gengismun gjaldeyrisbankanna, þannig að hlutur bankanna vaxi ekki að neinu ráði frá því, sem var krónulega séð fyrir gengisbreytinguna. Mér er vel kunnugt um það, að bankakerfið er ekki hrifið af þessu og hefur aldrei verið hrifið af því, að ríkissjóður taki nokkurn hluta af þessu til sinna þarfa. Út í það mál skal ég ekki fara. Þetta er búið að vera í lögum um alllangt skeið, en það þótti eðlilegt með hliðsjón af því, að almennt var út frá því gengið, að enginn tæki til sín hærri fjárhæð, sem beinlínis stafaði af gengisbreytingunni sjálfri og hækkun yfirfærsluupphæða, hér í þessu tilfelli að krónutölu. Það væri ekki eðlilegt, að til bankanna féllu auknar tekjur af þeim ástæðum. Ég sé ekki ástæðu til þess að orðlengja frekar um málið, en tek aðeins fram, að eins og hv. þdm. er kunnugt, þá er gert ráð fyrir þessum tekjustofni í fjárl., þannig að Alþ. tók í rauninni þá ákvörðun um málið, en þessa lagabreytingu þarf að gera, til þess að hægt sé að framkvæma þetta með formlegum hætti gagnvart bankakerfinu. Ég vil leyfa mér að leggja til, herra forseti, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. fjhn.



Herra forseti. Nú eru í gildi ferns konar lagaákvæði um starfsemi Áfengis- og tóbaksverzlunar ríkisins: Það eru í fyrsta lagi lög um einkasölu á áfengi með nokkrum breytingum, sem síðar hafa verið á þeim lögum gerðar. Það eru lög um einkasölu ríkisins á tóbaki einnig með ýmsum síðari breytingum. Það eru í þriðja lagi lög um einkasölu á eldspýtum og vindlingapappír og í fjórða lagi sérstök lög, sem sett voru um sameiningu rekstrar Áfengisverzlunar og Tóbaksverzlunar ríkisins. Okkur þótti því í fjmrn. mjög æskilegt að endurskoða þessa löggjöf alla með það í huga að steypa henni saman í eina löggjöf, sem hefur hlotið nafnið Verzlun ríkisins með áfengi, tóbak og lyf og er það heiti frv., en ekki er gert ráð fyrir að öðru leyti, að nafn fyrirtækisins, Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins, breytist. Þetta skipulagsatriði er annað meginefni þessa frv. Til viðbótar má svo geta þess, að lagaákvæði, sem í gildi hafa verið um Lyfjaverzlun ríkisins, hafa verið mjög ófullkomin og ýmislegt í þeim orkað tvímælis. Það þótti því sjálfgert að setja þá einnig skýrari ákvæði um það hlutverk, sem Lyfjaverzlun ríkisins skyldi hafa. Ég skal taka það fram, að það hafa verið nokkuð skiptar skoðanir um það, hvort ríkið ætti að reka lyfjaverzlun eða ekki, en nánari athuganir, sem fram fóru á því máli, þegar síðast var skipt um forstöðumann Lyfjaverzlunar ríkisins, leiddu í ljós, að það var talið ógerlegt að fella niður þessa þjónustu. Hún væri það mikils virði fyrir sjúkrahús og lækna og þá aðila, sem fyrst og fremst eiga að leita til þessarar stofnunar og raunar lyfjabúðirnar í vissum tilfellum líka, að það væri ekki auðið að leggja þetta fyrirtæki niður. Ég skal geta þess jafnframt, að það komu þá fram hugmyndir um það frá lyfsölum, hvort ekki væri hægt að stofna sameiginlegt fyrirtæki um þessa þjónustu, en þær viðræður leiddu ekki til neinnar niðurstöðu. Enda þótt hér sé um heilbrigðisstofnun að ræða, þá hefur hún alltaf verið rekin á vegum Áfengis- og tóbaksverzlunar ríkisins og er gert ráð fyrir, að svo verði áfram, en ákvæði um verzlunina