Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Allshn. hefur rætt það frv., sem hér er til umr., og mælir með samþykkt þess, eins og frv. var afgr. frá Nd., sbr. þskj. 483. Aðalefni þessa frv. kemur fram í 1. gr., svo og í 5. gr. frv. Í 1. gr. er íslenzkum skipum bannað að losa í sjó, hvort heldur er innan eða utan íslenzkrar lögsögu, þau efni eða efnasambönd, sem hættuleg geta verið sjávarlífi eða heilsu manna. Bann þetta nær til allra eiturefna, lífrænna og ólífrænna, auðleysanlegra og torleysanlegra sambanda málma og málmleysingja, geislavirkra efna og sprengiefna. Í 2. gr. frv. er ákvæði, sem heimilar ráðh. að setja reglugerð um þetta bann, sem greinir í 1. gr. í 3. gr. frv. er tekið fram, að íslenzkum ríkisborgurum eða fyrirtækjum sé einnig bannað að stuðla að losun hinna bönnuðu efna. Og í 4. gr. segir, að ákvæði í 1.–3. gr. eigi einnig að ná til losunar þarnefndra efna eða efnasambanda á hafi úti úr öðrum flutningatækjum en skipum. Eins og ég sagði áðan, þá er annað meginefni þessa frv. að finna í 5. gr., en þar segir, að ríkisstj. sé heimilt að staðfesta fyrir Íslands hönd þær alþjóðasamþykktir, sem kunna að verða gerðar um varnir gegn mengun alþjóðlegra hafsvæða, og skulu auglýsingar um staðfestingu og gildistöku viðkomandi samþykkta birtast í C-deild Stjórnartíðinda. Þetta frv. á sér þá forsögu, að á síðasta ári komu saman til nokkurra funda fulltrúar frá sjútvrn. og utanrrn. Norðurlanda til þess að ræða mengun hafsins og hugsanlegar aðgerðir gegn þeirri miklu ógnun, sem mengun er öllu sjávarlífi. Niðurstöður þessara viðræðufunda urðu þær, að á fundi utanrrh. Norðurlanda 26. apríl á s.l. ári var ákveðið, að Norðurlönd skyldu stíga sitt fyrsta sameiginlega skref í baráttunni gegn mengun sjávar með því að koma á í þessum löndum banni við losun hættulegra efna í sjó á þann veg, sem gert er ráð fyrir í þessu frv., sem hér liggur fyrir. Á þessum fundi utanrrh. í apríl í fyrra var einnig samþykkt, að Norðurlöndin skyldu reyna að vinna þátttökuríki í Norðaustur-Atlantshafsfiskveiðinefndinni til fylgis við sams konar bann, og hinn 4. maí s.l. var Bretum og Hollendingum afhent orðsending í þessu tilefni. Á s.I. hausti, í október, var svo efnt til ráðstefnu í Osló, sem Norðmenn boðuðu til, til þess að ræða þessi mál. Á þessari ráðstefnu tókst að ganga frá í öllum meginatriðum uppkasti að alþjóðasamþykkt, eins og gert er ráð fyrir í 5. gr. þessa frv. Ég sé ekki ástæðu til að fara að rekja ítarlega þessa forsögu málsins. Þessi mál, mengunarmálin almennt, eru mjög á dagskrá um þessar mundir, mjög til umræðu víða um lönd og á vettvangi alþjóðlegrar samvinnu. Þannig er nú fram undan ráðstefna, sem Sameinuðu þjóðirnar efna til í Stokkhólmi á næsta sumri um umhverfismálin og mengunarmálin. Þessi mál eru margháttuð. Einn þáttur þeirra er viðleitni til að koma í veg fyrir mengun hafsins, og þessi viðleitni hefur verið tekin upp sérstaklega á vettvangi Sameinuðu þjóðanna. Það er fyrir frumkvæði Íslendinga árið 1969, sem þetta hefur verið gert. Þá lögðu Íslendingar til, að þessi vandi í sambandi við mengun hafsins yrði lagður fyrir æðstu stofnun Sameinuðu þjóðanna, allsherjarþingið. Ég vék að umhverfisráðstefnunni í Stokkhólmi. Fyrir