Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. - Þetta er stjfrv., fram borið samkvæmt fyrirmælum 5. gr. stjskr. um, að setja skuli l. um framboð og kjör forseta Íslands að svo miklu leyti sem stjskr. sjálf kveður ekki á um þessi efni. Um forsetakjörið fer að sjálfsögðu eftir því, sem við getur átt eftir reglum kosninga til Alþ., en þar sem hér er um landskjör að ræða, hefur orðið að setja sérákvæði um undirbúning og úrslit kjörsins. Frv. þetta er lagt fram í hv. Nd., og hefur stjskrn. þeirrar hv. d. haft það til meðferðar .og gert á því nokkrar breyt., sem allar voru samþ. Ein aðalbreyt. er sú, að nánar er kveðið á um það, hvenær forsetakjör skuli fram fara. Í frv. (3. gr.) stóð: „Forsætisráðherra ákveður hverju sinni, hvern dag í júní- eða júlímánuði forsetakjör fer fram“. Í brtt. n. er kveðið svo á: „Forsetakjör skal fara fram síðasta sunnudag í júnímánuði“. Og til er þar tekið auk þess, að það skuli fara fram fjórða hvert ár, sem frv. ákvað ekkert um, hve langt kjörtímabilið skyldi vera. Önnur breyt., sem n. gerði, er á 12. gr., en hún er um það, hvað gera skuli, ef aðeins einn maður er í kjöri til forsetaembættisins. Brtt. tekur fram til viðbótar, að hann sé þá réttkjörinn forseti Íslands án atkvgr., enda fullnægi hann kjörgengisskilyrðum. Allar ganga brtt. n. í þá átt að gera ákvæði frv. nákvæmari og skýrari. Stjskrn. þessarar hv. d. hefur haft frv. til athugunar á tveim fundum, og hefur hún ekki séð ástæðu til að gera á því neinar breyt. og leggur til, að það verði samþ. óbreytt. Einn nm., hv. 1. þm. Eyf., var ekki á síðasta fundinum, er málið var afgreitt, en mun vera öðrum nm. sammála. Sé ég ekki ástæðu til að fara um frv. fleiri orðum, en vil aðeins mæla með því fyrir hönd n. við hv. d., að hún samþ. frv. óbreytt, eins og það er komið frá hv. Nd.



Þetta frv. hefur legið alllengi fyrir í d. Það var lagt fram 13. okt. í fyrra og var borið fram af hæstv. fyrrv. ríkisstj. Mál þessi hafa verið ofarlega á baugi á þ. undanfarin ár, og á þ. 1943 var ríkisstj. heimilað að kaupa efni í aðalorkulínu frá Hafnarfirði til Keflavíkur og verja til þess úr ríkissjóði allt að 1 millj. kr. Þegar sýnt þótti, að efni fengist í þessa línu, og það sumpart var komið til landsins, þá lá fyrir að taka ákvörðun um, hver koma skyldi línunni upp. Ríkisstj. ráðgaðist um það við Rafmagnseftirlit ríkisins, sem taldi, að um 2 leiðir væri að ræða í þessu máli. Önnur sú, að ríkið byggði línuna og sæi um rekstur hennar fyrst um sinn, þar til ákveðið væri, hver við henni tæki. Hin leiðin er sú, að farið væri að á svipaðan hátt og gert var, þegar línan var lögð frá Sogsvirkjuninni til Hafnarfjarðar. Þá var það Reykjavíkurbær, sem lagði þá línu, og um það gerður sérstakur samningur. Um þessar tvær leiðir leitaði ríkisstj. svo álits þingflokkanna og fékk hjá þeim samþ. til þess, að ríkissjóður legði fram fé til þess að byggja línuna til Keflavíkur. Þegar þessi samþ. þingflokkanna var fengin, var svo ráðizt í framkvæmdir, og er þeim komið nokkuð á leið. S.l. haust bárust hingað fregnir um það, að efni fengist nú í Bandaríkjunum, ekki aðeins það, sem fengið hafði verið til Keflavíkur, heldur einnig nægilegt til allra helztu þorpanna á Suðurnesjum. Þá var borin fram í Sþ. till. um það, að ríkisstj. skyldi einnig heimilt að kaupa efni í framlengingu Keflavíkurlínunnar um Suðurnes. Þessi till. fór til hv. fjvn., sem einhuga mælti með því, að ríkisstj. yrði veitt þessi heimild, og síðan nál. var gefið út, hefur nú verið samþ. ályktun þess efnis í Sþ. Í nái. fjvn. út af þáltill., sem ég nefndi, er á það bent, að þar sem fyrir liggi frv. um raforkuveitu frá Hafnarfirði til Keflavíkur, sé hér um framhald á því verki að ræða og því eðlilegt, að þær breyt., sem leiðir af samþ. till., verði teknar upp í frv. það, sem hér liggur fyrir. Á þetta féllst fjhn. og leggur því til, að á frv. verði gerðar þær breyt., sem beinlínis leiðir af samþ. þáltill. um innkaup á efni til rafveitna um Reykjanes, og að ríkisstj. sé einnig heimilað að koma upp veitu, sem nái til þeirra staða, sem greint er í till. n. N. hefur leitað álits Rafmagnseftirlits ríkisins um, hversu mikið þessi aukning aðallínunnar muni kosta, og er talið, að hækkunin muni nema 1 millj. og 200 þús. kr., og er þá miðað við aðallínu og háspennustöð, en gert var ráð fyrir, að aðallínan til Keflavíkur mundi kosta 1 millj. og 800 þús. kr., svo að kostnaðurinn í heild yrði um 3 millj. kr. N. leggur því til, samkvæmt þessu, sem ég hef sagt, að frv. verði samþ. með þeim breyt., að auk Njarðvíkur og Keflavíkur skuli hún einnig ná til Grindavíkur, Miðnes-, Gerða- og Hafnahreppa. Upphæðin, sem ríkissjóði er heimilað að verja í þessu skyni, hækkar samkv. áætlun Rafmagnseftirlitsins úr 1 millj. og 800 þús. kr. í allt að 3 millj. kr. Nm. allir eru sammála um þetta, að ég hygg, en einn nm., hv. 1. þm. Eyf., var ekki á fundi, þegar málið var afgr., og er mér ekki fullkunnugt um afstöðu hans, en ég hygg, að ég muni það rétt, að hann væri meðmæltur því, að þetta yrði gert.



