Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Virðulegi forseti. Eins og fram kom við fyrri umr. fjölluðu samgn. beggja deilda sameiginlega um þetta mál. Það var því auðvelt fyrir samgn. Ed að afgreiða það þegar til hennar kom, enda mælir meiri hl. n. með því að það verði afgreitt héðan óbreytt frá því sem það kom úr Nd. Einn nm., hv. þm. Skúli Alexandersson, undirritar nál. með fyrirvara, einn nm. var fjarverandi, hv. þm. Karl Steinar Guðnason, og síðan kemur sérálit frá einum nm., hv. þm. Kolbrúnu Jónsdóttur. Ég sé ekki ástæðu til að fjalla frekar um þetta. Meiri hl. n. leggur til að málið verði samþykkt eins og það kom frá Nd.



Virðulegi forseti. Minni hl. n. leggur til að frv. það, sem hér liggur fyrir um stöðvun verkfalls Félags íslenskra atvinnuflugmanna, verði fellt, enda brýtur það í bága við grundvallaratriði frjálsra samninga. Frv. firrir samningsaðila ábyrgð á að takast á við vanda sem felst í því að semja um kaup og kjör. Þetta má teljast í hæsta máta óeðlilegt, enda kemur fram í frv. að ríkissjóður mun greiða þann kostnað sem leiðir af því að setja á laggirnar nefnd til að kveða á um þessa samninga.



Virðulegi forseti. Aðeins örfá orð um þetta mál. Enginn gerir það með ljúfri lund eða glöðu geði að setja lög á þessu sviði og ég geri ráð fyrir að flestum sé það miður geðfellt. En ekkert frelsi er án takmarkana og það er í rauninni einkenni frelsisins að það er takmörkunum háð. Frelsi mitt til að sveifla handleggnum endar þar sem nef náungans byrjar. Hjá flestum siðuðum mönnum gerir það það, virðulegir þm. Ég held að það sé regla í mannlegum samskiptum. Hins vegar geta þau tilvik komið upp á vinnumarkaðnum að aðgerðir af þessu tagi séu ekki aðeins réttlætanlegar heldur réttar. Ég held að þegar litið er á stöðu þess máls, sem hér er um að ræða, og það að fyrir liggur að mjög torvelt, ef ekki útilokað muni reynast að samkomulag náist um þetta, þá sé þessi aðgerð verjanleg í þessu tilviki vegna þess um hve mikla hagsmuni er að ræða. Með því er ekki verið að leggja blessun yfir það að þessum ráðum sé beitt í kjaradeilum, síður en svo. En þá, sem leggjast gegn þessu nú, vil ég spyrja hvort að þeirra mati sé aldrei réttlætanlegt að grípa inn í með þeim hætti sem hér hefur verið gert hversu miklir hagsmunir þjóðfélagsins og einstaklinga sem séu í húfi. Ég sagði áðan að allt frelsi væri takmörkunum háð. Takmarkalaust frelsi er stjórnleysi. Hér verður auðvitað að fara með löndum og gera það sem skynsamlegast er hverju sinni. Mér er það ekkert sérstaklega geðfellt að greiða atkvæði með þessu frv. en ég geri það samt vegna þess að ég held að það sé ill nauðsyn í þeirri stöðu sem nú er komin upp. Ég geri mér alveg fulla grein fyrir því að þeir sem hér um ræðir eru vel settir á launamarkaðnum miðað við aðra, ég hef tiltölulega litla samúð með þeirra kröfum, en það er aukaatriði. Það sem mér sýnist vera ljóst í þessu máli er það að ef ekki kemur hér til atbeini hins opinbera muni flugsamgöngur að og frá landinu stöðvast á þessum tíma, ferðamannatímanum, og ég held að þeir hagsmunir, sem réttlæta það að komið verði í veg fyrir það, séu meiri en hinir. Þess vegna mun ég, þó að ég geri það ekki með sérstaklega glöðu geði, greiða þessu frv. atkvæði.



