Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. meiri hl. (Gunnlaugur Finnsson) : Herra forseti. N. tók þetta mál til meðferðar á fundi sínum í morgun og fékk sér til aðstoðar Magnús E. Guðjónsson, framkvæmdastjóra Sambands ísl. sveitarfélaga. Eins og segir í áliti meiri hl. var n. ekki sammála um afgreiðslu þess. Við meðferð málsins hefur félmrh. lýst því yfir að einstökum sveitarfélögum, sem kynnu að bíða fjárhagslegt tjón af ákvæðum þessara lagabreytinga, verði veitt aukaframlag úr Jöfnunarsjóði sveitarfélaga að fengnum till. stjórnar Sambands ísl. sveitarfélaga, svo sem fram kom við nmr. í Ed. N. leggur áherslu á að reglur um úthlutun aukaframlagsins úr Jöfnunarsjóði verði endurskoðaðar á yfirstandandi þingi. Og meiri hl. n. leggur til að frv. verði samþykkt, með breytingu þó, þannig að við það bætist ein gr. um gildistöku laganna, svo hljóðandi: „Lög þessi öðlast gildi 1. jan. 1976:“ Ég hef ekki hugsað mér að taka þetta frv. til ítarlegrar umr., a. m. k. ekki eiga frumkvæði að því efnislega séð. Það er þó rétt aðeins að drepa á einstaka kafla frv., en frv. skiptist í 7 kafla og fjallar hver kafli um þau lög sem breyta þarf til samræmis. Í l. kafla er rætt um heimilishjálp og þar er um að ræða tiltölulega litla upphæð, og sé ég ekki ástæðu til að gera sérstaka aths. við það. II. kafli fjallar um vinnumiðlun. Ég tel rétt að vekja athygli á því, að lögin eru að stofni til frá 1956, en breytingar voru gerðar á þeim með l. nr. 71 frá 1969. Samfelld lög hafa ekki birst í Stjórnartíðindum, en samkv. uppsetningu í lagasafni mætti ætla að hér væri um aðrar greinar að ræða, vegna þess að töluröð greina breytist þar. En samkv. mati skrifstofnstjóra Alþ. og ráðuneytisstjórans í félmrn. ber að vitna í stofnlögin, og þau ákvæði, sem eru tekin inn í II. kafla, eru þess vegna í samræmi við það. Hins vegar er svo með þessi lög sem önnur, að ég tel rétt að þau verði felld í samfelld lög við endurskoðun laga. Varðandi III. kafla, um orlof húsmæðra, þá var gerð breyting á þeim kafla í Ed., sbr. þskj. 238, þar sem lagfært er orðalag, þannig að gert er ráð fyrir að greiða 150 kr. fyrir hverja húsmóður í viðkomandi sveitarfélagi. Varðandi IV. kafla er um að ræða einna mestu erfiðleikana varðandi verkefnaflutninginn. Svo sem fram kemur í nál. hefur því verið lýst yfir að þau sveitarfélög, sem fyrir mestum óvæntum áföllum verða, verði bætt það með aukaframlagi vegna yfirfærslunnar. Það mál þarf sérstaklega að skoða, einkum þar sem sveitarfélög hafa tekið á sig ákveðnar kvaðir og standa nú í dýrum framkvæmdum. Stærsti liðurinn í þessari yfirfærslu snertir V. kafla frv., en það er um viðhald grunnskóla og viðhald innbús, kennslutækja og skólabókasafna. Hér virðist liggja nokkuð ljóst fyrir að einstök sveitarfélög kunna að fara tiltölulega illa út úr þessari tilfærslu, en það er atriði sem verður að taka til gaumgæfilegrar athugunar þegar rætt verður um sérstaka fyrirgreiðslu til sveitarfélaganna sem verst verða úti. Í VI. kafla frv. er fjallað um dagvistunarheimilin. Það er rétt að benda á prentvillu sem orðið hefur í textanum. Lögin voru samþ. 1373, en ekki 1963. og mun það hafa verið þegar lagfært í skjölum þingsins. Hér er, eins og hv. þm. vita, um að ræða tilfærslu á rekstri. ætlast til að sveitarfélögin standi að öllu leyti sjálf undir rekstri dagheimilanna, en f fjárlagafrv. er áfram gert ráð fyrir stofnkostnaði samkvæmt lögum frá 1973. VII. kafli frv. fjallar um almenningsbókasöfnin. Þar er yfirfærslan