Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Ég get látið það nægja að vísa að miklu leyti til grg., sem fylgir þessari þáltill. Hér er um að ræða einn af stærstu fjörðum landsins, og hann er víða alldjúpur, en fiskveiðar hafa þar ekki verið teljandi nema hrognkelsaveiðar. Þorskveiði er þar ekki, en sílaganga er þar nokkur, er vart verður af fuglageri miklu, er safnast að sílatorfunni og fylgir henni eftir firðinum. Það er og álitið, að hér geti verið uppeldisstöð fyrir flatfisk. Fjörðurinn er einstakur að því leyti, að fyrir mynni hans er fjöldi eyja og hólma, en í Gilsfirði og innan eyja er mikið um sílagöngur. Fjörðurinn hefur áður verið mældur allverulega á innsiglingarleiðum, en annars mun hann vera lítt rannsakaður. Ég hef átt tal við Árna Friðriksson fiskifræðing um þetta. Telur hann, að rannsaka þurfi hita sjávarins á ýmsu dýpi og við sjálfan botninn, því að dýpi sjávarins er allmismunandi, og er hiti, efni og gróður í þessum firði alveg órannsakað nú. Mjög fljótlegt mun vera að mæla upp þennan fjörð, og með því að nota bergmálsmæli er auðvelt að sýna botnlag fjarðarins. Líkur eru til, að hægt mundi vera að fá bát til þessa hjá vitamálastjórninni á sumri komanda. Von er nú á fiskirannsóknarskipi, og mætti nota það til þess að rannsaka fjörðinn. Ég bind rannsóknina ekki við ákveðinn tíma og geri ráð fyrir því, að ríkisstj. mundi hefjast handa strax og hægt þykir. Að lokum legg ég til, að þessari till. til þál. verði vísað til fjvn. og 2. umr.



Herra forseti. Ég og hv. 1. þm. N-M. berum fram brtt. við þessa þáltill., um, að á eftir orðinu Hvammsfirði komi: Nýpsfirði og Nýpslónum í Vopnafirði. Í Nýpslónum er laxveiði, og einnig er þar nokkur koli, en hefur minnkað hin síðustu ár. Meðlimir nýbyggingarráðs sáu lónin í fyrra sumar og leizt þeim vel á þau. Atvinnudeildinni var þegar falin rannsókn á lónunum, en ekki varð úr rannsóknum vegna þess, hve síðla beiðnin kom fram. Fyrst þannig tókst til, og fyrst þetta færi gafst, þá höfum við tveir þm. N–M. borið þessa brtt. fram. Ég orðlengi nú ekki frekar um þetta mál, en leyfi mér að vænta, að þessari brtt. verði vel tekið í þessari hv. d.



Það gleður mig, ef reynslan verður sú, sem hæstv. ráðh. vonast eftir, að svo lítið falli til af ærkjöti í ár, að kjötsalarnir sjái sér fært að kaupa þær birgðir, sem fyrir eru og eru meira en eins árs birgðir af ærkjöti til viðbótar því, sem leggst til nú. Það er ágætt, ef þeir hafa þá markaði fyrir vinnsluvöru sína á kjöti, að þeir geti bætt við sig sama sem 460 tonnum til þess að vinna úr, og það 1. fl. dilkakjöti. Ef þetta er rétt, byggist það á því, að ekkert er af ærkjöti í haust. Hæstv. ráðh. vildi halda því fram, að engin mistök hefðu átt sér stað. Ég er honum ekki sammála í því. Ég álít, að um mikil mistök hafi verið að ræða, og mér er nú ljóst, í hverju þau hafa legið. Mér var það ekki ljóst. Mér var það óskiljanlegt, hvernig menn, sem ættu að vera vel að sér í kjötsölumálum, gætu hugsað sér þetta. En af greinum, sem Guðmundur Jónsson skrifar, verður mér þetta ljóst, því að hann tekur allt ærkjötið og allt dilkakjötið og dregur svo birgðirnar frá og segir svo, að þetta hafi meðalsalan verið á mánuði, en gáir ekki að því, að hann er hér með 422 tonn af ærkjöti, sem búið er að vinna úr, og 295 tonn af dilkakjöti, og miðar birgðirnar 1. maí við þær. Svo reiknar hann út, hvað selzt hafi á mánuði hverjum að sumrinu, og reiknar svo, hver neyzlan muni verða eftir því. Þetta kalla ég mistök. Og að lækka verðjöfnunargjaldið vegna þess, að talið er, að meira seljist mánaðarlega af dilkakjöti en raun bar vitni um, kalla ég mistök. Hvað snertir verð á kjötinu og hvað