Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Eins og sjá má á nefndaráliti fjárhagsnefndar á þskj. 97, þá ber n. fram allmargar brtt. við þetta frv. En þó að brtt. séu nokkuð margar, þá gera þær ekki verulega efnisbreyt. á frv. En orðalag frv. var að ýmsu leyti þannig, að n. taldi nauðsynlegt að orða allflestar gr. tipp. Það hefir ekki verið venja hér á Alþ. að gera sérstaklega grein fyrir orðabreyt. á frv., og ætla ég því ekki að fara nánar út í að ræða þessar till, eða gera samanburð á þeim og frv. Sumt kann vitanlega að orka tvímælis, og ræður smekkur manna þar nokkru um. D. verður að gera það upp við sig, hvort hún vill frekar aðhyllast brtt. eða frv. Það er aðeins ein brtt. n., sem felur í sér nokkra efnisbreyt. Það er 19. brtt. Í frv. var svo ákveðið, að þegar endurmat fer fram samkv. kröfu, þá skuli kostnaður við það greiðast úr ríkissjóði, nema ef aðili óskaði matsins og endurmatið leiddi til þess, að mat fasteignarinnar lækki, þá á aðili að greiða kostnaðinn sjálfur. Nú mun það vera undantekningarlítið, að endurmats er krafizt af því að aðilja þykir matið of hátt, en ekki of lágt. Það er því ekki hægt að skilja frv. öðruvísi en að það sé ætlazt til, að aðili greiði kostnaðinn sjálfur, ef krafa hans er tekin til greina. En það mun koma í bága við allar venjur, að sá, sem vinnur mál, sé látinn greiða málskostnað. N. hefir því lagt til, að um þetta yrðu höfð óbreytt ákvæði gildandi l. Fjhn. leggur til, að frv. gangi til 3. umr. með þessum breyt., sem liggja fyrir á þskj. 97. En með því er ekki sagt, að n. mæli með því, að frv. gangi út úr d. þannig breytt, heldur hefir n. og einstakir nm. áskilið sér rétt til að koma fram með brtt. við 3. umr., eða að vera með þeim brtt., sem fram kunna að koma. Ég skal þegar geta þess, að um einstök atriði þessa frv. varð nokkur ágreiningur innan n., þó það komi ekki fram í nál., en ég geri ráð fyrir, að það komi allt fram við 3. umr.



Það eru 2 af brtt. n., sem ég álít svo athugaverðar, að ég tel ekki rétt að samþ. þær. Fyrst er það 5. brtt., við 5. gr. Í frv. stendur: „mat fasteigna sé“ o. s. frv. Brtt. gerir ráð fyrir, að hér sé aðeins um jarðeignir að ræða. En nú er það, sem um er að ræða, sumpart jarðeignir og sumpart húseignir. Það kann að vera, að það sé hægt að teygja orðið jarðeign yfir hús, sem standa á jörð, en venjulega er þar sameiginlega nafnið fasteign. Þess vegna held ég, að það sé betra að hafa þetta eins og það var í frv. Hin brtt. er við 8. gr. Í frv. stendur, að tjáð skuli, hvort landamerkin séu ágreiningslaus. Eins og það var í frv. var ætlazt til, að það snerti bæði jarðir í sveitum og lóðir í kaupstöðum, en brtt. gerir aðeins ráð fyrir jörðum í þessu sambandi. Nú vita það allir, að t. d. hér í Reykjavík liggja stór lönd, sem mikill ágreiningur er um landamerki. Ég álit sem sagt, að þessar 2 brtt. séu til hins verra og eigi því ekki að samþ. þær.

Frsm: (Bernharð Stefánsson): Ég tel, að það sé alveg óhætt að samþ. 5. brtt. n., því að þó að orðið jarðeign komi í staðinn fyrir fasteign, þá mun það taka yfir alla þá liði, sem ræðir um í 5. gr. En hvað snertir 8. brtt. kann að vera nokkuð til í því hjá hv. flm., að það sé ekki nógu skýrt tekið fram, að þetta nái einnig til lóða í kaupstöðum. En ég held samt, þegar þess er gætt, hvernig 8. gr. er orðuð, að það sé réttara að samþ. þessa brtt. við þessa umr., og mun n. þá taka til athugunar við 3. umr., hvort ekki væri rétt að skjóta þarna inn í ákvæði um lóðir.