Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. þetta hefur verið afgreitt frá hv. Ed. með nokkrum minni háttar breytingum, þó aðallega tveimur, svo sem fram hefur komið á sérstöku þskj. þar um. En frv. var flutt á síðasta þingi einnig, en náði þá ekki fram að ganga. Ég tel brýna nauðsyn bera til, að frv. þetta nái nú fram að ganga, enda lögð á það mikil áherzla af tryggingafélögunum, að ný skipan komist á þessi mál, og er fyrirhugað, að kostnaður verði uppi borinn af þeim, svo að hér er nánast um samstarf þeirra innbyrðis að ræða til betri skipunar þessara mála. Með bréfi dags. 28. október 1966 fól félmrn. Bárði Daníelssyni yfirumsjónarmanni brunavarna að athuga og gera till. um, með hvaða hætti skipulag og starfsemi Brunavarnaeftirlits ríkisins skyldi háttað, þannig að það gæti sem bezt gegnt þeim meginhlutverkum sínum að leiðbeina sveitarstjórnum um allar verklegar og skipulegar framkvæmdir til brunavarna og hafa yfirumsjón með ákvæðum l. um brunavarnir og brunamál og að þeim verði hlýtt. Með bréfi dags. 29. desember sama ár fól rn. Páli Líndal borgarlögmanni að vinna að framangreindu verkefni með yfirumsjónarmanni brunavarna, og skyldu þeir skila rn. niðurstöðum sínum svo fljótt sem kostur væri á og þá helzt í frv.-formi. Frv. það til laga um brunavarnir og brunamál, sem hér er lagt fram, er eins og framangreindir menn gengu frá því að öðru leyti en þeim breytingum, sem á voru gerðar í Ed. Alþ. um yfirstjórn málanna, yfirstjórn brunamála, en þar var lagt til og samþ., að sérstök stjórn skyldi kosin til þess að hafa þessa yfirumsjón með fulltrúum Sambands ísl. sveitarfélaga og tryggingafélaganna ásamt einum fulltrúa tilnefndum af félmrn. Skipulagðar brunavarnir eiga sér ekki langa sögu hér á landi. Strjálbýlið gerði ókleift að koma slíku við. Þegar eldur kom upp, urðu menn að treysta á eigið atfylgi og nágranna sinna til allra slökkvistarfa. Fyrstu opinberar reglur, sem settar voru á Íslandi um brunavarnir eða brunamál, voru settar fyrir 11/2 öld síðan, eða 1. apríl 1807. En þann dag gaf stiftamtmaður út auglýsingu um varnir gegn brunahættu í Reykjavík. Vísir að slökkviliði tók að þróast í Reykjavík á 2. þriðjungi 19. aldar, en árið 1875 eru sett sérstök lög um brunamálefni í Reykjavík, þar sem nákvæmlega er kveðið á um meðferð brunamála. Þau lög héldu gildi sínu, unz sett voru núgildandi lög um brunavarnir í Reykjavík nr. 28 frá 1945. Heildarlög um brunamálefni utan Reykjavíkur voru fyrst sett með l. nr. 85 frá 1907, og var svo mælt fyrir í 39. gr., að lögin giltu fyrir kaupstaði utan Reykjavíkur, verzlunarstaði og aðra þá staði og húseignir, sem eigi féllu undir l. frá 20. okt. 1905 um vátryggingu sveitabæja og annarra húsa í sveitum utan kauptúna. Jafnhliða þessum lögum giltu sérlög um slökkvilið á Ísafirði frá 1883, Seyðisfirði frá 1901, Akureyri frá 1905 og Hafnarfirði frá 1909. Öll þessi löggjöf var afnumin með núgildandi l. nr. 37 frá 1948, en samkv. þeim lögum var síðan sett reglugerð nr. 167 1949. Með þessari löggjöf um brunavarnir og brunamál var vissulega stigið spor í rétta átt, því að þar er að finna allýtarleg ákvæði um skipulag brunavarnamála, um slökkvilið, meðferð á eldi, ljósum og eldfimum efnum, frágang eldfæra og eldfæraeftirlit, skyldur borgaranna, ef eldsvoða ber að höndum, um brunavarnir og um gerð húsa með tilliti til brunavarna o.fl. Öllum, sem fylgzt hafa