Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Herra forseti. Sjútvn. hefur fjallað um frv. til l. um breyt. á lögum nr. 81 frá 31. maí 1976, um veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands. Nefndin hefur fjallað um málið á tveim fundum og fengið til viðræðna fiskifræðinga þá sem tilgreindir eru í nál., og að athuguðu máli leggur nefndin til að frv. verði samþ. Ég ásamt Alexander Stefánssyni skrifa undir nál. með fyrirvara. Geir Gunnarsson var fjarverandi afgreiðslu málsins. Ég undirritaði eða samþ. þetta álit með fyrirvara vegna þess, að ég tel að svona breytingar eigi að fara fram við heildarendurskoðun á þessum lögum og ég tel að einnig hefði mátt setja inn í frv. takmarkanir á því, hve mikið er veitt af öðrum fiski en kola á þessu svæði. Ég vil ekki tefja þetta mál að svo komnu, því að stutt er í þinglok og fiskifræðingarnir, sem til okkar komu, sögðu að þeir mundu gera sitt ýtrasta til að fylgjast með því, að ekki yrði drepið mikið af smáfiski þarna, og gæta að þessum veiðum á annan hátt. Það er skoðun mín að þeir, sem fluttu þetta frv., hafi ekki verið fyrst og fremst að hugsa um veiðar á skarkola. Í frv. þeirra kemur fram að þeir ætla sér að láta menn veiða skarkola í flotvörpu. Þykir mér næsta undarlegt að þeir skuli ætla að gera út á slíkar veiðar upp á það að veiða aðeins skarkola. En sem betur fer tók Nd. þannig á þessu máli, að hún felldi niður það atriði er fjallar um að þessi skarkoli yrði veiddur í flotvörpu. En við sjáum á þessu hvað flm. hafa ætlast fyrir. Ég held að það sé ekki fleira um þetta að segja að sinni. En eins og ég sagði áðan munu fiskifræðingar eða Hafrannsóknastofnunin gæta mjög vel að því, að þessar veiðar verði stundaðar á þann máta sem eðlilegur má teljast.



Herra forseti. Eins og fram kemur í nál. á þskj. 793 skrifaði ég undir það með fyrirvara. Ég get raunar tekið undir þá skoðun, sem kom fram hér hjá hv. frsm., 5. þm. Reykn., að eðlilegra hefði verið, þegar á annað borð var farið að gera breytingar á lögum um fiskveiðilandhelgi Íslands, að það hefði verið gert að undangenginni frekari athugun fyrir fleiri landssvæði en hér kemur fram. En eins og hv, dm. vita hefur ekki gefist tími til þess að fara mikið ofan í þessi mál hér á hv. Alþ. Þetta er mjög viðkvæmt og viðamikið mál sem hér er um að ræða. Gera má ráð fyrir að þetta frv. verði að lögum þar sem hv. Nd. hefur samþ. það, og því vil ég benda á og láta koma fram hér sem mína skoðun, að vitanlega opnar þetta rétt annarra landshluta til þess að fara fram á það við hv. Alþ. að fiskveiðilandhelgin verði opnuð á ýmsum svæðum umhverfis landið, þar sem nauðsyn kann að vera að veita smærri bátum möguleika til veiða eftir fyrirframgerðri athugun fiskifræðinga. Ég tel að það sé ekkert vafamál að eftir því verði leitað, því að eftir að þessi till. kom fram hér á hv. Alþ. hef ég m. a. verið beðinn að flytja brtt., sem ég þó hef ekki gert, vegna þess að ég tel að þetta sé svo vandasamt mál að það þurfi að fara fram á því ítarleg skoðun bæði fiskifræðinga og hagsmunaaðila í hverjum landshluta áður en gengið verður að því gefnu að Alþ. fari að breyta þessum