Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. þetta fjallar um það, að styrktarsjóði Félags íslenzkra rafvirkja og sjúkrastyrktarsjóði Múrarafélags Reykjavíkur skuli heimilað að taka eignarhluta sinn í húsinu nr. 27 við Freyjugötu í Rvík til afnota fyrir félagsstarfsemi. Hér er um að ræða tvö stéttarfélög í Reykjavík, sem hafa um 600 skráða félagsmenn og hafa búið við mjög þröngan húsakost fyrir starfsemi sína, annað félagið a.m.k. algerlega húsnæðislaust. Af þessum ástæðum keyptu þessi félög hluta húseignarinnar nr. 27 við Freyjugötu hér í bæ, sem var þá í byggingu. Þessi kaup fóru fram réttum fimm mánuðum áður, en bráðabirgðalög um afnot íbúðarhúsa í kaupstöðum voru sett. Eftir setningu laganna hefur verið dregið í efa, að félögunum sé heimilt að halda áfram með fyrirætlanir sínar um notkun þessa húsnæðis, þrátt fyrir það að þegar við setningu laganna hafi verið búið að vinna þannig við húsið, að illframkvæmanlegt, ef ekki óframkvæmanlegt nema með ærnum kostnaði, er talið vera að breyta því í íbúðarhúsnæði. Hér er því farið fram á að skera úr þessum málum með því frv. til l., sem fyrir liggur. Hv. Ed. hefur þegar afgreitt málið, og heilbr.- og félmn. þessarar hv. d. hefur fjallað um það og mælir með samþykkt frv. Fjórir af fimm nefndarmönnum voru viðstaddir þá afgreiðslu nefndarinnar.

Frsm. (Gísli Guðmundsson) : Herra forseti. Þetta frv., sem hér liggur fyrir um breytingar á hegningarlögunum, er flutt af allshn. Það er ásamt nokkrum öðrum frv., sem eru á dagskrá í dag, flutt að beiðni dómsmrn., en nm. hafa áskilið sér rétt til þess að flytja brtt. við frv. Þetta frv. er samið af hegningarlaganefnd, sem skipuð var af fyrrv. dómsmrh. til þess að endurskoða hegningarlögin og þó, að því er virðist, sérstaklega VII. kafla hegningarlaganna. A. m. k. er talið, að það sé sá kafli, sem endurskoðaður hefur verið af n. En í þessari hegningarlaganefnd eiga sæti Þórður Eyjólfsson hæstaréttardómari, sem er formaður n., Ármann Snævarr prófessor í lögum og Jónatan Hallvarðsson hæstaréttardómari. Þær breytingar, sem felast í þessu frv., eru aðallega á VII. kafla hegningarlaganna. Ég skal geta þess, að í sambandi við þetta frv. á þskj. 217 eru, eins og ég hef áður sagt, flutt nokkur önnur frv., 18 samtals, sem einnig eru á dagskrá í dag. Þau eru öll með nokkrum hætti í sambandi við þetta frv., sem nú er til umr. Ég mun því ekki gera grein fyrir þeim sérstaklega, en vænti þess, að það, sem nú hefur verið mælt fyrir þessu frv., geti einnig skoðazt sem framsaga fyrir því, að hin frv. eru lögð fram af hálfu n. En þessi frv., sem einnig eru á dagskránni, eru á þskj. 218–235. Ég geri ráð fyrir því, að allshn. vilji gjarnan fá tóm til þess að athuga málin nánar, og vildi því óska eftir því við hæstv. forseta, að samráð yrði milli hans og n. um það, hvenær þetta frv. og hin málin, sem ég hef nú nefnt og einnig eru á dagskrá nú, verða tekin næst á dagskrá. En ég vil leggja til, að þessu frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og sömuleiðis hinum öðrum frv., sem ég áður nefndi í sambandi við þetta mál.



