Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frsm. fjh.- og viðskn. (Jón Kristjánsson): Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir áliti fjh.- og viðskn. um frv. til laga um breytingu á lögum um skipan opinberra framkvæmda. Nefndin hefur rætt frv. og kallaði m.a. til viðræðu fulltrúa Sambands ísl. sveitarfélaga. Þetta mál kemur allmjög inn á verksvið sveitarfélaga vegna verkefnaskiptingar þeirra og ríkisins. Nefndin leggur til að frv. verði samþykkt óbreytt, en geta má þess að Sigríður Dúna Kristmundsdóttir var fjarverandi við lokaafgreiðslu málsins. Frv. felur það í sér að Fjárlaga- og hagsýslustofnun tekur yfirstjórn opinberra framkvæmda að sér í auknum mæli eins og kom fram þegar mælt var fyrir frv. á sínum tíma.

Frsm. fjh.- og viðskn. (Jón Kristjánsson): Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir áliti fjh.- og viðskn. um frv. til laga um breytingu á lögum um skipan opinberra framkvæmda. Nefndin hefur rætt frv. og kallaði m.a. til viðræðu fulltrúa Sambands ísl. sveitarfélaga. Þetta mál kemur allmjög inn á verksvið sveitarfélaga vegna verkefnaskiptingar þeirra og ríkisins. Nefndin leggur til að frv. verði samþykkt óbreytt, en geta má þess að Sigríður Dúna Kristmundsdóttir var fjarverandi við lokaafgreiðslu málsins. Frv. felur það í sér að Fjárlaga- og hagsýslustofnun tekur yfirstjórn opinberra framkvæmda að sér í auknum mæli eins og kom fram þegar mælt var fyrir frv. á sínum tíma.



Virðulegi forseti. Ég var því miður ekki viðstödd lokaafgreiðslu þessa máls í hv. fjh.- og viðskn. Eins og fram kom við 1. umr. málsins hér í deildinni hef ég ýmislegt við það að athuga. Það eru einkum þrjú til fjögur atriði sem ég er ekki alls kostar sátt við í þessu frv. Það fyrsta er að finna í 2. gr. frv. þar sem segir að yfirstjórn opinberra innkaupa skuli vera falin þremur mönnum. Mér finnst það heldur fámenn stjórn þegar um jafnumfangsmikil og fjármagnsfrek innkaup er að ræða eins og opinber innkaup eru. Þarna hefði ég viljað sjá heldur fleiri aðila. Í öðru lagi þá finnst mér síðasta setningin í 5. gr. frv. heldur óvarlega orðuð. Þar segir: "Stofnunin ráðstafar eigum ríkisins sem ekki er lengur þörf fyrir." Ég hef ekki trú á að þetta eigi eftir að valda vandræðum en betra orðalag hefði að sjálfsögðu verið hægt að hafa þarna. Það sem ég hef einkum við frv. að athuga er þó að finna í 6. gr. þess. Þar stendur: "Þeirri meginreglu skal fylgt að bjóða út kaup á vörum og þjónustu til rekstrar og fjárfestingar." Ekki hef ég á móti því að kaup á vörum og þjónustu séu boðin út en mér finnst fráleitt að binda hendur Innkaupastofnunar með þessum hætti. Ég tel að hún þurfi á hverjum tíma að hafa nægilegt svigrúm til að hafa það verklag sem hagkvæmast er hverju sinni og þess vegna hefði ég talið að heppilegra hefði verið að þarna hefði staðið: Sé sú leið farin að bjóða út kaup á vörum og þjónustu skal o.s.frv. Að síðustu hefði ég viljað sjá eitthvert ákvæði í þessu frv. um að áherslu skuli leggja á það að kaupa innlendar framleiðsluvörur þegar ríkið gerir sín innkaup. Hér er ekkert slíkt að finna og tel ég það miður. Af þessum ástæðum mun ég sitja hjá við afgreiðslu málsins.



