Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

forseti (SB): Enn hefur stórt skarð verið höggvið í raðir íslenzkrar sjómannastéttar. S. l. laugardag fórst vélskipið Helgi frá Vestmannaeyjum utan við mynni heimahafnar sinnar. Með honum fórst skipshöfn hans öll, 7 vaskir menn, og 3 farþegar, samtals 10 menn. Með þessu hörmulega slysi er ekki aðeins sár harmur kveðinn að Vestmannaeyingum, sem horfðu á atburðinn gerast við bæjarvegg sinn, öll hin íslenzka þjóð tregar hina látnu sjómenn og vottar ástvinum þeirra og byggðarlagi einlæga samhryggð sína. Drottinn gefi dánum ró, hinum líkn, er lifa. Vér vottum hinum látnu sjómönnum og öðrum, er þarna létu lífið, virðingu vora. Ég vil biðja háttv. alþingismenn að láta í ljós virðingu sína með því að rísa úr sætum. - Þm. risu úr sætum.



Herra forseti. Ég á hér brtt. á þskj. 164. Þar er ekki um neinar efnisbreytingar að ræða, heldur aðeins breytingar á orðalagi. Í 1. gr. frv. og einnig í fyrirsögn er talað um aðstoð til útvegsmanna, sem síldveiðar stunda á þessu sumri, þ.e. sumrinu 1949. Nú hafa hvað eftir annað verið samþ. l. um aðstoð við síldarútvegsmenn, og taldi ég því réttara að hafa bæði í 1. gr. og einnig í fyrirsögn ákveðið ártal, þ.e.a.s. hér 1949, en ekki; á þessu sumri.



Herra forseti. Út af brtt. á þskj. 164 vil ég taka fram, að ég er þeim algerlega samþykkur. Orðalagið benti, elns og það er í frv., í þá átt, að átt sé við sumarið 1949, en ég fellst á breytingu hv. þm. V-Húnv., sem gerir orðalagið ákveðnara.



Herra forseti. Þegar frv. petta var lagt fyrir hv. d., fylgdi hæstv. fyrrv. landbrh. því úr hlaði með rækilegri ræðu, svo að ég sé ekki ástæðu til að gera þetta mál að sérstöku umræðuefni nú. N. getur fallizt á það í höfuðdráttum, en þó flytur hún tvær brtt. við það. Hin fyrri er um það, að réttur þeirra manna, sem heimild höfðu til bóta samkv. ákvæðum eldrí l., verði ekki rýrður. Síðari liðurinn er aðeins nokkurs konar öryggisráðstöfun, ef einhverjar óeðlilegar verðsveiflur eiga sér stað. N. er sammála um þessar brtt. og væntir þess, að hv. d. geti orðið henni sammála.



Herra forseti. Frv. þetta er flutt samkv. ósk fyrrv. hæstv. landbrh. og er í 1. gr. aðeins leiðrétting á prentvillu, sem slæðzt hefur inn í l., þegar þau voru sett. Hvað 2. gr. snertir hefur af vangá ekki verið gætt að setja ákvæði í l. um, að brot nái einnig til reglugerða, sem settar verða samkv. þeim. Þetta er að sjálfsögðu nauðsynjamál, sem óþarft er að ræða. Um 3. gr. er það að segja, að sennilega hefur þar einnig slæðzt inn í l. prentvilla, því að þar segir, að numin séu úr gildi l. nr. 31 1931, en á að sjálfsögðu að vera l. nr. 32 1931. Ég vænti þess, að þar sem þetta eru aðeins leiðréttingar við fyrrnefnd l., þá geti hv. deild orðið n. sammála um að samþykkja þetta.

