Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra (Guðmundur Bjarnason): Herra forseti. Ég mæli hér fyrir frv. til laga um breytingu á lögum nr. 41/1975, um félagsráðgjöf, sem flutt er á þskj. 842. Lög um félagsráðgjöf voru samþykkt árið 1975 og frá þeim tíma hafa félagsráðgjafar verið lögvernduð heilbrigðisstétt þannig að hér er ekki verið að löggilda nýja heilbrigðisstétt og vil ég að það komi fram í upphafi máls míns. Í kjarasamningum við félagsráðgjafa sem undirritaðir voru 14. apríl 1987 var gerð sérstök bókun þar sem því var lofað að kannaðir yrðu möguleikar á sérfræðiviðurkenningum innan félagsráðgjafar. Sálfræðingar fengu sambærilega bókun í sinn kjarasamning á sama tíma og voru lög þess efnis samþykkt vorið 1988, lög nr. 68/1988, þannig að nú þegar hefur verið staðfest það ákvæði sem fylgdi bókun með kjarasamningum sálfræðinga. Frv. það sem hér er lagt fram er samið í heilbr.- og trmrn. í samvinnu við Stéttarfélag íslenskra félagsráðgjafa. Frv. gerir ráð fyrir að efnd verði fyrrnefnd loforð til félagsráðgjafa um sérfræðiviðurkenningar. Jafnframt eru gerðar nauðsynlegar breytingar á gildandi lögum um félagsráðgjöf því síðan lögin voru samþykkt árið 1975 hefur nám félagsráðgjafa færst til Háskóla Íslands en áður þurftu félagsráðgjafar að sækja nám sitt til útlanda. Í frv. er og tillaga um ákvæði sem vantar í gildandi lög um félagsráðgjöf en er að finna í lögum um aðrar heilbrigðisstéttir. Þetta ákvæði leggur þær skyldur á herðar félagsráðgjöfum að þeir þekki skyldur sínar skv. lögum, viðhaldi þekkingu sinni og tileinki sér nýjungar er varða starfið. Sumum kann nú e.t.v. að þykja ástæðulaust að taka slíkt fram í lögum. En þetta er í lögum um aðrar heilbrigðisstéttir eins og fram hefur komið og þótti ástæða til þess að það væri hér líka þannig að samræmis gætti. Loks er bætt inn ákvæði um að félagsráðgjafar starfi á eigin ábyrgð og er það í samræmi við þá hefð sem skapast hefur um störf félagsráðgjafa. Herra forseti. Þetta er stutt frv. og grg. og athugasemdir við einstakar greinar frv. eru þess eðlis að það á að vera nokkuð skýrt öllum. Ég tel því ástæðulaust að hafa um þetta lengri framsögu en óska eftir því að að lokinni þessari umræðu verði málinu vísað til 2. umr. og hv. heilbr.- og trn.

Viðskiptaráðherra (Jón Sigurðsson) Ég mæli hér fyrir frv. til laga um breytingu á lögum nr. 94/1980, um gagnkvæma aðstoð í tollamálum. Skv. þessum lögum hefur Norðurlandasamningur frá árinu 1981 lagagildi hér á landi. Á sl. ári var þessum samningi breytt þannig að ákvæði hans ná nú til Færeyja. Með þessu frv. sem komið er frá hv. neðri deild er lagt til að lögunum nr. 94/1980 verði breytt til þess að taka mið af hinu nýja gildissviði samningsins um gagnkvæma aðstoð í tollamálum á milli Norðurlanda. Ég leyfi mér, virðulegur forseti, að leggja til að þessu frv. verði að lokinni þessari umræðu vísað til 2. umr. og hv. fjh.- og viðskn.

Frsm. samgn. (Jón Helgason) Hæstv. forseti. Ég mæli hér fyrir nál. um frv. til laga um breytingu á sjómannalögum nr. 35/1985. Frv. fjallar um það að 81. gr. sjómannalaga falli brott en gerðar hafa verið athugasemdir við hana frá Alþjóðavinnumálastofnuninni þar sem hún er talin brjóta í bága við ákvæði í samþykkt þeirrar stofnunar. Þó að slíkt sé ekki meiningin í efni þessarar greinar að framkvæma hana á þann hátt þá hafa íslensk stjórnvöld talið rétt að leggja þetta frv. fram þar sem ástæðulaust er að halda þessu inni í lögum. Samgn. hefur fjallað um frv. og er samþykk því að það verði samþykkt óbreytt. Fjarverandi afgreiðslu málsins voru Halldór Blöndal og Egill Jónsson. Þeir sem mæla með frv. eru Karvel Pálmason, Skúli Alexandersson, Jón Helgason, Þorv. Garðar Kristjánsson og Stefán Guðmundsson.

