Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Hæstv. fjmrh. getur ekki verið hér viðstaddur, en hann hefur flutt brtt. við þetta frv. á þskj. 158. Brtt. er um það, að í staðinn fyrir, að í frv. stendur, það bráðabirgðafjárgreiðslur úr ríkissjóði séu heimilaðar til 31. jan. næsta ár, þá komi til 28. febr. næsta ár. Ástæðan til þess, að þessi brtt. er fram borin, er sú, að sýnt þykir, að fjárlög verði ekki afgreidd í janúarlok, Það mun standa til, að hæstv. ríkisstj. flytji till. nú fyrir jólin um það, að þinginu verði frestað til 21. janúar, og verði hún samþ., er það auðsætt, að fjárlög verða ekki afgreidd á tíu dögum. En jafnvel þó að þessi till. um þingfrestun yrði ekki samþ. og frestunin yrði aðeins venjulegt jólafrí og þingið hæfist aftur þegar upp úr áramótunum, finnst mér það mjög ólíklegt, að tími ynnist til að afgreiða fjárlög á einum mánuði. Þess vegna held ég, að það sé alveg nauðsynlegt að samþ. þessa brtt. við frv.



Herra forseti. Frv. eða frumvörp svipuð því, sem hér liggur fyrir, hafa stundum áður verið lögð fram af hálfu hæstv. ríkisstj. undanfarin ár. Ég geri ráð fyrir því, að ekki verði talið óeðlilegt, að þessi háttur verði á hafður nú, að ríkisstj. verði veitt sú heimild, sem frv. fer fram á, þar sem auðsýnt er nú, að ekki verður unnt að ljúka afgreiðslu fjárlaga fyrir áramót. Það er auðsætt, að meðan ekki er fyllilega séð, hverjar leiðir verða farnar til lausnar ýmsum vanda í efnahagsmálum þjóðarinnar, þá er erfitt um vik að undirbúa fjárlög eða ganga frá fjárlögum. Ég geri þess vegna ráð fyrir, að eðlilegt verði talið, að þetta frv. verði samþykkt. En ég get ekki látið þetta mál fara svo út úr þessari hv. d., að ég minni ekki á það, sem gerðist hér á hv. Alþ. á s. l. ári. Þá stóð einnig þannig á, að í undirbúningi voru ráðstafanir til stuðnings útflutningsframleiðslunni. Þeim ráðstöfunum eða undirbúningi þeirra var þá ekki lokið fyrir áramót, Af hálfu Sjálfstfl. var því þá haldið fram, að ekki væri unnt að afgreiða fjárlög, meðan þannig stæði á, það yrði að tengja saman fjárlagaafgreiðsluna og afgreiðslu almennra ráðstafana til stuðnings útflutningsframleiðslunni. Flokkur hæstv. fjármálaráðherra, þáverandi fjmrh. og núverandi fjmrh., tók þessari afstöðu Sjálfstfl. þá með fullum fjandskap. í blöðum Framsfl. voru sjálfstæðismenn dregnir til ábyrgðar fyrir það, að ekki tækist að ljúka fjárlagaafgreiðslu fyrir jól. Það var deilt mjög harðlega á sjálfstæðismenn fyrir þetta og það talið sýna ábyrgðarleysi þeirra í fjármálum, að þeir skyldu ekki vilja verða við þeirri sjálfsögðu kröfu fjmrh. að hjálpa honum til þess að ljúka fjárlagaafgreiðslu fyrir jól. Nú gerist það, að hæstv. fjmrh. sjálfur leggur einu ári seinna fram frv. um nákvæmlega þá málsmeðferð, sem sjálfstæðismenn töldu eðlilega í fyrra, en voru þá svívirtir fyrir af hv. framsóknarmönnum. Ég tel rétt, að þetta komi fram nú, áður en þetta mál fer út úr hv. þingdeild. Það er alveg óþarfi að láta slík veðrabrigði sem orðið hafa hjá hæstv. fjmrh. og flokki hans liggja í láginni. En það sýnir bara, að hv. framsóknarmönnum finnst sér stundum sjálfum leyfilegt að gera ýmislegt, sem þeir telja öðrum til áfellis. Þegar sjálfstæðismenn benda á það, að eðlilegt sé, að fjárlagaafgreiðsla og undirbúningur ráðstafana til stuðnings útflutningsframleiðslunni fari saman á árinu 1965, þá á það að þýða ábyrgðarleysi og annað verra af þeirra hálfu í munni framsóknarmanna. Þegar þeir sjálfir telja rétt að hafa þennan hátt á, þá sýnir það auðvitað ábyrgðartilfinningu og glöggan skilning á því, hvernig á að halda á málum og hvernig á að láta mál ganga í raun. Ég skal ekki orðlengja um þetta frekar, en endurtaka það aðeins, að við sjálfstæðismenn teljum það eðlilegt nú, eins og við töldum það eðlilegt á s. l. ári, að þetta tvennt haldist í hendur, afgreiðsla fjárlaga og endanlegar ráðstafanir til stuðnings útflutningsframleiðslunni, sem hafa stórkostleg áhrif að sjálfsögðu á allan hag og afkomu ríkisins. Auk þess má á það benda, að meðan unnið hefur verið að undirbúningi þeirra ráðstafana, sem lagt hefur verið fram frv. um í dag, hefur fjvn. alls ekki getað sinnt störfum sínum eins og þurft hefði, ef átt hefði að afgreiða fjárlög fyrir jól.



