Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Þetta frv., sem ég mæli hér fyrir, er orðið nokkuð gamall kunningi hér á hv. Alþingi og ég get þess vegna látið vera að rekja sögu málsins eða aðdraganda og undirbúning að fyrsta frv. sem hér var flutt, en ég vil þó í örstuttu máli leitast við að gera grein fyrir þeim atriðum frv. sem eru frábrugðin ákvæðum gildandi laga. Í frv. er kveðið skýrar á um það en áður að þótt flutningur leikrita sé aðalhlutverk Þjóðleikhússins, þá beri því einnig að flytja óperur, sýna listdansa að staðaldri og á hverju leikári skuli eitt eða fleiri viðfangsefni sérstaklega ætluð börnum. Gert er ráð fyrir að ráða þjóðleikhússtjóra til 4 ára í senn og má aðeins endurráða sama mann einu sinni, þannig að enginn geti gegnt þessu starfi samfellt lengur en 8 ár. Þá er gert ráð fyrir að ráða að leikhúsinu bókmennta- og leiklistarráðunaut, listdansstjóra og tónlistarráðunaut. Ráðinn skal sérstakur framkvæmdastjóri sem hafi með höndum skipulagsstarf innan leikhússins og yfirumsjón með vinnuhagræðingu hinna ýmsu deilda. Þetta síðast nefnda atriði er talið mjög brýnt og gæti leitt til aukinnar hagræðingar í störfum Þjóðleikhússins. Þá er og sérstök heimild til þess að ráða leikritahöfund 3–6 mánuði á ári til vinnu fyrir leikhúsið. Eins og er í núgildandi lögum skal miða við að svo margir leikarar, söngvarar og lífsdansarar starfi við Þjóðleikhúsið að það geti jafnan leyst af hendi þau verkefni sem því ber að sinna. Það er rétt að taka það fram, að í 13 gr. frv. segir ákveðið að eigi skuli ráða í nýjar stöður samkvæmt lögum þessum fyrr en fé er veitt til þess á fjárlögum. Þetta er eðlilegur og sjálfsagður varnagli. Þá er gert ráð fyrir að lögfesta það að kór starfi við leikhúsið og að leikárið verði framvegis frá 1. sept til 31. ágúst, en ekki frá júlíbyrjun til júníloka eins nú er. Reynslan þykir hafa sýnt að hitt sé eðlilegra. Þá er hér það nýmæli, að gert er ráð fyrir að Þjóðleikhús og sjónvarp til samans komi á fót leikmunasafni er Leikfélag Reykjavíkur og önnur leikfélög geti gerst aðilar að, en safnið leigi síðan búninga, leiktjöld og annan sviðsbúnað til hinna ýmsu leikfélaga. Vísir að þessu safni er í raun og veru þegar til. Þá er lögð sérstök áhersla á það í frv., að samstarf verði aukið með Þjóðleikhúsinu og leikfélögum áhugamanna, t.d. með því að láta þeim í té leikstjóra og gistileikara til leiðbeiningar og hvatningar ekki síður heldur en með leikförum út um land, sem þó er einnig gert ráð fyrir, því það eru bein ákvæði um það að árlega skuli farnar leikferðir um landið á starfstíma Þjóðleikhússins. Ég vil taka það fram til þess að fyrirbyggja misskilning, að ýmsar af þeim breytingum, sem hér er lagt til að gera á lögunum um Þjóðleikhús, eru þegar komnar til framkvæmda í reyndinni, en aðrar eru það hins vegar ekki. Hér er því ekki um að ræða eins mikil nýmæli og þar af leiðandi eins mikinn kostnaðarauka og í fljótu bragði virðist vegna þess, eins og ég sagði, að sumar af þessum breytingum eru þegar til framkvæmda komnar. Hinar nýju breytingar kosta auðvitað nokkra fjármuni og það verður þá að fara eftir fjárveitingum hverju sinni hversu ört þær breytingar koma til framkvæmda og yfirleitt hvernig starfsemi leikhússins er hagað, því eins og augljóst er hefur Alþingi þetta á valdi sínu með afgreiðslu fjárlaga. Hitt fer svo ekki á milli mála, að Þjóðleikhúsið verður aldrei rekið nema með allmiklum og ég vil segja miklum kostnaði þó að