Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Borist hefur bréf frá hv. 7. þm. Norðvest., Ólínu Þorvarðardóttur, um að hún geti ekki af einkaástæðum sótt þingfundi næstu tvær vikur. Í dag tekur sæti á Alþingi 1. varamaður Samfylkingarinnar í kjördæminu, Arna Lára Jónsdóttir verkefnisstjóri. Kjörbréf Örnu Láru Jónsdóttur hefur þegar verið rannsakað og samþykkt en hún hefur ekki áður tekið sæti á Alþingi og ber því að undirrita drengskaparheit að stjórnarskránni samkvæmt 2. gr. þingskapa.

Arna Lára Jónsdóttir hefur undirritað drengskaparheit að stjórnarskránni og er boðin velkomin til starfa á Alþingi.

Virðulegi forseti. Ég óska eftir að kveðja mér hljóðs um störf þingsins og eiga orðastað við hv. þm. Ögmund Jónasson sem hefur farið mikinn undanfarið og fundið uppbyggingu heilsutengdrar starfsemi á gamla varnarsvæðinu á Keflavíkurflugvelli flest til foráttu. Andstaða þingmannsins kemur svo sem ekki á óvart. Hún er kunn og í tíð hans sem heilbrigðisráðherra beitti hann sér fyrir því að ekkert yrði af fyrirhugaðri uppbyggingu þessarar starfsemi á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, en það er önnur saga. Byggja á upp og taka í notkun gamla herspítalann á Keflavíkurflugvelli en hv. þingmaður kom seinast í fréttum í gær með miklar yfirlýsingar um að verið væri að taka peninga úr vösum skattborgaranna og láta þá renna inn í einkarekið heilbrigðiskerfi á sama tíma og við værum að skera niður framlög til almannaþjónustu. Ég verð að segja við hv. þingmann að mér koma á óvart þær rangfærslur og skortur á virðingu fyrir staðreyndum málsins þegar þingmaðurinn segir þetta vegna þess að honum er jafn vel kunnugt og mér að hugmyndafræðin á bak við starfsemi Þróunarfélagsins á Keflavíkurflugvelli er að koma þeim byggingum og þeim verðmætum sem urðu eftir þegar herinn fór í borgaraleg not. Hluti af tekjum Þróunarfélagsins af sölu og rekstri leigueignanna sem búið er að koma í not er nýttur til að stuðla að áframhaldandi uppbyggingu. Þetta er verið að gera þarna. Það er ekki svo að verið sé að færa 100 millj., eins þingmaðurinn telur að verið sé að gera, úr heilbrigðisrekstri í vasa einhvers nafngreinds einkaaðila sem hv. þingmaður finnur allt til foráttu. Þarna er verið að tryggja áframhaldandi uppbyggingu á þessu svæði. Það er verið að tryggja að 300 manns fái störf við sitt hæfi. 

Hæstv. forseti. Það er dýrt að reisa sjúkrahús en það er smámál í samanburði við að reka sjúkrahús til langs tíma. Heilbrigðiskerfið á Íslandi er sérstakt um tvennt. Það er opið öllum á jafnréttis- og jafnræðisgrundvelli og það er fjármagnað með peningum upp úr vasanum hjá mér og þér og hjá skattborgurum þessa lands. Það kemur okkur öllum við hvernig þetta kerfi er skipulagt. Nú er okkur sagt að nýtt einkasjúkrahús með 300 starfsmönnum eigi að vera aðskilið annarri heilbrigðisstarfsemi í landinu. Hvernig má það vera? Hver á að fjármagna þetta kerfi? Menn segjast ætla að flytja inn sjúklinga frá útlöndum. Hver borgar brúsann? Hefur hv. þingmaður virkilega ekki kynnt sér deilur sem fram fara í Evrópu, ekki síst á Norðurlöndum, um fjármögnun á heilsutengdri heilbrigðisþjónustu yfir landamæri? Þekkir hv. þingmaður ekki til þessarar umræðu? Ég spyr: Hafa þingmenn sem hafa tekið stórt upp í sig til varnar nýjum einkaspítala á Keflavíkurflugvelli, kynnt sér þessar bisnesshugmyndir? Þetta eru bisnesshugmyndir sem gerðar eru út á kostnað okkar, skattborgaranna, vegna þess að það er skattborgarinn íslenski, íslenska heilbrigðiskerfið, sem á að borga brúsann þegar upp er staðið.

Þetta er rangt.

Hv. þingmaður segir að ég fari með staðlausa stafi, að þetta sé rangt hjá mér. Nú ætla ég að biðja hv. þingmann að skýra það fyrir mér, fyrir Alþingi og fyrir þjóðinni nákvæmlega hvernig reksturinn og fleira verður fjármagnað. 

Forseti minnir hv. þingmenn á að gæta og virða ræðutíma.

Virðulegi forseti. Ég ætla ekki beint að blanda mér í þá umræðu sem varð á undan en ég tel að það skipti miklu máli að núverandi ríkisstjórn hætti að setja sífellt fótinn fyrir atvinnuuppbyggingu á Suðurnesjum. Hv. þm. Ögmundur Jónasson virðist hafa gert það að ákveðnu markmiði hjá sér ásamt flokksmönnum sínum í flokki Vinstri grænna. Ég kom upp til að ræða annað mál sem ætti einmitt að vera mál 

Forseti minnir hv. þingmenn enn og aftur á að virða ræðutíma svo sem flestir komist að.

Frú forseti. Ég verð að segja að hv. 7. þm. Suðurlandskjördæmis Eygló Harðardóttur ræðst ekki á garðinn þar sem hann er lægstur undir liðnum Störf þingsins, en látum það vera. Metnaðurinn er góður. Hún lauk máli sínu á því að segja að þetta ætti allt að liggja fyrir án þess að við þyrftum að gera nokkuð. Af því tilefni vil ég segja að umhverfisvernd snýst um það sem við gerum sjálf, bæði sem einstaklingar og sem samfélag. Það er kannski kjarni málsins. En ég tek að mörgu leyti undir það sem hv. þingmaður segir, hér þarf að bretta upp ermar. Það hefur kannski farið fram hjá hv. þingmanni að síðustu níu mánuði alla vega hefur stærstur hluti þingstarfanna farið í mál alls óskyld umhverfismálunum. Það hefur haft áhrif víða í stjórnkerfinu. En ég get glatt hv. þingmann með því að frumvarp um breytingar á skipulagslögum, sem er risavaxinn lagabálkur, er á leiðinni inn í þingið og það stóra mál er Framsóknarflokknum vel kunnugt um. Það er verið að vinna að endurskoðun náttúruverndarlaga. Eins og þingmaðurinn sagði er náttúruverndaráætlun nýsamþykkt. Frumvarp um rammaáætlun er líka á leiðinni inn í þingið og vonandi tekst okkur að stíga það heillaskref hér í vor og í sumar að afgreiða það mál í samkomulagi á hinu háa Alþingi. Loftslagsstefna ríkisstjórnarinnar liggur fyrir. Við erum í samningaviðræðum við Evrópusambandið um útfærslu hennar og um að nýta það svigrúm sem náin samvinna við Evrópusambandið, m.a. í gegnum viðskiptakerfið, færir okkur. Hvað varðar vistvæna innkaupastefnu mun ég af þessu tilefni taka það upp í umhverfisnefnd að kanna hvernig framkvæmdarvaldið leiðir hana fram. Að síðustu er verið að innleiða Árósasáttmálann í íslenska löggjöf og það tekst vonandi síðar á þessu ári.

Virðulegi forseti. Mig langar til að beina fyrirspurn að hv. formanni viðskiptanefndar, Lilju Mósesdóttur. Það liggur fyrir að vandi heimilanna eykst dag frá degi og samkvæmt nýlegri skýrslu Neytendasamtakanna eru um 30% heimila landsins þegar komin í eða eru að komast í mjög þrönga fjárhagsstöðu og heimilum í vanda fjölgar stöðugt. Samkvæmt upplýsingum frá Hagsmunasamtökum heimilanna kom í ljós á fundi á hinni svokölluðu velferðarvakt fjármálaráðuneytisins að engin vinna er unnin hjá Seðlabanka Íslands til að endurmeta fjárhagslega stöðu heimilanna í landinu. Þar kom einnig fram að engin slík vinna væri unnin í félagsmálaráðuneytinu, hvað þá í viðskiptaráðuneytinu. Ég hefði talið mjög brýnt að hefja þá vinnu nú þegar og er hreint með ólíkindum að sú vinna skuli ekki hafa verið sett af stað fyrir löngu síðan. Það sem ég furða mig samt á er að þeir aðilar eru að vinna með skýrslu eða samantekt sem Seðlabankinn kynnti í mars og júní í fyrra en sú skýrsla var unnin að beiðni samtaka fjármálafyrirtækja, eftir því sem ég best fæ skilið. Nú spyr ég hv. þingmann: Getur verið að það sé alls engin vinna í ráðuneytunum við að fara yfir þessa slæmu stöðu? Getur verið að Seðlabankinn sé að vinna fyrir samtök fjármálafyrirtækja, væntanlega þá til að meta skuldasafnið, þ.e. varðandi hvað má afskrifa og hvernig þeir bera 

Frú forseti. Ég vil byrja á að þakka hv. þm. Höskuldi Þórhallssyni fyrir fyrirspurnina. Hann spyr út í ástæður þess að ekki hefur verið farið út í að greina hversu mikill skuldavandi heimila er. Það má kannski útskýra þessa stöðu með því að núna starfar þverpólitísk nefnd sem ætlað er það hlutverk að meta skuldaúrræði stjórnvalda og þau úrræði sem eru í boði í bönkunum. Á mánudaginn í þessari viku lagði nefndin fram minnispunkta þar sem vakin er athygli á nauðsyn þess að breyta lögum m.a. um greiðsluaðlögun og skuldaaðlögun fyrirtækja og heimila. Nefndin gerir líka tillögur um lagfæringar á framkvæmd þessara skuldaúrræða og hvetur til þess að upplýsingar um afskriftagetu bankanna liggi fyrir. Að lokum eru í þessum minnispunktum fjórar tillögur um úrbætur sem vonast er til að efnahags- og viðskiptaráðherra, félags- og tryggingamálaráðherra og dóms- og mannréttindaráðherra leitist við að hrinda í framkvæmd. Fyrsta tillagan er sú að fundinn verði farvegur fyrir óháða ráðgjöf til einstaklinga um tilboð bankanna. Í dag er því þannig farið að margir hafa ekki yfirsýn yfir skuldaúrræðin og bíða frekar en leita úrlausna sinna mála. Ástæðan fyrir því að fólk bíður er sú að það treystir ekki bönkunum. Síðan er gerð tillaga um að komið verði á úrræði fyrir þá sem ekki geta staðið undir skuldabyrði sem er undir 80% 

Frú forseti. Ég vil beina máli mínu til hv. 1. þm. Suðurk., Björgvins G. Sigurðssonar. Tilefnið er að nú liggur mjög á fyrir okkur Íslendinga að áform sem uppi eru um álver í Helguvík og stóriðju þar gangi fram. Þetta skiptir miklu máli fyrir okkur og má glöggt sjá það t.d. í forsendum fyrir fjárlögum á þessu ári að gert er ráð fyrir þessum framkvæmdum. Fyrir liggur mat fjármálaráðuneytisins eftir að spurningar komu frá hv. þm. Ásbirni Óttarssyni um hvaða áhrif það hefði ef dráttur yrði á þessari framkvæmd. Með leyfi forseta ætla ég að lesa úr þessu svari: „Ef framangreindum framkvæmdum verður frestað um eitt ár eykur það mjög líkurnar á því að hér verði samdráttur á næsta ári [þ.e. á árinu 2010] en ekki lítils háttar hagvöxtur eins og gert er ráð fyrir.“ Með öðrum orðum, hér er um að ræða forsendur fyrir fjárlagafrumvarpinu, forsendur fyrir tekjugrunni íslenska ríkisins á þeim tímum þar sem við þurfum á öllu okkar að halda til að komast í gegnum jafndjúpa kreppu og raun ber vitni. Þess vegna er rétt að spyrja hv. 1. þm. Suðurk. Björgvin G. Sigurðsson: Er þingmaðurinn sammála mér um að það sé rétt fyrir Landsvirkjun að huga að þeirri bókun sem gerð var í stjórn fyrirtækisins 8. nóvember 2007 þar sem tekið var fram að ekki yrði um orkusölu að ræða til nýrra álvera á suðvesturhorninu? Ég tel að þær forsendur sem þá voru lagðar til grundvallar hafi breyst. Mikilvægi þessarar framkvæmdar er óumdeilt, eins og fram kemur m.a. í því svari sem ég vitnaði til. Það er alveg nauðsynlegt að ríkisstjórnin byrji á því að virða þann sáttmála sem hún gerði við Samtök atvinnulífsins og við verkalýðshreyfinguna um að hrinda úr vegi allri fyrirstöðu gagnvart því að þessi áform nái fram að ganga og við nýtum okkur þá möguleika sem við höfum sannarlega til að vinna okkur út úr þessari erfiðu kreppu. Þá er nauðsynlegt að það liggi fyrir alveg tryggt að hægt sé að afla allrar þeirrar orku sem nauðsynleg er til að hægt sé að fara af stað með þessa framkvæmd. Þá skiptir máli hvað Landsvirkjun ætlar að gera í þessum málum.

Frú forseti. Ég tek heils hugar undir það með hv. þm. Illuga Gunnarssyni að skiptir sköpum upp á jákvæða þróun efnahagsmála á næstu mánuðum og missirum að Landsvirkjun láti af fyrri áformum sínum sem komu fram í áðurnefndri bókun um að ekki standi til að selja orku til nýrra álvera á suðvesturhluta landsins. Eins að Landsvirkjun komi að orkusölu til nýs álvers Norðuráls í Helguvík og fleiri uppbyggingarverkefna þar suður frá og annars staðar á suðvesturhluta landsins sem snúa að orkuvinnslu. Ég tel það gríðarlega mikilvægt og hef óskað eftir því að eiga fund með forstjóra Landsvirkjunar um þetta mál, hvort það sé til endurskoðunar, af því að aðstæður eru gerbreyttar. Landsvirkjun býr t.d. yfir umframorku upp á 40 megavött sem nýta má í þetta strax. Ég tel að ef Landsvirkjun kemur strax að borðinu og reyni að útvega Norðuráli orku fyrir álverið í Helguvík gæti það orðið til að styrkja mjög stoðir þeirrar framkvæmdar allrar og flýtt henni verulega. Ef Landsvirkjun kemur ekki að því að afla Norðuráli orku fyrir álverið í Helguvík gæti dráttur orðið á framkvæmdinni, hún gæti frestast. Tímaáætlanir standast hugsanlega ekki vegna þess að það tekur lengri tíma en ráð var fyrir gert að vinna háhitaorkuna bæði hjá HS Orku og Orkuveitu Reykjavíkur. Því skiptir gífurlega miklu máli að Landsvirkjun endurskoði fyrri ákvörðun sína frá því árið 2007 að útvega ekki orku til nýrra álvera á suðvesturhorninu, a.m.k. tímabundið meðan HS Orka og Orkuveita Reykjavíkur reyna að finna, nýta og flytja jarð- og háhitaorkuna í jörðinni. Stjórnvöld hafa greitt mjög mikið fyrir þessu verkefni t.d. með starfsleyfinu, suðvesturlínu og fjárfestingarsamningi, og nú er komið að fjórða atriðinu sem er orkuöflun frá Landsvirkjun til þessa verkefnis.