Herra forseti. Ég tel rétt, að það komi hér fram, að mál þetta hefur mér vitanlega enn ekki fengið neina efnismeðferð í allshn. Það var að vísu boðaður fundur í gær á óvenjulegum tíma. Ég hafði bundið mig og gat ekki þar mætt. Það má vera, að n. hafi þá athugað málið og kosið frsm., en annars var málið eingöngu tekið upp að beiðni hæstv. ríkisstj. og skoðað sem hennar mál, svo að nefndarathugun mér vitanlega er ólokið. Ég sé því meiri ástæðu til þess að taka þetta fram vegna þess, að það stendur hér í grg., sem barst með frv., með leyfi hæstv. forseta: „Endurskoðun þessi hefur einnig tekið til ákvæða sérlaga, sem standa í tengslum við ákvæði þessa kafla hegningarlaganna. Eru lögð fram sérstök frv. á þskj. 218–235 til breytinga á þeim lögum. Efnislega ber að skoða öll þessi frv. eina heild, en þau eru hér sundurskilin af formsástæðum og samkvæmt ósk allshn. Nd., sem flytur frv.“ Ég kannast ekki við að hafa verið með í því að bera fram slíka ósk. Ég lét það algerlega afskiptalaust, hvort frv. væru sundurskilin eða ekki. Ástæðan til þess, að það var gert, var sú, að skrifstofustjóri Alþ. taldi réttara form á að breyta þessu, og allshn. skaut því til n., sem frv. hefur samið, hvort hún teldi eðlilegra að lúta þessari athugasemd skrifstofustjórans eða hafa allt í einum bálki, eins og upphaflega var lagt til, þannig að það er ákvörðun n. sjálfrar, en alls ekki allshn. Nd., sem mér vitanlega hefur ekkert kynnt sér það mál, hvort frv. ætti að sundurskilja eða ekki. Málið er auðvitað eðli sínu samkvæmt hreint stjórnarfrv., og það eina eðlilega hefði verið, að það hefði verið borið fram af sjálfri hæstv. ríkisstj. Hitt hefur svo tíðkazt stundum, að n. tæki mál upp f. h. eða að beiðni ríkisstj. og ég taldi, að svo væri gert hér og ríkisstj, mundi gera grein fyrir málinu, en ekki leggja það á n., sem hefur þá ekki fyrr en í gær athugað málið nokkurn skapaðan hlut að efni til. Ég bendi sem sagt á, að hin þinglega athugun málsins er eftir. Það skiptir engu máli, hvort málið verður látið ganga aftur til n. formlega eða ekki, ef n. tekur málið upp til venjulegrar þinglegrar meðferðar, en sú meðferð hefur ekki enn þá farið fram mér vitanlega.



Herra forseti. Mér var nú ekki fyllilega ljóst, af hverju hv. 1. þm. Reykv. (BBen), sem á sæti í allshn., var að gera athugasemd í þessu máli. Ég held, að ég hafi tekið það glögglega fram í minni framsöguræðu, að málið væri flutt eftir beiðni hlutaðeigandi ráðuneytis, og ég held, að ég hafi líka í framsögu beint þeirri ósk til hæstv. forseta, að málið yrði ekki tekið á dagskrá nema í samráði við allshn., til þess að hún hefði ráðrúm til þess að fjalla um málið. Hins vegar er ekki venja að vísa til n. málum, sem eru flutt af nefnd. Þskj., sem þetta frv. er á, var útbýtt fyrir nokkru hér í hv. deild og hefur verið á dagskrá undanfarið, þó að það hafi ekki komið til umr. fyrr en í dag, og fundur sá, sem hv. þm. minntist á að haldinn hafi verið í allshn. nýlega, fjallaði ekki um þetta mál, heldur um önnur mál, sem n. hefur haft til meðferðar. En úr því að farið er að ræða það, skal ég taka það fram, sem ég sá nú ekki beinlínis ástæðu til á þessu stigi málsins, að þegar þetta mál kom frá ráðuneytinu, eða réttara sagt frá þeirri nefnd á vegum ráðuneytisins, sem frv. hefur samið, hegningarlaganefndinni, var aðeins um eitt frv. að ræða, en við nánari athugun virtist mönnum í n., að réttara væri að skilja frv. í sundur. N. var bent á þetta, eins og hv. þm. tók fram, og ég átta mig ekki á því, að hv. þm. er að tala um, að n, hafi ekkert um það fjallað, því að ég man ekki betur en n. ræddi þetta nokkrum sinnum, bæði fyrr í vetur og nokkru síðar, þ. e. a. s. þessa formshlið málsins. Niðurstaðan varð sú í nefndinni, að málið skyldi sett fram í þessu formi og flutt þetta mörg frv. Það atriði er aðeins formlegs eðlis, en ekki efnislegs á neinn hátt, eftir því sem ég fæ skilið. Nefndin fær svo væntanlega aðstöðu til þess að athuga frv. milli umr.