með, er kunnugt um hin miklu brunatjón, sem hér hafa átt sér stað á undanförnum árum, ekki aðeins hin beinu tjón á lausafé og fasteignum, heldur einnig tjón vegna rekstursstöðvana af völdum eldsvoða. Í febrúar 1958 var samþ. þál. á Alþ. um varnir gegn brunatjóni, og var þar skorað á ríkisstj. að láta þegar fara fram ýtarlega rannsókn hinna færustu manna á orsökum hinna tíðu eldsvoða, sem valdið hafa miklu tjóni á atvinnutækjum þjóðarinnar, og gera hverjar þær ráðstafanir, sem þurfa þykir, til að draga úr eldhættu í atvinnufyrirtækjum, og í september sama ár skipaði félmrh. 6 menn undir forsæti fyrrv. yfirumsjónarmanns brunavarna, Geirs Zoëga, í nefnd til þess að annast rannsókn þá og gera svo þær till., sem um er fjallað í nefndri þál. Nál. birtist í júní 1959. Nm. voru sammála um, að helztu orsakir eldsvoða í atvinnutækjum væru í fyrsta lagi slæm umgengni og vanræksla í umbúnaði tækjanna, í öðru lagi lélegur og ófullkominn útbúnaður og frágangur rafmagnstækja og raflagna, í þriðja lagi ófullkominn og trassafenginn frágangur olíukynditækja, í fjórða lagi byggingargallar frá tæknilegu sjónarmiði eldvarna við uppsetningu þurrkofna og hitunartækja, véla o.fl. og í fimmta lagi væru bráðabirgðatæki til hitunar og lýsingar, aðallega í sambandi við nýbyggingar, í slæmu ásigkomulagi. Í sambandi við væntanlegar úrbætur á hinu mikla ófremdarástandi í þessum málum lögðu nm. m.a. til, að hinar þrjár stofnanir, sem hafa eftirlit með öryggisútbúnaði húsa og véla, þ.e. Brunavarnaeftirlitið, Rafmagnseftirlitið og Öryggiseftirlitið, herði mjög allt eftirlit og gangi ríkt eftir, að fyrirmælum laga og reglugerða um frágang og öryggisútbúnað sé hlýtt, einnig að gerðar verði nauðsynlegar laga- og reglugerðarbreytingar til að tryggja raunhæfa framkvæmd eftirlitsins. enn fremur, að tekin verði upp markviss almenn fræðslustarfsemi um þessi mál, og loks, að reynt verði, eftir því sem frekast er unnt, að upplýsa orsakir eldsvoða, og séu niðurstöður réttarrannsókna teknar fram í skjölum málsins. Þá gerði n. till. varðandi verksvið og stjórn Brunavarnaeftirlits ríkisins og gerði að sjálfsögðu ráð fyrir lagabreytingu eða setningu nýrra laga í því sambandi. Eins og vikið er að í aths. við lagafrv. þetta hefur brunatjón á Íslandi numið geigvænlegum upphæðum hin síðari ár, og það, sem verra er, að það er hér tvöfalt eða þrefalt meira en í nágrannalöndum okkar, a.m.k. miðað við 5–6 síðustu ár. Þó er það verst, að auðvelt mun að sýna fram á, að þetta mikla brunatjón stafi að verulegu leyti af skorti á eftirliti og fræðslu á sviði brunamála. Brunavarnaeftirlit ríkisins þarf að efla svo, að það geti annað verkefnum sínum á raunhæfan hátt, svo sem ráð er fyrir gert í þessu frv. Fræðslustarfsemi og kynningu á brunamálum þarf að efla og efla sjálfar brunavarnirnar, hvort sem er með áróðri í skólum, dagblöðum, útvarpi eða sjónvarpi, og það þarf að auka þann áróður mjög, einnig að efna til námskeiða fyrir slökkviliðsmenn úti á landi, enda ráð fyrir því gert í frv. þessu. Eins og frv. ber með sér, er hér fyrst og fremst um heildarlög að ræða, hins vegar er ætlazt til, að kveðið verði nánar á um ýmis framkvæmdaratriði í reglum um tæknimál og reglur um tæknimálefni settar í sérstakar reglugerðir, sem settar verði eftir samþykkt frv. Ég legg til, herra forseti, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. heilbr.- og félmn.