Virðulegi forseti. Mig langar að blanda mér aðeins í umræðuna um fyrirhugaða uppbyggingu á einkasjúkrahúsi suður með sjó. Verkefnið lítur svona út: Ríkið leggur út 100 millj. kr. til að taka gamlan herspítala og breyta honum í nútímasjúkrahús. Inn á þetta sjúkrahús eiga að koma útlendingar sem borga fyrir það. Þeir eru tryggðir upp í topp þannig að ef einhver þeirra þarf að leita á náðir hins opinbera heilbrigðiskerfis eru það ekki íslenskir skattgreiðendur sem eiga að borga það heldur erlend tryggingafélög. 
             Það er hins vegar ekki svo um hinn almenna ferðamann sem kemur hingað til landsins. Verði hann fyrir slysi og þurfi að leita á náðir hins opinbera eru það íslenskir skattgreiðendur sem þurfa að greiða fyrir það. Það þýðir þá að það er væntanlega betra fyrir íslenska skattgreiðendur að sem flestir komi í gegnum einkasjúkrahúsið suður með sjó en að þeir komi hingað til lands sem almennir ferðamenn. Ég lít svo á að þetta sé gríðarlegt hagsmunamál fyrir heilsuferðaþjónustu á landinu. Þetta mundi auka verðmæti vallarsvæðisins til mikilla muna með því skapa fjölmörg sjálfbær störf suður með sjó og við eigum ekki að standa í vegi fyrir atvinnuuppbyggingu. Ef við getum skapað 300 störf fyrir 100 millj. kr. fjárfestingu segi ég: Það væri ráð. Við værum í góðum málum ef fleiri landsmenn mundu sýna sama kraft, sama dug og sömu áræðni og menn gera suður með sjó því að þar nýta menn verðmæti til góðs. 
            

Virðulegi forseti. Þessi umræða um störf þingsins er nokkuð lýsandi fyrir stöðuna í íslenskum stjórnmálum í dag. Hér kemur í ljós fullkomið getuleysi ríkisstjórnarinnar varðandi stórmál eins og skuldavanda heimilanna. Hv. þm. Illugi Gunnarsson gagnrýnir ríkisstjórnina fyrir sofandahátt gagnvart því að skapa tekjur fyrir landsmenn í gegnum orkusölu og hv. þm. Björgvin G. Sigurðsson tekur undir það. Síðan kemur það enn og aftur fram að hv. þm. Ögmundur Jónasson gagnrýnir mjög heilbrigðisstefnu ríkisstjórnarinnar og hv. þm. Magnús Orri Schram grípur til varna. Sjónarmið hv. þm. Ögmundar Jónassonar eru mjög áhugaverð því að hv. þingmaður gagnrýnir það harðlega að hér veiti menn erlendum sjúklingum þjónustu. Þetta eru skýr skilaboð til þeirra aðila sem veita þessa þjónustu alla daga, t.d. sjúklingum frá Færeyjum, Grænlandi og Noregi, augnsteinaaðgerðir og annað slíkt. Það komu 60 sjúklingar á mánuði í slíkar aðgerðir. Þessir aðilar skulu fara að vara sig.

Þetta er útúrsnúningur.

Þeir sem eru ráðandi aðilar í ríkisstjórninni ætla ekki að láta menn komast upp með að skapa gjaldeyristekjur og vinna á biðlistum í öðrum löndum með þeirri aðstöðu og því fólki sem við höfum hér. Hv. þm. Ögmundur Jónasson kom í veg fyrir það sem heilbrigðisráðherra að leigja mætti út skurðstofur sem voru ekki nýttar og þess vegna er ríkisstjórnin væntanlega að setja 100 millj. í að byggja upp annan spítala nokkrum metrum frá. Við vitum alveg að þegar kemur að þessum málum ráða Vinstri grænir þannig að í hrossakaupunum í ríkisstjórninni verður það væntanlega ofan á að koma í veg fyrir að gjaldeyristekjur skapist við að sinna erlendum sjúklingum.

Hann þekkir til hrossaskaupa, þessi.

Virðulegi forseti. Starfandi læknum á Íslandi hefur fækkað um 90 frá 1. janúar 2008 sem þýðir að einn af hverjum tíu læknum leitar atvinnutækifæra utan landsteinanna. Það kemur svo sem ekki á óvart að framsæknustu hugmyndir hæstv. heilbrigðisráðherra varðandi sparnað í heilbrigðiskerfinu eru að lækka laun lækna þrátt fyrir atgervisflótta meðal ungra lækna. Gert er ráð fyrir að 300 störf muni skapast á næstunni við endurbyggingu starfsemi sjúkrahúss á vallarsvæðinu á næstu árum. Við erum að tala um störf fyrir hámenntaða einstaklinga í heilbrigðisgeiranum, lækna, hjúkrunarfræðinga og fleiri stéttir. Áætlanir gera ráð fyrir að þarna muni skapast 300 störf sem muni skila allt að 300 millj. í skatttekjur. Á sama tíma mun að sjálfsögðu atvinnulausum fækka sem mun spara ríkinu 100 millj. Þá eru ótaldar tekjur sem aðilar svo sem flugfélög, þjónustuaðilar og aðrir munu hafa af komu sjúklinga og aðstandenda þeirra hingað til lands. Það er því ljóst að 100 millj. sem lagðar hafa verið í uppbyggingu á vallarsvæðinu af hálfu hins opinbera munu skila sér margfalt á örskömmum tíma. Ætla vinstri grænir að hafna þessari atvinnuuppbyggingu líka? Er andúðin á einkaframtakinu slík að einkaaðilar mega ekki lengur setja upp starfsemi á Íslandi? Ég hef áhyggjur af unga fólkinu sem er atvinnulaust. Tækifærum til atvinnu fer sífækkandi. Við verðum að sýna ungu fólki fram á að það eigi framtíðina fyrir sér á Íslandi.

Virðulegi forseti. Í dag er 24. febrúar árið 2010. Þetta er nokkur tímamótadagur því að framkvæmdastjórn Evrópusambandsins mælti með því við leiðtoga sambandsins í dag að hafnar verði viðræður við Íslendinga um aðild að sambandinu. Þar er nokkur hængur á því að ýmis skilyrði fylgja því. Framkvæmdastjórnin skipar svo fyrir að Íslendingar verði að gera átak í að samræma löggjöf Íslands og sambandsins og/eða innleiða tilskipanir varðandi sjávarútveg, landbúnað, þróun landsbyggðar, umhverfismál, frjálst flæði fjármagns og fjármálaþjónustu auk þess að samræma ýmsar reglur í tollamálum, skattheimtu, hagtölum, matvælaöryggi og fleira. Ágætu þingmenn. Ágætu Íslendingar. Við sjáum að þessi ríkisstjórn ætlar ekki að vinna fyrir heimilin og fjölskyldurnar í landinu. Við sjáum með þessu að löggjafarvaldið, Alþingi Íslendinga, verður undirlagt af því á næstu mánuðum að breyta lögum Íslands til að við séum hæf til að verða umsóknarríki. Ég lít þetta mjög alvarlegum augum miðað við hvernig staða Íslands er í dag, hvernig staða þegnanna okkar er, og sífellt berast verri fréttir af stöðu heimilanna. Ég minni á að beinn kostnaður við þessa aðildarumsókn eru 1.000 millj. og þá er ekki talinn með sá hliðarkostnaður sem af þessari umsókn hlýst. Ágætu Íslendingar. Munið þessa dagsetningu. Það eru miklir örlagatímar að ganga í garð.

Hæstv. forseti. Mig langar að blanda mér aðeins í umræðurnar sem hafa átt sér stað um atvinnuuppbyggingu og þá sérstaklega á Suðurnesjum. Menn vita að þegar varnarliðið hvarf á braut tóku heimamenn sig saman og gerðu stórátak í að bæta og fjölga þeim atvinnutækifærum sem hægt var að koma með ný inn á þetta svæði. Eftir bankahrunið er staðan hins vegar sú á Suðurnesjum að þar eru hlutfallslega flestir atvinnulausir á landsvísu. Það er alvarlegt og ég kalla fram frá ríkisstjórnarflokkunum, sérstaklega frá Vinstri grænum: Hvað ætla menn að gera til að sporna við þessari þróun? Það má ekki hlusta á hugmyndir heimamanna. Það má ekki koma með einhverjar bisnesshugmyndir eins og hv. þm. Ögmundur Jónasson talar hér um fjálglega af mikilli hæðni, að því er manni heyrist. Ekki má það. Það má ekki koma með einhvern einkarekstur í heilbrigðisþjónustu, það er óhollt. Það má ekki byggja upp álver eða stóriðju í Helguvík, það má ekki heldur. Hvað má þá? Hver er framtíðarsýn Vinstri grænna fyrir hönd þeirra atvinnulausu íbúa Suðurnesja sem hlusta á þessa umræðu? Hver er framtíðarsýnin? Nú er spurt hver eigi að fjármagna þessa heilbrigðisþjónustu. Ég spyr til baka: Hver á að fjármagna Atvinnuleysistryggingasjóð ef ríkisstjórnin hefur þá einu stefnu að halda þeim sem eru þar á atvinnuleysisbótum? Hver á að fjármagna það á endanum? Hver á að fjármagna það þegar heilbrigðisstéttirnar hafa yfirgefið landið? Hver á að fjármagna Atvinnuleysistryggingasjóð þegar menn flýja land eins og vísbendingar komu um í síðustu viku? Ég spyr, og er nema von að maður spyrji þegar þröngsýnin og fordómarnir birtast manni með jafnskýrum hætti og kom fram í máli hv. þm. Ögmundar Jónassonar? Ef stefna Vinstri grænna á að vera ráðandi hér á landi hef ég áhyggjur af því að menn fari einfaldlega vegna þess að það er greinilega ekki 

Frú forseti. Ég þakka fyrir þá athyglisverðu umræðu sem hefur átt sér stað í kjölfar fyrirspurnar minnar til hv. þm. Ögmundar Jónassonar. Ég fagna því að svo virðist sem hv. þingmaður sé algjörlega einn á báti í ofstæki sínu gegn þessu ágæta fyrirtæki og þeirri ágætu uppbyggingu sem þarna er á ferðinni. Ég verð að segja að - 

Það kom …

Í millitíðinni skulum við sameinast um að byggja upp atvinnu, við skulum sameinast um að nýta tækifærin sem eru úti um allt, við skulum sameinast um að koma í veg fyrir að íslenskir læknar finni sig knúna til að flytja til útlanda og að við missum ungt fólk og að íslenskir skattgreiðendur  
            

Virðulegi forseti. Ég ætla ekki að blanda mér í þá umræðu sem á sér stað hér. Mig langar að koma inn á skuldavanda heimilanna, eins og komið hefur verið inn á áður í umræðum um störf þingsins. Skuldavandi heimilanna er búinn að vera í mjög langan tíma mjög alvarlegur. Að mínu viti er hann núna búinn að vera um ákveðinn tíma grafalvarlegur. Úrlausnarefnin sem þessu ágæta fólki er boðið upp á eru því miður ekki nægileg og við þurfum ekki að taka með pólitískar háværar deilur um það. Ég held að flestir hv. þingmenn séu sammála um að við þessum vanda verður að bregðast  Það kom fullt af hugmyndum um hvernig ætti að bregðast við og því miður virðumst við oft detta í þær pólitísku grafir að deila um það hverjir séu betri eða skárri. Það er skylda allra hv. þingmanna að leggjast nú á árarnar, öll sem eitt, og reyna að vinna á þessum vandamálum. Ég verð að segja, virðulegi forseti, að eftir að maður verður meira og meira var við hvað er að gerast í þjóðfélaginu - og maður þarf ekki að hlusta á fréttir í marga daga til að verða áskynja um að af stórfyrirtækjum eru afskrifaðar miklu hærri upphæðir í heildina en dygði til að hjálpa öllum heimilunum í landinu. Ég bara spyr, virðulegi forseti: Á hvaða vegferð erum við? Nú skulum við taka höndum saman öll sem eitt og berjast fyrir því að bjarga heimilunum í landinu og forða þeim frá öllum þeim hörmungum sem þau stefna í. Ég heiti á alla hv. þingmenn að við stöndum saman um það mál en dettum ekki í pólitískar grafir. 
            

Frú forseti. Sú fyrirspurn sem hér liggur fyrir lýtur að þeim stjórnsýslubreytingum sem nauðsynlegt er að gera vegna aðildar að Evrópusambandinu. Fyrir liggur að Evrópusambandið gerir margvíslegar stjórnsýslulegar kröfur til Íslands í tengslum við aðildarferlið. Það eru kröfur um að ákveðnar stofnanir séu fyrir hendi til að sinna einstökum hlutverkum samkvæmt löggjöf Evrópusambandsins, það eru kröfur um að ákveðnum upplýsingum sé safnað með ákveðnum og sérstökum hætti, svo sem hagtölum og annarri tölfræði, og það eru kröfur um að komið sé upp sérstöku eftirliti og matskerfi fyrir ýmis verkefni sem falla undir sameiginlega stjórnsýslu sambandsins. Frú forseti. Allar þessar kröfur verður að vera búið að uppfylla áður en ljóst er hvort þjóðin samþykkir að ganga í Evrópusambandið í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það hefur komið upp að framkvæmdaráðið treystir t.d. ekki Bændasamtökum Íslands til að taka saman þær hagtölur sem það hefur gert til margra ára. Í því tilfelli þarf að grípa til nýrra aðgerða. Hvernig yrði það gert? Hið sama gildir um beingreiðslur og fleiri þætti, svo sem nýliðunarstyrki og nýsköpunarstyrki í landbúnaðinum. Það er þekkt að í ríkjum Evrópusambandsins hefur verið sett upp það sem við getum kannski kallað greiðslustöðvar landbúnaðarstyrkja. Eins og komið hefur fram er ljóst að slíkar stofnanir hafa þurft að vera tilbúnar með öllu starfsfólki og öllum búnaði áður en gengið er til þjóðaratkvæðagreiðslu. Það er því eðlilegt að spyrja hver áætlaður kostnaður sé við þetta verkefni. Ef aðildarsamningurinn verður felldur í þjóðaratkvæðagreiðslu má telja þetta hreina sóun á fjármagni og rétt er að minna á að ríkissjóður er fjársveltur. En vita stjórnvöld eitthvað hvað þetta kostar? Það er hluti af því að spyrja jafnframt: Hvað má telja líklegt að vinna við þetta kalli á mörg ársverk í stjórnsýslunni? Hefur það verið metið og er það kannski stærsta aðgerð stjórnvalda sem þau hafa gengist fyrir í atvinnumálum um stundir? Fyrirspurnin hljóðar svona: Hvaða breytingar er nauðsynlegt að gera á íslensku stjórnkerfi áður en Ísland getur orðið aðili að Evrópusambandinu? Óskað er eftir upplýsingum um eftirfarandi liði: a. hvaða stofnunum eða skipulagsheildum er nauðsynlegt að koma á fót, b. hver er áætlaður kostnaður við þá framkvæmd, c. hvað er áætlað að framangreindar breytingar kalli á mörg viðbótarársverk í stjórnkerfinu?

Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir að koma með þessa fyrirspurn. Hann hefur áður sýnt að hann er verðugur arftaki þeirra fulltrúa Framsóknarflokksins sem hafa beitt sér fyrir málefnalegri umræðu um Evrópusambandið og hugsanlega aðild okkar að því. Ég þakka það og hlýt auðvitað að þakka það að Framsóknarflokkurinn hefur verið í forgöngu umræðna hér á landi á síðasta áratug. Við erum rétt að hefja þessa vegferð og eins og kom fram fyrr í dag er þetta kannski sögulegur dagur að því leyti til að framkvæmdastjórnin hefur í dag beint því til leiðtogaráðsins að samþykkja upphaf samningaviðræðna við Ísland. Það er alveg rétt sem hv. þingmaður segir, gera þarf töluvert miklar breytingar á því sem hann kallar stjórnkerfi og skipulagsheildir til að við getum talist tæk inn í Evrópusambandið. Ýmsar þær þjóðir sem hafa farið í gegnum þetta ferli hafa þurft að gera alveg gríðarlega viðamiklar breytingar. Okkar breytingar verða miklu minni vegna þess að við erum aðilar að Schengen, við erum aðilar að EES og fyrir vikið eru það bara afmarkaðir málaflokkar sem við munum þurfa að gera þessar breytingar á. Það er, eins og kom fram hjá hv. þingmanni áðan, fyrst og fremst á sviði byggðamála og landbúnaðar sem það þarf. Það er alveg rétt hjá hv. þingmanni að þau mál eru ekki komin það langt í þessu ferli að hægt sé að svara nákvæmlega þeim spurningum sem hann varpar fram um kostnaðartölur og fjölda ársverka. Þetta er til umræðu og til stefnumótunar í samningahópum viðkomandi málaflokka og þegar hv. þingmaður kemur hingað, vonandi sem fyrst, verður því máli undið lengra fram og þá get ég kannski gefið honum ítarlegri upplýsingar um tölurnar. Ég get hins vegar reifað þau meginatriði sem koma til skoðunar og sem liggja undir í þessari umræðu.  Eins og ég sagði áðan, frú forseti, er alveg ljóst að endurskoða þarf þann strúktúr sem við höfum á sviði landbúnaðarmála. Það þarf að vera til staðar stofnun sem fer með þá fjármuni sem ESB mun ráðstafa til Íslands. Það þarf líka að vera fyrir hendi stjórnar- og eftirlitsnefnd sem er ætlað að tryggja rétta framkvæmd byggðastefnunnar og sömuleiðis dreifbýlisþróunarstefnu, þetta tvennt sem, með leyfi forseta, heitir á ensku „Regional Policy and Rural Development Policy“. Af okkar hálfu er alveg klárt að það mun koma til skoðunar hvort þessi störf geti verið unnin innan einnar og sömu stofnunar, jafnvel stofnunar sem er þegar fyrir hendi. Og við munum að sjálfsögðu líta sérstaklega til þess hvernig slík stofnun geti sem best þjónað hagsmunum bænda og hvernig þessi starfsemi geti tengst núverandi stofnunum. Það er eitt þeirra verkefna sem hljóta að vera undir í þessu máli. Að því er byggðamálin sjálf varðar þarf annaðhvort að koma á fót stofnun í þessu sama skyni eða tilnefna einhverja stofnun sem er fyrir til að sinna þessum hlutverkum. Við munum vitaskuld við útfærslu á þessu leita ráða hjá ýmsum góðum félögum og samtökum sem þekkja þetta í okkar góðu nágrannalöndum. Hv. þingmaður spyr um áætlaðan kostnað við þessa framkvæmd. Eins og ég sagði get ég ekki farið út á þá braut að svo stöddu vegna þess að ekki liggur nákvæmlega fyrir með hvaða hætti við munum haga skipan þessara mála. Hins vegar vil ég ekki draga nokkra dul á það að slík uppstokkun verður umtalsvert kostnaðarsamari en núverandi kerfi. Við vitum auðvitað öll sem höfum með einhverjum hætti komið að þessum málum að við Íslendingar greiðum að sönnu hlutfallslega hærri landbúnaðarstyrki en ESB en styrkjakerfi okkar er einhæfara og þar af leiðandi einfaldara í framkvæmd. Landbúnaðar- og dreifbýlisstyrkir ESB ná til fleiri búgreina og verkefnaflokka sem augljóslega gerir kröfu um enn meira eftirlit með því að framkvæmdin sé rétt og öll meðferð fjármuna reglum samkvæmt. Að sama skapi hljóta auðvitað skilaboð frá okkur til þeirra sem að þessu vinna að vera að það sé nauðsynlegt að sýna sem allra mesta ráðdeild á þessu sviði við skipulag og stefnumótun innan málaflokksins. Ég tel sjálfur að það sé einsýnt að horfa í þessu samhengi til skipulags núverandi stofnana til að tryggja sem mest hagræði og skilvirkni til hagsbóta bæði fyrir viðtakendur fjármunanna og líka fyrir ríkissjóð. Síðast spyr hv. þingmaður hvað þetta kalli á mörg viðbótarársverk í stjórnkerfinu. Ég hef þegar sagt að hvað varðar ársverkin og fjölda þeirra er of skammt komið vinnunni til að hægt sé að kveða upp úr um það. Miðað við reynslu annarra þjóða verður það umfang nokkru meira en það sem nú er.

Virðulegi forseti. Ég þakka þessa fyrirspurn frá hv. þm. Sigurgeiri Sindra Sigurgeirssyni Ég fór áðan yfir það fyrir hvaða lagabreytingum Alþingi þyrfti að standa í megindráttum í þessu umsóknarferli en nú spyr þingmaðurinn hvað þetta kosti í stjórnsýslunni. Eins og við var að búast voru svör hæstv. utanríkisráðherra rýr og nánast engin því að svo virðist sem ekki sé búið að slá neinni tölu á hvað þetta kostar. Það er skrýtið því að ég veit fyrir víst innan úr Stjórnarráðinu að mikil vinna er farin af stað og má segja að ráðuneytin séu meira og minna á hvolfi vegna þessarar vinnu þessa dagana. Þau hafa því ekki tíma til að sinna þeim málum sem snúa að þjóðinni, eins og heimilunum. Það er allt á hvolfi í því og svo er Icesave notað sem skálkaskjól í því að ekkert komist áfram. Við skulum átta okkur á því að vinnan er farin á burt og mér finnst ekki við hæfi að hæstv. utanríkisráðherra geti ekki svarað þeim spurningum 

Hæstv. forseti. Ég þakka hv. þm. Sigurgeiri Sindra Sigurgeirssyni fyrir að varpa fram þessari brýnu spurningu sem því miður virðast ekki hafa fengist svör við hér. Hæstv. utanríkisráðherra á þó eftir eina umferð og getur þá vonandi bætt einhverju við. Þá ætla ég að leyfa mér, frú forseti, að einfalda spurninguna aðeins varðandi b-liðinn og spyrja: Hver er áætlaður kostnaður við þessa framkvæmd á þessu ári? Það hlýtur að liggja fyrir. Fólk er að vinna að þessum breytingum. Fjárlög hafa verið samþykkt. Hver er kostnaðurinn nú þegar á þessu ári sem er gert ráð fyrir að fari í þessar breytingar - sem eru á fullu? Það er verið að vinna á fullu á bak við tjöldin í því að straumlínulaga íslenska stjórnsýslu að ESB, og bæði tíma og fjármunum væri að mínu mati betur varið í eitthvert annað verkefni en það að vinna að aðild okkar Íslendinga að ESB vegna þess að þangað inn skulum við ekki fara. Það þjónar ekki hagsmunum íslenskrar þjóðar að ganga í Evrópusambandið og það skal aldrei verða.

Virðulegi forseti. Ég þakka þessa fyrirspurn. Eftir því sem tíminn líður sést hve arfavitlaust það var að sækja um aðild að ESB á þessum tíma.

Heyr, heyr.

Þegar efnahagsmálin eru eins og þau eru og vandinn heima fyrir er gífurlegur sést það enn betur. Ég verð að viðurkenna í þessum sal að ég sé eftir hverri krónu sem fer í þessa aðildarumsókn. Eins og kom fram hjá hæstv. utanríkisráðherra getur hann ekki svarað því nákvæmlega hver kostnaðurinn er. Þetta er sem sagt óútfylltur tékki og við vitum hvernig þeir eru og hvernig þeir geta endað. Meðan við þurfum að skera niður í almannaþjónustu, heilbrigðiskerfi og víða í þjóðfélaginu, í velferðarkerfinu, og spara - t.d. er hagræðingarkrafa upp á 30 millj. kr. hjá Ríkisútvarpinu og talað um að leggja niður allar svæðisstöðvarnar - er verið að eyða peningum í þetta. 

Heyr, heyr.

Frú forseti. Eins og aðrir þakka ég þessa ágætu fyrirspurn. Hún var mjög tímabær og það kom nákvæmlega fram sem ég óttaðist. Menn vissu ekkert út í hvað þeir voru að fara. Sú 1.000 millj. kr. kostnaðaráætlun sem við höfum dálítið rætt hér í tengslum við þessa aðildarumsókn er greinilega fullkomlega úr lausu lofti gripin og ég ítreka beiðni mína um utandagskrárumræðu við hæstv. utanríkisráðherra vegna þess að ég tel fullt tilefni til að ræða þessi mál betur og lengur en maður getur gert í einnar mínútu athugasemd. Það vakti athygli mína að hæstv. utanríkisráðherra sagði áðan að hann gæti ekki farið út á þá braut að áætla kostnaðinn. Það væri nefnilega þannig að slík uppstokkun verður umtalsvert kostnaðarsamari en núverandi kerfi. En umtalsvert hvað? Við vitum að það var gert ráð fyrir 1.000 millj. kr. en það var bara utanríkisráðuneytið og önnur ráðuneyti sem sú upphæð átti að ná yfir. Hvað með Hagstofuna sem er að breyta um kerfi? Hvað með þingið sem er að 

Virðulegi forseti. Í dag er á fréttavefnum visir.is a.m.k. fjallað um þessa ákvörðun framkvæmdastjórnarinnar og þar segir að Íslendingar verði að gera átak, með leyfi forseta, „í að samræma löggjöf landsins og sambandsins og/eða innleiða tilskipanir varðandi sjávarútveg, landbúnað, þróun landsbyggðarinnar“ o.s.frv. Það er ekkert um að semja, hæstv. utanríkisráðherra, við eigum að innleiða það sem er búið að ákveða í Evrópusambandinu. Það er ekki aðalmálið sem ég ætlaði að ræða hér heldur það að vitanlega er með ólíkindum að hæstv. ráðherra skuli koma hingað með engin svör við þeim spurningum sem hafa verið bornar fram, 

Virðulegi forseti. Við skulum hafa eitt í huga, þingmenn sem tala, hér er verið að fara að þingvilja. Það virðist æðioft gleymast að hér er verið að fara að þingvilja. Meirihlutaviljinn getur verið hundfúll á tíðum, það getur vel verið svo. En það er verið að fara að þingvilja sem var kosið um fyrir allnokkrum vikum, 

Hver er að tala um það?

Þið.

Frú forseti. Það er alveg rétt að dagurinn í dag markar nokkur þáttaskil í stjórnmálasögu okkar. Nú hefjast aðildarviðræðurnar formlega og þá loksins verður leitt til lykta það innihaldslitla þras sem staðið hefur árum saman um hugsanlega kosti og mögulega galla við aðild. Langstærsta einstaka hagsmunamál íslensku þjóðarinnar er það hvort og með hvaða hætti við gerumst aðilar að Evrópusambandinu. Um það mun þjóðin kjósa í þjóðaratkvæðagreiðslu þegar samningsferli lýkur. Það verður lýðræðisleg ákvörðun meiri hluta þjóðarinnar. Það hvernig hagsmunum byggða og bænda verður fyrir komið í nýjum samningi skiptir mestu máli. Ávinningurinn er augljóslega sameiginlegt myntsvæði og sameiginlegur Seðlabanki Evrópu en það sem mestu skiptir að ná út úr samningunum er sterkari staða byggða og bænda og atkvæði margra munu ráða, mitt þar á meðal, hvernig fyrir byggðunum verður komið þegar til aðildar að Evrópusambandinu kemur. 

Virðulegur forseti. Framsóknarmenn hafa ályktað um að það beri að sækja um aðild að Evrópusambandinu 

Virðulegi forseti. Það er rétt að framsóknarmenn ákváðu að fara til aðildarviðræðna með vissum skilyrðum. Eins og skýrt kemur fram í greinargerðinni var ekki farið í aðildarviðræður með nein skilyrði. Þess vegna átti aldrei að fara í þessar aðildarviðræður. Það er líka rétt að stór hópur framsóknarmanna er með og stór hópur er á móti. Samkvæmt síðustu skoðanakönnun Gallups voru 75% kjósenda Framsóknarflokksins á móti aðildarumræðu en það er einnig stór hópur fylgjandi. Við höfum hins vegar ákveðið að ræða þetta mál málefnalega í okkar flokki. Það sem mér finnst hins vegar skrýtið er að heyra nýjustu rökin fyrir því að við eigum að ganga í Evrópusambandið. Evran er ekki lengur gulrótin eða lækkað matvælaverð vegna þess auðvitað er krónan að bjarga okkur og við fáum að sjálfsögðu ekki lægra matvöruverð. Núna halda þingmenn Samfylkingarinnar því fram að landið muni lokast. Hvers lags endemis vitleysa er þetta? Við erum aðilar að Evrópska efnahagssvæðinu. Það eina sem við tökum ekki úr Evrópusambandinu er 

Heyr, heyr.


            

Frú forseti. Staðan í því máli sem hér er spurt um er alveg skýr í dag. Við vitum hvað Alþingi Íslendinga setti háar upphæðir í aðildarumsóknina á yfirstandandi fjárhagsári. Það er í hendi Alþingis Íslendinga að útdeila þeim fjármunum til næstu ára eftir því sem þurfa þykir. Við erum í ferli þar sem væntanlega verða formlegar umræður innan einhverra vikna. Ferlið snýst um það að semja um skilyrði aðildar Íslands að Evrópusambandinu. Við höfum ekki séð fyrir endann á því ferli. Við vitum ekki hvernig sá samningur lítur út og það verður ekki fyrr en hann liggur á borðinu og hefur verið kynntur rækilega allri íslensku þjóðinni sem þingmenn geta komið upp með eintómum upphrópunum, hvort sem þær eru já eða nei, og talið sig vita 

Virðulegi forseti. Ég fagna því að  Það er hátíðisdagur í dag. Framkvæmdastjórnin samþykkir að leggja til við ráðherra að við verðum teknir inn sem aðildarumsóknarsinnar og þökk sé Framsóknarflokknum fyrir að við skulum vera komin í þessa vegferð. 

Þrír af níu.

Níu? Eru ekki bara sjö framsóknarmenn á þingi?  
             Svo studdu þetta líka sjálfstæðismenn, hv. þm. Unnur Brá Konráðsdóttir ætti að átta sig á því, þar á meðal varaformaður Sjálfstæðisflokksins sem sat hjá og eftirlét öðrum að taka ákvörðunina. Sú sem situr í forsetastóli núna sagði já þannig að þetta er allt hið besta mál. 

Virðulegur forseti. Ástæða er til að binda vonir við þann áfanga sem náðist í dag, að hann megi verða okkur til gæfu og að þessi leiðangur megi takast sem best. Gott er að fá fjölmargar ábendingar um það sem betur má fara í íslenskri löggjöf vegna þess að þær ábendingar eru auðvitað settar fram með hag almennings að leiðarljósi og auðvitað má víða í löggjöf okkar og á mörgum sviðum í íslensku samfélagi taka til hendinni og bæta úr. Ég tek undir með hv. þm. Siv Friðleifsdóttur að hér kemur ekkert nýtt fram. Þessar upplýsingar um kostnað máttu vera mönnum ljósar strax í sumar og 1.000 millj. eru sannarlega ákaflega lág fjárhæð 

Virðulegi forseti. Sýndarmennska og hégómi eru skelfilegar systur í stjórnmálum. Allt Evrópusambandið er sýndarmennska og hégómi. Það er nútímasovét, enn verra en gamla Sovét, sem sagt flækjufæturnir eru miklu fleiri. Klíkuskapurinn er enn þá meiri og valdataflið er enn þá meira á meðal stórveldanna þar. Það var þó einkum í gamla Sovét. Þetta eru hlutir sem við eigum að horfast í augu við. Við fórum í það ferli að láta skoða þetta og skulum láta það ganga yfir og gera svo úttekt. Það er til skammar að stjórnvöld séu að laga íslenska stjórnkerfið að kerfi Evrópusambandsins þegar ekkert liggur fyrir um hreina hluti. 
            

