Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. (Einar Arnórsson) Jeg vil að eins lýsa yfir því, að allsherjarnefnd hefir athugað frv. síðan það var til annarar umr. hjer í háttv. deild, og hefir það orðið að samkomulagi milli nefndarmanna að koma ekki með neinar brtt. við það. En ef brtt. kæmu fram, sem eigi röskuðu meginhugsjón frv., skyldi nefndin öll hafa óbundnar hendur um atkvæðagreiðslu.

Gísli Sveinsson : Brtt. mín er í samræmi við það, sem jeg ljet um mælt við 2. umr. málsins og fleiri háttv.þm. tóku þá fram. Jeg býst við, að nefndin geti sætt sig við og háttv. deild samþykt brtt. þessa, þar sem farið er mjög hógværlega í sakirnar. Brtt fer sem sje fram á, að beinlínis í lögunum skuli undanþegnar skatti skemtanir, sem einvörðungu eru söngskemtanir eða reglulegar leiksýningar, eða málverka-, höggmynda- og dráttmyndasýningar. Aðrar breytingar er ekki farið fram á í brtt.

Bjarni Jónsson Jeg vildi að eins geta þess alment að nýju, sem jeg tók fram í till. frá mjer á dögunum, að ekki er nægilegt, til þess að tryggja framtíð landsins, að ráðstafa fólkinu, þegar það er orðið bjargarvana, heldur verður að styrkja það áður en það er komið á vonarvöl, svo að til þess komi aldrei. Þessu vildi jeg skjóta til bjargráðanefnar.

Flm. (Einar Arnórsson) þegar frv. um hækkun læknataxtans, var hjer á döfinni og felt í þessari hv. deild, ljetu ýmsir svo um mælt, að aðra leið yrði að fara til þess að bæta kjör lækna, og sú leið var að hækka laun þeirra; þess vegna er frv. þetta fram komið. Jeg ætla ekki að mæla með frv.; ástæðurnar fyrir því eru svo sjálfsagðar og auðsæar, að jeg tel óþarft að eyða að þeim frekari orðum. Jeg vildi biðja þá, sem eru ákveðnir í, að engin slík frv. nái fram að ganga, að greiða atkvæði hreinlega á móti þessu frv. strax, heldur en að eyða tíma þingsins í gersamlegan óþarfaþvætting um málið. Loks óska jeg, að frv. verði að lokinni umræðu vísað til allsherjarnefndar, ef því verður lofað að lifa svo lengi.