gætt sé hinnar ýtrustu hagsýni í rekstri þess. Þetta gildir nú víst alls staðar í veröldinni, en verður auðvitað tilfinnanlegra hér hjá okkur vegna fámennis heldur en meðal fjölmennari samfélaga. Þegar frv. til nýrra þjóðleikhúslaga hefur verið til meðferðar á Albingi á undanförnum árum hafa jafnan orðið töluverðar umræður og raunar ágreiningur um þær hugmyndir sem fram hafa verið settar um breytta skipan þjóðleikhúsráðs, eins og stjórn leikhússins heitir nú. Ég held að tillögur hær, sem hafa verið gerðar um breytingar á þjóðleikhúsráðinu, hafi einkum byggst á tvennu: annars vegar á þeirri viðleitni að búa vettvang fyrir umræður og skoðanaskipti um leiklistarmál á nokkuð breiðum grunni og hins vegar að veita starfsfólki Þjóðleikhússins aukin áhrif á daglega stjórnun þess. Varðandi fyrra atriðið er nú lagt til að leysa það með ákvæðum í sérstakri löggjöf um leiklistarmál sem væntanlega verður talað fyrir hér á eftir. Og hér er lagt til að halda nálega óbreyttum ákvæðum gildandi löggjafar um skipun Þjóðleikhúsráðsins, nema hvað gert er ráð fyrir að kosning þessi verði tímabundin, en hún er það ekki samkvæmt gömlu lögunum. Ég vil nú leyfa mér að vona að geti orðið nokkuð gott samkomulag um þessa lausn eða aðra þannig að þetta atriði þurfi ekki að verða frv. að fótakefli. Ég geri ráð fyrir að þróunin verði sú, að það verði sett með reglugerð t.d. ákvæði um aðild starfsfólks Þjóðleikhússins að daglegri stjórnun þess. Ég held að það væri mjög eðlilegt og gæti verið hagkvæmt. Herra forseti. Ég orðlengi þetta svo ekki frekar, en legg til að málinu verði að umr. lokinni vísað til hv. menntmn.



Herra forseti. Ég ætla ekki að ræða um efni frv. að þessu sinni, ég gerði það í fyrra þegar það var lagt fram. Þá spurðist ég fyrir um þann kostnað sem ætla mætti að hlytist af samþykkt þessa frv, þegar væri farið að framkvæma lögin að öllu leyti, því það er gert ráð fyrir æðimörgum nýjum stöðum við Þjóðleikhúsið. Hæstv. ráðh, hét því þá að leggja upplýsingar um þennan kostnað fyrir menntmn. sem fékk frv. til meðferðar, en mér er kunnugt um að það varð aldrei af því að n. fengi þessar upplýsingar. Ég vil því spyrjast fyrir um það nú, hvort þm. gætu átt von á því að fá nánari upplýsingar um það hver kostnaður fylgir samþykkt þessa frv. ef það yrði framkvæmt að öllu leyti, hvort hæstv. ráðh. hafi það á takteinum eða hvort hann gæti nú látið verða af því að veita n. þessar umbeðnu upplýsingar sem beðið var um í fyrra. Jafnframt vildi ég fá upplýsingar um það, hvort gert er ráð fyrir því í hinu nýja fjárlagafrv. að að einhverju eða öllu leyti séu framkvæmd þau atriði sem hér er gert ráð fyrir varðandi ný störf.



Varðandi fyrra atriðið, um kostnaðaráætlun sem er eðlilegt að hv, þm. spyrji um, þá verður henni skilað til hv. menntmn. Við teljum að slíkar kostnaðaráætlanir verði ekki gerðar þannig að fyllilega sé tekið mark á þeim nema við njótum þar aðstoðar hagsýslunnar við. Þar hafa verið miklar annir síðsumars og ekki hefur verið frá þessu gengið, en auðvitað þarf að koma til kostnaðaráætlun í samræmi við það verðlag sem nú gildir og þá með hliðsjón af horfum. En varðandi hitt atriðið, hvort gert hafi verið ráð fyrir þeim kostnaði, sem kynni að leiða af samþykkt þessa frv., í fjárlagafrv., þá er það ekki. Það er víst ekki venja að taka inn í fjárlagfrv. slíkan kostnað sem kynni að hljótast af samþykkt þeirra frv. sem flutt eru. Það hefur a.m.k. ekki verið gert varðandi þetta mál.