Herra forseti. Ég geri ráð fyrir, að allir hv. þdm. séu sammála hv. 1. þm. Eyf. (BSt) um það, að æskilegt sé, að fjárlög séu afgreidd fyrir áramót, eins og til er ætlazt, að fjárhagsáætlun ríkissjóðs hafi verið gerð fyrir fram fyrir það ár, sem hún á að gilda á. Við vitum hins vegar ástæðurnar fyrir því, að frá þessari meginreglu stjórnarskrár hefur orðið að víkja á undanförnum árum. Atvinnuvegir landsmanna og þá fyrst og fremst útflutningsframleiðslan hefur um mörg undanfarin ár verið komin í þrot um áramót, og allt hefur verið komið í harðan hnút, ef svo mætti að orði komast, og margvísleg vandkvæði á því að sætta þau sjónarmið, sem leiða hefur þurft saman, þannig að heildarsamkomulag tækist um ráðstafanir til þess að tryggja rekstur atvinnutækjanna. Þannig hefur þetta verið á undanförnum árum, og þannig er þetta nú. Ég vakti athygli á því hér í dag, að á s. l. ári, þegar sjálfsagt var talið og eðlilegt að tengja saman afgreiðslu fjárlaga og undirbúning ráðstafana í dýrtíðarmálunum, hefði flokkur hæstv. fjmrh., þáverandi og núverandi, beint hörðum ádeilum að Sjálfstfl. og talið hann sýna ábyrgðarleysi og þvermóðsku með því að telja nauðsynlegt, að afgreiðslu fjárlaga yrði frestað fram yfir áramót. Ég fæ ekki séð, að þetta byggist á neinum misskilningi, þegar ég held því fram, að það sé ósamræmi í málflutningi hv. framsóknarmanna nú frá því, sem var í fyrra, þegar þeir telja það nú sjálfsagt og eðlilegt, að slík frestun sé um hönd höfð. Hv. 1. þm. Eyf. sagði hér áðan, að allt öðru máli gegndi nú vegna þess, að óframkvæmanlegt væri að afgreiða fjárlög fyrir áramót, kominn væri 19. des. og það væri ekki hægt tímans vegna. Vitanlega er ekki hægt að afgreiða fjárlög, úr því sem komið er. Þó að hæstv. ríkisstj. og fjvn. tæki sig til í dag og tækju að vinna af kappi að afgreiðslu fjárlaga fyrir áramót, þá væri það naumast „tekniskt“ séð framkvæmanlegt. En vegna hvers? Vegna þess að starf fjvn. hefur í allt haust verið miðað við það, að fjárlög yrðu ekki afgreidd fyrir áramót. Í fyrra var starf fjvn. miðað við það meiri hluta haustsins, að fjárlög yrðu afgreidd fyrir áramót og að ráðstafanir, sem gera þyrfti til stuðnings framleiðslunni, yrðu einnig afgreiddar fyrir áramót. Það kom hins vegar í ljós á síðustu dögunum fyrir jól, að ekki var hægt að ná samkomulagi milli þeirra aðila, sem samkomulag þurfti að fá við, um nauðsynlegar ráðstafanir í dýrtíðarmálunum og til stuðnings framleiðslunni. Þess vegna varð að fresta afgreiðslu fjárlaga þá. Það má raunar segja, að núna sé að vissu leyti hægra um vik að afgreiða fjárlög fyrir jól og fyrir áramót, vegna þess að nú virðist þó í aðalatriðum hafa tekizt nauðsynlegt samkomulag milli ríkisstjórnarinnar og framleiðenda og ýmissa fleiri starfsstétta um nauðsynlegar ráðstafanir til þess að tryggja rekstur útgerðarinnar, vélbátaflotans og togaranna. Að því leyti til ætti að vera auðveldara að afgreiða fjárlög nú fyrir jól. Hins vegar er það alveg rétt, sem hv. 1. þm. Eyf. benti á, að það er ýmislegt í sambandi við þessar ráðstafanir, sem er í svo nánum tengslum við fjárlögin, að ómögulegt hefur reynzt að afgreiða fjárlög nú, eins og þó hlýtur jafnan að vera stefnt að, að afgreiða fjárlög fyrir áramót. Og ég segi fyrir mig, að ég fellst að verulegu leyti á þau