lögum. Ég verð að segja það, að sá rökstuðningur, sem kemur fram í þessari brtt. við lögin, að það væri nauðsynlegt að opna þetta svæði vegna vannýtts skarkolastofns, að það fær ekki að mínu mati staðist. Ég tel að það sé ákaflega furðuleg staðhæfing þegar þess er gætt, að hér er ætlast til að bátar fái að fara inn í landhelgina með fiskitroll sem eru með 35 mm möskva í nót og þegar vitað er að þarna er um að ræða litla báta, allt upp að 50 tonnum, sem geta ekki haft útbúnað veiðarfæra sinna öðruvísi en að það hlýtur að vera hálflokuð nót sem um verður að ræða. Ég dreg í efa að þessi svæði verði þannig nýtt með þessari opnun að þar komi eingöngu til greina veiðar á skarkola, heldur muni verða um aðrar fisktegundir að ræða. Fiskifræðingar, sem komu á fund nefndarinnar í morgun, gátu ekki fullyrt að svo yrði ekki. Ég óttast því að þarna verði um hættu á smáfiskadrápi að ræða. Ég vil hins vegar taka undir það, að nauðsynlegt er að athuga rækilega hvort ekki sé eðlilegt að bátar við Ísafjarðardjúp eða Vestfirði, sem árum saman hafa stundað rækjuveiðar, fái annað hlutverk, því að ég tel að rækjuveiðar, eins og þær hafa verið stundaðar hér á Íslandi á undanförnum árum, hafi verið hættulegar í sambandi við uppeldi þorskstofnsins. Ég efast ekkert um að þar hefur árum saman verið um að ræða seiðadráp, þó að það hafi ekki komið fram fyrr en nú á síðustu árum þegar tæknin var orðin slík að hægt er að fylgjast vandlega með þessu frá degi til dags. Með tilliti til þess, að nú er komið að þinglokum og að þetta er sjálfsagt nauðsynleg aðgerð fyrir hluta fiskiskipaflotans sem hefur ekkert verkefni á þessu tímabili í þessum landshluta, hef ég fallist á að skrifa undir þetta nál., en taldi rétt að hafa þennan fyrirvara. Og ég vil endurtaka, að þessi lagabreyting, ef að lögum verður, hlýtur að verða til þess að aðrir landshlutar sæki fast á það að fá sérstök svæði opnuð fyrir sína báta sem þurfa á því að halda.



Herra forseti. Ég skrifaði undir þetta nál. án fyrirvara. Ég skrifaði undir það vegna þess að ég álít að það sé kominn tími til þess að við förum að ákveða stund, stað og gerð skipa og veiðarfæra, hvar veitt er og á hvaða tíma. Nú er gjörbreytt aðstaða þar sem við ráðum sjálfir fiskveiðum í okkar landhelgi. Ég tek það skýrt fram, að ein meginástæðan fyrir því, að ég samþ. þessa aðgerð, er sú sem kom fram hjá hv. síðasta ræðumanni. Það er óttinn við að rækjubátarnir gangi meira í seiðin okkar en góðu hófi gegnir, og því meira sem þeir eru bundnir við sína rækjuveiði, þeim mun meiri hætta er á ferðum. Þess vegna tel ég, að ef opnað er fyrir þeim sérstakt svæði þar sem að þeir mega fiska á ákveðnum tíma, þá sé líklegt að þeir geti frekar hlíft rækjunni og þar af leiðandi seiðadrápinu sem viðgengst og hefur viðgengist um langa hríð. Ég held að það sé ekki mikil hætta á að þetta þurfi að skapa fordæmi. Í mörg ár hafa slík svæði verið opin fyrir suður og suðvesturströndinni og þá vegna sérstakra aðstæðna. Ég tel að þarna séu alveg sérstakar aðstæður, einmitt þetta sem ég var að vekja athygli á, að við getum e. t. v. hamlað eitthvað á móti auknu seiðadrápi með þessari samþykkt.