Herra forseti. Þá er að mæla fyrir frv. til leiklistarlaga. Aðdragandi þessa máls er í fáum orðum þessi: Í febr. 1972 var samþ. á Alþingi svofelld þál.: „Alþingi ályktar að skora á ríkisstj. að taka til endurskoðunar lög nr. 15 frá 15. mars 1965, um fjárhagslegan stuðning við leiklistarstarfsemi áhugamanna.“ Haustið eftir skipaði þáv. menntmrh., Magnús T. Ólafsson, 5 manna n. til þess að undirbúa málið og Knútur Hallsson skrifstofustjóri var formaður n. þessi n. samdi frv. til leiklistarlaga og fylgdi því grg. sem prentuð er sem fskj. með þessu frv. svo og þau frv: drög sem þessi n. samdi. Mér þótti eftir töluverða yfirvegun rétt að víkja verulega frá till. n., einkum að því er varðar starfssvið leiklistarráðsins. Þessu frv. er ætlað að marka í megindráttum hversu haga beri stuðningi ríkisvalds og sveitarfélaga við leiklistarstarfsemina í landinu. Í því eru hins vegar engin fyrirmæli um fjárhæðir framlaga, en gert er ráð fyrir að þær verði ákveðnar í fjárlögum ríkisins og fjárhagsáætlunum sveitarfélaganna hverju sinni. Annað meginatriði þessa frv. er að stofna leiklistarráð með aðild þeirra sem ætla má að einkum láti leiklist til sín taka. Ég ætla, eins og segir í frv., að þetta ráð geti orðið vettvangur skoðanaskipta og umræðna um leiklistarmálin og að það geti stuðlað að stefnumótun á því sviði á hverjum tíma. Þá er í frv. gert ráð fyrir því að leiklistarráðið kjósi 3 manna framkvæmdastjórn. Leiklistarráðið skal vera ólaunað, en gert er ráð fyrir að greiða framkvæmdastjórninni þóknun og ferða- og dvalarkostnað utanbæjarmanna. Enginn annar kostnaður mundi fylgja þessari lagasetningu, nema framkvæmdastjórnin fengi þóknun og greiddur yrði ferða- og dvalarkostnaður fulltrúa utan af landi. Það er, held ég, ekki ofsögum sagt að um þessar mundir er töluvert mikil gróska í leiklistarstarfsemi Íslendinga. Starfsemi Þjóðleikhússins hefur verið öflug. Leikfélag Reykjavíkur rekur orðið atvinnuleikhús og Leikfélag Akureyrar er að færast yfir á það svið einnig. Það er alkunnugt hvernig íslenskt leiklistarfólk hefur getið sér frægð á erlendri grund og það á mörgum stöðum. Starfsemi Bandalags ísl. leikfélaga og aðila þess hefur færst mjög í aukana á síðustu missirum. Félögum hefur fjölgað og starfsemi þeirra hefur almennt aukist mikið. Bandalagið hefur verið athafnasamt sem fyrirgreiðsluaðili. Það má enn geta þess í þessu sambandi, að stofnaður hefur verið Leiklistarskóli ríkisins, en áður hafði verið nokkur lægð í leiklistarkennslu um hríð og lítið skipulagt. Sá skóli tók við af tveimur einkaskólum sem höfðu þá starfsemi um hríð. Það má e.t.v. segja að óeðlilega margir hafi verið við leiklistarnám eins og komið var meðan þetta var svona skipulagslitið. En þá er jafnframt á það að líta, að það hafði orðið hlé á slíku skólastarfi og að sú gróska, sem er í leiklistarstarfseminni yfir höfuð, kallar auðvitað á aukinn starfskraft, leiðbeinendur t.d. og svo leikara við atvinnuleikhúsin. Þegar þannig er ástatt, þá held ég að megi teljast tímabært að setja rammalöggjöf um stuðning hins opinbera við leiklistina og þá jafnframt að efna til starfsemi á borð við þá sem áformað er að leiklistarráðið og framkvæmdastjórn þess hafi með höndum. Og ég held satt að segja að þó þetta frv. til leiklistarlaga sé ekki í sjálfu sér viðamikið og láti ekki mikið yfir sér, þá muni leiklistarfólk í landinu telja verulegan ávinning að lagasetningu í þá stefnu sem frv. gerir ráð fyrir. Það mun rétt, þó hér sé ekki um háar upphæðir að ræða, að láta einnig gera áætlun um hvaða kostnað muni leiða af þessu frv. og koma þeirri áætlun til menntmn. þessarar hv. d. svo fljótt sem auðið er. Ég legg svo til, herra forseti, að frv. verði vísað til hv. menntmn.