Herra forseti. Það er aðeins bending. Með þessu frv. er gert ráð fyrir að setja á fót nýja ríkisstofnun, og við þekkjum það af reynslunni, að það hefur talsverðan kostnað í för með sér að koma nýjum stofnunum á fót. Í hvert skipti, sem kemur til mála að setja á fót nýja stofnun, er vafalaust skynsamlegt að velta því fyrir sér, hvort það væri hugsanlegt að fá þau verk unnin, sem stofnuninni er ætlað að koma í framkvæmd, með hagfelldara móti, til að mynda með því að fela einhverri stofnun, sem fyrir er, verkin, en venjulega mundi það verða ódýrara í framkvæmdinni, ef hægt væri að sameina verkin einhverri starfrækslu, sem áður er með höndum höfð, ef hún er líks eðlis, og jafnvel þannig, að hægt væri að sameina að einhverju leyti þá vinnu. sem til greina kemur. Ég mundi nú vilja beina því til hv. n., sem fær þetta mál til meðferðar, og hæstv. ráðh., hvort ekki væri hægt að fá þau verk unnin, sem ráðgerð eru í frv., án þess að koma á fót nýrri stofnun og þá fyrst og fremst með þetta sjónarmið í huga, sem ég lýsti. Því að þó að ekki sé gert ráð fyrir, að ríkissjóður sjálfur eða þegnarnir með sköttum standi undir kostnaði við þá stofnun, sem hér er ráðgert að koma upp, þá verður kostnaðurinn greiddur samt raunverulega af almenningi í gegnum þau iðgjöld og aðrar greiðslur, sem menn inna af höndum til tryggingafélaganna. Og þannig kemur þetta nokkuð niður í einn stað að lokum. Ég vil biðja hæstv. ráðh. að líta ekki á þetta sem neina meinbægni í hans garð á nokkurn hátt, því að við þekkjum það svo mætavel, að mönnum kemur það oft fyrst í hug, að það muni vera heppilegast að hafa hvert verkefni skilgreint út af fyrir sig í sérstakri stofnun, og það er sótt á það víða í ríkiskerfinu að koma því þannig fyrir, og því er ekkert undarlegt, þó að þetta frv. sé komið fram. En ég vildi benda mönnum á þetta sjónarmið og fara fram á það, að þetta verði rækilega skoðað. Ég treysti mér ekki til þess að gera brtt. um þetta, en ég vil kasta því fram, hvort ekki væri hugsanlegt, að Brunabótafélag Íslands hefði þessa starfrækslu með höndum, sem hér er ráðgerð, en það hefur með höndum það almenna brunaeftirlit samkv. því, sem gert er grein fyrir í grg. frv., en fengi að sjálfsögðu kostnaðinn borinn uppi að sanngjörnum hluta af öðrum tryggingafélögum, því það er alveg rétt, sem bent er á í grg. þessa frv., að það er ekki sanngjarnt, að Brunabótafélag Íslands, sem starfar sem eins konar samkeppnisaðili við önnur tryggingafélög, hafi með höndum sérstakt brunaeftirlit, sem öllum kemur að gagni, án endurgjalds frá öðrum. Þá kasta ég líka fram, hvort það væri ekki hugsanlegt, ef það telst ekki fært að hafa þetta áfram hjá Brunabótafélagi Íslands, að hafa þetta sem einhvers konar deild í Öryggiseftirliti ríkisins, og gæti þá kannske komið í ljós, að nota mætti að einhverju leyti sömu starfskrafta, til að mynda til þess að ferðast út um land í erindum þess almenna öryggiseftirlits brunavarnanna um leið. Ég vildi beina því til hæstv. ráðh. og n., að þetta