Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

* Forsrh. (Hermann Jónasson) : Ég mun hafa um þetta mál mjög stutta framsögu. Þess gerist ekki þörf að hafa langa framsögu um málið fyrir þá sök, að þau rök, sem liggja til þess, að þetta frv. er hér fram komið, og að mál þetta verður samþ. hér, eru rakin í grg. frv. Það atriði, hvort rétt sé að setja l. um að afgera þessa deilu, sem hér liggur fyrir, með gerðardómi, ættum við ekki að þurfa að deila um, og munum áreiðanlega ekki deila um, þar sem báðir deiluaðiljar eru sammála um að leggja þetta mál í gerð. Þess vegna skal ég ekki ræða um það, hvort það sé nauðsynlegt út af fyrir sig eða rétt, að leggja málið í gerð eða ekki. En það er annað atriði, sem ágreiningnum hefir valdið í þessu máli, því að eins og kemur fram í grg. eða þeim skjölum, sem þar eru prentuð, voru aðiljar búnir að koma sér saman um það báðir, að leggja mál þetta í gerð. En síðan kom ágreiningur um það, hvernig ætti að orða samkomulagið um gerðardóminn, og greindi aðilja þar svo mjög á, að um það náðist ekki samkomulag. Eins og kunnugt er og kemur fram í þessari grg., óskaði Stýrimannafélagið eftir, að það væri tekið fram, að hvorugur deiluaðiljanna mætti hafa hinn á nokkurn hátt gjalda þátttöku sinnar í deilunni. En Eimskipafélag Íslands vildi orða þetta nokkuð á annan hátt og binda það við nokkur tiltekin atriði. Nú er það þannig, að þegar menn hafa deilt eða jafnvel barizt, þá er það venja, þegar deila er útkljáð eða ófriði er létt af, að veita fulla uppgjöf saka. Það er regla, sem alltaf hefir gilt í ófriði og gildir enn. Því að það er ekki eðlilegt, að menn rétti fram höndina til sátta, ef þeir eru ekki vissir um það, að hönd mótaðiljans í deilunni sé í fullkominni einlægni fram rétt til sátta, þó að ég áliti ekki, að það hafi verið í óeinlægni gert af hálfu Eimskipafélags Íslands. Þetta, að sakir séu látnar niður falla, þegar lausn hefir fengizt á deilum, eins og t. d. þessari, er eitt af grundvallaratriðunum, sem tekin voru upp í septembersættina í Danmörku 1899, þá sætt, sem síðan hefir að mörgu leyti verið grundvöllurinn undir þeirri vinnulöggjöf, sem gilt hefir á Norðurlöndum. Þessar reglur hafa einnig verið teknar upp í samningum milli verkalýðsfélaga og vinnuveitenda hér á landi, og eins gilt þá, þótt um harðvítugar deilur hafi verið að ræða; t. d. í þeirri deilu, sem var á milli klæðaverksmiðjunnar Álafoss annarsvegar og hinsvegar verkamanna í þeirri verksmiðju. Jafnframt mun það hafa verið tekið fram, þegar sættin varð í Sogsdeilunni, og einnig í vinnudeilunni í haust viðvíkjandi uppskipun kola. Þá mun þessi regla hafa verið látin gilda: sakir skulu falla niður um leið og við réttum hvor öðrum höndina til samkomulags. Ég held líka, að það geti ekki annað verið en að þetta vaki fyrir stjórn Eimskipafélags Íslands. að þessi regla eigi að gilda í þessari deilu, þó að hún hafi verið hörð. Það má að vísu til sanns vegar færa, að þetta þurfi ekki að taka fram. Og í þeim viðtölum, sem ég hefi átt við deiluaðiljana, hefi ég fært fram þau rök, samkvæmt þeim dæmum, sem ég tilfærði áðan, að þegar menn sættast eftir ófrið og þegar menn rétt fram höndina eftir kappleik, þá liggur í þeirri athöfn það, að deilunni er lokið, og þarf í raun og veru ekki um það nein orð. Einnig þegar menn ganga inn á að leggja mál sín í gerð, þá liggur í því samþykki nákvæmlega það sama og í handtökum eftir leikslok. En þetta hefir ekki orðið venja hér á landi, þó að ég kynni bezt við þá venju. T. d. þegar gerðardómurinn