Flm. Stefán Jóh. Stefánsson): Herra forseti. Eitt af mestu vandamálum hvers þjóðfélags er að tryggja þegnum sínum sæmilegt og viðunandi húsnæði. Á þessu hefur hin síðari ár orðið mikill misbrestur hér á landi, ekki sízt vegna þess, að fólkið hefur með breyttum atvinnuháttum flutt úr sveitum landsins til kaupstaða og sjávarborga. Þegar svo þessir flutningar hafa farið fram samhliða auknum vandkvæðum á gjaldeyri til kaupa á byggingarefni, svo og auknum vandkvæðum á að afla fjár til bygginga innanlands, hefur þetta orðið ein af verstu meinsemdum þjóðfélagsins. Ég er ekki í nokkrum vafa um, að þótt nauðsynlegt og sjálfsagt sé að byggja sjúkrahús, þá sé það ef til vill enn nauðsynlegra að tryggja öllum þegnum þjóðfélagsins viðunandi húsnæði. Geysimikill áfangi á þessari leið var farinn, er lögin um verkamannabústaði voru fyrst samþ. fyrir um það bil tveim tugum ára. Þó hefur ekki verið hægt fyrir almenning að notfæra sér það sem skyldi sökum skorts á nægilegu lánsfé. Sú reynsla hefur þó fengizt af þessum íbúðum, að ekki er nokkrum vafa undirorpið, að þetta húsnæði og íbúðir, sem reistar hafá verið í skjóli fyrrnefndra laga, hafa reynzt bezt hagkvæmast og ódýrast og bezt við hæfi þeirra manna, sem ekki geta af eigin rammleik byggt sjálfir. Það má því segja, af þeirri reynslu, sem þegar er fengin og áður er greint, að þetta hefur reynzt hagkvæmasta byggingarformið, ekki undanskildar samvinnubyggingarnar, sem nokkur dæmi eru fyrir að hafi verið misnotaðar í gróðabrallsskyni nú á seinni árum. Aftur á móti eru engin dæmi um slíkt hvað viðvíkur verkamannabústöðum, enda byggt með ströngu lagaákvæði. Þegar þetta er haft í huga, er það ekki nokkrum vafa bundið, að mest aðkallandi í þessum málum er meiri aðstoð almannavaldsins við þá, sem notfæra vilja sér ákvæði verkamannabústaðalaganna. En alvarlegasti þrándur í götu þeirra er skorturinn á lánsfé. 1948 gaf byggingarsjóðurinn í samráði við þáv. hæstv. ríkisstj. út lánsskuldabréf að upphæð 5 millj. kr. En ekki reyndist kleift að selja nema um helming bréfanna, eða fyrir um 2,2 millj. Þó gegnir stórfurðu, hve mikið hefur verið byggt í skjóli þessara laga, en auðvitað hefur það ekki nægt til þess að fyrirbyggja húsnæðisvandræðin. Við höfum séð rísa heil hverfi af fallegum húsum, villum og sambyggingum, en ég ætla þó, að þau hús séu ekki eins hagkvæm og skyldi, en það nauðsynlegasta fyrir okkur er að fá mikið af hentugum, ódýrum og hagkvæmum byggingum til almenningsnota. Ég veit að vísu, og Alþfl. er það ljóst, að nú verður að stinga við fæti hvað fjárfestingu og byggingar snertir. En ekki verður hjá því komizt að styðja byggingu hagkvæmra íbúðarhúsa til þess að leysa úr hinu alvarlega húsnæðisvandamáli. Eins og ég álít sjálfsagt og fjárhagsráði skylt að draga mjög úr byggingu stórhýsa, þá tel ég óhjákvæmilegt og sjálfsagt að byggja hentugar íbúðir fyrir alþýðumenn í kaupstöðum og kauptúnum. Af þessari nauðsyn er þetta mál flutt. Hér er ekki um að ræða neinar breytingar frá því, sem er í verkamannabústaðalögunum, heldur nánast aðeins viðauka til tryggingar, að nægilegt fé fáist til byggingarframkvæmda næstu fjögur árin. Það er tekið fram í 1. gr. frv., að hæstv. ríkisstj. eigi að tryggja sölu á skuldabréfunum næstu fjögur árin, þannig að ákveðin upphæð, sem þar greinir, verði til í sjóðnum til árlegra útlána. Miðað er við, af fyrri reynslu, að hægt verði að reisa 200 íbúðir víðs vegar um landið á ári hverju, ef þetta frv. yrði samþ. Í næstu gr. er hins vegar lagt til, hvernig eigi að framkvæma þetta, og það er með því móti að skylda vissar stofnanir, sem samkvæmt starfsemi sinni, reglum og eðli málsins verða að ávaxta varasjóði sína og geymslufé í