Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Heilbr.- og félmn. Nd. hefur athugað frv. til l. um breyt. á l. nr. 29 7. apríl 1956, um atvinnuleysistryggingar. Frv. er flutt af hæstv. félmrh. í Ed. Hv. deild afgreiddi frv. óbreytt síðustu dagana fyrir jól, og gafst heilbr.- og félmn. Nd. ekki tími til þess að afgreiða málið frá sér, áður en Alþ. tók sér frí frá störfum. N. hefur nú tekið málið til afgreiðslu. Meiri hl. n. leggur til, sbr. nál. á þskj. 190, að frv. verði samþ. óbreytt. Hv. þm. Ísaf. gat ekki mætt á fundi n., þegar málið var afgreitt, vegna fjarveru úr bænum, en 8. þm. Reykv. var ósamþykkur frv., eins og það nú er. En í dag hefur verið útbýtt nál. minni hl., sem er á þskj. 195 og frsm. minni hlutans mun gera frekari grein fyrir. Frv. gerir ráð fyrir þeirri einni breytingu frá gildandi lögum um atvinnuleysistryggingar, að Alþýðusamband Íslands skuli eiga tvo af sjö stjórnarfulltrúum atvinnuleysistrygginganna og að stjórnmálaflokkarnir fái með hlutfallskosningu á Alþingi fjóra fulltrúa kosna í stað fimm áður og Vinnuveitendasamband Íslands einn. Það virðist svo sem ekki þyrftu að verða deilur hér á hv. Alþ. um þetta mál, svo sjálfsagt og augljóst réttlætismál sem það er. Vissulega er atvinnuleysistryggingamálið almennt stórmál, sem þjóðina varðar að meira eða minna leyti. Flestar menningarþjóðir líta þannig á, að atvinnuleysistryggingar séu jafnnauðsynlegar og sjálfsagðar og t.d. sjúkratryggingar. Þær þjóðir, sem taldar eru standa okkur næstar í menningu og lífsháttum, hafa fyrir löngu komið á hjá sér atvinnuleysistryggingum, og vel að merkja án þess að verkalýðshreyfingin í þeim löndum hafi þurft að knýja þetta réttlætismál fram með eða í langvarandi verkföllum. Íslenzka verkalýðshreyfingin varð hins vegar að beita verkfallsvopninu í langan tíma til þess að knýja málið fram og varð að fella niður verulegan hluta af sanngjörnum kaupkröfum sínum gegn því, að myndaður yrði með iðgjaldagreiðslum atvinnuleysistryggingasjóður, eins og bent er réttilega á í athugasemdum við frv. Rétt er líka að geta þess, að á undanförnum þingum hefur verið flutt af þingmönnum Sósfl. frv. um atvinnuleysistryggingar, sem hlaut ekki á þeim tíma samþykki meiri hluta Alþingis og var svæft í nefnd undanfarin ár. Þrátt fyrir það, þó að það sé rétt, að þetta mál sé mál, sem snertir að meira eða minna leyti flesta þjóðfélagsborgara beint og óbeint, er það samt sem áður alveg óumdeilanlegt, að atvinnuleysistryggingarnar eru fyrst og fremst mál, sem varðar verkalýðshreyfinguna og hvern einasta meðlim verkalýðsfélaganna. Þetta er stórkostlegt hagsmunamál verkafólksins, sem það knúði fram, eins og ég hef bent þegar á, í harðri og langvarandi baráttu við atvinnurekendur og ríkisvald. Það er því ekki nema sjálfsagt og í alla staði eðlilegt, að verkalýðssamtökin hafi krafizt og krefjist þess að fá aukin áhrif í stjórn atvinnuleysistrygginganna frá því, sem nú er, enda marglýst yfir af fulltrúum verkalýðssamtakanna á byrjunarstigi málsins og sömuleiðis við umr. hér á Alþingi um sjálft frv. um atvinnuleysistryggingarnar, að verkalýðssamtökin mundu á engan hátt una því til lengdar, að áhrif þeirra í stjórn atvinnuleysistrygginganna yrðu ekki meiri en lögin gerðu ráð fyrir í upphafi. Það er því í fullu samræmi og beinlínis eftir óskum verkalýðssamtakanna í þessu máli. Ég fullyrði, að það er ekkert deilumál innan verkalýðshreyfingarinnar um að fara fram á að krefjast frekari áhrifa af hendi verkalýðsfélaganna í stjórnum þessara sjóða eða