Það er síður en svo, að ég vilji amast við því, að þetta frv., sem liggur hér fyrir til umr., eða þeirri niðurstöðu, sem hv. n. hefur komizt að um orðalag, heldur er það heildaraðstaða þessa. málefnis, sem vikið er hér að, sem gerir mér það nauðsynlegt að segja fáein orð. Það var nú svo, að þegar hrundið var af stað til framkvæmda raflögn til Keflavíkur, sem skyldi koma fyrst, varð það óskabarn að njóta fyrst þeirra gæða, sem af því gat leitt fyrir hina smærri staði, að orkuverið tók til starfa við Ljósafoss og orkan komin hingað til höfuðstaðarins og Hafnarfjarðar, því að í upphafi var það margra manna ætlan, að fjölmennari þorp og kauptún, sem liggja mjög í námunda við Ljósafossorkuverið, myndu nú varðveita frumburðarrétt sinn í þeim efnum, verða fyrst. En úr því að það varð Keflavík, sem varð á undan, þá er ekkert við því að segja, og njóti hún þess heil, í stað þess að vera að amast við slíku. En úr því að hér er um að ræða lögfestingu og nokkuð ákveðna skipun um Keflavíkurveituna og áframhaldandi rafveitur um Suðurnes og þorpin þar, þá vil ég - og stenzt ekki við annað - láta vita af því hér í þessari hv. d., að ég mun fyrir 3. umr. þessa frv. í hv. d. bera fram brtt. þess efnis, að lögfest verði heimild fyrir ríkisstj., sams konar og hér um ræðir, að því er varðar raforku til kaupstaða fyrir austan heiði. Þessi rafvirkjun, sem átti að koma fyrst, dróst einhvern veginn aftur úr lestinni, og segi ég það ekki til þess að spilla fyrir málinu. Það er öðru nær. Það er mér ekkert öfundarmál. En þess vil ég vænta af þeim, sem hlutdrægnislaust líta á málið, að þeir sjái, að þorpin austan heiðar mega ekki dragast lengra aftur úr. Ég hef rætt um þetta við Rafmagnseftirlit ríkisins, og það kom forstjóra þess ekkert spánskt fyrir, þótt þetta yrði lagt til viðvíkjandi þorpunum þarna eystra. Forstjórinn skilur vel, hve erfitt það er fyrir þessi þorp að horfa á ljósadýrðina, án þess að fá hennar notið. Hann áætlar, að það megi gera ráð fyrir, að þetta nemi allt að 2 millj. kr. hækkun, þannig að í staðinn fyrir 3 millj. kr. kæmi 5 millj., en þá gildir þetta bæði fyrir Hveragerði, Stokkseyri og Eyrarbakka. Eins og þessi till. ber með sér, þá er Þykkvabæ bætt við, en ég hygg þó, að litlar áætlanir liggi fyrir um, hvað leiðslur þangað myndu kosta. Ég sé svo ekki ástæðu til þess að fara lengra út í þetta við þessa umr., en milli 2. og 3. umr. mun ég bera fram brtt. Ég álít ástæðurnar fyrir því, að þarna verði hafizt handa, svo mikilvægar, að um það verði ekki deilt.