var settur hér út af togaradeilunni í vetur, þá var sú hugsun svo fjarri mér, að ekki gæti komið til mála, að sakir féllu niður, eftir úrskurð dómsins, að mér kom ekki til hugar að setja ákvæði um það í gerðardómsl. Að sakir falli niður, þegar sætt hefir verið gerð í deilu, hefir verið tekið upp í hið almenna samkomulag milli vinnuveitenda og verkamanna í Danmörku með septembersættinni, og mundi þess vegna ekki þær verða tekið upp í samninga um samkomulag í einstökum tilteknum deilum. En vegna þess að þetta hefir ekki verið tekið upp sem almennt samkomulag hér hjá okkur, þá hefir ákvæði um þetta verið tekið upp í frv., en sem ég vildi, að félli niður, ef síðar kann að þurfa að setja l. um gerðardóm hjá okkur, vegna þess, að það á að vera sjálfsagt og undirskilið, að þegar sættir eru gerðar, eiga hefndir á eftir ekki að koma til greina. Annars er í þeirri sætt enginn drengskapur, og menn trúa mönnum þá ekki til þess að gera sættir. Sá ófriður, sem rís, eftir að sættir hafa verið gerðar, er venjulega hættulegasti ófriðurinn. Þannig er a. m. k. í okkar eigin sögu. Fyrst þessi venja hefir myndazt, að setja þetta í samninga, um leið og aðiljar sættast, að sakir skuli falla niður, þá finnst mér það ekki geta komið til mála frá hálfu Eimskipafélags Íslands að neita að ganga inn á samkomulag um þetta atriði eða eitthvert orðalag, sem samsvarar því, sem stýrimennirnir fóru fram á. Mér finnst það í raun og veru jafn fráleitt að fara fram á það, að þetta sé í samningi, eins og það er fráleitt, eftir að búið er að orða það í samningi, að neita því, að það sé þar. Svo sjálfsagt finnst mér, að sakir séu upp gefnar, eftir að sætt er gerð, að það þurfi ekki að orða það. þess vegna lít ég svo á, að ágreiningurinn, sem þarna er í þessu máli milli Eimskipafélags Íslands annarsvegar og stýrimannanna hinsvegar. sé í sjálfu sér svo ákaflega smávægilegur og efnislega ekki neinn, að mér dettur ekki í hug, að það sé ásetningur Eimskipafélags Íslands að fara að hyggja á neinar hefndir viðvíkjandi þessu atriði. Ég hygg, að það sé þannig til komið í frv. þetta ákvæði, að eftir að það hafi verið sett að skilyrði, að málið væri lagt í gerðardóm, þá hafi komið upp einhver metnaður hjá stjórn Eimskipafélags Íslands, sem hún hafi átt erfitt með að losa sig við. Ég held, að það, sem hér er á ferð, sé í raun og veru ákaflega svipað eins og þegar búið var að gera hina stóru sætt á Þingvöllum forðum við Flosa, og greiða öll gjöld, hinn stóra sjóð, þá voru lagðar slæður ofan á fjársjóðinn. sem síðar ollu því, sem við allir þekkjum. Í raun og veru er þessi ágreiningur ekki annað en hliðstæður við þessar slæður, sem lagðar voru ofan á fjársjóðinn. Þetta er í raun og veru ágreiningur um ekki neitt aðeins tilfinningaatriði en ekki raunverulegur ágreiningur, vegna þess að ég trúi því ekki, að Eimskipafélag Íslands ætli að taka upp þá nýju reglu, að það eigi að fara að reku hefndir, eftir að sættir hafa verið gerðar. Ég vænti því, að allir geti orðið sammála um orðalagið á niðurlagi 1. gr. frv., þannig að hér verði með úrskurði gerðardómsins fullar sættir, en engar hefndir hugsað sér að gera á eftir, eins og ef deilan hefði aldrei átt sér stað, að svo miklu leyti sem hægt er að bæta fyrir það tjón, sem þegar er af þessari deilu orðið. Ég sé, að hv. 1. landsk. er á ferðinni með brtt. við frv. þessi till. liggur að vísu ekki fyrir nú til umr., en úr því ég minntist á hana, verð ég að segja það, að þar er gert ráð fyrir, að frv. verði næstum allt fellt niður, en aðeins