Pjetur Jónsson Jeg verð að segja, að mjer þykir það enginn búhnykkur, að felt var frv. það, er fram kom frá fjárveitinganefnd, um hækkun læknataxtans. En nú er fram komið annað frv., sem bætir engu betur úr fyrir læknum, en kemur niður þar, sem síst skyldi. Það fer fram á hækkun fastra launa lækna, og dembir því uppbótinni á landssjóð. Jeg hefi skoðað laun lækna sem einskonar styrk til þess að halda uppi lækningum, og þess vegna lít jeg svo á þetta mál, að verðfall taxtagjaldsins hafi þá afleiðingu í för með sjer, að taxtinn verði hækkaður, engu síður en að uppbót sje veitt á þennan styrk, eins og gert er með dýrtíðaruppbótinni. Jeg hefi fátt lagt til launamálanna yfirleitt, og skal ekki heldur gera þetta atriði sjerstaklega að umtalsefni, en þykir frv. þetta þó horfa dálítið kynlega við. Jeg óttast sem sje, að ef læknum verður veitt launauppbót, og það svona há, muni fleiri embættismenn sigla í sama kjölfarið, og heimta uppbót á launum sínum. Nú liggja fyrir þinginu launauppbótabeiðnir frá ýmsum embættismönnum, og eru litlar horfur á enn, að þingið sinni þeim að þessu sinni. Skal jeg nefna þar til dæmis uppbótabeiðni frá kennurum mentaskólans og mjög rækilegt skjal frá háskólakennurunum. Alt liggur þetta þannig á döf- inni og þvælist á milli nefnda, án þess að nokkur þeirra vilji taka það upp. Ef læknum verður nú veitt uppbót þessi á launum sínum, getur þingið ekki látið hin erindin reka svona á reiðanum. Jeg er nú þeirrar skoðunar, að þingið geti orðið við öllum slíkum beiðnum embættismanna. En jeg álít hins vegar, að það verði eitthvað að aðhafast, til þess að hrinda máli þessu í betra horf. Jeg hefi orðið þess var, að þó að menn hafi greitt atkvæði móti samskonar kröfum og hjer um ræðir, þá hefir það ekki stafað af því, að þeir væru mótfallnir kröfunum í sjálfu sjer; en þeir hafa ekki viljað rífa einstaka liði út úr samhengi. Og þetta var víst einmitt aðalástæðan fyrir því, að allsherjarnefnd lagðist á móti launahækkun dómaranna o. fl. á dögunum. Ef þingið vill ekki taka launamálið í heild sinni til rækilegrar íhugunar, verður það að vinna hjer einhverja bót á. Og mjer virðist eðlilegast, að kosin verði sjerstök nefnd til að athuga kröfu læknanna, og síðan sje öllum launamálum, sem fyrir þinginu liggja, vísað til þessarar nefndar. Margir una því illa, að málin sjeu látin velkjast svona í óreiðu, látin þvælast nefnd frá nefnd. Sumum er vísað til fjárveitinganefndar, sumum til bjargráðanefndar og öðrum til allsherjarnefndar. Jeg hygg því rjettast að fela einhverri ákveðinni nefnd að íhuga launamálið, eða að kosin verði sjerstök nefnd til þess, og að til hennar verði síðan vísað þeim öðrum launamálum, sem fyrir þinginu liggja.

Forsætisráðherra (J. M.) Jeg ætla ekki að ræða frv. þetta verulega nú. En jeg vildi láta þess getið, að jeg er ekki alveg sannfærður um, að hyggilegt sje að tengja þetta mál alt of mikið við aðrar launakröfur, sem fyrir þinginu liggja. Hitt álít jeg rjett, sem hv.þm. S.-Þ. (P. J.) sagði, að ekki sje heppilegt að láta mál þessi hrekjast milli nefnda, því að svo gæti auðveldlega farið, að skyld mál lentu í óskyldum nefndum. En á hinn bóginn er jeg ekki viss um, að heppilegt sje að setja þetta mál í sjerstaka nefnd. Ef ætti að athuga launamálið á viðtækari grundvelli, er fjárveitinganefnd sjálfkjörin til þeirrar starfsemi. Hún hefir ekki svo mikil verkefni fyrir höndum á aukaþingi. Og mjer finst rjettast, að þessu frv. sje vísað til hennar; þó ekki þess vegna, að nauðsynlegt sje að tengja þetta mál við önnur launamál, heldur af því, að málið heyrir þessari nefnd til, eins og nú horfir við. Þessu vildi jeg skjóta til formanns hv. fjárveitinganefndar og hv. deildar, hvort eigi fyndist vel til hlýða, að nefndin taki þetta mál til íhugunar. Mjer sýnist fara langbest á því.

Pjetur Jónsson Hv. deild ræður auðvitað, hvað hún gerir við málið. En jeg hygg, að ekki sje þægilegt fyrir fjárveitinganefnd að taka málið til meðferðar, þar sem nefndin hefir áður borið fram till. í málinu, sem reist var á öðrum grundvelli. Jeg get að minsta kosti ekki sveigt mitt geð til þess. Hjer eru líka fleiri samskonar erindi á ferðinni, og hefi jeg ekki álitið, að fjárveitinganefnd hefði umboð nje ástæðu til að sinna þeim.

Forsætisráðherra (J. M.) Jeg gæti vel sætt mig við, að frv. sje vísað til 2. umr., í því skyni, að því verði þá vísað til nefndar. En jeg vona, að menn athugi, hvort ekki sje heppilegt, að þessari kröfu sje vísað beint til fjárveitinganefndar.