Herra forseti, Mér skilst, að meginefni þeirra frv., sem hér liggja fyrir, - og skal ég að vísu játa, að það er ekki nema takmarkað, sem ég hef getað kynnt mér þau enn þá, - sé það, að því leyti sem ekki er þá eingöngu um formsbreytingu að ræða, að með þessum frv., ef að lögum verða, sé takmörkuð frá því, sem nú er, heimild dómstóla til þess að ákveða réttindasviptingu, ef menn verða sekir um brot gagnvart hegningarlögunum. Það mun t. d. vera takmörkuð heimild dómstóla til þess að svipta menn kosningarrétti til Alþ. o. s. frv. Enn fremur eru úr ýmsum lögum numin burt ákvæði um það, að óflekkað mannorð, eins og það er orðað, sé skilyrði fyrir ýmiss konar réttindum, atvinnuréttindum og öðru slíku. Eins og kemur fram í grg. fyrir því frv., sem hér er sérstaklega til umr., virðist þannig tilgangurinn, svo langt sem þetta nær, sá að milda afleiðingar refsidóms fyrir þá, sem fyrir honum verða. Ég dreg enga dul á það, að lögfræðileg þekking mín ristir ekki djúpt, og ég ætla mér ekki þá dul að ræða þá hlið málsins hér á hv. Alþ., þar sem margir af færustu lögfræðingum landsins eiga sæti. Hins vegar snertir refsilöggjöfin, bæði hin almennu hegningarlög og önnur refsilöggjöf, fleiri en lögfræðingana, og þess vegna leyfi ég mér að koma hér fram með örlitlar athugasemdir í tilefni af því, að þessi frv. hafa verið lögð fram, og tek það fram, að þar tala ég aðeins úr hópi hinna óbreyttu borgara, sem við slíka löggjöf búa, en ekki sem sérfræðingur. Samkvæmt þeim skilningi, sem ég við lauslega athugun hef lagt í þessi lagafrv., er tilgangur þeirra sá að milda, svo langt sem þau ná, ákvæði refsidóms. Lögfræðingar þeir, sem undirbúið hafa þessi lagafrv., vitna í það, að hér sé um að ræða þróun í sömu átt og refsilöggjöfin hafi gengið í okkar nágrannalöndum, og dreg ég ekki í efa, að það sé rétt. En það er annað atriði, sem ég vildi vekja athygli á og er tilefni til þess, að ég stend hér upp. Jafnframt því að lögð eru þannig fyrir Alþ. frv. um að milda afleiðingar þess fyrir sakborninga, að þeir eru orðnir brotlegir við hin almennu hegningarlög, þá hefur þróun löggjafarinnar á ýmsum sviðum gengið hér í gagnstæða átt, og á ég þar fyrst og fremst við hina viðtæku löggjöf um efnahagsmál, sem sett hefur verið á undanförnum áratugum. Sem dæmi má þar nefna löggjöf um verðlagsmál, húsnæðismál, gjaldeyrismál, skattamál o. s. frv. Á sviði þessarar löggjafar hefur þróunin sífellt gengið í þá átt, að það eru fleiri og fleiri verknaðir, sem eru gerðir refsiverðir, og þyngri og þyngri hegningar, sem við þeim eru lagðar. Ég nefni sem dæmi af handahófi litið frv., sem útbýtt var hér í hv. Nd. fyrir fáum dögum um breytingu á lögum um húsnæðismálastofnun o. fl. Eins og hv. þm. er kunnugt, voru á síðasta Alþ. sett lög um skyldusparnað, Þar var að því leyti um nýmæli að ræða, að mönnum er nú ekki - eða þeim, sem þessi lög taka til - heimilt að