Herra forseti. Eins og fram kemur í nál. skrifaði ég undir það án fyrirvara. Ég sé ekki neina ástæðu til annars, og ég sé ekki heldur neina ástæðu til þess, eins og hv. frummælandi nefndarinnar, að vera með meiningar um ætlun flm. frv. Þetta er ekki nema sjálfsagt mál. Það er stutt síðan við fengum full yfirráð yfir 200 mílna fiskveiðilögsögunni og það eru miklar breytingar að verða hjá okkur í fiskveiðimálum. Það er mikill skoðanamunur fiskifræðinga og fiskveiðimanna um það hvert stefni, og það er ekki nema sjálfsagt að við þreifum fyrir okkur á miðunum og gerum okkur grein fyrir hvernig veiðum verði best við komið. Því gerðist ég nú í vetur flm. að till. um að leyfa dragnótaveiðar í Faxaflóa. Og á sama hátt skrifa ég hiklaust undir þetta nál. Við vitum að við getum ekkí eingöngu veitt á togaraflotanum. Við verðum að nota þann flota sem til er. Við eigum mikið af bátum sem hafa takmarkaða möguleika, og við verðum að leysa þann vanda sem þessi floti og útgerðarmenn hans standa frammi fyrir. Hér er gerð tilraun til að leysa vanda þess flota sem er á Vestfjörðum og ekki nema sjálfsagt að gera það. Þarna er skarkolinn á göngu. Hann er að ganga úr fjörðunum út á dýpið á haustin, og hann er í mjög góðu ástandi á þessum tíma og því bæði vinnanlegur og seljanlegur. Sú skoðun fiskifræðinganna kom fram, að þeir eru ekkert hræddir um að þarna verði veitt mikið af smáfiski. Það er lítið af öðrum fiski á þessum slóðum á þessum tíma að áliti þeirra og því algerlega hættulaust. Eins kom það fram í máli þeirra manna sem þarna eiga hlut að máli, fiskimannanna, að þeir bjóðast til þess að nota þarna 170 mm möskva, og því getur ekki orðið nein hætta fyrir þorsk eða ýsu og verður ekki annað en skarkoli sem í það troll verður tekið. Ég tek einnig undir þann ótta sem komið hefur fram hjá þeim, sem talað hafa á undan mér, um rækjuveiðarnar. Þær hafa vissa hættu í för með sér sem við þurfum helst að komast hjá, og því þarf að kanna hvaða möguleika þessir bátar hafa annan en að veiða rækju. Það er staðreynd, að reglur okkar um fiskveiðar verða að vera í stöðugri endurskoðun og við verðum að afla okkur þeirrar reynslu sem nauðsynleg er, ekki aðeins fyrir Vestfjörðum, heldur og í öðrum landshlutum. Ég hef ekkert á móti því að till. komi um að leysa vanda annarra landshluta innan tíðar þar sem hann er fyrir hendi.



Herra forseti. Ég mæli hér fyrir frv. til l. um afborgunarkaup sem hefur hlotið meðferð í hv. Nd. Alþingis. Megintilgangur frv. er að tryggja réttarstöðu neytenda við afborgunarkaup og kveða á um það, með hvaða hætti þau kaup skuli skilgreind í íslenskum lögum. Eins og kunnugt er hafa afborgunarkaup verið tíðkuð þannig hér á landi að í rauninni hafa seljendur verið þar með tvöfalda tryggingu oft og tíðum, annars vegar víxla og hins vegar eignarréttarfyrirvara í hinum selda hlut. Í 5. gr. þessa frv. til l. er kveðið svo á, að óheimilt sé að nota víxla í afborgunarviðskiptum, og er þá ætlast til þess að menn nýti sér eignarréttarfyrirvara til tryggingar rétti sínum, þ. e. a. s. seljendur. Kjósi þeir hins vegar að falla frá eignarréttarfyrirvaranum geta þeir auðvitað hugsanlega notað víxla, en ekki hvort tveggja eins og verið hefur. Ég mælti í nokkuð ítarlegu máli fyrir þessu frv. í hv. Ed. Alþingis. Hér vil ég leggja áherslu á að í þessum efnum hafa íslenskir neytendur verið réttlitlir í gegnum tíðina. Erlendis, t. d. á Norðurlöndum, hafa fyrir mörgum áratugum verið sett lög til að vernda rétt neytenda við afborgunarkaup, og það er ekki vansalaust að hafa ekki tryggt neytendum sama rétt hér á landi. Til viðbótar við hin almennu ummæli um þetta frv. og það, sem fram kemur í því sjálfu og skýrir sig sjálft, vil ég geta þess, að hv. fjh.