ekki mjög mikil. Það liggur fyrir sú staðreynd að hluta ríkisins í rekstri og uppbyggingu bókasafna um landið hefur verið næsta lítill, og þar sem bókasöfn hafa verið rekin með eðlilegum hætti hafa sveitarfélögin lagt af mörkum fjármuni langt umfram það sem þau voru skyld til samkv. núgildandi bókasafnslögum. Yfirfærslan er þarna metin á 20 millj., og ég hygg að ég þurfi ekki fleiri orð um það að þessu sinni. Ég vil þá að lokum aðeins minnast á og leggja áherslu á það, sem hefur verið nefnt áður, að þessi lög verði öll endurskoðuð með tilliti til þeirra breytinga, sem væntanlega munu verða á, og auk þess ein lög sem ekki eru nefnd í þessu frv., þ. e. a. s. um Jöfnunarsjóð sveitarfélaga. Það hefur raunar komið fram að ýmsir þm. og m. a. einn nm., sem skrifar undir meirihlutaálitið, gera fyrirvara varðandi það hvernig reglur Jöfnunarsjóðs verða þegar endurskoðun þeirra laga verður lokið. Það er mjög mikilsvert atriði að þar verði slík umþóttun að Jöfnunarsjóðurinn hafi lagalega heimild til þess að taka tillit til þessara sjónarmiða.

Frsm. minni hl. (Magnús T. Ólafsson) : Herra forseti. Það fer ekki milli mála að margir vildu þá vísu kveðið hafa að flytja ýmis verkefni, sem ríkið annast nú, til sveitarfélaga. Því er ekki að mínum dómi grundvallarskoðanamunur um það milli þingflokka eða þm. Hins vegar hefur komið á daginn að mikill skoðanamunur er um þá tilfærslu sem lagt er til í frv. á þskj. 183 að eigi sér stað. Varð líka raunin á, að félmn. hv. d. klofnaði í málinu. Andstaða okkar í minni hl. byggist fyrst og fremst á því, að með þessu frv. er aðeins tekið hálft skref af því sem gera þarf til að slík tilfærsla geti tekist svo að vel sé. Hér er lagt til að flytja ákveðin verkefni frá ríki til sveitarfélaga, en það hefur komið í ljós í meðförum málsins að enn er með öllu ósýnt hvernig þessari tilfærslu verður í rauninni hagað í framkvæmd. Það er ekki nóg að setja lög um tilfærslu tillekinna verkefna og jafnvel sjá fyrir tilteknum tekjustofnum til þess að standa straum af þeim nýju verkefnum sem sveitarfélögin fá með tilfærslunni. Það þarf einnig að búa svo um hnúta að þeir tekjustofnar, sem verið er að færa til, renni til þeirra verkefna sem um er að ræða. Ef ekki er gengið tryggilega frá því þegar í upphafi, þá er alveg undir hælinn lagt hvort tekjustofnatilfærslan fái risið undir þeim verkefnaflokkum sem um er að ræða. vegna þess að þessir verkefnaflokkar koma afar misjafnlega niður á mismunandi sveitarfélög. Nú er, eins og allir vita, aðalreglan sú um úthlutun fjár úr Jöfnunarsjóði sveitarfélaga, að því fé er úthlutað til sveitarfélaga eftir höfðatölureglu. Eins og bent hefur verið á, er gerð undantekning um aukaframlög, en sú úthlutun á aukaframlögum er miðuð við allt aðrar aðstæður í samskiptum ríkis og sveitarfélaga en þær sem skapast með lögfestingu á þeirri tilfærslu verkefna sem hér eru lögð til. Í gildandi lögum eru aukaframlög bundin mjög ströngum skilyrðum sem er alveg óhugsandi að hvert og eitt sveitarfélag, sem kynni að eiga siðferðilegan rétt á aukaframlagi eftir að þessi tilfærsla hefur átt sér stað, geti uppfyllt. Meginskilyrðið er t. d. það, að sveitarfélögin leggi á útsvör eftir fyllstu heimild. Það er viðurkennt að mikill hluti sveitarfélaga í landinu hlýtur að vera undir hámarkinu. Þar á ég við sveitahreppana sem alls ekki veita ýmsa þá þjónustu sem á sér stað í þéttbýlinu. Þar verða t. d. einstaklingar sjálfir að gera heimreiðir til híbýla sinna eða sjá sér fyrir vatnsveitu