rök, sem hann flutti fram í þeim efnum, þó að ég fái ekki séð, að það sé neitt ósamræmi í mínum málflutningi eða að hann byggist að neinu leyti á misskilningi, þegar ég bendi á, hversu allt aðra afstöðu flokkur hv. 1. þm. Eyf. hefur nú til afgreiðslu fjárlaga en hann hafði í fyrra. Ég veit raunar, að hann er það sanngjarn maður, að hann skilur það, að í fyrra var ekki um neitt annað að ræða en pólitískt hrekkjabragð af hálfu annars stjórnarflokksins, Framsfl., hann taldi, að það væri óvinsælt hjá þjóðinni að fresta afgreiðslu fjárlaga fram yfir áramót, og það er það kannske líka í dag. Og þá var um að gera að skella bara skuldinni á Sjálfstfl. Ég skal ekki fara að ræða hér almennt um stjórnmál, en ég álít, að þetta hafi ekki verið drengileg vinnubrögð af hálfu okkar ágætu samstarfsmanna á s. l. ári. Að lokum vil ég svo aðeins minna á, að það er misskilningur hjá hv. 1. þm. Eyf. og hjá fleiri mönnum, sem fram hefur komið í sambandi við það frv., sem nú er nýframkomið um ráðstafanir í dýrtíðarmálunum, að það sé fyrst nú, sem hafi verið leitað til hinna ýmsu atvinnustétta um samráð í sambandi við afgreiðslu dýrtíðarráðstafana. Ég veit, að hann er búinn að vera það lengi hér á hv. Alþingi, að hann veit, að þetta er ekki rétt. Það hefur á undanförnum árum þráfaldlega - og ég verð að segja þann stutta tíma, sem ég hef átt sæti hér á hv. Alþingi, s. l. 14 ár, þá hygg ég, að það hafi jafnan verið háttur ríkisstjórna að leita til ýmissa hagsmunasamtaka, þegar sett hefur verið löggjöf, sem mjög hefur snert hagsmuni þeirra, og ekki sízt almennar dýrtíðarráðstafanir og ráðstafanir til þess að tryggja rekstur framleiðslunnar. Ég minnist t. d. 1950, þegar gengisbreytingarlögin voru sett, sem í fólust víðtækar ráðstafanir til sköpunar jafnvægis í efnahagsmálum þjóðarinnar, að þá átti þáverandi ríkisstj., bæði minnihlutastjórn Sjálfstfl, og hin nýja samsteypustjórn Sjálfstfl. og Framsfl. undir forsæti Steingríms Steinþórssonar, miklar og langar viðræður við Alþýðusamband Íslands og stjórn þess, og það voru meira að segja tekin út úr frv. þýðingarmikil ákvæði fyrir beiðni verkalýðssamtakanna. Ég man t. d. sérstaklega eftir einu ákvæði, sem var eitt af þýðingarmestu ákvæðum þess frv., að því er þeir menn töldu, sem það höfðu undirbúið, ákvæðið um það, að gengisskráningin skyldi vera í höndum bankanna, en ekki Alþingis. Það var tekið út úr þeirri löggjöf fyrir beina ósk verkalýðssamtakanna. Og ýmsar fleiri breytingar voru gerðar á þeirri löggjöf og ýmis ný ákvæði tekin inn í hana eftir langvarandi viðræður og samninga milli ríkisvaldsins og verkalýðssamtakanna. Ég skal svo ekki fjölyrða um þetta mál frekar. En af því að hv. 1. þm. Eyf. minntist á þetta, þessi samráð við verkalýðssamtökin, vil ég sem sagt endurtaka, að það er ekki nýtt. Það hefur oft verið gert áður, og það væri undantekning frá reglunni, ef það hefði ekki verið gert nú. Hins vegar verð ég að segja það, að það er ákaflega hæpin virðing við Alþingi og má ákaflega mikið draga það í efa, að það sýni réttan skilning á hlutverki og aðstöðu Alþingis í þjóðfélaginu, ef það á að bíða viku eftir viku, kannske mánuð eftir mánuð eftir því, að verið sé að ræða ráðstafanir við alls konar hagsmunasamtök úti í þjóðfélaginu, en svo sé slíkum geysiþýðingarmiklum