Einar Jónsson Þegar þetta mál var hjer til umræðu í annari mynd, greiddi jeg atkvæði á móti því, og skal jeg nú gera grein fyrir ástæðum mínum fyrir því. Jeg var mótfallinn taxtahækkuninni, þótt jeg viðurkendi hins vegar, að laun lækna væru of lág. Nú er farið fram á að hækka hin föstu laun læknanna. Og jeg treysti mjer ekki til að standa í móti þeirri kröfu. Jeg var á móti taxtahækkuninni vegna þess, að mjer virtist hrapalleg ósanngirni í henni fólgin. Veikir menn eiga örðugra uppdráttar en heilbrigðir, og þótt ríkir menn veikist, þá veikir það efnahag þeirra. En hins vegar er fátæklingnum fremur hætt við sjúkdómum, en efnamanninum. Þar að auki hefði hækkun þessi komið þyngst niður á þeim, er fjarst búa lækninum. Sumir veigra sjer við að bæta launakjör einstakrar stjettar, því að fleiri stjettir muni þá gera sömu kröfuna. Þetta getur rjett verið. En jeg vil segja, að mest sje þörfin meðal læknanna. Því að læknir með 1.500 kr. árslaunum er ver settur en menn með 4.000-8.000 kr. launum. Læknar mega varla nokkurn tíma um frjálst höfuð strjúka. Að því leyti er mikill munur á kjörum þeirra og t. d. presta, sem varla gera annað en að semja eina ræðu vikulega og fara í kirkjuna á helgum. En læknar eru rifnir upp um miðja nótt, hvernig sem á stendur. Þegar þess er þar að auki gætt, að vel má lifa án prests, en læknir er hreint og beint ómissandi, ætti mönnum að skiljast betur, hversu meiri kröfu læknarnir eiga til bættra launakjara, því að það er, eins og hv.þm. Dala. (B. J.) tók rjettilega fram, þegar hitt frv. var til umr., hart að drepa sinn eigin lífgjafa. Hv. þm. S.-Þ. (P. J.) kvað aðrar stjettir mundu koma á eftir, ef þessari væri gerð úrlausn. Jeg býst við, að hann hafi munað eftir skyldleika sínum í yfirdóminum, er hann sagði þetta. Mjer virðist, að eigi sje hægt að synja þessari kröfu læknanna, þar sem þeir eru svo að segja eina stjettin, sem vjer getum ekki án verið. Hjer var ýmsum mentastofnunum lokað í vetur, og verður ekki betur sjeð en að hægt sje að lifa án þeirra eða kennaranna, sem að þeim standa, t. d. háskólakennaranna o. fl. En það er ekki hægt að lifa án lækna. Talað hefir verið um að kjósa sjerstaka nefnd í málið. En jeg er því mótfallinn. Hjer getur hver maður farið eftir sannfæringu sinni nefndarlaust. Þá finst mjer og smámunasemi að vilja hækka launin um að eins 500 kr., og mun jeg greiða atkv. móti þeirri brtt. Jeg tók eftir því. hjá hv.þm. S.-:. (P. J.) og þótti leiðinlegt að heyra það af hans vörum, að hann gæti ekki sveigt lund sína í þessu máli. Þetta segir sá maður, sem altaf segist vilja vera sannleikans megin, og jeg hefi ekki reynt hann að öðru en því, að hann segði altaf satt, það jeg man. En hvernig getur hann þá sagt það nú, að hann geti ekki sveigt lund sína, þegar um það tvent er að velja, að sveigja hana að rjettu máli, eða halda fram því, sem rangt er og ekki samkvæmt því sanna og rjetta. Hjer er ekki um annað að gera, en að ganga inn á þessa braut, ef ekki á verra af að hljótast, og jeg tek það enn fram, að laun læknanna á að hækka með gjaldi úr landssjóði, en ekki með því að hækka taxtann. Jeg mun því greiða atkv. með þessu frv.