atvinnuleysistrygginganna heldur en verið hefur, og að þetta frv. er beinlínis flutt hér eftir óskum verkalýðsfélaganna víðs vegar um allt land. Í aths. við frv. er bent á, að samkv. eðli málsins væri sanngjarnt, að verkalýðssamtökin fengju meiri hluta í stjórn atvinnuleysistrygginganna. Hér sé þó aðeins farið fram á, að þau eigi tvo í sjö manna stjórn. Ég leyfi mér alveg sérstaklega að benda á þetta hér, og sýnir það, svo að ekki verður um deilt með neinum rökum, að verkalýðssamtökin sýna mikla hógværð og ég vil segja fullmikla tilhliðrunarsemi í þessu máli. Verkalýðssamtökin hafa sannarlega sýnt það frá fyrstu bendi, að þeim, sem eru ein stærstu fjöldasamtök hér á þessu landi, er vel trúandi fyrir fjármunum og að þau muni ekki misnota vald sitt, þó að þeim væri veittur óskoraður réttur yfir atvinnuleysistryggingunum. En eins og frv. þetta ber með sér og ég hef þegar bent á, er hér ekki verið að fara fram á, að verkalýðssamtökin fái meiri hluta í stjórn atvinnuleysistrygginganna, síður en svo. Hér er aðeins farið fram á, að þau fái tvo menn í sjö manna stjórn, Alþ. skal kjósa fjóra menn og Vinnuveitendasamband Íslands einn. Ég hef á engan hátt skilið þá hv. alþm., sem eru andvígir þeirri breytingu, sem frv. gerir ráð fyrir. Margir hv. alþm. í stjórnarandstöðu hafa nú að undanförnu talað af miklum fjálgleik um verkalýðinn, verkalýðssamtök og launastéttir og að hlutur þessa fólks hafi verið fyrir borð borinn af núverandi ríkisstj. og stuðningsflokkum hennar hér á Alþingi. Það mætti því ætla, að frv. það, sem hér liggur fyrir til umr. og atkvgr., væri þeim kærkomið tækifæri til þess að sýna í verki vinsemd sína í garð verkalýðssamtakanna. Þetta frv., þó að það sé ekki mikið að vöxtum, er örlítill prófsteinn á einlægni þeirra hv. alþm. í garð verkalýðssamtakanna, prófraun, sem meðlimir verkalýðsfélaganna munu um allt land fylgjast vel með, hvernig leyst verður. Ég sé svo ekki ástæðu til að fjölyrða á þessu stigi frekar um þetta mál, en legg til við hæstv. forseta, að að umr. lokinni verði málinu vísað til 3. umr.



Herra forseti. Í nál. minni hl., sem lagt hefur verið fram í þessu máli, hefur verið prentuð slæm villa, svo að ég vil leyfa mér að lesa nál. eins og það væri rétt prentað: „Nefndin er ósammála um frumvarpið. Meiri hlutinn mælir með frumvarpinu, en undirrituð geta hins vegar ekki fallizt á það. Frumvarp þetta, ef að lögum verður, mun auka vald Alþýðusambandsins á kostnað Alþingis, en Alþýðusambandið á skv. frv. að fá tvo fulltrúa í stað eins áður í stjórn sjóðsins. Vinnuveitendasamband Íslands á einn fulltrúa í stjórn sjóðsins, og gerir frv. ekki ráð fyrir breytingu þar á. Minni hluti nefndarinnar telur breytinguna, sem í frumvarpinu felst, rangláta og til þess eins gerða að fá þeim pólitíska flokki, sem hefur á hendi stjórn Alþýðusambandsins, frekari völd. Auk þess skal á það bent, að í sjálfum lögunum um atvinnuleysistryggingar er kveðið á um endurskoðun þeirra árið 1958. Þess vegna teljum við breytinguna ótímabæra, andmælum efni hennar og leggjum til, að frv. verði fellt.