ákveða það lengur sjálfum, hvernig þeir skipta því, sem þeir vinna sér inn, á milli þess, sem þeir nota eða eyða og spara. Við sjálfstæðismenn vorum að vísu andvígir því, að þessi leið væri farin, og töldum hana ekki líklega til að ná tilætluðum árangri og lögðum fram till. um annað, sem við töldum líklegra til árangurs til þess að afla fjár til húsnæðismálanna. Þær till. voru felldar, og er ekki ástæða til þess að rekja það nánar. En uppgötvað hefur verið, að á því að framkvæma þessi lög um skyldusparnað eru ýmsir framkvæmdaörðugleikar. Reglugerð um þessi efni var síðbúin, eins og kunnugt er, og nú er lagt fram þetta frv., þar sem m. a. í grg. er talað um nauðsyn þess að koma á ströngu eftirliti með framkvæmd skyldusparnaðar og enn fremur sagt, að til þess að framkvæma slíkt eftirlit er óhjákvæmilegt að heimila allströng viðurlög, ef út af er brugðið ákvæðum laga og reglugerðar hér að lútandi. Það er talið nauðsynlegt að setja sérstök refsiákvæði, ef menn verða brotlegir við lögin um skyldusparnað. Þessi refsiákvæði eru ákveðin í 5. gr. þessa lagafrv. Þar er nú ekki gengið lengra en það, að brot gegn lögum þessum og reglugerðum á að varða sektum allt að því 10 þús. kr. En á síðasta Alþ. voru einnig samþ. lög um svipað efni, þar sem voru lögin um bann gegn því að taka húsnæði, sem teiknað var sem íbúðarhúsnæði, eins og það var orðað, til annarra nota. Þar voru sektarákvæðin allmiklu strangari, eins og kunnugt er, eða heimilað að ákveða allt að því einnar milljón kr. sekt, sem munu vera þau ströngustu sektarákvæði, sem hér hafa þekkzt, en jafnframt sett lágmarksákvæði, þannig að sektin átti að nema a. m. k. 10 þús. kr. Ég nefni þessi dæmi aðeins sem dæmi af handahófi. Það er á öllum öðrum sviðum slíkrar löggjafar, sem þróunin hefur gengið í sömu átt, að það eru fleiri og fleiri verknaðir, sem eru gerðir refsiverðir, og viðurlögin, ef út af er brugðið, eru stöðugt þyngd. Það má einnig vekja athygli á því, að undirbúningur annars vegar þeirra mála, sem hér hafa verið lögð fyrir, og undirbúningur hinna ýmsu þátta efnahagslöggjafarinnar, eins og húsnæðismálalöggjafarinnar, er með töluvert ólíkum hætti. Þessi lagafrumvörp, sem hér hafa verið lögð fyrir, hafa verið undirbúin af okkar færustu sérfræðingum í refsirétti. Það eru menn eins og prófessor Ármann Snævarr, Þórður Eyjólfsson hæstaréttardómari, Jónatan Hallvarðsson hæstaréttardómari, sem hafa undirbúið þessi lög og þá auðvitað kynnt sér lagaákvæði í nágrannalöndunum og þróun löggjafar þar um svipuð efni. Hvað snertir þá margvíslegu lagasetningu, sem sett hefur verið um efnahagsmál, er undirbúningurinn með öðrum hætti. Tökum t. d. húsnæðismálalöggjöfina. Þeir menn, sem undirbúa þau frumvörp fyrir Alþ, og leggja þá m. a. fram sínar tillögur um refsiákvæði, ef menn gerast brotlegir við slík lög, eru sérfræðingar hæstv. ríkisstj. í húsnæðismálum, Hannes Pálsson, Sigurður