Herra forseti. Sem svar við orðum hv. 5. landsk. þm. þá er ég ekki þeirrar skoðunar að nauðsyn geti ekki brotið lög og að ekki þurfi lög til þess að brjóta ákveðna nauðsyn. En það verður að skoða hvert mál í því ljósi sem það liggur hverju sinni. Ég hef áhyggjur af því að menn skuli ekki átta sig á því að hér eru flugmenn alls ekki að semja við Flugleiðir. Þeir eru að semja við ríkið. Þeir eru að þvinga ríkið til þess að taka ábyrgð á þeim launum sem þeir eru svo gagnrýndir fyrir vegna þess að þau eru svo há í hlutfalli við laun Sóknarkonunnar. Við vitum öll að hér á landi er nokkuð viðtekin hefð að gagnrýna laun manna eins og lækna og flugmanna og í eina tíð voru það verkfræðingar líka. Það er varla orðið lengur, en þessir menn eru að losa sig undan ábyrgðinni á ákvarðanatökunni. Nú geta þeir bent á stjórnvöld landsins þegar þeir fá sín laun ákveðin af Kjaradómi og það verða ekki nein smánarlaun, það vitum við. Þau verða í hlutfalli við þau laun sem þeir hafa í dag. Sama launabilinu verður haldi uppi af Kjaradómi. Þið skuluð ekki ætla að Kjaradómur fari að lækka laun flugmanna, ekki nokkur leið. En samningsaðilar bera ekki ábyrgð á því lengur. Þeir geta bent á stjórnvöld og sagt: Þau bera ábyrgð á því. Það voru þau sem ákváðu launin okkar. Það er þess vegna sem ég er á móti þessu frv.



Virðulegi forseti. Það á að vera almenn regla að dómi okkar Alþb.-manna að aðilar vinnumarkaðarins gangi frá sínum samningum sjálfir án nokkurra afskipta stjórnvalda eða löggjafans. En engin er sú regla að ekki séu undantekningar á. Þegar um er að ræða launamenn almennt hlýtur að gegna nokkuð öðru máli annars vegar um hinn almenna launamann - ég tala nú ekki um láglaunamanninn sem er að berjast sinni erfiðu lífsbaráttu - og svo hins vegar um hálaunamanninn, manninn sem kannske er langt fyrir ofan öll venjuleg laun en er í aðstöðu til þess að stöðva með afdrifaríkum hætti þau hjól í samfélaginu sem helst mega aldrei stöðvast. Hann hefur þá aðstöðu til þess, að fara langt fram úr öllum öðrum og í raun og veru þá misnota þau réttindi, sem verkfallsrétturinn felur í sér. Við Alþb.-menn teljum því að það geti verið réttlætanlegt í algjörum undantekningartilvikum að löggjafinn hlutist til um kjarasamningamál og þá eingöngu þegar slíkir hálaunamenn eiga í hlut. Við viljum ekki að verkfallsrétturinn sé flekkaður af ofnotkun eða misnotkun fámennra hópa sem knýja fram mjög há laun sér til handa í krafti þeirrar séraðstöðu sem þeir njóta. Þarna getur í einstaka undantekningartilviki verið óhjákvæmilegt að gera undantekningu. Flugmenn eru tvímælalaust í hópi þeirra starfsstétta sem slíkar undantekningar geta heyrt til. Nú verður að sjálfsögðu