“ Þetta frv. fjallar um breytingu á lögum um atvinnuleysistryggingar frá 7. apríl 1956, sem fela í sér ákvæði um endurskoðun tveim árum eftir gildistöku þeirra. Það gegnir því nokkurri furðu, að ástæða skuli þykja til að breyta þeim nú, eins og sakir standa. Nú mun ekki hafa verið sýnt fram á, að breytinga sé þörf á skipan stjórnarinnar, en breytingin, sem felst í þessu frv., er fyrst og fremst pólitísk. Hún er við það miðuð, að í stað fulltrúa Sjálfstfl. bætist einn kommúnisti í stjórn atvinnuleysistryggingasjóðs. Það er sjálfsagt og var umsamið í upphafi, að Alþýðusambandið ætti aðild að stjórn sjóðsins. Alþ. hefur kosið fimm menn, Alþýðusambandið einn og Vinnuveitendasambandið einn, enda greiða vinnuveitendur 1/4 af tekjum sjóðsins og var frá byrjun ætlað sæti i stjórninni. Breytingin í frv. mundi raska hlutfallinu milli Vinnuveitendasambandsins og Alþýðusambandsins, og það sem er enn þyngra á metunum, hún mundi færa út vald kommúnista. Hæstv. ríkisstj. lætur sér sæma að fá kommúnistum ýmis þýðingarmikil störf í hendur, eins og nú síðast formennska útflutningssjóðs er dæmi um. Og þetta frv. er spor í þá sömu átt. Þegar af þeirri ástæðu mælir minni hluti heilbr.- og félmn. gegn breytingunni í frv. og þykir hún ótímabær, þar eð aðeins eitt ár er til þess tíma, er endurskoða á lögin um atvinnuleysistryggingar.



Herra forseti. Eins og komið hefur fram hér í umr., eru lög þessi um atvinnuleysistryggingar alveg ný, - þau voru sett á s.l. þingi, - og hér var þar að auki um algert nýmæli að ræða hér á landi, en málið að mörgu leyti flókið og margþætt, a.m.k. eins og lögin eru nú. Þetta var þeim aðilum, sem stóðu að setningu laganna, ljóst þegar í upphafi, og þess vegna var gert ráð fyrir því í samkomulagi, sem gert var milli ríkisstjórnarinnar, atvinnurekenda og alþýðusamtakanna, að lögin skyldu endurskoðuð að tveim árum liðnum, frá því að þau tóku gildi. Vitanlega var samkomulag um stjórn atvinnuleysistryggingasjóðsins alveg eins fólgið í þessu samkomulagi, sem gert var áður en lögin voru sett. Það var lagður svo nákvæmur rammi um það, hvernig þessi lög ættu að vera, að það var mjög litið svigrúm fyrir Alþ., þegar þau voru hér til meðferðar, að breyta þar einu eða neinn. Þar að auki voru lögin, eins og við vissum, selt í lok sex vikna verkfalls. Margir af þeim samningamönnum, sem stóðu að því að setja þessi grundvallaratriði laganna, voru örþreyttir eftir mikla vinnu, sem lögð hafði verið í að leysa verkfallið, og þess vegna eðlilegt, að á því kunni að vera annmarkar. Þó var ekki talið fært, þegar lögin voru sett, að breyta þar neinu verulegu, til þess að gefa ekki undir fótinn neinum orðrómi um það, að verið væri að svíkja það samkomulag, sem þarna hafði verið gert. Nú kynni einhver að ætla, þar sem rokið er nú til og flutt frv. um að fara að breyta lögunum svo skömmu eftir að þau tóku gildi og líka svo skömmu áður en ákveðið var, að endurskoðunin skyldi fara fram, að mjög mikið ósamkomulag hefði verið í stjórn atvinnuleysistryggingasjóðs, eins og hún hefur verið skipuð. En ég vil upplýsa það hér, að svo hefur alls ekki verið. Þar hefur verið hin bezta samvinna, og stj. hefur verið einhuga um að reyna að haga framkvæmd málsins þannig, að lögin og sjóðirnir kæmu að sem mestu gagni. Það er hins vegar ýmislegt annað, sem komið hefur í ljós, þegar farið var að hugsa til framkvæmdar laganna, sem þörf væri á að lagfæra. En stjórn sjóðsins hefur þó ekki talið ástæðu til að fara fram á það við hv. Alþ., að þessu væri breytt, vegna þess að svo skammt er til þess tíma, sem endurskoðun á að fara fram hvort sem er, enda getur varla heitið, að nokkur reynsla sé komin á lögin enn þá í framkvæmdinni. Það er þó eitt atriði, sem stjórninni og sérstaklega þeim starfsmönnum, sem hún hefur ráðið til þess að framkvæma lögin, er þegar ljóst, og það er, að skiptingin á sjóðunum eða einingin, sem sjóðunum er skipt niður í, þ.e.a.s. sérsjóður fyrir hvert verkalýðsfélag, er óheppileg. Sú