- og viðskn. Nd. sendi mál þetta til umsagnar tveggja aðila, Verslunarráðs Íslands annars vegar og hins vegar Neytendasamtakanna. Í umsögn Neytendasamtakanna er komist svo að orði: „Í íslenskum rétti hafa ekki verið lögfestar reglur um afborgunarkaup með fyrirvara um eignarrétt enda þótt full þörf sé á fastmótuðum reglum í þessum efnum og þá ekki síst í þeim tilgangi að gætt sé hagsmuna kaupenda eða neytenda í slíkum kaupum. Við kaup af þessu tagi koma upp ýmis þau álitaefni er ákvæði laga nr. 39 1922, um lausafjárkaup, veita ekki svar við. Meginreglan er sú samkv. 2. málsgr. 28. gr. nefndra laga um lausafjárkaup, að sé kaupverð ekki greitt í ákveðna tíð, en hið selda er komið í vörslur kaupanda, getur seljandi ekki rift kaupið og þar með endurheimt hið selda nema hann hafi áskilið sér slíkan rétt. Samningur um kaup með eignarréttarfyrirvara er því undantekning frá þessari meginreglu kaupalaganna, og löggjöf sú, sem sett hefur verið víða í erlendum rétti um slík kaup, mótast því yfirleitt af þeim vilja löggjafans að vernda hagsmuni kaupenda eða neytenda í slíkum kaupum. Beinist hún því að því að vernda kaupandann gegn ósanngjörnum eða harkalegum aðgerðum seljandans, einkum við endurheimtu hins selda, enda þótt jafnframt sé leitast við að tryggja seljanda fullnægjandi úrræði vegna vanefnda kaupanda. Það sjónarmið, að vernda beri hagsmuni kaupandans, kemur víða fram í frv. þessu og má þar til nefna eftirtalin atriði: „1) Í 3. gr. frv. eru sett ákveðin skilyrði fyrir því að seljandi geti vegna vanefnda kaupanda endurheimt hið selda, krafist greiðslu þess, sem ógjaldfallið er, eða borið fyrir sig önnur réttaráhrif vanefnda. 2) Settar eru fastar reglur um skuldaskil kaupanda og seljanda, sbr. 4.–6. gr. frv., og þannig komið í veg fyrir að seljandi geti endurheimt söluhlut, sem kaupandi hefur e. t. v. greitt að miklu leyti, án þess að hann greiði kaupanda mismun á verðmæti hlutarins og kröfu sinni á hendur kaupanda eða setji tryggingu fyrir greiðslunni, ef vafi leikur á um rétt seljanda til endurheimtu eða hvort seljandi á að greiða kaupanda eitthvað vegna endurheimtunnar eða hversu mikið greiða skuli, sbr. 14. gr. frv.,“ segir í umsögn Neytendasamtakanna. Þá segir hér einnig: „Sett eru ákveðin skilyrði um form og efni samnings um afborgunarkaup svo að söluhlutur verði endurheimtur með beinni fógetaaðgerð. Þau ákvæði frv., sem sett eru til verndar hagsmunum kaupanda, eru ófrávíkjanleg og því óheimilt að semja fyrir fram um lakari kjör kaupanda til handa en kveðið er á um í frv.“ Í lok umsagnar Neytendasamtakanna segir: „Með hliðsjón af framansögðu mæla Neytendasamtökin með samþykkt frv. þessa um afborgunarkaup og leggja jafnframt áherslu á að mál þetta verði afgreitt á þingi því er nú situr.“ Í umsögn Verslunarráðs Íslands var á það bent, að hugsanlegt væri að seljendur mundu ekki við samþykkt þessa frv. nýta sér eignarréttarfyrirvarann, heldur einvörðungu leita tryggingar á rétti sínum í víxlaréttinum. Ég efast um að þetta sé rétt. En vegna þeirra athugasemda, sem fram komu í hv. Nd. Alþ. um þetta mál, mun ég fara þess á leit við formann fjh.-og viðskn. Ed., að hann eða nefndin ræði þessi mál við aðalhöfund frv., Gylfa Knudsen lögfræðing, og kynni sér jafnframt umsagnir og álit Neytendasamtakanna og Versíunarráðsins um þetta mál. Í fjh.- og viðskn. Nd. varð algjör samstaða um frv. Allir nm. í þeirri nefnd skrifuðu undir nál. og lögðu til að frv. yrði samþ. Þar var því ekki um að ræða efniságreining, heldur álitamál sem ég tel að sjálfsögðu skylt að víkja að hér, þannig að fjh.- og viðskn. þessarar hv. deildar geti einnig um málið fjallað út frá því. Ég legg svo til, herra forseti, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til fjh.- og viðskn. og 2. umr.



