Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. þetta um meðferð, skoðun og mat á sláturafurðum, sem hér er til 2. umr., er komið frá hv. Nd. og var samþ. þar með lítils háttar breytingum. Það má eiginlega segja, að þetta frv. sé um breytingar á gildandi lögum m kjötmat o.fl., flest ákvæði þeirra l. eru tekin lítt eða ekki breytt upp í þetta frv., en þar að auki eru í frv. nokkur ákvæði ný, sem ekki er í gildandi l. Miða þessi ákvæði að því að bæta enn frekar en áður meðferð sláturafurða og koma sláturhúsum landsins í betra horf en nú er. Ég sé ekki ástæðu til að rekja frv. grein fyrir grein, hæstv. landbrh. gerði því glögg skil við 1. umr. hér í d., og svo eru margar greinar þess, eins og ég gat um, shlj. gildandi lögu um þetta efni. En ég vildi aðeins minnast á örfá nýmæli, sem í frv. eru. Er þá fyrst að minnast á 2. gr. frv., sem er um sláturhús. Í 1. málsgr. 2. gr. er kveðið svo á, að öllum sláturfénaði skuli slátrað löggiltum sláturhúsum. 2. mgr. gr. segir svo, með leyfi hæstv. forseta: „Ráðh. getur þó, þar sem brýn nauðsyn krefur, leyft slátrun til eins árs í senn í sláturhúsum, sem ekki eru svo úr garði gerð, að löggilding geti farið fram í þeim, ef yfirdýralæknir og hlutaðeigandi héraðsdýralæknir telja, að slátrun og meðferð sláturafurða geti tekizt þar á viðunandi hátt. Undanþágu má þó ekki veita nema í 3 ár frá gildistöku þessara laga.“ Með þessu ákvæði, að takmarka undanþáguheimildina við 3 ár, er stefnt að því, að endir verði bundinn á það vandræðaástand , sem verið hefur á þessum málum, og slátrun geti innan fárra ára farið öll fram í löggiltum sláturhúsum. Um þetta segir í grg., sem fylgir frv.: „Í gildandi l. er ráðh. heimilt að veita undanþágu til slátrunar til eins árs í senn í húsum, sem eru svo ófullkomin að gerð og búnaði, að löggilding getur ekki farið fram. Í framkvæmd hefur þetta orðið þannig, að allmörg sláturhús hafa ekki hlotið löggildingu, en þar verið slátrað árum saman í skjóli undanþáguheimildar, en lítt eða ekki hirt um endurbætur, enda mörg þessara húsa það léleg, að vart mun nú borga sig að leggja mikið fjármagn í viðgerðina. En nú er lagt til, að eigi megi veita slíkar undanþágur nema þrisvar sinnum og þá til eins árs í senn. Eftir það ber að loka sláturhúsum þessum, unz þau hafa verið lagfærð eða endurbyggð svo, að þau séu löggildingarhæf, ella verði þau lögð niður.“ Verður að segja, að þetta sé til bóta og geti bundið enda, eins og ég sagði áðan, á það ástand, sem verið hefur í þessum málum. Ég vil aðeins minnast nokkrum orðum á ákvæði 12. gr. frv., en þar er um nýmæli að ræða. Í 12. gr. frv. segir: „Yfirdýralæknir eða heilbrigðisnefnd, sem í hlut á, getur fyrirskipað sérstaka læknisskoðun á kjöti og slátri, enda þótt það hafi áður hlotið lögboðna heilbrigðisskoðun og merkingu. Eins má fyrirskipa gæðamat á sláturafurðum, þótt það hafi áður farið fram.“ Um þetta atriði segir í grg. frv.: „Mjög hefur færzt í vöxt hin síðari ár, að kjöt og aðrar sláturafurðir séu fluttar um langan veg beint á markað innanlands eða í frystigeymslu fjarri sláturstað. Í sumum tilvikum geta þessir flutningar tekið alllangan tíma, og þegar hlýtt er í veðri, hafa vörur spillzt í flutningum, þó að þær hafi verið óaðfinnanlegar, þegar flutningar hófust eða þegar heilbrigðisskoðun og mat fór fram á afurðunum. Hefur þráfaldlega komið fyrir, að þurft hefur að eyða sláturafurðunum af þessum sökum, þar sem þær hafa reynzt óhæfar til manneldis, er þær bárust á markaðsstað eða geymslustað. Oft má rekja slíkar skemmdir til hirðuleysis í meðferð vörunnar og of mikils annríkis fólks í sláturtíð.