Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Á s. l. hausti sat Pétur Pétursson varaþm. af hálfu Alþfl. á þingi og þar fram þá fsp. sem hér er til umr. Fyrirspurnin er til iðnrh. um viðgerðir fiskiskipa. Fyrri spurningin er í þrem líðum: „Hve miklum fjárhæðum hefur verið varið árið 1975 til viðhalds, viðgerða og breytinga erlendis á: a) íslenskum fiskiskipum, b) íslenskum farskipum, c) íslenskum varðskipum?“ Í öðru lagi: „Hvaða aðgerðir telur ráðh. nauðsynlegar til að flytja þennan iðnað inn í landið?“ Ég vænti svars hæstv. ráðh. við þessu.



Herra forseti. Í fsp. er óskað upplýsinga um hve miklum fjárhæðum hafi verið varið árið 1975 til viðhalds, viðgerða og breytinga erlendis á íslenskum fiskiskipum, íslenskum farskipum og íslenskum varðskipum. Fyrir tilmæli iðnrh. hefur á undanförnum mánuðum verið gerð athugun á þörfum íslenska skipaflotans fyrir viðgerðaþjónustu og á getu innlendra viðgerðarstöðva til að anna þeim verkefnum, en þau munu fyrirsjáanlega aukast á næstu árum. Að þessu verkefni vinna eftirtaldir aðilar: Iðnþróunarstofnun Íslands, Landssamband iðnaðarmanna, Rannsóknastofnun iðnaðarins og Samband málm- og skipasmiðja. Þeirra upplýsinga, sem hér fara á eftir, hefur fyrst og fremst verið aflað af hálfu framangreindra aðila og hafa verið hafðar til hliðsjónar upplýsingar frá Seðlabanka Íslands um gjaldeyrisyfirfærslur, lánveitingar sjóða vegna viðgerða, breytinga og endurbóta á skipum, enn fremur upplýsingar frá tryggingafélögum, Landhelgisgæslu og fleiri aðilum. Áætlað er að heildarkostnaður við viðgerðir, viðhald og breytingar skipaflota íslendinga hafi numið á árinu 1975 samtals 6370 millj. kr. Þá er miðað við flotann í heild, að undanskildum tréskipum undir 20 brúttólestum og stálskipum undir 45 brúttólestum. Þegar sundurliðað er annars vegar í fiskiskip og hins vegar farskip og varðskip kemur í ljós að kostnaður vegna viðgerða á fiskiskipum mun hafa verið 4710 milljónir kr. Hann skiptist þannig að 3970 milljónir voru innanlandsviðgerðir, en 740 millj. erlendis. Kostnaður vegna farskipa og varðskipa nam samtals 1660 millj. kr., þar af 630 millj. kr. innanlands, en 1030 millj. erlendis. Eitt varðskip fór utan til viðgerða og breytinga á árinu 1975, varðskipið Óðinn. Um var að ræða svokallaða hólfaskiptingu sem gerð var vegna öryggissjónarmiða, en framkvæmdar voru um leið ýmsar minni háttar lagfæringar. Verkið var unnið í skipasmiðastöð í Álaborg í Danmörku og nam heildarkostnaður um 135 millj. kr. Er sú upphæð innifalin í þeirri fjárhæð sem áður var getið um kostnað vegna varðskipa og farskipa, samtals 1660 millj. kr. Sé þetta dregið saman kemur fram, eins og áður getur, að heildarkostnaður við viðgerðir, viðhald og breytingar á skipaflotanum á árinu 1975 var 6370 millj., þar af innanlands 4600 millj. og erlendis 1770 millj. Varðandi 2. lið fsp. verður að sjálfsögðu að telja eðlilegt að reynt verði með öllum tiltækum ráðum að framkvæma sem allra mest af viðgerðum, viðhaldi og breytingum íslenska skipaflotans innanlands. Ekki er talið líklegt að í bráð verði unnt að flytja allan þennan iðnað inn í landið, m. a. vegna þess að verulegur hluti viðgerða erlendis er vegna farskipa. Hvað viðhald, viðgerðir og breytingar á fiskiskipaflotanum snertir verður auðvitað að þessu að stefna sem og að hinu, að það sem unnt er af viðgerðum farskipa verði einnig unnið