Sigmundsson og hvað þeir nú heita. Er ekki líklegt, - ég fer ekki að leggja neitt persónulegt mat á þessa menn og hina sérfræðingana, sem undirbúið hafa hegningarlögin, enda skiptir það ekki máli, - en hvað sem því líður: Er ekki líklegt, að sjónarmið þessara manna verði ákaflega mismunandi, að það verði töluvert önnur sjónarmið, sem liggja því til grundvallar, þegar verið er að endurskoða hegningarlöggjöfina, en þau, sem liggja til grundvallar breytingum á efnahagsmálalöggjöfinni? Það var einmitt einn af þessum sérfræðingum, sem staðið hafa að undirbúningi þessa frv., sem ég af tilviljun kom til að tala við um milljónasektarfrumvarpið, sem samþ. var hér á síðasta þingi. Hann vakti athygli mína á því, að ákvæðið um lágmarkssekt, þessa 10 þús. kr. lágmarkssekt, bryti mjög í bága við þróun refsilöggjafarinnar í öðrum löndum, enda er það náttúrlega sýnt, að refsingin, sem þannig verður ákveðin, stendur í öfugu hlutfalli við efnahag sakborninga. Fyrir auðugan mann skiptir það ekki miklu máli, þó að honum sé gert að greiða 10 þús. króna sekt, en fyrir fátæklinginn gegnir öðru máli. En dómstólarnir hafa þarna ekki neitt svigrúm eða neina heimild til þess að hafa sektina lægri en 10 þús. kr., ef menn á annað borð gerast brotlegir við þessi lög. Það var þetta atriði, sem ég taldi ástæðu til að vekja athygli hv. þdm. á einmitt í sambandi við þau frumvörp, sem hér liggja fyrir um breyt. á hegningarlögunum og refsiákvæði í samræmi við þau, - það mikla misræmi, sem þannig er um að ræða varðandi þróun refsilöggjafarinnar, þegar um er að ræða viðurlög við afbrotum, sem þó eins og lögfræðingar orða það - almennt eru talin svívirðileg að almenningsáliti, að í þeim efnum virðist þróunin ganga stöðugt í þá átt að milda viðurlögin við slíkum afbrotum. Aftur á móti þegar um efnahagsmálalöggjöfina er að ræða, gengur þróunin í hina gagnstæðu átt, hún gengur stöðugt í þá átt að þyngja viðurlög við slíkum brotum. Er ekki hætta á því, að þetta leiði þá til þess, að hin ýmsu ákvæði refsilöggjafarinnar, ef á heildina er litið, verði í innbyrðis meira eða minna ósamræmi? Nú er sá munur á, hvað snertir annars vegar brot gegn hegningarlögunum, að hegningarlögin eru sett í samræmi við réttarmeðvitund almennings, þannig að yfirleitt er ekki ágreiningur um það, að slík brot séu refsiverð. Allt öðru máli gegnir hins vegar um hina víðtæku efnahagslöggjöf, sem sett hefur verið á undanförnum áratugum. Hún er að meira eða minna leyti í andstæðu við réttarmeðvitund almennings. Það er í rauninni nýmæli, að það skuli vera refsiverður verknaður að ráðstafa eigin húsnæði, t. d. á þann hátt, sem menn sjálfir óska eftir. Slíkt þekktist ekki fyrir fáum áratugum. Sama máli gegnir t. d. um verðlagslöggjöfina og ákvæði um viðurlög við brotum gegn verðlagslöggjöfinni, að það eru líka nýmæli. Sama máli gegnir um gjaldeyrislöggjöfina. Fyrir 30 árum eða svo