Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Á þskj. 102 leyfi ég mér að flytja ásamt hv. þm. Sverri Hermannssyni, Geir Gunnarssyni, Ingvari Gíslasyni, Friðjóni Þórðarsyni og Árna Gunnarssyni frv. til l. um biðlaun alþm. Eins og hv. þm. geta séð eru flm. þeir, sem ég nefndi áðan, allir í þfkn. Alþ. Þar vantar að vísu einn nm. af þeirri einföldu ástæðu að sá nm. situr í Ed. Ástæðan til þess, að við í þfkn. flytjum nú þetta mál, er sú, að að undanförnu og þ. á m. á síðasta þingi komu þessi mál nokkuð til umr., hvort alþm. ættu að hafa nokkuð sem gæti kallast uppsagnarfrestur eins og flestir aðrir í þjóðfélaginu - a.m.k. hafa mjög margir launþegar þetta nú þegar í samningum sínum. Á síðasta þingi var þetta rætt í þfkn, og var þar gerð samþykkt um að flytja slíkt frv. og gert að því uppkast. Þar sem það mál var ekki lagt fram og því ekki afgreitt á síðasta þingi voru menn sammála um að koma því áfram á þessu þingi. Þess vegna er þetta mál flutt. Herra forseti. Ég þarf ekki að hafa mörg orð um þetta frv., það er einfalt að gerð og stutt, en ég vil þó leyfa mér að lesa efnisgr. frv., sem eru tvær. 1. gr. er svo hljóðandi: „ Alþm., sem setið hefur á Alþ. eitt kjörtímabil eða lengur, á rétt á biðlaunum er hann hættir þingmennsku. Biðlaun skal greiða í þrjá mánuði eftir eins kjörtímabils þingsetu, en í sex mánuði eftir þingsetu í 10 ár eða lengur. 2. gr.: Lög þessi öðlast þegar gildi og gilda þau einnig um þá sem létu af þingmennsku við síðustu alþingiskosningar." Fleiri eru greinarnar ekki. Herra forseti. Mér er skylt að geta þess, að tveir hv. flm. þessa frv. hafa ákveðinn fyrirvara. Sá fyrirvari er ekki um annað en það, að í 1. gr. verði aðeins um þrjá mánuði að ræða og aldrei sex. Um efnisatriði öll önnur eru þeir okkur hinum flm. sammála. Við erum sem sagt sammála um meginefni og tilgang þessa frv., en þeir hafa hins vegar sérstöðu í því, að aðeins verði um þriggja mánaða biðlaun að ræða, en ekki sex, í öllum tilfellum. hvort sem menn hafa setið á þingi lengri eða skemmri tíma.



Herra forseti. Það hefur farið nú sem oft áður, að það er háð hetjuleg kjarabarátta héðan úr ræðustól á Alþingi. Ég er þeirrar skoðunar, að við þetta frv., eins og það er fram lagt, sé ýmislegt að athuga. Að því er tekur til 1. gr. er óviturlegt að vera að gera upp á milli manna, hvort þeir hafi setið lengur eða skemur á Alþingi. Það eiga ekki að vera efnahagslegir hagsmunir manna að sitja lengur, en ekki skemur á Alþingi. Ég held að þetta sé óviturleg meginregla. Það á að gilda ein og sama regla. Í annan stað er það, að þessi lög ein gildi aftur fyrir sig og með því sé verið að færa fjármuni til manna sem auðvitað vissu nákvæmlega að hverju þeir gengu s.l. vor. Ég held að þetta sé ekki viturlegt. Ef Alþ. er þeirrar skoðunar að færa þurfi milljónir kr. til einstaklinga, þá sýnist mér vera ýmsir aðrir í þjóðfélaginu sem þá peninga ættu frekar að fá en fyrrv. þm. Ég veit ekki til þess að neinn þm., sem lét af störfum s.l. vor, búi við nauðþurftarstig eða þaðan af lakari kjör, svo að ég held að þetta sé óviturleg samtryggingarlöggjöf sem ekki væri þessari deild til sóma að afgreiða eins og hér er lagt til. Hitt er svo annað mál, að það mun vera svo