innanlands. Í skipaviðgerðum ríkir mjög hörð samkeppni milli landa þannig að tiltölulega lítill mismunur á kostnaði og framkvæmdahraða getur ráðið úrslitum um hvort verkefni eru framkvæmd erlendis. Í því sambandi eru miklar vonir bundnar við það verkefni sem unnið er að og ég gat um í upphafi máls míns. Þau atriði, sem ég tel mestu máli skipta til að stuðla að því og vinna að því að sem allra mest af viðhaldi, viðgerðum og breytingum skipaflotans fari fram innanlands, eru einkum þessi: 1. Að tryggð sé jöfn fjárhagsleg fyrirgreiðsla við framkvæmd verkefna hér innanlands og unnt er að fá hjá hinum erlendu keppinautum. Í þessu efni vantar mikið á að það sé í lagi, og er unnið að því að reyna að kippa því í lag. Þetta er mjög mikilvægt atriði, að þeir, sem þurfa á skipaviðgerðum að halda, geti fengið fjárhagslega fyrirgreiðslu að því er greiðslufrest, lán og annað slíkt snertir ef verkið er unnið innanlands ekki síður en erlendis. 2. Þá er unnið að gerð áætlana um þörf fyrir skipaviðgerðir næstu árin og getu innlendra viðgerðarstöðva til að sinna þeim verkefnum. 3. Markvísar aðgerðir þarf til að bæta aðstöðu íslensku skipasmíðastöðvanna til þess að þær geti sinnt aukinni viðgerðaþörf. 4. Aukið samstarf þarf milli samtaka viðgerðarstöðva og útgerðar í þeim tilgangi m. a. að reyna að tryggja hagkvæma nýtingu stöðvanna með því að dreifa reglubundnu viðhaldi sem jafnast yfir árið. 5. Beinar aðgerðir þarf hjá viðgerðarstöðvunum sjálfum til að auka framleiðni þeirra og afköst, en tækniaðstoð á þessu sviði er í þann veginn að hefjast með tilstuðlan opinberra aðila.



Herra forseti. Ég þakka hæstv. iðnrh. fyrir hans skýru og greinargóðu svör. Ég hygg að að baki þeim fsp., sem ég las hér upp áðan, liggi sú spurning sem vakir í huga manna almennt, hvernig okkar skipasmiðastöðvar séu í stakk búnar til að mæta þeim mikla vanda sem er nánast afleiðing þeirrar byltingar sem átt hefur sér stað undanfarin 10–15 ár, að nánast allur skipafloti landsmanna er orðinn stálskip eða meginhluti hans og afkastamestu skipin eru stálskip. En fyrir þennan tíma voru stálskip nánast ókunn íslenskum skipaviðgerðarstöðvum þó að skipin sem slík væru kunn hér löngu fyrr. Þær skipasmíðastöðvar, sem tekið hafa til starfa, hafa þegar sannað ágæti sitt, svo ekki verður um villst, með þeim skipum sem þær hafa smíðað og endursmíðað og endurbætt á margan hátt, miðað við íslenskar aðstæður sem eru mjög sérstæðar svo sem óþarft er að orðlengja um hér. Ég vænti þess að þau áform, sem hæstv. iðnrh. lýsti að væru á döfinni til styrktar og eflingar skipasmíði innanlands og þá ekki síst viðhalds þeim glæsilega flota stálskipa sem keyptur hefur verið til landsins á undanförnum árum, - þær ráðstafanir beri þann árangur að skipasmíðastöðvarnar geti haldið áfram að standast samanburð við það sem best gerist með erlendum þjóðum. Það hefur sannast á þessum frumárum stálskipasmíði á Íslandi að engar þjóðir þekkja betur til um íslenska staðhætti en íslendingar sjálfir og hefur því æðioft þurft að bæta um það sem að kunnáttu hinna erlendu skipasmíðastöðva laut. Skyldu menn ekki meta lítils að sú þjónusta verði ávallt sem mest og best fyrir hendi meðal íslendinga sjálfra. Ég ítreka svo þakkir mínar til hæstv. ráðh. fyrir svörin og vona að þau áform, sem hann lýsti að væru þegar hafin eða í undirbúningi á vegum rn., nái sem fyrst fram að ganga.