Herra forseti. Þetta frv. um breyt. á lögum um Háskóla Íslands er dálítið stórt um sig, en ekki að sama skapi veigamikið efni þess. Menntmn. ræddi þetta frv. og kvaddi á sinn fund rektor Háskólans og háskólaritara. Forsaga málsins er sú í örstuttu máli, að eftir mikla þróun og vöxt í starfsemi Háskólans og samhliða því ótal breytingar á reglugerð og starfsreglum var orðið óhjákvæmilegt að samræma reglugerðarákvæðin og færa ýmis atriði reglugerðar Háskólans til samræmis við nýja starfshætti sem óhjákvæmilega koma til í svona stórri stofnun þegar árin líða og þegar eins mikil þróun verður og þar hefur átt sér stað. Til þess að unnt sé að koma á slíkri nauðsynlegri samræmingu og öðrum óhjákvæmilegum breytingum á reglugerð Háskóla Íslands þarf einnig að breyta nokkrum ákvæðum laga um Háskólann, og að því lýtur þetta frv. Málið ber þannig að hér á hv. Alþ. og er þannig komið til 2. umr. í þessari hv. d., að það er ágreiningslaust frá n., sem undirbjó þetta mál - og hæstv. ráðh. skýrði frá skipan hennar. En meðferðin öll tók á þriðja ár. Háskólaráð gerði lítils háttar breytingar og það var einnig ágreiningslaust frá því. Síðan kemur málið frá menntmrn. og svo frá menntmn. þessarar hv. d. ágreiningslaust að öðru leyti en því, að minni hl. n., hv. þm. Oddur Ólafsson, er andvígur ákvæði 28. gr. - Við skulum aðeins víkja að því síðar. Ég þekki þetta mál töluvert vegna fyrri afskipta minna af því og ég tel mjög brýnt vegna starfa og vegna skipulagsmála Háskóla Íslands að ljúka þessu máli nú með setningu laga og reglugerðar. Ég held að það knýi nú enn á um þetta, að nú eru fram undan rektoraskipti í Háskólanum og það væri mjög æskilegt að geta skilið við þetta mál í höfn þegar rektoraskiptin verða og fremur óæskilegt fyrir nýjan rektor að taka við þessu máli óafgreiddu. Eins og ég sagði leggur menntmn. einróma til að frv. verði samþ. Meiri hl. leggur til að það verði samþ. óbreytt, en minni hl. með þeirri breyt. einni að niður falli heimild til Háskóla Íslands til þess, eins og segir í frv., „að eiga og reka lyfjabúð til kennslu og rannsókna í lyfjafræði lyfsala.“ Minni hl. vill fella þetta niður. Ég tel að þetta sé nánast eina verulega efnisbreytingin sem í frv. felst, en hitt séu breytingar sem leiði af þeirri þróun sem orðið hefur í þessari stofnun, eins og ég vék áðan að. Ég vil aðeins nefna helstu rökin fyrir því að veita Háskólanum þessa heimild. Það er í fyrsta lagi, að það hefur stundum verið erfitt og stundum mjög erfitt - að vista stúdenta í lyfjafræði hjá lyfsölum í bænum. Það voru á tímabili á meðan ég var í menntmrn. mjög miklir erfiðleikar á þessu, en núna er þetta í lagi. Það hefur náðst um það gott samkomulag að þessu sinni. En slíkir erfiðleikar gætu komið upp aftur. Annað er svo það, að talið er að ekki sé hægt að taka hér upp kennslu til kandídatsprófs í lyfjafræði nema Háskólinn hafi þessa heimild, hafi ráð á eigin stofnun til þess að undirbúa nemendur til kandídatsprófs. Og svo er í þriðja lagi, svo ég fari ekki að orðlengja þetta neitt, að með því að Háskólinn ræki, eins og segir í þessu ákvæði, lyfjabúð til kennslu og rannsókna í lyfjafræði lyfsala fengist betri aðstaða fyrir Háskólann og prófessorana, sem þar starfa, til rannsókna í þessari grein og jafnframt til nokkurrar framleiðslu lyfja. Þá mundi sem sagt nýtast til þess sú sérþekking sem fyrir er í Háskóla Íslands. Ég tel þetta sterk rök í málinu. Það var örlítið rætt um það á nefndarfundi hvernig þetta mundi vera hjá nágrönnum okkar, en það varð ekki fyllilega upplýst. En hvort sem nú er fyrir hendi t. d. á hinum Norðurlöndunum sérstök lyfsala á vegum háskóla, eins og rætt er