þá ráðstefnu hafa verið haldnir ýmsir fundir til undirbúnings, m.a. í Ottawa í nóv. s.l. Einn liður í þessum undirbúningi er ráðstefna sú um mengun hafsins, sem nú stendur yfir hér í Reykjavík. Það er mjög ánægjulegt, að það skuli verið haldið áfram þeirri stefnu, sem fyrrv. ríkisstj. tók upp 1969, með því að beita áhrifum Íslands á þessum vettvangi. Það hefur aldrei verið ágreiningur um þetta mál. hvorki í tíð fyrrv. ríkisstj. eða núv. En um leið og við beitum okkur á alþjóðavettvangi í þessum efnum, þá er að sjálfsögðu eðlilegt og sjálfsagt, að okkar hlutur liggi ekki eftir, hvað varðar okkar eigin löggjöf. Þetta frv. er einn liður í því, að svo verði ekki. Það mun vera áhugi fyrir, og mér sýnist fara vel á því, að Alþ. afgreiði þetta frv. áður en lokið er þeirri ráðstefnu, sem nú stendur yfir hér í Reykjavík um varnir gegn mengun hafsins. Ég vil því mælast til þess, að hv. deild hafi hraða afgreiðslu á þessu máli, og ég vildi jafnframt mælast til þess, að það yrði leitazt við að ljúka einnig 3. umr. í dag.



Herra forseti. Það frv., sem hér er til umr., er komið frá hv. Nd. og var þar samþ. með nokkurri breytingu, sem ég mun geta um síðar. Allshn. þykir rétt að mæla með samþykkt frv., svo breytts sem það kom frá fyrri deild. Nú vil ég fara örfáum orðum um efni þessa máls. Eins og nú háttar í landi hér, eru löglærðir fulltrúar við flest bæjarfógeta- og sýslumannsembætti landsins. Í umfangsmestu embættum og þeim, sem eru á mestu þéttbýlisstöðunum, er tala slíkra fulltrúa allt upp í sjö. Hjá þessum stærri embættum er fjölgun dómsmála mjög ör, og svo er nú komið, að hinn reglulegi dómari annar ekki nema örlitlum hluta af þeim dómsmálum, sem til meðferðar koma. En eins og lögum háttar, er það aðeins einn aðili, sem hefur dómsvald á hendi í héraði utan Reykjavíkur, þ.e. sýslumenn og bæjarfógetar. Þannig hefur því þróunin orðið sú, að dómarafulltrúar hafa tekið langmestan hluta mála að sér, og sá hluti stækkar jafnt og þétt. Fulltrúarnir eru löggiltir til að fara með dómsmál og dæma í þeim á ábyrgð sinna yfirmanna. Vegna þessarar þróunar hafa dómarafulltrúarnir margir hverjir talið og enda allir, að eigi sé lengur við það unandi, að þeir hafi skyldur sem dómarar án þess að þau réttindi komi til, sem fylgja og eiga að fylgja dómarastarfl. Þetta sjónarmið verður að fallast á, og að því lúta ákvæði frv., eins og það kemur hingað í hv. Ed. Þannig er gert ráð fyrir því, að í þeim embættum, þar sem málafjöldi er hvað mestur, þ.e. við dómaraembættin í Reykjavík og Hafnarfirði, Kópavogi, Akureyri og Keflavík, verði skipaðir dómarar. Tala þeirra er í frv. mismunandi eftir umfangi embættanna. Með þeirri breytingu, sem gerð var í hv. Nd. og sjá má á þskj. 484, er lítils háttar fjölgun þeirra ákveðin, sem okkur í n. sýndist ekkert við að athuga. En ákvörðun dómsmrh. ræður um fjölda dómaranna innan þess ramma, sem í frv. getur. Með samþykkt þessa frv. er engin breyting gerð á dómstólaskipaninni sem slíkri, heldur má segja, að fylgt sé því fordæmi, sem lögin frá 1961 um svipað efni gefa. Eigi fremur verður að telja samþykkt þessa frv. til neinnar hindrunar, að því er varðar nýja skipan dómsmála í landinu, ef að henni yrði horfið síðar meir, og ég