að skoða það ákaflega vandlega í hverju tilviki hvort eðlilegt sé að grípa inn í mál af þessu tagi. Það er alls ekki sjálfgefið, það vil ég taka mjög skýrt fram, að bara vegna þess að flugmenn eigi í hlut eigi löggjafinn að grípa inn í. Það er síður en svo sjálfgefið í þessu tilviki né í öðrum. Slík undantekningartilvik verður að rannsaka mjög gaumgæfilega og stjórnvöld verða að meta það hvenær komið er að því marki að ekki verði undan vikist að stjórnvöld hafi þar afskipti. Þannig var þetta veturinn 1981. Kjaradeila flugmanna var í fullum gangi en stjórnvöld hikuðu nokkuð við að grípa þar inn í. Þó varð það niðurstaðan í þáv. ríkisstj. að óhjákvæmilegt væri að hafa þar afskipti og við Alþb.-menn tókum fulla ábyrgð á þeirri afstöðu. Þó fór svo að það reyndi ekki á ákvörðun af því tagi vegna þess að samningar höfðu tekist áður en til þess kom. En þetta sýnir að í áranna rás hefur það ekki verið nein ófrávíkjanleg regla hjá okkur Alþb.-mönnum að ekki gæti komið til greina að grípa inn í tilvikum sem þessum. Við höfum ekki fengið í hendur nein gögn sem sýna hver gangur þessa máls hefur verið á undanförnum dögum og vikum. Við höfum ekki verið í neinni aðstöðu til að meta það hvort óhjákvæmilegt hafi verið að grípa inn í deilu flugmanna nú eða freista þess að staldra við og sjá hver þróun deilunnar yrði. Það er því útilokað að við getum borið ábyrgð á þeirri ákvörðun sem stjórnarflokkarnir vilja taka í þessu tilviki, þ. e. grípa inn í deiluna. Við höfum ekki haft neina aðstöðu til þess að leggja þar þann dóm á sem verður að vera undirstaða þess að hægt sé að samþykkja frv. af þessu tagi. Því hefur það orðið niðurstaðan í þingflokki Alþb. að taka ekki afstöðu til frv. við atkvgr. um það og við munum sitja hjá.



Virðulegi forseti. Til upplýsingar fyrir 3. þm. Norðurl. v. þá upplýsti hv. þm. Karvel Pálmason í umr. um þetta mál í Nd. í dag að hjá sáttasemjara ríkisins lægju fyrir skriflegar yfirlýsingar frá báðum aðilum um það að ekki þýddi fyrir þá meira að tala saman. Það næðust ekki samningar á milli þeirra. Og það er akkúrat á þessum forsendum eða þessum grundvelli sem ég er að reyna að benda ykkur á og koma ykkur í skilning um að þar með eru þessir aðilar búnir að ákveða það sjálfir upp á sitt einsdæmi að vísa þessu máli nánast til ríkisstj. til ákvörðunar. Að láta þá komast upp með það að þvinga stjórnvöld með þeim hætti, að ógna þessum ákveðna viðskiptaþætti í íslensku atvinnulífi, það tel ég ekki vera röggsemi af hálfu ríkisstj. Þessi viðbrögð, þessi löggjöf er þvert á móti undanlátssemi, uppgjöf og eiginlega hálf óhugnanlegt að horfa til þess hvernig fámenn stétt getur sett jafnsterka ríkisstj. í mikinn vanda.



Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir frv. til l. um breytingu á lögum nr. 100 frá 31. des. 1974, um Hitaveitu Suðurnesja, en þeim lögum var áður breytt með lögum nr. 26/1980. Með frv. þessu er lagt til að breytt verði tilgangsákvæði laganna á þann veg að hitaveitan geti tekið að sér alla orkuframleiðslu og orkudreifingu á svæði hennar. Þá er lagt til að iðnrh. verði veitt heimild til að veita fyrirtækinu einkaleyfi til að starfrækja rafveitu á starfssvæði hennar eftir því sem um semst við einstök sveitarfélög og ríkissjóð um yfirtöku á rafveitukerfum. Í ákvæði til bráðabirgða er nánar kveðið á um sölu rafveitukerfa ríkissjóðs og sveitarfélaganna á Suðurnesjum til hitaveitunnar. Alþingi ályktaði 3. maí 1982 að fela ríkisstj. að skipa 5 manna nefnd til að semja frv. til l. um Orkubú Suðurnesja. Nefndin var skipuð 11. ágúst 1982 og kom saman til fyrsta fundar 27. jan. 1983. Áður en hún lauk störfum komu upp breytt viðhorf og var talið hagkvæmara að fela Hitaveitu Suðurnesja hlutverk orkubús á starfssvæði sínu heldur en að stofna fyrirtæki með nýju nafni er tæki við eignum og rekstri Hitaveitu Suðurnesja jafnframt því að yfirtaka raforkuvirki og veitur á Suðurnesjum. Þess var því ekki óskað að nefndin lyki gerð frv. til l. um Orkubú Suðurnesja. Með lögum nr. 100/1974 var ákveðið að stofna Hitaveitu Suðurnesja sem hafa skyldi það markmið að virkja jarðhita í Svartsengi við Grindavík eða annars staðar á Reykjanesi, reisa þar varmaskiptistöðvar og leggja aðveituæðar til þéttbýliskjarna á Suðurnesjum, leggja dreifikerfi og annast sölu á heitu vatni til notenda. Eignaraðild að fyrirtækinu var ákveðin á þann veg að sveitarfélögin sjö á Suðurnesjum skyldu eiga 60% en ríkið 40%. Með lögum nr. 26 frá 9. maí 1980 var lögum um Hitaveitu Suðurnesja breytt á þann veg að fyrirtækinu var heimilað að reisa og reka raforkuver og reka flutningstínu til þess að tengja orkuverið við orkuflutningskerfi Suðurnesja. Í grg. með frv. þessu er tafla yfir raforkusölu á Suðurnesjum árin 1978–1983. Eins og fram kemur í þeirri töflu hefur raforkusala frá Hitaveitu Suðurnesja numið um fjórðungi af raforkunotkun á suðurnesjum árin 1981, 1982 og 1983. Telja verður óeðlilegt að veittar séu virkjunarheimildir í sérlögum. Því er í frv. þessu ekki gert ráð fyrir sérstakri heimild til handa iðnrh. að leyfa Hitaveitu Suðurnesja frekari virkjun og framleiðslu raforku, enda er slík almenn heimild í 3. mgr. l. gr. laga nr. 60 frá 4. júní 1981 um raforkuver. Við veitingu leyfis til hitaveitunnar verður að sjálfsögðu hugað að hagkvæmni í heildarrekstri raforkukerfisins í samræmi við nýnefnda 1. gr. laga nr. 60/1981. Þá ber enn fremur að minna á nýsamþykkt lög um Landsvirkjun, en skv. 2. tölul. 2. gr. þeirra laga er það hlutverk Landsvirkjunar að byggja og reka raforkuver og meginstofnlínukerfi landsins. Tryggja þarf sérstaklega eðlilegan samrekstur raforkuvera hitaveitunnar við rekstur Landsvirkjunar. Skv. 13. gr. laga um Landsvirkjun skal fyrirtækið gera samrekstrarsamninga við aðra raforkuframleiðendur sem tengjast stofntínukerfi fyrirtækisins. Skv. ársskýrslu Hitaveitu Suðurnesja fyrir starfsárið 1983, sem lögð var fram á aðalfundi fyrirtækisins þann 30. mars s. l., varð á árinu 1983 talsverður halli á rekstri fyrirtækisins eins og reyndar hefur verið á hverju ári síðan rekstur hófst. Tapið 1983 varð 97.4 millj. kr. og höfðu þá verið afskrifaðar tæpar 53 millj. kr. af gengisjöfnunarreikningi. Tapið 1982 var 78.3 millj. kr. sem uppfært til