Frsm. félmn. (Margrét Frímannsdóttir) Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir nál. félmn. um frv. til laga um lögheimili. ,,Nefndin hefur fjallað um frv. og fékk á sinn fund Hallgrím Snorrason hagstofustjóra og Ævar Ísberg vararíkisskattstjóra. Nokkurn tíma hefur tekið að fjalla um frv. í nefndinni því að ekki hefur legið ljóst fyrir hvaða afleiðingar frv. hefði á skattlagningu námsmanna sem eru við nám á Norðurlöndum. Nefndinni hefur nú borist bréf frá fjmrh. þar sem því er lýst yfir að ráðuneytið sé nú að athuga þetta atriði og ef við athugunina komi í ljós að frv. skerði rétt námsmanna erlendis þá muni hann leggja fram á Alþingi frv. til laga um breytingu á tekjuskatts- og eignarskattslögum er tryggi að ný lögheimilislög hafi ekki áhrif á skattlega meðferð námsmanna sem eru við nám erlendis. Yfirlýsing fjmrh. er birt sem fylgiskjal með áliti þessu.`` Þar segir: ,,Ráðuneytinu hefur verið kynnt frv. til laga um lögheimili sem hv. félmrh. hefur lagt fram á Alþingi. Sérstaklega hefur verið óskað eftir upplýsingum um hvaða afleiðingar breyting 9. gr. frv. hefur í för með sér varðandi skattlagningu námsmanna, en samkvæmt henni geta þeir námsmenn, sem skráðir eru með fasta búsetu erlendis, ekki átt samtímis lögheimili hér á landi eins og verið hefur. Þetta snertir eingöngu námsmenn á Norðurlöndum. Nú er verið að skoða í ráðuneytinu hvaða afleiðingar umrætt frv. hefur á skattlagningu námsmanna sem eru við nám erlendis. Ef í ljós kemur að umrædd breyting muni skerða rétt námsmanna samkvæmt skattalögum mun undirritaður leggja fram á Alþingi frv. til laga um breyting á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum, sem tryggir að umrætt frv. til laga um lögheimili muni ekki hafa áhrif á skattalega meðferð námsmanna sem eru við nám erlendis.`` Undir bréfið ritar hæstv. fjmrh. Ólafur Ragnar Grímsson. ,,Með hliðsjón af bréfi fjmrh., sem og að brýnt er að fá frv. lögfest mælir nefndin með samþykkt þess með þeirri breytingu að gildistökuákvæði þess færist frá 1. júní 1990 til 1. janúar 1991. Þessi breyting er gerð til að veita Hagstofu Íslands meiri tíma til að undirbúa framkvæmd laganna en gildistökuákvæði frv. hafði miðast við að það yrði afgreitt fyrr á þessu þingi.`` Undir nál. skrifa allir nefndarmenn, Danfríður Skarphéðinsdóttir þó með fyrirvara.