um hér, þá held ég að hitt fari ekki á milli mála, að háskólarnir þar eru miklu stærri og grónari og öflugri stofnanir en okkar ungi háskóli. Þær hafa sjálfsagt margfalda aðstöðu til þess að vinna að þessum málum á eigin rannsóknarstofnunum, þó að það sé í öðru formi en hér er stefnt að. Ég vil einnig benda á að þetta yrði með vissum hætti hliðstætt því að Háskólinn hefur aðgöngu að ríkisstofnunum, ríkisspítölunum, til þjálfunar á öðrum sviðum. Ég vil aðeins minna á það í þessu sambandi, að það er ákveðin stefna núv. hæstv. ríkisstj. að taka slíka heimild í lög. Auk þess sem það í þessu frv. er í frv. um lyfjadreifingu einnig gert ráð fyrir slíkri heimild. En hvað sem líður ágreiningi varðandi þetta atriði, þá vona ég að hv. þdm. séu mér sammála um að þetta út af fyrir sig sé einfalt mál og tiltölulega auðvelt að taka til þess afstöðu og að menn sjái sér fært þrátt fyrir þennan ágreining að afgreiða þetta frv. út úr d. En sem sagt, meiri hl. menntmn. leggur til að frv. verði samþ. óbreytt.



Herra forseti. Frv. það sem hér um ræðir er nokkuð að vöxtum, en svo sem fram hefur komið hjá frsm. meiri hl. eru ekki mörg efnisatriði sem eru breytingar frá fyrri lögum, aðallega er um að ræða lagfæringar og orðalagsbreytingar til uppfyllingar á eldri ákvæðum. Þó er það, að í 25. gr. eru nokkrar réttarbætur færðar stúdentum. Ef þeir telja að gengið sé á rétt þeirra, t. d. við einkunnagjafir, eiga þeir kost á því að skjóta máli sínu til úrskurðar, og er þá kveðið svo á að þar skuli prófdómari skipaður í hverju tilviki. Þetta er réttarbót og er nokkurs virði fyrir stúdenta. En það, að ég gat ekki fallist á álit meiri hl. og hef gefið út sérstakt nál., byggist á því, að í 28. gr. er sagt: „Háskólanum skal heimilt að eiga og reka lyfjabúð til kennslu og rannsókna í lyfjafræði lyfsala.“ Nú er það svo, að það hefur verið þannig að seinni hluti þess náms, sem hér um ræðir í lyfjafræðinni, hefur farið fram í útlöndum og ætlunin er að færa það heim. Til þess telur rektor, sem kom á nefndarfund til okkar, að sé nauðsynlegt fyrir Háskólann að hafa aðgang að eigin lyfjabúð, þannig að hann geti sjálfur ráðið hvernig kennsla kandídatanna fer fram. Hins vegar kom það líka fram hjá honum, að leitað hefur verið eftir samningum við lyfsala í landinu um að taka að sér þessa kennslu. Það gekk lengi illa, en nú hefur samist og þessi möguleiki er fyrir hendi. Hins vegar er talið öryggisleysi að hafa ekki eigin lyfjabúð. Nú er á það að líta, að varðandi kennslu t. d. í læknisfræði verður Háskólinn að byggja á ríkisstofnunum til þess að framkvæma verklega kennslu í læknisfræði, og á sama hátt er það þannig, að ríkið rekur umfangsmikla lyfjaverslun og enn fremur mikla lyfjaframleiðslu. Verður því ekki séð annað en að þar ætti að vera auðvelt fyrir Háskólann að fá innhlaup með þá fræðslu og kennslu sem nauðsynleg er í sambandi við þetta mál. Hins vegar er vitað mál að það gæti orðið Háskólanum mikil útgjaldaaukning, a. m. k. til að byrja með, að eignast eigin lyfjabúð og reka hana, og eins og málum hans er komið í dag og hefur reyndar lengst af verið er þar ævinlega þröngt í búi með fjárhag. Hef ég þá trú að þetta mál ætti að verða auðleystara í sambandi við Lyfjaverslun ríkisins heldur en Háskólinn fari að reka eigin lyfjabúð. Þess vegna hef ég lagt til að 28. gr. falli niður. Ég er að öðru leyti samþykkur frv. Samþykkt þess er mikil nauðsyn fyrir Háskólann, ekki síst nú þar sem fyrir dyrum stendur útgáfa allsherjarreglugerðar fyrir Háskólann. Lengi hefur slík útgáfa staðið til. Nú er aðkallandi að samþ. hana og fá þessa lagabreytingu fram um svipað leyti og rektoraskipti verða.