eining er allt of lítil. Verkalýðsfélög með allt niður í 10 meðlimi hafa jafnvel farið fram á það að fá skipt út í sérsjóð úr sjóðnum. Það er ljóst öllum, sem eitthvað hafa fengizt við tryggingamál, að slík eining er allt of lítil til þess, að um verulega tryggingu geti verið að ræða. Enn fremur er að mínu áliti og ég held margra annarra, sem um þessi lög hafa eitthvað hugsað og fjallað, ekki heldur skynsamlegt, eins og gert er ráð fyrir í lögunum, af öðrum ástæðum að skipta sjóðunum svona mjög niður. Það hefur komið í ljós t.d. í Noregi, þar sem svipuð lög eru búin að standa lengur en hér og nokkur reynsla komin á þau, að stærsti gallinn og það, sem þeir eiga erfiðast með þar í sambandi við framkvæmd laganna, er það, að þar er sjóðunum skipt niður í þrjú fylki og í rauninni starfseminni allri. Og það hefur komið í ljós þar, að tvö þessara fylkja og sérstaklega þó eitt, norðurfylkið, sem hefur Norður-Noreg, á ákaflega erfitt með að reka sinn sjóð. Þar er atvinnuástandið stopulast, og þar kemur minnst í sjóðinn. Ég held, að þegar við förum að endurskoða lögin um atvinnuleysistryggingar hér, þá sé það þetta atriði fyrst og fremst, sem við þurfum að taka til athugunar, því að a.m.k. við, sem höfum verið í stjórn sjóðsins hér, erum allir sammála um það, að fyrst og fremst verður markmið sjóðsins að vera að reyna að koma í veg fyrir atvinnuleysi, ekki eingöngu að bæta úr sárustu neyðinni, þegar atvinnuleysið er komið á, heldur fyrst og fremst að stefna að því að koma í veg fyrir, að atvinnuleysi verði. Til þess að það megi takast, þá held ég, að öllum hljóti að vera það ljóst, að það verður að vera heimild til að færa sem allra mest á milli. Þar að auki hafa þeir, sem eiga að sjá um innheimtuna, kvartað mjög yfir þessari skiptingu, og sömuleiðis þeir, sem sjá um eftirlit með sjóðunum hér syðra, aðallega sá forstjóri, sem hefur verið ráðinn til þess að sjá um aðalframkvæmdina, kvartað mjög um það, hvað þetta geri alla endurskoðun og eftirlit erfitt. Það hefur raunar komið þegar í ljós, að það mun varla framkvæmanlegt að gera þetta nema einu sinni á ári, að skipta niður í alla þessa smásjóði, og verður það þannig sjálfsagt í framkvæmdinni. Hins vegar mun vera leitazt við, að innheimtumenn geri skil til sjóðsstjórnarinnar mánaðarlega hið minnsta. Af þeim ástæðum, sem ég nú hef rakið, hygg ég, að það muni vera þessi atriði, sem fyrst og fremst muni þurfa endurskoðunar við, þegar farið verður að huga að endurskoðun laganna. Það hefur að vísu komið í ljós líka, að það muni erfitt með annað atriði í framkvæmd, sem raunar allir vissu, þegar þau voru sett, að það mundi ganga nokkuð erfiðlega með innheimtu á gjöldunum hjá bláfátækum sveitarfélögum, sem mikið var ásett á fyrir. En það er raunar ekki annað eða meira en vitað var, þegar lögin voru sett. Og það hefur jafnvel hent, að framlag ríkisins hefur komið nokkru seinna en ráð var fyrir gert. Hv. 6. landsk. sagði, að talað hefði verið um, að hlutur launastéttanna hafi verið fyrir borð borinn með bjargráðum ríkisstjórnarinnar. Ég skal nú ekki gera það að umræðuefni hér. En það skyldi þó ekki vera, að þetta ætti að vera borgun til Alþýðusambandsins fyrir að fallast að lokum á bjargráðin? Eins og Alþýðusambandsstjórnin er nú skipuð, ráða kommúnistar henni, og ég tel, að það sé ekki rétt að auka áhrif þeirra í stjórn atvinnuleysistryggingasjóðs umfram það, sem fylgi þeirra með þjóðinni og hér á Alþ. og í Alþýðusambandinu gefur tilefni til. Legg ég því til, að þetta frv. verði fellt.