Virðulegi forseti. Ég hef skrifað undir álit nefndarinnar sem mælir með því að frv. verði samþykkt. Ég geri það fyrst og fremst vegna þess að ég tel að efni frv. sé til bóta miðað við það skipulag sem nú er ríkjandi. Hins vegar er ekki þar með sagt, eins og ég tók fram á nefndarfundinum, að frv. sé algott eða að þar geti ekki hugsanlega fundist ýmsir hnökrar á. Ég minni á þær athugasemdir sem hv. þm. Skúli Alexandersson kom fram með við 1. umr. málsins. Hann benti á það, sem ég vakti reyndar líka athygli á í nefndinni sem fjallaði um málið, að ekki væri í þessu frv. neitt vikið að skyldum ríkisvaldsins til þess að beina innkaupum ríkisins að innlendri framleiðslu. Í þessu sambandi er rétt að minna á það að í tíð seinustu ríkisstjórnar hafði iðnrn. uppi verulegar aðgerðir til þess að hvetja opinberar stofnanir til að velja frekar innlenda framleiðslu en erlenda. Mér er það t.d. minnisstætt að í ríkisstjórninni á árunum 1980-1983 voru þessi mál oft til umræðu og þar voru allir sammála um að ríkisvaldið hlyti að hafa frumkvæði að því að beina innkaupum opinberra aðila að innlendri framleiðslu. Auðvitað var því eðlilegt að iðnrn. hefði þarna vissa forustu. Ég ætla ekki að rifja upp hvaða aðgerðir iðnrn. hafði í frammi á þessum árum en vek bara athygli á því að eftir að ný stjórn tók við voru þessar aðgerðir að engu gerðar og opinber innkaupastefna af þessu tagi var ekki lengur til eftir að nýir menn voru komnir í ráðherrastóla. Þetta er mjög bagalegt og vissulega hefði verið ástæða til að víkja að þessum þætti málsins í frv. sem fjallar um opinber innkaup. Hins vegar viðurkenni ég það að frv. sem slíkt fjallar meira um aðrar hliðar málsins. Það fjallar ekki sérstaklega um þessa hliðina sem iðnrn. hafði forgöngu um í fyrri stjórn, heldur er hér meira verið að endurskipuleggja stjórnarfyrirkomulag Innkaupastofnunar ríkisins. Það er verið að setja yfirstjórn yfir stofnunina og skilgreina hlutverk hennar að öðru leyti. Frv. þetta er flutt af fjmrh., enda heyrir Innkaupastofnun ríkisins undir fjmrn., en þær aðgerðir sem ég er hér að ræða um eru kannske frekar flokkaðar undir fagráðuneyti og þá einkum iðnrn. og þess vegna hafa þau sjónarmið ekki komið inn í þessa mynd, enda sem sagt annað ráðuneyti sem á hér í hlut. Ég vek athygli á þessu vegna þess að hér er um stórmál að ræða. Ég vek athygli á þessu vegna þess að hér er um vanrækslusynd að ræða af hálfu núv. stjórnar. Það er illt til þess að vita að fyrri viðleitni stjórnvalda til að marka opinbera innkaupastefnu að þessu leyti skuli hafa verið að engu gerð í tíð núv. stjórnar og að það starf sem fyrri stjórn lagði fram í þeim efnum skuli hafa orðið til einskis. Í 2. gr. frv. er kveðið á um að yfirstjórn opinberra innkaupa skuli falin sérstakri stjórn sem er skipuð þremur mönnum og fjmrh. skipar stjórnina til tveggja ára í senn. Auðvitað hlýtur það að vera álitamál hvernig stjórn af þessu tagi skuli vera. Ekki væri óeðlilegt að stjórnarandstaða ætti þess kost að koma á framfæri athugasemdum sínum og ábendingum við stjórn stofnunar af þessu tagi og þá hefði auðvitað stofnunin þurft að vera fimm manna og hefði þá verið eðlilegt að kjósa til hennar á Alþingi. Ekki er gert ráð fyrir því í þessu frv. Ég er ekki að segja með þessu að alþm. ættu að skipa stjórn stofnunarinnar, það væri auðvitað engin þörf á því út af fyrir sig. En það væri vissulega ekki fráleitt að fleiri gætu komið ábendingum sínum og hugmyndum að í þessu máli en eingöngu embættismenn, sem væntanlega mundu skipa þessa stjórn. Með þessum athugasemdum sem ég hef greint frá læt ég þessu lokið. Ég ítreka það sem ég sagði í upphafi að í heildina tekið horfir samþykkt frv. til hins betra og það eru mörg skynsamleg ákvæði í frv. Þess vegna hef ég mælt með samþykkt þess.