gerð ótvíræðari og sumt af því hefur þegar verið gert með venjurétti, ef svo má segja, þannig að hér er ekki um neinar grundvallarbreytingar að ræða. Einu veigamiklu efnisbreytingarnar, sem eru gerðar frá núverandi starfsemi þessa fyrirtækis, eru þær, að lagt er til, að hér eftir nái einkasöluréttur Afengis- og tóbaksverzlunar ríkisins ekki til ilmvatna, hárvatna, andlitsvatna, bökunardropa og kjarna til iðnaðar, heldur verði sá innflutningur gefinn frjáls og hann með venjulegum hætti tollaður, og munu þessar vörur allar verða í mjög háum tollflokkum, sumar í hæstu tollflokkum. Aðstæður allar og víðtæk viðskipti, sem eru á þessum sviðum sem öðrum, gera í rauninni alveg óeðlilegt, að á þessu sé ríkiseinkasala. Það gegnir allt öðru máli með áfengi og tóbak, sem ég geri ráð fyrir, að hv. þdm. séu mér yfirleitt sammála um. Það er að vísu einn varningur enn, sem er einkasala á, en það eru eldspýtur, og gæti auðvitað komið til álita, að sá innflutningur væri einnig gefinn frjáls, en það hefur nú ekki orðið niðurstaðan í þetta skipti að leggja það til. Vitanlega skiptir það máli í sambandi við ilmvötn og hárvötn og þær vörur, sem geta innihaldið alkóhól, að frá því sé gengið, að ekki geti orðið um misnotkun að ræða, og þess vegna er það tekið skýrt fram, að því aðeins séu þessar vörur undanþegnar einkasöluákvæðum, að hér sé um að ræða vörur, sem gerðar eru óhæfar til drykkjar og öruggt, að ekki sé hægt að gera þær drykkjarhæfar. Ég skal taka það fram, að þessar vörur hafa gefið Áfengisverzluninni nokkrar tekjur og má gera ráð fyrir því, að á pappírnum líti svo út, sem um nokkurn tekjumissi sé að ræða. Þó er ég í miklum vafa um, að svo reynist í reynd, vegna þess að innflutningur á þessum vörum hefur verið óeðlilega lítill, þannig að það er sýnilegt, að einkasöluákvæðin og sú geysilega álagning, sem á þessum vörum sumum hefur verið, t.d. ilmvötnum, hafa leitt til þess, að innflutningur ilmvatna er langt fyrir neðan eðlilegt mark, þannig að það er ljóst, að hér hefur átt sér stað innflutningur með öðrum hætti, sem ekki hefur komið til tollgreiðslna, í mjög stórum stíl. Það er því skoðun mín, að þó að þetta yrði gert, mundi það ekki þurfa að leiða til tekjutaps fyrir ríkissjóð, þegar allt kemur til alls, heldur örva frekar innflutning á þessum vörum með eðlilegum hætti, og því ekki vera um að ræða neitt áfall, þó að þetta gerist á þennan hátt. Ég sé ekki ástæðu til, herra forseti, þar eð hér er um mjög einfalda löggjöf að ræða, að fara um hana fleiri orðum. Skipulag þessa fyrirtækis mun verða með sama hætti eins og áður greinir, svo sem ég gat um. Lyfjaverzlunin verður rekin sem sjálfstætt fyrirtæki með sjálfstæðum forstöðumanni, eins og verið hefur, en að öðru leyti verður rekstur hennar tengdur Áfengisverzlun ríkisins einnig með sama hætti og verið hefur til þessa til þess að tryggja hagkvæmari rekstur fyrirtækjanna beggja. Ég leyfi mér að leggja til, að frv. verði að lokinni þessari umræðu vísað til 2. umr. og hv. fjhn. og vildi mega beina þeirri ósk til þeirrar hv. nefndar, þar sem nú er liðið á þingtíma, að hún leitaðist við, ef þess er nokkur kostur, að afgreiða frá sér málið sem fyrst, því að ég hefði áhuga á, að það yrði afgreitt á þessu þingi.