hægt hefði verið að fá fyrir það, þá ber þeim ekki saman mönnunum, sem hæstv. ráðh. valdi í búnaðarráð. Sveinn Jóns son segir, að hægt hefði verið að fá 5,50 pr. kg., en annar, Aðalsteinn Jónsson, segir, að það mundi hafa verið hægt að fá a.m.k. 5,40 pr. kg. Ég veit ekki, hvor hefur rétt fyrir sér. Hæstv. ráðh. veit það kannske. Þetta kjöt hefði átt að vera búið að flytja út, og það í fyrra haust, og hefði þá mátt spara þá peninga, sem nú er búið að eyða í geymslu, flutninga milli hafna, frystihúsagjald og svo rýrnun, þó að þeir peningar séu ekki miklir í augum hæstv. ráðh., þegar hann er að tala um, að engin mistök hafi átt sér stað. En það er samt sem áður full sanngirni í því að krefjast þess, að bændum verði bætt þetta upp og þeir fái heildsöluverðið greitt, hvaða leið sem farin verður, og það þurfi ekki að verða til þess að lækka næsta árs framleiðslu. Ég vil þakka hæstv. ráðh. fyrir undirtektir hana í málinu, og er það vel farið, ef hægt er að koma öllu kjötinu upp í heildsöluverð, en það er nauðsynlegt, að það fáist gert upp sem allra fyrst, svo að hægt sé að fara að gera upp við bændur.



Ég get að miklu leyti vísað til þeirrar grg., sem fylgir þessari þáltill. á þskj. 30, er ég flyt hér ásamt fjórum öðrum hv. þm., eins og sést á þskj., en ég vil bæta örfáum orðum við það, sem í grg. stendur. Þegar lögfest var samkomulag sexmannanefndarinnar 1943, þá var gengið út frá ákveðnu verði á ull, eins og öðrum afurðum landbúnaðarins. Framleiðendum voru ætlaðar kr. 8.50 fyrir hvert kg. af ull án tillits til, hvaða flokk væri um að ræða. Þau þrjú ár, sem sexmannanefndarsamningurinn var í gildi, var sama verð ákveðið öll árin, þ.e.kr. 8.50 hvert kg., og vitanlega ber ríkissjóður ábyrgð á því, að framleiðendur fái þetta verð að lokum fyrir ullina. Nú var sáralítil ull seld á styrjaldarárunum, svo að ullarframleiðslan frá árunum 1943, 1944 og 1945 hefur safnazt saman, og mun hér vera að ræða um 1200–1300 tonn. Nú mun þó vera búið að selja 730 tonn, og ég hygg, að sú sala hafi orðið þannig, að ríkissjóður hafi ekki borið neinn verulegan halla af þeirri sölu eða kannske engan. En enn þá liggja 500 tonn óseld frá þessum 3 árum. Hér sleppi ég alveg ullarframleiðslu þessa árs, en hún er enn óseld, en það snertir ekki þetta mál, þar sem ríkissjóður stendur ekki í ábyrgð fyrir þeirri framleiðslu. Er því ekki þörf á að rugla því saman. Afleiðing þessa hefur orðið sú, að bændur hafa ekki fengið nema nokkurn hluta þessa ullarverðs, sem þeir eiga kröfu til. Ég veit, að víða hefur verið fært í reikninga þeirra kr. 3.50 fyrir kg. eða 4 og eitthvað á 5. kr., þar sem hæst hefur verið áætlað. Þetta er mjög glöggt og gott dæmi fyrir hv. þm. að athuga, þegar verið er að tala um hið háa verð, sem bændur fái fyrir afurðir sínar. Þótt verðið sé ákveðið kr. 8.50 fyrir hvert kg. af ull þessi 3 ár, þá hafa flestir bændur ekki fengið nema 3–4 kr. fyrir kg. Og svona hefur það verið með marga hluti fleiri, hvað þeirra afurðir snertir. Ég hugsa, að verkamönnum þætti það ekki í lagi að þurfa að bíða í 2, 3 og 4 ár eftir hluta af launum sínum, en þetta hafa bændur orðið að gera. Nú er ég ekki að ásaka neinn í þessu efni, því að ríkissjóði ber ekki skylda til samkv. l. að ábyrgjast verðið, fyrr en sala ullarinnar fer fram. Ég veit þetta, en þetta getur ekki gengið svona til lengur, og við flm. þessarar till. teljum, að þetta verði að gerast upp fyrir næstu áramót, svo að hægt sé að ganga frá ullarverðinu fyrir þessi ár. Ef ekki verður unnt að selja ullina fyrir áramót, þá leggjum við til, að ríkissjóður kaupi hana og greiði fyrir hana lögákveðið verð. Síðan getur hann svo geymt hana, þangað til