Virðulegi forseti. Í 4. gr. hafnalaga sem afgreidd voru 1984 segir svo: "Hafnamálastjóri skal að fenginni umsögn hafnaráðs skipaður af samgrh. til fimm ára í senn. Hann veitir Hafnamálastofnun ríkisins forstöðu, jafnframt því sem hann gegnir starfi vitamálastjóra og annast framkvæmd laga um leiðsögu skipa. Heimilt er að endurskipa hafnamálastjóra svo oft sem verða vill." Þessi breyting á hafnalögum var gerð í samræmi við þá þróun sem hefur verið undanfarin ár í ríkisstofnunum að forsetaskipun forstöðumanns hefur verið felld niður og þar með æviráðning en þeir í þess stað skipaðir af viðkomandi ráðherra til ákveðins tíma. Það sást yfir að gera breytingu á lögunum um vitamál í samræmi við þessa breytingu hafnalaga og því er þetta frv. flutt. Þar er ákvæði um það að vitamálastjóri sé skipaður af samgrh. til fimm ára eins og er með Hafnamálastofnun. En þó að embættin séu tvö lögum samkvæmt er það sami maður sem gegnir þessum embættum og því er þetta frv. flutt. Virðulegi forseti. Ég legg til að að lokinni þessari umræðu verði frv. vísað til 2. umr. og hv. samgn.



Hæstvirtur forseti. Frv. það sem hér er lagt fram og fjallar um breytingu á lögum um nauðungaruppboð, nr. 57/1949, er samið af réttarfarsnefnd er starfar á vegum dómsmrn. að endurskoðun réttarfarslöggjafarinnar, en frv. var sérstaklega unnið af einum nefndarmanna, Markúsi Sigurbjörnssyni borgarfógeta, í samstarfi við Jónas Gústafsson borgarfógeta en þeir eru báðir þessum málum mjög kunnugir. Frv. fjallar um tiltölulega afmarkaðan þátt réttarfars við nauðungaruppboð, atriði þar sem talið er brýnt að koma á endurskoðun, svo sem nánar kemur fram í grg. frv. Er með frv. stefnt að því að sú meginbreyting verði gerð á framkvæmd nauðungaruppboða á fasteignum að uppboðssölur sem fyrir fram þykir ljóst að verði ekki endanlegar fari fram á skrifstofu uppboðshaldara að undangengnum auglýsingum þar um. Jafnframt er ráðgert að uppboð á skipum og loftförum fari ávallt fram á skrifstofu uppboðshaldara þótt um endanlega sölu sé að ræða. Sú breyting er lögð til m.a. til þess að fyrirbyggja að eigendur skipa og loftfara geti komið í veg fyrir uppboðssölu með því að halda eign sinni utan lögsagnarumdæmis uppboðshaldara en slíks munu vera nokkur dæmi á liðnum árum. Er samhliða þessari breytingu lagt til að bundið verði í lög að önnur uppboðssala fari fram án þess að fram komi krafa þess efnis. Þá er enn fremur ráðgert að endanleg sala fasteignar eigi sér að jafnaði ekki stað fyrr en með þriðju uppboðssölu sem fram fari á viðkomandi eign. Með þeim hætti verður reynt að kalla fram sem hæst boð í eignina. Með því að þriðja uppboð, hin endanlega sala, yrði væntanlega fátíð aðgerð má búast við að aðrir en veðhafar í eignina gefi opinberum auglýsingum um slíkt uppboð gaum og verður að ætla að betri möguleiki skapist til að fá viðunandi boð í eign en eftir gildandi reglum. Loks er með þessu aukið það ráðrúm sem uppboðsþola gefst til að leitast við að afstýra endanlegri uppboðssölu. Auk þeirra atriða sem hér hafa verið nefnd ráðgerir frv. breytingar á ýmsum öðrum reglum uppboðslaganna sem ekki verður vikið að frekar í þessari framsögu. Frv. felur í sér breytingar er varða uppboðsbeiðanda, uppboðshaldara og uppboðsþola. Miða þær að því að einfalda framkvæmd fyrir alla aðila, draga úr kostnaði við uppboð sem lendir á uppboðsþola, svo og draga úr óþægindum fyrir uppboðsþola. Eins og fram kemur í grg. með frv. eru eiginlegar uppboðssölur tiltölulega fáar miðað við fjölda uppboðsbeiðna og fjölda tilvika þegar uppboðshaldari og uppboðsbeiðendur fara á eign uppboðsþola til að halda uppboð fyrri eða síðari nauðungarsölu. Er þar gerð grein fyrir fjölda uppboðsmála í Reykjavík þar sem langsamlega flest mál eru