Við erum búin að vera þarna í fimmtán ár.

Það er til skammar og það er valdbeiting, það er valdníðsla. 
             Það er alveg ljóst að það er ekki þingmeirihluti og ekki þjóðarvilji fyrir inngöngu í Evrópusambandið. 

Forseti biður hv. þingmenn að virða ræðutímann.

Frú forseti. Ég vil þakka hv. þm. Sigurgeiri Sindra Sigurgeirssyni fyrir þessa áhugaverðu spurningu sem er mjög mikilvæg. Nú tala ég sem gamall fjárlaganefndarmaður um reynslu mína í samskiptum við utanríkisráðuneytið sem hefur ætíð hagað sér eins og ríki í ríkinu þegar kemur að fjárlagagerð og þess vegna er mikilvægt að við höldum hæstv. utanríkisráðherra við efnið í þessu því eins og hv. þingmaður nefndi þá verðum við að vita hversu miklum fjármunum við ætlum að eyða í umsóknarferlið og þess vegna er aðhald þingsins ákaflega mikilvægt. Hins vegar er ljóst að ef við ræðum um aðildarumsóknina sem slíka þá eru skiptar skoðanir innan allra flokka í þeim efnum og sá sem hér stendur vill skoða hvað kemur út úr fyrirhuguðum samningaviðræðum við Evrópusambandið án þess að hafa gefið sér fyrir fram einhverja niðurstöðu. Eftir að þetta ferli er farið af stað er það ábyrgð íslenskra stjórnmálamanna og stjórnmálaflokka fyrir hönd íslensku þjóðarinnar að reyna að ná eins góðum samningum og hægt er. Síðan leggjum við þá samninga fyrir þjóðina til synjunar eða samþykktar. Ég treysti íslenskri þjóð til að taka rétta ákvörðun í þeim efnum. 
            

Virðulegur forseti. Alþingi samþykkti í júlí að fara í aðildarviðræður við Evrópusambandið. Það var meiri hluti Alþingis sem slíkt gerði. Við erum í því ferli og stöndum í dag frammi fyrir því að aðildarumsóknin hefur verið samþykkt  Ég er ein þeirra sem segja að við eigum að ganga þessa vegferð á enda, sjá hvað upp úr þeim samningum kemur sem við blasa í þessu samningaferli, halda vel og heiðarlega á samningsstöðu Íslands í þessum viðræðum og þegar kemur að því hvort, hvenær eða hvernig samning við fáum þá verður það alltaf íslensk þjóð sem ákveður hvað henni er fyrir bestu, ekki einstaka stjórnmálaflokkar eða einstaka stjórnmálamenn sem telja sig stundum allt vita betur en aðrir.

Frú forseti. Ég vil þakka fyrir þessa umræðu og ráðherranum fyrir að gera tilraun til að reyna að svara þessu með hvað skástum hætti en ég verð að viðurkenna að óvissan um kostnað í þessu máli endurspeglaðist mjög í svari ráðherrans og ég tek undir það sem hér hefur komið fram að við erum á ákveðinn hátt að samþykkja opinn víxil. Ég vil benda honum á að hægt er að nýta sér skýrslur um inngöngu annarra landa inn í sambandið, t.d. Króatíu. Þar kemur ýmislegt fram um það hvaða stofnanir hefur þurft að setja á fót. Mig langar til að segja hæstv. utanríkisráðherra frá því að ég kynnti mér það í morgun hvernig þessum málum er háttað í Svíþjóð. Í Svíþjóð er svipuð greiðsluskrifstofa um landbúnaðarstyrki og ég talaði um í framsögu minni, Jordbruksverket. Þar starfa í dag 600 starfsmenn, frú forseti, 600 starfsmenn og launakostnaður árið 2008 var 13 milljarðar. Þetta er greiðsluskrifstofa landbúnaðarstyrkja og bara dæmi um eina stofnun. Ég vil að menn hafi það í huga að þessi víxill sem við erum að samþykkja getur verið mjög stór og hár. Mjög mikilvægt er að það komi fram. Ef vilji þjóðarinnar er sá að hún vill ekki aðild þá verðum við að skoða þá fjármuni sem við munum eyða í aðildarviðræðurnar fram að þeim tímapunkti. Varðandi orð hv. þm. Sigmundar Ernis Rúnarssonar um að þetta sé þingvenja og annað slíkt þá vil ég taka fram að það er sorglegt að þurfa alltaf að hlusta á Samfylkinguna tala um þetta alþjóðaumhverfi og að við þurfum að vera þjóð á meðal þjóða í alþjóðasamskiptum. Hvernig var þetta í sjálfstæðisbaráttunni? Þeir vildu fara varlega í henni og ekki styggja Dani. Hvernig var þetta þegar við vorum að semja um landhelgina? Þeir vildu fara varlega í því. 
            

Kratarnir.

Kratarnir vildu fara varlega í því og nú þegar komið er að þessu, þá skulum við ekki styggja alþjóðasamfélagið.

Við breytum ekki ESB

Við eigum að standa  
            

Frú forseti. Ég tek undir síðustu orð hv. þingmanns. Það sem hann er í reynd að leggja til með málflutningi sínum er að við lútum í gras fyrir fram og gefum okkur að það sem Evrópusambandið leggur á borðið verði hin endanlega niðurstaða. Við erum að fara í samningaviðræður.  Frú forseti. Ég þarf greinilega að undirstrika það fyrir þeim hv. þingmönnum sem hér eru að mér var falið ákveðið hlutverk af meiri hluta Alþingis. Það hlutverk var að ná sem víðtækastri sátt um öll þau atriði sem aðildina varða. Þetta er eitt af því sem tengist hvað umdeildasta málaflokknum. Ég ætla mér sannarlega að reyna það og ég ætla ekki að gefa fyrirskipanir um það með hvaða hætti við eigum að haga breytingum á stofnanastrúktúr okkar fyrir fram. Það ætla ég ekki að gera. Ég ætla að hlusta á þann hv. þingmann sem hóf þessa umræðu sem hefur verið skemmtilegur sprettur á köflum, ég ætla að hlusta á bændur, ég ætla að hlusta á ólík viðhorf og ég ætla síðan með aðstoð þeirra sem í samninganefndinni eru að reyna að semja fyrir hönd Íslands um þá niðurstöðu sem er hagfelldust fyrir Ísland. Ég vísa því algerlega á bug að þetta sé óútfylltur víxill sem við erum að samþykkja. Herra minn trúr. Það verður ekkert samþykkt, engum lögum breytt nema Alþingi samþykki það.

En kostnaðurinn?

Og það verður ekkert samþykkt nema þjóðin samþykki það að lokum. 
            

Frú forseti. Það er stutt síðan ég fór til útlanda og þurfti að gangast undir vopnaleit. Þegar ég stóð í röðinni á flugvellinum hugsaði ég að ef það væri eitthvað sem Osama bin Laden gæti verið stoltur af væri það hvernig brugðist hefur verið við á flugvöllum og hversu mikið vopnaleit hefur verið hert. Ástæðan fyrir því að ég ákvað að spyrja sérstaklega um vopnaleit á flugvöllum á Íslandi er sú að samkvæmt fréttum frá því í nóvember á síðasta ári virðist ekki vera algerlega á hreinu hjá Flugmálastjórn Íslands og þeim sem hafa með vopnaleit að gera hverjir eru undanþegnir öryggisleit í Leifsstöð svo ég ákvað að spyrja hæstv. ráðherra þannig að ef menn væru ekki alveg vissir þá væri hægt að skýra þetta í ræðustól Alþingis. 1. Hvaða einstaklingar, innlendir og erlendir, eru undanþegnir vopnaleit á flugvöllunum í Keflavík, Reykjavík, á Akureyri og Egilsstöðum? Ástæðan fyrir þessari spurningu er sú að í Fréttablaðinu þann 17. nóvember er tilgreint að samkvæmt Flugmálastjórn ættu aðeins forsetinn, forsætisráðherra og makar þeirra auk erlendra þjóðhöfðingja sem eru í opinberri heimsókn og sérstaklega er tilkynnt um frá utanríkisráðuneytinu að vera undanþegnir vopnaleit. Svo virðist vera að hæstv. forseti okkar, þ.e. forseti Alþingis, hv. þm. Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir sé þar með ekki undanþegin vopnaleit og beri að hlíta skipunum lögreglumanna á svæðinu en hjá Friðþóri Eydal, fulltrúa á Keflavíkurflugvelli ohf. kemur fram að líka sé undanþága fyrir tollverði og lögreglumenn þannig að menn voru ekki alveg samkvæmir sjálfum sér í svörum. 2. Hvaða rök eru fyrir þeim undanþágum í hverju tilviki fyrir sig? 3. Hver eru viðbrögð vopnaleitarmanna ef einstaklingur, sem ekki hefur undanþágu frá vopnaleit, neitar að gangast undir vopnaleit? Ef ráðherrann skyldi svo hafa svör við því, þótt það komi ekki fram þarna, af hverju setja þarf allan vökva undir 100 millilítrum í plastpoka sem á að renna með lás, þá hef ég hvergi séð rök fyrir því í gögnum. Þetta er bara fyrir forvitnis sakir ef ráðherrann skyldi vita svörin við þessu. Ég er nokkuð viss um að flestir flugfarþegar hafa undrast af hverju það þarf að vera hægt að loka plastpokunum með rennilás, því þar af leiðandi er mjög auðvelt að opna þá aftur.

Hæstv. forseti. Hv. 7. þm. Suðurk. hefur beint til mín þremur spurningum sem mér er ljúft og skylt að svara. 1. Hvaða einstaklingar, innlendir og erlendir, eru undanþegnir vopnaleit á flugvöllunum í Keflavík, Reykjavík, á Akureyri og Egilsstöðum? Um flugvernd á Íslandi gildir reglugerð um flugvernd nr. 361/2005 en með henni eru innleiddar Evrópureglugerðir á sviðinu. Reglugerðin tekur til flugverndar á öllum millilandaflugvöllum á Íslandi. Kröfum umræddrar reglugerðar, Evrópureglugerðar og viðauka 17 við Chicago-sáttmálann um flugvernd er nánar lýst í flugverndaráætlun Íslands sem Flugmálastjórn Íslands gefur út. Allir sem erindi eiga inn á haftasvæði flugverndar skulu geta sýnt fram á að þeir hafi lögmætt erindi inn á haftasvæðið, þ.e. með brottfararspjaldi, aðgangsheimild flugvallar o.s.frv. en auk þess þurfa þeir, ásamt því sem þeir bera með sér, að undirgangast skimun. Í flugverndaráætlun Íslands hefur Flugmálastjórn Íslands skilgreint þrjá hópa sem undanþegnir eru skimun en það eru lögreglumenn, starfsmenn tollgæslu og starfsmenn Landhelgisgæslu sem starfsins vegna bera vopn að ákveðnum skilyrðum uppfylltum. Skilyrðin eru þau að viðeigandi embætti sendir lista yfir þá starfsmenn sem eru vopnaðir við störf á Keflavíkurflugvelli og að aðgangsheimildir þeirra inn á flugvöllinn gefi til kynna að um vopnaða starfsmenn sé að ræða til að forðast óþægindi í vopnaleit. Erlendir þjóðhöfðingjar og aðrir háttsettir embættismenn sem ferðast í opinberum erindagjörðum hafa verið undanþegnir vopnaleit. 2. Hvaða rök eru fyrir þeim undanþágum í hverju tilviki fyrir sig? Það hefur ekki þótt viðeigandi að vopnað fólk leggi frá sér vopn sín innan um aðra til að undirgangast skimun. Þar sem starfsmönnum þeirra þriggja embætta sem tilgreind eru í svari við fyrstu spurningu er treystandi til að bera vopn hefur Flugmálastjórn Íslands litið svo á að þeim sé einnig treystandi til að fara inn á haftasvæði flugverndar án skimunar á meðan þeir eru við störf. Undanþága til handa erlendum þjóðhöfðingjum og öðrum opinberum starfsmönnum hefur verið gefin út á prótokollsskrifstofu utanríkisráðuneytisins enda eru viðkomandi í opinberum erindagjörðum og ávallt fylgt út í loftfar af lögreglu. Undanþágan er bæði veitt í virðingarskyni við hina erlendu gesti en einnig vegna þess að þeir ferðast iðulega með sína eigin lífverði sem oft bera vopn og vopnaleit hefur því takmarkað vægi en þessir aðilar ferðast alltaf út í loftfar í fylgd lögreglu. Það hefur verið viðtekin vinnuregla að forseti Íslands, forsætisráðherra og makar þeirra hafa verið undanþegnir vopnaleit í virðingarskyni enda séu þeir í fylgd lögreglu eða öryggisstarfsemi flugvallarins út að loftfari. 3. Hver eru viðbrögð vopnaleitarmanna ef einstaklingur, sem ekki hefur undanþágu frá vopnaleit, neitar að gangast undir vopnaleit? Í 30. gr. reglugerðar nr. 361/2005, um flugvernd, segir, með leyfi forseta: „Sérhverjum aðila sem neitar að undirgangast leit í samræmi við þessar reglur eða neitar að láta skoða handfarangur sinn skal synjað um að fara inn á haftasvæði flugverndar og í loftfar.“ Unnið er í samræmi við þetta ákvæði, virðulegi forseti.

Frú forseti. Ég vil þakka hv. þm. Eygló Harðardóttur fyrir þessa áhugaverðu fyrirspurn. Ég hjó eftir því hjá hæstv. ráðherra að hann talaði um að ákveðnir aðilar fengju þessar undanþágur í virðingarskyni, eins og hæstv. ráðherra orðaði það. Mér finnst það persónulega engin óvirðing þótt ég þurfi að gangast undir leit á flugvöllum. Ég hefði haldið að undanþágur sem þessar væru hluti af eldri tíma og að menn þurfi að skoða þessa hluti upp á nýtt. Fréttaflutningur af málum sem þessum hefur verið með ýmsum hætti á undangengnum mánuðum, eins og hv. þingmaður nefndi áðan, og það væri áhugavert að heyra sjónarmið hæstv. ráðherra, hvort honum finnist að það eigi að útvíkka þessar undanþágur til þess að fleiri öðlist meiri virðingu eða hvort við eigum ekki að hætta þessu og láta alla sitja jafnt. Það er engin óvirðing falin í því að þurfa að ganga í gegnum eitt hlið, hvort sem maður er Jón eða séra Jón.

Frú forseti. Ég þakka hæstv. ráðherra fyrir svörin og líka hv. þm. Birki Jóni Jónssyni fyrir athugasemd hans. Það var einmitt þetta sem ég hjó eftir í svörum ráðherra, að hann talaði um embættismenn, lögreglumenn, tollverði og aðra sem væru með vopn og væru undanþegnir samkvæmt lögum. Ég gat ekki skilið betur. Síðan var talað um þjóðhöfðingja annarra landa og embættismenn sem tilgreindir væru frá viðkomandi þjóðum og rökin fyrir því. Hins vegar var mjög einkennilegt að heyra að þetta væri viðtekin vinnuregla varðandi þjóðhöfðingja Íslands og forsætisráðherra og maka þeirra. Það væri áhugavert að fá að vita hvort viðkomandi væru líka t.d. undanþegnir því að tollverðir leituðu hjá þeim af því það væri líka viðtekin vinnuregla. Ég tek undir það sem hv. þm. Birkir Jón Jónsson sagði, ég get ekki séð að sérstök virðing sé fólgin í því að fólk undirgangist ekki sömu reglur, lög og fyrirskipanir og Íslendingar almennt þurfa að undirgangast. Ef menn vilja að svo sé er eðlilegt að lagagrunnur sé fyrir þeim undanþágum og Alþingi sé sammála um að gera það. Ég ítreka líka að það væri áhugavert að fá fram hjá ráðherranum hvort hann viti nákvæmlega hver hugsunin er á bak við þessa plastpoka.