sala getur farið fram. En mér er sagt, að nú sé verið að leita eftir sölu á ullinni í Póllandi og víðar, og hef ég heyrt, að líkur séu til, að samningar muni takast um sölu bráðlega. Þetta væri gleðilegt, og þá gætum við hugsað okkur, að þessi þál. væri óþörf, svo framarlega sem salan fer fram nú og hægt verður að koma þessu í kring fyrir áramót. En þar sem allt er enn í óvissu um þetta, þá tel ég, og væntanlega við flm. allir, að rétt sé að bera fram þessa þál. nú til þess fyrst og fremst að minna á þetta og í öðru lagi sem kröfu af hálfu ullarframleiðenda um það, að þetta mál verði ekki látið bíða lengur en til næstu áramóta, svo að þá sé hægt að ganga frá því verði, sem þeim ber fyrir þessi ár. Ég hygg það sé ekki ástæða til að taka fleira fram varðandi þetta að þessu sinni. Ég tel ekki óeðlilegt og geri það að till. minni, áð þessi till. fari til hv. fjvn., eins og sú till., sem var hér á undan til umr. ( Till. til þál. um greiðslu úr ríkissjóði til verðjöfnunarsjóðs.), enda eru þessi mál mjög skyld hvort öðru, þótt misjafnt sé, hvað liggur til grundvallar fyrri till. og þessari.



Það er eins með þessa till. og till. hér á undan, að ég er ekki á móti því, að hún sé hér til umr. og fari svo til fjvn. til athugunar. Hins vegar verð ég að segja það, að ég sé ekki, að nein ástæða sé til þess að leggja þá skyldu á ríkissjóð að kaupa þá ull, sem eftir er frá undanförnum árum. Eins og hv. þm. skýrði frá, þá lágu hér í ársbyrjun þriggja ára birgðir, frá árunum 1943, 1944 og 1945. Af þessum þriggja ára birgðum hefur tekizt að selja 800 tonn, og eftir er þá að selja 500 tonn. Hv. þm. talaði um, að samningar stæðu yfir um að selja þessa ull til Póllands. Ég verð að segja eins og er, að ég hef ekki sérlega mikla trú á, að þær umleitanir beri árangur. Hins vegar lít ég svo á, að svo framarlega sem þær tilraunir bera ekki árangur, þá sé heppilegast að selja ullina annars staðar fyrir það verð, sem hægt er að fá fyrir hana. Ég tel of áhættusamt fyrir ríkissjóð að draga öllu lengur sölu á ullinni. Það má að vísu fullyrða, að það varð ríkissjóði til happs, að frestað var að selja ullina þar til á þessu ári. Það hefur tekizt svo vel til um meiri hluta að þeirri ull, sem seld var á s.l. ári, að ríkissjóður mun engan halla hafa af þeirri sölu. En til þess lágu sérstök atvik. og er því ekki hægt að telja það eðlilega sölu. Um hitt, sem selt var til Danmerkur og Ítalíu, er það að segja, að ríkissjóður ber af því nokkurn halla, en samt ekki neitt sem nálgast það, sem orðið hefði, ef ullin hefði verið seld 1944 fyrir það verð, sem þá stóð til boða. Það hefur því rætzt betur úr þessu en útlit var fyrir í byrjun ársins. Hitt orkar varla tvímælis, að ríkissjóður mun bera halla af því, sem eftir er. En þegar litið er á það, hvernig þetta hefur gengið á undanförnum árum, og að í ársbyrjun voru þriggja ára birgðir af ull. Þá finnst mér, að í raun og veru sé það ekkert óeðlilegt, þótt líði fram yfir næstu áramót að gera upp þennan hluta ullarinnar, sem eftir er. Það er búið að höggva mikið skarð í ullarbirgðirnar núna, svo að bændur og verzlanir standa ólíkt betur að vígi við þessi áramót en þau næstu á undan, hvað þetta snertir. Ég geng út frá því, að ullin verði seld, áður en langt um líður, fyrir það verð, sem fæst fyrir hana. Ef hv. þm. eru því sammála og skoða það ekki of mikla áhættu fyrir ríkissjóð að draga að selja ullina lengur, þá sé ég ekki ástæðu til að baka ríkissjóði þau óþægindi, sem því eru samfara að þurfa að taka allmikið lán til þessara hluta nú þegar: Ég held, að það verði ekki sérlega tilfinnanlegt fyrir bændastéttina, þótt dráttur verði á þessu fram yfir áramót.