ráðstöfunum slengt inn í Alþingi og til þess ætlazt, að það sporðrenni þeim á tveimur eða þremur dögum. Mér sýnist það einmitt vera að gerast hér nú, að það er búið að ræða þær ráðstafanir, sem felast í þessu svokallaða bjargráðafrv. hæstv. ríkisstj., vikum og jafnvel mánuðum saman í alls konar hagsmunasamtökum úti í þjóðfélaginu. Ég er ekkert að fara neinum óvirðingarorðum um þau, nema síður sé, þau eiga fullan rétt á sér. En þegar þetta mál er svo lagt fyrir Alþingi, þá hefur það, að mér skilst, 3 daga til þess að ræða það og afgreiða það sem lög. Mér er næst að halda, að með þessu sé verið að fara aftan að hlutunum. Ég vil ekki vanmeta það, að haft sé samráð við stéttasamtök af hálfu löggjafans. Það getur verið nauðsynlegt og gagnlegt til þess að tryggja framkvæmd löggjafar. En ég tel óvirðingu við Alþingi að ætlast til þess, að það fjalli í örfáa daga um mál, sem er jafnþýðingarmikið og viðurhlutamikið og það mál, sem hér er um að ræða, og öllum öðrum en löggjafanum sjálfum ætlaður miklu lengri og betri tími til þess að fjalla um það, auk þess sem ég fæ ekki betur séð en að það sé ákaflega litið tillit tekið til stjórnarandstöðunnar á Alþingi. Þetta er annað mál, sem ég skal ekki fara að fjölyrða um hér, en hv. 1. þm. Eyf. gaf mér tilefni til þess að minnast lauslega á í þeirri ræðu, sem hann flutti hér áðan.



Herra forseti. Ég nenni nú ekki að fara að halda uppi miklum rökræðum um þetta, sem hér hefur verið til umr. um söguleg atriði viðvíkjandi þessum málum. Ég held, að hv. þm. N-Ísf. hafi ekki fært rök að því, að ég hafi misskilið mikið í þessu máli. Hann var að bera af sér, að hann hefði misskilið. Ég bar það ekkert á hann, að hann hefði misskilið mig, ég bara benti á, að það væru ólíkar aðstæður nú og í fyrra að þessu tvennu leyti. Í fyrsta lagi: Í fyrra var framkvæmanlegt að afgr. fjárlögin, en nú er það ekki, eins og hann játaði sjálfur. Í öðru lagi, að þær ráðstafanir, sem gerðar voru út af atvinnuvegunum, snertu ekki fjárlögin, þannig að það hefði verið hægt, eins og þær ráðstafanir voru, að afgreiða þau þrátt fyrir það þótt þær ráðstafanir væru ekki gerðar fyrir áramót. Í þriðja lagi mætti kannske láta sér detta í hug, að það hefði verið hægt að koma sér niður á þessar ráðstafanir fyrir áramót í fyrra. Um það skal ég ekki fjölyrða. Að hinu leytinu erum við alveg sammála um það, að æskilegast væri, og það ætti að sjálfsögðu að vera meginregla, sem ekki væri út af brugðið nema í ýtrustu neyð, að fjárlög væru afgreidd fyrir áramót. Um það vona ég að við séum sammála. Þó að ég talaði ekki mikið um misskilning hv. þm. í ræðu minni áðan, þá held ég, að nú hafi komið fram hjá honum nokkur misskilningur eða misminni, þegar hann var að tala um þá samninga, sem farið hefðu fram nú á milli ríkisstj. og ýmissa stéttarsamtaka, og það held ég að ég megi fullyrða, að það er nýmæli, að svo ýtarlega hafi verið samið við jafnvíðtæk stéttarsamtök og nú hefur verið gert. Það er alveg rétt, sem hann sagði, að þegar gengislögin voru hér til meðferðar á þinginu 1949 til 1950, þá var rætt við Alþýðusamband Íslands en það var gert eftir að frv. var fram komið. Ríkisstj. hafði ekki samráð við Alþýðusamband Íslands um flutning þess máls og tilbúning í fyrstu. Alþýðusamband Íslands var að mótmæla ýmiss konar