vil geta þess í þessu sambandi, að hæstv. dómsmrh. mun hafa hug á því að láta fram fara allsherjarendurskoðun á skipan þessara mála, og er allt vel um það að minni hyggju. Verksvið dómarafulltrúanna verður hið sama, en þeirra réttarstaða með frv., ef að lögum verður, er tryggð í samræmi við skyldur þeirra sem dómara. Á dagskrá hv. d. eru hér einnig tvö mál. Annað er um breytingar á einkamálalöggjöfinni frá 1936, og hitt er um breytingar á lögum um meðferð opinberra mála frá 1961. Þessi frv. tvö fjalla bæði um nauðsynleg ákvæði, sem þurfa lagastaðfestingar við, ef þetta frv. verður samþ. Ég sé ekki ástæðu til að fara frekari orðum um þessi tvö fylgifrv., en ég hef aðeins drepið á þau í fyrri orðum mínum, en allshn. hefur einnig samþ. að mæla með framgangi þeirra tveggja frv. Tel ég svo ekki ástæðu til að hafa um þetta mál fleiri orð og lýk máli mínu.



Herra forseti. Eins og ég gat um í framsögu minni í máli því, sem næst var á undan þessu á dagskránni, þá taldi ég mig hafa gert nægilega glögga grein fyrir því frv., sem hér liggur fyrir.



Herra forseti. Þetta frv. lætur ekki mikið yfir sér, en þó hygg ég, að allir muni verða sammála um það, að nauðsynlegt sé að setja þessi lagaákvæði. Þau falla eðlilega inn í lögin um eftirlit með skipum. Það var á s. l hausti, að fulltrúi frá sjóslysanefnd, sem annast slysavarnir, kom til mín og gerði mér grein fyrir því, að hann teldi nauðsynlegt að setja reglugerð um það efni, sem frv. fjallar um. Við athugun kom í ljós, að það þótti bresta lagaheimildir til að setja slíka reglugerð, og varð því að ráði að flytja þetta frv. En efni þess er þetta: „Bannað er að henda hvers konar netum, vörpum eða öðrum veiðarfærum eða hlutum úr þeim í sjó. Varðar slíkt refsingu samkvæmt lögum þessum.“ Nú er svo komið, að skemmdum veiðarfærum eða úrgangshlutum úr þeim er oft fleygt í sjó af fiskiskipum og hefur sjálfsagt svo verið löngum, en efni veiðarfæranna hefur breytzt. Almennt eru nú notuð gerviefni, sem hafa litla eðlisþyngd, og þau eru jafnframt miklu sterkari og endingarbetri efni og fúna seint, máske aldrei. Eðli sínu samkvæmt hafa þessir afgangar veiðarfæra þá eiginleika að fljóta í sjólokunum og sökkva ekki, geta verið til tjóns bæði fyrir dýralíf í sjó og auk þess og sérstaklega orðið hættulegir fyrir siglingar. Þessir úrgangshlutir flækjast oft í skrúfur skipa og geta valdið bæði háska og tjóni. Þess er einmitt að minnast, að sama daginn og þessu frv. var útbýtt á Alþ. komst fiskiskip í Vestmannaeyjum í mikinn háska, þó að menn björguðust í það sinn, vegna þess að veiðarfæradræsur, sem kastað hafði verið í sjó, lentu í skrúfu skipsins og skipið varð því bjargarlaust, að þessu sinni rétt við hafnarmynni, en samt lá við, að þarna yrði manntjón af. Ég held, að ég þurfi ekki að fara fleiri orðum um þetta. Það er augljóst mál, að lagaákvæði þarf að setja um þetta og síðan útfærslu á þeim lagaákvæðum með reglugerð vegna þessa máls. Ég tel ekki ástæðu til að hafa þessi orð fleiri um frv. og vil vænta þess, að það fái góðar undirtektir og skjóta afgreiðslu. Þetta mál á vafalaust heima í sjútvn., sjávarútvegsmál getur það vissulega verið. Ég legg til að því verði vísað til hv. sjútvn., þegar umr. er lokið.



