Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Forseti (HG) : Þann 2. þ. m. barst forseta sameinaðs Alþingis svo hljóðandi bréf, dags. þann sama dag : „Eins og kunnugt er, lítum við þannig á, að skylt sé að hafa útvarp við frh. 1. umr. fjárlaga, en nú hafa stjórnarflokkarnir komið sér saman um að láta ekki útvarpa þeirri umræðu. Þess vegna förum við þess á leit við yður, herra forseti, að þér leitið samþykkis þingflokkanna fyrir því, að almennar útvarpsumræður fari fram við 2. eða 3. umræðu fjárlaga fyrir árið 1942. Virðingarfyllst. Ísleifur Högnason, alþm. Brynjólfur Bjarnason, alþm. Jóhannes Jónasson úr Kötlum, alþm. Til forseta sameinaðs Alþingis.“ Samdægurs var sent til formanna allra þingflokkanna svo hljóðandi bréf : „4. landsk. þm. (Ísleifur Högnason), 1. landsk. þm. (Brynjólfur Bjarnason) og 4. (vara)þm. Reykv. (Jóhannes Jónasson) hafa í dag ritað mér á þessa leið: „Eins og kunnugt er, lítum við þannig á, að skylt sé að hafa útvarp við frh. 1. umr. fjárlaga, en nú hafa stjórnarflokkarnir komið sér saman um að láta ekki útvarpa þeirri umræðu. Þess vegna förum við þess á leit við yður, herra forseti, að þér leitið samþykkis þingflokkanna fyrir því, að almennar útvarpsumræður fari fram við 2. eða 3. umræðu fjárlaga fyrir árið 1942.“ Tilmælum þessum vil ég hér með beina til yðar með ósk um, að þér leitið álits þingflokks yðar um málið svo fljótt sem unnt er og látið mig síðan vita um afstöðu flokksins. Haraldur Guðmundsson Formaður þingflokks Alþýðuflokksins - - Bændaflokksins. - - Framsóknarflokksins. - - Sjálfstæðisflokksins.“ Nú hafa borizt svör allra flokkanna við þessari málaleitun, og telja þeir sig ekki geta orðið við þeirri beiðni. - Ef einhverjir hv. alþm. óska að lesa svör flokkanna, liggja bréfin frammi í skrifstofunni.



Snemma á þingi var borin fram till. til þál. um aukningu Sogsvirkjunarinnar, en umr. var frestað og málinu vísað til allshn. Nú hefur n. haft málið lengi til athugunar, en hefur ekki enn skilað áliti. Með því að nú er mjög liðið á þingtímann, vildi ég biðja hæstv. forseta að stuðla að því, að allshn, skilaði áliti um málið og að forseti tæki þá málið á dagskrá. Þessi till. til þál. er borin fram af mér, og vænti ég, þar sem svo mikilsvert mál er á ferðinni, að fleiri hv. þm. láti sig nokkru skipta um afdrif þess.



Herra forseti! Á öndverðu þingi flutti Alþfl. till. til þál. um orlof sjómanna og verkamanna, og fór fyrri umr. fram 22. apríl. Vil ég mælast til þess við hæstv. forseta, að hann hafi áhrif á hv. allshn., að hún skili áliti hið fyrsta, og þar sem heill þingflokkur á hér hlut að máli, vænti ég, að n. afgreiði málið án tafar.



Ég vil f. h. allshn. geta þess, að hún hefur rætt báðar þessar till. á fundum sínum, en samkomulag hefur ekki náðst um þær. Ég get ekkert um það sagt, hvenær eða hvort það samkomulag næst, en á morgun verður fundur í nefndinni.

Forseti (HG) : Ég hef litlu við að bæta það, sem hv. form. allshn. sagði, en ég mun að sjálfsögðu gera mitt til að flýta fyrir afgreiðslu þessara mála. Áður en gengið er til dagskrár, vil ég geta þess, að flokksfundir hefjast kl. 6, og verður því að hraða afgreiðslu dagskrármálanna svo sem unnt er.

Fjmrh. (Jakob Möller) : Ég vænti þess, að málinu verði að lokinni umr. vísað til 2. umr. og fjvn.