og frárennsli. Það er ekki nokkur leið að krefjast þess að sveitarfélög, þar sem svo hagar til með flesta eða alla íbúa, fari í fyllstu álagningu gagnvart sínum gjaldendum. Ef sýna skal fram á hversu misjafnlega þau útgjöld, sem hér eru flutt á sveitarfélögin, koma niður, tel ég að ljósasta dæmið sé af viðhaldskostnaði skóla. Viðhald skóla er afskaplega misjafnt eftir því um hvers konar skóla er að ræða. Viðhaldsbyrðin á heimavistarskólum á dreifbýlinu er allt önnur og miklu þyngri en á þeim skólum þar sem fyrst og fremst er aðeins um kennsluhúsnæði að ræða. Af þessu leiðir að ekki er nokkur leið að ná þeim tilgangi sem maður hlýtur að gera ráð fyrir að liggi að baki lagasetningu eins og flest í þessu frv. með því að úthluta fé til að standa undir þessum þörfum eftir höfðatölureglu. Við þetta bætist að viðhaldskostnaður ú slíkum byggingum kemur í bylgjum, ef svo má segja. Flest ár er um það að ræða að það er dyttað að augljósustu skemmdum, en svo með nokkru árabili þarf að eiga sér stað gagngert viðhald. Eins og málum hefur hingað til verið háttað hefur þetta ekki komið svo mjög að sök, en eftir að þetta verkefni er fært alfarið til sveitarfélaganna og tekjustofn til að standa undir þeim verkefnum ráðgerður úr Jöfnunarsjóði, þá hlýtur þarna að þurfa að fara fram töluvert mismunandi úthlutun eftir því sem á stendur í hverju sveitarfélagi eða hóp sveitarfélaga sem standa saman að skólabyggingum. Því hefði verið brýn þörf á því, að jafnframt þeirri verkefnatilfærslu, sem hér er lögð til, hefði einnig komið fram frv. um þær breytingar á tekjustofnalögum sveitarfélaga sem verða að fylgja slíku frv. ef framkvæmd þess á að takast skammlaust. Og það kemur ljóst fram í ályktun stjórnar Sambands ísl. sveitarfélaga, að hún gerir það að meginkröfu sinni til þess að geta tekið þessa tilfærslu í mál að breytingar verði gerðar á ákvæðunum í tekjustofnalögunum um Jöfnunarsjóð sveitarfélaga. Ég tel að það liggi í augum uppi, að ef núgildandi reglur um úthlutun úr Jöfnunarsjóðnum fá að standa óbreyttar, þá skili fjármagnið, sem hér er ráðgert að færa til frá ríkissjóði til Jöfnunarsjóðsins, sér alls ekki til verkefnanna sem um er að ræða. Þá verður niðurstaðan sú, að í ýmsum tilvikum hafa sveitarfélögin blátt áfram ekki bolmagn til að sinna þessum verkefnum. Verkefnin verða því óunnin og niðurstaðan verður niðurskurður og samdráttur á félagslegri þjónustu og veruleg mismunun sveitarfélaganna í landinu. Tökum til að mynda dagvistunarstofnanirnar sem hér er gert ráð fyrir að hljóti frá sveitarfélögum rekstrarframlög sem hingað til hafa komið frá ríki. Það gefur auga leið, að í sveitum verður seint komið upp dagvistunarstofnunum, en eins og úthlutunarreglur úr Jöfnunarsjóði eru nú, þá sé ég ekki betur en nokkur hluti af því fjármagni, sem á að renna til rekstrar dagvistunarheimilanna, hljóti að renna til sveitarfélaga, sem hafa alls engar dagvistunarstofnanir á sínum vegum og munu ekki koma þeim upp, einfaldlega vegna þess að þar er þörf á þeim ekki fyrir hendi. Því betur sem þetta mál er skoðað, því ljósara tel ég það blasa við, að það er með öllu ótækt að gera þær ráðstafanir, sem felast í frv. á þskj. 183, án þess að um leið sjáist hverjar breytingar á að gera og þarf að gera á tekjustofnalögunum. Ella tel ég, að alþm. séu í rauninni að kaupa köttinn í sekknum. Ég efast ekki um góðan vilja hæstv. félmrh. til að standa við þau fyrirheit sem hann hefur gefið um að ráðið verði fram úr vandkvæðum sveitarfélaganna með