verðlags í des. 1983 væri sem næst 121 millj. kr. Tapið á sambærilegu verðlagi hefur því lækkað um 24 millj. kr. Þá er bent á verulega aukningu hagnaðar án fjármunatekna og gjalda, eða 95.5 millj. kr. í stað 3.4 millj. kr., og er 1983 fyrsta árið í sögu fyrirtækisins sem skilar veltufé frá rekstri. Þá er vert að geta þess að nú hafa verið afskrifuð tæp 19% af heildarstofnkostnaði fyrirtækisins eða 302.1 millj. kr. af 1615.2 millj. kr. Hvað varðar næstu ár má geta þess að í samþykktri fjárhagsáætlun Hitaveitu Suðurnesja fyrir árið 1984 er gert ráð fyrir nokkurn veginn hallalausum rekstri að undanskildri afskrift gengisjöfnunarreiknings. Árið 1985 ætti greiðslustaða fyrirtækisins að verða góð en árin 1986–1988 erfið því að þá koma afborganir lána til með að falla á af fullum þunga. Í árslok var dreifikerfi hitaveitunnar samtals um 242 km að lengd. Rafveitukerfi þau sem Rafmagnsveitur ríkisins eiga og áformað er að selja eru eftirfarandi: Tvær háspennulínur frá aðveitustöð Landsvirkjunar við Elliðaár til aðveitustöðvar í Ytri-Njarðvík. Önnur línan er með 33 klóvolta spennu. Hún kemur við í aðveitustöð við Voga en aðallínan liggur áfram til Njarðvíkur. Þessi lína var lögð á árunum 1946–1947. Hin línan er 66 kílóvolta lína, lögð árið 1958. Hún liggur samhliða þeirri fyrri að mestu leyti en greinist ekki fyrr en við aðveitustöðina í Njarðvík. Þaðan liggur lína að riðbreytistöð á Keflavíkurflugvelli sem einnig er í eigu Rafmagnsveitna ríkisins. Þá eiga Rafmagnsveitur ríkisins 33 kílóvolta línu frá aðveitustöðinni í Njarðvík til Sandgerðis, Garðs og Hafna. Enn fremur er sjálft dreifikerfið í Höfnum í eigu Rafmagnsveitnanna. Ekki verður hér gerð tilraun til þess að leggja mat á verðmæti eigna þessara, enda er það samningsatriði eða þá háð mati gerðardóms skv. frv. Starfandi eru á Suðurnesjum sex sveitarfélagarafveitur, í Keflavík, Grindavík, Miðneshreppi, Gerðahreppi og Vatnsleysustrandarhreppi. Verður það að teljast samningsatriði hitaveitunnar og sveitarfélaganna hvort og þá hvernig yfirtaka á rafveitukerfi þeirra fari fram. Í frv. er gert ráð fyrir að þetta geti gerst með tvennum hætti: Í fyrsta lagi að rafveiturnar verði seldar hitaveitunni, í öðru lagi er gert ráð fyrir að sveitarfélögin geti lagt þau fram sem stofnframlög til hitaveitunnar og mundi þá eignarhlutdeild eigenda breytast í samræmi við það. Ef síðari leiðin yrði farin mundi eignarhlutur ríkisins minnka sem er til að mynda tilgangur og afstaða núv. iðnrh. Ekki er rétt að spá neinu um hvernig samningnum um yfirtöku á rafveitukerfinu muni vinda fram. Hins vegar er hér um allflókna samningsgerð að ræða sem búast má við að taki nokkurn tíma. Jafnframt er hugsanlegt að yfirtakan fari fram í áföngum á næstu árum. Verði frv. þetta að lögum mun ég greiða fyrir því af ríkisins hálfu að samningar takist og ég trúi því að sveitarfélögin á Suðurnesjum muni gera slíkt hið sama. Með hliðsjón af hagkvæmni sameiningar rafveitnanna á svæðinu og samreksturs þeirra og hitaveitunnar treysti ég að svo verði. Ég vil geta þess að ég er fyrir mitt leyti samþykkur þeim brtt. sem náðu fram að ganga í Nd. Alþingis og er að finna á þskj. 887. Að vísu kemur það fram í þessari framsögu að tillit hafi verið tekið til 13. gr. laga um Landsvirkjun þar sem fyrirtækjum er gert að gera samreksturssamninga við aðra raforkuframleiðendur en það varð niðurstaða iðnn. Nd. að það yrði tekið formlega inn í frv. Virðulegi forseti. Ég legg til að þegar þessari umr. lýkur verði málinu vísað til 2. umr. og iðnn.