* Flm. (Sigurður Kristjánsson) : Ég þarf ekki að tala langt mál fyrir þessari till. Á síðastl. ári hafði menntamálaráð svo lítið fé til umráða, að nokkrir þeirra, sem áður höfðu notið styrks skv. 15. gr. fjárl., fengu engan styrk og alltaf bætast nýir menn í hóp þeirra manna, sem leitast við að fást við listir og vísindi í landinu. Ég skal ekki ræða það, hve mikla þýðingu slík viðleitni hefur fyrir þjóðfélagið, þrátt fyrir það, þótt aðstaða þessara manna sé hin erfiðasta. Alþ. hefur margsinnis sýnt, að það álítur, að þessi gróður sé þess verður, að að honum sé hlynnt. - Það er vel, að æ bætist í hóp þessara manna, en þær 80 þús. kr., sem menntamálaráð hefur til úthlutunar til styrktar þeim, hrökkva skammt, og hafa sumir þeirra, sem Alþ. hafði áður viðurkennt sem maklega slíks styrks, orðið afskiptir. Fjvn. hefur haft þetta mál til meðferðar og orðið sammála um að hækka styrkinn um 10 þús. kr. að því er árið 1942 snertir. Er till. þessari ætlað að bæta úr þessum fjárskorti að því er árið 1941 snertir, með því að heimila fjmrh. að greiða 8000 kr. til menntamálaráðs til viðbótar framlagi í fjárl. Ég skal leyfa mér að nefna nöfn þeirra manna, sem ætlazt er til, að njóti þessa styrks, en það eru þeir Eggert Stefánsson söngvari, Einar Markan tónskáld, Kristinn Pétursson málari, Sig. Skagfield söngvari og Þórarinn Jónsson tónskáld. Þórarinn Jónsson, sem dvelur nú í Berlín, hefur ekki áður verið í fjárl., en honum mun hafa verið greiddur styrkur úr ríkissjóði í öðru formi. Ég þarf ekki að hafa þessi orð fleiri. Ég vænti, að till. verði, að umr. lokinni, vísað til síðari umr. og fjvn.