að alþm. taka laun frá því að þeir eru kosnir, þó að mestu hefjist störf ekki fyrr en undir haustið. Þann tíma eru þeir á fullum launum þó að full vinna a.m.k. hefjist ekki strax. Það er kannske vit í því að láta launagreiðslur ekki byrja fyrr en 1. sept. og gilda í þrjá mánuði eftir að menn hafa látið af störfum. En það þarf að vera eitthvert samræmi í þessu. Enn annað mál er það, að það er vel hægt að fallast á að menn, sem út af Alþ. falla, hafi einhverja tryggingu í þrjá mánuði eða svo. Mér er fullkunnugt um að það hefur valdið mönnum miklum erfiðleikum að falla. Mér er fullkunnugt um það líka, að það er svo, einkum fyrir þá sem lengi hafa setið á Alþ., að þeir eru varla færir um að fara út á hinn almenna vinnumarkað. Þetta eru erfiðleikar sem öll lýðræðisþjóðfélög þekkja, og kosningar geta verið grimmur leikur, eins og allir auðvitað vita. En engu að síður hygg ég að í þessa hluti eigi að fara mjög hægt. Ég áskil mér allan rétt til að flytja við þetta frv. brtt. Í fyrsta lagi held ég að það eigi ekki að gera upp á milli manna eftir því, hversu lengi þeir hafi setið á þingi. Í öðru lagi held ég að það sé rangt að láta þessi lög gilda aftur fyrir sig. Við höfum nóg annað við þá peninga að gera en fara að greiða þá fyrrv. þm. Að öðru leyti segi ég það, að ég áskil mér allan rétt til þess að flytja frekari brtt. við þetta frv. Samfélagið stendur á mjög viðkvæmum mótum að því er tekur til kjaramála úti um samfélagið allt, og mér hefði nú þótt það standa Alþ. nær að haga sér skynsamlegar á öðrum vettvangi en vettvangi sjálfs sín að þessu leyti.



Forseti. Ég vil taka það fyrst fram, að ég lýsi andstöðu minni við þetta frv. eins og það birtist hér. Í fyrsta lagi vil ég segja það, að kjörtími alþm. er hámark fjögur ár og þar með er þeim kjörtíma lokið. Fyrir þann tíma hafa hv. þm. þegið eðlilegar launagreiðslur. Þeir þurfa að sækja um nýtt umboð til kjósenda ef þeir hafa hug á endurkjöri til Alþingis. Þeir standa í kosningum jafnfætis þeim frambjóðendum, sem þá keppa einnig um sömu þingsæti. Því tel ég óeðlilegt eftir eðlilega lengd kjörtímabils að hv. þm. þiggi biðlaun. Þess vegna boða ég það hér, að við 2. umr. mun ég bera fram brtt. við frv. um að biðlaunin skuli eingöngu miðast við að kjörtímabil standi skemur en fjögur ár, en ekki verði greidd biðlaun að loknu fjögurra ára kjörtímabili, þ.e. þegar þing stendur skemur en fjögur ár geti hv. þm. notið biðlauna a.m.k. þrjá mánuði, en óþarfi að hafa það sex mánuði fyrir þá sem hafa verið eitthvað lengur en aðrir. Í öðru lagi vil ég lýsa algerri andstöðu minni við 2. gr. frv., að þetta nái til þeirra sem sátu á þingi á síðasta kjörtímabili, en sitja ekki á þingi núna. Ég spyr hv. formann þfkn., sem er 1. flm. þessa frv.: Af hverju er þetta ekki látið ná allt aftur til 1959? Af hverju er þetta endilega látið ná aftur fyrir síðustu kosningar? Er ekki erfitt að draga mörkin um það, hversu langt aftur þetta eigi að ná? Ég tel raunverulega enga skynsemi í því að fara lengra á þeirri braut að leggja fram hér frv. til l. um ýmiss konar afturvirkni. Ég tel að við ætlum að reyna að miða gildi laga frá Alþ. jafnan við þann dag sem lögin eru undirrituð, nema um sérstakar aðstæður sé að ræða.