verði rækilega skoðað, því að ég held, að við eigum að hugsa okkur um oftar en tvisvar í hvert skipti. sem til greina kemur að setja á fót nýja stofnun, og það m.a. vegna þess, að okkur vantar margar stofnanir, sem við ekki höfum treyst okkur til að koma á fót vegna kostnaðar og sem þyrftu að komast á fót. Ég fer ekki að nefna þær stofnanir hér. Nefni þó ýmsar stofnanir í félagsmálum og heilbrigðismálum, sem okkur væri lífsnauðsyn að koma á fót, en sem við þorum ekki að leggja í vegna kostnaðar, og einmitt þetta gerir það enn meira aðkallandi, að í hvert skipti, sem kemur til greina að setja upp nýja stofnun, sé það ekki gert nema af ríkri nauðsyn. Telji menn sér fært að setja upp nýja stofnun, eru það einmitt þessar stofnanir, sem fyrst og fremst þarf að taka fram fyrir. Hér verður að raða verkefnum skynsamlega niður, þannig að í þau verkefni sé ráðizt, sem brýnust eru. Ég dreg alls ekki í efa, að það þurfi að vinna þau verk, sem gert er ráð fyrir í frv. Ég vil biðja menn að misskilja það ekki. Ég dreg alls ekki í efa, að það verði að vinna þau verk, sem sé að efla stórlega þessa starfrækslu, brunaeftirlit og brunavarnir. Spurningin er aðeins, hvort ekki væri hægt að koma framkvæmdinni hagkvæmar fyrir en gert var ráð fyrir í frv.



Herra forseti. Ég hef síður en svo á móti því, að þessi hlið málsins, sem hv. 1. þm. Austf. benti hér á, verði rannsökuð ýtarlega af n. og það kannað, hvort hægt muni að koma þessum málum annars staðar betur fyrir. En ég vil skýra frá því jafnframt, að þetta varð ein meginástæðan til þess, að málið náði ekki fram að ganga á s.l. ári, að menn töldu ekki ólíklegt, væri kannske réttara að segja, að þessu eftirliti mætti með sama árangri koma fyrir í öðrum stofnunum og þá sérstaklega með í huga Öryggiseftirlit ríkisins. En eftir allmiklar umr. um málið í n. í Nd. varð það sannfæring þeirra manna þar, að þessu yrði ekki við komið nema í svo sárafáum atriðum, að það réttlætti ekki að stöðva málið enn á ný. Það var talið af nm. hálfu, að eftirliti í einstaka tilfellum á þessu tvennu, þ.e.a.s. öryggisútbúnaði á vinnustöðvum, vinnupöllum og öðru slíku, mætti koma við, sérstaklega þar sem um stór fyrirtæki væri að ræða. Þar mætti hafa sameiginlega eftirlitsmenn, sem væru að hluta til á launum hjá báðum þessum stofnunum, en öll meginverkefnin, sem um væri að ræða, væru svo óskyld, að það yrði ekki sameinað nema þá með tvöföldu starfsliði og þá væri enginn vinningur að sameiningunni orðinn. Það er rétt, eins og hv. þm. benti á, að hingað til hefur það óréttmæti gilt, að á Brunabótafélag Íslands hafa verið lagðar þær kvaðir að standa undir kostnaði við brunavarnaeftirlit ríkisins. Þess vegna er Brunabótafélagið núna einn helzti hvatamaður þess, með tryggingafélögin hin með sér öll, að ég hygg, að óska eftir framgangi þessa frv. Enda er það, eins og hann tók réttilega fram, í alla staði óeðlilegt, að einni stofnun í kerfinu séu falin verkefni, sem eiga að berast uppi af öllum tryggingafélögunum, eins og lagt