atriðum í því frv. og það var talað við stjórn Alþýðusambandsins hér af þingnefndinni, og það er rétt, að það var látið undan kröfum, sem það gerði, illu heilli, ef til vill. Hvað það snertir, að það sé fyrir neðan virðingu Alþingis að semja þannig við höfuðstéttir landsins um slík mál sem þetta, þá kann að vera nokkuð til í því. En það hefur bara sýnt sig hvað eftir annað áður, að ef ekki er samkomulag á milli aðalstéttanna um svona mál, þá verður löggjöf Alþingis í mörgum tilfellum að sáralitlu gagni, eins og t. d. gengislögin. Það gagn, sem af þeim hefði mátt ef til vill hafa, var smám saman brotið niður, þannig að nú er allt komið í sama farið og áður en gengislögin voru sett. Ég verð því að halda því fram, að hér hafi verið nýjung í þessum víðtæku samningum. Ef ætti að gera ráðstafanir út af atvinnuvegunum og efnahagslífinu án samráðs við atvinnustéttirnar, þá þyrfti að gera miklu fleira hér í þessu þjóðfélagi, meðal annars þá fyrst og fremst að tryggja það ríkisvald, að hægt væri að halda lögum þeim, sem Alþingi setti, í heiðri og láta hlýða þeim.



Herra forseti. Vegna þess að ég var fjarverandi, átti ég þess ekki kost að vinna að þessu máli í nefnd. En ég fyrir mitt leyti hef ekkert við það að athuga, eins og sakir standa, að fallast á að gefa hæstv. ríkisstj. þá heimild, sem í frv. er um talað. Hún er nauðsyn eins og nú horfir, og er langt frá því, að það sé fordæmalaust, að ríkisstj. hafi fengið heimild fram yfir áramót til þess að halda uppi nauðsynlegum greiðslum, þó að ekki væri búið að afgr. fjárlög. Mér hefur á hinn bóginn virzt, að eins vel og raunar allir hv. þm, hafa verið sammála um það að gera það, sem unnt er, til þess að afgr. fjárlög fyrir áramót, þá hafi Framsfl. talið sig skara fram úr í því efni, og ég tel þá aðferð í fyrra, sem rann undan rótum hæstv. fjmrh., að hafa lögin um þennan svokallaða framleiðslusjóð, ef ég kann rétt með að fara, óháð afgreiðslu fjárl., óviðeigandi. Ég verð að segja, að ég taldi það og tel eiginlega ekki rétt og fyrir þjóðina, sem á að búa undir þessum lögum, talsvert villandi, þegar óháð sjálfum fjárlögum ríkisins er verið að lögleiða tekjur og gjöld í sérstökum frv., án þess að það sé tekið upp í fjárlög. Ég hef haldið, að það væri grundvallaratriði í öllum ríkisbúskapnum, að fjárl. sýndu hvers konar útgjöld og hvers konar tekjur, sem ríkið hefði, - að allt þetta mætti sjá í fjárlögum. Og þeim hætti var og haldið hér fram yfir þann tíma, að þingið varð að styðja atvinnuvegina með beinum styrkjum, eins og t. d. fiskútflutninginn, að framan af var það tekið upp í fjárlög, og dráttur á fjárlögum á þeim tíma stóð alltaf í sambandi við það, að það varð að finna út, hvað minnst hægt væri að komast af með að láta, og það varð að finna út tekjur til þess að standast þetta og ná samkomulagi um afgreiðslu fjárlaga á þeim grundvelli. Undir stjórn hv. Framsfl. er þetta mál búið að fá annan og að því er mér virðist ógeðfelldari svip, þar sem verið er, eins og byrjað var á í fyrra, að samþykkja sérstaklega utan við fjárlögin stórkostleg gjöld, útgjöld og skatta á landsfólkið og ráðstafanir á því fé án þess að fjárl. kæmu þar neitt til greina, enda sagði hv. frsm., hv. 1. þm. Eyf., að framleiðslusjóðurinn frá í fyrra hafi ekki snert fjárlögin. Þá er víst sama að segja um stórkostlegt frv., sem útbýtt var í d. hér í dag og er framleiðslusjóðurinn í nýrri, stækkaðri mynd, að hann snerti ekki fjárl. Ég get ímyndað mér, að hv. 1. þm. Eyf. muni, ef hann skoðar það þannig um þau útgjöld, sem lögð voru á þjóðina í fyrra varðandi framleiðslusjóðinn í sérstöku frv., að þá muni þau útgjöld, sem stendur til núna að leggja á og eru miklu meiri og margfaldari, ekki heldur koma fjárl. við.  