* Flm. (Jóhann Jósefsson) : Herra forseti! Þessu máli hefur verið hreyft nokkrum sinnum hér á hinu háa Alþingi, án þess að niðurstaða hafi fengizt. Þó er það svo með hag þeirra manna, sem hér eiga hlut að máli, að það er ekki unnt að láta niður falla kröfurnar um að rétta hlut þeirra. Það er alkunna, að fjöldi manna lagði á sínum tíma hluta af sparifé sínu fram í því skyni, að Íslandsbanki yrði látinn starfa áfram, en að því ráði var nú ekki horfið, og það fé var notað sem hlutafé í Útvegsbanka Íslands h/f. Þessir hlutir hafa ekki gefið eigendum þeirra neinn arð, og bréfin hafa ekki þótt veðhæf. Þau hafa þar af leiðandi verið algerlega dauð eign í höndum þeirra manna, sem hafa þau nú, sem munu í flestum tilfellum vera hinir upprunalegu sparifjáreigendur. Ég hef þráfaldlega haldið því fram, að Alþingi beri siðferðileg skylda til að rétta hlut þessa fólks, sem sýndi þann þegnskap að láta af hendi hluta af sparifjárinnistæðum sínum, í því skyni að forða hruni bankans. Aftur á móti voru aðrir, sem neituðu að leggja fram nokkurn hluta af því sparifé, sem þeir áttu, og sýndu þar með minni þegnskap, en þeir hafa haldið sinni eign óskertri. Nú er það svo með fjölda af þessu fólki, svo mörg ár eru liðin síðan þetta var gert, að margt af því er orðið efnalítið, flest komið á efri ár, og því ekki síður ástæðu til að sýna því hina fyllstu sanngirni. Allir vita, að dýrtíðin í landinu er tilfinnanleg, og Alþingi hefur gert margvíslegar ráðstafanir. Í þessu vetfangi var verið að samþ. eina slíka, til þess að hjálpa þeim, sem fá laun sín af opinberu fé, með uppbótum að vinna bug á kostnaðinum við að lifa, sem er orðinn mjög tilfinnanlegur. Þessir sparifjáreigendur, sem höfðu lagt fé sitt að banka með það fyrir augum, að það yrði þeim nokkur stoð í ellinni, verða fyrir hrapallegum vonbrigðum, ef Alþingi vill á engan hátt ganga neitt til móts við þá, og vilja ekki trúa því, að svo þurfi að vera. Á síðasta þingi flutti ég þáltill. í Ed., þar sem farið var fram á, að ríkisstj. léti rannsaka, hve mikið fé hér væri um að ræða, hvernig því væri fyrir komið o. s. frv., og legði niðurstöðurnar fyrir það þing, sem nú situr. Með því að skýrsla ríkisstj. var ekki lögð fram, þegar komið var fram á þetta þing, þá var flutt fyrirspurn til ríkisstj. um þetta sama mál. Þeirri fyrirspurn hefur að vísu ekki verið opinberlega svarað af hæstv. ríkisstj., en hins vegar hefur hún látið mér í té upplýsingar þær, sem farið var fram á í fyrirspurninni, eftir öðrum leiðum, og hef ég tekið það sem gilt svar við fyrirspurninni, en hún gekk út á það að fá málið betur upplýst. Eftir þeim upplýsingum, sem þá liggja fyrir og ég hef í höndunum frá hæstv. ríkisstj. um þetta mál, hefur stjórn Útvegsbankans upplýst, að þær innistæður í sparisjóði og á innlánsskírteinum, sem hér er um að ræða, sem með öðrum orðum eru orðnar til fyrir framlög þeirra mörg hundruð sparifjáreigenda á sínum tíma, muni nema rúmlega 1 millj. og 344 þús. kr. Í þáltill., sem hér er til umr., er farið fram á, að Alþingi heimili ríkisstj. að hlutast til um það, að eigendum hlutabréfa þeirra í útvegsbanka Íslands h/f, sem keypt voru á þann veg, sem ég hef lýst, verði gefinn kostur á að selja ríkissjóði þessi hlutabréf með hæfilegu verði. Þegar hér er talað um hæfilegt verð, þá er vitanlega átt við það, sem teljast má sanngjarnt verð á þessum hlutabréfum, eins og nú er komið. Mér er sagt, og okkur flm., af þeim, sem bezt þekkja hér til, að Útvegsbankinn hafi rétt hag sinn svo, að hlutabréfin séu nú raunverulega í meira verði heldur en þegar þessu máli hefur verið hreyft hér áður á Alþingi. Ég hef rætt þetta mál bæði við hæstv. félmrh., sem er formaður bankaráðs útvegsbankans, og hv. þm. V.-Ísf., sem er einn af bankastjórum bankans, og mér er óhætt að segja það, að í þessum viðræðum við þessa tvo aðila hafi komið fram fullur velvilji til málsins og skilningur á því, að eitthvað þurfi að gera fyrir þessa hlutabréfaeigendur. Og með tilliti til þessa virðist, að hv. Alþingi væri óhætt að leggja líka nokkuð gott til málsins. Ég vil enn fremur benda á það, að þessi till. er flutt af mönnum úr 3 flokkum þingsins, þeim sem standa að hæstv. ríkisstj., og miðar það enn fremur að því, að samkomulag geti orðið á Alþingi í þessu efni. Það er engum vafa undirorpið, að það er réttlætismál að hjálpa til að gera einhverja eign úr þessum hlutabréfum, eins og nú er komið. Það er enn fremur engum vafa bundið, að það fólk, sem bréfin á, þarf einkum og sér í lagi nú á þessari hjálp að halda. Nú er sérstök þörf fyrir Það að geta gert þessi bréf að einhverjum peningum. Ég skal taka það fram, að það er ekki tilætlun okkar flm., að einhverjir aðilar, sem kynnu að hafa eignazt þessi bréf fyrir lítið eða ekki neitt úr höndum hinna upprunalegu eigenda, njóti neins góðs af þessari till. okkar, þó að hún gangi fram. Okkur gengur það eitt til, að hinir upprunalegu eigendur, þeir menn, sem á sínum tíma lögðu fram hluta af innistæðum sínum, njóti góðs af málinu. Þeir, sem keypt hafa þessi bréf upp á „spekulation“, eru í okkar huga ekki teknir með. En hins vil ég vænta, að Alþingi muni nú vilja sýna þessu fólki, sem hér um ræðir og er dreift um allt landið, þá sanngirni að láta þessar eigur þeirra ekki verða alveg verðlausar með öllu. Ég skal svo ekki hafa fleiri orð um þetta mál. Ég geri ráð fyrir, að það þyki viðeigandi, að þessari till. sé vísað til fjvn., og vil gera það að minni till. nú. Ég vil vænta þess, að sú n. afgreiði málið til þingsins, meðan tími er til að fá endanlega afgreiðslu við síðari umr., sem ákveðin er um þetta mál.