er til í þessu frv. Sem sagt, um leið og ég legg áherzlu á, að málið nái fram að ganga nú, er það alls ekki vegna þess, að ég vilji ekki gefa þeirri hv. n., sem málið fær hér til meðferðar. tíma til þess að kanna þessa hluti til hlítar. Ég er því fyllilega samþykkur, en niðurstöður manna eftir langar og miklar umr. um þessi mál, sem ég hef leitað til og tel, að þekki þessi mál gerst, og niðurstaða n. í Ed. var einróma sú að leggja til, að málið næði fram að ganga með þeim breytingum, sem þeir fengu samþykktar á frv. Ég sem sagt leyfi mér að draga í efa, að þessi sameining sé möguleg. Ég er því hjartanlega samþykkur, að það á ekki að unga út fleiri stofnunum en brýna nauðsyn ber til og gæta þess vandlega, að það sé full nauðsyn á þeim stofnunum, sem settar eru á stofn. Ég er hins vegar sannfærður um það eftir að hafa haft þetta mál milli handanna nú um tveggja ára skeið, að hér er brýn þörf á, að úr verði bætt, og hef síður en svo á móti því, að þessari hv. d. gefist eðlilegur tími til að afgreiða málið, en ég tel mikla nauðsyn á, að það fái endanlega afgreiðslu á þessu þingi, þó að nægur tími sé gefinn til þess að kanna málið frá öllum hliðum.



Herra forseti. Ég vil lýsa ánægju minni yfir því, að ráðh. tók vel í það, að þetta yrði rækilega skoðað enn á ný, og ég vil taka það fram, að ég er ekki að benda á þetta af áhuga fyrir því að tefja málið, síður en svo. Ég held, að það mætti vel koma því heim og saman eins og hann sagði að athuga þessa hlið gaumgæfilega, en afgreiða málið samt á þessu þingi. því að mér sýnist það augljóslega rétt, sem hann hefur haldið fram og kemur fram í grg. málsins, að það þurfi að koma í lög endurbótum í þá stefnu, sem hér er ráðgert í frv. Spursmálið er eingöngu um það, hvernig eigi að koma þeirri vinnu fyrir, þannig að sem hagkvæmast verði. Svo vil ég benda á, að þó að mönnum sýndist, að ekki væri hægt að gera mikið í sömu ferðinni varðandi eftirlit með almennum öryggisbúnaði og brunavörnum, gæti samt verið skynsamlegra að sameina þessa starfrækslu annarri stofnun, og það er vegna þess, að bara það að setja upp sérstaka stofnun til að annast eitthvert tiltekið verkefni kallar á meiri kostnað en hitt, að koma þeirri sömu vinnu í framkvæmd í annarri stofnun, sem fyrir er, t.d. í deild. Það er ekki nokkur snefill af vafa um það, að ef hægt er að setja slíka starfrækslu í deild í stofnun, sem fyrir er, þá bólgnar þetta ekki eins mikið og verða vill í nýrri stofnun. Sjálfstæðar stofnanir verða dýrari, og ég vil lýsa ánægju yfir því, að hæstv. ráðh. vill láta skoða þetta hleypidómalaust, og þótt ekki reyndist skynsamlegt að lokinni skoðun að setja þetta inn í Öryggiseftirlit ríkisins, því þá ekki að Brunabótafélag Íslands hafi þetta áfram og það verði deild hjá því, í þeirri að mörgu leyti myndarlegu stofnun, og Brunabótafélagið fái allan kostnað uppi borinn, sem við þetta verður? Það mætti vera sérstök nefnd, ef endilega þætti nauðsyn bera til þess að stýra þeirri deild, sem þetta hefði með höndum.