Með þessu framhaldi að afgr. fjárlög, náttúrlega með tilheyrandi útgjöldum og tekjum frá hinum ýmsu tekjustofnum, eins og hefur verið hér frá upphafi fjárlagaafgreiðslu, og afgreiða svo önnur lög, þótt ekki séu þau kölluð fjárlög, sem byggja tekjur sínar á hinum sömu stofnum, sem sagt tekjurnar byggðar á sköttum og tollum og álögum og ákvæði þar um, hvernig þeim skuli verja eða við skulum segja til alþjóðargagns, - ef sá háttur heldur áfram nú, þá má búast við, að það færist í það horf, að hér megi tala um að afgr. tvöföld fjárlög. Ja, þá er afgreiðsla sjálfra fjárl. atriði út af fyrir sig, og svo koma hin fjárlögin, ef ég má svo að orði kveða, á eftir, og þjóðin á miklu síður kost á því að átta sig á, hvað í rauninni er að gerast í þessum málum, með því, að því sé gefið sitt hvort nafnið. Ég leyfi mér þess vegna í sambandi við þá frestun, sem hér er um rætt á afgreiðslu fjárl. og ég er ekki á móti, eftir atvikum, en ég vil bara minna á það, að þegar framsóknarmenn á undanförnum árum hafa verið að miklast af því, að þeir gætu afgreitt fjárlög í rétta tíð, þó að aðrir gætu það ekki, sýnir reynslan frá núverandi tíma og deginum í dag, að þetta getur komið fyrir á beztu bæjum, að fjármálastjórnin ráði ekki við það að ljúka afgreiðslu fjárlaga fyrir áramót. Og ég vil þess vegna, eins og ég sagði, skjóta þeirri hugmynd hér fram, hvort ekki væri, úr því að fjárl. er frestað, sem sjálfsagt verður eins lengi og hæstv. fjmrh. óskar þess, rétt, þegar þar að kemur, að taka upp í fjárl. öll þau útgjöld, sem eru í hinu mikla frv., sem ekki er hér komið til umr. enn þá, og þær tekjur, sem þar er ætlazt til þess að ná af þjóðinni, að gera grein fyrir þeim hreinlega í hinum reglulegu fjárlögum ríkisins. Það verður sennilega tækifæri til þess að minnast á það síðar við afgreiðslu þessa máls, en ég vildi skjóta að þessari athugasemd hér í þetta sinn.



Herra forseti. Það frv., sem hér liggur fyrir, gerir ráð fyrir heimild fyrir ríkisstj. til að innheimta skatt af kvikmyndasýningum með 200% álagi og af öðrum skemmtunum með 20% álagi, með þeim undantekningum, sem taldar eru í 1. gr. frv. Þrátt fyrir það að fjárþörf þeirra aðila, sem njóta þessa skatts, hefur farið sífellt vaxandi, eins og kom greinilega fram við 1. umr. málsins, hefur ekki verið um það að ræða á undanförnum árum, að þessi skattur hafi verið hækkaður, heldur hefur þessi skipan, sem þarna er lögð til og hefur verið framlengd frá ári til árs, haldizt. Eins og frv. ber með sér, varðar það ekki á neinn hátt skiptingu þess fjár, sem aflað er samkv, þessum lögum, eða hugsanlegan ágreining, sem um þá skiptingu kynni að vera. Þar sem hér er um svo sjálfsagt mál í raun og veru að ræða, sem er aðeins um framlengingu á þessum sömu lagaákvæðum, hefur fjhn. d, þótt sjálfsagt, að það yrði samþ. óbreytt, og leggur til, að svo verði gert.