*Gísli Guðmundsson: Það er nú auðvitað rétt, eins og flm. till. gerði að till, sinni, að fjvn. hafi þetta mál til meðferðar. Það er nú svo, að síðan þeir atburðir gerðust, sem eru ástæðan til þess, að þessi till. er flutt, eru liðin 11 ár, þ. e. a. s, síðan innistæðueigendur í Íslandsbanka, sem áður var, gengu inn á að láta innistæður sínar eða nokkuð af þeim verða hlutafé í Útvegsbanka Íslands h/f. Ég vil þannig vekja athygli á því, sem hv. flm. raunar gerði, að það er talsvert erfiðara við þetta mál að fást nú heldur en ef það hefði verið ætlunin að afgreiða það fyrir nokkrum árum síðan. Hlutabréfin, sem út voru gefin 1930, hafa vitanlega í mjög mörgum tilfellum skipt um eigendur. Mér er ekki kunnugt, að hve miklu leyti, en það hlýtur að vera að allverulegu leyti. Sérstaklega hef ég ástæðu til að ætla, að á síðustu 2 árum hafi nokkur brögð verið að því, að þessi bréf skiptu um eigendur, og það kæmi vitanlega ekki rétt niður, ef aðstoð sú, sem ríkisstj. er ætlað að veita þeim, sem urðu fyrir rýrnun á sparifé sínu, kæmi til góða þeim, sem nú eiga þessi bréf og nú fengju aðstöðu til að selja þau með hagnaði. Ég vænti þess, að hv. fjvn. athugi það gaumgæfilega, hvort þetta er yfirleitt framkvæmanlegt, svo að viðunandi megi teljast, og geri sér grein fyrir því, hvað þetta muni kosta ríkissjóð í framkvæmd. Hv. frsm. upplýsti, að þetta hlutafé muni nema um 1 millj. og 300 þús. kr., og mundi þá vera eðlilegt, að n. gerði einhverja grein fyrir því, á hvaða gengi hugsanlegt væri, að ríkissjóður keypti þessi bréf. Ég stóð upp til þess að leggja áherzlu á þetta, sem hv. flm. minntist á, að mér virðist þetta mál vera nokkuð erfitt í framkvæmd eftir svona langan tíma, og það á tímum eins og nú, þegar ýmis verðmæti hafa breytzt og þar á meðal verðmæti hlutabréfanna í Útvegsbankanum.

* Flm. (Jóhann Jósefsson) : Það er náttúrlega alveg satt, sem hv. þm. N.-Þ. sagði, og ég held, að ég hafi tekið það skýrt fram, að það er ekki skoðun flm., að þeir, sem kynnu að hafa komizt yfir þessi bréf þriðju aðilar, ættu að njóta góðs af kaupum, þó að úr yrði, heldur þeir, sem hafa bréfin enn þá í sínum vörzlum, sem ég vil ætla, að sé allur yfirgnæfandi hluti þess fólks, sem hér um ræðir. Að þetta mál sé erfiðara í framkvæmd nú en það hefur verið áður, það fæ ég ekki vel skilið, því sé samþ. Alþingis bundin við það, að það séu hinir upprunalegu eigendur, sem átt er við, þá eru fleiri en ein heimild til að sýna og sanna, hverjir þeir eru. Ég geri líka ráð fyrir, að í bókum og skjölum bankans sé skrá yfir þá hlutafjáreigendur, sem hér er um að ræða. Fólk það, sem hér um ræðir, hefur aldrei haft nein áhrif á stjórn bankans. Það eru svo litlir hlutir, sem það á í bréfum, að þess atkv. gildir ekki neitt að ráði. Þetta fólk hefur í viðbót við það að vera svipt þessari eign sinni líka verið svipt öllum áhrifum, vegna þess að ríkisstj. er svo stór eigandi að hlutabréfum bankans. Þess skal að síðustu getið, að Alþingi hefur fyrir löngu haft á sínu valdi að gera hreint borð í þessu máli. Það eru mörg ár síðan þessari kröfu var fyrst hreyft, og þau eru náttúrlega of mörg, þegar litið er til þess, að hún hefur ekki náð fram að ganga, og ég geri ráð fyrir, að hún fái alltaf formælendur hér á þingi, þangað til þessari réttlætiskröfu hefur verið gerð fullnusta. Ég get mér þess til, að hv. þm. muni vera í yfirstjórn bankans, eða a. m. k. hafi verið það, og vil ég vona, að hann á sínum tíma leggi þessu máli lið í þeim anda, sem það er fram borið, sem sé, að ríkisstj. sé heimilað að hlutast til um það, að eigendum hlutabréfa þeirra í Útvegsbanka Íslands, sem keypt voru með sparisjóðs- og innlánsskírteinainnistæðum þeim, sem inni stóðu í Íslandsbanka, þegar hann var lagður niður, verði gefinn kostur á að selja ríkissjóði þessi hlutabréf með hæfilegu verði. Það er ekki farið fram á annað en að þetta sé bætt með nokkurri sanngirni, og það er svo hógvær krafa, sem hér er fram sett um þetta hlutafé, að mér þykir næsta líklegt, að Alþingi geti á hana fallizt.