Hæstv. forseti. Það er svo sem ekkert nýtt sem þarf að koma fram nú þegar þessari umræðu er að ljúka. Ég ítreka bara það sem ég sagði áðan varðandi þjóðhöfðingja, forsætisráðherra, maka þeirra og erlenda gesti, undanþágan er bæði veitt í virðingarskyni við hina erlendu gesti og einnig vegna þess að þeir ferðast iðulega með eigin lífverði sem oft bera vopn. Vopnaleit hefur því í þeim tilfellum takmarkað vægi enda er þessum aðilum alltaf fylgt út í loftfar af lögreglu. Við þetta er ekki miklu að bæta. Þetta eru vinnureglur sem eru viðhafðar samkvæmt reglugerð sem sett var með hliðsjón af lögum. Út af því sem hv. þingmaður hefur tvisvar spurt mig að, þ.e. um plastpokana með rennilásnum, þá hef ég bara ekki hugmynd um það. Ég ferðast ekki mikið með vökva á mér af skiljanlegum ástæðum, ekki þarf ég hárvökva til þess að setja í litla plastpoka með rennilás, þannig að ég veit ekki hvað er á bak við þetta. Mér finnst alltaf voðalega ánægjulegt og skemmtilegt að sjá fólk vinna í flughöfnum um allt land við að troða ofan í þessa litlu poka, setja inn og þar með er allt gert. Að öllu gamni slepptu, virðulegi forseti, þá er búið að herða þessar reglur svo mjög eftir ýmislegt sem gerst hefur í alþjóðlega fluginu. Það er auðvitað þannig með ýmislegt sem gerist í fluginu að yfirleitt er brugðist við því með að herða reglur og það kemur niður á notendum. Fólk þarf orðið að mæta fyrr á vellina og ganga í gegnum miklu strangari skoðun. Þetta þurfum við að búa við vegna þess að glæpamenn hafa komist inn í vélar, tekið sér far með þeim og ógnað öryggi flugfarþega en það á náttúrlega ekki að eiga sér stað.

Frú forseti. Í pólitík geta menn verið sammála um markmið en greint á um leiðir. Við sjálfstæðismenn teljum og höfum alltaf talið mikilvægt að atvinnulífinu sé búinn slíkur jarðvegur að það geti blómstrað. Við ríkjandi aðstæður skiptir meginmáli að okkar mati að halda atvinnulífinu gangandi, skapa atvinnu og afla tekna. Hvers kyns verkefni á vettvangi samgangna eru til þess kjörin vegna þess að ef vel er að verki staðið geta þau skapað fjölda smærri og meðalstórra fyrirtækja atvinnu og komið í veg fyrir gjaldþrot margra þeirra. Mér virðist hins vegar, frú forseti, sem ríkisstjórnin sé annarrar skoðunar og leiti frekar leiða til að efla Atvinnuleysistryggingasjóð en atvinnulífið. Frú forseti. Leiðarljós samgönguráðuneytis í vegamálum eru greiðar, öruggar, umhverfisvænar og hagkvæmar samgöngur. Markmið Vegagerðarinnar er að þróa og sjá um vegakerfi á sem hagkvæmastan hátt með þarfir samfélagsins, öryggi vegfarenda og umhverfissjónarmið að leiðarljósi. Ljóst er að þetta tvennt fer saman. Þegar rýnt er í tölur Vegagerðarinnar frá árunum 2007–2010, og skiptir þá engu hver samgönguráðherra var á þeim tíma eða er, kemur glögglega í ljós hvernig skiptingu vegafjár er háttað eftir kjördæmum. Þar hallar verulega á Suðvesturkjördæmi og höfuðborgarsvæðið allt. Ég velti hins vegar fyrir mér, frú forseti, hvort fjármunum úr ríkissjóði til vegamála sé varið í samræmi við leiðarljós ráðuneytis og markmið Vegagerðarinnar. Ég tel að vert sé að skoða hvort svo sé og þess vegna hef ég lagt fram fyrirspurn til hæstv. ráðherra. Ég spyr hann: Hve mörg verk voru boðin út af Vegagerðinni á árinu 2008 og hvernig skiptust þau á milli landshluta, milli 2008 og 2009? Hve mörg verk eða útboð voru á þessum árum slegin af og hvernig skiptust þau á milli landshluta?

Hæstv. forseti. Svar við fyrri spurningu hv. þm. Ragnheiðar Ríkharðsdóttur er þetta: Á árunum 2008 og 2009 bauð Vegagerðin út, ýmist sjálf eða með samstarfsaðilum, samtals 95 verkefni. Af þessum verkefnum voru 51 nýbyggingarverkefni, 33 verkefni við viðhald og þjónustu, tíu útboð á ráðgjafarþjónustu og eitt verkefni í almenningssamgöngum. Verkefnin skiptast milli svæða Vegagerðarinnar á eftirfarandi hátt: Á Suðursvæði: 19 nýframkvæmdir, átta viðhalds- og þjónustuliðir, fjögur ráðgjafarverkefni. Á Suðvestursvæði: Níu nýframkvæmdaverkefni, sex viðhalds- og þjónustuverkefni, fimm ráðgjafarþjónustuverkefni. Á Norðvestursvæði: 11 nýframkvæmdir, átta í viðhaldi og þjónustu, eitt ráðgjafarþjónustuverkefni. Á Norðaustursvæði: 12 nýframkvæmdaverkefni, 11 í viðhaldi og þjónustu, ekkert í ráðgjafarþjónustu en eitt í almenningssamgöngum. Samtals eru þetta, eins og ég hef sagt áður, virðulegi forseti, um 95 verkefni alls. Önnur spurningin hljóðar svo: Hversu mörg verk sem voru tilbúin til útboðs hjá Vegagerðinni voru slegin út af borðinu á þessum árum og hvernig skiptast þau milli landshluta? Nú er það svo, virðulegi forseti, að engin verkefni hafa verið slegin út af borðinu. Hins vegar hefur við niðurskurð hjá síðustu ríkisstjórnum, þar með talið ríkisstjórn Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks og þessari ríkisstjórn, því miður þurft að skera niður til samgönguframkvæmda. Við skulum þó hafa í huga að það er verið að skera niður frá mjög miklu á árunum 2008 og 2009, sem eru mestu framkvæmdaár Íslandssögunnar í vegagerð. Ekkert hefur verið slegið út af borðinu en sumt færst aftar eða frestast ef svo má að orði komast. Nú er hjá Vegagerðinni tilbúið um 21 nýbyggingarverkefni sem unnt væri að bjóða út. Þau skiptast á milli svæða á eftirfarandi hátt: Sex á Suðursvæði, sama á Suðvestursvæði og Norðvestursvæði og þrjú á Norðaustursvæði eða samtals 21 verkefni. Virðulegi forseti. Vegna þess að hv. þingmaður talaði um að efla atvinnulíf og hafa atvinnulífið gangandi vil ég benda á að við höfum öll það markmið. Þegar talað er um að lítið sé að gerast í samgönguframkvæmdum þá mótmæli ég því. Ég hef áður sagt að mestu framkvæmdaár Íslandssögunnar voru 2008 og 2009 en hver er staðan á árinu 2010, þessu hallærisári Íslandssögunnar hvað varðar fjárhag ríkissjóðs, almennings og allra? Hún er sú að við munum vinna fyrir hvorki meira né minna en 11,5 milljarða kr. í verkefnum sem eru í gangi á þessu ári. Það er meira en meðaltal áranna 2000–2007 miðað við prósentu af vergri landsframleiðslu. Þetta er nú staðan, virðulegi forseti. Við erum með tvö verk í gangi. Við buðum mjög mikið út í febrúar til apríl í fyrra. Öll útboð voru keyrð út og miklu hraðar en ætlað var til að koma þeim til verka og hafa þau í gangi sem mest á árinu 2009 og þau verk sem nú eru í gangi árið 2010. Þess ber líka að geta, virðulegi forseti, að mjög mörgum verkum af þeim sem eru í gangi núna og taka þessa 11,5 milljarða lýkur á þessu ári en við erum að bæta við verkefnum. Nýlega höfum við kynnt útboð á Suðurlandsvegi og Vesturlandsvegi. Suðurlandsvegur, það stóra og mikla verkefni, væri komið til útboðs - það þarf að auglýsa á hinu Evrópska efnahagssvæði vegna þess að það er svo stórt en þá neitaði Kópavogsbær okkur um framkvæmdaleyfi vegna þess að Kópavogsbær hafði skoðanir á því hvernig gatnamótin yrðu við Bláfjallaafleggjarann. Ég hef átt gott samtal við bæjarstjórann í Kópavogi um þetta mál og ég tók eftir því að fundargerð bæði skipulagsnefndar og bæjarráðs sem kom fyrir bæjarstjórn í gær var vísað aftur til bæjarráðs. Ég á von á því og vona innilega að bæjarráð Kópavogs endurskoði afstöðu sína vegna þess að það er ekki í verkahring sveitarfélaganna að segja til um hvernig við byggjum vegi. Þau veita okkur hins vegar framkvæmdaleyfi eða ekki. Ef Kópavogsbær veitir okkur ekki framkvæmdaleyfi vegna Suðurlandsvegar verður bara að hafa það vegna þess að við erum tilbúin með önnur verkefni í staðinn. Það verður bara að vera alveg klárt. Ég ítreka að ég hef fulla trú á því að þetta mál leysist hjá Kópavogsbæ núna á næstunni vegna þess að þótt við séum að byggja þessi gatnamót á plani, eins og það kallast í dag, er ekki útilokað að þar verði mislæg gatnamót í framtíðinni þegar umferðarmagnið eykst og hagur okkar Íslendinga vænkast á ný, sem verður innan skamms þegar við erum búin að klára Icesave og komin lengra í aðildarviðræðum við Evrópusambandið.

Virðulegi forseti. Þær fréttir að búið sé að senda í útboð 6,5 km kafla af tvöföldun á Suðurlandsvegi, frá Skíðaskálanum og vestur í átt að Reykjavík, voru gríðarlega stórar og góðar fréttir. Þetta er eitt stærsta og mikilvægasta umferðaröryggismál Íslendinga allra. Þetta er fjölfarnasti og slysaþyngsti vegur utan þéttbýlis á landinu og öllu skiptir að breikka veginn og skilja á milli akreina og koma þannig í veg fyrir hin alvarlegu og tíðu og hörmulegu slys. Því eru það mjög alvarlegar fréttir að bæjaryfirvöld í Kópavogi hafi stöðvað útboðið með því að gefa ekki út framkvæmdaleyfi. Þar með væru þeir að mínu mati að misbeita valdi sínu og ég trúi því ekki að þeim gangi það til og ætla þeim það ekki. Ég skora á meiri hluta sjálfstæðis- og framsóknarmanna í Kópavogi að endurskoða þessa ákvörðun tafarlaust, þannig að þeir komi ekki í veg fyrir það að útboð á 6,5 km kafla tvöföldunar á Suðurlandsvegi fari af stað núna, eins og hæstv. samgönguráðherra sagði áðan, annars er þeim sökin ein sú seld að bjóða út eitthvert annað verk. Ég skora á bæjaryfirvöld að láta þetta ekki ganga svona fram.

Frú forseti. Ég þakka þessa fyrirspurn. Hér er um mikilvægt mál að ræða. Sjálfur hef ég orðið var við það m.a. á ferðum mínum um Norðausturkjördæmi, og kannski sérstaklega miðausturland, að þar telja verktakar að fram undan sé skortur á verkefnum til að standa undir þeirri starfsemi sem þar er. Nýlega átti ég fund með forsvarsmönnum fyrirtækja á Héraði sem því miður hafa þurft að grípa til erfiðra ákvarðana í ljósi þessa. Þess vegna vil ég hvetja hæstv. samgönguráðherra og ríkisstjórnina alla, og Framsóknarflokkurinn mun ekki liggja á liði sínu í því, til að stuðla að auknum vegaframkvæmdum í landinu. Það er mjög dýrt að horfa upp á það að heilu fyrirtækin séu að segja upp hundruðum einstaklinga sem fara á atvinnuleysisskrá. Við þurfum að skoða þessi mál í víðu samhengi. Við verðum einfaldlega að auka við framkvæmdir í landinu til að viðhalda atvinnustiginu því að fram undan er ekki nægjanlegur fjöldi af verkefnum. Við verðum að horfast í augu við það, þvert á flokka, hvort sem við erum í stjórn eða stjórnarandstöðu, 

Virðulegi forseti. Ég fagna þeirri umræðu sem hér hefur orðið á síðustu mínútum um mikilvægi vegasamgangna og frekari framkvæmdir á því sviði. Það er trú mín og vissa að mjög mikilvægt sé að framkvæmdir á þessu sviði séu sem víðast og fyrir sem flesta á komandi árum. Atvinnuleysi er ömurlegt í okkar samfélagi nú um stundir og því er mjög mikilvægt að þessar framkvæmdir verði sem víðast og fyrir sem flesta. Ég vil líka geta þess, frú forseti, að það er ekki einungis hægt að horfa til svæðaskiptingar í þessu efni og horfa á þau svæði þar sem flestir búa, umferðarmál snúast líka um mannréttindi, um að ferðast um örugga vegi. Það er hreint með ólíkindum hve sumir íbúar landsins þurfa að aka um stórhættulega og ónýta vegi meginhluta ársins á meðan aðrir hugsa um það eitt að komast hraðar á milli.

Virðulegi forseti. Ég vil byrja á að taka undir þau orð sem hér hafa fallið og hv. þm. Björgvin G. Sigurðsson hafði áðan varðandi Suðurlandsveg. Mjög mikilvægt er að Kópavogsbær fjalli aftur og mjög hratt um þetta mikilvæga mál, því að ef þetta er byggt á einhverjum misskilningi þarf að eyða honum strax vegna þess að framkvæmdin þarf að komast áfram. Það er alveg ljóst. Mig langar að nota tækifærið undir þessari umræðu, og að sjálfsögðu þakka ég fyrirspyrjanda fyrir fyrirspurnina, og segja að það er ekki nóg, hæstv. samgönguráðherra, að vera með plön um nýframkvæmdir, það þarf að sjálfsögðu að koma þeim áfram og koma þeim í gang. Og það er nú ekki svo að sveitarfélögin standi yfirleitt í vegi fyrir því, hvort sem það er byggt á misskilning eða einhverju öðru er það ekki svo. Ég vil líka hvetja hæstv. samgönguráðherra til þess að beita sér fyrir því t.d. að vetrarþjónusta sé með sómasamlegum hætti, ekki síst á landsbyggðinni því að töluvert vantar upp á það. Svo vil ég upplýsa ráðherrann um það að ég keyrði Barðaströndina fyrir skömmu á jeppa, hún var ófær fyrir fólksbíl og 

Virðulegi forseti. Ég þakka þá góðu umræðu sem hér hefur skapast um kannski tvíþætt mál, annars vegar það að atvinnustigi sé haldið uppi um allt land og þeir mikilvægu vinnuveitendur sem verktakar eru hafi þau verkefni sem til þarf. Mér finnst líka skipta mjög miklu máli að við ræðum af skynsemi og fullri samstöðu um það að mannfjöldinn skiptir ekki alltaf máli, við eigum í raun og veru að hafa þau byggðasjónarmið uppi að allir Íslendingar á öllu Íslandi hafi ákveðna grunnþjónustu, sem er það að geta ekið um á mannsæmandi vegum að minnsta kosti, þótt við verðum síðan að sjálfsögðu að taka líka tillit til fjölförnustu leiðanna og hafa þar umferðaröryggi af bestu sort. En ég endurtek að ég þakka þessa umræðu og minni á að við sýnum fulla samstöðu í þessu máli.