Pjetur Ottesen Í tilefni af því, að hv.þm. S.-Þ. (P. J.) mintist á launamálið yfirleitt, vildi jeg að eins segja örfá orð. Hann kvað trauðla hægt að ganga fram hjá þeim launahækkanabeiðnum, sem fram eru komnar, og hallaðist, að því er mjer virtist, helst að því, að kosin væri sjerstök nefnd, til að íhuga og koma fram með tillögur um þetta mál. En hjer verð jeg að vera allmjög á annari skoðun. Mönnum duldist ekki, þegar hæstv. stjórn á öndverðu þessu þingi lætur það vera sitt fyrsta verk að bera fram frv. um launahækkun handa nokkrum háttsettum embættismönnum, að það mundi draga dilk á eftir sjer, og það er þá líka að koma fram, að þessar spár muni rætast. Ýmsar stjettir embættismanna hafa þegar siglt í kjölfar stjórnarfrv. og farið fram á hækkun á launum sínum. Það leiðir líka af sjálfu sjer, hverjar afleiðingar það muni hafa að taka út úr launakerfinu flokk þeirra manna, sem eru að föstum launum til í hærri launaröð, og eru auk þess þann veg settir, að þeir njóta góðs af ýmsum aukabitlingum, sem þing og stjórn hefir upp á síðkastið verið töluvert örlát á, auk fleira sem að hrýtur. Væri þessi leið tekin og sporið stigið jafnfult eins og stjórnin ætlast til, þá væri það að sjálfsögðu gjörsneitt öllu rjettlæti og sanngirni að ætla sjer að daufheyrast við kröfum þeirra embættis- og sýslunarmanna, sem lægra eru launaðir. Eins og menn vita, liggur það við borð að taka alt launamálið til yfirvegunar. Það sje fjarri mjer að álasa stjórninni fyrir það að hafa ekki flutt alt launamálið inn á þetta þing; jeg lit svo á, að á þeim tímum, sem nú eru, sje ekki hægt að gera út um það mál neitt til frambúðar, eða eiga neitt við það á annan hátt en gert hefir verið með dýrtíðaruppbótinni. En stjórninni hlaut að vera það fullljóst, að með því að fara svo að, sem gert hefir hún, þá var hún, ef ekki beinlínis, þá óbeinlínis, að draga alt launamálið inn á þingið, ekki í neinni röð eða reglu, heldur alt í bendu - ósamstætt og sundurlaust. Með þessu móti verður síðari villan argari hinni fyrri. Jeg lít svo á, að launamálinu hefði átt að halda sem mest fyrir utan þetta aukaþing, en það er þessi ráðbreytni stjórnarinnar, sem því veldur, ef það tekst ekki. Um þetta frv., sem nú er fram komið, um hækkun á launum lækna, skal jeg ekkert segja út af fyrir sig að svo stöddu, en auðheyrt var það á hæstv. forsætisráðherra, að hann trúði ekki allsherjarnefnd fyrir málinu; hann fellst sjálfsagt á uppástungu hv.þm. S.-Þ. (P. J.), að beina málinu inn á nýja braut í þinginu, ef því mætti með því betur borgið vera. Með því móti skapast þinginu allvíðtækt verkefni, því nógu verður úr að moða nú, eftir að þingið hefir setið fullar 6 vikur, og það harla aðgerðalítið, enda lítt undirbúið af hálfu stjórnarinnar. Og satt að segja eru menn ekki enn þá farnir að sjá þá brýnu þörf, er var á því að kalla aukaþingið svona snemma saman, en síðar mun gefast kostur á að tala um það.

