Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Frú forseti. Hér er frumvarp frá ríkisstjórninni og við fengum að frétta af því í morgun að það væri gríðarlega mikið áherslumál af hálfu ríkisstjórnarflokkanna að það færi hratt í gegnum þingið. Nú vill svo til að við erum búin að bíða nú hátt í 15 mínútur eftir því að margir stjórnarliðar kæmu í salinn. Við erum hér á annan tug stjórnarandstæðinga. Við samþykktum í morgun að við mundum greiða götu þessa máls hér í þinginu en mér þykir leitt að sjá hversu lítill áhugi er hjá stjórnarliðum almennt að koma þessu máli í gegn. En í anda góðrar samvinnu á vettvangi þingsins og vegna þess að við í stjórnarandstöðunni erum með faðminn opinn þegar kemur að vandasömum málum, að greiða götu þeirra í gegnum þingið þó við höfum kannski misjafnar skoðanir á þeim málum, þykir mér miður að sjá að stjórnarliðar skuli ekki vera fleiri en raun ber vitni. Það er með glöðu geði, í anda góðs samráðs, sem við í stjórnarandstöðunni komum hingað til að aðstoða valta ríkisstjórn við að koma málum sem þessu í gegn, jafnvel þó að einungis séu örfáar klukkustundir frá því að ráðherrar stjórnarinnar sögðu að gríðarlega mikilvægt væri að það yrði afgreitt.

Virðulegi forseti. Ég vil taka undir með hv. þm. Birki J. Jónssyni um að það er enginn bragur á því af hálfu stjórnarflokkanna að leggja fram mál sem á að klára sem lög frá Alþingi samdægurs og láta það síðan gerast hér að stjórnarandstaðan þurfi að tryggja því þau nauðsynlegu afbrigði samkvæmt þingsköpum sem þarf til að málið geti orðið að lögum - og láta það gerast að menn þurfi að bíða í 15–20 mínútur eftir að atkvæðagreiðsla fari fram eftir að stjórnarþingmenn tínist í húsið. Þetta má ekki henda stjórnarflokkana ef þeir vilja ná málum sínum í gegn en við ætlum að horfa í gegnum fingur okkar með það í þetta skiptið. Ég geri þá ráð fyrir að hljóðið breytist í strokknum hjá ríkisstjórnarflokkunum þegar þeir saka stjórnarandstöðuna um að vilja ekkert samráð eða samstöðu um mikilvæg mál sem þurfa að fara hér í gegn. 
            

Frú forseti. Ég mæli fyrir nefndaráliti meiri hluta viðskiptanefndar um frumvarp til laga um breyting á lögum um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002, með síðari breytingum. Í frumvarpinu eru lagðar til tvenns konar breytingar á lögum um fjármálafyrirtæki. Markmið breytinganna er að tryggja jafnræði kröfuhafa og að eignir fjármálafyrirtækja í slitum njóti verndar eftir að greiðslustöðvun lýkur. Annars vegar er lagt til að gerðar verði breytingar á 4. mgr. 103. gr. laganna þannig að tekin verði af öll tvímæli um að allar greinar um riftun í XX. kafla laga um gjaldþrotaskipti eigi við um þegar ekki telst sýnt að eignir fjármálafyrirtækis muni nægja til að efna skuldbindingar þess að fullu. Hins vegar er lagt til að gerð verði breyting á ákvæði til bráðabirgða V sem feli í sér að fjármálafyrirtæki sem falla undir sérreglur ákvæðisins verði með dómsúrskurði tekin til slitameðferðar sem um gilda almennar reglur í stað þess að slíkt gerist sjálfkrafa þegar heimild til greiðslustöðvunar hefur runnið sitt skeið á enda. Meiri hlutinn leggur til að frumvarpið verði samþykkt með eftirfarandi breytingu á 2. gr. frumvarpsins: Í stað orðsins ,,dómur“ í 6. málslið komi: héraðsdómur. Undir nefndarálit meiri hluta viðskiptanefndar rita nafn sitt Lilja Mósesdóttir formaður, Arndís Soffía Sigurðardóttir, Magnús Orri Schram varaformaður, Skúli Helgason og Valgerður Bjarnadóttir.