Herra forseti. Ég skal ekki tefja umr. um þetta mál lengi, enda er það svo að þetta er geysilega tæknilegt frv. Þegar við vorum á fundi með háskólarektor og háskólaritara gerðu menn sér grein fyrir því eftir þá miklu vinnu, sem hafði verið lögð í frv. í deildum Háskólans og háskólaráði, að þar mundum við fávísir þm. lítið um bæta þó við legðum okkur fram. Frv. er ekki veigamikið, var sagt hér. Ég held að þetta sé mjög veigamikið frv., og mér skildist á þeim fundi sem við sátum með þessum tveimur mönnum Háskólans að það væri mjög mikilsvert að fá þetta tiltölulega veigamikla frv. í gegn sem allra fyrst, því að ýmsar reglugerðir Háskólans beinlínis stranda á því að þetta frv. er ekki orðið að lögum. Varðandi ákvæðið um leyfi Háskólans til að reka lyfjabúð, þá kom fram hjá hv. frsm., að þetta ákvæði er einnig í frv. því að lyfjadreifingarlögum sem liggur nú fyrir þessari d. Virðist vera víðtæk samstaða um að þetta fléttist saman, enda var okkur tjáð að þetta væri nánast skilyrði þess að hægt væri að hafa þetta nám lyfjafræðinga alfarið hér á landi, en svo hefur ekki verið. Ég vil leiðrétta það sem kom fram hjá síðasta ræðumanni, hv. 4. þm. Reykn., að þetta yrði fjárhagslegur baggi á Háskólanum. Háskólamennirnir á fundi okkar reiknuðu dæmið nefnilega allt öðruvísi. Eftir nokkur ár ætti þetta að þeirra útreikningum að vera lyftistöng fyrir Háskólann. Því urðum við allir sannfærðir, meirihlutamennirnir í n., um að þetta væri gott mál.



Herra forseti. Ég mæli hér fyrir nál. á þskj. 778 frá menntmn. N. mælir með samþykkt till. og leggur til að lagfæringin nái einnig til leiksýninga annarra áhugafélaga, svo sem ungmennafélaga, íþróttafélaga, kvenfélaga og fleiri slíkra. Ragnhildur Helgadóttir var fjarverandi afgreiðslu málsins. Ég þarf í raun og veru ekki að skýra þetta nánar. Í þessari þáltill á þskj. 678 er nánast farið fram á lagfæringu. Þetta er mál sem er búið að vera mjög mikið deilumál hjá áhugamannafélögum, að þurfa að greiða skatt til ríkisins af sjálfboðastarfi á menningarsviðinu. Það hefði verið freistandi að koma með ábendingar um fleiri atriði á þessu sviði, íþróttastarfsemi og fleira slíkt. En við gerum hér aðeins tillögu að því er varðar leiksýningar áhugafélaga, en teljum nauðsynlegt að skilgreina nánar þau félagasambönd sem þarna eru nefnd, því þau standa oft fyrir slíkum leiksýningum eins og áhugaleikfélögin. Ég hef ekki annað að segja um þessa till., en vænti þess að hún verði samþ.