Gísli Sveinsson Jeg get þegar í stað gefið þá yfirlýsingu, að mjer er ekki vel við þetta frv., ekki af því, að jeg sje ekki samdóma hv.flm. (E. A.) og öðrum þm., er talað hafa, um það, að kjör lækna sjeu nú lítt viðunandi, heldur af því, að jeg álít, að hjer sje farið inn á ranga braut, og er það að kenna þeirri vitleysu, liggur mjer við að segja, er varð ofan á hjer í hv. deild á dögunum, er felt var frv. frá fjárveitinga- nefnd um að hækka ferðataxta og verkalaun lækna. Þetta var auðvitað þeim að kenna, sem sjerstaklega vilja spara alla hluti, en mjer er með öllu óskiljanlegt, að einmitt þeir skyldu verða til þess að drepa það frv., sem var þó óneitanlega heppilegasta leiðin út úr málinu um kröfurnar til endurbóta á kjörum lækna. Og þessi leið var ekki að eins fundin hjer í þinginu, heldur höfðu læknar sjálfir kosið hana, því að þeir fóru aldrei fram á hækkun á föstum launum. Mjer er það óskiljanlegt, hversu sumir hv.þm. eru hörundsárir út af slíkri taxtahækkun, þar sem þó öllum er kunnugt, að allir verða að borga tvöfalt meira fyrir öll verk, sem nú eru gerð, en áður. Það mætti auðvitað segja sem svo, þótt með því væri ekki nema hálfsögð sagan, að ekki bæri að íþyngja fátæklingum, sem verða sjúkir, en þó er þess að gæta, að þeir ríku geta líka orðið sjúkir, því að veikindin fara ekki altjent í manngreinarálit, og svo þarf ekki endilega sú að verða afleiðing sjúkdóma, að þeir, sem í því böli lenda, verði þar fyrir fátækir. Jeg held, að það sje rjett, sem jeg hefi heyrt hjer í deildinni, að sjaldan eða aldrei heyrist menn kvarta undan þeirri borgun, sem gengið hefir til góðra lækna eða í læknishjálp, heldur munu menn miklu fremur heyra fólk tala um það, að verk lækna sjeu óskiljanlega illa borguð, saman borið við aðra. Mjer er því nær að halda, að hv.þm., sem feldu frv. um taxtahækkunina, hafi ekki með því gert kjósendum sínum verulegan greiða, og sjerstaklega ef þeir nú ætla sjer að fara að hækka föst laun þeirra, landssjóðslaunin, sem hlýtur að hafa í för með sjer hækkun á launum embættismanna yfirleitt, því að þeir hafa þá beinlínis kröfu á hendur þinginu um það að hækka laun sín líka. Jeg held, að það geti nú svo farið, að menn út úr vandræðum verði að samþykkja þetta frv., eða eitthvað því líkt, en þá er það líka alleinkennilegt að verða ef til vill að neita öðrum, sem eiga heimtingu á því, að þingið sýni þeim sama rjettlæti. Ef nú hugsað er til að hækka föst laun lækna og hækka ekki taxtann, þá mega þm. hafa það á samviskunni, að allir læknar fá uppbót á launum sínum. En þess er að gæta, að föst laun lækna eru ekki vinnulaun þeirra, heldur er það að eins þóknun fyrir að vera í þjónustu hins opinbera. En nú fá allir læknar, hvort sem þeir eru ljelegir eða góðir, sömu launabæturnar, og hvort sem þeir hafa nokkuð að gera eða ekki. En með taxtahækkuninni hefðu þeir einir fengið uppbót, sem mikið eru sóttir og eru góðir læknar, og hefðu því fengið uppbót vinnu sinnar, en þá hefðu hinir ljelegri, sem ekkert eru sóttir, ekki fengið neina uppbót fyrir vinnu, sem þeir hefðu ekki int af höndum; en það fá þeir, ef föstu launin eru hækkuð. Helsta röksemdin, sem jeg fann í ræðu hv. 2. þm. Rang. (E. J.) var sú, að læknar þyrftu að lifa sómasamlegu lífi á kostnað landsmanna, en þetta gildir þá ekki um læknana eina, heldur um alla opinbera starfsmenn, og ætli hv.þm. (E. J.) vildi þá ekki ganga inn á, að best væri að slá þessari reglu fastri og fylgja henni svo fram hjer á þingi? En þessi hv.þm. (E. J.) var einn af þeim, er greiddu atkv. móti taxtafrv., og var því kominn í óþægilega klípu nú, og úr þessari klípu þurfti hann einhvern veginn að smeygja sjer, og ætlar nú að velja til þess launahækkunarleiðina á kostnað landssjóðs.