tryggu verðmæti, þessir sjóðir skuli vera skyldaðir til að kaupa fyrir visst magn skuldabréf byggingarsjóðs verkamanna. Eins og kunnugt er, þá njóta þessi lán, samkv. l. um verkamannabústaði, ábyrgðar ríkisins. Í 3. gr. frv. er einnig gert ráð fyrir því, að ríkisstj. leiti samkomulags um það við banka og aðrar peningastofnanir, og er þar átt við sparisjóði; að þeir kaupi fyrir visst fjármagn á ári skuldabréf byggingarsjóðsins. Að lokum er svo sagt til í 4. gr. frv., að ríkissjóður kaupi skuldabréfin, sem um ræðir í 1. gr., fyrir 3 millj. kr. árlega, og er það til nokkurs samræmis við löggjöf, sem sett hefur verið með l. nr. 35 frá 1946, um nýbyggingu og endurbyggingu í sveitum, þar sem gert er ráð fyrir, að ríkissjóður leggi árlega fram 2½ millj. kr. auk upphaflega fjármagnsins til þess að stofna þessa byggingarsjóði, sem standa eiga undir framkvæmdum við að reisa hús í sveitum landsins. Ég álít, að mál þetta, eins og það er fram sett, sé bæði mjög mikið nauðsynjamál, og eins, að hér sé um raunhæfar till. að ræða, sem hægt sé að framkvæma, ef vilji er til þess. Það er bent á það í grg., að ýmis tryggingafélög og fyrirtæki, sem helzt er gert ráð fyrir að verði skylduð til þess að kaupa skuldabréf byggingarsjóðs verkamanna, hafi á árinu 1948 varið samtals 37,5 millj. kr. til skuldabréfakaupa. Nú yrði það ekki nema hluti af þessum 14 millj. kr., sem nást árlega, sem þessi tryggingafélög þyrftu að kaupa, og sýnist það ekki óeðlilegt, miðað við það, sem þessi félög og fyrirtæki árlega verja í sína varasjóði til þess að kaupa trygg og örugg skuldabréf. Ég held það verði aldrei hægt að koma á þeim endurbótum, sem að nokkru verulegu gagni yrðu í þessum málum, með öðru móti, en að fara inn á einhverjar slíkar leiðir og hér er lagt til. Húsnæðisvandamálið er eitt af erfiðustu viðfangsefnum þjóðfélagsins. Húsnæðisskortur og slæmt húsnæði skapa vandkvæði fyrir fjölda fólks. Og þessi vandkvæði skapast ekki einungis á þann hátt, að fólkið er neytt til að búa í heilsuspillandi íbúðum, heldur er einnig haldið uppi húsaleiguokri í skjóli þeirrar miskunnarlausu reglu, að framboð á húsnæði er miklu minna en eftirspurnin, eða réttara sagt, eftirspurnin er svo langtum meiri en framboðið, að þeir, sem ráða yfir húsnæði, taka í mörgum tilfellum fyrir það okurleigu. Ég mæli sízt af öllu á móti því, að eftirlit sé haft með húsaleigu og reynt að halda henni í skefjum, eftir því sem unnt er, en ég hygg, að það verði alltaf örðugt í framkvæmd með öðru móti en því, að hægt sé smám saman að koma upp svo miklu og hagkvæmu húsnæði, að hlutföllin milli eftirspurnar og framboðs verði ekki eins öfug og verið hefur. Það er hægt fyrir þá menn, sem það vilja, að fara bak við l., og tilhneiging manna til þess er því miður ærið rík. Úr því verður ekki bætt til fulls, hversu skelegg löggjöf sem sett verður um eftirlit með húsaleigu, ef ekki er farið inn á aðrar leiðir: Þær leiðir álít ég skynsamlegastar og öruggastar að vinna að því, að aukið sé hentugt og ódýrt húsnæði. Með því er verið að kippa fótunum undan spekúlationsmöguleikum, sem verða mörgum alþýðumanni til mjög mikils tjóns. Ég hygg, að ég þurfi ekki að hafa þessi almennu orð mín fleiri um þetta frv., sem hér liggur fyrir, en ég vildi mega vænta þess, eftir því sem heyrzt hefur frá öllum stjórnmálafl:, bæði í blöðum og kosningabaráttunni, að menn vildu taka höndum saman og gera eitthvað, sem að verulegu gagni gæti orðið til þess að bæta úr húsnæðisvandræðunum. Að mínu viti er þetta skynsamleg, réttlát og raunhæf leið, sem hér er lagt til að farin verði. Ég tel rétt, að þetta frv. fari til fjhn., og vænti þess, að því verði vísað til 2. umr. að lokinni þessari umr.