Þetta stutta frv. er borið fram af hv. fjhn. Nd. og er ákaflega einfalt. Með l. nr. 49 frá 1942 var það ákvæði sett eða sú breyt. gerð á l. um stimpilgjald frá 1921, að ef ekki er gefið upp verð á fasteignum. skuli áætla stimpilgjald eftir reglu, sem þar er talað um, en þó ekki minna en tvöfalt fasteignamatsverð. Þetta var sett til þess að stuðla að því, að verð væri yfirleitt gefið upp, og er það tilgangur l. Nú er þetta ákvæði orðið úrelt, vegna þess að tvöfalt fasteignaverð er orðið svo langt frá venjulegu söluverði, að það skiptir ekki svo miklu, hvort verðið er gefið upp, vegna þess að tvöfalt fasteignamatsverð er svo langt fyrir neðan. Og af því að þessi vísbending er gefin í l., þá er oft miðað við það, þó að það sé ekki nauðsynlegt, er heimildin í l. til að áætla það ekki lægra en söluverð hefur verið. Það er til þess að koma í veg fyrir þessa venju, að þetta frv. hefur verið borið fram í Nd. að tilmælum fjmrh., og breyt. er engin önnur en að ekki skuli áætla, ef ekki er gefið upp verð, minna en fimmfalt fasteignamatsverð. Það er í raun og veru engin hætta á að setja þetta mark, ég vil segja eins og verkast vill, þó að það væri tífalt, því að öllum er leiðin opin til þess að komast undan slíku með því að fylgja anda l. og gefa upp verðið. Fjhn. mælir einróma með því, að frv. verði samþykkt.



Herra forseti. - Frv. það, sem hér liggur fyrir, hefur verið endursent frá Nd., og hafa þar verið gerðar á því tvær breytingar, og er önnur þeirra nokkur efnisbreyting. Ég tel óþarft að ræða þetta mikið, því að öll þessi deild var sammála um það, og var það afgr. héðan með 10 shlj. atkv. Má það því teljast sennilegt, að deildarmenn hafi ekki skipt um skoðun síðan. Gjald það, sem hér um ræðir, er greitt af framleiðendum landbúnaðarins sjálfum, og hafa þeir á búnaðarsambandsfundum talið sig fúsa til þess að leggja þetta af mörkum til sjóðs til eflingar bændastéttinni, og skal búnaðarþingi falið síðan að veita úr sjóðnum. Nú kom fram till. í Nd. um, að varasamt sé að láta búnaðarþing annast greiðslur úr sjóðnum, heldur á að fela hæstv. landbúnaðarráðh. það. - Því fer fjarri, að ég vantreysti hæstv. landbrh., en við vitum ekki, hvað lengi hann situr, og því allur varinn góður, og hygg ég, að bændur óski ekki eftir neinum fjárhaldsmanni á þessu sviði. Það er mælt af sumum, að bændur séu tregir til þess að láta fé af hendi, en þessi sjóður ætti að verða ríkissjóði til mikils léttis. Og það er illt, þegar bændur ætla að láta þetta fé af hendi, þá séu þeir ekki taldir fullkomlega fjár sins ráðandi. Við höfum því. hv. 1. þm. N.-M. og ég, leyft okkur að bera fram skriflega brtt. við 1. gr. frv., og er hún svo hljóðandi: Við 1. gr. Orðin „enda komi samþykki landbúnaðarráðherra til“ falli burt.