Virðulegi forseti. Bent hefur verið á hér að tafir virðast vera í möguleikum á útboði á tvöföldun Suðurlandsvegar að Litlu kaffistofunni frá Lögbergi. Það er náttúrlega til háborinnar skammar ef bæjarstjórn Kópavogs dregur lappirnar í því að afgreiða þetta mál og ekki í stíl Kópavogs, driftarsamfélags, að ganga ekki til verka strax. Ástæðurnar eru sagðar vera þær að ekki sé fallist á mislæg gatnamót í fyrsta áfanga. Það skiptir bara ekki máli, það sem skiptir máli er að koma þessu verki af stað. Verið að vinna að hlutum við mislæg gatnamót alveg eins og hlutum að leggnum frá Vesturlandsvegi að Lögbergi og þar kemur þetta saman í vinnuferli sem er í gangi. Við verðum að ætlast til þess að háttvirt bæjarstjórn Kópavogs 

Frú forseti. Ég þakka hæstv. samgönguráðherra fyrir svörin og þeim þingmönnum sem hafa tekið til máls. Ég get tekið undir með þeim flestum að samgöngur skipta máli í þessu landi, hvort heldur er í þéttbýli eða í dreifbýli. Ég get líka tekið undir með hv. 1. þm. Suðurkjördæmis að það yrði afar dapurt ef stórt bæjarfélag á suðvesturhorninu kæmi með einhverjum hætti í veg fyrir að framkvæmdir við Suðurlandsveg gætu hafist eða verkið farið í útboð. Mig langar að biðja hæstv. samgönguráðherra að útskýra nánar fyrir mér og þingheimi öllum hvar þeir 11,5 milljarðar sem fara eiga í samgöngumannvirki á árinu 2010 liggja og hvernig þeir skiptast á milli landshluta. Ég ítreka enn það sem ég sagði áðan, frú forseti, að það verður að ætlast til þess í þessum málaflokki eins og öðrum þegar staðið er frammi fyrir óhjákvæmilegum niðurskurði á fjármunum til opinberra framkvæmda, að fyrst og síðast verði horft til hagkvæmni verkefna, arðsemi þeirra, öryggissjónarmiða og loks mögulegrar atvinnusköpunar þar sem hennar er kannski mest þörf. Ég get líka tekið undir það að það skiptir máli í því árferði sem við búum við hér og nú að verkefnin dreifist um landið en það má ekki verða á kostnað stærri framkvæmda þar sem hagkvæmnissjónarmið eiga að ráða för. Ég ítreka fyrirspurn mína til hæstv. ráðherra um 11,5 milljarðana, hvernig þeir skiptast á milli landshluta eða hvernig þeir skiptast á verkefni. Þetta er ekki kjördæmapot af minni hálfu, hæstv. samgönguráðherra, heldur er einföld fyrirspurn um þetta vegna þess að mannvirkjageirinn hefur farið ákaflega illa út úr ríkjandi ástandi, þar er ekki bjart fram undan og 

Hæstv. forseti. Ég þakka fyrir ágæta umræðu og stuðning frá þingmönnum. Hv. fyrirspyrjandi sagði gefa þyrfti von um framkvæmdir hjá þeim sem vinna í þessum geira og það er alveg hárrétt. Þess vegna tek ég alltaf fram það sem ég hef sagt hér um framkvæmdir og framkvæmdamagnið á þessu ári: Það er mikið þrátt fyrir allt, en það verður líka að taka fram, virðulegur forseti, að árin 2012 og 2013 verða ekki mörg verk í gangi sem taka yfir þau ár vegna þess hve mörg verk klárast á þessu ári vítt og breitt um landið og á öllum svæðum. Ég hef því miður ekki í höfðinu nú þessa skiptingu, hvernig þessir 11,5 milljarðar skiptast eftir svæðum Vegagerðarinnar, ég er ekki með það með mér, en ég get t.d. tekið sem dæmi að það eru jarðgangaverkefni á tveimur stöðum, á Norðvestursvæði og Norðaustursvæði. Ég get ímyndað mér að þau taki a.m.k. 40% af þessum framkvæmdum. Þar er verið að klára verk og þau eru að sjálfsögðu mjög dýr. Svo ég komi líka inn á það sem hv. þm. Birkir Jón Jónsson sagði um verktaka, að þá skorti verkefni, þá ítreka ég það sem ég sagði áðan að þrátt fyrir erfiðleikaár er þetta mikið í gangi. Það sem vantar hins vegar inn í þennan geira eru framkvæmdir á vegum sveitarfélaga, fyrirtækja og einstaklinga. Hjá Vegagerðinni sem slíkri eru þær þrátt fyrir það þetta miklar, þó að við náum ekki metárunum 2008 og 2009. Og þegar ég tala um 11,5 milljarðana, er það fyrir utan framkvæmdir í flugmálum og hafnamálum, tökum sem dæmi Landeyjahöfn, þannig að það blandast nú inn í þetta, virðulegi forseti. Aðeins hvað varðar Suðurlandsveg, ég ítreka það sem ég sagði að ég held að þetta hafi verið byggt á misskilningi og ég er vissum að mitt góða samtal við hinn ágæta bæjarstjóra í Kópavogi hefur leitt til þess að þetta var tekið til skoðunar í gær í bæjarstjórn. Ég trúi ekki öðru en að þetta hafi verið byggt á misskilningi og við fáum framkvæmdaleyfi og þá erum við tilbúin til auglýsinga á þessu. Að öðru leyti, virðulegi forseti, það er ekki hægt að komast yfir allt sem hér hefur verið sagt. Ég ítreka það sem ég sagði áðan, ég þakka fyrirspyrjanda og þingmönnum sem tóku þátt í þessari umræðu 

Frú forseti. Á vettvangi lögmannastéttar og í dómskerfinu og meðal fræðimanna hefur löngum verið um það rætt hvort ástæða sé til að bæta við þriðja dómstiginu á Íslandi. Sú umræða hefur jafnframt snúist um það hvort æskilegt sé að bæta við jafnvel stjórnskipunardómstigi, þ.e. að Hæstiréttur hefði þá það hlutverk að dæma einungis í málum er varða stjórnarskrá en millidómstig yrði sett á til að auka réttaröryggi í landinu. Þær umræður eða þær pælingar hafa verið svona á fræðimannastigi, umræðustigi, en það hefur einnig stundum komið til tals hvort hægt sé að bæta réttarkerfið þannig að minni brot gangi hraðar í gegnum kerfið. Það er rót þeirrar fyrirspurnar sem ég vildi bera nú til hæstv. dómsmálaráðherra. Mig langar að spyrja hæstv. ráðherra hvort farið hafi fram athugun í ráðuneytinu á því hvort hægt væri að létta á dómskerfinu með því að taka þau mál sem eru minni í sniðum einhvern veginn út fyrir sviga og afgreiða þau á fyrri stigum mála. Nú er það ekkert launungarmál að vaxandi álag er á dómskerfinu á Íslandi vegna þess hruns sem hér varð, gríðarlega flókin álitamál eiga eftir að leita til dómstólanna og það er ástæða til þess fyrir hæstv. dómsmálaráðherra, að mínu mati, að reyna þá á sama tíma að leita leiða til að létta á álaginu þegar um er að ræða brot sem t.d. liggur játning fyrir um. Við getum hugsað okkur alls konar minni brot, innbrot, slíka hluti, smápústra og mál af þeim toga. Þetta fyrirkomulag þekkist erlendis, það er mjög þekkt t.d. í Bretlandi og lögregluréttur er eiginlega bein þýðing á því fyrirbæri sem þar er. Þetta nafn sem ég valdi á fyrirspurnina er náttúrlega bara valið af handahófi vegna þess að við erum ekki komin á það stig að vera búin að velja nöfn á þetta. Mig langar til að inna hæstv. dómsmálaráðherra eftir því hvort þetta hafi verið skoðað eða hvort hæstv. ráðherra sé að reyna að mæta því á öðrum sviðum með öðrum hætti að hægja á álagi í dómskerfinu gagnvart hinum minni háttar brotum.

Virðulegi forseti. Ég þakka fyrirspurnina, hv. þingmaður vekur hér máls á mjög mikilvægu atriði. Ekki hefur farið fram sérstök athugun á því hvort við eigum að setja á fót lögreglurétt, en ég skil fyrirspyrjanda svo að hún nefni líka til sögunnar aðra möguleika þannig að minni mál fari hraðar í gegnum kerfið. Ég held að við hljótum að geta verið sammála um að það er mjög mikilvægt að eitthvað verði gert í því. Í þessu samhengi tel ég rétt að benda á XXIII. kafla laga um meðferð sakamála og reglugerð um lögreglustjórasáttir. Samkvæmt þessum kafla sakamálalaga og viðeigandi ákvæðum reglugerðar um lögreglustjórasáttir er lögreglunni veitt heimild, til að ljúka máli með sektargreiðslu þegar einstaklingur er staðinn að broti, og greiðsla sektar allt að 100.000 kr. og niðurstaða máls færast ekki í sakaskrá. Þá er lögreglunni veitt heimild berist henni kæra sem heyrir undir ákæruvald lögreglu eða lögregla stendur mann að slíku broti, til að ljúka máli með því að gefa sakborningi kost á að gangast undir sektargreiðslu auk sakarkostnaðar. Skilyrði fyrir þessu er að lögreglustjóri telji að viðurlög við broti fari ekki fram úr tímabundinni ökuréttarsviptingu eða verðmæti þess sem gera á upptækt eða að fjárhæð sektar fari ekki fram úr 500.000 kr. Ég vil af þessu tilefni láta þess getið að ég tel vel koma til greina að auka heimildir ákæruvaldsins til að ljúka málum án aðkomu dómstóla. Það er rétt að hafa í huga að meðferð ákæruvalds er nú í höndum mun færri embætta en áður og ég tel fyrir mitt leyti rétt að byggja upp enn færri og öflugri lögregluembætti eins og áður hefur komið fram sem yrðu þá í stakk búin til að ljúka málum með þessum hætti. Embætti ríkissaksóknara hefur unnið mjög gott starf við að leiðbeina ákærendum á grundvelli dómafordæma, en slíkar leiðbeiningar eru forsenda þess að ákærandi geti boðið brotamönnum að ljúka málum með sátt. Það er mjög mikilvægt að íþyngja ekki dómstólum að óþörfu með refsimálum þar sem játning liggur fyrir þegar skýr fordæmi liggja fyrir um refsiþyngdina. Ég tel að það ætti að skoða þann möguleika að ákærandi geti boðið sakborningi að gangast inn á sátt, jafnvel um einhverja óskilorðsbundna fangelsisrefsingu, a.m.k. í þeim brotaflokkum þar sem flestum dómafordæmum er til að dreifa. Það er rétt að benda á að allt frá árinu 2006 hefur verið í gangi tilraunaverkefni um sáttameðferð í opinberum málum. Í þeim tilvikum fengu ungir gerendur sem brotið höfðu af sér, þó ekki alvarlega, tækifæri til að komast aftur á rétta braut með því að mæta þolanda brotsins á fundi ásamt sérmenntuðum miðlara sem oftast var lögreglumaður. Á þeim fundi var brotamanni gerð grein fyrir því að hann hefði gert rangt og reynt að koma sáttum milli hans og þess sem brotið er gegn, þá gegn því að fallið yrði frá saksókn eða málinu frestað. Þetta tilraunaverkefni gaf góða raun og það er til skoðunar í ráðuneytinu hvort lögfesta eigi þetta úrræði. Að þessu öllu sögðu tel ég sem sagt vel koma til greina að skoða þann möguleika sem fyrirspurnin lýtur að. Það er nefnilega nauðsynlegt að skoða alla möguleika til að létta af dómstólum landsins. Önnur leið er að fela lögreglustjórum frekari heimild til að ljúka málum með sátt og taka upp sáttamiðlun, eins og ég hef komið inn á, þegar um unga afbrotamenn er að ræða. Ég vil nota þetta tækifæri til að greina frá því að ég hef óskað eftir tilnefningu frá ríkissaksóknara, réttarfarsnefnd og Lögmannafélagi Íslands í starfshóp sem er ætlað að gera tillögur að breytingum á opinberu réttarfari og réttarreglum því tengdum með það að markmiði að draga úr óþarfaumstangi og hraða málsmeðferð án viðbótarfjárveitinga. Það er í mínum huga ljóst að róttækra breytinga er þörf ef gera á refsivörslukerfinu kleift að afgreiða mál sem því berast. Við verðum að vera opin fyrir öllum tillögum, en við þurfum líka að standa vörð um réttaröryggi borgaranna. Sú framtíðarsýn sem ráðuneytið vill stefna að er að sem flest einföld sakamál séu afgreidd því sem næst tafarlaust, án þess þó að slakað verði á kröfum um réttláta málsmeðferð fyrir dómi.

Frú forseti. Ég þakka hæstv. dómsmálaráðherra þetta svar. Ég tel mjög brýnt að hæstv. ráðherra haldi áfram á þeirri braut að reyna að bæta öryggi í réttarvörslukerfinu og eins draga úr því mikla álagi sem nú er á íslenskum dómstólum. Mér þykir áhugavert það sem kom fram í máli hæstv. ráðherra er sneri að því að ákærendur gætu leitað sátta. Mig langar líka í framhaldi af því að spyrjast fyrir um hvort í slíku gæti falist að meira verði farið út í samfélagsþjónustu sem viðurlög við brotum þegar um er að ræða minni brot. Þarna erum við oft að tala um jafnvel unga brotamenn sem þvælast út af hinni réttu braut réttvísinnar og inn á einhverja glapstigu. Það er mjög mikilvægt í mínum huga að dómskerfið haldi nokkuð utan um þann hóp þannig að menn séu þá ekki brennimerktir að eilífu vegna einhverra bernskubreka. Þá vaknar sú spurning hvort við hefðum ástæðu til að beita annars konar refsiúrræðum meira en við höfum gert, þ.e. þegar við erum að tala bara um fangelsisdóm eða sektir. Það væri fróðlegt að heyra það frá hæstv. dómsmálaráðherra. Allt þetta snýst náttúrlega um að bæta afköstin hjá dómstólum landsins. Ég tel afar brýnt við þær aðstæður sem nú eru uppi að bæta aðstöðuna. Ég efast um að við sjáum fyrir hversu stórkostlegt álag muni verða á íslenskum dómurum á næstunni og hvet hæstv. dómsmálaráðherra, og ég veit að við deilum þeirri skoðun, til að standa vörð um og reyna að bæta eins og hægt er aðstöðu dómara, ekki bara dómara heldur líka aðstoðarmanna þeirra, þannig að við þurfum ekki að bíða allt of lengi eftir niðurstöðu þeirra mála sem við mörg hver bíðum nú eftir vegna hrunsins sem hér varð.

Virðulegi forseti. Já, ég þakka fyrirspyrjanda fyrir að nefna samfélagsþjónustu og önnur úrræði. Við erum í raun að tala um að halda óþarfaálagi frá dómstólum og líka fangelsum landsins. Ég held að það sé mjög brýnt þegar við stöndum frammi fyrir stórauknu álagi á dómskerfið og réttarvörslukerfið í heild sinni að réttarvörslukerfið veikist ekki eða ónýtist með því að einbeita sér að málum sem það í raun og veru á ekki að nota mikla krafta í. Einhvern tímann hefur verið sagt að það eigi að nota ákærur spari, þ.e. þegar virkilega er þörf á að draga menn fyrir dóm og ákæra þá. Það á ekki að nota ákærur í þeim tilgangi að refsa fyrir minni háttar brot ef aðrar leiðir koma til greina sem duga jafn vel. Ég held að það hljóti að vera meginmarkmiðið. Að þessu sögðu verður það líka að vera skýrt að ef ákærendum verða veittar heimildir til að ljúka málum með sátt í ríkara mæli verði að vera mjög vel tryggt að hvergi verði gengið á réttindi sakborninga, og að mannréttinda þeirra verði gætt í hvívetna. Fyrirspyrjandi nefnir líka hraða málsmeðferð sem er eitt af einkennum réttarskipunar okkar. Það er mjög mikilvægt að búa þannig að dómstólunum að málsmeðferðin lengist ekki og úr verði mannréttindabrot.