Herra forseti. Ég tek undir þakklæti síðasta ræðumanns fyrir upplýsingarnar sem hér komu varðandi kostnað við viðgerðir á innlenda skipastólnum hér heima og erlendis. Svo vill til að ég hef nú á þessum vetri haft lítils háttar samband við forstöðumenn stærstu skipasmiðastöðvanna hérna og aflað mér upplýsinga um raunverulegt ástand á þessu sviði hér innanlands. Á þeim skilst mér að eins og nú er ástatt muni innlendu skipasmiðastöðvarnar geta annað um það bil 40% af viðgerða- og breytingaþörfinni á flotanum og gætu jafnframt og ættu jafnframt að anna 40% við óbreyttar aðstæður af nýsmiði, en nýsmiði í skipasmíðastöðvunum er fjárhagslegur grundvöllur þess að þessar stöðvar geti haldið uppi viðgerðarþjónustu. Aftur á móti er þannig búið að skipasmíðastöðvunum að þær hafa unnið í fjárþröng. Mér sagði forstjóri Slippstöðvarinnar á Akureyri, sem hefur 200 manns í vinnu við skipasmíðar, að þar hafi allt rekstrarkapítal, sem í gangi var á árinu sem leið, verið á 24% refsivöxtum vegna þess að Fiskveiðasjóður stóð ekki í skilum eins og vera bar og skipasmiðastöðin varð að fá sitt rekstrarkapítal með vingjarnlegri fyrirgreiðslu viðskiptabanka síns sem tók þá þessa vexti, 24%. En þrátt fyrir þetta, þrátt fyrir þessa okurvexti reyndist Slippstöðin vera samkeppnisfær um verð við erlendar skipasmiðastöðvar og raunar um afköst líka. Mér er kunnugt um að samtök skipasmiðastöðvanna íslensku hafa þegar gert allítarlegar áætlanir um það, þó í grófum dráttum, hvað með þarf til þess að skipasmiðastöðvarnar geti tekið að sér alla nýsmíði á innlendum skipum og þar á meðal á kaupskipunum og viðhald þeirra líka. Væri æskilegt að sjónarmið þessara aðila, sem hafa verið að byggja upp stálskipasmíðina á Íslandi, fengju að koma fram hér á þingi sem fyrst.



Herra forseti. Mér finnst rétt að nota það tækifæri, sem nú gefst undir umr. um vandamál þess iðnaðar í landinu sem flokkast undir skipasmíði og viðgerðir, til þess að vekja sérstaka athygli hæstv. iðnrh. og ríkisstj. í heild á því ófremdarástandi og í raun og veru neyðarástandi sem nú er að skapast á Vestfjörðum varðandi þá aðstöðu að geta sinnt eðlilegu viðhaldi og viðgerðum skipaflota þess fjórðungs. Það liggur nú nær ljóst fyrir að sú afstaða, sem þar hefur verið fyrir hendi, er að verða gjörsamlega ónothæf og það er því mjög nauðsynlegt að vinda bráðan bug að því að kanna og hefjast handa um þær ráðstafanir, sem nauðsynlegar teljast til þess að geta skapað þá aðstöðu sem þarf að vera í þessum landshluta eins og öðrum, þannig að hægt sé að sinna þessum mjög svo mikilvægu verkefnum. Ég vænti þess að hæstv. iðnrh. og ríkisstj. sem heild taki þetta mál, þ. e. a. s. það aðstöðuleysi sem skipasmíðaiðnaðurinn á Vestfjörðum þarf nú við að búa, til sérstakrar athugunar og meðferðar þannig að úr því verði bætt á mjög skjótan hátt, svo að ekki þurfi langur tími að líða enn í því neyðarástandi sem nú ríkir að því er varðar viðhald og skipaviðgerðir á Vestfjörðum. Þessi landshluti er a. m. k. nú og hefur verið um nokkurn tíma verst settur að því er þetta varðar. Ég vil aðeins nota tækifærið til að vekja athygli hæstv. ráðh. einmitt á þessu stórkostlega og mikla vandamáli sem hér er við að búa og verður að ráða bót á.