Herra forseti. Ég vil fyrst gera aths. við það sem fram kom hjá hv. þm. Garðari Sigurðssyni þegar hann greindi frá þeim fyrirvörum sem tveir hv. flm. hafa við flutning þessa máls. Hv. þm. Eiður Guðnason hefur fyrirvara um þrjá mánuði og sex, - hann vill halda sig við að biðlaunin verði aldrei lengur en í þrjá mánuði, - en hv. 11. landsk. þm. hefur aftur á móti fyrirvara um ákvæði um afturvirkni. Ég hygg að ég fari rétt með þessi atriði eftir því sem fram kom í þfkn. Hjá báðum hv. þm., sem síðast töluðu, kemur fram grundvallarmisskilningur eða vanþekking á því, hvað biðlaun eru í raun og veru. Biðlaun eru ekki kaup. Biðlaun eru til þess greidd, að mönnum gefist kostur á því að fá sér aðra vinnu til þess að framfleyta sér og sínum á. hefla er eðli biðlauna. Og ég vil aðeins spyrja þá að því, hvort þeir hafi kynnt sér hvernig þessum málum er háttað almennt hjá launþegum þessarar þjóðar og einnig kynnt sér hvað barátta verkalýðshreyfingarinnar almennt snýst um í þessu sambandi. Það er talað um og þess getið, að hér sé enn á ný háð hetjuleg kjarabarátta þm. Ég bendi þá á það, að fyrir skemmstu var hún háð með þeim hætti að ætla að afhenda öll völd frá Alþ. til embættismanna í þessu skyni, sem hefði augljóslega - útreiknuð í lágmarki - hækkað kjör þm. um 65 þús. kr. á mánuði. En hér er einvörðungu verið af hálfu hins háa Alþingis að aðlaga sig þeim aðstæðum sem eru í þjóðfélaginu og embættismenn og starfsmenn ríkisins njóta í þessu efni og sjálfsagt að alþm. njóti einnig. Það er talað um að ástæðulaust sé að gera upp á milli þm., hafa það misjafnt eftir starfsárafjölda hvort menn njóta þriggja eða sex mánaða biðlauna. Það er auðskilið eins og málið er hugsað, að þarna hlýtur að mega skilja á milli, þótt ekki sé beinlínis hægt að benda á hvar séu sanngjörnust greinaskilin. Auðvitað er sá þm., sem hefur setið t. a. m. 20 ár á Alþ., við skulum segja frá fertugu til sextugs, í engu álíka fær um að útvega sér aðra vinnu og sá ungi maður sem aðeins hefur setið í fjögur ár, frá fertugu til 44 ára aldurs, enda ekki glatað sambandi sinn við fyrra starf sitt eða starfsgrein í eins miklum mæli og ætla mætti að hinn mundi gera. Að sjálfsögðu er þetta svo, enda geta menn rannsakað það sjálfir, að á þessu er gerður munur og hefur verið gerður frá upphafi eftir starfsárafjölda. Við erum ekki að uppgötva neitt nýtt hérna. Hér erum við að færa okkur til þess horfs sem hefur almennt gilt og telja má sjálfsögð mannréttindi. En að því er varðar enn fremur afturvirkni þessara laga vil ég geta þess, sem flestum hv. þm. hlýtur að vera kunnugt um að afturvirkni í kjarasamningum er mjög algeng, og einnig þegar samið hefur verið um kjarabætur, sem lög hafa lotið að, þá eru þess mýmörg dæmi. Þegar svo aftur á móti að því kemur að það á að rukka peninga af fólki með lögum, þá má miskunnarlaust beita afturvirkni, en ef slíkt ætti kannske að bæta mönnum að einhverju leyti upp, eins og lagt er til með þessu móti, þá á það að vera bannað. Menn verða að hafa eitthvert samræmi í málflutningi sínum að þessu leyti. Álögur voru lagðar á þjóðina nú nýverið með afturvirkni brbl. En þegar hér á að sýna þm., sem hættu störfum eftir 20 eða jafnvel fleiri ára starfstíma hér, sanngirni með því að beita afturvirkni að þessu leyti, þá á það að vera óheimilt og óeðlilegt. Ég held að mótmæli gegn þessu stafi af vanþekkingu, nema það kunni að vera sú dæmalausa hræsni sem menn eru farnir að tíðka, að því er manni sýnist í von um atkv., að geta gert sig góða í augum kjósenda með þessu háttalagi.  