ákveðið, að hvorugur aðilja. sem standa að þessari vinnudeilu, skuli vera látinn gjalda þátttöku sinnar í þessari deilu á neinn hátt. Þessa brtt. get ég ekki fallizt á. að sé nauðsynlegt að koma fram með, vegna þess, að gerðardómur um málið er í raun og veru ákveðinn af deiluaðiljum sjálfum. Ef þetta atriði væri sett fram í frumvarpsformi og gert að l. sérstaklega, að aðiljar skuli jafnframt því sem þeir ganga inn á frjálsan gerðardóm, ganga inn á þetta atriði, sem er aðalágreiningsatriðið, þá er ekkert líklegra heldur en að Eimskipafélag Íslands og þeir aðiljar, sem með því standa, mundu segja: Við göngum ekki inn á frjálsan gerðardóm, ef tekið er fram fyrir hendurnar á honum og gerðar af löggjafanum fyrirskipanir um nokkurn hluta af því, sem undir gerðardóminn á að heyra, og það með því að setja ákvæði, sem við vildum ekki ganga inn á. Og það verður heldur ekki séð, að það verði aðiljum neitt óhagstæðara, þó að gerðardómurinn sé til fulls ákveðinn með l. En ég vil sérstaklega benda till. mönnum á, að samkv. 6. gr. þess frv., sem fyrir liggur, er svo ákveðið, að úrskurður gerðardómsins víki fyrir löglega gerðum samningi milli deiluaðilja, á hvaða tíma sem sé. M. ö. o., ef deiluaðiljar t. d. í kvöld eða á morgun koma sér saman um samninga, þá falla vitanlega niður aðgerðir samkv. frv. þessu, ef að l. verður. Það stendur því aðiljum opið, áður en l. koma til framkvæmda, að gera með samningum frjálsan gerðardóm. Ég get því ekki séð, að þess sé nein þörf vegna málsins að koma fram með þessar brtt. Ég vil að lokum óska þess, að umr. geti orðið sem allra stytztar um þetta mál og að það taki sem minnstan tíma að koma því í gegn, vegna þess að það veltur á því, hvenær deilan leysist. Þar sem stýrimannafélagið hefir beðið um gerðardóm, geri ég ráð fyrir, að deilan leysist um leið og l. verða sett. Ég vil endurtaka þá ósk til hv. þdm., að þeir verði sem stuttorðastir.



Herra forseti! Við þessar umr. get ég verið stuttorður. Um tilefni frv. þarf ekki mikið að ræða. Það skýrir sig með þskj. þeim., sem vitnað er í í grg. En mér þykir hlýða að mæla nokkur orð fyrir okkur Alþýðufl.menn hér í d. og lýsa afstöðu Alþfl. til lögþvingaðra gerðardóma í kaupdeilum. Hún er óbreytt frá því, sem hún ætíð hefir verið og var glögglega mörkuð af þm. flokksins við afgreiðslu gerðardómslaga þeirra, sem á þessu þingi voru samþ. í tilefni af kaupdeilu sjómanna og togaraeigenda í byrjun síðustu vertíðar. Alþfl. telur skipun slíkra gerðardóma, jafnvel þó að settir séu eftir kröfu verkalýðsins, varhugaverða vegna fordæmis, og engu síður, þó að í einstökum tilfellum geti staðið svo á, að verkalýðurinn þurfi ekki að óttast niðurstöðu slíks gerðardóms. En þar sem hér hefir þegar náðst samkomulag milli aðilja í kaupdeilu stýrimanna og útgerðarmanna um, að gerðardómur skeri úr um lausn deilunnar, og hér er því í raun og veru aðeins um það að ræða að staðfesta hið frjálsa samkomulag, en aðalatriðið er að tryggja með l., að aðiljar verði, að sætt á kominni, ekki í neinu látnir gjalda þátttöku sinnar í deilunni. en á það hafa stýrimenn lagt höfuðáherzlu, en útgerðarmenn hinsvegar ekki viljað tryggja nægilega og jafnvel gefið hið gagnstæða í skyn, getur Alþfl. fyrir sitt leyti eftir atvikum fylgt frv. og mun greiða því atkv., en jafnframt vill hann lýsa því skilmerkilega yfir, að með þeirri afstöðu sinni í þessu einstaka tilfelli telur hann ekki, að skapað sé neitt fordæmi, og mun hér eftir sem hingað til halda óbreyttri afstöðu sinni til slíkrar löggjafar yfirleitt.