Ég ætla ekki að lengja umr. um þetta, og ég get að nokkru leyti þakkað hæstv. ráðh. fyrir undirtektir hans, þar sem hann óskar eftir, að hv. fjvn. taki málið til athugunar. Mér virðist að vísu hæstv. ráðh. muni vera því fremur mótfallinn, að ríkissjóður kaupi þessar ullarbirgðir, ef ekki tekst sala á þeim á næstu mánuðum. Það hugsa ég, að sé skoðanamunur milli okkar og ráðh. Ég tel, að með þeirri ábyrgð, sem ríkið tók á þessari vöru um þetta árabil, þá hljóti að fylgja það, að þetta verði einhvern tíma gert upp, og ég tel, að þessi dráttur megi ekki verða lengri en hann er þegar orðinn. Við verðum að ganga út frá því, að úr því ríkissjóður tók ábyrgð á þessari vöru, þá geti það ekki gengið svo til ár eftir ár, að uppgjör fari ekki fram. Og það gleður mig, að hæstv. ráðh. skuli segja, að hann muni beita sér fyrir því, að ullin verði seld og það sem allra fyrst. Ég vil leggja áherzlu á það, að bezt muni vera, að þetta sé gert sem fyrst upp, og það mun líka vera heppilegast vegna þess, sem ríkissjóður verður að greiða í sambandi við það.



Herra forseti. Mér skilst hæstv. ráðh. muni leggja á móti því, að ríkissjóður kaupi ullarbirgðirnar. Með tilliti til afstöðu hæstv. ráðh., þá vil ég beina því til hv. fjvn., hvort ekki sé athugandi, að hún reyndi að fara milliveg í þessu sölumáli. Það mun vera búið að selja mikið til alveg suma flokka af ull áranna 1943 og 1944. Óselt mun vera eitthvað af 2., 3. og 5. flokki. Mér hefur dottið í hug, hvort hæstv. ráðh. sæi sér ekki fært að vera með því, að ríkissjóður kaupi það, sem eftir er af ullinni frá árunum 1943–44, svo að hægt sé að gera þau ár upp. Það er strax betra, þótt framleiðslan frá árinu 1945 bíði um sinn. Ég vil beina þessu til hv. n. og vænti þess, að hún athugi, hvort hér sé ekki bent á þann milliveg, sem hæstv. ráðh. gæti fallizt á og allir sætt sig við eftir atvikum.