Herra forseti. - Ég er dálítið undrandi yfir því, að stuðningsmenn þessa frv. skuli vilja stofna því í hættu með því að láta það fara fyrir Sþ. Ég hygg, að ótti þeirra sé ástæðulaus. Það er lítil hætta á því, að landbrh. færi að stöðva fjárveitingar og setja sig á móti búnaðarþingi í þeim efnum, og því ekki líkur til, að hann mundi oft neyta þessa valds. Ég er því á móti því að stofna málinu í hættu af eintómum hégóma.



Herra forseti. - Það má lengi deila um það, hvað mikið form og hvað mikið efni felst í þeirri breytingu, sem gerð var á þessu frv. í Nd. En þar sem málið var borið fram fyrir beiðni búnaðarsamtakanna og áherzla lögð á það, að búnaðarþing hefði féð til umráða, þá verður maður að ætla, að knýjandi ástæður hafi legið fyrir því, að farið var að breyta frv. í Nd. og gera bændur ómynduga yfir því fé, sem þeir leggja sjálfir til. Og þótt hæstv. fjmrh. vilji halda því fram, að ráðh, muni ekki neyta þessa valds, þá er með þessu raunverulega búið að taka fjárveitingarvaldið af búnaðarþingi. Ráðh. getur komið í veg fyrir, að því fé sé ráðstafað og að búnaðarþingið ráðstafi því á þann hátt, sem það óskar, og stöðvað alla ráðstöfun á þessum fjármunum. Nú er það með þessa stétt, eins og aðrar stéttir, að hún hefur ekki frekar en þær nokkra tryggingu fyrir því, að valdi, sem er í höndum ráðh., verði ekki misbeitt. Það er meira en aðeins að forminu til, sem verið er að taka yfirráðin yfir þessu fé af bændastéttinni. Þetta sýnir bezt hug þeirra manna, sem berjast fyrir þessu, hvernig þeir hugsa til íslenzku bændastéttarinnar og hvað mikla vantrú þeir hafa á henni. Það er ekki aðeins stj. Búnaðarfélagsins, sem á að ráðstafa þessu fé, - það er þing bændanna sjálfra, búnaðarþingið, sem verður að ganga frá samþykkt um ráðstöfun fjárins. Ég álít, að verði þetta ákvæði samþ., sé það beinlínis móðgun við bændastétt landsins, því að það er vitað mál, að hún hefur aldrei sýnt sig í því að fara verr með fé en aðrar stéttir landsins, og þetta er þar að auki fé, sem bændurnir greiða sjálfir og enginn annar aðili, og þeir hafa samþ. að greiða það. Þetta er skattur, sem þeir leggja á sig sjálfir til þess að byggja upp sín samtök stétt sinni til framdráttar.

Geta ekki fleiri stéttir gert það sama?

Verkalýðsfélögin geta gert það í þéttbýlinu, af því að það er auðveldari aðstaða fyrir þau. En þetta er hliðstætt því, ef l. væru sett um það, að verkalýðsfélögin mættu engu af sínu fé ráðstafa nema með samþykki ríkisstj. Þetta er hvort tveggja lagt á stéttir, og sá munur er einn á því, að vegna þess að bændur eru svo dreifðir í þessu landi, eins og við vitum, er erfiðara með þeirra samtök. Þeir selja sínar vörur á þann hátt, sem við vitum, að þeir geta. Þess vegna er nær því ókleift fyrir þá og þeirra samtök að leggja á sig þennan skatt. Það er vegna þessa, að bændur verða að flýja á náðir löggjafans til þess að koma sínu fram, sem verkalýðsstéttirnar hafa komið fram með samtökum vegna sinnar aðstöðu. Ég mun ekki lengja umr. um þetta mál, þó að mikið mætti um það ræða. Ég mun að sjálfsögðu greiða atkv. með þeirri brtt., sem hér er komin fram. Það er rétt, að það sýni sig, hvort hv. þm. ætla sér að fella þetta frv. og hvort þeir ætla að taka ráðstöfunarvaldið af bændum og gera þá ómynduga yfir sínu eigin fé. En hvað sem samþ. verður nú á þessu Alþ. og reynt að gera bændur ómynduga, þá mun það sannast, að strax á næsta búnaðarþingi mun verða hafin barátta fyrir frelsi bænda yfir sínu eigin fé. Það er kannske hægt að segja, að bændur hafi að ýmsu leyti erfiða aðstöðu nú í þessu þjóðfélagi, en það mun sýna sig, eins og svo oft áður, að sú jafnvægisröskun, sem kann að vera í bili, varir ekki lengi. Og seinna mun koma að því, að bændastétt landsins mun fá þá aðstöðu hér á Alþ., að hún verður fær um að brjóta af sér þennan klafa. En verði þetta frv. samþ., geta þó bændur byrjað að safna fé í þennan sjóð, sem þeim er nauðsynlegur til þess að byggja upp sín samtök.