Herra forseti. Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins er rekin í því skyni að afla ríkissjóði tekna. Að því leyti er hún ekki sambærileg við venjulegar verzlanir, þar sem hún er í rauninni einn af tekjustofnum ríkisins, ekki með almennu söluálagi, heldur með því að taka í rauninni sérstakan toll af tóbaki og áfengi. Ég verð nú auðvitað að játa, að ég hef aðeins lesið þetta frv. mjög lauslega yfir og er sammála hæstv. fjmrh. um það, að vert sé að hafa sem greinilegust lagaákvæði um starfsemi þessarar stofnunar, og enn fremur sýnist mér ekki óeðlilegt, að undir hana sé lagt það, sem hér er gert ráð fyrir og ég tel einnig, að lagaákvæðin, sem um hana gilda, eigi að ná til allra eða sem allra flestra þátta í starfsemi hennar. Ég sé það hér í 2. gr. frv., að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins einni skal heimil starfræksla tóbaksgerðar, svo og framleiðsla áfengra drykkja annarra en öls. Nú er mér kunnugt um það, að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins hefur tekið að sér öl til umboðssölu eða til fyrirgreiðslu frá einkafyrirtæki, og væri þá ekki eðlilegt, ef það verður hlutverk þessarar verzlunar í framtíðinni að greiða fyrir einkafyrirtækjum með umboði eða dreifingu á þeirra vörum, að gera um það sérstakan kafla í lögunum. Vera má, að hér sé um að ræða eitthvað alveg óvenjulegt og standi ekki til að halda þeirri starfsemi áfram, en ég teldi þá ástæðu til þess um leið og þessi lög eru hér til umræðu, að fyrir því verði gerð grein, hvernig á því stendur, að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins tekur að sér slíka starfsemi, sem virðist vera utan við það svið, sem henni er ætlað í lögum og hvort til standi, að hún haldi slíkri starfsemi áfram. Ef svo er ekki, væri líka rétt, að það kæmi fram, hver var ástæðan til þess, að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins tók þetta að sér í ákveðnu tilfelli, sem ég veit ekki um nema eitt, hvort það er sérstök vinsemd, sem þessi einkasala sýnir þannig ákveðnum einkaaðilum, en hefur ekki almennt talið til síns verksviðs. Ég sem sagt mælist til þess af hæstv. ráðh., að hann geri hér grein fyrir þessu máli og ef verzluninni væri ætlað þetta hlutskipti í framtíðinni, hvort ekki væri þá vert að taka upp sérstakan kafla í lögin um það.



Herra forseti. Það var eitt smáatriði, sem ég gleymdi í ræðu minni áðan, sem ég tel rétt að komi fram og er ein ástæðan fyrir því, að lagt er til að fella niður einkasölu á ilmvötnum, en hún er sú, að það hafa oft skapazt mjög mikil vandræði í sambandi við það, að ilmvötn eru gjarnan flutt inn með öðrum snyrtivörum. Hér eru í stórum stíl fluttir inn snyrtivörukassar með ilmvötnum, sápum og andlitsdufti og einu og öðru slíku, og þetta hefur verið mjög ankannalegt og erfitt í framkvæmd, að Áfengisverzlun ríkisins hefur orðið að framselja innflutningsrétt sinn á þessari einu vöru, sem er í þessum kössum. Þetta taldi ég rétt, að komi fram. Varðandi fsp. hv. 6. þm. Sunnl. um umboðssölu Áfengisverzlunarinnar á öli, þá er mér ákaflega ljúft að svara þeirri fsp. og raunar sjálfsagt, að það komi fram til að það valdi ekki misskilningi. Það er á engan hátt ætlunin, að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins taki upp slíka fyrirgreiðslu við fyrirtæki í framtíðinni. Og ástæðan til þess, að þetta var gert, var ekki heldur nein sérstök vinsemd til einhvers ákveðins fyrirtækis, heldur var þessu máli þannig háttað, að ölgerð á Akureyri, Sana, var tekin til gjaldþrotaskipta og skiptaráðandi sem slíkur taldi vera með öllu óverjandi að halda ekki áfram starfrækslu fyrirtækisins, vegna