*Sigurður E. Hlíðar: Ég sé ekki ástæðu til að halda hér langa ræðu um þetta mál, þó að ég sé einn af flm. þess, þar eð fyrsti flm. þess hefur skýrt málið að fullu. Ég vildi þó geta þess, að auk þess, sem hann hefur átt sinn ríka þátt í, að þessu máli hefur verið hreyft hér á undanförnum þingum með þál. og fyrirspurnum til hæstv. ríkisstj., þá er núna farin að vakna meiri hreyfing úti um landið en nokkurn tíma hefur borið á opinberlega áður. Ég vil geta þess, að ég hef hér í höndunum áskoranir í þessu máli frá allmörgum mönnum á Akureyri, sem þótzt hafa borið skarðan hlut frá borði í þessum viðskiptum sínum við bankann og ríkissjóð. Nú geri ég líka ráð fyrir, að það komi fram raddir annars staðar að með slíkar kröfur, og það er sennilega í sambandi við það, að hagur ríkissjóðs og bankans er miklu betri en verið hefur að undanförnu. Það er þess vegna álitið, að nú gæti frekar fengizt leiðrétting þeirra mála, sem ekki hefur fengizt áður. Hv. þm. N.-Þ. gat þess í sinni ræðu, að bréfin hefðu sennilega skipt um eigendur á þessum tíma. Það má vel vera. Ég geri þó ráð fyrir, þar eð bréfin hafa verið lítils virði, að þau hafi verið lítil verzlunarvara. Ég held, að flestir þeirra manna, sem upprunalega gengu inn á þessi skipti, sitji með þau að mestu leyti enn þann dag í dag. Enn fremur gat hv. þm. þess, að erfiðleikarnir á því að kippa þessu í lag væru meiri núna, eftir svona langan tíma. Ég sé ekki, að það þurfi að vera því til fyrirstöðu núna, að það hafi ekki fengizt samþ. fyrr. Hafi það verið rétt að kippa þessu í lag fyrr, þá er það enn meiri réttlætiskrafa nú. Það var gengið þannig að verki til að bjarga þessari stofnun, að óskað var eftir, að sparifjáreigendur létu sparifé sitt af hendi til þess að reyna að rétta við hag þessa banka, sem sjávarútvegurinn studdist að miklu leyti við. Við þessum tilmælum urðu fjölda margir, af því að þeir héldu, að þeir væru að bjarga öðrum aðalatvinnuvegi landsmanna. Eins og skýrt hefur verið tekið fram af fyrsta flm. till., þá er réttlætiskrafan enn ríkari fyrir þessa menn, þegar borið er saman við þá innistæðueigendur, sem urðu ekki við þessum tilmælum. Þeir hafa notið fullra réttinda sem innistæðueigendur og fengið rentur af sínum innistæðum eða fengið þær borgaðar út. En hinir, sem létu fé sitt af hendi, hafa ekki séð eyris virði, hvorki í rentum af hlutafénu né hlutabréfum, sem gefin voru út sem kvittun fyrir hlutafjáreign. Ég vil enn fremur benda á, að það mundi ef til vill vera réttara að skjóta einu orði inn í þessa þáltill., sem af vangá hefur fallið niður. Ég veit ekki, hvort það nægir að koma inn á það í umr. eða koma þarf með brtt., en það er, að á eftir orðunum „af sparisjóðs- og innlánsskírteinainnistæðum“ komi: og hlaupareikningsinnistæðum. - Það má vel vera, að það nægi að benda á þetta í ræðu hér í sameinuðu Alþingi og þurfi þess vegna ekki að koma með brtt., enda hefur einn hv. þm. og bankastjóri umræddrar stofnunar haft það á orði, að þetta hafi fallið burt af vangá, en þurfi að koma fram í einhverri mynd.