Herra forseti. Heilbr.- og félmn. hefur gefið út nál. á þskj. 512 um frv. til l. um breytingu á skipulagsskrá nr. 79 18. sept. 1929, fyrir minningarsjóð hjónanna Halldórs Jónssonar og Matthildar Ólafsdóttur frá Suður-Vík og dætra þeirra, Guðlaugar og Sigurlaugar, til stofnunar elliheimilis fyrir Vestur-Skaftafellssýslu og Eyjafjöll. Mál þetta er áður komið frá Nd. N. hefur athugað frv. og mælir einróma með samþykkt þess. Í umsögn lagadeildar Háskóla Íslands, sem birt er á þskj. 425, kemur fram, að lagadeildin telur stjórnskipulega heimilt að gera þær breytingar á skipulagsskránni, sem frv. gerir ráð fyrir, með lögum, þar sem um sé að ræða breytingar, sem réttlætast af breyttum aðstæðum frá því, sem var við sjóðstofnun, og hafa auk þess ekki í för með sér veruleg frávik frá megintilgangi sjóðsins. Í umsögn lagadeildar er hins vegar bent á, að dómsmrn. fari innan vissra marka með vald til þess að gera breytingar á skipulagsskrám sjóða, þótt ef til vill sé ekki ljóst sem skyldi, hversu víðtækt það vald sé. Bent er á, að nauðsyn beri til þess, að afmarkað verði með löggjöf eða í framkvæmd valdsvið dómsmrn. í þessum efnum, þar sem naumast verði til þess ætlazt, að Alþ. fari í mjög ríkum mæli að gera breytingar á skipulagsskrám einstakra sjóða. Hér er vissulega bent á atriði, sem þarfnast íhugunar. Fjöldi sjóða, sem eru í vörzlu opinberra aðila, mun nær ótölulegur. Fjölmargir þeirra hafa misst af möguleikum til þess að fullnægja hlutverki sínu, og möguleikar annarra fara síminnkandi vegna stöðugrar verðbólgu. Í mörgum tilfellum eru í skipulagsskrám þeirra settar þröngar skorður við notkun þeirra - svo þröngar, að það útilokar, að nota megi sjóðina í þeim tilgangi, sem til var ætlazt í upphafi, þar sem aðstæður hafa oftlega breytzt verulega frá stofnun sjóðanna. Því virðist einsýnt, að rétt sé, að skipulagsskrár allra sjóða í vörzlu opinberra aðila verði teknar til endurskoðunar, sem miði að því að tryggja nýtingu þeirra í þágu þeirra málefna, sem þeim var í upphafi ætlað að verða að gagni. Herra forseti. Eins og áður segir, mælir heilbr.- og félmn. eindregið með samþykkt frv., og því leyfi ég mér að leggja til, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 3. umr.