til meðferðar en slík mál eru einnig mörg utan Reykjavíkur. Tekur yfirlitið yfir árin frá 1983 fram til 1. nóvember á fyrra ári. En nú liggja fyrir tölur til loka þessa árs. Á þessu tímabili hefur fjöldi afgreiddra fasteignauppboða í Reykjavík ekki aukist verulega en hins vegar hafa aðgerðir orðið að ganga lengra ár frá ári áður en skuldara hefur tekist að afstýra uppboðssölu. Var fjöldi afgreiddra fasteignauppboða í Reykjavík 3750 á síðasta ári, á móti 2924 á árinu 1983. Fjöldi aðgerða jókst hins vegar á þessu tímabili þannig að ferðum uppboðshaldara á eign til að framkvæma nauðungarsölu fjölgaði úr 499 í 1628. Aukning á endanlegri uppboðssölu var svo hlutfallslega mest eða úr 8 í 54. Með þeirri breytingu frv. að ákveða þrjár uppboðssölur en áskilja einungis þá síðustu á fasteigninni sjálfri sparast veruleg ferðalög og tími uppboðshaldara og uppboðsbeiðanda og sá innheimtukostnaður sem leggst endanlega á uppboðsþola. Með þessu losnar uppboðsþoli og við óþarfa óþægindi og niðurlægingu sem opinberar auglýsingar og sjálft uppboðshaldið með tilheyrandi mannsöfnuði á eigninni hefur í för með sér. Með því að færa yfirgnæfandi fjölda þessara tilvika á starfsstöð uppboðshaldara má losna við þessi óþægindi og kostnað og er frv. flutt í því skyni. Er það gert á þann hátt að hagsmunir uppboðsþola verði á engan hátt fyrir borð bornir. Eins og áður greinir felur frv. í sér nokkrar aðrar breytingar á framkvæmd nauðungaruppboða, sem ekki þykir ástæða til að tíunda hér, og er vísað til greinargerðarinnar. Hæstv. forseti. Ég mun ekki fjölyrða frekar um efni frv. og leyfi mér að leggja til að því verði að lokinni þessari umræðu vísað til 2. umr. og hv. allshn.



Virðulegi forseti. Aðeins örfá orð þó hér væri vissulega ástæða til að hafa uppi nokkurt mál um það baksvið sem þetta frv. felur í sér. Ég fæ þetta mál í nefnd og þar fæ ég tækifæri til að ræða það og fá frekari upplýsingar og eins er hægt að ræða þetta við síðari umræður málsins. Það er augljóst af lestri þessa frv. að réttarfarsnefnd hefur hér lagt til brýnar og nauðsynlegar breytingar og þær eru hiklaust til bóta fyrir þá sem eru þolendur þess arna, bæði varðandi, eins og hæstv. ráðh. kom inn á, ónæði, óþægindi og niðurlægingu sem opinberar auglýsingar og sjálft uppboðshaldið með tilheyrandi endanlega sölu við þriðju uppboðssölu. En málið er auðvitað það að baksvið alls þessa er það sem við hljótum að hugsa kannske fyrst og síðast um, það baksvið sem hæstv. ráðh. kom nokkuð inn á og sem varðar svo mjög spurninguna um lífshamingju manna í mörgum tilfellum, ræður örlögum þeirra. Það er síðasti dálkurinn á bls. 3 sem ég á þar við. Í þeirri töflu sem þar er birt um endanlegar, aðgerðir varðandi uppboð sem hefur fjölgað á þessu svæði einu úr átta í, eins og ráðherrann nefndi áðan og þá taldi ég að hann væri að leiðrétta töluna 46, 54 miðað við áramót, þannig að þarna hefði fjölgað um átta frá því sem í frv. er greint, upp í 54. Prósentuaukningin er býsna mikil. Það er ekki ljóst hvaða eignir hér er um að ræða, en auðvitað sækir að manni sá grunur að í meginhluta tilfella sé hér um að ræða íbúðarhúsnæði fólks. Það kemur ekki fram eins og ég sagði, en fæst væntanlega upplýst í nefnd hvað mikill hluti þess arna snertir einmitt íbúðarhúsnæði fólks. Þá vek ég kannske sérstaka athygli á mismuninum frá árunum 1985-1986 sem er nær tvöföldun á þessu svæði einmitt vegna þess að á árinu 1985 voru gerðar sérstakar ráðstafanir eða átti að gera og í framhaldi af samningum átti að gera sérstakar ráðstafanir til að auðvelda íbúðareigendum sem mikið skulduðu að koma sínum málum í það horf að hjá uppboði yrði komist. Þessar tölur segja aðeins hina alvarlegu sögu á Reykjavíkursvæðinu og segja hana reyndar ekki