Frú forseti. Óhætt er að segja að augu alls almennings á Íslandi beinist nú um stundir að rannsókn á orsökum bankahrunsins sem varð hér á landi fyrir nálega hálfu öðru ári. Ekki er laust við að efasemda gæti hjá mörgum um að sérskipaðir rannsakendur nái utan um viðfangsefni sitt sem er allt í senn, flókið, yfirgripsmikið og vandmeðfarið, svo ekki sé meira sagt. Einkum hangir sú spurning í loftinu hvort meintir sakamenn sem hugsanlega frömdu refsivert athæfi í íslensku viðskiptalífi í aðdraganda hrunsins muni komast undan réttvísinni sem vel að merkja og að gefnu tilefni eru í einhverjum tilvikum þeir sömu aðilar og nú eru aftur að hasla sér völl í viðskiptalífinu hér á landi. Verður möguleg sekt þessara manna auðveldlega sönnuð? Var starfað á gráu svæði, eða svörtu? Nær íslenskur lagarammi utan um marga hæpnustu, vafasömustu og umdeildustu gjörninga þessara manna? Eða falla þeir e.t.v. utan hans? Ég kem því hér upp, frú forseti, til að spyrja hæstv. dómsmálaráðherra nokkurra spurninga sem varða þetta efni og sem ég tel að almenningur hafi mjög mikinn áhuga á. Og hann hefur rétt á að vita um framvindu mála. Hvað líður rannsókn sérstaks saksóknara á bankahruninu? Hversu margir hafa verið yfirheyrðir nú þegar? Hafa einhverjir þeirra neitað að koma til yfirheyrslu eða færst undan henni? Hversu margir hafa nú þegar fengið stöðu grunaðra við rannsóknina? Til hvaða landa hefur rannsóknin náð? Að síðustu: Hvenær er áætlað að rannsókninni ljúki? Margs er hægt að spyrja í þessu efni og er þessi listi vissulega ekki tæmandi. Það er að mínu viti afskaplega mikilvægt nú um stundir að almenningur geti fylgst með framvindu mála í þessari mjög svo mikilvægu rannsókn sem lýtur að einhverjum stærstu tíðindum í íslensku efnahagslífi á síðustu áratugum, ef ekki allri okkar lýðveldissögu. Ég tel í hæsta máta óeðlilegt að hér verði einhverju haldið leyndu, að svo miklu leyti sem eðlilegt er að það verði upplýst hér og nú fyrir almenning. Þess vegna fer ég þess á leit við hæstv. dómsmálaráðherra að hún greini okkur, almenningi í landinu, frá því hvernig þessari rannsókn er háttað og hvernig henni miðar í tölum og öðru.

Virðulegi forseti. Ég þakka fyrirspurnina. Ég tel að það sé mjög af hinu góða að það sé upplýst um gang rannsóknarinnar á hverjum tíma. Ég vil þó árétta að ákæruvaldið er sjálfstætt og lýtur ekki boðvaldi ráðherra þannig að við það að útbúa svar mitt hef ég leitað til sérstaks saksóknara um svör og upplýsingar. Svör mín byggjast á því. Að því sögðu vil ég lýsa þeirri skoðun minni að það er skylda ríkisvaldsins að búa vel að rannsókninni, að henni sé sinnt af árvekni, heiðarleika og dugnaði. Þannig getur rannsóknin farið fram ef hún fær nægilegt fjármagn og nægileg tæki til að geta sinnt störfum sínum með þeim hætti. Ég ætla að rekja hvernig þetta lítur út núna. Saksóknari hóf störf 1. febrúar 2009, fyrir rúmu ári, og þá voru fastráðnir starfsmenn fjórir. Embættið flutti í stærra húsnæði um miðjan ágúst sl. og þrír sjálfstæðir saksóknarar voru skipaðir við embættið frá 15. október sl. Loks voru fjórir rannsakarar ráðnir til embættisins þann 1. nóvember. Nú eru starfsmenn embættisins 25. Þeim mun á næstu mánuðum fjölga um þrjá til viðbótar við það, auk þess sem sjö erlendir sérfræðingar starfa að afmörkuðum verkefnum á vegum embættisins. Umfangið er orðið töluvert, enda umfang rannsóknarinnar ærið. Alls hefur embættið fengið til meðferðar 60 mál sem flokkuð eru sem lögreglurannsóknir. Þar af hefur rannsókn verið hætt eða kæru vísað frá í 17 málum og eitt mál hefur verið sent til meðferðar hjá öðru embætti. Rannsókn þessara mála er nú misjafnlega langt á veg komin. Þess ber að geta að þær rannsóknir sem embættið hefur á hendi eru misjafnlega flóknar en útheimta allar mikla vinnu og tíma og varða í flestum tilvikum verulega fjárhagslega hagsmuni. Alls hafa farið fram rúmlega 50 húsleitir að gengnum úrskurðum héraðsdómstóla. Skýrslur hafa verið teknar af um 170 manns og hefur sá fjöldi stóraukist á allra síðustu mánuðum. Skýrslutökur þarf að undirbúa af kostgæfni og draga þarf fram þau gögn sem bera á undir skýrslugjafa. Af þessu leiðir að málin eru seinunnin. Þá teygja mörg málin anga sína út fyrir landsteinana en fyrri reynsla sýnir að langan tíma getur tekið fyrir yfirvöld í viðkomandi landi að vinna úr réttarbeiðnum sem senda þarf á milli landa í tengslum við slíkar rannsóknir. Auk þeirra mála sem embættið tekur til rannsóknar að eigin frumkvæði berast embættinu mál til meðferðar frá Fjármálaeftirlitinu, skilanefndum og slitastjórnum bankanna, auk erinda frá almenningi. Skilanefndir og slitastjórnir hafa fengið erlenda sérfræðinga til að fara yfir gögn bankanna til að meta ráðstafanir sem gerðar voru í tíð gömlu bankanna og vakni grunur um að refsivert brot hafi átt sér stað ber að tilkynna það til embættisins. Þess má einnig vænta að mál berist embættinu til meðferðar frá skattrannsóknarstjóra ríkisins og fyrir liggur að fjölmörg mál eru til meðferðar hjá Fjármálaeftirlitinu sem líklegt má telja að verði send embættinu til áframhaldandi meðferðar. Í því sambandi má benda á að eftir að stærstu bankarnir þrír féllu hlutu fleiri fjármálafyrirtæki, eins og Straumur, SPRON og Sparisjóðabankinn, sömu örlög. Þá gætu upplýsingar borist frá rannsóknarnefnd Alþingis um háttsemi sem rannsaka þurfi frekar af hálfu embættisins. Þar fyrir utan geta mál komið frá skiptastjórum þrotabúa, en mikill fjöldi stórra fyrirtækja sætir nú gjaldþrotaskiptameðferð. Á þessari stundu má því segja að mikil óvissa ríki um hversu mörg mál embættið komi til með að rannsaka. Í stuttu máli má segja að það er unnið af fullum krafti við þessar rannsóknir en verkefnin eru mjög misumfangsmikil. Um það hversu margir hafa fengið stöðu grunaðra við rannsóknina er það að segja að 170 manns hafa verið teknir til skýrslutöku. Af þessum 170 sem hafa þá verið yfirheyrðir hafa á milli 40–50 réttarstöðu sakbornings. Þess ber að geta í þessu sambandi að sú réttarstaða getur hæglega breyst eftir framvindu rannsóknar og í ljósi þeirra upplýsinga sem rannsóknin leiðir í ljós þannig að þessi tala getur verið mjög breytileg. Til hvaða landa hefur rannsóknin náð? Íslensk lögregla hefur forræði rannsókna sem fram fara á Íslandi, en þarf að leita atbeina erlendra lögregluyfirvalda til að framkvæma rannsóknaraðgerðir í öðrum löndum. Eins og fram hefur komið í fjölmiðlum hefur embættið leitað eftir samstarfi við lögregluyfirvöld í Bretlandi og Lúxemborg og auk þess hefur verið fengin aðstoð frá Europol og hafa leitir á grundvelli fimm réttarbeiðna verið framkvæmdar í Bretlandi og Lúxemborg. Það voru góðar undirtektir við málaleitan embættisins. Síðan var spurningin: Hvenær er áætlað að rannsókninni ljúki? Verð ég nú að fara að tala hratt, virðulegi forseti. Samkvæmt lögunum er hægt að leggja fram tillögu eftir 1. janúar 2011 um að embættið verði sameinað öðru en ég sé ekki fyrir mér miðað við hversu umfangsmikið það er að það geti gerst akkúrat á þeim tíma, heldur síðar.

Virðulegi forseti. Ég þakka hæstv. dómsmálaráðherra fyrir þetta innihaldsríka svar. Ég verð að segja, frú forseti, að fleiri ráðherrar mættu svara jafnítarlega og hæstv. dómsmálaráðherra gerði í svari sínu sem að mínu viti er að mestu tæmandi. Ég hlýt að taka undir þau orð hæstv. ráðherra að vinna verður að þessari rannsókn af árvekni, heiðarleika og dugnaði, eins og ráðherra minntist á áðan. Það er eðlileg krafa almennings að mjög vandlega verði farið ofan í þessi mál. Ég held að ekki muni gróa um heilt í íslensku samfélagi fyrr en almenningur fær á tilfinninguna að hér verði farið fram af vandvirkni. Því langar mig að fylgja þessari fyrirspurn eftir með þeirri spurningu hvort nægir fjármunir séu nú þegar veittir til þessa málaflokks. Ég veit að íslenskt samfélag býr við fjárhagsleg þrengsli nú um stundir, en forgangurinn verður að vera m.a. á þessu sviði. Eins og ég gat um munu efnahagssárin vart gróa nema almenningur fái á tilfinninguna að hér hafi verið vandað eins vel til verka og hugsanlegt getur verið. Búum við jafn vel að rannsókninni og nokkur kostur er? Hafa nú þegar komið fram einhverjar efnislegar kvartanir frá rannsakendum í þá veru að meira fé þurfi, þurfi t.d. meiri aðstoð utan frá eða innan lands? Verður brugðist við þeim beiðnum eftir því sem þær koma? Hefur hæstv. ráðherra að einhverju leyti heimildir til að auka við fjármagn til þessa málaflokks?

Virðulegi forseti. Það er alltaf spurningin hvort fjármunir séu nægir. Fjárveitingar til embættisins voru stórauknar og var það gert á grundvelli beiðna frá embættinu sjálfu. Mér hafa ekki borist frekari beiðnir, en það má allt eins búast við því vegna þess að umfangið hefur stóraukist frá því sem menn sáu fyrir sér í upphafi, enda renndu menn blint í sjóinn með hvað væri í vændum. Ég hef hvatt hinn sérstaka saksóknara til að halda ráðuneytinu vel upplýstu um það hvort frekara fjármagn þurfi eða hvort eitthvað skorti á í aðbúnaði. Ég tel að það væri algjörlega óásættanlegt ef ráðuneyti stæði gegn slíku. Ég mundi umsvifalaust fara með slíka beiðni fyrir ríkisstjórn.

Virðulegi forseti. Á undanliðnum mánuðum hefur komið fram með ýmsum hætti hversu illa við Íslendingar búum að föngum þessa lands. Sá sem hér stendur hefur rætt við fangelsismálayfirvöld um þetta efni og yfirmenn þar fullyrða að komið sé að öryggismörkum hvað varðar fanga hér á landi og aðbúnað þeirra. Nú eru um 133 rými til refsivistar hér á landi en nýtingin er um 110% í fangelsunum samkvæmt upplýsingum frá Fangelsismálastofnun. Um það bil 240 manns bíða eftir að geta tekið út refsivist sína hér á Íslandi og miðað við þau þrengsli sem eru í fangelsunum, frú forseti, mun biðlistinn telja 500 manns eftir ár ef ekkert hefur verið að gert. Nú er það svo og það er augljóst að staða fanga er afskaplega misjöfn þegar kemur að því að taka út refsivist. Fangar eru eins og annað fólk með ýmsum hætti og af ýmsum þroska en samkvæmt minni vitneskju eru fangelsin á Íslandi með þeim hætti að þar er öllum komið fyrir í eina og sama pottinum, hvað svo sem heilsufari þeirra viðvíkur. Samkvæmt upplýsingum frá sálfræðingum á Fangelsismálastofnun hafa á árabilinu 2004–2009 u.þ.b. 35 einstaklingar verið vistaðir í fangelsum Íslands, innan um hefðbundna fanga, sem ættu ekki að vera í venjulegum fangelsum heldur búa á geðdeild eða tilheyra svæðisskrifstofum fatlaðra í byggðarlögum sínum, að meðaltali sex á ári samkvæmt upplýsingum frá Fangelsismálastofnun. Ég spyr því dómsmálaráðherra, sem jafnframt er mannréttindaráðherra, hvort þetta sé við hæfi. Á hvern hátt á að koma til móts við sérþarfir fatlaðra í fangelsum, hvort heldur þeir búa við þroskahömlun, þroskafrávik, geðfötlun eða líkamlega fötlun? Ljóst er að ástand þessa málaflokks nú um stundir jaðrar við mannréttindabrot.