þess að ef ætti að stöðva það, mundi það valda stórkostlegum spjöllum fyrir kröfuhafa og geta leitt til þess, að stórtjón hlytist af, sem ella væri hægt að forðast, ef hægt væri að halda fyrirtækinu gangandi. Skiptaráðandinn óskaði því beinlínis eftir því, að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins tæki þetta að sér um sinn, meðan fyrirtækið væri undir opinberum skiptum. Og ég skal játa það, að það voru nokkrar vangaveltur hjá okkur í ráðuneytinu um það, hvort þetta ætti að gerast, en aðstæður málsins voru þannig, að það höfðu orðið alger mistök varðandi umboðsmann þessa fyrirtækis hér í Reykjavík. Hann hafði ekki gert skil og fjarri öllu lagi að láta hann halda áfram sinni starfsemi. Þetta var þess vegna nokkuð erfitt vandamál að fást við, þar sem alger óvissa var um áframhaldandi rekstur og í rauninni ekki hægt að fara að hefja samninga við einhvern nýjan aðila hér í Reykjavík til þess að taka að sér þetta umboð kannske í nokkrar vikur eða algerlega óljósan tíma. Það var því eftir atvikum fallizt á það, að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins sæi um dreifingu á þessum vörum hér í borginni, en það var skýrt tekið fram, að það væri aðeins meðan fyrirtækið væri í höndum skiptaréttar og beinlínis eftir beiðni skiptaráðandans á Akureyri, en ekki eftir neinum afskiptum rn. að öðru leyti en því, að rn. féllst á þetta. Ég vænti þess nú og vona það, að slíkt ástand verði ekki algengt um slíkar stofnanir hér á Íslandi - jafnvel þó að þær hafi nú misst af því að framleiða sterkt öl í bili a.m.k. - að þær komi til slíkrar meðferðar í höndum skiptaréttar, þannig að ég held, að það sé algerlega ástæðulaust að óttast það. Ég skal þó ekkert um það segja, ef skiptaráðandi eða einhver slíkur opinber aðili kynni einhvern tíma að óska eftir slíku, að það yrði ekki orðið við því. Ég held, að það sé ástæðulaust að óttast, að það geti haft nokkurt fordæmi í för með sér, og geti verið í það vitnað af einum né neinum, þar sem hér er um það að ræða, að þetta var aðeins gert í sambandi við fyrirtæki, sem svona var ástatt með og eftir beiðni hins opinbera skiptaráðanda, sem þó væntanlega hefði ekki verið orðið við nema vegna þess, að ríkið átti verulegra hagsmuna að gæta vegna vangoldinna gjalda af hálfu þessa fyrirtækis og ríkissjóður hafði að sjálfsögðu mikinn áhuga á, að væri hægt að tryggja, að ekki glötuðust. Þetta tel ég sjálfsagt, að komi fram og er hv. fyrirspyrjanda þakklátur fyrir það, að hann hefur vakið máls á þessu og gefið mér kost á því að skýra, hvernig í þessum málum liggur.



Herra forseti. Ég er þakklátur hæstv. ráðh. fyrir þær upplýsingar, sem hann hefur gefið hér um þetta mál, en með því að mér fannst eins og hann ætlaði mér það, að ég harmaði það, að svona hefði verið gert, að Áfengis- og tóbaksverzlun ríkisins tók að sér dreifingu á öll fyrir fyrirtæki norður í landi, sem gefið hafði sig upp til gjaldþrotaskipta, þá vil ég aðeins leiðrétta þann misskilning. Það er auðvitað alltaf heldur sorglegt, þegar svo fer fyrir, hvort heldur eru einstaklingar eða fyrirtæki, að þau geti ekki lengur staðið við sínar skuldbindingar og verði að gefa sig upp til gjaldþrotaskipta. En þetta fyrirkomulag virðist nú hafa gefizt heldur vel, því að mér skilst, að gjaldþrot þess fyrirtækis hafi verið afturkallað, eftir að það var búið að njóta þessarar fyrirgreiðslu um skeið, svo að það væri kannske athugandi, hvort það ætti ekki að taka þennan kafla upp, að einkasölur ríkisins tækju að sér að aðstoða gjaldþrota fyrirtæki eftir einhverjum tilteknum reglum, þegar þetta tilvik hefur gefið svona ágæta raun.



