Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Frv. þetta, sem hér liggur fyrir um breyt. á girðingalögunum, er raunverulega fylgifrv. með vegalagafrv., sem samþ. var hér fyrir jólin. Girðingalögin í heild eru í endurskoðun hjá n., en sá hluti girðingalaganna, sem fjallar um girðingar meðfram vegum og yfir vegi, gat þó ekki beðið endurskoðunar, heldur er þetta sérstaka frv. flutt til samræmis við ákvæði vegalaganna, sem sett voru hér á Alþingi í vetur. Samgmn. hefur athugað þetta frv. og mælir eindregið með því, að það verði samþ. eins og það liggur fyrir, en þetta frv. hefur þegar verið samþ. í Nd. Þar var sú eina breyting gerð á því, að ákvæðinu um gildistíma var breytt, því að þegar frv. var upphaflega lagt fram, var gert ráð fyrir, að það gæti öðlazt gildi 1. jan. 1964, en var síðan breytt á þá leið, að lög þessi öðlast þegar gildi. Ég endurtek, að samgmn. mælir einróma með því, að frv. verði samþ.



Herra forseti. Ég hef lagt fram brtt. við frv. til l. um búfjárhald í Reykjavíkurborg og þremur kaupstöðum. Við 2. umr. um frv. þetta gerði ég grein fyrir afstöðu minni til þess, og vísa ég til þess nú. Þá lét ég þess getið, að ég mundi bera fram brtt. við 3. umr., og sé ég ekki ástæðu til þess að fjölyrða frekar um hana nú, heldur skírskota til fyrri ræðu minnar um þessi málefni.



Herra forseti. Í tilefni af brtt. á þskj. 465, varðandi undanþágu fyrir reiðhestahaldi, hef ég kannað hug nm. í heilbr.- og félmn. til þeirrar till., og niðurstaðan af þeirri athugun er sú, að n. í heild hafði ekki áhuga á því að styðja hana, en einstakir nm. hafa áskilið sér frjálsar hendur í því efni. En sem sagt, n. í heild hafni þá afstöðu til málsins að taka ekki undir þessa till. Þá vil ég fara hér nokkrum orðum um brtt., sem ég hef flutt á þskj. 466 og er þá á leið að bæta við 2. gr. frv. orðunum: „Algert bann við tilteknu búfjárhaldi skal tilkynnt búfjáreigendum með a.m.k. eins árs fyrirvara; miðað við 1. okt.“ Það er í sjálfu sér hægt að vísa að nokkru leyti til þeirra umr., sem urðu um þessi mál hér við 2. umr., er við 3 nm. úr heilbr.- og félmn. töldum rétt að koma nokkuð til móts við búfjáreigendur og það væri ekki nægilega tekið tillit til þeirra sjónarmiða í þessu frv. Brtt. frá okkur var felld við 2. umr., eins og kunnugt er. Með þessari brtt., sem hér liggur fyrir, er gengið nokkru skemmra, og er sem sagt lagt til, að algeru banni sé ekki hægt að beita fyrirvaralaust, heldur verði að tilkynna það búfjáreigendum með a.m.k. eins árs fyrirvara og miðað sé við það, að bannið gangi í gildi 1. okt., en það er álitið heppilegasti árstíminn til þeirra hluta, ef búfjárhald á að banna. Þetta þýddi þá í framkvæmd t.d. héðan af, ef þessi l. yrðu samþ., að þá væri ekki hægt að banna búfjárhald algerlega fyrr en 1. okt. 1965, ég ef 1. okt. 1964 liði, án þess að tilkynnt væri um bann, væri ekki hægt að skella á banni fyrr en 1. okt. 1966. Ég tel, að í sjálfu sér sé till. auðskýrð. Með þessari till. er ég ekki endilega að halda því fram, að það sé ætlan þeirra sveitarfélaga, sem fá heimildina til að banna búfjárhald, að gera það með mjög skömmum fyrirvara eða fyrirvaralaust. En á hitt er þó að líta, að búfjáreigendur hafa engan lögverndaðan rétt í því efni, þar sem á það er ekki minnzt einu orði í frv., eins og það liggur nú fyrir; og þess vegna tel ég einmitt nauðsynlegt, að eitthvert slíkt ákvæði komist inn í frumvarpið.



Herra forseti. Ég vil með fáum orðum lýsa afstöðu minni til brtt., sem fram eru komnar við frv. Það er þá fyrst á þskj. 466 brtt, frá hv. 9. landsk, þm. (JÞ). Það er skemmst af að segja, að ég fylgi þeirri brtt., og ég vil vitna til þess, sem ég sagði við 2. umr. málsins, að í heilbr.- og félmn. hefði ég lýst því yfir, að ég vildi standa að eða beita mér fyrir flutningi slíkrar brtt., ef samstaða fengist um í n., en um það var ekki að ræða, vegna þess að þá höfðu 3 nm. ákveðið og lýst því yfir, að þeir mundu flytja brtt., sem þeir hafa sjálfsagt talið, að gengi lengra en þetta, og hv. flm. sagði áðan, þegar hann mælti fyrir sinni till., að þessi brtt. gengi skemmra en till. þeirra þremenninganna hefði gert. Það er rétt, svo langt sem það nær. Hún gengur að vissu leyti lengra, því að sú brtt. átti að gilda til bráðabirgða, 41/2 ár, en þessi till. mundi án tímamarks þýða það, að algert bann kæmi ekki til framkvæmda, nema boðað hefði verið með ársfresti, og ég er sem sagt fylgjandi þeirri brtt. Þá er brtt. á þskj. 465 frá Steinþóri Gestssyni um að undanþiggja reiðhestahald með vissum skilyrðum. Ég mun hins vegar ekki telja mig geta fylgt þeirri brtt. Ég held, þótt það sé að vísu svo, eins og ég hef áður sagt í umr. um þetta frv., að þannig hagi hér í Reykjavík t.d., að hestahald skapi engin vandamál, svo að teljandi sé eða að ráði, skulum við segja, þá þykir mér þó, að það sé varla sanngjarnt að gera þarna upp á milli, því að vitanlega er heimild til algers banns, - það dettur engum í hug, að borgar- eða bæjarstjórn mundi notfæra sér þá heimild, nema hið tiltekna búfjárhald væri orðið hreint vandamál í bænum, og þá tel ég, að gilda eigi sömu reglur um reiðhesta og sauðfé. Og ég býst nú við því, að þessar tvær tegundir skepnuhalds, hvor um sig, séu alveg jafnviðkvæmar þeim, sem þetta skepnuhald hafa með höndum, og út frá því, sem ég áður sagði, finnst, mér það ekki sanngjarnt að undanþiggja tiltekið skepnuhald ákvæðum frv., þó að það hagi að vísu þannig til, eins og ég sagði áður í dag, að það sé sjálfsagt ekki orðið beint verulegt vandamál í neinum kaupstað.