*Magnús Jónsson: Ég mun verða við tilmælum hæstv. forsrh. um að verða stuttorður, þó að hann hefði sjálfur getað fylgt þeirri reglu betur. Það stendur svo á um þessa deilu, að hún hefir verið að smáfærast saman, þannig að það hefir orðið færra og færra, sem á milli hefir borið, allt frá því að um mörg deiluatriði var að ræða, og þar til ekki ber annað á milli en að aðiljar koma sér ekki saman um orðalagið á einni till. Og þess vegna er það ekki nema formsatriði, sem Alþingi þarf að inna af hendi í þessu máli. Þessi deila kostar stórfé á hverjum degi, og Alþingi á því að hlaupa undir bagga og gera það handtak, sem þarf, til þess að gangi saman. Ég vil aðeins segja nokkur orð út af ræðu hæstv. forsrh. Hún var óþarflega löng, eins og ég hefi bent á, og að því er mér virtist með óviðkunnanlegum blæ. Það var eins og hæstv. ráðh. væri að gefa í skyn, að Eimskipafélagið væri að hugsa um að niðast á þeim mönnum, sem hafa tekið þátt í kaupdeilunni, et ekki væri sérlega sterklega um búið. Ég vil gefa hæstv. forsrh. tækifæri til að leiðrétta þann misskilning. Þetta sama kom einnig fram í hinni skrifl. yfirlýsingu frá Alþfl. En annað eins og þetta er mjög óheppilegt, þegar verið er að sætta aðilja. En þar sem, eins og ég gat um áðan, um svo sjálfsagt handtak er að ræða, finnst mér eðlilegt, að Alþ. greiði fyrir málinu.

*Brynjólfur Bjarnason: Herra forseti! Ég stend ekki upp til að tefja hér umr. Ég held, að þó að við kommúnistar lítum öðrum augum á þetta mál en hv. dm., sem talað hafa, og þó að allir þdm. séu ef til vill ekki sammála um lausn þess, þá getum við allir verið sammála um, að það þarf að afgreiða málið sem fyrst. Ég vil því aðeins í fáum orðum lýsa afstöðu Kommfl. til þess. Það er sagt, að fyrir liggi beiðni frá stýrimönnum um gerðardóm, en þetta er ekki rétt, því að beiðnin er frá stj. fél. og samningan. Það er alveg víst, og liggja fyrir því ótvíræð gögn, að stýrimenn óska ekki eftir gerðardómi, heldur þykjast þeir tilneyddir. Og þessum orðum mínum til sönnunar vil ég, með leyfi hæstv. forseta, lesa upp kafla úr grg. frá stj. og samningan. félagsins um deiluna: „Á mánudag 2. maí kallaði sáttasemjari á okkur að nýju. Hann tilkynnti okkur, að forsætisráðherra hefði skrifað sér og óskað eftir því, að hann bæri fram tillögu við okkur um frjálsan gerðardóm. Þessu höfnuðum við. Gerðum við það vegna þess, að við þykjumst vita fyrir fram, að slíkur gerðardómur yrði þannig skipaður, vegna þess að aðiljar gætu ekki komið sér saman um oddamann, að okkar hlutur yrði fyrir borð borinn, og svo ennfremur vegna þess, að við teljum þá leið með öllu óhæfa, þ. e. a. s., meðan öll laun í landinu, jafnt hárra sem lágra, ekki eru ákveðin af neinum slíkum dómstóli. Hinsvegar verður maður að gæta þess, að þegar öll sund eru lokuð og sáttatilraunir allar hafa reynzt árángurslausar og yfir vofir að fá gerðardóm skipaðan íhalds- og framsóknarmönnum, sem, ef ráða má af Nýja dagblaðinu, ekki bera hlýjan hug til sjómannastéttarinnar yfir leitt, og þá ekki heldur til stýrimanna, þá má vera, að stýrimenn sjái sig tilneydda, með tilliti til hags alþjóðar, að ganga inn á frjálsan gerðardóm, ef það mætti leysa málið á nokkurnveginn viðunandi hátt.