Forsætisráðherra (J. M.) Jeg ætla mjer að eins að gera örstutta athugasemd út af ræðu hv.þm. Borgf. (P. O.). Það var alls ekki af því, að jeg vantreysti hv. allsherjanefnd að fara vel með málið, að jeg vildi ekki láta það fara til hennar, heldur af því, að jeg fellst á skoðun hv.þm. S.-Þ. (P. J.) um að taka málið alment fyrir, en ekki láta að eins einstök frv. en suma liði þess ganga fram. Það er vitanlegt, að til fjárveitinganefndar eru komin ýms erindi um launabætur, og nú væri heppilegt að finna einhvern máta til þess, að hv. deild gæti falið þeirri nefnd málið alment. Hv. þm. S.-Þ. (P. J.) var að tala um, að best mundi vera að setja sjerstaka nefnd í málið, en jeg álít rjettara að vísa því til fjárveitinganefndar, því þó hún hafi mikið að gera á reglulegum þingum, þar sem hún hefir þá útgjaldahlið fjárlaganna til meðferðar, þá hefir hún ekki neitt sjerstaklega mikið að gera á aukaþingum, þó hún sje kosin, því þá gætir þessara mála svo lítið. Annars vil jeg segja hv.þm. Borgf. (P. O.), að þessi krafa læknanna stendur á engan hátt í sambandi við launakröfur annara embættismanna, heldur standa þessi tilmæli í sambandi við kröfuna um dýrtíðaruppbótina, því þeir hafa alls ekki sömu dýrtíðaruppbót og aðrir embættismenn, og því vilja þeir, sem rjett er, fá þessa dýrtíðaruppbót á tekjum sínum. Þetta er því hreinn misskilningur hjá hv.þm. Borgf. (P. O.). Þetta frv. er ekki komið fram eftir kröfu lækna, heldur mun þetta frv. vera borið fram af nokkrum mönnum, sem voru óánægðir út af hinni mjög svo óheppilegu meðferð, er frv., sem borið var fram eftir tilmælum Læknafjelagsins, varð fyrir í þessari hv. deild, og nú hefir flutningsmönnunum þótt þetta sjálfsögð bragarbót frá hv. deild.

Einar Jónsson það getur verið, að jeg hafi skaðað sjálfan mig á að hlusta ekki á það, sem hv.þm. V.-Sk. (G. Sv.) sagði, en jeg skrapp fram á ganginn, og þar var því hvíslað að mjer, að hann væri eitthvað að glepsa í mig, og nú mun jeg svara því, sem jeg heyrði. Hann sagði, að jeg væri einn af þeim, sem komist hefðu í klipu, er jeg greiddi atkv. móti hækkum á taxta lækna, en jeg viðurkenni ekki, að jeg sje það. Það var með eigin sannfæringu gert að fella taxtahækkunina, og þessu fylgdi jeg af eigin sannfæringu. Það er ekki hægt að segja, að rjett sje að hækka taxta lækna um helming, af því að í hóp þeirra, sem sjúkir geta orðið og sækja þurfa lækni, sjeu ríkir menn, því það sannar ekkert. En hinu er ekki hægt að mótmæla, að þeir, sem búa fjær, verða með því að borga miklu meira en þeir, sem búa nær. Jeg álít þau orð, sem jeg heyrði í ræðu hv.þm. V.-Sk. (G. Sv.), ekki sanngjörn, og jeg held minni skoðun, hvort sem hann er nær mjer eða fjær. Hann vildi halda því fram sem sjálfsögðu, að launakröfur annara embættismanna hlytu að fara á eftir þessari launabót, en þetta fær mín skynsemi ekki gripið, því það er mín sannfæring, að læknar sjeu ver launaðir heldur en allir aðrir embættismenn landsins, þegar tekið er tillit til þess, hversu staða þeirra er bindandi og vandasöm, svo að þeir mega jafnvel aldrei um frjálst höfuð strjúka og eiga von á því á hverri nóttu, og hvernig sem viðrar, að vera rifnir upp úr rúmunum. Það er t. d. nokkuð vandasamara fyrir lækninn að gera erfiðan uppskurð heldur en fyrir lögfræðinginn að skrifa eitthvert „öfugt pródukt“. Auk þessa er þess að gæta, að dýrtíðaruppbót lækna kemur alls ekki fram á öllum launum þeirra, heldur að eins á föstu laununum, og það eitt gerir það sanngjarnt að veita þeim hærri laun heldur en öðrum. Jeg mótmæli því enn þá einu sinni, að jeg sje í nokkurri klípu út af fyrri afstöðu minni til frv. um taxtahækkunina, því það, sem jeg hefi gert, hefi jeg gert með eigin skynsemi, og hana þarf jeg ekki að kaupa af hv.þm. V.-Sk. (G. Sv.).