var hverjum heimilt að kaupa og selja erlendan gjaldeyri eftir vild. Hvað skattalögin snertir er það að vísu þannig, að það hefur alllengi verið í lögum, að mönnum hefur verið skylt að telja fram til skatts, en fyrir 30–40 árum voru skattar yfirleitt það lágir, að menn töldu ekki ómaksins vert að svíkja undan skatti. Þessi víðtæka löggjöf um efnahagsmál er þannig þess eðlis, að nærri því hver borgari í þjóðfélaginu er meira eða minna brotlegur við hana. Um það er öllum kunnugt, að svo er. Mikil hætta er og á því, að hið mesta handahóf verði á framkvæmd slíkrar löggjafar, þannig að það verði að meira eða minna leyti komið undir skoðunum dómara og annarra embættismanna, sem um slík brot fjalla, hver viðurlögin verða. Tökum sem dæmi brot gegn ákvæðum húsaleigulöggjafarinnar um það, að menn megi ekki breyta íbúðarhúsnæði í atvinnuhúsnæði. Ef við tökum sem dæmi höfunda „gulu“ bókarinnar, þá telja þeir og þeir, sem hafa sama hugsunarhátt og þeir, að hér sé um hinn svívirðilegasta glæp að ræða og viðeigandi, að viðkomandi séu dæmdir í hina þyngstu refsingu. Aðrir líta svo á, að hér sé um að ræða ótilhlýðilega skerðingu á eignarréttinum, og hafa tilhneigingu til að taka vægt á slíkum brotum. Það hlýtur að auka enn öryggisleysið í þessum málum, að vegna þess, hvers eðlis þau eru, ræður meira eða minna handahóf, bæði í því, hverjir það verða, sem dæmdir verða fyrir brot á slíkri löggjöf, og hvernig verður á þau litið. Sú hætta er á, að sú þróun, sem hér er um að ræða, leiði svo til almenns virðingarleysis fyrir lögum og rétti í landinu. Ég get ekki látið hjá líða einmitt í tilefni af þessum frumvörpum, sem hér eru lögð fram, að vekja athygli á þeirri þróun, sem hér hefur orðið, og því mikla misræmi í refsiákvæðum, ef litið er á löggjöfina í heild, sem hér verður um að ræða, og finnst, að hv. Alþ. geti ekki látið hjá líða að athuga þessa hlið á málinu, áður en þau frumvörp, sem hér liggja fyrir, verða endanlega afgreidd.



Herra forseti. Ég heyrði, að það hafði komið illa við hv. þm. N-Þ., að ég skyldi vera svo djarfur að taka hér til máls. Mér var nú ekki kunnugt um þau þingsköp, sem legðu þá skyldu á þingmenn að leita samþykkis þessa hv. þm. til þess að ræða um þingmál, en hafi þau verið sett, hefur hann ástæðu til þess að finna að því, að ég skyldi hér tala. Annars sé ég enga ástæðu til þess að biðja hann velvirðingar á því, að ég skyldi nota mér minn þingmannsrétt. Ástæðan til þess, að ég taldi rétt að tala hér, var annars vegar, að hans ummæli urðu ekki skilin á annan veg en þann, að nefndin hefði að einhverju leyti að efni til athugað þetta mál, og hins vegar villandi umsögn í sjálfri grg. frv. Ég legg á það áherzlu, að n. sjálf hefur efnislega alls ekki athugað málið. Ég þóttist höggva í það í ummælum hv. þm. N-Þ., að hann segði, að nm. hefðu áskilið sér rétt til þess að flytja eða vera með brtt, við málið. Ég áskil