Ég mun ekki setja mig á móti því, að málið komist til síðari umr. og til fjvn. Hins vegar er ekki allt undir því komið, að n. geti orðið við þeirri ósk að afgreiða till. án tafar, og ég býst líka við, að n. komist að þeirri niðurstöðu, að það sé ekki hægt að afgreiða þáltill. svo fljótt. Það er rétt hjá hv. þm. N-M., að kjötsalan innanlands hefur orðið nokkru minni en verðlagsn. hefur áætlað, og þess vegna eru nokkrar birgðir af fyrra árs kjöti óseldar. En ég veit hins vegar ekki betur en n. sé búin að ráðstafa þessu kjöti að mestu eða öllu leyti þannig, að kjötverzlanir í bænum séu búnar að kaupa það til vinnslu, og ég ætla, að verðið sé það sama og heildsöluverðið var til 20. sept. s.l. Hv. þm. N-M. sagði, að verðjöfnunarsjóð vantaði um 3 millj. kr. til þess að geta verðbætt að fullu kjötframleiðslu ársins 1945, en ég ætla, að þar sé um minni upphæð að ræða. Hv. þm. sagði enn fremur, að bændur ættu ekki sök á þessum mistökum, en ég vil nú ekki viðurkenna, að þarna sé um nein mistök að ræða önnur en þau, að kjötsalan innanlands hefur orðið nokkru minni en verðlagsn. áætlaði. Það er aldrei hægt að segja nákvæmlega fyrir fram, hve mikil kjötneyzla verður í landinu á hverjum tíma. Hitt má telja meiri mistök, eins og átti sér stað 1944, þegar Reykjavík og aðrir kaupstaðir voru kjötlausir allt sumarið, eða frá því í júní og þar til um haustið. Það voru mistök, sem ekki mega endurtaka sig, og það var tjón bæði fyrir neytendur og framleiðendur, og slíkt ástand má ekki endurtaka sig. Þá minntist hv. þm. N-M. á, að það hefði mátt selja kjötið út fyrir meira en fengist fyrir það nú. Á árinu 1945 voru engin tilboð um kjötsölu, sem fært þótti að taka, fram yfir það, sem selt var þá. Það má því segja, að bætzt hafi við geymslukostnaður á þetta kjöt, en það er þá líka það eina. Ég hef ekki heyrt talað um það fyrr en nú að færa verðjöfnunargjaldið milli ára, a.m.k. hefur verðlagsn. ekki talað um neinar slíkar fyrirætlanir. Hinu má gera ráð fyrir, að þær kjötbirgðir, sem til eru frá árinu 1945, muni leiða til þess, að meira verði flutt út af framleiðslu ársins 1946 en ella hefði orðið. Það má vera, að þetta komi ekki algerlega rétt niður, að svo miklu leyti sem kjötframleiðendur eru ekki hinir sömu frá ári til árs, en það mun vera erfitt að fullnægja þessu út í yztu æsar, að ekki verði einhver munur frá ári til árs hvað þetta snertir. Ég er því samþykkur, að þetta mál verði athugað og því verði vísað til fjvn., en ég vil beina þeim tilmælum til hennar, að hún afgreiði ekki málið án þess að ganga úr skugga um, hvernig útkoma ársins verður, hvað þetta snertir. Ég geri mér vonir um, að hún verði ekki neitt í líkingu við það, sem hv, þm. N-M. vildi vera láta.



Herra forseti. Er búnaðarráð kom saman haustið 1945 og ákvað verð á landbúnaðarafurðum, þá var lagt til, að verðjöfnunargjald skyldi vera kr. 1.50 á hvert kg. kjöts. Þetta var breyt. frá því, sem áður var venja á undanfarandi árum. Með þessu átti að jafna mismuninn á flutningskostnaði og geymslu á hinum ýmsu stöðum á landinu. Þá var og ljóst, að útflutt yrði eitthvað af kjöti, sem þyrfti að verðbæta, og var gert svo ráð fyrir, að þær tæpar 2 millj. kr., sem í verðjöfnunarsjóð voru ætlaðar, mundu nægja til þess að verðbæta spaðkjöt og útflutt kjöt. En þetta fór nú á aðra leið. Innanlandssalan reyndist ekki eins mikil og gert var ráð fyrir. Verðlagsráð búnaðarráðs breytti svo þessari ákvörðun þannig, að ekki var innheimt nema 35 aura verðjöfnunargjald af dilka- og geldfjárkjöti og 15 aurar af ærkjöti. Reyndin er svo sú, að í ágúst voru seld út 320 tonn af kjöti, en þann 20. sept. voru eftir óseld 460 tonn af kjöti. Verðlagsnefndin hefur borið kostnaðinn við geymslu kjötsins síðan í vor og geymt það í sænska frystihúsinu hér í Reykjavík. Það er því ekki nægilega mikið fjármagn fyrir hendi í verðjöfnunarsjóði til þess að verðbæta allt þetta