Viðskiptaráðherra (Jón Sigurðsson) Virðulegi forseti. Frv. til laga um breytingu á lögum nr. 56 16. maí 1978, um verðlag, samkeppnishömlur og óréttmæta viðskiptahætti, sem er á þskj. 857 og ég mæli nú fyrir, á rætur sínar að rekja til þingsályktunar um auglýsingalöggjöf frá 18. mars 1987. Fyrsti flm. þeirrar þáltill. var Steingrímur J. Sigfússon. Að lokinni gagnasöfnun í viðskrn. skipaði ég hinn 15. mars 1988 nefnd sem hefur undirbúið löggjöf um auglýsingar á grundvelli þessarar þingsályktunar. Í frv. kemur fram að nefndin hefur athugað dreifð lög og reglur um auglýsingar hér á landi, svo og lög og reglur erlendis um þetta sama efni. Nefndin kannaði mismunandi leiðir varðandi undirbúning heildarlöggjafar um auglýsingar á Íslandi. Hún taldi ekki rétt að ganga svo langt að steypa öllum hinum dreifðu ákvæðum laga og reglna um auglýsingar hér á landi saman í eina heildarlöggjöf er heyrði undir viðskrh. fyrst og fremst vegna þess hversu ólík þessi ákvæði eru og um margt sérhæfð eða sérfræðileg. Ég nefni sem dæmi ákvæði lyfjalaga sem eru mjög ítarleg um gerð auglýsinga og birtingu þeirra. Mér þótti réttara eins og nefndinni að viðkomandi aðilar bæru áfram ábyrgð á þeim sérsviðum sem þeim stæðu næst. Þá þótti heppilegra að byggja upp almenna auglýsingalöggjöf í því formi að nýjum kafla um auglýsingar væri aukið í lögin um verðlag, samkeppnishömlur og óréttmæta viðskiptahætti fremur en að hafa sérstök auglýsingalög. Í lagafrv. eru ákvæði er byggja á hinni almennu grein verðlagslaganna um villandi auglýsingar en frv. gengur þó lengra. Það tekur á ýmsum öðrum grundvallaratriðum, t.d. nauðsyn varúðar í auglýsingum sem höfða til barna og nauðsyn þess að auglýsingar séu ekki aðeins á lýtalausri íslensku í sjónvarpi og hljóðvarpi heldur hvar sem þær birtast. Þessi ákvæði eru í frv. Rétt þótti að hafa fá ákvæði í hinum almennu auglýsingalögum en ítarlegri útfærslu á lagaákvæðunum í reglugerð sem auðvelt væri að breyta eftir þörfum í tímans rás. Í reglugerðinni skyldi m.a. byggt á siðareglum Alþjóðaverslunarráðsins um auglýsingastarfsemi sem eru mjög ítarlegar. Þá er í frv. gerð tillaga um kerfi til þess að taka á úrlausnaratriðum um auglýsingar, kerfi sem byggist á virku valdi og starfi auglýsinganefndar sem njóti aðstoðar Verðlagsstofnunar, þeirrar opinberu stofnunar sem einna helst skal sinna neytendavernd hér á landi. Það má ætla að kerfi þetta verði virkara og liprara en núverandi kerfi og bind ég vonir við það að þessi auglýsinganefnd geti gert mikið gagn til að bæta framkvæmd auglýsinga og að búa til farveg fyrir neytendur að koma á framfæri athugasemdum sínum og kvörtunum. Markmiðið með hinum nýju ákvæðum í lögum og reglugerð er að stuðla enn frekar en nú er gert að heilbrigðri samkeppni á auglýsingamarkaðnum og vernda betur hagsmuni neytenda, fyrst og fremst barna, eins og fram kemur í frv. Það er ekki vanþörf á því að gefa hagsmunum barna sérstakan gaum á okkar tímum þegar áhrif fjölmiðlanna eru jafnmikil og raun ber vitni. Auglýsingaákvæði annarra íslenskra laga eða reglna á grundvelli þeirra, sem jafnframt þarf að virða, byggjast alls ekki endilega á þessum sömu sjónarmiðum. Ég vík þá, virðulegur forseti, að nokkrum einstökum þáttum frv. og mun einkum geta helstu nýmæla sem í því er að finna. Í a-lið 1. gr. felst það nýmæli að ákvæði laga og reglugerðar verði ítarlegra en áður, m.a. um auglýsingar í sjónvarpi og hljóðvarpi þar sem ýmsar reglur hafa þó verið settar eins og þingheimi er kunnugt. Þá verður meira