Herra forseti. Mér nægir alveg þessi stutta aths. Það var ekkert veigamikið í ræðu hæstv. sjútvmrh., sem ég var ekki búinn að koma að í mínum fyrri ræðum. Það, sem á milli ber í þessum umræðum, er, hvort það sé nokkur þörf fyrir nýja lagasetningu. Ég hef haldið því fram, að hæstv. ráðh. hafi allar þær heimildir í gildandi lögum, sem hann nú vill sækjast eftir með nýrri löggjöf, og mér hefur ekki fundizt hann færa nein gagnrök gegn því. Ég skal þar alveg sérstaklega vitna í ræðu hv. 5. þm. Reykv. og raunar til ýmissa fyrri ummæla minna. Ég spurði svo hæstv. ráðh., hvað væri nýtt í þessari lagaheimild, og hæstv. ráðh. sagði: Það á að skipa nefnd. - Það var nú, ef ég man rétt, í gömlu reglugerðinni, settri 1940 í sambandi við framkvæmd á þessum lögum frá 11. febr. 1940, þar var einmitt gert ráð fyrir sérstakri nefnd, og hún var sett á laggirnar til ráðuneytis fyrir ráðherra. Í öðru lagi sagði hæstv. ráðherra: Það á að hafa eftirlit með þeim, sem flytja út vöruna, og ríkisstj. vill með því móti tryggja sér nánari kunnugleika á því, sem fram fer. Í þriðja lagi viljum við með þessu gera ráðstafanir til öflunar markaða. Ég vil um tvö fyrri atriðin segja, að ef ráðh. telur, að þetta sé svona áríðandi, bæði með nefndarskipunina og eftirlitið, þá endurtek ég það, sem ég áður hef sagt: Hann hefur allar slíkar heimildir og þarf ekki ný lög fyrir því. Og varðandi markaðsöflunina skal ég hreinskilnislega játa: Ég hef nú ekki neina trú á því, að stjórnskipuð nefnd bæti nokkuð um eða við það, sem þeir aðilar hafast að, sem nú fara með þessi mál, síldina, hraðfrysta fiskinn og saltfiskinn, enda er honum vel kunnugt um, að þeir aðilar, sem um þessi mál fjalla, hafa mjög vel gegnt þeirri skyldu að rannsaka möguleika fyrir nýjum mörkuðum. Og fátt er nú orðið um varnir, þegar hæstv. ráðh. segir: Hvað sem rökunum líður, þá stendur það alveg eftir, að sjálfstæðismenn finna á sér, að eitthvað er í vændum í þessum efnum, og þess vegna eru þeir nú svona viðkvæmir fyrir þessu öllu. Ég hef ekkert farið dult með það, að ég tel, að ráðh. hafi það vald, sem hann þarf, til að koma á sérhverri þeirri meðferð þessara mála, sem hann hefur trú á. Það, sem okkur ber á milli, er hins vegar það, að hann hyggur, að það sé óhætt og líklega til bóta að beita öðrum aðferðum en ég hef talið nauðsynlegt að beita. Þetta er hreinn málefnalegur ágreiningur á milli okkar, sem kannske ekkert sker úr nema reynslan. Það er þá bara mín von, að reynslan verði ekki of dýr. Ég hyggst hafa fært að því alveg málefnaleg rök, á hverju þessi ótti minn byggist. Þeim rökum hefur ekki verið mótmælt með gagnrökum, sem hafa sannfært mig, og ef ráðherrann, sem nú hefur valdið að óbreyttum lögum og líka að breyttum lögum, hefur aðra skoðun og framkvæmir hana, þá segi ég: Ég vil aðeins hafa aðvarað. Ég endurtek svo að lokum, að það er ekkert nýtt í þessu frv. Ég tel enga þörf fyrir það, og mér hefur ekki fundizt ráðherrann hafa sterka sannfæringu fyrir sínu máli. Ég vona svo, að ráðh. verði við þeim tilmælum mínum að styðja að því, að framleiðendur í landinu komi saman til fundar og segi sína skoðun. Ráðh. hefur byggt sína stefnu, að mér skilst, í þessum