Herra forseti. Það voru aðeins örfá orð til þess að forðast misskilning í sambandi við síðustu ummæli hv. 6. þm. Sunnl. Þessi fyrirgreiðsla hefur nefnilega gefið mjög slæma raun, þannig að ég vil ekki láta það misskiljast. Ég er ekki að lasta mitt ágæta fyrirtæki, Áfengis- og tóbaksverzlunina, en reyndin hefur orðið sú, að viðskipti við hana á þessu sviði hafa reynzt sáralítil, og kaupmenn hafa af einhverjum ástæðum ekki haft áhuga á að skipta við hana, þannig að ég mundi ekki ráðleggja neinum að óska eftir þessari fyrirgreiðslu. Það, að tekizt hefur í bili a.m.k. að rétta fyrirtækið við, á á engan hátt skylt við þá sölu, sem átti sér stað hér í jólamánuðinum eða janúarmánuði, því fer svo víðs fjarri. Það eru allt aðrar ástæður, sem liggja því til grundvallar, þannig að ég mundi af þeirri ástæðu ekki treysta mér til þess að mæla með þessu fyrirtæki, sem ég nú ber ábyrgð á, til þess að bjarga við gjaldþrota fyrirtækjum.



Herra forseti. Till. sú til þál., sem hér liggur fyrir, er hluti af þeim fyrningum, sem hv. staðgengill 11. þm. Reykv. lét okkur í té eftir stutta búskapartíð, en sögulega hér í d. Allshn. hefur, sem vera ber, athugað málið mjög gaumgæfilega og m.a. fengið á sinn fund deildarstjóra varnarmáladeildar utanrrn., sem góðfúslega fræddi okkur nm. um mörg atriði, sem málið snerta og sýndi okkur uppdrætti að væntanlegu skipulagi og núverandi skipulagi umferðar á þessum hluta flugvallarins. Það kom í ljós, að það er á misskilningi byggt, þegar hv. flm. gerir ráð fyrir því, að þeir, sem erindi eiga um hliðin að flugvellinum á leið í flugstöðvarbygginguna, þurfi að hlíta eftirliti og leyfi bandarískra herlögreglumanna við þessa aðalflugstöð íslenzka ríkisins. Sannleikurinn er sá, að engir aðrir en varnarliðsmenn og erlendir starfsmenn varnarliðsins eru háðir eftirliti bandarísku varðmannanna við flugvallarhliðið. Íslenzku varðmennirnir hafa einir allt eftirlit með öllum íslenzkum ríkisborgurum, svo og erlendum ferðamönnum og öðrum gestum, sem fara um hliðið. Þar með er nú í sjálfu sér botninn dottinn úr þessari till. og þeir, sem oft hafa átt leið um þetta svæði, hafa einnig, líklega flestir, veitt því eftirtekt, að þarna er ekki um stórkostlegt eða óþægilegt eftirlit að ræða. Þarna sitja tveir menn í skýli og þegar almenningsvagnar flugfélaganna fara þarna um, er þeim ævinlega veifað að halda áfram án stöðvunar og ég hef a.m.k. aldrei orðið fyrir því að vera stöðvaður á ferðum mínum í einkabifreið, þegar ég hef þurft að fara um Keflavíkurflugvöll á leið til útlanda eða frá útlöndum. Varnarmáladeildin hafði einnig athugað það atriði nánar, hvort þarna væri um tíða árekstra að ræða. Í ljós kom, að hvorki flugvallarstjóranum, lögreglustjóranum á Keflavíkurflugvelli né varnarmáladeild hafði borizt ein einasta kvörtun um árekstra við varðmennina í þessum frægu hliðum. Það næsta, sem mætti segja, að hafi komizt við kvartanir, var það, að sagt er, að einhverjum hafi verið veifað áfram af amerískum varðmanni, þótt íslenzkir ríkisborgarar væru ekki stöðvaðir, en veifað að halda áfram. Og af hverju stafar þá þetta? Jú, það stafar af því, að sumir af varðmönnum okkar hafa verið, - hvernig eigum við að orða það - ofurlitið botn þyngri, en hinir ungu amerísku varðmenn, sem þarna eru og að Íslendingarnir hafa af eðlilegum ástæðum fleiri erindi til símtala við náunga sína hérlendis heldur en Ameríkanarnir. Þessir góð viljuðu nágrannar okkar hafa því í bezta skyni tekið af íslenzkum félaga sínum