Herra forseti. Heilbr.- og félmn. hefur á þskj. 513 gefið út nál. um frv. til l. um breyt. á skipulagslögum. N. hefur rætt frv. og mælir einróma með samþykkt þess. Efni þessa frv. er, að aftan við 31. gr. skipulagslaga bætist ný málsgr., svo hljóðandi: „Innan skipulagsskyldra staða getur sveitarstjórn að fengnu samþykki skipulagsstjórnar, bannað efnistöku, grjótnám eða annan verulegan tilflutning eða brottnám jarðarefna ef líklegt má telja, að það valdi röskun lands, sem leitt getur af sér uppblástur eða valdið verulegum erfiðleikum við framkvæmd skipulags, sem þegar hefur verið ákveðið, eða við væntanlega gerð skipulagsuppdrátta af svæðinu og framkvæmd síðar. Sömuleiðis getur sveitarstjórn með samþykki skipulagsstjórnar sett það skilyrði fyrir því að falla frá slíku banni, að landssvæði það, sem efni er tekið úr, verði að framkvæmdum loknum lagfært eftir ákvörðun sveitarstjórnar, og krafizt hæfilegra trygginga fyrir efndum.“ Efnistaka til ýmissa mannvirkja, húsagerðar og annarra nota fer nú mjög í vöxt. Stórvirk tæki eru notuð og skilja gjarnan landið eftir í sárum. Ófagurt er víða um að litast, þar sem mikið efni hefur verið tekið, og enda þótt eigendur efnisins hafi gert ákveðnar kröfur í upphafi um viðskilnað, þá vilja efndir verða með ýmsum hætti. Það vill bera við, að þau fyrirtæki, sem hafa notað efni, hafi ekki alltaf bolmagn til þess að ganga sæmilega frá að efnistöku lokinni. Af slæmum viðskilnaði hlýzt uppblásturshætta, slysahætta og útlitshnekkir. Það er því fullkomlega eðlilegt, að sveitarstjórnir vilji hafa möguleika til þess að grípa í taumana, og það er það, sem hér er um að ræða. Ákvæði svipuð þessum er að finna í náttúruverndarlögum, 17. og 18. gr., en hvort tveggja er, að hér er um fyllri ákvæði að ræða og einnig finnst okkur fullkomlega eðlilegt, að þessi ákvæði sé einnig að finna í skipulagslögum. N. lítur því þannig á, að hér sé um gagnlega og þarfa viðbót við lög um skipulag að ræða, og leggur, eins og ég sagði, einróma til. að frv. verði samþykkt.



Herra forseti. Þeirri fsp., sem nú er á dagskrá, var beint til mín snemma á þessu þingi af hv. varaþm. Tómasi Karlssyni. En þar sem hann hefur ekki átt sæti aftur í d., hefur fsp. ekki komið á dagskrá fyrr en nú fyrir nokkrum dögum. Þá var ég hins vegar ekki við látinn til þess að svara henni. Sú regla mun gilda um fsp., sem bornar eru fram í d., að þeim sé ekki svarað næsta þriðjudag eftir að þær eru bornar fram, eins og í Sþ., heldur þegar ráðh. tilkynnir, að hann sé til með svarið. Þetta var mér ekki ljóst. En ég hafði það svar, sem hér verður gefið, til reiðu fyrir löngu síðan. Þetta á væntanlega ekki að koma að sök. Þessi fsp. Tómasar Karlssonar er í fjórum liðum. Þar sem ég var ekki nálægur þegar byggingarnefndin starfaði, þá eru upplýsingar þær, sem hér verða gefnar, gefnar af ráðuneytisstjóra samgrn., Brynjólfi Ingólfssyni, og Ólafi St. Valdimarssyni. Fyrsta spurningin var á þessa leið: „Hvaða röksemdir eða ástæður lágu til þess, að byggingarnefndin vék frá upphaflegum smíðaáformum um Heklu og keypti aðra og óhagkvæmari gerð skipsskrúfu, sem hafði í för með sér, að breyta þurfti byggingu skipsins og veikja styrktarbönd að aftan, auk þess sem setja varð stórt kasthjól á vélarás?