aukaframlögum úr Jöfnunarsjóðnum. En tekjustofnalögin eru þannig úr garði gerð, eins og þau eru nú, að þau binda mjög hendur ráðh. til slíkra aukaframlaga. Svo ströng ákvæði um veitingu aukaframlaganna sem nú eru í gildi geta að mínum dómi ekki átt lengur við eftir að sú verkefnatilfærsla, sem ráðgerð er, hefur átt sér stað. Ég tel einsætt að þetta frv., ef að lögum verður, muni a. m. k. í bráð skapa meiri vanda en það leysir. Ég vil enn taka dæmi, af viðhaldskostnaði skólahúsa. Hingað til hefur viðhaldskostnaðurinn verið greiddur ári eftir á, og þá gjarnan mjög snemma árs eftir að menntmrn. hefur samþykkt þá reikninga sem frá sveitarfélögum koma. Sveitarfélög, sem þurft hafa að ráðast í umfangsmikið viðhaldsverkefni, hafa, eins og að líkum lætur, gjarnan aflað fjár til þeirra með bráðabirgðalánum sem þau hafa miðað við að greiða af endurgreiðslu rn. sem eins og ég sagði áðan hefur komið til þeirra snemma ársins. Strax á þessu ári setur þetta vafalaust ýmis sveitarfélög í vanda. Í stað fullnaðargreiðslu snemma ársins kemur greiðslan úr Jöfnunarsjóði í þrem hlutum og að meiri hluta á síðari hluta ársins. Þegar af þessum ástæðum hlýtur að koma upp mikill vandi hjá ýmsum sveitarfélögum. Við það bætist svo að höfðatöluregla fullnægir á engan hátt þeim mismunandi þörfum sem eru þegar fyrir hendi hjá sveitarfélögunum til þess að standa straum af viðhaldi skólamannvirkis. Vona má það, að betur takist hér til en til er stofnað, en það vekur ekki traust, hvílík fingraför handahófsvinnubragða má finna á þessu frv. Ég tala nú ekki um smámuni eins og þá að gildistökugr. gleymist. En í hnúkana tók eins og frv. var upphaflega úr garði gert, því þar var svo fyrir mælt að hver og ein sveitarstjórn í landinu skyldi greiða orlofsframlag vegna allra íslenskra húsmæðra með tölu.

Iðnrh. (Gunnar Thoroddsen) : Herra forseti. Í sambandi við þetta mál hefur að vonum verið mjög rætt um hvernig bæta skuli upp þeim sveitarfélögum sem kunna að verða fyrir tjóni af ákvæðum þessa frv. Þó að svo sé í heild, að að sveitarfélögin fái að mati kunnugra manna eins miklar eða meiri tekjur í sinn hlut en nemur þeim útgjöldum sem þau taka á sig, þá getur alltaf farið svo um einstök sveitarfélög að þar verði útgjaldaaukinn meiri en tekjuaukinn. Ég hef lýst því yfir í þessum umr., að verði sveitarfélag fyrir slíku tjóni, þá muni það fá það bætt með aukaframlagi úr Jöfnunarsjóði að fengnum till. stjórnar Sambands ísl. sveitarfélaga. Í 15. gr. tekjustofnalaganna er svo ákveðið, að greiða megi aukaframlag til sveitarfélaga sem að dómi félmrn. skortir tekjur til greiðslu lögboðinna gjalda eða óhjákvæmilegra útgjalda. Er það þessi heimild sem hugsað er að nota í þessu sambandi. En í þessari 15. gr. gildandi laga, nr. 8 frá 1972, er það skilyrði sett fyrir slíku aukaframlagi að sveitarfélag hafi lagt á fullt útsvar skv. 25. gr. laganna, þ. e. a. s. notfært sér heimild til að leggja á 10% útsvar. Nú má vel vera, eins og hér hefur komið fram, að sveitarfélag, sem verður fyrir halla af ákvæðum þessa frv., hafi af ýmsum ástæðum ekki lagt á 10% útsvar, og kom það m. a. fram í ræðu hv. frsm. meiri hl. É g vil taka fram að gefnu tilefni að þessi ákvæði eru í endurskoðun. Ef í ljós kemur að eitthvert sveitarfélag, sem orðið hefur fyrir tjóni af þessari verkefna- og tilkostnaðaryfirfærslu, hafi ekki lagt á 10% útsvar og geti því samkvæmt núgildandi ákvæði ekki fengið aukaframlag, þá mun ég beita mér fyrir lagabreytingu til þess að slíkt verði heimilt.