Virðulegur forseti. Ef hæstv. forseti hefur ekkert við það að athuga mun ég mæla fyrir báðum málunum í senn, þ. e. þessu um breytingu á lögum um stofnun og rekstur Iðnaðarbanka Íslands og um heimild til sölu á hlutabréfum ríkissjóðs í Iðnaðarbankanum, enda eiga þau samleið. Rétt er í upphafi að gera sér nokkra grein fyrir aðild ríkisins að Iðnaðarbankanum. Iðnaðarbankinn er fyrsti hlutafélagabankinn sem stofnaður er hér á landi ef Íslandsbanki sálugi er undanskilinn. Fram að þeim tíma sem Iðnaðarbankinn hóf starfrækslu árið 1953 voru hér eingöngu starfandi ríkisbankar. Það þótti því eðlilegt og ýmsir alþm. töldu það skilyrði fyrir samþykkt sinni á lagasetningu um bankann að ríkið væri stór hluthafi í Iðnaðarbankanum. Þessara viðhorfa hefur eigi gætt þegar síðari hlutafélagabankar hafa verið stofnaðir, svo sem eins og Verslunarbankinn og Samvinnubankinn enda hafa viðhorfin breyst á liðnum árum og nefni ég enn Alþýðubankann sem dæmi um þetta. Í lögum um Iðnaðarbankann er kveðið á um að hlutafé bankans skuli nema allt að 6.5 millj. gkr. og þar af skyldi ríkissjóður leggja fram 3 millj. gkr. eða um 46% hlutafjárins. Hlutafé bankans hefur verið aukið nokkrum sinnum. Tvisvar hefur ríkið afsalað sér rétti til hlutfallslegrar aukningar hlutafjáreignar og hefur því hlutdeild ríkisins í bankanum minnkað úr 46% í 27% af heildarhlutafé bankans. Hluthafar í bankanum eru nú 144 talsins og var nafnverð hlutafjárins hinn 31. des. 1983 samtals 38 492 154 kr. Nafnverð hlutafjár ríkissjóðs í bankanum á sama tíma var 10 391 700 kr. Ákveðið hefur verið að bjóða núverandi hluthöfum í bankanum hlutabréf ríkissjóðs til kaups á samtals 32 millj. kr. Sala þessi á hlutabréfunum er háð samþykki Alþingis á því frv. er hér liggur frammi. Með bréfi dags. 16. apríl s. l. sendi iðnrh. öllum hluthöfunum bréf varðandi þessi kaup. Varðandi skilmálana um greiðslu á söluverði vísast til athugasemda með frv. en við það er miðað að útborgun sé 50% af söluverði en 50% má greiða með vísitölubundnu skuldabréfi til þriggja ára. Iðnaðarbankinn mun sjá um framkvæmd sölunnar á þessum hlutabréfum. Þau hlutabréf, sem ekki seljast til núverandi hluthafa, mun Iðnaðarbankinn kaupa upp að því marki sem honum er heimilt lögum skv. og bjóða síðan bréfin til sölu á almennum markaði. Ég vil þá víkja að söluverði bréfanna, en margir hafa eflaust mestan áhuga á að fá uppplýst hvernig það er til orðið. Í upphafi leitaði iðnrh. til ríkisskattstjóra og óskaði eftir mati hans á verðgildi hlutabréfanna. Ríkisskattstjóri synjaði þessari beiðni og taldi slíkt ekki í sínum verkahring. Leitað var til Fjárfestingarfélags Íslands og það beðið um mat á bréfunum. Enn fremur var kannað verðgildi þeirra hlutabréfa í bankanum sem hafa gengið kaupum og sölum undanfarin ár. Við mat á verðgildi hlutabréfanna var fyrst og fremst tekið mið af verðmæti hreinnar eignar Iðnaðarbankans 31. des. 1983 og áætlaðrar arðgreiðslu af hlutabréfunum. Verðlagning á hlutabréfunum er engan veginn einhlít