Herra forseti. Ég fagna því að þetta frv. er hér fram komið svo árla þings og vil þakka hæstv. ráðh. fyrir að hafa lagt það fram nú. Það er óskandi að þetta frv. komist nú það vel áleiðis að það verði að lögum. Það er rétt sem hæstv. ráðh. tók fram, að það er mikið áhugamál sérstaklega leikfélaganna úti á landsbyggðinni að þetta frv. nái fram að ganga. Ég vil taka það fram, að það hlýtur að vera nauðsynlegt að lita eitthvað um leið á frv, til l. um Þjóðleikhús, að því leyti sem það tengist þessu frv., en á hitt legg ég áherslu, að afgreiðsla þessa frv. á vitanlega alls ekki að tengjast þjóðleikhúsfrv. Það frv. hefur verið lengi hér í sölum Alþ. Ég veit ekki hvort þar hillir undir einhverja lausn og það muni fá afgreiðslu. En þó svo að það dagi nú uppi hér enn einu sinni, þá held ég að það sé engin nauðsyn á því að þetta frv. geri það einnig. Ég held að það sé einmitt mikilvægt að þessi rammalöggjöf fáist fram þó að hún sé, eins og hæstv. ráðh, tók fram, nokkuð rúm og við. Hitt er svo auðvitað alveg rétt, að við leggjum einnig áherslu á það, sem höfum starfað í áhugaleikfélögunum, að 16. gr. þjóðleikhúsfrv. komi sem allra fyrst til framkvæmda eins og hún er nú í þessu frv., sérstaklega varðandi gistileikarana og leikstjóra til leiðbeiningar, þó þar hafi orðið nokkur breyting á til hins betra á síðustu árum. Við gerum okkur hins vegar ljóst, að það er aðalatriðið að fjárframlögin til þessarar starfsemi hækki nokkuð. Ekki er ég að fara fram á neinar stökkbreytingar í því efni, en ég sé á frv. til fjárlaga fyrir árið 1977 að þar er allt óbreytt bæði til Bandalags ísl. leikfélaga og eins til leiklistarstarfsemi í landinu á vegum áhugaleikfélaga. Þar er ekki einu sinni um verðlagshækkun að ræða Ég treysti því, að í meðförum fjvn. breytist þetta a.m.k. á þann veg að það fylgi eðlilegri þróun, þó ekki sé nú meira, en auðvitað skiptir það öllu máli fyrir hin ýmsu leikfélög að fjárframlögin a.m.k. haldi sínu raungildi. Það er það minnsta sem hægt er að búast við. Ég gerði ýmsar minni háttar athugasemdir við þetta frv. í fyrra. Ég lýsti því þá að ég væri meginmálinu í þessu frv. samþykkur. Ég benti hins vegar þá á ákvæðið um sveitarstjórnirnar í 2. gr., þar sem þær eiga að veita jafnháa upphæð til hvers leikfélags og ríkissjóður greiðir samkv. 3. gr., og benti á að e.t.v. yrði þarna um of stíft ákvæði að ræða þó að sjálfsagt sé að sveitarfélögin leggi þessum málum nokkurn stuðning. Ég þykist vita að í ýmsum byggðarlögum kynni að verða nokkuð erfitt fyrir sveitarstjórnirnar að leggja fram jafnháa upphæð ef í því sama byggðarlagi væri fært upp gott og allviðamikið leikrit sem væri góðrar styrkveitingar vert af hálfu hins opinbera. Á það var bent í sambandi við 4. gr. frv. í fyrra - ég fékk um það nokkrar ábendingar - að hlutverk leiklistarráðsins svokallaða kynni að vera ansi stíft, en það var ekki mín skoðun í því efni: „stuðla að stefnumótun á því sviði á hverjum tíma“, þ.e.a.s. í leiklistarmálum. Menn óttuðust að þetta leiklistarráð ætlaði að fara að gerast allfjölþreifið um leiklistarstefnuna í landinu. Ég ber engan kvíðboga fyrir því og held að það séu ástæðulausar áhyggjur sem menn bera fyrir því. En ég benti einnig á viðbótarhlutverk þessa leiklistarráðs, sem ég held að væri mjög nauðsynlegt, þ.e.a.s. að skipulögð kynning færi fram á íslenskum leikverkum á erlendum vettvangi. Og ég vildi gjarnan skjóta