Herra forseti. Ég viðurkenni það fyllilega og er sammála síðasta ræðumanni um það, að það er mikil nauðsyn á því, að við getum byggt yfir það fólk, sem stendur höllustum fæti að geta byggt yfir sig sjálft. En þrátt fyrir þessa nauðsyn er jafnframt nauðsynlegt, að þetta sé gert á þeim grundvelli, sem okkar fjárhagsástæður leyfa. Ég ætla ekki að ræða mikið um þetta frv. á þessu stigi málsins, en mun gera það seinna. Ég vil einungis benda á það, að l. nr. 44 frá 1946, sem vafalaust áttu á sinni tíð að vera stórt skref í áttina til þess að bæta úr þörf þessara mála, þau eru þannig úr garði gerð hvað samvinnufélögin snertir, að gert er ráð fyrir, að ríkissjóður ábyrgist 85% af byggingarverði húsanna. Þetta er náttúrlega óhæfilega há tryggingarfjárhæð, sem ríkissjóður á hér að taka ábyrgð á. Þetta hefur orðið til þess, að svo mikil eftirspurn hefur orðið eftir ríkisábyrgð í þessar framkvæmdir, að sú ábyrgð hefur hækkað um tugi milljóna á síðustu tveimur árum, eins og mönnum er kunnugt. Og vegna þess, hversu ríkissjóður hefur tekið miklar ábyrgðir á þessum lánum - eftirspurnin hefur, eins og ég sagði, verið gífurleg -, þá má svo heita, að búið sé, eftir því sem ég get gert mér ljósast, að þurrka upp mest af þeim opinberu sjóðum, sem tiltækilegir eru til slíkra útlána. Við megum gæta þess, að þótt þörfin sé mikil annars vegar að koma upp húsum, þá má heldur ekki setja löggjöf, sem í raun og veru leggur svo mikinn þunga á lánaútvegun frá því opinbera, með þeirri beztu tryggingu, sem við höfum að bjóða, sem er ríkissjóðstrygging, að við getum ekki staðið undir honum. Annað kemur líka hér til greina, að nú er ríkistrygging handbær fyrir þessa menn, en þeir fá ekki lán út á hana lengur. Það eru ekki lengur til aðilar í þessu landi, sem geta eða vilja lána fé út á þessi skuldabréf, þó að ríkistrygging sé bak við þau, og það af þeirri einföldu ástæðu, að peningar eru ekki til. Þetta er enginn barlómur, heldur hreinn veruleiki. Nú er sjálfsagt fyrir þá n., sem fær þetta mál til meðferðar, að athuga það frá öllum hliðum, en það verður líka að athuga, hvað getan leyfir í þessum efnum. Svo vil ég líka benda á 4. gr. frv., þar sem segir, að ríkissjóður skuli kaupa skuldabréf þau, sem um ræðir í 1. gr., fyrir 3 millj. kr. árlega á árunum 1950–53. Við þessu er náttúrlega ekkert að segja, en slíkar fjárhæðir verða vitanlega að koma inn í fjárl. Það er ekki hægt að gera ráð fyrir, að ríkissjóður kaupi skuldabréf, eins og nú standa sakir, án þess að taka það af því fé, sem hann hefur handbært á hverju ári. Annars þyrfti hann að lána út á þessi skuldabréf og stofna sjálfur lán í bönkum eða einhverjum öðrum stofnunum, sem hafa handbæra peninga. - Ég mun ekki ræða um þetta nánar að sinni, en ætla að ræða nánar um þessa hlið málsins, sem ég hef nú gert að umræðuefni, þegar málið kemur úr n.



Herra forseti. Ég get í raun og veru þakkað hæstv. fjmrh. fyrir vinsamlegar undirtektir við meginefni þess frv., sem hér liggur fyrir. Sem fjmrh. vill hann að vísu benda á þau vandkvæði, sem kynnu að vera til staðar við framkvæmd þessarar löggjafar. Hann nefndi sem dæmi, að nú væri gagnslítið að leita til opinberra sjóða um lán til byggingarsamvinnufélaga. Mér er kunnugt um, að þetta er rétt. Á þessu hafa verið mjög miklir, erfiðleikar og farið vaxandi. En hvað sem líður ágæti samvinnubyggingarfélaga, - sem ég vil ekki draga í efa, - þá álít ég þó, að af þjóðfélagslegum ástæðum, - ef flokka ætti íbúðir niður, - þá ættu verkamannabústaðirnir að vera í fyrsta flokki. Þeir hafa reynzt ódýrastir og hentugastir og eru alveg lausir við þá ágalla, sem hafa fylgt mörgum öðrum byggingum og ég hef áður minnzt á. Ég hygg, að ég tali þar af nokkurri reynslu; að hverri ríkisstj, ætti að vera það kærkomið að fá í sínar hendur heimild til að hafa áhrif á að láta lánveitingar úr þessum sjóðum og stofnunum ganga fyrst og fremst til jafnhagnýtra og nauðsynlegra framkvæmda eins og bygging verkamannabústaða er. Ég hygg það rétt vera, að of lítið eftirlit hafi verið haft af hálfu ríkisvaldsins með þeim sjóðum og stofnunum, sem samkvæmt eðli sínu og starfsemi fást við útlán, og þetta, sem hér er lagt til, ætti að geta orðið eitt skref í þá átt, að aukið yrði það eftirlit. Að öðru leyti þarf ég ekki í tilefni af ræðu hæstv. ráðh. að ræða þetta meir, en mér þótti vænt um, að hann hefur lýst yfir velvild til málsins, og vona ég, að undirtektir annarra verði á líka lund og ekki lakari.