“ Enn fremur segir: „Því virðist eðlilegt og raunar sjálfsagt, að sett verði í löggjöf þá, er mál þessi varðar, ákvæði, sem girt gætu fyrir þá annmarka og tjón, sem að ofan er lýst. Því er lagt til, að heimilt sé að láta fara fram endurskoðun á kjöt- og sláturafurðum, ef viðkomandi heilbrigðisnefnd eða yfirdýralæknir telur ástæðu til. Ætti það að veita nokkurt aðhald um vandvirkni og aðgæzlu þeim, er sjá um meðferð, geymslu og flutning sláturafurða.“ Um þetta er auðvitað ekki nema allt gott að segja, og þetta eru staðreyndir, sem hafa þráfaldlega komið fyrir á hverju ári í sláturtíðinni, sem öllum er kunnugt um, sem fylgjast með þessum málum. Í 12. gr. er einnig sagt í 2. mgr.: „Bæjar- eða sveitarfélag skal sjá fyrir fullnægjandi húsnæði til framangreindrar skoðunar á sláturafurðum gegn sanngjörnu gjaldi, er eigandi afurðanna greiðir samkv. nánari fyrirmælum rn. að fengnum till. bæjar- eða sveitarfélaga.“ Búast má þó við, að þetta yrði óþarflega erfitt í framkvæmd. Eðlilegra fyndist manni, að þetta mat, ef fram færi, yrði framkvæmt á móttökustað sláturafurðanna, sölustað eða þar sem afurðirnar á að frysta. Annars yrði um tvíverknað og óþarfa fyrirhöfn að ræða. Verður að vænta, að í framkvæmd verði þetta á þann veg, að ekki valdi óþarfa erfiðleikum eða kostnaði. Ég sé ekki ástæðu til að fjölyrða meira um frv. Það liggur ljóst fyrir og var skýrt við 1. umr., og nokkrar umr. fóru þá fram um nokkur atriði þess, en landbn. hefur rætt frv. á tveim fundum og telur, að hér sé um mikið nauðsynjamál að ræða, og leggur því einróma til, að það verði samþ. óbreytt. Einn nm., hv. 4. þm. Norðurl. e., Björn Jónsson, var ekki viðstaddur afgreiðslu málsins í nefndinni.



Herra forseti. Eins og fram kemur í aths. við lagafrv. þetta og rakið var af hæstv. fjmrh. við 1. umr. málsins í þessari hv. þd., er með frv. þessu lagt til, að reglum um álagningu landsútsvara á nokkur ríkisfyrirtæki verði breytt þannig, að þau verði sett á bekk með hliðstæðum fyrirtækjum, sem rekin eru af einstaklingum eða félögum þeirra, að því er varðar gjaldagreiðslur til sveitarfélaga. Í b-lið 17. gr. l. nr. 51 frá 1964, um tekjustofna sveitarfélaga, eru talin upp ýmis ríkisfyrirtæki, sem ber að greiða 11/2% af heildarsölu sinni í landsútsvar. Fyrirtæki þau, sem þarna er um að ræða, eiga öll að undanskilinni Sementsverksmiðjunni og Áburðarverksmiðjunni hliðstæður í einkarekstri. Hefur af þessu leitt mikið misræmi í gjaldagreiðslum þessara ríkisfyrirtækja annars vegar til sveitarfélaganna og hins vegar greiðslum sams konar fyrirtækja í einkarekstri og þetta hefur þó orðið sérstaklega áberandi hvað snertir síldarverksmiðjurnar. Í c-liðum 2. og 3. gr. í frv. er því lagt til, að þessi fyrirtæki, sem eru nánar tiltekið Síldarverksmiðjur ríkisins, Viðtækjaverzlun ríkisins, Landsmiðjan og Ríkisprentsmiðjan Gutenberg, skuli greiða landsútsvör, sem ákveðin séu með sama hætti og tekjuútsvör félaga, þó þannig, að um útsvör þeirra gildi hinn lögboðni útsvarsstigi án álags eða afsláttar, þó að slíku kunni að vera til að dreifa um útsvör almennt í hlutaðeigandi sveitarfélagi. Jafnframt því, að þessum ríkisfyrirtækjum er skipað á bekk með einkafyrirtækjum varðandi útsvarsgreiðslur, er í 1. gr. frv. lagt til, að svo verði einnig um greiðslur aðstöðugjalds, en samkv. núgildandi l. eru þessi fyrirtæki undanþegin aðstöðugjaldi. Í 1. gr. frv. er sem sé lagt til, að heimilað verði að leggja aðstöðugjöld á þessi fyrirtæki. Eins og frá greinir í nál., sendi heilbr.