því til hv. menntmn. að hún kannaði það, hvort þetta ákvæði gæti ekki að skaðlausu komið þarna inn í, því að það, sem þarna hefur verið að gert, hefur verið gert af næstum að segja höfundunum sjálfum, en borið verulegan árangur og vakið mikla athygli á íslenskum leikritum. Þetta væri því verðugt hlutverk þessa leiklistarráðs, að sinna þessu einnig. En um þetta mun ég flytja sérstaka brtt. ef ég sé að hv. menntmn. gerir ekki á þessu nauðsynlega breytingu eða nauðsynlegan viðauka. Aðrar athugasemdir mínar voru minni háttar. Hæstv. ráðh. kom inn á það áðan að menn þyrftu ekki að bera kvíðboga fyrir því að þetta leiklistarráð, þótt fjölmennt væri, yrði til mikils kostnaðarauka fyrir ríkissjóð. Það kemur saman til fundar einu sinni á ári og er ólaunað. Það er aðeins framkvæmdastjórnin, þriggja manna, sem fer með þessi málefni milli funda. Aðaláherslu vil ég svo leggja á það, að ríkisvaldið þarf að styðja þessa starfsemi sem ég ber sérstaklega fyrir brjósti, þ.e.a.s. áhugastarfsemina í leiklistarstarfseminni, - styðja hana mjög öfluglega. Þessi lög, sem hér er gert ráð fyrir að verði sett um þetta, segja í raun og veru ekkert um það á hvað myndarlegan hátt ríkisvaldið styrkir þessa starfsemi, en þau eru æskilegur vinnurammi og þau eru um leið allgóður barátturammi fyrir þessi lög. Bandalag ísl. leikfélaga, sem ég hef átt mikinn þátt í að móta núna síðustu árin, þ.e.a.s. áhugamannahópurinn í þessum efnum, hann á sterk ítök í þessu leiklistarráði og mun þar vel að vinna og fá barna í raun og veru í fyrsta skipti eðlilegan baráttuvettvang til að sinna hugðarefnum sínum og reyna að koma skoðunum sínum á framfæri. Ég get ekki stillt mig um, þrátt fyrir allt. að benda á bað hvað enn er mikið ósamræmi í stuðningi ríkisvaldsins við hinn opinbera aðila, Þjóðleikhúsið, sem ég vil þó ekki vanmeta á nokkurn hátt því Þjóðleikhúsið hefur sitt veigamikla hlutverk, nær yfir allt landið og á að sinna margvíslegum hlutverkum, en engu að síður get ég aldrei annað en undrast þann mikla mun sem er á framlagi hins opinbera til Þjóðleikhússins annars vegar og til starfsemi allra áhugaleikfélaganna hins vegar með sín 50–60 verkefni á ári og sum þeirra allmerkileg. Ég sé það á frv. til fjárlaga nú að Þjóðleikhúsið er með sínar 260 millj. rúmlega og veitir sjálfsagt ekkert af. Það verður sjálfsagt ekki ofhaldið af því, með eitthvað milli 10 og 20 verkefni og auðvitað með allt sitt veigamikla hlutverk. En áhugaleikfélögin með sín 50–60 verkefni fá á fjárlagafrv núna 4,7 millj. Þetta þarf að breytast mjög til hækkunar til þess að örva enn betur bann mikla áhuga sem er hjá leikfélögunum. Kostnaður allur hefur vaxið svo gífurlega, að þó að leikendurnir sjálfir leggi fram alla sína vinnu endurgjaldslaust, þá eru upphæðirnar, sem fara í kostnað, orðnar gífurlegar, og það er rétt sem hæstv. ráðh. sagði: Gróskan er mikil. - En erfiðleikarnir eru einnig miklir að brúa það bil sem er oft á milli kostnaðar og þeirra tekna sem fást í hinum dreifðu byggðum. Ég legg sem sagt aðaláherslu á það, að frv. nái fram að ganga. Ég held að það verði okkur mjög til bóta sem að þessum málum höfum starfað og félögunum í heild hvati til nýrra átaka. Og ég treysti þeim ágæta áhugamanni í þessum efnum, formanni menntmn. Ed., til þess að afgreiða þetta frv. hér út úr d., fá það afgreitt hér út úr d. án þess að tengja það nauðsynlega aftan í þjóðleikhúsfrv.