Herra forseti. Frv. þetta fjallar um heimild fyrir ríkisstj. til að selja eyðijörðina Úlfarsfell í Helgafellssveit. Í þessu máli þarf ekki langa framsögu. Það er að vísu svo, að eitt sinn var vel búið á Úlfarsfelli. Í Eyrbyggju segir eitthvað á þá leið, að Úlfar bóndi á Úlfarsfelli „var svá fésæll. að fé hans dó aldrei af megri eða drephríðum“. Nú er öldin önnur. Þessi jörð hefur verið í eyði yfir 20 ár, en s. l. 14 ár eða svo hefur hún verið nytjuð af feðgunum á Arnarstöðum í Helgafellssveit. Sú jörð er fremur landlítil. og er því full þörf fyrir þá að fá aukið land. Ég vil benda á, að hreppsnefnd Helgafellssveitar hefur lýst sig einróma samþykka þessari sölu, sbr. fskj. það, sem hér er prentað, og bendir í því m. a. á það, hversu jörðin hefur lengi verið í eyði og hitt, að telja megi öruggt, að hún byggist ekki aftur sem sérstakt býli. Ég hef þessi orð ekki fleiri, en legg til, að máli þessu verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. landbn.



Herra forseti. Ég flyt hér í þessari hv. þd. frv. til l. um breyt. á l. um iðnfræðslu, nr. 68 frá 1966. Frv. er á þskj. 310. Í 12. gr. í gildandi lögum um iðnfræðslu er í 7. og 8. tölul. ákvæði um skólaumdæmi iðnskólanna, sem í lögunum heita iðnfræðsluskólar. Þar er Reykjavíkurborg sérstakt skólaumdæmi, en Kjósarsýsla, Gullbringusýsla ásamt kaupstöðunum Kópavogi, Hafnarfirði og Keflavík skólaumdæmi. Nú er áhugi fyrir því í nágrannasveitarfélögum Reykjavíkur, þ. e. a. s. Mosfellssveit, Seltjarnarnesi og Kópavogi, að fá fram breytingu á þessu ákvæði, þannig að þessi sveitarfélög verði skólaumdæmi með Reykjavík. Segja má, að þessi sveitarfélög ásamt með Reykjavík séu eitt og sama atvinnusvæðið og margþætt samskipti milli þessara sveitarfélaga og á mörgum sviðum náin samvinna. Fyrir iðnnemendur frá þessum sveitarfélögum er mun auðveldara að sækja skóla í Reykjavík en t. d. í Hafnarfirði. En til þess að sækja þangað þurfa þeir að notast við minnst tvo strætisvagna, en til að sækja skóla í Reykjavík aðeins einn, og á þetta við um alla nemendurna nema rétt aðeins þá fáu, sem búa í næsta nágrenni við Hafnarfjarðarveginn í Kópavogi. Það er því augljóst, að það er miklum mun tímafrekara og kostnaðarsamara fyrir nemendur að sækja skóla til Hafnarfjarðar en til Reykjavíkur. Ég vil sérstaklega taka það fram, að ástæðurnar fyrir því, að ósk kemur fram um þessa breytingu, sem hér er lagt til, að lagaákvæðum um viðkomandi skólaumdæmi verði breytt, eru þær, að það er að öllu leyti hægara fyrir nemendur frá þessum sveitarfélögum, sem hér um ræðir, að sækja skóla til Reykjavikur en Hafnarfjarðar. Á þessa till. til lagabreytingar um skólaumdæmin ber alls ekki á neinn hátt að líta sem vantraust á Iðnskóla Hafnarfjarðar. Af þeim skóla hef ég aðeins gott eitt frétt. Fyrir liggur, að byggja þarf nýtt skólahús fyrir iðnfræðslu í Hafnarfirði, og eðlilegt er, að stærð þess verði ákveðin með hliðsjón af stærð og fjölmenni skólaumdæmisins, eins og lög segja til um að það sé. Sú breyting, sem hér er lagt til að gerð verði á l. um viðkomandi skólaumdæmi, þarf því að ná samþykki nú, áður en lengra