Matthías Ólafsson Jeg hefi ekki gerst meðflutningsmaður að þessu frv. af því, að jeg hafi álitið það betra heldur en frv. það um hækkun á taxta lækna, sem deildin var svo skammsýn að fella fyrir nokkru, heldur af hinu, að jeg hefi talið sjálfsagt að ráða einhverja bót á kjörum þeirra. Sömuleiðis heyrðist mjer það á sumum hv.þm., er frv. um taxtahækkunina var til umr., að þeir í raun og veru væru ekki á móti því að bæta kjör lækna, heldur væru þeir á móti þeirri meginreglu, sem það frv. gerði ráð fyrir. Því getur auðvitað enginn neitað, að frá sjónarmiði landssjóðs er þetta frv. miklu verra en hitt, og yfirleitt væri það best að bíða með alt launamálið þar til ófriðurinn er úti, en þó er nú svo ástatt um einstaka menn, að óhjákvæmilegt er að bæta laun þeirra eitthvað, og á þetta sjerstaklega við um læknastjettina. Jeg hefi því, með jafnvel samviskunnar mótmælum, sjeð mjer skylt að styðja þetta frv., af því að deildin var svo óvitur, að víkja af þeirri braut, er málið var komið inn á, er það kom frá læknafjelaginu. Ef ekki verða að einhverju leyti bætt kjör lækna hjer á þinginu nú, og þeir hefjast ekki handa, þá er það að eins sönnun þess, að landssjóður hefir kvalið þá svo mikið, að þeir geti ekki hætt. Væri jeg t. d. læknir, mundi jeg óðara beiðast lausnar, og ef mín yrði vitjað eftir það, þá mundi jeg auðvitað fara, en hvað jeg tæki fyrir, það kæmi mjer einum við. Mjer er algerlega sama um, í hvaða nefnd málinu er vísað, aðra en fjárveitinganefnd, því henni er ekki láandi, þó hún vilji ekki hafa þetta mál til meðferðar, þar eð hitt frv. sætti annari eins meðferð og raun ber vitni um. Og jeg veit, að ekki er öllu meiri skapstillingamaður til hjer á þingi heldur en formaður þeirrar nefndar, hv.þm. S.-Þ. (P. J.), og þar sem hann hefir lýst því yfir, að sjer væri illa við að eiga nokkuð við þetta frv., þá vil jeg ekki gera honum það á móti skapi að vera því meðmæltur, að málinu verði vísað til þeirrar nefndar.

Á 33. fundi í Nd., þriðjudaginn 28. maí, var útbýtt Frumvarpi til laga um sölu á prestsmötu (A. 221). Á 35. fundi í Nd., fimtudaginn 30. maí, var frv. tekið til 1. umr.