Herra forseti. Ég vil taka undir það með hv. 7. landsk. þm., Helga F. Seljan, að ég vona að þetta frv. komist áleiðis sem fyrst og nái fram að ganga. Og ég tek líka undir það, að ríkisvaldinu ber að einhverju leyti að styðja þessa áhugastarfsemi eins og svo marga aðra, t.d. íþróttahreyfinguna og fleira. Það er ekki ómerkilegra starf sem er unnið innan þessara samtaka. Ég efast ekkert um að það er rétt, sem hæstv. ráðh. sagði áðan, að leiklistarfólk telji ávinning með tilkomu þessara laga. En ég vil benda á þá hættu og þá staðreynd í sambandi við lög um áhugafélög og starfsemi þeirra, hvort sem það er leikhússtarf eða hljómlistarstarf, nefni þessar tvær greinar sérstaklega vegna þess að það er mest áberandi, að þau eru að verða meiri og meiri baggi á sveitarfélögunum. Það stendur hér í lok 2. gr., að „sveitarstjórnir veita fé til leiklistarstarfsemi í sveitarfélögum eftir því sem ákveðið verður í fjárhagsáætlun þeirra, þó eigi lægri fjárhæð til hvers leikfélags en ríkissjóður greiðir“. Þetta er fjarstýring á sveitarfélögunum. Það er ekkert víst að sveitarfélög hafi nokkur efni á því að veita sömu upphæð til leiklistarstarfsemi, hver á sínum stað, í þeim mæli sem ríkisvaldið gæti hugsanlega viljað gera. Ég veit að Reykjavík á í afskaplega miklum erfiðleikum með t.d. starfsemi hljómlistarskóla og fleira, þar sem við erum knúnir til að veita fé að því marki sem ríkisstj. ákveður hverju sinni, enda kemur hér fram í aths. með frv., með leyfi hæstv. forseta, þá ætla ég að lesa það upp: „Frv. þessu, ef að lögum verður, er ætlað að marka í megindráttum hversu haga beri stuðningi ríkisvaldsins og sveitarfélaga við leiklistarstarfsemina. í hví eru hins vegar engin fyrirmæli um fjárhæðir framlaga. en gert er ráð fyrir að hær verði ákveðnar í fjárlögum hverju sinni.“ Það verður sem sagt ekki ákveðið í fjárhagsáætlun sveitarfélaga, heldur skal í fjárlögum hér á Alþ. ákveða hverju sinni hvað framlag sveitarfélaga skal vera mikið. Þessu vil ég mótmæla. Það segir í þessari grein, sem ég var að lesa upp úr aths. með frv., það sem ég ætla að endurtaka: „Frv. þessu, ef að lögum verður, er ætlað að marka í megindráttum hversu haga beri stuðningi ríkisvalds og sveitarfélaga“ o.s.frv. Það er þessi fjarstýring sem ég vil vara við. Ég vil því heina til menntmn. þessarar hv. d. að hún taki þetta til athugunar, og ef hún sér ekki ástæðu til að breyta þessu mun ég áskilja mér rétt til þess að flytja brtt. við þessa grein.



Herra forseti. Það er aðeins í sambandi við niðurlag 2. gr. og vegna aths. síðasta hv. ræðumanns, hv. 12. þm. Reykv., sem ég vildi koma fram með skýringu, Ég hef ekki gildandi lög fyrir framan mig sem stendur, en efnislega er þetta eins. Nú eru leikfélögin, ef ég man rétt, flokkuð eftir þeirra starfsemi í eina þrjá flokka, og er kveðið svo á í gildandi lögum að til þess að sveitarsjóðir veiti tiltekna hámarksupphæð öðlist leikfélögin kröfu til sams konar upphæðar frá ríkinu, þannig að efnislega er þetta nánast það sama í dag. Það má vera að það sé öðruvísi orðalag. En í dag er það þannig, að ef sveitarstjórn veitir ekki tilteknu leikfélagi þá hámarksupphæð sem það gæti fengið eftir því sem starfsemi þess er metin, þá lækkar og framlag ríkisins, ef ég man rétt, þannig að ríkisframlagið er bundið því að jafnhá upphæð komi frá sveitarfélaginu. Það má kalla að þetta sé fjarstýring. En ég lít nú þannig á að þarna sé um samvinnu ríkis og sveitarfélaga að ræða um að leggja fram jafnháa upphæð í hverju tilviki til þessarar starfsemi, og það er ekki síður á valdi sveitarstjórnarinnar að ákveða hvort þarna verði um fullháa upphæð að ræða af hálfu sveitarfélagsins og það sama af hálfu ríkisins.