Herra forseti. Varðandi orð hv. 5. þm. Norðurl. e. vil ég að það komi hér fram, að það er rétt að Fiskveiðasjóður hefur lengst af á s. l. ári skort fjármagn til að standa við þær skuldbindingar sem honum er og var ætlað að gera, en þar stóð á lánum til Fiskveiðasjóðs og fjármögnun sjóðsins. Hins vegar er rétt að það komi fram, að Fiskveiðasjóður lækkaði innborganir sínar vegna innlendu skipasmíðanna niður í 51%, en vann þær aftur upp, að mig minnir um miðjan ágúst frekar en í ágústlok, þannig að hann innti þær af hendi að fullu og öllu, en eftir þann tíma dró aftur úr greiðslu Fiskveiðasjóðs, en þó minna en á fyrri hluta ársins. Að því er auðvitað markvisst unnið að slíkt endurtaki sig ekki. En ástæðan er sú að Fiskveiðasjóð hefur skort fjármagn til þess að fjármagna allar þær miklu fjárfestingar sem hafa verið í gangi. Varðandi orð síðasta hv. ræðumanns, þá stendur þannig á að á Ísafirði er mjög fullkomin og góð skipasmíðastöð, en dráttarbraut var þar byggð fyrir ekki ýkjalöngu fyrir minni skip. Síðan hefur orðið gjörbreyting á skipastólnum. Þessi dráttarbraut og skipasmíðastöð er í eigu einstaklings og hlutafélags, en samkv. nýju hafnalögunum eru ákvæði um að þegar hafnarsjóðir eða sveitarfélög eiga meiri hluta eða 50% í dráttarbrautum, þá er heimilt að styrkja þær. Forráðamenn Ísafjarðarkaupstaðar hafa nýlega rætt við mig um þessi efni. Frumkvæðið verður fyrst og fremst að koma úr byggðarlaginu, og þá vona ég að það komi ekki til með að standa á ríkisstj. eða þeim ráðuneytum sem þessi mál heyra undir.



Herra forseti. Þessi athugasemd mín skal vera ákaflega stutt. Ég fagna þeirri eflingu sem orðið hefur á þeim framkvæmdum sem hér eru til umr., þ. e. a. s. stálskipasmíði, nýsmíði og viðhaldi stálskipa innanlands. Það eru ekki nema örfá ár síðan samgöngur á sjó heyrðu undir sjútvrn. sem ég taldist þá ráðh. fyrir, og ég varð fyrir mjög miklu aðkasti fyrir að taka þá ákvörðun eða leggja það til í ríkisstj., sem hún að sjálfsögðu samþ., að taka 20% hærra tilboði frá íslenskri skipasmíðastöð til byggingar fyrstu farskipanna á Íslandi, þ. e. a. s. Esju og Heklu, sem eru í eigu Ríkisskips, heldur en boðið var erlendis. Ég minnist þessara ásakana hér nú vegna þess að þetta er orðið breytt. Íslensku skipasmiðastöðvarnar hafa sannað, svo ekki verður um villst, að þær geta leyst þessi verkefni af hendi, og því ber a. m. k. að forðast alla refsivexti gagnvart þeim og verðlauna þær heldur fyrir þá öru og miklu framþróun sem orðið hefur á þeirra vegum s. l. ár. Og minnugir þess, sem ég áðan minntist lítillega á, að flotinn er að meginhluta til allvegleg stálskip, þá þarf hann einnig sína viðgerðaþjónustu, en nýsmíði og viðgerðir verða að haldast í hendur.



Herra forseti. Á þskj. 132 hef ég leyft mér að bera fram svofellda fyrirspurn til hæstv. heilbr.- og trmrh.: „Hvers vegna fer ekki lengur fram á Akureyri kennsla sjúkraliða?“ Haustið 1965 hófst kennsla sjúkraliða við Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri. Hafði slík kennsla ekki farið fram fyrr hér á landi. Námið var í upphafi 8 mánaða nám og sniðið að mestu eftir sambærilegu námi í Danmörku. Fljótlega hófust sjúkraliðanámskeið í Reykjavík og jafnvel víðar og námið var lengt í 12 mánuði. Á Akureyri hafa verið útskrifaðir 11 árgangar sjúkraliða, sá síðasti vorið 1976. Samtals hafa þar útskrifast 192 sjúkraliðar. Hjá Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri svo og við önnur sjúkrahús í landinu eru not fyrir starfskrafta þessara sjúkraliða, og veit ég ekki annað en menntun þeirra hafi svarað þeim kröfum sem gerðar eru til slíkra starfa. Snemma á s. l. ári hófst undirbúningur að því að bóklegt nám í sjúkraliðafræðum yrði flutt inn í Gagnfræðaskólann á Akureyri, en verklega námið yrði áfram í Fjórðungssjúkrahúsinu. Í bréfi heilbr.