kjöt. Spaðsaltað kjöt var greitt niður með kr. 1.27 pr. kg., en það gerði 266 þús. kr. Kjöt það, sem selt var til Noregs, var verðbætt með 1.755 þús. kr. Vegna tregra skipaferða náðist ekki í Öræfakjötið, en það var selt í haust og verðbætt með ca. 100 þús. kr. Nú vantar enn 600 þús. kr. til verðbóta á þeim útflutningi, sem þegar er orðinn. Það, sem hér er um að ræða, eru 460 tonn af kjöti, og það, sem þarf til þess að verðbæta það, er allt að 3 millj. kr., eða 2,6 millj. kr. Verðjöfnunarsjóð vantar því 3 millj. kr. til þess að allt kjöt geti verið verðbætt, sem honum var ætlað að verðbæta. Það, sem hér er lagt til í þessari þáltill., er það, að ríkissjóður verðbæti kjötið allt upp í heildsöluverð, og það er það eina, sem vit er í, að mínum dómi. Og þetta byggist á því, að þeir menn, sem sitja í búnaðarráði og verðlagsn., eru ekki fulltrúar bænda, þeir eru settir þar af landbrh. Fulltrúar bænda óskuðu eftir að selja kjötið, en fengu það ekki. Það eru ekki þeirra ráð, að kjötið væri látið liggja óselt. En úr því þarf að fást skorið, hvernig þessar greiðslur verða, því að það er ekki hægt að gera upp kjötverðið nema fá að vita, hvað fyrir þessar birgðir fæst, og hvort ekki fæst meira fyrir þær en útflutningsverð nú. Það er svo auðsætt mál, að þeir, sem eiga í þessu kjöti, - en hverjir það eru, er ekki gott að segja, en það munu þó vera samvinnufélögin miklu fremur en kaupmenn, sennilega einn kaupmaður, - eiga ekki sök á þessum mistökum, sem þarna hafa átt sér stað, heldur er það verðlagsn., sem á sökina. Það sjá allir, hversu óréttlátt er að láta slík einstaklingafélög gjalda þessara mistaka verðlagsn., heldur sé það ríkissjóður, sem á að greiða í verðjöfnunarsjóð það, sem á vantar, til þess að hann geti staðið við skuldbindingar sínar og borgað þennan mismun. Ég hef heyrt talað um, að hugsanlegt væri að láta verðjöfnunarsjóð taka 3 millj. kr. lán og borga með því uppbótarverðið, svo að hægt sé að gera kjötið upp til bænda, og láta tekjur sjóðsins lækka næsta ár sem því nemur. Það er hugsanleg leið, en móti henni mælir þó tvennt. Í fyrsta lagi, að bændur eiga ekki sök á þessu. Það eru ekki þeirra fulltrúar, sem eiga sökina, heldur aðrir, sem tekið hafa fram fyrir hendur á þeim og þeirra mönnum. Þar að auki mundi þetta koma mjög ranglega niður, því að það eru margir, sem á árinu 1945–1946 áttu kjöt, en eiga ekkert kjöt næsta ár, og öfugt. Það færðist því yfir á skakka aðila, ef slíkri aðferð væri beitt. Í öðru lagi er þannig háttað nú í landinu, að sums staðar er sett á hvert gimbrarlamb, en annars staðar allt fé skorið niður, og það nær ekki nokkurri átt að fara svo að færa þessar greiðslur á milli ára. Ég tel því langeðlilegast og réttlátast, að ríkissjóður borgi þennan halla, sem þarna er um að ræða. Þá vil ég geta þess, að í búnaðarráði var samþ. með 18:2 atkv., 5 sátu hjá, að skora á verðlagsn. að beita áhrifum sínum þannig á ríkisstj., að hún greiddi bætur á þær útfluttar afurðir landbúnaðarins, sem nauðsynlegt væri að selja úr landi. Þetta var það, sem ætlazt var til af búnaðarráði, þegar grundvöllurinn var lagður að starfi verðlagsn. Og með þessum samþykktum er það líka viðurkennt, að þarna hafi verið um mistök að ræða. Ég vil svo óska þess, eftir að þessi till. hefur verið rædd nú, að málið fái heppilega og fljóta afgreiðslu. Ég geri ráð fyrir, að það verði heppilegast að vísa henni til fjvn. Ég vil biðja hv. n. að salta ekki till., en hraða afgreiðslu hennar, svo að fáist sem fyrst skorið úr þessu máli, því að eins og nú er ástatt í þessum málum, er ekki hægt að gera upp reikningana við bændur. Ég vona, að hv. fjvn. taki till. fljótt til athugunar, hvort sem þörf verður þá á því að taka þetta upp í fjárl. - það kemur í ljós þá -, en láta hana ekki bíða eftir því, að það verði ákveðið, og hún komist til síðari umr. áður - Ég skal svo ekki fara fleiri orðum um þetta að sinni.