samræmi milli krafna um auglýsingar hvort sem þær birtast í sjónvarpi eða hljóðvarpi annars vegar eða öðrum fjölmiðlum hins vegar en þar hefur nokkur mismunur verið á og reyndar þannig að kröfurnar til auglýsinga, sem birtast í hljóðvarpi og sjónvarpi, eru mun ríkari en til annarra auglýsinga. Með b-lið 1. gr. eru tekin upp í íslensk lög hefðbundin ákvæði reglugerðar um auglýsingar í útvarpi en samkvæmt þeim skulu auglýsingar í hljóðvarpi og sjónvarpi vera á lýtalausri íslensku en erlendur söngtexti má þó vera hluti auglýsingar. Samkvæmt gildandi reglum má erlent tal ekki vera hluti auglýsingar í sjónvarpi og hljóðvarpi og var ekki talið fært að gera vægari kröfur í þessu frv. en gerðar hafa verið hér á landi að undanförnu. Það skal tekið fram að í reglugerðinni um auglýsingar í útvarpi er fjallað um það að þegar dreift er viðstöðulaust um gervihnött eða móttökustöð frétt með dagskrárefni er sýnir atburði er gerast í sömu andrá skuli auglýsingar, sem eru hluti af slíku dagskrárefni, vera undanþegnar íslenskukröfunni sem finna má í reglugerðinni. Sama mun samkvæmt eðli máls leiða af ákvæðum þessa frv., þó með þeim fyrirvara að unnt kann að vera að taka á auglýsingum sem beint er sérstaklega að Íslandi eins og fram kemur í athugasemdum með frv. Það nýmæli felst einnig í b-lið 1. gr. að þar er einnig sett fram sem aðalregla að aðrar auglýsingar en auglýsingar í sjónvarpi og hljóðvarpi skuli vera á lýtalausri íslensku. Þegar sérstaklega stendur á má auglýsingatexti þó vera á erlendu máli, t.d. þegar auglýsingum er aðallega beint til erlendra manna. Nánar má kveða á um þetta í reglugerð. Undantekningartilfellin geta m.a. náð til auglýsinga í alþjóðlegum flugstöðvum, minjagripaverslunum og á alþjóðlegum vörusýningum. Ætla má að auglýsingar í dagblöðum yrðu í algerum undantekningartilfellum á erlendu máli eingöngu. Þá getur farið saman í auglýsingu íslenskur og erlendur texti, t.d. á veggauglýsingum í flugstöð. Í c-lið 1. gr. er byggt á gildandi ákvæðum verðlagslaganna um rangar, ófullnægjandi eða villandi auglýsingar. Ákvæði í d-lið 1. gr. eru þess efnis að auglýsingar skuli þannig úr garði gerðar að ekki leiki vafi á að um auglýsingu sé að ræða og að þær skuli skýrt aðgreindar frá öðru efni fjölmiðla. Þessar reglur eru efnislega samhljóða ákvæði reglugerðar um auglýsingar í útvarpi og er þarna annað dæmi um það að setja almennar reglur sem eru eins fyrir alla fjölmiðla. Ákvæði frv. eru þó reyndar víðtækari en reglurnar í útvarpinu þar sem þau ná ekki einungis til auglýsinga í sjónvarpi og hljóðvarpi. Í þessu felst nýmælið. Í d-lið 1. gr. er einnig lögfest það ákvæði reglugerðar um auglýsingar í útvarpi að auglýsingar í sjónvarpi og hljóðvarpi skuli fluttar í sérstökum auglýsingatímum. Í 3. gr. þeirrar reglugerðar segir að auglýsingatímum skuli jafnan haga þannig að ekki leiði til afbökunar á dagskrárefni eða verulegrar röskunar á samfelldum flutningi. Því virðist ekki útilokað samkvæmt gildandi reglum að auglýsingar geti tengst dagskrá að einhverju leyti. Til nánari skýringar vil ég í þessu sambandi vísa til athugasemdar í frv. um 11. gr. tilskipunar ráðs Evrópubandalagsins um sjónvarpsstarfsemi frá 1989. Þar er aðalreglan sú að auglýsingar skuli birtar milli dagskrárliða en hins vegar er greint frá nokkrum leyfðum undantekningum. Með tilliti til aukins samstarfs Evrópuríkja er útlit fyrir að reglur og framkvæmd hér á landi verði með svipuðum hætti er fram líða stundir og örlar reyndar þegar á þeirri þróun. Í e-lið 