- og trmrn. frá 15. mars 1976 segir svo, með leyfi hæstv. forseta: „Hins vegar sér þetta rn. ekkert því til fyrirstöðu að Gagnfræðaskóli Akureyrar í samstarfi við Fjórðungssjúkrahúsið komi á fót sjúkraliðanámi hliðstæðu því sem Fjölbrautaskólinn í Breiðholti hefur.“ Í bréfi Stefáns Stefánssonar, formanns stjórnar Fjórðungssjúkrahússins, til heilbrrn. 28. júní er gerð grein fyrir frekari undirbúningi málsins frá hálfu ráðamanna og frá því skýrt, að tekist hafi samkomulag á fundi fulltrúa Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri, skólastjóra Gagnfræðaskólans á Akureyri og fulltrúa menntmrn. um að taka upp sjúkraliðanám við Gagnfræðaskólann í trausti þess að heilbrrn. samþ. tilhögun kennslunnar. Í bréfi þessu er síðan gerð ítarleg grein fyrir kennslutilhögun. M.a. segir svo í bréfinu, með leyfi hæstv. forseta: „Gert er ráð fyrir að Gagnfræðaskólinn á Akureyri veiti sjúkraliðum hliðstæða menntun í bóklegum fögum og Sjúkraliðskóli Íslands og að námið, svo sem inntökuskilyrði, námstími og námsefni, verði sniðið eftir reglugerð fyrir Sjúkraliðaskóla Íslands. Miðað er við að fyrirkomulag þetta verði tímabundið á meðan ekki hefur verið stofnaður fjölbrautaskóli og ekki liggur fyrir fastmótuð tilhögun á menntun sjúkraliða í fjölbrautakerfinu.“ Till. þessar hlutu ekki samþykki heilbr.- og trmrn. og sjúkraliðanám á Akureyri fellur niður á þessu skólaári. Þess vegna, herra forseti, hef ég leyft mér að bera fram fyrrnefnda fyrirspurn til hæstv. heilbr.- og trmrh.

Sjútvrh. (Matthías Bjarnason) : Herra forseti. Á s. l. ári lét heilbr.- og trmrn. endurskoða reglugerð um nám og störf sjúkraliða frá 1971. Nám sjúkraliða var samkv. þeirri reglugerð á vegum deildaskiptra sjúkrahúsa og bar hjúkrunarforstjóri viðkomandi sjúkrahúss ábyrgð á bóknámi og verknámi nemenda. Hin nýja reglugerð um sjúkraliðanám er reglugerð fyrir Sjúkraliðaskóla Íslands. Námið er flutt frá heilbrigðisstofnunum inn í ákveðinn skóla þar sem allt bóknám fer fram og allt verknám er skipulagt af skólastjóra í samráði við hjúkrunarforstjóra þeirra stofnana er taka við nemendum í verknám. Með þessum hætti er bóknám samræmt og hver nemandi kynnist fleiri en einni stofnun á námstíma sínum. Inntökuskilyrði inn í námið voru þyngd og gert ráð fyrir að einstakar námsgreinar væru ekki kenndar í Sjúkraliðaskólanum, heldur hafi nemandi lokið því námi áður en hann hefur sjúkraliðanám, enda er hér um almennar undirstöðugreinar að ræða. Gert er þó ráð fyrir í hinni nýju reglugerð að aðrir skólar en Sjúkraliðaskóli Íslands geti tekið upp kennslu sjúkraliða og haft umsjón með verknámi þeirra í heilbrigðisstofnunum og búið þá þannig undir að geta hlotið starfsréttindi hér á landi. Hér er átt við fjölbrautaskóla sem hafa heilsugæslubraut og aðstöðu til þess að koma nemendum sínum fyrir í verknám. Rn. hefur haft samvinnu við Fjölbrautaskólann í Breiðholti þar sem markvisst er unnið að sjúkraliðanámi. Þar munu nemendur ljúka tveggja vetra námi á heilsugæslubraut, en síðara árið eru kenndar þær hjúkrunargreinar, sem kenndar eru í Sjúkraliðaskóla Íslands, undir umsjón hjúkrunarkennara og kröfur um verknám og lokapróf í hjúkrunarfræði verða hinar sömu. Heilbrrn. sér ekkert því til fyrirstöðu að skóli á Akureyri geti tekið upp kennslu sjúkraliða, enda er gert ráð fyrir að