Herra forseti. Ég flutti í vetur, ásamt hv. þm. Siglf., frv. til l. um húsnæði, þar sem m. a. er gert ráð fyrir lögskipaðri lækkun á húsnæði, og var það frv. flutt að ósk Leigjendafélags Reykjavíkur. Í grg. þess frv. vöktum við eftirtekt á því, að það mundi verða örðugt í framkvæmd að fyrirskipa lækkun á húsnæði, nema samtímis yrðu gerðar ráðstafanir um að bæta þau lánskjör, sem nú eru á íbúðarhúsum, þannig að ýmsir, sem byggt hafa hús og erfitt eiga með að borga þau lán, sem á þeim hvíla, fengju lengri lánsfrest, en þeir nú hafa og lægri vexti. Nú hef ég ásamt tveim öðrum þm. flutt frv. það, sem hér liggur fyrir, og er það í raun og veru uppfylling á loforði frá grg. fyrra frv. um, að flutt yrði frv., sem ætti helzt að verða því samferða. Það gefur að skilja, að svo framarlega sem ætti að beita því sem einni af mörgum aðferðum til að lækka húsaleigu að fyrirskipa lækkun á húsaleigu, þá yrði það ekki kleift fyrir fjölda af fólki, nema því aðeins að því yrði um leið veitt tækifæri til betri lánskjara. Við skulum taka sem dæmi efnalitla menn, sem hafa ráðizt í að byggja tvær íbúðir og leigja aðra þeirra út, en eiga að borga íbúðirnar upp á 10–15 árum eða jafnvel skemmri tíma og með eins háum vöxtum og menn nú verða að greiða, 6½% eða jafnvel hærri, þá mundi slíkum mönnum gert ókleift að standa í skilum, ef slíkri löggjöf um lækkun húsaleigu væri framfylgt. Þetta frv. fer þess vegna fram á það, að lánstíma og lánskjörum þeirra lána, sem tryggð eru með veði, sé breytt þannig, að lánstíminn verði minnst 40 ár, miðað við upphafstíma lánsins, og vextir lækkaðir niður í 3%. Ég skal geta þess strax, að þetta kemur misjafnlega niður, því að ýmis lán eru alls ekki tryggð með veði, heldur eru víxlar lánaðir út á mörg hús, sem eru þá kannske ekki tryggðir með veði. Það er hins vegar ákaflega erfitt af löggjafans hálfu að ætla að reyna að hjálpa þeim á þennan hátt, sem hafa fengið lán út á hús sín, ef lánin eru ekki tryggð með veði á viðkomandi húsi, heldur er um almenn víxillán að ræða. Þess vegna hef ég álitið, að maður yrði að binda þetta við lögveð. Það er vitanlegt, að meginið af þeim húsum, sem byggð hafa verið síðustu árin, eru hús, sem að öllum líkindum verður búið í alla þessa öld og fram á næstu öld. Það er ofvaxið a. m. k. venjulegum meðalefnuðum einstaklingi að eignast þessi hús á 10–15 árum og ekki óeðlilegt, þó að menn hafi 40–50 ára tímabil til að borga svona hús niður. Það er óhæfilega þung byrði lögð á þá kynslóð, sem nú byggir landið, ef hún á að borga öll hús, sem hún hefur byggt, niður á 10–15 árum. En lánskjörin eru slík, að það er verið að píska menn til að eignast þau á skemmri tíma, en eðlilegt er. Afleiðingin verður svo sú, að ef kreppir að með vinnu, aukavinna minnkar, laun lækka og afkoma fólksins versnar, þá verður það fjöldi manna, sem lagt hefur í þessi húsakaup, sem missir húsin. Það er langt frá því, að það sé í „interessu“ þjóðfélagsins, að þorri manna, sem hafa verið að reyna að koma upp þaki yfir höfuð sér, tapi húsunum og auðugustu menn þjóðfélagsins kaupi þau svo og leigi út með tiltölulega háu verði, en slík varð reynslan milli síðustu styrjalda. Menn