- og félmn. frv. stjórn Sambands ísl. sveitarfélaga til umsagnar, og enn fremur mættu á fundi n. ráðuneytisstjórinn í félmrn., Hjálmar Vilhjálmsson, og formaður Sambands ísl. sveitarfélaga, Jónas Guðmundsson, og ræddu nm. við þá ýmis atriði, sem á góma hafði borið í n. Stjórn Sambands ísl. sveitarfélaga sendi svo frv. til umsagnar fulltrúaráðsfundi sambandsins, sem var haldinn hér í Reykjavík dagana 10. og 11. marz, og í bréfi formanns þess til n., dags. 15. f. m., skýrir hann frá því, að fundurinn hafi gert um það svofellda samþykkt: „Fulltrúaráðsfundur Sambands ísl., sveitarfélaga, haldinn 10. og 11. marz 1966, mælir með því, að Alþ. samþ. frv. til l. um breyt. á l. um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 51 1964, sem nú liggur fyrir Alþingi.“ Heilbr.- og félmn. hefur rætt frv. á nokkrum fundum og leggur til, að það verði samþ. með einni breytingu, sem n. flytur till. um og prentuð er í nál. á þskj. 468, og skal ég nú gera nokkra grein fyrir þeirri brtt. Brtt. er flutt að beiðni Sambands ísl. sveitarfélaga og er við 15. gr. tekjustofnalaganna. Í þeirri gr. ræðir um hlutverk jöfnunarsjóðs sveitarfélaga. Efni brtt. er það, að inn í e-lið gr. bætist ákvæði um, að greiða skuli 1/2% af árlegum tekjum jöfnunarsjóðs til Sambands ísl. sveitarfélaga vegna starfsemi sambandsins. Í bréfi formanns sambandsins til n., dags. 14. f.m., er frá því skýrt, að á fundi fulltrúaráðs sambandsins, þeim sem ég áður nefndi, hafi verið samþ. einróma að fara þess á leit við heilbr.- og félmn. Ed., að hún flytti þessa brtt. við frv., og fylgdi bréfinu grg. um þörf sambandsins fyrir þær tekjur, sem þarna er farið fram á að sambandið fái vegna starfsemi sinnar. Tekna til að standa undir starfsemi sambandsins er nú að langsamlega mestu leyti aflað með ákveðnu gjaldi frá sveitarfélögunum, sem í sambandinu eru, sem eru svo að segja öll sveitarfélög á landinu, og þetta gjald nemur nú 3 kr. á hvern íbúa í sveitarfélagi. Þetta gjald er ákveðið á landsþingum sambandsins, sem haldin eru á fjögurra ára fresti, árið eftir hverjar sveitarstjórnarkosningar, og er bundið 4 ár fram í tímann. Breytingu á þessu gjaldi yrði fyrst hægt að gera á næsta ári eða á landsþingi 1967, og breytingar kæmu ekki til framkvæmda fyrr en á árinu 1968. Reyndin hefur orðið sú, að þetta gjald verður allsendis ófullnægjandi, þegar fer að líða á fjögurra ára tímabilið, og það þó að starfsemi sambandsins sé í rauninni langtum þrengri stakkur skorinn en æskilegt er. S.l. ár var rekstrarhalli sambandsins þannig á 2. hundrað þús. kr., og í fjárhagsáætlun sambandsins fyrir yfirstandandi ár, sem afgr. var á fulltrúaráðsfundinum í s.l. mánuði, er reiknað með rekstrarhalla á 2. hundrað þús. kr. Það var þó ljóst öllum fulltrúum, sem á fundinum voru, að áætlunin var óraunhæf, nema horfið yrði þá að því ráði að draga verulega úr starfsemi sambandsins. En þar sem engin vissa var fyrir meiri tekjum en þar voru áætlaðar, taldi fundurinn þó rétt að samþykkja áætlunina, svo naum sem hún var, því að óráð mætti telja, að stofnað yrði til meiri rekstrarhalla en þar er áætlaður. Hins vegar vildi fundurinn treysta því, eins og segir orðrétt í samþykkt frá fundinum, „að Alþ. verði við tilmælum fulltrúaráðsins um að lögfesta tillag úr jöfnunarsjóði til sambandsins þegar á þessu ári, svo ríflegt, að stjórn þess fái þar fé til ráðstöfunar, sem rýmkað geti starfsmöguleika sambandsins á árinu frá því, er áætlunin leyfir, og orðið einnig viðunanlegt framlag vegna húsnæðismála þess.