1. gr. frv., sem yrði 49. gr. verðlagslaganna, felst það mikilvæga nýmæli að lögfest er ákvæði varðandi auglýsingar er höfða til barna. Það ákvæði að auglýsingar skuli miðast við að börn sjái þær og heyri og sérstakrar varúðar skuli gætt þegar þær höfða til barna á sér fyrirmynd í reglugerð um auglýsingar í útvarpi en nær hér ekki einungis til þeirra heldur til auglýsinga almennt og jafnvel ekki aðeins í fjölmiðlum. Þá telst til bóta að útfæra má þetta ákvæði í reglugerð, eftir því sem þurfa þykir, og m.a. byggja á ákvæðum siðareglna Alþjóðaverslunarráðsins um auglýsingastarfsemi. Þar er að finna ýmis ákvæði sem varða börn, m.a. ákvæði um það að auglýsingar skuli ekki innihalda neitt sem hvatt geti til ofbeldisverka eða stutt slíkt athæfi. Svipaðar athugasemdir eiga við um það ákvæði í e-liðnum að þess skuli gætt, þegar börn koma fram í auglýsingum, að sýna hvorki né lýsa hættulegu atferli eða atvikum er leitt geti til þess að þau eða önnur börn komist í hættu eða geri það sem óheimilt er. Hér er um að ræða lögfestingu á ákvæðum er ná til fleiri tegunda auglýsinga en verið hefur. Þetta ákvæði má einnig útfæra nánar í reglugerð. Í þessu sambandi má til fróðleiks benda á að í I. viðauka við bresku auglýsingasamþykktina eru nefnd ýmis dæmi um auglýsingar sem geta orðið til þess að börn komist í hættu. Þá þótti rétt að hafa í f-lið 1. gr. ákvæði um uppsetningu auglýsinga á mannvirkjum til þess að draga úr hættu á því að menn lími upp auglýsingaspjöld sem erfitt sé að ná af en fái fremur leyfi til að setja upp slík spjöld innan á búðargluggum eða á annan hátt sem eigi veldur umhverfisspjöllum. Ákvæði f-liðarins eru nýmæli í íslenskri löggjöf. Í g-lið 1. gr. er mælt fyrir um það að ráðherra setji nánari ákvæði um framkvæmd auglýsingaákvæðanna í reglugerð er byggist m.a. á siðareglum Alþjóðaverslunarráðsins um auglýsingastarfsemi. Þetta er mikilvægt ákvæði og nýmæli í okkar lögum. Ákvæði siðareglnanna og jafnvel annarra erlendra heimilda eru birt í viðaukum við frv. þar sem er að finna mjög ítarlegt efni um þau gögn erlend og innlend sem nefndin, sem frv. samdi, viðaði að sér og kannaði. Sem dæmi um breytingu, er stuðlað getur að bættri auglýsingamenningu ef það orð mætti nota, má nefna að í viðbót við ákvæði verðlagslaganna um villandi auglýsingar, sem eru almenns eðlis, kæmu í reglugerð sérstök ákvæði um lán og fjárfestingu byggð á siðareglum Alþjóðaverslunarráðsins. Þar gæti t.d. staðið svo að ég taki dæmi: ,,Auglýsingar skulu ekki hafa orðalag sem líklegt er til að villa um fyrir almenningi hvað snertir lánskjör, eðli boðinna verðbréfa, raunverulegan eða áætlaðan hagnað eða innlausnarskilmála.`` Þetta nefni ég sem dæmi um reglur sem kynnu að verða settar á grundvelli þessara laga og tengjast að sjálfsögðu nýjungum á okkar fjármagnsmarkaði þar sem skylda um upplýsingar og þar með að mínu áliti um auglýsingar þarf að vera ótvíræð þannig að réttur þeirra sem skipta við verðbréfafyrirtæki sé ótvíræður. Í h-lið 1. gr. segir að ábyrgðin á því að ákvæði í lögum og reglugerð séu haldin hvíli á auglýsanda, semjanda auglýsingar eða auglýsingastofu eða útgefanda, eiganda fjölmiðils eða öðrum birtingaraðila. Þessir aðilar koma helst við sögu auglýsingagerðar og hljóta hver um sig að bera ábyrgð á verkum sínum eftir því sem við á en ætla má að aðalábyrgðin hvíli jafnan á auglýsanda, t.d. varðandi það að rétt sé farið með staðreyndir en slíkt gæti t.d. starfslið fjölmiðils í fæstum tilfellum metið. Í þessu tilfelli má vísa til