“ Af þessu er það greinilegt, að stj. fél. fann sig til neydda, af því að hún taldi vist. að settur yrði lögþvingaður dómur hvort sem væri. Ég held því, að sýnilegt sé, hvernig hér er í pottinn búið. Stýrimennirnir hafa þótzt finna inn á það, að stj. Eimskipafél. óskaði eftir gerðardómi. Nú var loks komið samkomulag milli aðilja um frjálsan gerðardóm, en Eimskipafél. vildi ekki fallast á þá kröfu, að í gerðardómnum væri skuldbinding um, að aðiljar yrðu ekki látnir gjalda þátttöku sinnar í verkfallinu. Málið er látið stranda á þessu til þess að knýja fram gerðardóm. Það er gefið mál, að slíkur ágreiningur sem þetta gat varla leitt til annars. Hér eru öfl að verki, sem vilja fleiri og fleiri fordæmi fyrir gerðardómi, svo að þeir geti smátt og smátt orðið að fastri reglu. Er þar kominn fram spádómur okkar kommúnista í vetur í togaradeilunni. Fordæmið skapar nýjar kröfur, og afleiðingin verður gerðardómur í hverri deilu, sem nokkuð kveður að. Á þessu þingi hafa komið fram 2 frv. slík. Það gæti þar að komið, að það yrði of mikið verk fyrir Alþ. að vera stöðugt að afgreiða slík l. Þá liggur ekki annað fyrir en að lögþvingaður vinnudómur verði að fastri stofnun. Vinnulöggjöfin, sem verið er að samþ., yrði rammi utan um slíkan gerðardóm, sem m. a. kveður á um refsiákvæðin og þannig yrði verkfallsrétturinn afnuminn með öllu. Þetta frv., sem hér liggur fyrir, miðar að mínum dómi að því að flýta fyrir slíkri þróun. Aðra þýðingu hefir það ekki. Það er alveg óþarft til þess að leysa þá farmannadeilu, sem hér er um að ræða. Til þess að leysa hana, er nóg að ákveða með l., að aðiljar verði ekki látnir gjalda þátttöku sinnar, því að það eitt er ágreiningsatriðið og annað ekki. Að öðru leyti hafa aðiljar komið sér saman. Þess vegna flyt ég mínar brtt., sem munu koma til atkv. við 2. umr. Brtt. mín er um það, að í staðinn fyrir 1.-7. gr. frv. komi ein gr. um, að hvorugur aðilja í vinnudeilunni skuli láta hinn gjalda þátttöku sinnar. 8. gr. frv. yrði svo 2. gr., um, að l. öðlist gildi nú þegar. Þar með er málið leyst, án þess að til neinna óyndisúrræða þurfi að koma.

*Jóhann Jósefsson: Það er ekki vonum fyrri, að frv. til þess að binda enda á hina mjög skaðlegu deilu kemur fram, og hefði ég vænzt þess, að hæstv. forsrh. færði það fram sem aðalröksemd fyrir þessu máli, en svo var ekki að heyra á ræðu hans. Þjóðin getur ekki risið undir því lengur, að skipin séu bundin hér við hafnargarðinn og flutningar lendi hjá útlendum skipum. Það er og líklegt, að Alþýðusamband Íslands, eða sú grein þess, sem hefir staðið að deilu þessari, sjái, að málið er komið í öngþveiti. Allt þetta er augljóst mál. Hinsvegar var svo að skilja á röksemdum hæstv. forsrh. eins og að sú eina nauðsyn, sem fyrir lægi, væri að forða hermdarverkum af hálfu Eimskipafél., þess félags, sem hann eingöngu minntist á, í garð starfsmanna sinna. Þetta er því óviðkunnanlegra sem vitað er, að einmitt Eimskipafél. býr bezt að öllum sínum starfsmönnum þeirra félaga, sem hér við land sigla. Ég vil taka undir með hv. 1. þm. Reykv. um þetta atriði. Það var og augljóst af grg. þeirri, sem hv. 3. þm. Reykv. las hér upp, að sami blærinn var á henni og á ræðu hæstv. forsrh. Ég vil líka taka undir þá ósk hv. 1. þm. Reykv., að hæstv. forsrh. geri skýrari grein fyrir þessu en fram kom í ræðu hans. Það ætlast enginn til neinna hefnda á milli þessara aðilja, þegar þeir sættast. En í ræðu hæstv. ráðh. kom það ekki skýrt fram, að gerður væri greinarmunur á þeim óróa eða skaða, sem kann að leiða af slíkri deilu, og því, að deilan sé ólöglega hafin. - Ég held, að það féh, sem mér virtist eins og verða fyrir ámælum hæstv. forsrh., eigi það sízt skilið, að neitt komi fram, sem megi skilja eins og hv. 1. þm. Reykv. og ég og ef til vill fleiri þm. hlutu að skilja ræðu hans.