Ég vil benda á, að það er hæpið, sem hv. þm. Ak. sagði, að innistæðueigendur, sem keyptu hlutabréf, eigi kröfu til ríkisstj. í þessu máli. - Það, sem gerðist árið 1930, var, að einkabanki varð gjaldþrota, og ef ekki hefðu verið gerðar ráðstafanir af hálfu hins opinbera, þá hefðu menn misst innistæður sínar þar, að minnsta kosti að allverulegu leyti, því að hið opinbera ber enga ábyrgð á einkafyrirtækjum. - Hins vegar býst ég við, að það, sem fyrir hv. flm. vakir, sé það, að þessum mönnum sé hjálpað, en að tala um, að þeir eigi hér kröfurétt, það nær engri átt. Ég vil benda á, að orðalag till. heimilar ríkisstj. að kaupa hlutabréf, sbr. það, sem þar stendur: „. . . að heimila ríkisstj. að hlutast til um, að eigendum hlutabréfa þeirra í Útvegsbanka Íslands, sem keypt voru með hluta af sparisjóðs- og innlánsskírteinainnistæðum þeim, sem inni stóðu í Íslandsbanka, þegar hann var lagður niður, verði gefinn kostur á að selja ríkissjóði þessi hlutabréf með hæfilegu verði.“ Ef sá skilningur er réttur, sem hv. þm. Vestm. lagði í þetta, þá þyrfti að breyta orðalagi till.



Aðeins nokkur orð út af því, sem hv. þm. N.-Þ. sagði um, að innistæðueigendur í Útvegsbanka Íslands eigi enga kröfu til ríkisstj. út af þessu fé sínu. - Til er tvenns konar réttur, hinn siðferðilegi og hinn lagalegi réttur, og ég held, að það sé þá af ókunnugleika hv. þm., ef þessir menn eiga ekki rétt á fénu. Mér er kunnugt um, hvernig þetta fé varð til. Ég ætla ekki að fara út í gjaldþrot Íslandsbanka, því það er umdeilt mál og því bezt að láta það liggja á milli hluta, en mér er kunnugt um, að innistæðueigendur þar fóru ekki jafnt út úr því. - Sumir virtust hafa haft hugboð um, hvað á seyði væri, hvernig sem því var nú farið, og björguðust þar af leiðandi. Svo voru aðrir, sem álitu, að þessi stofnun, sem var stoð undir sjávarútveginum, yrði að bjargast. - Sérstaklega voru þetta menn við sjávarsíðuna, sem áttu bæði beint og óbeint framtíð sína í, að sjávarútvegurinn biði engan hnekki, og létu fé af hendi af lítilli getu. - En allir, sem ég þekki og létu fé þannig, létu það með því skilyrði, að Íslandsbanki yrði endurreistur. - Nú fór svo, að bankinn var lagður niður og nýr stofnaður. Þessir menn höfðu því rétt á, að þeir fengju féð aftur, en það var tekið af þeim með valdi og notað sem hlutafé í aðra stofnun. - Með þessu hefur að minnsta kosti skapazt ríkur siðferðilegur réttur til að bæta mönnum þetta, og að því er ég hygg, einnig lagalegur. - Hins vegar er óárennilegt að fara í málarekstur við stofnun, sem menn þurfa að hafa sér vinveitta í atvinnurekstri. Hér er farið fram á, að hinn siðferðilegi réttur sé viðurkenndur, og ég fullyrði, að sá réttur sé fyrir hendi, þrátt fyrir ummæli hv. þm. N.-Þ.