Herra forseti. Ég á sæti í hv. félmn. sem skoðað hefur þetta frv. og lagt fram nál. sitt á þessum fundi. Hef ég í sjálfu sér ekki miklu við það að bæta sem þar kemur fram, að ég styð þetta frv. Hins vegar vildi ég gefa á því nokkrar skýringar og gera grein fyrir því hvernig ég skil ákveðið atriði í sambandi við meðferð þessa máls. Þegar um er að ræða breytingu á kostnaðarskiptingu, eins og hér á sér stað, þá er alltaf nokkurt vandamál hvernig og hvar eigi að skera á og hvernig með eigi að fara ýmsan þann kostnað sem þegar hefur komið fram. Samkv. þeirri till., sem frsm. n. hefur væntanlega gert grein fyrir, verður bætt inn ákvæði um að lögin taki gildi 1. jan. 1976. Það hafði fallið niður. Ef það verður samþykkt tekur þetta nýja fyrirkomulag gildi frá og með áramótunum. Þá mátti hugsanlega skilja þessa breytingu svo, að sá hluti kostnaðar, sem fallið hefði í hlut ríkissjóðs vegna rekstrar og viðhalds á árinu 1975, yrði gerður upp við gildistöku þessara laga og síðan mundu þær tekjur, sem hljótast af söluskattshlutdeildinni, mæta þeim útgjöldum sem sveitarfélögin þurfa að taka á sig á næsta ári, þannig að það kæmu jafnóðum tekjur til þeirra útgjalda sem stofnað væri til. Nú hefur mér skilist að þetta sé ekki þannig hugsað, heldur sé ætlunin að söluskattshlutdeildin, sem innheimtist á árinu 1976, sé hugsuð til að mæta þeim kostnaðarhluta sem ríkissjóður hefði ella þurft að taka á sig vegna viðhalds og rekstrar árið 1975. Við skulum aðeins glöggva okkur á þessu betur. Samkv. skýrslum, sem ég hef fengið frá borgarsjóði Reykjavíkur, var kostnaðarhluti ríkissjóðs í þeim verkefnum, sem eru færð á árið 1976, 133 millj. kr., og gert er ráð fyrir því, miðað við áætlanir sem liggja fyrir um árið 1976, að þá hefði kostnaðarhluti ríkissjóðs af þessum sömu verkefnum numið 209 millj. árið 1976. Mun vera áætlað að hlutdeild borgarsjóðs í söluskattsprósentunni sé um 180 millj. á næsta ári. Þá vil ég skilja það svo og ég samþykki frv. með þeim skilningi að söluskattshlutdeildin, sem innheimtist á næsta ári, sé upp í þann kostnað sem ríkissjóður ella hefði haft af sínum hluta fyrir árið 1975, en ekki þannig, að þetta falli niður, 130 millj., sem inn komu árið 1975, hér sé sem sagt um það að ræða að söluskatturinn sé greiddur eftir á, eins og reyndar hefur verið gert hingað til. Þetta vildi ég láta koma fram, þennan skilning minn. Ég held að það sé mjög mikilvægt að enginn sé í vafa um hvernig þetta skuli framkvæmt, ég hef orðið var við að nokkurs misskilnings og uggs hefur gætt hjá vissum sveitarstjórnarmönnum vegna þessa atriðis og því vildi ég árétta þann skilning minn, sem ég held að sé jafnframt skilningur þeirra sem leggja fram frv. og hafa hér mælt fyrir því. Fleiri athugasemdir hef ég ekki að gera, en ítreka stuðning minn við þetta frv.