* Forsrh. (Hermann Jónasson): Hv. þm. Vestm. minntist á, að ég hefði ekki fært rök fyrir því, af hverju ég flytti þetta mál. Ég gat um það í fyrri ræðu minni, að ég mundi reyna að verða stuttorður, en vitanlega þyrfti það langrar skýringar við, hvernig annað eins kom fyrir og það, að sættir allar strönduðu á slíku atriði, sem hér er um að ræða. Þetta er byggt á fullkomnum misskilningi hjá hv. þm. Vestm. Ef hv. þm. hefði viljað lesa grg. frv., gat hann séð það. Þar stendur, af hverju frv. sé flutt. Ég vil lesa upp nokkur orð úr grg., með leyfi hæstv. forseta: „3iestallur íslenzki flutningaskipaflotinn liggur nú hér í höfn. Þessi stöðvun veldur meira tjóni en þjóðin fær afborið. Þykir því ekki annað fært en að flytja frv. þetta og lögbjóða gerðardóm í deilunni.“ Þá vænti ég, að þetta atriði sé upplýst. Eg vil skjóta því til áheyrenda, hvort ég hafi sagt eitt einasta hnjóðsyrði í garð Eimskipafél. Það er einkennilegt að vera að gera mér upp slík orð. Ég er ekki vanur að leiðrétta ræður mínar og ráðlegg hv. þm. að lesa handrit ræðuskrifara. Ég hefi sagt frá því, um hvað ágreiningurinn er. Ég hefi meira að segja lagt dóm á það. Ég sagði: „Mér dettur ekki í hug að vænta þess, að Eimskipafél. ætli að fara að reka neina hefndarpólitík.“ Mér þykir leitt, þar sem ég orðaði mína ræðu svo, eins og allir herðu, að hv. þm. skuli láta sér þessi orð um munn fara.

*Magnús Jónsson: Þó að það sé ekki venja, þegar hraða á málum, að vísa þeim til n., vil ég gera það að till. minni. að þessu máli verði vísað til allshn., því að flestir þm. hafa ekki séð frv. fyrr en því var útbýtt. Það þarf ekki að taka nema stutta stund að líta yfir það. Ég legg ekki neina sérstaka áherzlu á þetta, því að ríkisstj. ber ábyrgð á frv., en mér þætti viðkunnanlegra, að því yrði vísað til n.

* Forsrh. (Hermann Jónasson): Ég veit ekki, hvort það eru nokkur sérstök atriði, sem hv. 1. þm. Reykv. vill athuga, en það hefir verið tekið svo í málið, að ég vildi gjarnan, að því yrði lokið fljótt og með góðu samkomulagi. Ef ætti að vísa því til n. hér og láta það fá þó að ekki væri nema 10–20 mín. athugun, væri ef til vill hægt að koma því svo fyrir, að allshn. beggja d. athuguðu málið. Það væri hægt að vísa því til Ed.n., en óska eftir því, að allshn. Nd. kæmi á fund hennar, svo að ekki þyrfti að visa málinu til n. í N d.

*Magnús Jónsson: Eins og hæstv. forsrh. sagði, og eins og ég hefi lýst yfir í minni ræðu og yfirlýsingar liggja fyrir um, þá mun vera samkomulag um málið. Ég vil aðeins benda á, að til þess að sýna, að það er ekki nein hótfyndni í þessari till. minni, að við fljótlegan yfirlestur hefi ég rekizt á eina villu í frv. Þar er nefnt eimskipafélagið Edda h/f, sem er ekki til í landinu. Það mun vera eimskipafélagið Ísafold h!f, sem átt er við, en það gerir út skipið Eddu. Það mætti kannske túlka þetta þannig, að það næði til þessa eimskipafélags. En það er óeðlilegt, og mér datt í hug, hvort ekki gæti verið um fleiri smávegis villur að ræða. Það mætti náttúrlega leiðrétta þetta með brtt. En það hefir vaknað sá grunur hjá mér, að það gæti verið fleira, því að ég hefi aðeins lesið frv. mjög fljótlega yfir.

Forseti (EÁrna): Það hefir komið fram till. um að vísa málinu til allshn.