“ Ég skal nú rekja nokkuð aðalatriði rökstuðnings sambandsins fyrir aukinni tekjuþörf, en í grg. segir m.a.: „Störf sambandsins í þágu sveitarfélaganna fara sífellt vaxandi, og sambandið tekur að sér meira og meira af fyrirsvari sveitarfélaganna, sem áður var hjá einstökum sveitarfélögum eða sýslunefndum, þar sem miklu handhægara er að afla gagna og upplýsinga á vegum þess en með því að snúa sér til margra aðila um sama málefnið. Þetta hefur óhjákvæmilega í för með sér aukinn kostnað, sem ekki verður annars staðar tekinn en úr sjóðum sveitarfélaganna sjálfra. Þá telur Samband ísl. sveitarfélaga það einnig skyldu sína að beita sér fyrir framkvæmd ýmissa verkefna. sem óhjákvæmilegt er að leysa af hendi og aðrir mundu tæpast beita sér fyrir, svo sem útgáfu nauðsynlegra handbóka fyrir sveitarstjórnir og útgáfu tímarits um sveitarstjórnarmálefni, ráðstefnuhaldi, fundum og námskeiðum um einstök málefni sveitarfélaganna. Það fer stöðugt í vöxt, að sambandinu sé gert að nefna menn í stjórnir eða nefndir til ýmissa starfa, svo og að láta í té umsagnir um ýmis málefni sveitarfélaga, ýmist fyrir innlenda aðila, þar með Alþ. og ríkisstj., eða erlenda, svo sem sveitarstjórnaþing Evrópuráðsins, alþjóðasamband sveitarfélaga o.fl. Fylgir þessum verkefnum oft verulegur kostnaður, því að greiða verður fyrir þessi störf og hafa verulegt umstang vegna gagnasöfnunar og loks að kosta þýðingu þeirra á erlend mál, þegar erlendir aðilar eiga hlut að máli. Þá skal enn fremur á það bent, að árið 1972 er 100 ára afmæli sveitarstjórnar á Íslandi í þeirri mynd, sem nú er. Telur stjórn Sambands ísl. sveitarfélaga sjálfsagt, að gefin verði út af því tilefni saga íslenzkrar sveitarstjórnar og vandað til verksins, svo sem föng eru á. Stendur það engum nær en sveitarfélögum landsins að standa undir því verki og Sambandi ísl. sveitarfélaga að hafa þar um forgöngu. Loks skal það tekið fram, að sambandið býr við alls kostar ófullnægjandi húsnæði og verður með einhverjum hætti að leita á náðir sveitarfélaganna um lausn þess vandamáls nú þegar á yfirstandandi ári.“ Til þess að leysa þau fjárhagsvandamál sambandsins, sem hér hafa verið talin, og önnur, sem ótalin eru eða síðar koma fram, telur stjórn sambandsins eðlilegustu og umsvifaminnstu leiðina vera þá að nota heimild þá, sem veitt er í e-lið 15. gr. tekjustofnalaganna, með því að ákveða til frambúðar vissa prósentu af þeim tekjum sveitarfélaganna, sem í jöfnunarsjóð renna. En í e-lið 15. gr. l. um tekjustofna sveitarfélaga segir, að verja megi fé úr sjóðnum til að styrkja eftir ákvörðun ráðh. tilraunir til að koma betra skipulagi og meira samræmi í framkvæmdir sveitamálefna og samstarf sveitarfélaga. Síðan er að því vikið, að engu fé hafi verið varið samkv. þessu síðasta lagaákvæði, sem nefnt var, til þess að styrkja samstarf sveitarfélaga, en hins vegar sambandinu tvisvar verið veittur smástyrkur, í annað skiptið til að gefa út sveitarstjórnarmannatal. en í hitt skiptið handbók sveitarstjórna. Þá bendir sambandið á, að það sé ekki verið að biðja um neinn styrk af ríkisfé, heldur að Alþ. veiti heimild til, að sveitarfélögin taki af sínu eigin fé í jöfnunarsjóði brot af hundraðshluta til að standa undir útgjöldum, sem sameiginleg samtök þeirra