þar sem hér á landi er nánast enginn verðbréfamarkaður. Hvað er rétt verð á hlutabréfum ríkissjóðs í bankanum er því erfitt að ákveða með nákvæmni. Eigið fé bankans var hinn 31. des. 1983 143 millj. kr. Þar af var varasjóður og skattalegur varasjóður um 14 millj. Ef litið er á stærstan hlut eiginfjár bankans sem eign hluthafanna, sem það í raun og veru er, má þrefalda nafnverð hlutabréfa ríkissjóðs í bankanum og það er einmitt það sem gert hefur verið. Ég vil heldur ekki verða sakaður um að selja eigur ríkisins á lægra verði en hugsanlegt er að fá fyrir þær. Því hefur verið lýst yfir að verðlagning á bréfunum sé of há en ég kvíði því engu að þessi hlutabréf muni ekki seljast og af viðræðum mínum við hluthafa er ég þess fullviss að sala á hlutabréfunum á þessu verði muni takast sæmilega. Rekstur Iðnaðarbankans gekk vel á árinu 1983 og hefur reyndar gert það mörg undanfarin ár. Heildarinnlán hjá bankanum jukust um 88.4% en innlánsaukning allra viðskiptabankanna var að meðaltali 80.3%. Hlutdeild Iðnaðarbankans í heildarinnlánum bankanna jókst úr 7% árið 1982 í 7.3% árið 1983. Hagnaður bankans árið 1983 varð 12.5 millj. kr. og er þá búið að taka tillit til áætlaðrar greiðslu á tekju- og eignarskatti, samtals 14.7 millj. kr. Ég álít að ekki þurfi að fara fleiri orðum um þessi frv. Eins og áður segir er annað frv. um heimild til sölu hlutabréfa ríkissjóðs í Iðnaðarbankanum. Hitt frv. gerir ráð fyrir nauðsynlegum breytingum á lögum um Iðnaðarbanka Íslands hf. er leiðir af sölu ríkissjóðs á hlutabréfum í bankanum. Breytingarnar eru einungis tvær. Sérstaða ríkissjóðs á hluthafafundum er afnumin og hin breytingin er um kosningu bankaráðs sem verði með hlutfallskosningu á árlegum aðalfundi. Ég legg mjög mikla áherslu á að mál þessi nái afgreiðslu á þessu þingi og leyfi mér, frú forseti, að leggja til að þegar þessari umr. lýkur verði máli þessu vísað til 2. umr. og iðnn.



Virðulegi forseti. Ég vísa til framsögu með fyrra dagskrármáli varðandi þetta mál og leyfi mér að leggja til að þegar 1. umr. lýkur verði málinu vísað til 2. umr. og iðnn.



Virðulegi forseti. Félmn. hefur fjallað um þetta frv. til l. um erfðafjárskatt. Eins og hv. þdm. er kunnugt var gerð smávægileg breyting á frv. í Nd. Félmn. Ed. hefur ekkert við þá breytingu að athuga né heldur frv. í heild sinni eins og það var afgreitt frá Nd. Á fund n. kom Magnús Pétursson og Edda Hermannsdóttir frá fjárlaga- og hagsýslustofnun. Að gefnu tilefni vildi nefndin taka það fram í nál. að hún legði áherslu á það að framlög til Framkvæmdasjóðs fatlaðra lækki ekki þrátt fyrir minni tekjur af erfðafjárskatti skv. þessu frv. En eins og fram hefur komið munu tekjur af erfðafjárskatti lækka við gildistöku frv. Það er óþarfi að mínum dómi, virðulegi forseti, að hafa fleiri orð um þetta frv. Það er samstaða um málið eins og fram kemur í nál. Allir viðstaddir nm. rituðu undir nál. Ég vil taka það fram að Sigríður Dúna Kristmundsdóttir var fjarstödd við afgreiðslu málsins.