Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Það er vegna brtt. þeirra hv. þm. A.-Húnv. og hv. 6. landsk., að ég tek til máls. Ég get fallizt á, að það væri gott og blessað, ef nokkrar líkur væru til, að þær næðu fram að ganga. Eins og ég gat um við 1. umr. þessa máls, miðuðum við flm. frv. nú við meðferð hv. Nd. og Sþ. á því í fyrra. Við gerðum ekki ráð fyrir, að það næði fram að ganga með þeim ákvæðum, sem felld voru í Nd. í fyrra. Hv. þm. A.-Húnv. gaf í skyn, að ef Nd. gæti ekki fallizt á brtt., þá væru þeir hv. 6. landsk. reiðubúnir að samþ. frv. án þeirra, þegar það kæmi hingað aftur. En það mundi tefja málið, og hvað lítil töf sem er getur verið háskaleg fyrir framgang þess, þar sem talað er um að slíta þingi fyrir bænadaga. Annars lýsi ég því yfir, að það mundi engan hafa glatt meira en mig, ef hægt hefði verið að koma frv. í gegnum þingið með þessum breyt. Því meiri tekjur sem sjóðunum eru ætlaðar, því meira fé kemur vitanlega til úthlutunar, og það er aðalatriðið, sem fyrir okkur flm. vakir. Hv. þm. A.-Húnv. talaði um, að þó þm. væru mjög staðfastir menn, gæti komið fyrir, að þeir skiptu um skoðun, og viðurkenni ég það. Ef þeir hefðu nú einmitt breytt um skoðun á þessu máli síðan í fyrra, þá mundi það horfa allt öðruvísi við nú. En ég tel þó mjög hæpið, að byggja megi á því, að svo hafi viljað til. Og okkur flm. mundi þykja það mjög illa farið, ef tilraun okkar til að auka styrkinn til gamalmenna yrði enn að engu, og hygg ég, að fleiri hv. dm. líti svo á. Ég verð því að vara alla þá, sem vilja eindregið, að þetta mál nái fram að ganga á þessu þingi, við því að greiða 1. og 2. brtt. á þskj. 447 atkv. Öðru máli er að gegna með 3. brtt.; hana tel ég til bóta, og hún getur varla stofnað málinu í hættu. Ef mér hefði dottið í hug, vegna persónulegs kunnugleika á úthlutun styrksins, að hlutdrægni ætti sér stað, þá hefði ég sjálf tekið upp þetta ákvæði. En ég hefi aldrei orðið slíks vör hér í Reykjavík. En ég viðurkenni, að hlutdrægni í úthlutun styrksins getur átt sér stað, og því er rétt að setja þennan varnagla í frv. Held ég, að ég hafi svo ekki fleira um þetta að segja. Ég sé mér ekki fært að greiða atkv. með 1. og 2. brtt. á þskj. 447, en greiði 3. brtt. atkv. með ánægju.



Ég get verið þakklát hv. deild fyrir þann velvildarhug, sem hún hefir sýnt þessu máli. Ég vil þó sérstaklega þakka hæstv. forseta fyrir þann mikilvæga stuðning, sem hann hefir sýnt málinu með brtt. sínum, og fyrir þá yfirlýsingu, að þótt svo illa færi, að þær breyt., sem verða nú að líkindum gerðar á frv., væru felldar úr í Nd., þá mundi hann samt vilja fylgja frv. eins og það kæmi frá þeirri hv. d. Þetta allt vekur traust hjá mér, svo að ég vona nú, að málið komist áfram. Ég get verið hv. 4. landsk. sammála um það, að þörf væri á gagngerðari breytingum en hér er gert ráð fyrir. En þótt ekki sé lengra farið, bætir frv. þetta þó að miklum mun úr því ástandi, sem nú er. Þess er ekki vanþörf, því að eins og er, þá er ekki hægt að veita svo smáa styrki, að allir, sem sækja, geti fengið einhverja úrlausn. Eins og kunnugt er, þá er hámarksstyrkur 200 kr., en því hámarki hefir víst aldrei verið náð og engin líkindi til, að svo verði meðan lögin eru óbreytt. En í frv. okkar er farið fram á, að meira fé verði lagt til þessara sjóða, og verði það samþ., eykst sú upphæð að mun, sem til úthlutunar kemur, og með henni það gagn, sem sjóðirnir geta gert. Mér virðist blása mjög byrlega fyrir þessu máli, eins og það horfir við nú, og ég er vongóð um, að frv. nái samþ. hér í hv. deild.