Herra forseti. - Ég minntist á þetta örlítið. þegar rætt var um þetta frv. hér í hv. d., og taldi, að þetta frv. væri í raun og veru alveg einstakt í sinni röð, þar sem ákveðnum stéttarsamtökum er gefin heimild til þess að leggja skatt á eina stétt og ráðstafa síðan þessum skatti eins og forráðamönnum þessara stéttarsamtaka býður við að horfa. Þetta er alveg einstakt og alveg sambærilegt við það, ef Alþýðusambandi Íslands væri heimilað með l. að leggja 1/2% skatt á öll vinnulaun í landinu og fá í sinn sjóð allmikið fé, sem gæti kannske skipt millj. kr.

Leggja þeir ekki meira á?

Mér er ekki kunnugt um það, - eða heldur hv. þm. það? Mér er kunnugt um, að fámenn iðnfélög leggja nokkurt gjald á meðlimi sína. En hvað snertir Alþýðusambandið, þá er ekki um slíkt gjald að ræða, sem er hliðstætt því, sem er í frv. Ef slíkt frv. væri flutt hér á þingi, mundu óðar koma háværar raddir um það, að slíkt hefði aldrei heyrzt fyrr, og enn fremur færi frv. fram á það. að Alþýðusambandinu væri heimilað að ráðstafa þessu fé. Þetta er algerlega hliðstætt og viðurkennt af hv. þm. En hvað ætli væri sagt, ef svipuð till. kæmi frá verkalýðsfélögunum, en það gert að skilyrði um úthlutun þessa skatts, að viðkomandi ráðh. yrði að vera henni samþykkur, m.ö.o., rétt til þess að stöðva, að þetta fé yrði beinlínis misnotað, og hvernig ætli því yrði tekið, ef staðið væri upp og sagt, eins og hv. þm. sagði áðan, að hér með væri verið að gera þessa stétt, sem nú væri verkamannastéttin, ómynduga? Úr því hv. þm. Str. fór að gera samanburð á þessum tveimur stéttum, þá er bezt að halda því áfram og gera samanburð á því. sem er algerlega hliðstætt. Hv. þm. vildi, eins og hér er farið fram á, að Búnaðarfélagið fái með l. heimild til að leggja þennan skatt á bændur; hv. þm. sagði, að bændur væru í mótsetningu við verkamenn, þeir væru svo dreifðir út um strjálbýlið og ættu svo erfitt um samtök, að þeir gætu ekki lagt sín gjöld á eins og verkamenn. Nú er því fyrst og fremst að svara, að þetta gjald, sem hér er um að ræða, er svo miklu hærra gjald heldur en verkamenn leggja á sína meðlimi yfirleitt, svo að þar kemur enginn samanburður til greina. Í öðru lagi. að því er jafnvel haldið fram, að yfirleitt væru bændur skipulagsbundnir í búnaðarfélögum, og þar sem þetta kemur frá Búnaðarfélagi Íslands, kemur þetta frá bændum sjálfum. Og ef það er rétt, að bændur séu yfirleitt svo félagsbundnir í búnaðarfélögum eins og hv. þm. hélt fram, þá virðist mega ætla, að auðvelt sé að innheimta þetta gjald án aðstoðar löggjafans, við skulum segja af mjólkurbúum, kaupfélögum og sláturfélögum. Ef þetta er í rauninni svo, að bændur séu yfirleitt sameinaðir um það að leggja þennan. skatt á og þeir almennt skipulagðir í búnaðarfélögum. þá þarf enga aðstoð löggjafarvaldsins, og þá þurfa þeir ekki heldur að óttast, að ráðin verði. tekin af þeim yfir þessu fé. Ég tel þess vegna miklu einfaldara fyrir hv. þm., og aðra, sem berjast fyrir því að fá slík l. samþ. á Alþ., að ná þessu gjaldi inn á frjálsan hátt, eins. og önnur stéttasamtök í landinu. Ég álít það algerlega ófært fyrir Alþ. að samþ. þetta frv. þannig, að það sé útilokað, að viðkomandi ráðh. geti gripið fram í með framkvæmdir fjárins, vegna þess að það er á engan hátt trygging fyrir því, að féð verði ekki misnotað. Og eftir þær umr., sem hér hafa farið fram, óttast ég það enn þá meir, að slíkt geti átt sér stað, enda höfum við ljós dæmin um misnotkun fjár, sem sams konar menn hafa ráðið yfir og vilja nú fá yfirráðin fyrir þessu fé, og nægir að nefna þar t.d. S.Í.S. Það fé, sem S.Í.S. ræður yfir, sem er sumpart fengið af opinberu fé, er svo herfilega og freklega misnotað, að það mundi verða algerlega óviðunandi,, að slíkt gæti átt sér stað með þetta fé eins og S.Í.S. hefur gert, og menn gætu fengið yfir slíku. fjármagni að ráða fyrir aðstoð löggjafans, eins og hér er farið fram á. Misnotkun sú, sem S.Í.S., hefur framið á því fjármagni, sem það hefur haft yfir að ráða, hefur komið greinilega í ljós hvað snertir skólahald og blaðaútgáfu, sem það hefur haft með höndum. Blaðaútgáfan er notuð til pólitísks áróðurs, sem er kannske enn þá hatrammari og enn þá ósvífnari en þekkzt hefur í nokkru öðru málgagni hér á landi. Samvinnuskólinn er líka notaður sem áróðursstofnun, og ég gæti nefnt margt dæmið, ef í það færi, sem ég get lagt sönnunargögn fyrir. Ég ætla svo ekki að fara lengra út í þetta, og vitaskuld er ekkert hægt um það að fullyrða, hvernig þetta fjármagn yrði notað, en hitt er víst, að sú reynsla, sem þegar er fengin um notkun slíks fjár, ætti að verða til varnaðar, þannig að slíkt frv. sem þetta verði ekki samþ. nema því aðeins, að það feli í sér ákvæði um það, að viðkomandi ráðh. geti stöðvað notkun þessa fjármagns, ef um misnotkun verður þar að ræða, og sú brtt., sem samþ. hefur verið í Nd., er í raun og veru ekki um annað en þetta, sem þeir hv. þm. Str. og hv. þm. Dal. vilja láta niður falla.