mér fullan rétt til þess að vera með eða á móti málinu, eftir því sem athugun leiðir í ljós. N. hefur sem sagt alls ekki athugað málið efnislega. Það hefur þar alls ekki verið rætt, N. hefur ekki enn þá gert sér grein fyrir, hvert efni frv. er. Hún hefur einungis skv. þinglegri venju af kurteisi við hæstv. ríkisstj. tekið að sér að flytja mál, sem í raun og veru er stjórnarmál og stjórnin hefði að sjálfsögðu jafnvel og raunar einfaldar lagt fram sjálf, en af einhverri ástæðu vildi koma inn í þingið fyrir milligöngu nefndarinnar. N. gerði þetta að sjálfsögðu, en áskildi sér, - og það kom glögglega fram á nefndarfundum, þar sem ég hef verið viðstaddur, að við áskildum okkur rétt til að taka afstöðu til málsins eftir því, sem athugun sannfærði hvern og einn um, hvort rétt væri að vera með málinu eða móti. Ég hef ekki enn gert mér grein fyrir þessu, og það er rétt, að það liggi alveg ljóst fyrir. Með því móti er ég alls ekki að hafa neitt á móti frv. Siður en svo. En við sjáum, að hér muni vera um allflókið mál að ræða, þar sem grg. með þessari einu síðu rúmlega, sem sjálft frv. er, er eitthvað á 13. eða 14. blaðsíðu, og með frv. fylgja í kjölfarið eitthvað 18 eða 19 önnur frv. Svo stendur hérna það, sem ég las upp áðan, að það væri eftir ósk allshn. Nd., að frumvörpin hefðu verið skilin sundur. Það er hægt að segja, að það væri með samþykki allshn. Nd., það væri rétt sagt. En ég kannast ekki við það, að við höfum borið fram þá ósk. Til þess skorti okkur alla athugun á málinu, til þess að við gætum gert okkur grein fyrir því, hvort væri rétt að fara svona að eða ekki. Það, sem gerðist mér vitanlega, var það, að okkar ágæti og mjög lögspaki skrifstofustjóri Alþingis taldi, að það væri eðlilegra að bera málið fram í 20 pörtum, en einum. Um þetta vildi ég fyrir mitt leyti ekki kveða upp neinn dóm, heldur vorum við allir sammála um, að það væri eðlilegt, að hinir ágætu lögfræðingar, sem frv. höfðu samið upphaflega, réðu þessu, eftir atvikum í samráði við skrifstofustjóra Alþingis, og að n. væri alveg jafnásátt með hvorn háttinn sem tekinn væri. Þetta skiptir í sjálfu sér ekki miklu máli. En rétt er það, sem rétt er. Ef hinir nm. hafa borið upp einhverja ósk, hafa þeir gert það sem sagt að mér óafvitandi, en ég veit ekki til þess, að málið hafi borið að með öðrum hætti, en ég skýri hér frá, Og það er kannske dálítið óvenjulegt, að mál, sem upphaflega er flutt sem eitt, sé strax fyrir fæðinguna partað niður í 20 hluta. En það voru sem sagt semjendur frv. sjálfir, sem það gerðu, að minni vitund eftir ábendingu frá skrifstofustjóranum, en þar kom engin ósk frá okkur til greina. Úr því að verið er að tala um þetta á annað borð og þykir ástæða til þess að taka það fram í grg., þá sé ég ekki, af hverju má ekki skýra frá því hér í deildinni og af hverju hv. frsm. þarf að fara að hornhagldast við mig, þó að ég bendi á þetta.