málum meira á nýjum viðhorfum, sem hann telur sig hafa orðið varan við, heldur en á sinni eldri sannfæringu. Ég kannast ekki við, að hann hafi haft sig í frammi um miklar breytingar sem útgerðarmaður. En mér finnst ósköp eðlilegt, að ráðh. vilji taka tillit til þess, sem útvegsmenn óska, og það er það sama, sem ég vil gera. Og mér finnst það ekki nema hans skylda að standa með mér að því, að sannar upplýsingar komi í ljós, með því að slíkur fundur framleiðenda yrði haldinn. Og ég segi fyrir mig, ég er alveg reiðubúinn að mæta á slíkum fundi og rökstyðja mínar skoðanir, og ég álít, að við getum gert það báðir án þess að þurfa neinn kinnroða að bera fyrir, að við erum ekki sammála um meðferð þessa máls. Ráðh. sagði hér á föstudaginn var, að það væri mikill misskilningur, ef ég héldi, að hann væri að beina að mér einhverjum dylgjum í þessu máli um, að ég væri með einhverja eiginhagsmuni. Ég veit ekki, hvort hann hefur lesið sunnudagsprédikun blaðsins síns um þjófnaðinn og múturnar og annað því um líkt. En ekki hefur hann látið leiðrétta róginn. En hvað um það. Rétt er að ræða þetta mál málefnalega og reyna ekkert að fela skort á sannfæringu með stóryrðum og brigzlyrðum. Ég vona sem sagt, að við getum átt kost á því að tala um þetta í áheyrn útgerðarmanna og ganga úr skugga um, hver er þeirra vilji.



Herra forseti. Ég bjóst við, að þessu frv. yrði fylgt úr hlaði eitthvað hér í Nd., og beið þess vegna með það að kveðja mér hljóðs, og þar sem ég sé, að svo er ekki, vildi ég segja hér nokkur orð. Þetta frv. hefur áður verið flutt, var flutt af fyrrv. ríkisstj. og lá þá hér fyrir Alþingi, en var stöðvað. Því fylgir samhljóða grg. og sú, sem fylgdi frv., þegar það lá fyrir Alþingi í fyrra. Það voru ýmsir, sem hreyfðu þá andmælum gegn þessu frv. og þá sérstaklega og fyrst og fremst þeim, að með þessu er verið að færa af starfsmönnum ríkisins talsverða vinnu yfir á oddvita og sveitarstjóra og bæjarstjórnir. Það er nú svo, að þessir aðilar, sem a.m.k. hvað oddvitana snertir starfa fyrir sáralitla þóknun, hafa ærið nóg á sinni könnu og þykir alls ekki á það bætandi, og í öðru lagi er það reynsla, að innheimta á gjöldum gengur miklum mun betur hjá sýslumönnum en hjá mönnum innansveitar, oddvitum eða gjaldkerum sveitanna. Það er því einnig þess vegna ástæða til þess að stinga hér fótum við og athuga, hvort þessi breyting sé réttmæt. Það getur ekki verið neitt stórkostlegt atriði fyrir sýslumenn eða þá, sem þessa innheimtu annast, að bæta við þremur liðum á þinggjaldsseðilinn, ef þeir fá þinggjöldin að öðru leyti útreiknuð hjá bókhaldsvélunum, því að það er vítanlega aðalverkið. Hitt er alveg hverfandi fyrir skrifstofurnar að bæta þessum þrem gjaldaliðum við, og getur aldrei oltið á neinu verulegu, en fyrir sveitarstjórnir er það mjög tilfinnanlegt, og allir oddvitar, sem ég hef átt tal við um þetta, og sveitarstjórnir eru þessu algerlega mótfallnar. Ég hef ekki talað við einn einasta mann, sem hefur talið þetta vera eðlilegt og mælt með því. Ég legg þess vegna til og vil vænta þess, að nefndin taki þetta mjög til athugunar, áður en hún afgreiðir þetta mál, og láti það hljóta sömu örlög og á síðasta þingi.