höfðu byggt allmikið meðan á stríðinu stóð og eftir stríðið. Síðan kom kreppa, og menn gátu ekki risið undir því að borga af húsunum og misstu þau. Þau voru svo keypt af stóreignamönnum, og um langan tíma var það eitt með beztu gróðafyrirtækjum hér í Reykjavík að leigja út hús. Húsaleiga var há, tók 1/3 af launum almennra verkamanna, í stað þess, að það er normalt, að hún sé ekki meira en 1/6 af launum þeirra. Með þeirri breytingu, sem hér er gert ráð fyrir í 1. gr. frv., að lækka vextina í 3%, mundi aðstaðan gerbreytast. Það gerði mönnum mögulegt að halda sínum húsum, þó að fyrirskipuð yrði lækkun á húsaleigu. Í 2. gr. er greint frá því, að húseigendur, sem verða aðnjótandi þessara fríðinda, sem um ræðir í 1. gr., skuli tilkynna það hlutaðeigandi sýslumanni eða bæjarfógeta, í Reykjavík borgarfógeta, „er færir hinn breytta lánstíma og lánskjör inn í veðmálabækur embættisins.“ Húsaleigun. er svo tilkynnt um breytingu lánsins, og gerir hún nýtt mat á leigu húsnæðisins, þannig að húsaleiga lækkar með tilliti til þess, hversu vextir hafa lækkað og lánstími lengzt, svo að sé leigjandi í húsinu, þá kemur þetta honum til góða. Þar með yrði svo raunhæfur fjárhagslegur grundvöllur skapaður til að framkvæma þau ákvæði, sem felast í frv. á þskj. 40, sem er flutt að tilhlutan stj. Leigjendafélags Reykjavíkur. Þetta mál er vafalaust þess virði, að það sé athugað, og ég skal ekki fullyrða nema hægt sé að finna betri aðferðir til að ná þeim árangri, sem til er ætlazt. Ég vil enn fremur taka það fram, að þetta frv. er aðeins ein af mörgum aðferðum, sem þarf að athuga og nota til þess að lækka húsaleigu. Hér var einmitt áðan til umr. frv. til að gera enn þá raunhæfari þá leið, sem verkamannabústaðir og l. um þá fara eftir. Það hefur oft verið rætt hér um samvinnubyggingar og l. um þær. Þetta frv. á aðeins við hluta af þriðju leiðinni, þar sem um er að ræða einstaklinga, sem hafa ráðizt í að byggja, og á ekki að skoðast sem mótsetning við þær aðferðir, sem áður er getið um og ekki síður, heldur fremur eiga rétt á sér. Hins vegar kemur þetta af sömu orsök, sem allir eru sammála um, skorti á húsnæði. Hins vegar er það vitanlegt, að það, sem fyrst og fremst skapar háa húsaleigu, er stuttur lánstími og háir vextir. Ég hef í grg. frv. ofur lítið reynt að reikna út og athuga, hvaða mun slíkt geri. Það dæmi er tekið af handahófi, og mætti vafalaust koma með aðra reikninga í því sambandi. Nú fór það frv., sem við fluttum hér áður um þetta efni, til allshn., því að þangað hafa frv. um húsnæðismál farið fram að þessu. Þetta frv., sem hér liggur fyrir, mun frekar eiga heima í fjhn. Ég álít þó að betra væri til samræmis, - vegna þess, að að nokkru leyti er þetta frv. hugsað sem trygging fyrir því, að hægt sé að framkvæma þær ráðstafanir, sem frv. á þskj. 40 miðar að, - að þau færu í sömu n. Í versta falli yrðu þá fjhn. og allshn. að hafa samvinnu um afgreiðslu málanna, ef húsnæðismálum er skipt á milli þeirra. Ég geri það því að till. minni, að frv. fari til allshn., og vona ég, að það sæti þar skilningi og velvilja, eins og önnur frv. um þessi mál þurfa, á að halda, bæði hjá hv. n. og hæstv. ríkisstj.