Eðvarð Sigurðsson Hæstv. forseti. Aðeins örfá orð. Ég vil aðeins undirstrika það, að hér er um stórmál að ræða og mjög viðkvæmt og vandasamt. En það frv., sem hér liggur fyrir, er að mínum dómi ákaflega fljótfærnislega unnið, svo að ekki sé meira sagt. Ég ætla ekki að endurtaka það, sem hv. 3. landsk. þm., frsm. minni hl., sagði hér um málið, þar er ég alveg sammála. Það er í rauninni aðeins eitt atriði sem ég hefði gjarnan viljað gera hér að örlitlu umræðuefni. Það er varðandi vinnumiðlunina sem nú er gert ráð fyrir að verði að öllu leyti kostuð af sveitarfélögunum, en hefur áður verið að 1/3 kostuð af ríkinu. Ég verð að segja það, að sá kostnaður ríkisins, sem hér um ræðir, er svo smávægilegur að ég skil raunar ekki hvers vegna verið er að færa til þessa hluti sem þó eru þess eðlis að ríkið verður að hafa þar æðimikið hönd í bagga með ef vel á að vera. Hér er aðeins um 5 millj. kr. upphæð að ræða á ári, og sé ég ekki hvaða þýðingu það hefur fjárhagslega að vera að millifæra þennan kostnað nú frá ríkinu, þann litla kostnað sem þar hefur verið, yfir á sveitarfélögin. Samkvæmt lögum um vinnumiðlun á ríkið að hafa í hendi eftirlit með framkvæmd laganna. Ég vil alveg sérstaklega undirstrika það, að verkalýðsfélögin víða um landið eiga mjög mikið undir vinnumiðluninni komið, að hún sé í góðu lagi. Er þetta alveg sérstaklega vegna framkvæmdar atvinnuleysistrygginganna, en vinnumiðlunin er algjörlega grundvöllur fyrir því að hægt sé að framkvæma þau lög. Nú verður það að segjast, að mjög víða hefur verið pottur brotinn varðandi framkvæmd vinnumiðlunarinnar í höndum sveitarfélaga. Rn. hefur þess vegna þurft að hafa töluvert eftirlit með framkvæmdinni, og á sínum tíma var ráðinn sérstakur starfsmaður til þess að hafa þetta eftirlit á hendi. Þrátt fyrir þá breytingu, sem hér er gert ráð fyrir og sjálfsagt verður að lögum, vil ég líta svo á að verkalýðsfélögin hafi sama rétt og áður til þess að snúa sér til rn. um framkvæmd laganna. Og ég vil alveg sérstaklega undirstrika þýðingu þess, að hér verði ekki á nein breyting hvað varðar ábyrgð félmrn. varðandi framkvæmd þessara laga. Og ég hefði mjög gjarnan óskað eftir því að hæstv. félmrh. gæfi hér og nú yfirlýsingu hér að lútandi, að það sé ekki nein breyting á varðandi skyldur rn. í þessum efnum þrátt fyrir það að sveitarfélögin taki nú á sig allan kostnað við framkvæmd laganna. Ég tel að hér sé um svo þýðingarmikið atriði að ræða, að það fari ekkert á milli mála og verði ekki nein eftirkaup með það, að verkalýðshreyfingin eigi sama rétt og hefur verið áður til þess að skjóta sínum málum til rn. varðandi framkvæmd vinnumiðlunar í landinu hér eftir þrátt fyrir samþykkt þessara laga.



Hæstvirtur forseti. Þar sem ég skrifaði undir þetta nál. með fyrirvara þykir mér rétt að greina frá því hvers vegna það var. Það var einvörðungu vegna þess að ég leit svo á að 15. gr. laga um tekjustofna sveitarfélaga hindraði það að dreifbýlishrepparnir gætu fengið aukaframlög ef þau yrðu fyrir áföllum vegna þessarar tilfærslu á verkaskiptingunni. Nú hefur hæstv. félmrh. lýst því yfir í þessum ræðustól að hann muni beita sér fyrir því að gerð verði breyting á þessari gr. ef í ljós komi að hún hindri það markmið sem hæstv. ráðh. lýsti yfir í Ed., að hann mundi beita sér fyrir að slík sveitarfélög mundu fá aukaframlög, kæmi í ljós að þau yrðu fyrir þungum áföllum. Eftir þessa yfirlýsingu ráðh. mun ég eftir atvikum geta fylgt þessu frv.



Herra forseti. Út af fsp. hv. 7. þm. Reykv., Eðvarðs Sigurðssonar, til mín vil ég aðeins staðfesta, að ég tei hans skilning réttan og þeirri framkvæmd verði haldið áfram sem hann hér lýsti.