ómakið með að banda hendinni til merkis um, að landinn mætti fara frjáls ferða sinna. En segjum nú svo, að undan einhverju hefði verið að kvarta þarna, að hér hefði ekki verið um hreina hótfyndni að ræða, eins og er, þá er það mikill misskilningur, þegar hv. flm. segir í grg., að hér sé auðvelt úr að bæta, það sé auðvelt og kostnaðarlítið að leysa þetta mál. Hann hugsar sér að girða núverandi veg eða leggja sérstakan veg afgirtan að flugstöðvarbyggingunni. Í sjálfu sér mundu nú slíkar aðgerðir auðvitað ekki framkvæmdar að kostnaðarlausu, þótt aðstæður væru á allan hátt auðveldar á þessu svæði. En þess gleymdist að geta í grg. fyrir till., að vegurinn að flugstöðvarbyggingunni liggur um byggt svæði í íbúða– og athafnasvæði varnarliðsins og með afgirtri vegarlagningu frá aðalhliðinu að flugstöðvarbyggingunni hefði ekki verið hjá því komizt að gera annaðhvort göng undir veginn eða brýr yfir hann til þess að trufla ekki eðlilega umferð gangandi fólks og farartækja um völlinn. Þótt engar áætlanir liggi fyrir og ekki sé kostandi upp á slíkar áætlanir til að framkvæma jafnfjarstæðar till. og hér eru á ferðinni, þá ætti hverjum manni að vera ljóst, að slík göng eða brýr yrðu ekki gerð öðruvísi en með ærnum kostnaði. En svo kemur eitt atriði enn til sögunnar. Deildarstjóri varnarmáladeildar upplýsti, að vegna vaxandi flugumferðar er gert ráð fyrir því, að innan mjög fárra ára þurfi að koma upp nýrri flugstöðvarbyggingu á Keflavíkurflugvelli og samkvæmt skipulagsuppdrætti, sem n. var einnig sýndur, yrði hin nýja stöð þannig staðsett, að hún lenti utan flugvallargirðingarinnar beint við áframhald núverandi Reykjanesbrautar, þannig að aksturinn að stöðvarbyggingunni og innganga í hana yrði án allra íslenzkra eða amerískra varðmanna og gæti þess vegna jafnvel ekki truflað hinar viðkvæmustu taugar. Því er það, að meiri hl. n. telur, að hér sé um ástæðulausa og óþarfa till. að ræða og leggur til við hv. þd., að till. verði borin undir atkv. og felld.



Herra forseti. Minni hl. allshn. hv. Ed., 6. þm. Sunnl. og hv. 4. þm. Sunnl. ásamt mér, leggur til, að þessi till. verði samþykkt og teljum hana hvorki fráleita né ástæðulausa, eins og fram kemur á nál. hv. meiri hl. Ég mun gera örstutta grein fyrir þessu áliti okkar, án þess að ég fari í neinar kappræður um það, hvort Íslendingar telji það sér henta eða sæma að þurfa að fara gegnum herstöðvarhlið, þegar þeir fara að eða frá aðalflugstöð íslenzka ríkisins, eins og nú er orðið. En staðreyndin er, að það þurfum við að gera með því fyrirkomulagi, sem nú er haft á þessu. Keflavíkurflugvöllur hefur á síðari árum orðið miðstöð millilandaflugs Íslendinga. Meginhlutinn af millilandaflugi Loftleiða er fluttur á Keflavíkurflugvöll. Það er búið að úrskurða, að Reykjavíkurflugvöllur sé ekki hæfur lendingarstaður fyrir þotu Flugfélags Íslands og þau erlend flugfélög, sem hafa hér viðkomu, munu oftast nær, að ekki sé sagt í öllum tilfellum, hafa viðkomu á þessum flugvelli. En þannig háttar til, eins og hér hefur raunar komið fram, að þessi flugvöllur og flugstöðvarbygging er á yfirráðasvæði varnarliðsins, bandaríska varnarliðsins í Keflavík og um það svæði allt er hafður hervörður. Þess vegna er það, að í gegnum flugvallarhliðið þurfa allir að fara, sem erindi eiga á þennan stað og í þessu flugvallarhliði er íslenzkur lögreglumaður ásamt varðliða frá varnarliðinu. Og þó að það kunni að vera rétt, sem hv. frsm. sagði hér áðan, að af þessu sé ekki verulegur farartálmi, þá