hljóta óhjákvæmilega að hafa. Þá er vakin athygli á því, að síðan 1963, þegar landsþing sambandsins ákvað gjaldið 3 kr. á íbúa, hafi tekjur og gjöld sveitarfélaganna í sambandinu stórlega aukizt, en á sama tíma hafi aftur á móti tekjur sambandsins frá sveitarfélögunum ekki hækkað nema sem svarar fólksfjölgun. Greinargerð þessari lýkur svo með þessum orðum: „Af því, sem nú hefur verið sagt, er ljóst, að yfir starfsemi sambandsins vofir svo til alger stöðvun, verði ekki úr fjárhagsörðugleikum þess bætt með einhverjum hætti nú þegar.“ Það er ástæða til að vekja athygli á því, að húsnæðismál sambandsins, sem þarna eru einmitt nefnd í grg., eru þau mál, sem valdið hafa stjórn þess hvað mestum áhyggjum upp á síðkastið, og verður nú ekki undan því komizt, að sambandið geri ráðstafanir til þess að komast í viðunandi húsnæði til frambúðar eða m.ö.o. að ná eignarhaldi á húsnæði fyrir skrifstofur sínar og starfsemi. Þær tekjur, sem hér er lagt til að sambandið fái, munu nema um það bil 1 millj. kr. á ári, miðað við tekjur jöfnunarsjóðsins, eins og nú háttar. Það kæmi þá að sjálfsögðu til kasta landsþings sambandsins á næsta ári að ákveða, hvað verða skuli um 3 kr. nefgjaldið. eftir að sá tekjustofn er fenginn, sem hér er lagt til að sambandið fái. Eins og fram kemur í nál., voru þrír nm., þeir hv. 9. þm. Reykv., hv. 1. þm. Vesturl. og hv. 8. landsk., fjarstaddir, þegar málið var afgr. í n., og eru þeir að sjálfsögðu óbundnir af nál. og þeirri brtt., sem á þskj. 468 greinir frá.



Herra forseti. Það eru aðeins örfá orð út af brtt. þeirri, sem hv. 9. þm. Reykv. hefur hér flutt um að breyta skiptingu landsútsvara þannig, að helmingur þeirra falli til viðkomandi sveitarfélags í stað 1/4 nú, og rýra að þessu leyti hlut jöfnunarsjóðsins. Eins og ég gat um, þegar þetta frv. var lagt fram, er það flutt í nánu samráði við Samband ísl. sveitarfélaga, enda hefur fulltrúaráð þess mælt með samþykkt frv.. Ég efnislega er það um það, að varðandi tiltekin fyrirtæki skuli gilda sams konar skattaálagning og á sér stað um skattlagningu einkafyrirtækja eftir almennum reglum, en hins vegar ekki í neinu breytt þeim grundvallaratriðum, sem nú gilda varðandi jöfnunarsjóð og skiptihlutföll í sambandi við hann. Sú brtt., sem hér er um að ræða, felur hins vegar í sér að gera mjög veigamikla breytingu í því efni, þannig, eins og ég áðan sagði, að taka þarna helming landsútsvara í stað 1/4 nú og láta renna til viðkomandi sveitarfélags. Þetta atriði hefur verið til sérstakrar athugunar hjá Sambandi ísl. sveitarfélaga. og það hefur ekki á þessu stigi máls a.m.k. talið eðlilegt að taka upp þessa skipan mála, og hygg ég, eða ég hef a.m.k. ekki heyrt, að það hafi verið þar neinn ágreiningur um það efni. Ég mundi þess vegna fyrir mitt leyti telja það mjög miður farið, ef Alþ. samþykkti þá grundvallarbreytingu, sem hér er um að ræða í till. hv. Þm., án þess að fyrir liggi, að Samband ísl. sveitarfélaga, sem að sjálfsögðu þetta mál fyrst og fremst varðar, hafi tekið jákvæða afstöðu til þess máls, og það liggur ekki fyrir í dag. Hvort það kann að vera, að breyting verði á því viðhorfi, skal ég engu spá um. En ég legg á það mikla áherzlu, að varðandi útsvarsmál verði ekki gerðar veigamiklar efnisbreytingar á þeim hér á Alþ., án þess að haft hafi verið um það fullt samráð við sveitarfélögin og landssamtök þeirra. Ég get því á þessu stigi málsins ekki annað en lagt mjög eindregið gegn því, að þessi brtt. verði samþ.