Það var nefnt hér og þess látið getið af hv. 7. þm. Reykv., en ekki gerði hann það samt að till. sinni, að þm. hefðu ekki átt að þiggja laun fyrr en þeir hófu starf hér 10. okt. Ég er þessu alveg andvígur. Það er þó áreiðanlega meiri sanngirni í því, að þeir tækju ekki laun fyrr, heldur en að skilja þá eftir biðlaunalausa sem hættu á þingi. En það er auðvitað ekkert vit í þessu. Ég tala nú ekki um að oftast nær fylgja stjórnarskipti nýjum kosningum. Og þá vitum við að allur fjöldi þm. og jafnvel allir eru í enn meira starfi en e.t.v. nokkru sinni fyrr eða síðar í sambandi við stjórnarmyndunartilraunir. Ég trúi ekki öðru en t.a.m. hv. 7. þm. Reykv. hafi haft eitthvert starf með höndum í sumar varðandi stjórnarmyndun, enda þótt þess sjáist ekki stað nú í stjórnarframkvæmdinni að vísu. En að hann hafi ekkert starf lagt af mörkum eða reynt að koma sínum málum að, því skal ég aldrei trúa, og fyrir það á hann auðvitað að fá greidd laun. En þá kastaði tólfunum þegar hv. þm. Gunnlaugur Stefánsson taldi að það væri helst hægt að hugsa sér biðlaun til þm. ef kjörtímabilið væri stytt úr fjórum árum, ef það yrði nú kosið eftir ár, þá væri þetta kannske eðlilegt. Þetta er alveg þveröfugt við allar mínar hugmyndir í þessu efni. Ef svo skyldi ske, að kjörtímabilið yrði aðeins eitt ár, þá er þetta það lítil röskun á högum manna varðandi fyrri störf eða tengsl þeirra við það sem þeir áður höfðu með höndum, að þeim mun minni ástæða er til þess að greiða biðlaun. Ég held að allt stafi þetta af því, að menn hafa ekkert velt því fyrir sér hvert eðli biðlauna er. Þess var getið, að við lifðum á erfiðum tímum - það er nú ekki að vísu í fyrsta skipti - og þeir voru taldir viðkvæmir sérstaklega nú. En ég nenni ekki heldur að ansa slíku hræsnistali. Ef þetta er sanngjarnt og rétt, sem við nú erum að leggja til hér, þá er alltaf réttur tími til að framkvæma það.



Herra forseti. Það er rétt, sem hv. formaður þeirrar n., sem hefur lagt þetta frv. fram. sagði, að fleiri af flm. hefðu gert fyrirvara við 1. gr., þ.e.a.s. greinina um að biðlaun skuli greiða í þrjá mánuði eftir aðeins eins kjörtímabils þingsetu, en í sex mánuði eftir þingsetu í 10 ár eða lengur. Báðir gerðum við fyrirvara um, að þarna yrði um að ræða aðeins þrjá mánuði, hversu lögn sem þingsetan yrði. Þá gerði ég auk þess fyrirvara um 2. gr., sem ég tel að eigi ekki heima í þessu frv. En ég taldi þó eðlilegt, að allir nm. væru flm. að þessu frv. Með fullri samúð með þeim þm., sem féllu út af þingi í síðustu kosningum og mér er kunnugt um að margir hverjir eiga við erfiðleika að etja vegna peningaskorts og af ýmsum öðrum ástæðum, sem ég mun ekki rekja hér, þá held ég, og það er mín eindregin skoðun, að slík afturvirkni sé óeðlileg, nákvæmlega eins og ég er andsnúinn - og það mun koma fram í umr, hér síðar á þingi - þeim brbl., sem sett voru fyrir nokkru og kveða á um afturvirkni í skattálagningu. Ég tel slíkt óeðlilegt og get ekki verið fylgjandi því. Ég vona að í þeim umr., sem hér fara fram, og nái þetta frv. fram að ganga, sem í sjálfu sér er ekki óeðlilegt, og þm. njóti sömu kjara og t.d. opinberir starfsmenn, þá aukist skilningur hv. þm. á ýmsum hagsmunamálum félaga í verkalýðshreyfingunni sem ekki njóta mikilla biðlauna. Er mér þá kannske efst í huga það fólk sem vinnur við fiskvinnslu og hægt er að segja upp með viku fyrirvara og fær vikubiðlaun. Það væri kannske að skilningur deildarinnar og hins háa Alþingis ykist á kjörum þessa fólks við þá umr. sem hér fer fram. Þm. óska eftir því að fá þriggja mánaða biðlaun greidd. Þá er ekki óeðlilegt, að þeir geti tekið tillit til óska verkalýðshreyfingarinnar um eitthvað svipað.