er haldið með undirbúning að þeirri nýju skólabyggingu í Hafnarfirði, sem ég gat hér um. Til þessa hafa flestir iðnnemar úr áðurgreindum sveitarfélögum sótt iðnnám til Reykjavíkur. Þessi tilhögun hefur gefizt vel. Reyndar hefur ekki verið annarra kosta völ. Iðnskólinn í Reykjavík hefur tekið við þessum nemendum, án þess að nokkrir samningar hafi verið gerðir milli sveitarstjórna þessara sveitarfélaga og borgarstjórnar Reykjavíkur. Og vissulega ber að þakka það, að iðnnemar frá nágrannasveitarfélögum Reykjavíkur hafa átt þess kost að sækja þangað sitt iðnnám. Nái þessi breyting fram að ganga, sem von mín er að verði, hljóta að verða teknir upp samningar milli hlutaðeigandi sveitarstjórna nágrannasveitarfélaga Reykjavíkur og borgarstjórnar þar. Ég veit, að borgarstjórnin í Reykjavík er fús til þeirra viðræðna. Sveitarstjórnir nágrannasveitarfélaga Reykjavíkur gera sér fulla grein fyrir því, að sveitarfélögin verða að sínu leyti að standa undir kostnaði við mannvirkjagerð og rekstur iðnfræðsluskóla vegna sinna nemenda, þó að þessi sveitarfélög hafi til þessa losnað við þann kostnað. Sveitarstjórnirnar kjósa aðeins, að í þessu efni verði sá kosturinn valinn, sem hentugastur er, miðað við allar aðstæður. Í 16. gr. l. um iðnfræðslu segir, hvernig skólanefndir iðnfræðsluskóla skuli skipaðar. Í gr. segir m. a., að í skólanefndunum skuli vera 5 menn skipaðir af ráðh. og skal einn þeirra skipaður án tilnefningar og skal hann vera formaður. Í gr. er gert ráð fyrir því, að hinir 4 skuli skipaðir samkv. tilnefningum bæjarstjórna og sýslunefnda í viðkomandi skólaumdæmi. Í Reykjavík tilnefnir borgarstjórn 4 skólanefndarmenn. Ég legg ekki til, að gerð verði nein breyting á þessu ákvæði, þó að ég leggi til, að skólaumdæmi Reykjavíkur verði fært út. Eins og fyrr segir, hljóta að eiga sér stað víðtækir samningar um öll þessi mál, ef þessi breyting nær fram að ganga, og getur það þá verið tekið upp í þeim samningaviðræðum, ef einhverjar óskir yrðu uppi um það, að þessi sveitarfélög vildu bera fram tilteknar till. um val á manni við borgarstjórn Reykjavíkur. Ég hef ekki séð neina ástæðu til þess, að nauðsynlegt væri að breyta þessari grein, þrátt fyrir það að fyrrgetna breytingin nái fram að ganga. Þarna er fyrst og fremst samkomulagsatriði, hvernig með það verður farið. Herra forseti. Ég hef hér rakið nokkur atriði, sem ég vonast til að verði til þess að skýra fyrir hv. þm., hvers vegna umrætt frv. er flutt. Í raun réttri er með samþykkt þessa frv. verið að staðfesta það fyrirkomulag, sem verið hefur varðandi iðnnám nemenda frá umræddum nágrannasveitarfélögum Reykjavíkur. Og þar sem þessi skipan hefur í alla staði gefizt vel, er eðlilegast að ganga út frá því í ákvæðum laga um skólaumdæmi iðnfræðsluskóla, að þetta fyrirkomulag verði áfram, en sett í fastara form. Fræðsluráð Kópavogs hefur gert samþykkt, þar sem fram kemur, að það telur þá skipan, sem hér er lagt til að upp verði tekin, þá eðlilegustu miðað við allar aðstæður. Herra forseti. Ég legg til, að frv. verði að lok. inni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. menntmn.