er á þessu heldur leiðinlegur svipur, sem æskilegt væri, að hægt væri að bæta úr, svo að ekki sé nú fast kveðið að orði. Þetta gefur heldur ekki þeim útlendu ferðamönnum, sem hingað koma, skemmtilega fyrstu sýn af landinu eða viðkunnanlega hugmynd um stöðu þjóðarinnar. Það má vera, að það sé hægt að útskýra það fyrir öllum ferðamönnum. En það er tafsamt og það væri gott að vera laus við það, ef hægt væri. Ég get út af fyrir sig fallizt á það, sem hér var sagt áðan, að það muni ekki hafa orðið miklir árekstrar í þessu hliði, a.m.k. hef ég ekki heyrt um það núna upp á síðkastið, að svo hafi verið og það er rétt, sem hv. frsm. sagði, að samkvæmt upplýsingum deildarstjórans í varnarmáladeild hafa þessi samskipti gengið mjög friðsamlega fyrir sig. En að það sé svo, að öllum, sem þarna aka í einkabíl, sé bara veifað áfram, hygg ég ekki vera. Ég a.m.k. minnist þess að hafa verið stöðvaður þarna í þessu hliði. Ég er náttúrlega ekki þm. Reykn. og það kannske gerir nokkurn aðstöðumun. En allt var það friðsamlegt og alls ekki neinir árekstrar. Því vil ég engan veginn halda fram. En ég get ekki fallizt á, að flutningur þessarar till. eigi neitt skylt við hótfyndni, eins og hv. 4. þm. Reykn. vildi kalla það hér áðan. Ég veit, að þetta mál hefur verið alllengi í athugun, m.a. í stjórnarráðinu og a.m.k. annar stjórnarflokkurinn, Alþfl., hefur oft haft þetta við orð, að það þyrfti að koma þessum málum öðruvísi og betur fyrir. Þess vegna held ég, að það sé engin goðgá, þó að hv. Alþ. samþykki áskorun á hendur ríkisstj. um það, að einhverjar ráðstafanir svipaðar því, sem hér er lagt til, væru gerðar. Ég get ómögulega trúað því, að það sé óviðráðanlegur kostnaður að girða af aðra hvora þessara leiða, sem liggja inn að flugvallarbyggingunni eða flugstöðinni. Þarna er eins og allir vita um tvo vegi að ræða og annan þó miklu skemmri. Ég tel sjálfsagt, að athugunum mundi verða beint að veginum, sem liggur upp úr Njarðvík og ég hygg, að þessari girðingu mætti auðveldlega koma fyrir, þannig að til mjög lítils trafala þyrfti að vera vegna umferðar á flugvellinum. Það verða margir fleiri en íslenzka ríkið að girða lönd sín. Það er alltaf verið að girða. Bændur eru að girða og húseigendur eru að girða og að tala um það sem eitthvert óviðráðanlegt verkefni, að þessi braut verði afmörkuð inn á flugvöllinn, slíkan málflutning felli ég mig ekki við og fæ satt að segja ekki skilið. Og ég tel það engu máli skipta í þessu sambandi, þó að það sé talað um, að eftir 4-8 ár verði þessum málum einhvern veginn öðruvísi fyrir komið. Það er ástand þessara mála í dag, sem við erum að ræða um og flm. og við, sem stöndum að nál. minni hl., teljum, að það ætti að láta fara fram athugun á þessu og meira en það. Ég trúi því ekki, fyrr en ég tek þá á því, að kostnaðurinn þurfi að vera svo gífurlegur, að ekki sé hægt að hrinda málinu í framkvæmd þess vegna. Og satt að segja finnst mér það sýna litla alvöru í þessum málum, að varnarmáladeildin skuli ekki einu sinni hafa haft fyrir því að gera þó ekki væri nema lauslega kostnaðaráætlun um það, hvernig þessu yrði fyrir komið. Og auðvitað sýnir það, að í varnarmáladeildinni er, eins og hér, talað um óþarfamál og hótfyndni einstakra nöldurmanna, sem ekki vilji gera sér það að góðu, að allir, sem um Keflavíkurflugvöll fara, bíði eftir, að einhver vinki til þeirra, svo að þeir megi reka erindi sín á íslenzku landi, eins og hér er um að tefla. Við leggjum til í minni hl., að till. verði samþykkt.