alla vegna þess að eins og ég sagði áðan getur verið um atvinnuhúsnæði eða atvinnufyrirtæki að ræða einnig sem hafa komið til endanlegs uppboðs. En ég hygg þó og hef fyrir mér nokkuð í því að enn dapurlegri sé kannske samanburðurinn við landsbyggðina í þessum efnum þar sem a.m.k. í mínu nágrenni var það svo til óþekkt með öllu fyrir nokkrum árum að íbúðarhúsnæði fólks væri selt á nauðungaruppboði. Það var þá nokkurn veginn óþekkt. Nú veit ég því miður nokkur dæmi þess á síðustu árum að slíkt hafi orðið. Ég er því hræddur um að á landsbyggðinni hafi þróunin orðið enn ískyggilegri hvað þetta varðar. Ég held að þetta baksvið hljóti að vera nauðsynlegt að skoða um leið og við tökum þetta frv. til meðferðar sem tvímælalaust er til bóta fyrir þá þolendur sem verða fyrir því óláni að lenda með eignir sínar á nauðungaruppboði og fá ekki fyrir þær nema brot af því sem þeir annars hefðu fengið í yfirgnæfandi tilfellum. Þetta vildi ég aðeins, segja nú þó að um þetta mætti hafa langt mál. Ég hygg að það sé rétt hjá okkur í nefndinni, en formaður nefndarinnar er ekki hér staddur nú, en ég mun koma því á framfæri við hann, að við fáum sambærilegar tölur frá landsbyggðinni og hér eru frá Reykjavíkursvæðinu svo við getum séð þá breytingu sem orðið hefur á fjölda nauðungaruppboða þar á síðustu árum sem ég hygg að sé miklu meiri stökkbreyting en þó er hér, og er þó nóg um það að þar hafa endanleg uppboð sjöfaldast á þessu stutta árabili.



Frú forseti. Auðvitað er það hárrétt hjá hv. 2. þm. Austurl. að sú sjöföldun uppboða sem átt hefur sér stað á s.l. þremur árum hlýtur að vekja menn til umhugsunar og ætti virkilega að gera það, knýja menn til að hugleiða hvað býr að baki og hvað hefur farið úrskeiðis í okkar þjóðfélagi sem annars kennir sig við velferð. En ég er í þeirri nefnd sem fjalla mun um þetta frv. og vildi kannske í 1. umr. nota tækifærið til að spyrja ráðherra beint hvort sú nefnd sem að gerð þessa frv. starfaði, réttarfarsnefnd, hafi hugleitt aðrar leiðir til uppboða eða sölu á lausafjármunum en núna eru farnar. Markmið uppboðsins er endanlega að þeir sem að uppboðinu standa, annars vegar skuldarinn og hins vegar kröfuhafinn, verði báðir fyrir sem minnstum skaða og þá sérstaklega sá aðilinn sem á peninga þarna í húfi. Það er þess vegna eðlilegt að leitað sé þeirra leiða við skuldauppgjör sem fram fer með þessum hætti að ná inn sem mestu verði fyrir þær eignir sem verið er að selja og staðreynd er að þeir sem upplifað hafa uppboð, sérstaklega á lausafjármunum, vita að þar fara hlutir oft á svo ótrúlega lágu verði að það nálgast ekki einu sinni að greiða þann kostnað sem á uppboðsgerðina er fallinn hvað þá heldur að standa að einhverju leyti undir endurgreiðslu þeirra skulda sem það á þó að mæta. Það hefur verið í umræðu hér kastað fram þeirri hugmynd að lausafjármunir yrðu ekki seldir á uppboði heldur yrðu þeir eiginlega framboðnir eins og í verslun, þ.e. verslun þar sem menn gengju að því vitandi að þar væri um hluti að ræða sem teknir hefðu verið úr vörslu eigenda í þeim tilgangi að ná inn aftur sem mestu af verði þeirra til að greiða skuldir sem á þeim hvíla. Menn sem hugleitt hafa þessa möguleika hafa leitt viss rök að því að þannig mætti hugsanlega fá hærra verð fyrir lausafjármuni en á tilviljunarkenndu lausafjármunauppboði á laugardagsformiðdegi þar sem menn koma stundum næstum eins og til að skemmta sér og bjóða í þá hluti sem þar eru boðnir oft og tíðum mjög skrýtnar upphæðir miðað við verðgildi. Mig langaði eiginlega til að spyrja ráðherrann hvort sú nefnd sem að samningu þessa frv. stóð hefði hugleitt og skoðað aðrar leiðir í þessum efnum eða hvort þessi þankagangur hefði ekki skotið upp kollinum í nefndinni þegar frv. var samið.