Herra forseti. Ég ætla mér ekki að fara að þreyta neinar kappræður út af þessu frv., en vil þó segja mína skoðun á því og sérstaklega þeim atriðum sem hér hafa verið nefnd. Í fyrsta lagi vil ég segja það, að ástæðan til þess, að ég tel að nauðsyn sé á einhverjum biðlaunum þm., er einmitt sú hin sama og hér kom fram við umr. um kaup og kjör þm., að það er nauðsynlegt að Alþ. eigi kost á því að hæfir menn sæki eftir að komast inn á Alþ. En þessir menn verða að taka tillit til aðstæðna, fjölskyldu sinnar og annars þess háttar, sem gerir það að verkum að þeir geta ekki farið út í framboð og þingmennsku umhugsunarlaust. Mér er t.d. minnisstætt að einn af félögum okkar, sem hefur setið alllengi á Alþ., var áður en hann kom hingað orðinn stýrimaður á farskipum. Það orkaði ekki tvímælis frá sjónarmiði okkar, sem kynntumst manninum. að hann var þegar kominn á þá braut að eiga vísan frama í sinni stétt og verða það, sem hann hefur vafalaust stefnt að, skipstjóri síðar meir. Nú hefur hann fljótlega farið út af Alþ., án þess að það væri ósk hans að svo yrði. - Hér er ég að ræða um Pétur Sigurðsson, svo að það fari ekkert á milli mála. - En sú braut, sem hann fór út af vegna þingmennskunnar, er honum ófær nú. Hann á engan möguleika til þess að komast á skip sem slíkur og taka upp þráðinn þar sem frá var horfið, því að inn á það svið eru svo margir aðrir komnir að það er óhugsandi að hann gæti komist að, og yrði mikill hávaði gerður ef hann nyti slíkra forréttinda. - Nú var það skoðun mín og annarra hér á hv. Alþ., þó að þessi maður væri ekki minn samflokksmaður, enda tel ég að hv. þm. verði að hafa víðtækara sjónarmið en að líta eingöngu á samherja sína, að mikils virði væri að fá mann úr þessari stétt til starfa á hv. Alþ. Ég álít að þingið verði þeim mun betur skipað sem menn úr fleiri stéttum koma til starfa hér á hv. Alþ. Á þessu þingi er m.a. s. fyrir liggjandi frv. um að menn, sem verða alþm., hætti öllum öðrum störfum og vinni bara sem þm. Þetta gerir það að verkum. að þingmannsstarfið verður ennþá áhættusamara en það hefur áður verið. Nú vil ég líka geta þess, að á þeim rúmum 20 árum, sem ég hef setið hér á hv. Alþ., hefur orðið allmikil breyting á launakjörum alþm. eins og annarra þegna í þjóðfélaginu. Ég álít að óvissan um setu á Alþ. sé orðin miklu meiri núna en hún var þegar ég kom hér fyrst inn á hv. Alþ. Þá sátu hér menn sem höfðu verið lengi þm., miklu lengur en nú er orðið. Það var meðfram vegna þess að þá var hið svokallaða persónukjör og þegar einmenningskjördæmin voru þurftu menn ekki að fara í gegnum marga hreinsunarelda eins og nú er orðið til þess að berjast fyrir þingsæti sínu, og líka það, að það reyndi þá á þá sjálfa hvort þeir gátu haldið þingsætinn eða ekki. T.d. var það svo með þáv. þm. Borgfirðinga, sem hafði setið á þingi frá 1916, að þó að við þær kosningar, sem ég var kjörinn, væri teflt á móti honum þingmannsefni, sem þá var, en nú er orðinn formaður Alþfl. og utanrrh., er naut stuðnings tveggja flokka, þá var öllum ljóst að Pétur Ottesen mundi halda þingsæti sínu. Slíkt er ekki hægt að