Frsm. (Gísli Guðmundsson) : Herra forseti. Því fer nú mjög fjarri, að ég ætli mér að hafa nokkra íhlutun um það, hvenær hv. 1. þm. Reykv. tekur til máls hér á hv. Alþ., enda held ég, að ummæli mín hafi ekki gefið nein tilefni til að ætla slíkt. Ég vil aðeins út af því, sem ég sagði áðan um það, að þetta mál hefði verið nokkrum sinnum til meðferðar í allshn., áður en það var flutt, leyfa mér að vitna hér til fundargerðar nefndarinnar, sem ég hef hér fyrir framan mig. Málið er fyrst tekið fyrir á fundi n. fimmtudaginn 7. nóv. og þá bókað, að lagt sé fram bréf dómsmrh., dags, 14. okt., þar sem þess er óskað, að nefndin flytji frv. um breytingar á almennum hegningarlögum. Næst er málið tekið fyrir á fundi 6. des. og þá ákveðið að flytja frv. til laga um breytingu á almennum hegningarlögum. Þá er málið tekið fyrir á fundi n. 11. febr. Þar er ákveðið - og vitnað til fundargerðar frá 6. des. - að flytja breytingar á hegningarlögum þannig, að frv. því, er n. var sent, verði skipt skv. ábendingum skrifstofustjóra Alþingis. Þetta er á fundi n. 11. febr. Það fer ekki á milli mála, hvað hér hefur gerzt, að n. ákveður að flytja breytingar á hegningarlögunum þannig, að frv. því, er n. var sent, verði skipt. Svo er það orðað í fundargerðinni. Það er tekið fram, að þetta sé gert skv. ábendingum skrifstofustjóra Alþingis. En að sjálfsögðu er það ekki skrifstofustjóri Alþingis, sem ákveður það, hvernig frv. skuli flutt, heldur er það n., sem frv. flytur. Málinu var síðan útbýtt hér á hv. Alþingi með þeirri grg., sem því fylgir, og frv. og grg. hafa legið frammi til sýnis öllum þingmönnum síðan. Málið hefur nokkrum sinnum verið tekið á dagskrá, og hefur engin aths. verið gerð í n. eða utan við orðalag grg. fyrr en nú. Þess vegna leyfði ég mér að fara eftir orðalagi grg. í framsöguræðu minni. Ég held, að ég hafi svo ekki meira um þetta að segja. Það var auðvitað aðeins mín skoðun, að ekki hefði verið mikið tilefni til þeirrar aths., sem hv. þm. gerði í öndverðu, og lét ég hana koma fram. En hv. þm. þarf af þeim ástæðum ekki að óttast það, að ég ætli að fara að gera hér neinar tilraunir til þess að varna honum máls, enda ekki í mínu valdi, og ég hef heldur ekki neina löngun til þess, enda hlýði ég oft með ánægju á mál þessa hv. þm.



Herra forseti. Ég verð þá að veita hv. þm. þá ánægju að hlusta á mig örlítið lengur, en skal verða mjög stuttorður. Ég þakka honum fyrir að lesa þetta upp úr fundargerðinni, sem hann las, og ég hygg, að það staðfesti beggja okkar mál, að það er auðvitað rétt hjá honum, enda hefur mér aldrei dottið í hug að vefengja það, að n. ákvað að flytja frv. Vitanlega ákvað n. það. Hins vegar vil ég taka fram, að ég heyrði hv. þm. ekki halda því hér fram, að það hefði verið eftir okkar ósk, að upphaflega frv. var skipt niður í 20 hluta. Ég heyrði hann ekki halda því fram. Og aths. mín við það var ekki við hans orð, heldur við orð grg. frv., sem hvorugur okkar hefur samið, og það eru hinir lögvísu aðalsemjendur frv., sem það hafa sett inn, en ekki við. Það má segja, að þetta skipti svo litlu máli, að það taki því ekki að vera að deila um það, en rétt er rétt. Og þegar við þann 11. febr. samþykkjum að flytja frv., eru þau komin til okkar í þessum 19 eða 20 pörtum aftur frá lögspekingunum öllum saman. Svona liggur í málinu, og við höfðum engir okkar neinar óskir um það, hvorki til né frá, að breyta málinu, frá því að það upphaflega kom fram. Við sögðum bara: Ef þeir lögfróðu menn, sérfræðingar, sem um þetta fjalla, telja það heppilegra að athuguðu máli, þá látum við það alveg afskiptalaust og flytjum það eins og þeir telja æskilegt. Þetta skilst mér vera ósköp einföld málsmeðferð og n. ekki nema til hróss. En úr því að annað kemur fram hérna og er sagt í grg., þá er rétt, að það sanna sé sagt.