ákvæða útvarpslaga um ábyrgð. Ábyrgðin yrði nánar útfærð í reglugerð og þá byggt á ákvæðum siðareglna Alþjóðaverslunarráðsins sem beitt hefur verið í framkvæmd á Íslandi með frjálsu samstarfi viðkomandi aðila. Þetta ákvæði er nýmæli, a.m.k. formlega séð, í okkar lögum. Ekki þykir unnt að gera hér vægari kröfur varðandi ábyrgð í lögum enda yrðu lög og reglugerð á grundvelli þeirra ella óvirk að meira eða minna leyti. Í i-lið 1. gr. er gert ráð fyrir því að viðskrh. skipi til fjögurra ára í senn fimm menn og jafnmarga varamenn í auglýsinganefnd er gegni lykilhlutverki í því að framfylgja ákvæðum verðlagslaga og reglugerðar á grundvelli þeirra að því er varðar auglýsingar. Rétt þykir að gera þá kröfu að formaður nefndarinnar sé lögfræðingur, svo og að aðrir nefndarmenn séu sérfróðir um öll svið auglýsinga. Þannig væri einn þeirra með sérþekkingu á sviði fjölmiðlunar en að öðru leyti yrðu nefndarmenn skipaðir samkvæmt tilnefningu Sambands ísl. auglýsingastofa, Verslunarráðs Íslands og Neytendasamtakanna. Þessir þrír síðastnefndu aðilar hafa reyndar tilnefnt fulltrúa í sérstaka siðanefnd sem starfað hefur hér á landi að því að framfylgja siðareglum Alþjóðaverslunarráðsins um auglýsingastarfsemi á frjálsum grundvelli. Samkvæmt tillögu frumvarpsins tæki auglýsinganefndin við hlutverki verðlagsráðs, sem skipað er níu mönnum, og gegnir nefndin reyndar mun víðtækara hlutverki varðandi auglýsingar þar eð byggt yrði á fleiri ákvæðum í lögum og ítarlegri reglugerð. Telja má að nýju ákvæðin geti aukið skilvirkni í meðferð auglýsingamála en það er mála sannast að verðlagsráð hefur ekki gegnt þar mjög atkvæðamiklu hlutverki. Samkvæmt j-lið 1. gr. mundi Verðlagsstofnun sinna þjónustuhlutverki við auglýsinganefnd en stofnunin hefur sinnt auglýsingamálum til þessa á grundvelli verðlagslaganna einna. Úrræði auglýsinganefndar samkvæmt k-lið 1. gr. yrðu svipuð og úrræði verðlagsráðs í lögum nú, m.a. bann, jafnvel að viðlögðu févíti, krafa um útsendingu leiðréttingar eða viðbótarskýringar og sátt. Það nýmæli felst í ákvæðinu að formaður auglýsinganefndar, sem er lögfræðingur, eða starfandi formaður nefndarinnar getur bannað auglýsingu til bráðabirgða ef hún er ekki talin vera í samræmi við ákvæði laga eða reglugerðar með vissum skilyrðum og þá um stuttan tíma. Þetta er gert til þess að auglýsingaákvæðin verði sem virkust og má nefna að þetta er í fullu samræmi við ákvæði tilskipunar ráðs Evrópubandalagsins frá 1984 um villandi auglýsingar þar sem fram kemur að aðildarríki bandalagsins skuli tryggja skjóta meðferð mála og bráðabirgðaráðstafanir eða endanlegar ráðstafanir í því skyni. Sé vafi á ferðinni mundi formaður eða starfandi formaður kalla auglýsinganefndina saman í stað þess að grípa til bráðabirgðabanns. Ekkert mundi banna auglýsinganefnd eða formanni hennar að birta skriflegt og rökstutt bann opinberlega en reynslan hefur sýnt að birtingin ein getur reynst áhrifarík. Virðulegi forseti. Ég tel ekki þörf á að hafa öllu fleiri orð um þetta frv. að sinni og legg til að því verði að lokinni þessari umræðu vísað til 2. umr. og hv. fjh.- og viðskn. Vænti ég þess að nefndin geti afgreitt þetta mál á tiltölulega stuttum tíma þar eð ekki ætti að þurfa að vera mikill ágreiningur um ákvæði þess sem fyrst og fremst hafa þann tilgang að hafa í íslenskum lögum skýr ákvæði til að girða fyrir villandi upplýsingar í auglýsingum og til þess að vernda hagsmuni neytenda og sérstaklega barna gagnvart misvísandi, villandi og hættulegum auglýsingum.