fella megi þetta nám inn í framhaldsskólakerfið á þeim stöðum þar sem tilskildar aðstæður eru fyrir hendi, svo sem hjúkrunarfræðingar til kennslu og heilbrigðisstofnanir fyrir tilskilið verknám. Þar er Akureyri utan Reykjavíkur fremst í flokki. Á Akureyri hefur sjúkraliðanám farið fram í Fjórðungssjúkrahúsinu s. l. 10 ár, eins og hv. fyrirspyrjandi gat um, og þaðan brautskráðust fyrstu sjúkraliðarnir vorið 1966. Á s. l. vori átti deildarstjóri rn. í hjúkrunarmálum fund með skólastjóra Gagnfræðaskóla Akureyrar og hjúkrunarforstjóra Fjórðungssjúkrahússins þar sem ræddir voru möguleikar á sjúkraliðanámi þar í skólanum í náinni samvinnu við sjúkrahúsið. Í 5. bekk Gagnfræðaskólans fer í vetur fram undirbúningsnám undir sjúkraliðanám og ætti að vera hægt, ef næg aðsókn verður af hálfu nemenda, að ljúka því í þessum tveimur stofnunum. Að þessu er nú unnið í menntm.- og heilbrmrn. Til fróðleiks vil ég geta þess, að Sjúkraliðaskóli Íslands hefur þegar brautskráð 55 sjúkraliða. Þar eru við nám frá s. l. hausti um 130 nemendur og í byrjun þessa árs bætast 60–70 nýir nemendur við í skólann. Alls hafa 939 sjúkraliðar starfsréttindi hér á landi.



Herra forseti. Ég vil þakka hæstv. ráðh. fyrir þau svör sem hann hefur gefið, þó mér finnist raunar að það sé ekki að fullu skýrt hvers vegna þetta nám var lagt niður á Akureyri í haust eða ekki gert meira til þess að sjúkraliðaskólinn gæti starfað þar áfram án hléa eins og hann hefur gert undanfarin 11 ár. En samkvæmt þeim heimildum, sem ég hef, kom aldrei jákvætt svar og raunar ekki neikvætt heldur við erindi formanns stjórnar sjúkrahússins þar sem hann gerði grein fyrir því á hvern hátt þeir hefðu hugsað sér að skipa sjúkraliðanáminu á þessum vetri ef því hefði verið haldið áfram. En mér þykir gott að heyra að það er unnið að því að þetta nám geti hafist á ný á Akureyri, og ég tel að það sé mjög nauðsynlegt. Það er staðreynd, sem ekki verður fram hjá gengið, að það er eitt af helstu sjálfstæðismálum dreifbýlisins, ef svo mætti að orði kveða, að það geti í auknum mæli menntað það starfsfólk sem þar þarf og ætlar sér að vinna. Það er reynsla þeirra, sem að slíkum málum hafa starfað sem þessu, að þeir, sem nema eða ljúka námi sínu á þeim stöðum þar sem þeir eru uppaldir, verða fastari við fyrri heimkynni heldur en þeir sem þurfa að sækja námið langt að. Og af því umfangi sem augsjáanlega er orðið á Sjúkraliðaskólanum, sem hefur eftir áramótin mikið á annað hundrað nemenda, er greinilegt að þarna er um stóra starfsgrein að ræða. Ég tel mjög mikilvægt að ekki verði gleymt þeirri forustu, sem sjúkrahúsið á Akureyri vissulega hafði í þessum málum, og menn sameinist um að endurnýja þessa kennslu á Akureyri í samvinnu við þá skóla sem fyrir eru, og þar á ég fyrst og fremst við Gagnfræðaskólann og svo Fjórðungssjúkrahúsið á staðnum.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð. Ég held að ástæðan fyrir því, að þetta nám átti sér ekki stað á Akureyri í vetur, séu þær viðræður sem hafa átt sér stað um samræmingu á þessu námi, að færa bóklega námið út úr sjálfum sjúkrahúsunum og inn í sérstaka skóla. Hér hefur skapast millibilsástand sem á vonandi ekki að taka nema þennan eina vetur. Ég get sagt hv. fyrirspyrjanda að ég hef fyllilega í hyggju að það verði ekki gengið fram hjá Akureyri í þessum efnum. Akureyri vann þarna brautryðjendastarf og er svo stór kaupstaður og fjölmenni í nánd við Akureyri að þar er vafalaust grundvöllur fyrir þetta mikilvæga nám. Ég vona að það líði ekki svo annar vetur að námið geti ekki farið fram þar.