“ Svar við þessari spurningu er á þessa leið: Smiðalýsingu strandferðaskipanna gerði hollenzka fyrirtækið Nescos á vegum Skipaútgerðar ríkisins. í smíðalýsingunni voru sérstaklega nefndar tvær gerðir af skiptiskrúfum, hollenzk og sænsk. Akveðið var endanlega að kaupa Lips-skrúfur, og var hér því ekki um neitt frávik frá upphaflegum smiðaáformum að ræða. Lips var valin vegna þess, að verð þeirrar skrúfu var verulega lægra. Lips er heimsþekkt skipaskrúfuverksmiðja og hafði verið Skipaútgerð ríkisins að góðu kunn um áratugi m.a. í sambandi við tveggja skrúfu farþegaskipin Esju og Heklu, sem smíðuð voru bæði í Álaborg. Engir sérstakir gallar hafa heldur komið fram á skrúfum nýju strandferðaskipanna. Endanlegir útreikningar framleiðenda aðalvéla, sem voru Deutz-vélar, og skipaskrúfuframleiðenda, Lips, leiddu til stækkunar á svinghjóli aðalvélar frá því, sem Deutz virðist í upphafi hafa hugsað sér. En ekkert liggur fyrir um það, að jafnstórt svinghjól hefði ekki þurft í sambandi við hvaða skiptiskrúfu sem keypt hefði verið. Slippstöðin gerði eða lét gera allar vinnuteikningar fyrir umrætt skip í samræmi við þessa útreikninga og þar með af frágangi öllum kringum umrædd svinghjól. Hér var því ekki um neina breytingu að ræða á fyrirframgerðri áætlun um smíði skipanna og því engin styrktarbönd veikt frá upphaflegum áformum. Slippstöðin framkvæmdi verulega endurbót á frágangi kringum umrætt svinghjól aðalvélarinnar í Heklu á s.l. hausti til þess að draga úr óeðlilegum hristingi skipsins, en auðvitað hefði verið auðveldara og kostnaðarminna að ganga vel frá þessu í upphafi, auk þess sem það var æskilegra fyrir skipasmíðastöðina og útgerð skipsins, en allt þetta verk var viðurkennt af flokkunarfélaginu Lloyd's register of shipping. - Þetta er svarið við fyrstu spurningunni. Þá er önnur spurningin: „Hvers vegna var sú ákvörðun tekin að kaupa ljósavélar skipsins frá þremur framleiðendum í stað þess að kaupa þær í einu lagi?“ Svarið er á þessa leið: Byggingarnefnd strandferðaskipa hafði samþykkt, að Slippstöðin h.f. keypti þrjár Paxman-dísilvélar af ákveðinni gerð með English Electric rafölum fyrir hvort þeirra skipa, sem smíðað skyldi fyrir Skipaútgerðina, en tilboð um þetta lá fyrir frá umboðsmönnum Paxman-verksmiðjunnar hér, S. Stefánsson & Co. Slippstöðin vildi samt ekki samþykkja nefnt tilboð og kvaðst geta lagt nákvæmlega sömu Paxman-vélar til með þýzkum rafölum frá A. van Cakie í Frankfurt með hagstæðari kjörum. Af hálfu Slippstöðvarinnar var samið við Scandinavian Engineering í Kaupmannahöfn um milligöngu í þessu sambandi. Byggingarnefndin taldi sig ekki hafa ástæðu til að álíta, að rafalar frá vel þekktri þýzkri verksmiðju væru nokkru lakari að orku o.s.frv, en sams konar rafalar frá brezkri verksmiðju, og tenging, undirbygging og frágangur átti að vera viðráðanlegt verkfræðilegt viðfangsefni, sem byggingarnefndin hlaut að treysta, að Slippstöðin sæi um og ábyrgðist, að yrði í góðu lagi. Varðandi það, að