Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Þetta frv. er til framlengingar á l. nr. 113 1949, og er farið fram á að framlengja næsta ár álagið, sem lagt hefur verið undanfarið á gjald af innlendum tollvörutegundum. - Legg ég til, að málinu verði vísað til fjhn.



Eins og kunnugt er, greiðir ríkissjóður uppbót á laun starfsmanna ríkis og bæja og hefur greitt árið 1949 og þetta ár, fyrst samkv. þál. og síðan samkv. ákvæði 19. gr. fjárl. fyrir árið 1950. Nú er svo með launagreiðslur til kennara, að þær fara fram að sumu leyti úr ríkissjóði og að sumu leyti úr bæjar- og sveitarsjóðum, en ekkert er tekið fram um það, hvernig með þann hluta skuli farið, sem .greiddur er úr bæjar- og sveitarsjóðum. Nú sýndi sig, að sum bæjar- og sveitarfélög greiddu uppbætur, en sum ekki, og þótti því rétt að lögbjóða, að þessar uppbætur skyldu greiddar úr hlutaðeigandi bæjar- og sveitarsjóðum, enda gert ráð fyrir því, þegar þessi almennu ákvæði voru sett, að uppbætur kæmu einnig á laun þessara manna, þó að þeir raunar að nokkru leyti fengju laun sín annars staðar frá. Um þetta fjalla brbl. þau, sem sett voru, og óska ég, að þessu máli verði vísað til fjhn. að lokinni þessari umr., því að ég skoða þetta sem launamál.



Þessu frv. er ætlað að koma í staðinn fyrir lög nr. 2/1950, en gerir þó ráð fyrir tveimur breytingum frá þeim l. Í fyrsta lagi er gert ráð fyrir, að álag á verðtoll sé lækkað úr 65 % í 45 %, í samræmi við 10. gr. l. nr. 22/1950, um gengisskráningu, launabreytingar, stóreignaskatt, framleiðslugjöld o.fl. - Hitt er það, að hér er lagt til, að felld verði niður lög nr. 98/1941, um heimild fyrir ríkisstj. til ráðstafana og tekjuöflunar vegna dýrtíðar og erfiðleika atvinnuveganna, en þau lög hafa verið framlengd fram að þessu, en það, sem enn er notað af þeim heimildum, sem felast í þeim lögum varðandi aðflutningsgjöld, verði tekið inn í þetta frv., og eru það ákvæði 3. gr. þessa frv. - Að öðru leyti sé ég ekki ástæðu til að gera frekari grein fyrir frv., en legg til, að því verði vísað til fjhn. að lokinni umr.



Eins og hv. þdm. er kunnugt, brást norðurlandssíldin enn þá einu sinni í sumar. Þegar kom fram í ágústmánuð, þótti sýnt, að menn gætu ekki haldið áfram veiðitilraunum, ef ekkert væri aðhafzt til stuðnings, og mundu menn þurfa að fá einhver lán, t.d. til að greiða aðkallandi kauptryggingu, ef það ætti að vera hægt að halda áfram. Að hinu leytinu var svo aflatryggingasjóður, sem ætlað er það hlutverk að bæta upp síldveiðiflotanum, þegar illa fer, en sá sjóður hefur hins vegar ekki handbært fé og enda ekki séð þá endanlega, hvernig fara mundi um vertíðina, og því ekki ljóst, hvort það yrði endanlega fullkominn aflabrestur yfir sumarið. Var þá það ráð tekið, að ríkissjóður tók eða ábyrgðist nokkur lán, sem útgerðarmönnum voru veitt í Landsbankanum og Útvegsbankanum, og jafnframt sett bráðabirgðaákvæði um það, að þessi lán yrðu síðar endurgreidd úr hlutatryggingasjóði. Síðan voru sett önnur brbl., sem breyttu l. um aflatryggingasjóð eins og nauðsynlegt var, og hafa þau verið lögð fyrir hina deild þingsins, Nd. Ég sé ekki ástæðu til að hafa fyrir þessu lengri framsögu, en óska, að málinu verði vísað til fjhn. að lokinni þessari umr. Hitt málið fer að sjálfsögðu til sjútvn., þegar það kemur til hv.d., en þetta frv. fjallar eingöngu um ábyrgð ríkissjóðs.