ákveða með jafnmikilli vissu nú, m.a. vegna þess að prófkjör og undirbúningur alþingiskosninga getur orðið það mikill eða erfiður að menn eiga þess ekki kost að komast hingað aftur, jafnvel þótt þeir séu á besta aldri, - og sumir eru þeir þá komnir út úr þeim störfum sem þeir hafa áður sinnt. Í ræðu hv. þm. Gunnlaugs Stefánssonar, sem ég hef mestu mætur á, fannst mér kenna veilu miðað við hans eigið frv., þar sem hann leggur til að þm. hætti öðrum störfum, að þeir, sem t.d. lentu í því að sitja ekki heilt kjörtímabil, ættu að hafa meiri tryggingu en hinir, sem hafa þó setið eitt k,örtímabil eða mörg. Þetta finnst mér ekki falla saman. Ég tel að ég hafi líka heyrt það í ræðu hans, að það gæti verið erfitt fyrir menn, sem væru búnir að sitja hér lengi á þingi, að komast í önnur störf. Það er rétt. Nú er mér fullkomlega ljóst, að biðlaun skipta í þessu tilfelli ekki meginmáli, t.d. í dæminu sem ég tók hér áðan um Pétur Sigurðsson. Hann ætti að eiga eftir sem áður kost á því að verða stýrimaður eða skipstjóri á millilandaskipi, sem hann hefði haft tækifæri til að verða áður. En það gerir það að verkum, að þessir menn fá þó möguleika til þess að vinna tíma til þess að reyna að ná sér í annað starf. Það er þess vegna sem sú regla gildir um aðra opinbera starfsmenn, að ef þeir hætta störfum, þá eigi þeir biðlaun einhvern tíma til þess að hafa vistaskipti án þess að vera í vandræðum. Þetta er grundvallaratriðið í þessu frv., skiptir meginmáli. Nú vil ég vekja athygli á einu í sambandi við þetta frv. Ef þm. eru komnir á þann aldur að þeir eiga lífeyrisréttindi, en taka biðlaun, þá geta þeir ekki notið lífeyrisréttindanna fyrr en að þeim tíma loknum. ef þeir ættu þá kost á, eða það yrði þá dregið frá biðlaununum. Það skilst mér sé ekki hugsunin, að þeir eigi að hafa hærri laun en ef þeir væru þm. áfram. Þetta er minn skilningur. Þegar menn eru komnir á þann aldur, að þeir fá lífeyrisréttindi, verður það dregið frá biðlaunatímanum. Það er svo, að við erum farnir að taka meira tillit til biðlauna í almennum samningum, og svo hitt, að þau eru almennt hjá ríkinu, og einnig það, að óvissan um þingsetu er orðin miklu meiri en hún var fyrir 20–30 árum, hvað þá áður fyrr, enda fór nú þannig á þeim tíma að þm. féllu út af launum daginn eftir að þingi var hætt. Þetta er breyting, sem á hefur orðið, og þess vegna er framhaldið þetta. Ástæðan fyrir því, að þm., sem áttu hér setu á síðasta þingi, en ekki eru hér nú, eru teknir með, byggist m.a. á því, að þfkn., sem ætlaði að flytja frv. í fyrra, var búin að ákveða þetta þá. Hefði frv. þá verið flutt og orðið að lögum hefði þetta ekki orkað neins tvímælis. Frv, var hins vegar ekki flutt af því að of seint var orðið. Almennt gáfu flokkarnir þá yfirlýsingu, að frv. mundi ná til þeirra sem á þingi voru þá. Ég hygg að það sé í bókun þfkn. Þetta er atriði sem ég tel að þessi afturvirkni byggist á, að ef ekki hefði orðið svo áliðið þings hefði frv. farið í gegnum Alþ. í fyrra. Ég verð að segja eins og er, að ekki fyndist mér nein ánægja að því að fara að njóta biðlauna þegar ég hætti þingsetu,en