Slippstöðin gæti keypt umræddar vélasamstæður á hagstæðara verði en boðið hafði verið af umboðsmönnum Paxman hérlendis, gat það sprottið af því, að Paxman byði vélar sínar á lægra verði til Þýzkalands en Íslands eða van Cakie byði rafala sína á hagstæðara verði en English Electric. Byggmgarnefnd strandferðaskipa taldi ekki rétt að hindra, að Slippstöðin h.f. keypti nefndar vélasamstæður á þann hátt, sem hún taldi hagstæðast, enda kom lægra verð kaupanda þá að góðu. Það er þannig á misskilningi byggt, að Slippstöðin hafi keypt ljósavélasamstæðurnar af þremur aðilum, en Scandinavian Engineering kaupir hlutana frá dísilvélaframleiðanda og rafalaframleiðanda, setur vélasamstæðuna upp og selur síðan sem eina heild. Þá er þriðja spurning á þessa leið eða þriðji liður fsp. á þessa leið: „Hvers vegna var ekki gengið tryggilega frá samningum um fullar bætur vegna galla við kaup á ljósavélum skipsins, þótt seljendur væru þrír?“ Svarið er svo hljóðandi: Eins og áður greinir, keypti Slippstöðin ljósavélasamstæðurnar af einum aðila, Scandinavian Engineering. Sá byggingarnefndin alls ekki ástæðu til annars en treysta því, að Slippstöðin sæi um, að tæknileg atriði í sambandi við kaupin væru í fullu lagi. Byggingarnefndin veit ekki heldur til þess, að aðrir skilmálar hafi gilt í sambandi við þessi kaup en viðteknar viðskiptavenjur ákveða. Svo er það að lokum fjórða spurningin: „Hvernig er háttað ábyrgð slíkra byggingarnefnda, og ber Slippstöðinni h.f. á Akureyri að taka á sig tjón og aukakostnað, sem af ákvörðunum byggingarnefndar hefur leitt? Hvernig hefur þeim kostnaði, sem hlotizt hefur af göllum, er fram hafa komið á Heklu, verið skipt?“ Svarið er á þessa leið: Byggingarnefndinni var falið að sjá um, að smíði strandferðaskipanna væri í samræmi við smíðasamning, sem ríkisstj. gerði við Slippstöðina h.f. um smíði skipanna og undirritaður var 9. marz 1968 af ráðherrunum Eggert G. Þorsteinssyni og Magnúsi Jónssyni. Í örfáum tilvikum voru frávik frá þessum samningi ákveðin, eftir að smíði hófst, svo sem um aukna ísstyrkingu og breytt fyrirkomulag við lestarop. Var jafnan leitað samþykkis ráðh. til slíkra breytinga. Aukakostnaður, sem slíkar breytingar höfðu í för með sér, var að sjálfsögðu greiddur af kaupendum skipanna. Varðandi skiptingu kostnaðar, sem hlotlzt hefur af göllum, er fram hafa komið á Heklu, skal það tekið fram, að samkv. smíðasamningi hefur Slippstöðin h.f. borið meginhluta af beinum kostnaði, en ábyrgðartími Slippstöðvarinnar af smíði skipanna er samkv. smiðasamningnum sex mánuðir frá afhendingu þeirra. Þessa skýrslu um málið hafa þeir gefið Brynjólfur Ingólfsson ráðuneytisstjóri og Ólafur St. Valdimarsson fyrir hönd byggingarnefndar strandferðaskipa, og kann ég ekki þessa sögu lengri.



Herra forseti. Fyrir hönd fyrirspyrjandans, sem nú á ekki lengur sæti hér í deild, leyfi ég mér að flytja hæstv. samgrh. þakkir fyrir þær upplýsingar, sem hann hefur gefið viðkomandi fsp. Efnislega hef ég ekki tök Á að ræða svörin, geri ráð fyrir, að þau verði skoðuð betur af viðkomandi, en ég vildi láta koma fram þakklæti til ráðh. fyrir þau.