Virðulegi forseti. Ég þakka fyrirspurnina sem lýtur að því hver fjöldi fatlaðra sé í fangelsum, hver fötlunin sé og á hvern hátt sé komið til móts við sérþarfir fatlaðra í fangelsum. Ég vil taka fram í upphafi að í fangelsum landsins vistast nú enginn líkamlega fatlaður einstaklingur. Hér á landi eru þó fjórir klefar þar sem hægt er að vista líkamlega fatlaða einstaklinga, einn klefi er í fangelsinu á Akureyri og hann er sérhannaður fyrir fatlaða, tveir eru á jarðhæð í fangelsinu á Kópavogsbraut þar sem aðgengi fatlaðra er tryggt og loks einn sérhannaður klefi fyrir fatlaða á Litla-Hrauni. Þessir sérútbúnu klefar eru nú í almennri notkun. Þeir hafa reyndar verið nýttir við afplánun vanfærra kvenna, þ.e. í Kópavogsfangelsinu, og þeirra fanga sem eiga við tímabundin veikindi að stríða. Það er komin ágætisreynsla af notkun hjólastóla í fangelsinu í Kópavogi þar sem annar þeirra tveggja klefa sem eru á jarðhæð hefur nýst við það að fangar hafa tímabundið þurft að vera í hjólastól vegna læknisaðgerða. Það er rétt að geta þess að margir fangar eiga við geðræn vandamál að stríða og þeir njóta þá viðeigandi heilbrigðisþjónustu á meðan á afplánun stendur. Það er á ábyrgð heilbrigðisráðuneytisins. Það hefur verið meðferð við vímuefnaneyslu fanga og hún hefur stóraukist, t.d. á Litla-Hrauni þar sem starfræktur er sérstakur meðferðargangur sem hefur gefið góða raun. Það er mjög brýnt að sá meðferðargangur leggist ekki af, heldur haldi áfram starfsemi sinni. Síðan ber að nefna einstaklinga sem eru ósakhæfir sökum geðsjúkdóma, þeir eru vistaðir á Sogni í Ölfusi. Sama gildir um einstaklinga með þroskahamlanir og geðfatlaða. Ef þeir eru ósakhæfir vegna greindarskorts eru þeir vistaðir á Sogni. Í vinnslu í dómsmálaráðuneytinu er núna frumvarp til breytinga á VII. kafla almennra hegningarlaga. Sá kafli laganna fjallar m.a. um öryggisráðstafanir. Í frumvarpinu er leitast við að skilgreina betur samspil einstakra úrræða fyrir ósakhæfa og beitingu þeirra þannig að skýrt sé við hvaða aðstæður beita eigi úrræðunum á borð við þvingaða vistun á stofnun og hvenær beita megi vægari úrræðum, svo sem eftirliti, þar á meðal rafrænu eftirliti. Aðrir fangar afplána dóma sína á vegum Fangelsismálastofnunar. Fangelsismálastofnun tekur á móti föngum án þess að fá upplýsingar um hugsanlegar þroskahamlanir eða þroskafrávik. Ef vísbendingar vakna um slíkt, sem getur t.d. gerst í móttökuviðtali, er viðkomandi beint til sérfræðinga eftir því sem tilefni er til. Stofnunin gerir á hinn bóginn ekki sérstakar úttektir á þroska fanga í upphafi afplánunar og því er ekki til að dreifa neinu yfirliti yfir þroskahamlanir fanga í íslenskum fangelsum. Rétt er að benda á að samkvæmt 22. gr. laga um fullnustu refsingar skulu fangar njóta sambærilegrar heilbrigðisþjónustu og almennt gildir, auk þeirrar sérstöku heilbrigðisþjónustu sem lög og reglur fanga segja til um. Að höfðu samráði við Fangelsismálastofnun sér heilbrigðisráðuneytið um og ber ábyrgð á heilbrigðisþjónustu við fanga í fangelsum. Það má segja að heilbrigðisþjónusta í fangelsum sé almennt góð, sérstaklega á suðvesturhorninu, á Suðurlandi og á Akureyri. Fjarlægðin við Kvíabryggju gerir það að verkum að aðgengi að sérhæfðri geðheilbrigðisþjónustu er ekki mikið í því fangelsi en heilsugæslan í Grundarfirði hefur sinnt heilbrigðisþjónustu á Kvíabryggju með ágætum. Þá ber að geta þess að þrír sálfræðingar, tveir félagsráðgjafar og einn félagsfræðingur starfa hjá Fangelsismálastofnun og sinna öllum fangelsum landsins. Helst hefur verið kvartað undan því af hálfu fanga að aðgengi að sérfræðingum stofnunarinnar sé ekki nægjanlegt. Fjárheimildir stofnunarinnar hafa hins vegar ekki gefið svigrúm til að fjölga sálfræðingum og félagsráðgjöfum. Þegar kemur að þeim orðum sem fyrirspyrjandi viðhafði í fyrirspurn sinni, sem er mikið umhugsunarefni, tel ég að fangelsisyfirvöld ættu vitaskuld að hafa stefnu á sérhverjum tíma í þessum málum, stefnu sem einmitt stuðlar að því að við gætum allra mannréttinda í hvívetna og meðhöndlum ekki fanga sem annars flokks borgara. Það er mjög mikilvægt.

Virðulegi forseti. Ég þakka þetta ágæta svar hæstv. dómsmálaráðherra við fyrirspurn minni um fjölda fatlaðra í fangelsum landsins. Nú er það svo, og vitna ég þar til eftirgrennslunar minnar, að mjög erfitt er að áætla fjölda fatlaðra í fangelsum á Íslandi hverju sinni vegna þess að þetta er breiður flokkur fólks, eins og ég gat um í fyrri ræðu minni, fólk sem býr við þroskahömlun, þroskafrávik, geðsjúkdóma og líkamlega fötlun. Enn vitna ég til tölu minnar um að á þessu árabili, 2004–2009, hafi að sögn sálfræðinga innan Fangelsismálastofnunar verið í þessum fangelsum eitthvað um 35 einstaklingar, þ.e. sex á ári, sem hafa vel að merkja í engin önnur hús að vernda, ef svo má að orði komast, þegar kemur að refsivist. Þessir einstaklingar eru margir hverjir á mörkum þess að vera sakhæfir. Það er aðeins einn staður á Íslandi fyrir ósakhæfa glæpamenn, á Sogni, en enginn annar staður á Íslandi er fyrir karla og konur sem eru á mörkum þess að teljast sakhæf vegna þroskahömlunar, þroskafrávika eða annarra sjúkdóma en hin hörðu fangelsi. Ég hvet því ráðherra þegar hugað verður að nauðsynlegum og mikilvægum endurbótum á fangelsismálum Íslendinga að mjög verði hugað að þessum málaflokki, að öllum þeim föngum sem einnig eiga við atferlistruflanir að stríða, þroskahömlun og þroskafrávik, verði ekki komið fyrir á einum og sama staðnum heldur verði hugað sérstaklega að sérþörfum þessa fólks eins og allra annarra Íslendinga 

Virðulegi forseti. Ég vil enn og aftur þakka fyrirspyrjanda fyrir að vekja máls á þessu atriði vegna þess að ef við lítum á málefni fanga og að þeir njóti heilbrigðisþjónustu og annarra réttinda á við aðra borgara þessa lands þá má auðvitað ekki kippa þessu öllu úr sambandi við það eitt að menn fari í fangelsi. Þeir verða að njóta sömu þjónustu og aðhlynningar og aðrir borgarar þessa lands. Ég tel að það sé mjög mikilvægt. Ég tel jafnvel í tilefni af fyrirspurn fyrirspyrjanda að það sé ráð að þau ráðuneyti sem koma að þessum málum setjist niður og athugi hvort hægt sé að útbúa heildstæða stefnu í þessum málaflokki.

Frú forseti. Ég vil þakka hv. þm. Valgerði Bjarnadóttur kærlega fyrir að ég fékk hugmyndina að þessari fyrirspurn, því hv. þingmaður taldi sérstaka ástæðu til að leggja óundirbúna fyrirspurn fyrir hæstv. efnahags- og viðskiptaráðherra og spyrja sérstaklega út í bankaráðsmann sem Framsóknarflokkurinn tilnefndi í Seðlabankann og kostnaðinn varðandi að hafa erlendan mann í bankaráði bankans, ferðakostnað, kostnað við þýðingar og jafnvel túlkun á fundum bankaráðsins, nema töluð séu erlend mál þessa dagana, það sagði hv. þingmaður í fyrirspurn sinni. Mér fannst vanta í þessa fyrirspurn að spyrja frekar um þá erlendu starfsmenn eða fulltrúa sem höfðu verið tilnefndir á undan Daniel Gros inn í Seðlabankann og því ákvað ég að leggja fram fyrirspurn til ráðherra sem ég vonast eftir að fá svör við núna. 1. Hver var heildarkostnaðurinn, sundurliðað eftir mánuðum, við störf Sveins Haralds Öygards, sem var settur Seðlabankastjóri fyrr á árinu, þar með talið laun, ferðir, þýðingar og túlkaþjónustu, og hver bar kostnaðinn? 2. Hver er heildarkostnaður, sundurliðað eftir mánuðum, við setu Anne Sibert í peningastefnunefnd Seðlabanka Íslands, þar með talið laun, ferðir, þýðingar og túlkaþjónustu, og hver ber kostnaðinn? 3. Hver er heildarkostnaður, sundurliðað eftir mánuðum, við setu Daniels Gros í bankaráði Seðlabanka Íslands, þar með talið laun, ferðir, þýðingar og túlkaþjónustu, og hver ber kostnaðinn? Mér þótti sérstök ástæða til þess að spyrja um hver beri kostnaðinn, því mér fannst það svolítið einkennilegt sem kom fram í svari hæstv. ráðherra við fyrirspurn þingmannsins að Seðlabankinn virtist sjálfur ekki vera alveg viss um hver ætti að bera þennan kostnað og hafði síðan skrifað ráðuneytinu og fleiri aðilum og leitað svara við því hvar þessi kostnaður ætti að lenda. Það væri áhugavert að fá að vita hvort sams konar bréf hefði komið frá Seðlabankanum við ráðningar áðurnefndra erlendra starfsmanna við bankann. Síðan verð ég að segja líka að mér fannst athyglisvert að þegar hv. þingmaður þakkaði fyrir svarið vildi hún taka sérstaklega fram að hún hefði ekkert á móti erlendum mönnum. Það er gott að vita að Samfylkingin hefur ekki sérstaklega mikið á móti erlendum mönnum þar sem hún var þarna búin að tilnefna tvo fulltrúa sem eru víst ekki með íslenskt ríkisfang eða tala íslensku, annars vegar seðlabankastjórann, setja hann, og síðan fulltrúa í peningastefnunefnd Seðlabankans. Nákvæmlega þetta sama kom síðan fram í svari hæstv. forsætisráðherra. Hún virtist telja að við þyrftum ekki að hafa sérstakar áhyggjur af brottflutningi fólks frá landinu því það væru líka allt útlendingar. Það er gott að vita að Samfylkingin hefur ekki mikið á móti útlendingum. 
             Ég hlakka mikið til þess að heyra svör frá ráðherranum um þennan heildarkostnað.

Virðulegi forseti. Mér sem efnahags- og viðskiptaráðherra hefur borist svohljóðandi fyrirspurn á þskj. 302, 264. mál frá hv. þm. Eygló Harðardóttur. Í fyrsta lagi: Hver er heildarkostnaður, sundurliðað eftir mánuðum, við störf Sveins Haralds Öygards, þar með talið laun, ferðir, þýðingar og túlkaþjónustu? Ráðuneytið leitað til Seðlabanka um svör og eftirfarandi svar barst: Samkvæmt ákvörðun bankaráðs eru mánaðarlaun bankastjóra Seðlabanka Íslands kr. 1.575.000. Til viðbótar leggur bankinn bankastjóra til bifreið til fullra umráða. Sérkjör fyrir Svein Harald voru að bankinn greiddi leigu fyrir tveggja herbergja íbúð og fargjald á ódýrasta farrými á tveggja vikna fresti til Noregs. Á sex vikna fresti greiddi bankinn fargjöld fyrir fjölskyldu Sveins, allt að þrjá miða á ódýrasta farrými milli Noregs og Íslands. Við starfslok fékk Svein greidd biðlaun í tvo mánuði. Kostnaður vegna túlka nam 783.433 kr. á starfstímabili Sveins. Ekki er unnt að sundurgreina þýðingarkostnað sem er sérstaklega til kominn vegna starfs Sveins sem seðlabankastjóra. Greiddur kostnaður vegna leigu og fargjalda var samtals 1.684.445 kr. Önnur spurningin var: Hver er heildarkostnaður, sundurliðaður eftir mánuðum, við setu Anne Sibert í peningastefnunefnd Seðlabanka Íslands, þar með talið laun, ferðir, þýðingar og túlkaþjónustu? Nú les ég aftur upp svar sem barst frá Seðlabankanum: Samkvæmt ákvörðun bankaráðs Seðlabanka Íslands eru laun Anne Sibert 2.000 bresk pund á mánuði. Bankinn greiðir fargjöld til og frá London ásamt hótelkostnaði. Þátttaka hennar í peningastefnunefndarfundum hefur einnig verið í gegnum síma. Enginn túlkunar- eða þýðingarkostnaður fellur til vegna setu hennar í nefndinni. Greiddur kostnaður vegna fargjalda og uppihalds er samtals kr. 1.652.390. Þriðja spurningin var: Hver er heildarkostnaður, sundurliðaður eftir mánuðum, við setu Daniels Gros í bankaráði Seðlabanka Íslands, þar með talið laun, ferðir, þýðingar og túlkaþjónustu? Enn barst svar frá Seðlabankanum: Laun bankaráðsmanna eru 117.000 kr. á mánuði. Engin ákvörðun hefur verið tekin um það hver ber annan kostnað af setu Daniels Gros í bankaráði. Kostnaður vegna túlks er 60.134 kr. og bankinn greiðir einnig fyrir flugfar til og frá Brussel ásamt hótelkostnaði. Þýðingarkostnaður hefur ekki verið sundurgreindur sérstaklega. Greiddur kostnaður vegna flugfargjalda og hótels er 340.520 kr. Hér með lýkur þeim svörum sem bárust frá Seðlabanka Íslands vegna fyrirspurnarinnar. Ég vil því bæta við að þótt vitaskuld sé eðlilegt að fylgjast með kostnaði sem þessum og upplýsa um hann opinberlega vil ég benda á að störf alls þessa fólks hafa eftir því sem ég best veit verið vel af hendi unnin og ekkert út á þau að setja. Ég veit ekki betur en að í öllum tilvikum hafi verið talinn talsverður hagur af því fyrir Seðlabankann að njóta starfskrafta þessara erlendu sérfræðinga. Ég vona að umræða um kostnað vegna þess verði ekki til þess að kasta rýrð á vinnuframlag þeirra til Seðlabankans.

Virðulegi forseti. Almennt leiðast mér útúrsnúningar og ég ætla þess vegna ekki að eyða tíma mínum í að tala um þau orð sem hv. þm. Eygló Harðardóttir hafði um að ég væri ekki á móti erlendum manni. Ég er það alls ekki. Ég vil að það komi fram við þessa umræðu, og ég var að varpa ljósi á það í fyrirspurn minni, að ég tel svolítinn greinarmun á því hvort þingflokkar hér inni á þingi geti, án þess að fá samþykki fyrir því hjá þinginu, Seðlabanka eða einhvers staðar annars staðar, ákveðið að skipa útlendinga - fólk, þótt það væru Íslendingar sem byggju í Suður-Afríku eða hvar sem er þar sem miklu hærri ferðakostnaður fylgir en fyrir t.d. fólk sem býr á Austfjörðum. Ég vil bara leggja áherslu á þetta. Ég vil taka undir orð ráðherrans að spurning mín 

Frú forseti. Ég held að það liggi alveg fyrir að þessir þrír einstaklingar voru valdir til starfa fyrir Seðlabankann vegna þess að við töldum að þeir hefðu eitthvað fram að færa fyrir íslenskt samfélag. Ég verð nú að segja að mér fannst sú stutta athugasemd sem kom frá hv. þm. Valgerði Bjarnadóttur einkar einkennileg. Ef það er ný starfsregla sem Samfylkingin vildi taka upp og hv. þingmaður vildi tala fyrir innan síns flokks þá mundi Framsóknarflokkurinn að sjálfsögðu taka tillit til þess að það þyrfti að ræða sérstakar fjárveitingar til þeirra sem við skipum í stjórnir og nefndir í gegnum Alþingi. Hins vegar ítreka ég að mér fannst vanta í fyrirspurnina sem kom hérna fram að spyrja um heildarkostnaðinn við aðra starfsmenn sem hafa verið skipaðir. Í þeim tilvikum var það að vísu framkvæmdarvaldið sem fer - ég held það sé Alþingi sem fer með fjárveitingavaldið þannig að það er spurning hvort við ætlum að fela framkvæmdarvaldinu enn þá meira vald yfir Alþingi en það hefur haft hingað til. Ég fagna því að það séu komin fram svör við því hver þessi kostnaður hefur verið. Ég tek undir það sem hæstv. ráðherra sagði að þegar við veljum fólk inn í jafnmikilvægar stofnanir og Seðlabankann getur verið gott fyrir íslenskt samfélag að leita út fyrir landsteinana og koma með þá sérþekkingu sem þessir einstaklingar hafa til þess að aðstoða okkur við efnahagskreppuna. Að auki óska ég eftir því að ráðherra svari því sem ég spurði um í minni fyrri ræðu, hvort Seðlabankinn hafi skrifað sams konar bréf og þeir skrifuðu til ráðuneytisins varðandi Daniel Gros og fleiri aðila um 

Virðulegi forseti. Vegna lokaorða hv. þm. Eyglóar Harðardóttur vil ég segja að mér er ekki kunnugt um að slík bréf hafi verið rituð, a.m.k. minnist ég þess ekki að hafa séð nein slík bréf.