Það þýðir ekki að verða langorður um þessa hluti, því að hver hefur sína skoðun. Það vorum ekki við, sem að frv. stöndum, sem komum þessum ágreiningi á stað. Ég býst við, að það hafi verið einhverjir í stj. eða henni nákomnir. Ég býst við, að það sé alveg einstakt tilfelli, að stöðvuð sé fjárgreiðsla, sem búnaðarþingið hefur samþ. Það er sitt hvað, þó að landbrh. hafi eftirlit með því fé, sem veitt er af því opinbera. En sú fjárveiting, sem hér er um að ræða, er það, sem bændurnir sjálfir borga úr sínum vasa og hafa falið búnaðarþinginu að fara með. Hæstv. menntmrh. fór að bera það saman og sagði, að það væri sama, sem frv. færi fram á, og ef Alþýðusamband Íslands tæki 1/2% af vinnulaunum sinna meðlima og safnaði í sjóð. Hæstv. menntmrh. veit, að þetta er alveg sitt hvað, hann veit, að ekki er um alla landbúnaðarframleiðslu að ræða, sem á að borga af, heldur fer mjög mikill hluti hennar í heimilisþarfir. Hæstv. menntmrh. talaði mikið um þá hættu, sem væri á því, að búnaðarþingið mundi misbeita valdi sínu, og tók dæmi af Sambandi ísl. samvinnufél. Og hann talaði um Samvinnuskólann í því sambandi og þann mikla áróður, sem þar væri framinn. Ég hygg þó, að sú stofnun sé nú komin undir þann mikla hænuvæng hæstv. menntmrh.

Nei, nei.

Svo að ég býst við, að hann hafi þar eftirlit og sá skóli verði ein af þeim stofnunum, sem hann getur hlynnt að og eflt.

Þetta er misskilningur hjá hv. þm.

Jæja, mér hefði fundizt þetta ákaflega líklegt, en ég veit ekki, hvað vængbreiður hann er, það getur verið, að sá kjúklingur standi út undan hans móðurvæng.