Herra forseti. Hæstv. fjmrh. gat þess, að Samband ísl. sveitarfélaga hefði ekkert haft við þetta frv. að athug, og það er rétt hjá hæstv. ráðh. Það er í sjálfu sér ekki undarlegt að mínum dómi. Samband ísl. sveitarfélaga fer með heildarmálefni sveitarfélaganna, sameiginleg mál sveitarfélaganna allra í landinu, og féð, sem um er að ræða, rennur hvort eð er óskipt í jöfnunarsjóð sveitarfélaga. En í þessu sambandi datt mér í hug að spyrja hæstv. ráðh. að því, hvort álits þeirra sveitarfélaga hefði verið leitað, sem þetta mál skiptir mestu. Það er vitanlegt, að það eru a.m.k. nokkrir kaupstaðir, kannske önnur sveitarfélög, þar sem ríkisrekin fyrirtæki af þessu tagi eru, en þessi sveitarfélög eru tiltölulega fá. Hefur þeirra álits verið leitað í sambandi við samningu þessa frv., og hvað hafa þau til málanna að leggja? Ég er ekki að segja, að það eigi endilega að fara eftir því, sem einstök sveitarfélög óska í þessu efni. en mér finnst a.m.k. vera rétt, að þeirra álits sé leitað og aðilar kynni sér viðhorf þeirra til þessa máls. Þess vegna vil ég hér með beina þeirri fsp. til hæstv. fjmrh., hvort álits þessara sveitarfélaga hafi verið leitað og hvert álit þeirra hafi þá verið.



Herra forseti. Það var aðeins í tilefni af fsp. hv. 9. þm. Reykv., hvort hefði verið leitað álits þeirra sveitarfélaga, sem þetta sérstaka mál einkum snertir. Og í sambandi við það get ég upplýst, að þetta mál er þannig til komið, að það var einmitt fyrir ósk þeirra sveitarfélaga, sem þetta mál einkum varðar, að það var tekið upp innan sveitarfélagasambandsins og viðræður hafnar við rn. um það, að gerðar yrðu breytingar á útsvarsl. til þess að bæta nokkuð aðstöðu þessara sveitarfélaga, og enda þótt ég viti ekki, hvort hafi verið haft beint samband við öll þau sveitarfélög, sem þetta varðar, er mér kunnugt um það, að í þeirri n., sem einmitt Samband ísl. sveitarfélaga skipaði til þess að hafa samráð við rn. um undirbúning þessa frv., voru fyrst og fremst bæjarstjórar eða sveitarstjórnaroddvitar einmitt úr þeim sveitarfélögum, sem málið varðar, og að því er mér er tjáð af sambandinu, hafi þetta verið endanlegt samkomulag þessara aðila um lausn málsins á þennan hátt, þannig að ég hygg, að það megi óhætt fullyrða, að málið er til komið fyrir atbeina þessara sveitarfélaga einmitt og efnislega sé frv. í samræmi við það, sem þau hafi talið a.m.k. viðunandi fyrir sig til lausnar á þessu máli, þá að sjálfsögðu með hliðsjón af þeim heildarhagsmunum, sem hér er um að ræða. Vitanlega snertir þetta öll sveitarfélög landsins að meira eða minna leyti, eins og hv. þm. raunar réttilega tók fram.



Herra forseti. Frv. til l. um heimild fyrir ríkisstj. að selja eyðijörðina Selárdal er flutt af hv. 1. þm. Vestf., Hermanni Jónassyni. Jörðin Selárdalur í Súgandafirði hefur verið í eyði um alllangt skeið, og það eru engin mannvirki eða ræktun á jörðinni og ræktanlegt land mjög lítið, svo að það verður að teljast mjög fráleitt, að Selárdalur muni endurbyggjast. Með tilliti til nærliggjandi byggðar mætti ætla, að eðlilegt væri, að jörðin yrði sameinuð Botni í Súgandafirði. Hefði verið rétt, að leitað hefði verið álits héraðsráðunautar í Vestur-Ísafjarðarsýslu um þetta atriði, og vildi ég beina því til þeirrar n., sem fær málið til athugunar, að þetta yrði gert. Hins vegar er frv. flutt að ósk áhugamanns um skógrækt, en í landi Selárdals er kjarri vaxið daldrag, þar sem skilyrði eru sæmileg til skógræktar. Hreppsnefnd Suðureyrarhrepps hefur mælt með sölu á jörð þessari, eins og fram kemur í grg. Ég legg til, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og landbn.