Hæstvirtur forseti. Hv. 8. þm. Reykv. spurðist fyrir um athugun á sölu lausafjármuna á uppboði. Það efni var ekki til sérstakrar umræðu í sambandi við þetta frv. , en það hefur áður verið til umræðu bæði í dómsmrn. og við nefndina og menn hafa rætt um hvort þar væri hægt að koma á betri skipan þannig að það tryggði betur hag uppboðsþola. En ekki hafa komið fram ákveðnar brtt. um það. Það er sérstaklega eitt atriði sem minnst hefur verið á og er kannske ekki alveg það sama og hv. þm. nefndi hér, þ.e. að kynna betur uppboðin, þá muni sem á uppboðinu eru, áður en uppboðið fer fram þannig að mönnum gefist kostur á að skoða þá með einhverjum fyrirvara, en samt sem áður færi uppboð fram en ekki sala eins og í venjulegri verslun því ég held að erfitt sé að taka réttinn af veðhafa til að krefjast uppboðs. Þetta mundi að sjálfsögðu þýða að þarna þyrfti mikið húsrými og allumfangsmikla starfsemi, en sennilega mundi það í sumum tilvikum auðvelda eigendum að fá heldur meira verð út úr sínum munum en það sem fæst með núverandi tilhögun. En eins og hv. þm. sagði mun það oft ekki nægja einu sinni fyrir þeim kostnaði sem krafist er vegna uppboðsins og þeirrar kröfu sem á þessum munum hvíla. Þetta atriði hefur verið til umræðu og athugunar, en menn hafa ekki komið auga á einfalda leið til úrbóta.



Frú forseti. Ég þakka hæstv. ráðh. fyrir svör hans. Ég vil aðeins við þetta bæta, vegna þess að ég gleymdi því þar sem ég stóð hér í stólnum áðan, að þriðja leiðin er kannske leið á milli þeirra tveggja sem hér hafa verið ræddar, þ.e. annars vegar uppboðs með þeim hætti sem við þekkjum og þess að selja vöruna líkt og í verslun væri. Sú leið er næst þeirri leið sem hæstv. ráðh. lýsti stuttlega, en hún er sú að það fari fram útboð í stað uppboðs með þeim hætti að þeir sem áhuga hafa geti skoðað þann varning sem til sölu er á uppboðinu með nægilega góðum fyrirvara og skili síðan tilboðum í einstaka vörur eða fleiri í einu, og skili lokuðum tilboðum til uppboðshaldara. Ég held að það þurfi ekki að gera neina könnun til að átta sig á því að slík tilhögun skilar óneitanlega hærra verði fyrir þá hluti sem verið er að bjóða til sölu en þegar opið uppboð fer fram með uppboðshaldi og frammíköllum.



Herra forseti. Ég mæli fyrir nál. hv. menntmn. um frv. til l. um breytingu á lögum nr. 38 frá 16. apríl 1971, um Kennaraháskóla Íslands. Þessar breytingar, sem lagt er til að gerðar verði á lögunum, felast í því að orðunum "að jafnaði" er bætt inn í 2. tölul. 15. gr. laganna annars vegar og hins vegar að í stað "fastra kennara við heimspekideild Háskóla Íslands, í sálarfræði, uppeldisfræði og félagsfræði" komi orðin: fastra kennara í félagsvísindadeild Háskóla Íslands o.s.frv. Er þetta gert til samræmis við þá breytingu sem orðið hefur á deildaskipun Háskólans frá því að lög nr. 38/1971 voru sett, en ástæðan til þessara brtt. mun vera sú að það geti reynst óheppilegt að hafa jafnfortakslaust ákvæði um kjör forstjóra og er í gildandi lögum. Þær ástæður geta skapast að heppilegra sé að hafa svigrúm til þess að framlengja ráðningu forstjóra Rannsóknarstofnunar uppeldismála, enda séu þeir aðilar sem standa eiga að kjöri forstjóra sammála um það. Þessi breyting nú mun vera gerð af gefnu tilefni þar sem ekki er hægt að endurráða forstöðumann, sem allir eru sammála um að vilja endurráða, nema þessi breyting laganna komi til. Hér er um að ræða prófessor Sigríði Valgeirsdóttur. Nefndin hefur fjallað um þetta frv. og mælir einróma með að það verði samþykkt. Árni Johnsen var fjarstaddur þegar málið var afgreitt.