félagi minn, sem sat hér lengur og var með mér allan tímann sem ég hef verið fram að þessu, mætti ekki njóta slíks hins sama. Mér fyndist það í raun og veru fráleitt eða óhugsandi miðað við það, sem hér var um rætt s.l. vor. Mér er náttúrlega ljóst að hv. þm., sem ekki áttu setu hér þá, vita ekki um það, en var það þó tekið fram áðan. Ég vil svo líka segja það, að þetta er hliðstætt því sem ráðh. njóta. Mér finnst ósköp eðlilegt að þm. njóti einnig biðlauna og séu þau bæði miðuð við hina almennu reglu og svo það, hvað óróleikinn í þessum efnum er mikill. Ég skal svo ekki orðlengja þetta. Ég tel að hér sé um sanngirnismál að ræða. Ég tel líka að við, sem vorum hér á síðasta Alþ. og stóðum að afgreiðslu innan þingflokka um að svo skyldi með málið farið, værum að bregðast því, sem við þá gáfum fyrirheit um, ef við létum þetta ekki gilda um þá þm. sem þá sátu hér.



Herra forseti. Ég vil ekki nú fremur en áðan hafa neitt sérstaklega hátt um þetta mál. Ég sé ekki ástæðu til þess. Mér finnst þetta vera sanngirnismál miðað við það sem gerist annars staðar í þjóðfélaginu. Og ég er ekkert sérstaklega viðkvæmur fyrir því þó að þetta komi til umr., eins og vikið var að hér áðan, einmitt þá daga sem verið er að afgreiða það mikla frv. sem við höfum verið að glíma við að undanförnu. Það væri ekkert stórmannlegra að vera að draga þetta þangað til einhvern tíma bæri minna á þessu. Það er best að taka þetta þegar að því kemur og standa við það, hvernig sem ástandið er að öðru leyti. Ég kem hér upp aftur kannske fyrst og fremst vegna þess, að þegar ég gat um fyrirvara tveggja hv. flm. þessa máls, þá vissi ég ekki betur eða hafði ekki tekið eftir öðru en þeir hefðu sams konar fyrirvara, þ.e.a.s. einungis fyrirvara um það báðir að aðeins yrði um þriggja mánaða greiðslu að ræða mest. Ég vil biðja hv. þm. Árna Gunnarsson afsökunar á því að hafa gleymt þessu eða ekki tekið nákvæmlega eftir því, hver fyrirvari hans var. En fyrirvari hans var, auk þessa um þrjá mánuðina, um það, að hann var á móti svokallaðri afturvirkni. Ég vil benda á það einu sinni enn, að það var shlj. samþykkt fyrrv. þingfararkaupsnefndar á síðasta þingi að þetta væri réttlætismál. Frv. um þeim efni varekki lagt fram og samþykkt ásíðasta þingi, en menn voru sammála um að það yrði gert á næsta þingi. Eins og hv. síðasti ræðumaður sagði hér áðan, þá er ekki nokkur vafi á því, að menn ætluðust til þessa að þeir, sem þá sátu á þingi, féllu undir þessi lög, þegar samþykkt væru. Mér finnst afar einkennilegt þegar hv alþm. standa upp og mótmæla sérstaklega þessari svokölluðu afturvirkni. Þeir eru sem sagt tilbúnir að samþykkja frv. af þessu tagi fyrir sig og þá, sem sitja með þeim á þingi, en ekki fyrir þá sem hurfu af því síðast. Mér finnst þetta ekki ýkja stórmannlegt, ekki síst þegar tekið er tillit til þess að hér er ekki um raunverulega afturvirkni að ræða vegna einróma samþykktar þfkn. frá því í fyrra. Þetta ættu þessir ágætu menn að skilja. Herra forseti. Ég vil þá að lokum Leggja til að þessu máli verði vísað að lokinni þessari umr. til hv. fjh.- og viðskn.