Virðulegi forseti. Eins og komið hefur fram fengum við þingmenn stjórnarandstöðunnar að sjá þetta frumvarp klukkan þrjú eða fjögur í dag. Við höfum setið hér, þeir fulltrúar sem eru í hv. viðskiptanefnd, og farið yfir þetta mál með gestum, þ.e. fulltrúar frá skilanefndum stærstu föllnu bankanna og frá efnahags- og viðskiptaráðuneyti. Við höfðum ekki tækifæri til að senda þetta mál til umsagnar. Ástæðan er sú að þeir sem tala fyrir þessu máli telja afskaplega mikilvægt að við klárum þetta hratt og vel vegna þess að hér eru miklir hagsmunir í húfi. Hv. þm. Lilja Mósesdóttir og hæstv. ráðherra hafa farið yfir helstu ástæður þess og hafa fært rök fyrir því að mikilvægt sé að vinna þetta með þessum hætti. Við sjálfstæðismenn höfum hjálpað til við að frumvarpið geti farið hratt í gegnum þingið þó að við séum, held ég, öll sammála hér inni um að ekki sé skynsamlegt að vinna hlutina með þessum hætti, af augljósum ástæðum. Ég tel að hv. viðskiptanefnd hafi, miðað við aðstæður, reynt að fara eins vel yfir þetta mál og kostur er. Við skulum vona að þannig hafi verið gengið fram að þetta muni ganga jafn vel og mögulegt er. Það verður hins vegar að segjast að það vakti athygli okkar að kveikjan að lagafrumvarpinu er dómur sem féll hjá áfrýjunardómstól í Frakklandi 4. nóvember. Núna er, ég held ég fari rétt með það, 16. sama mánaðar. Þrátt fyrir að við föllumst á þau rök að vinna þurfi hratt í málinu held ég að skynsamlegra hefði verið að kalla fyrr til þá aðila sem áttu að ganga frá því, það hefði örugglega orðið til þess að minnka líkurnar á því að eitthvað misfarist. Miklir hagsmunir eru hins vegar undir. Við, fulltrúar sjálfstæðismanna í hv. viðskiptanefnd, höfum ekki skilað neinu nefndaráliti. Við fórum yfir þetta jafn vel og við töldum unnt á þessum örskamma tíma í nefndinni. Við höfum aðstoðað við að málið fari hratt í gegnum þingið en það er eðli máls samkvæmt á ábyrgð meiri hluta ríkisstjórnar og við munum sitja hjá í þeirri atkvæðagreiðslu sem hér er. Við vonumst til þess að málin hafi gengið eins vel og mögulegt er en ég þarf ekki að hafa mörg orð um það að vinnubrögð eins og þessi bjóða ákveðinni hættu heim. Það er afskaplega mikilvægt að sú hætta verði ekki að veruleika í þessu máli, enda eru miklir fjármunir undir eins og hér hefur verið rætt. Við skulum vonast til þess að við þurfum ekki að ræða þetta mál neitt aftur á þessum vettvangi.

Frú forseti. Ég er komin hingað til að þakka nefndinni fyrir mjög gott samstarf í dag og ekki síst fyrir að minni hlutinn í viðskiptanefnd skyldi gera meiri hlutanum í nefndinni kleift að afgreiða frumvarpið hratt og án mikilla vandkvæða úr nefndinni. Ég vil jafnframt geta þess að umræður um frumvarpið í viðskiptanefnd voru mjög góðar og fræðandi. Þeim lauk ekki fyrr en allflestum var orðið ljóst hversu mikil nauðsyn væri á að frumvarpið færi í gegn án mikilla tafa. Það er ljóst að meiri hlutinn á þingi mun héðan í frá, eins og hingað til, bera ábyrgð á endurreisninni þrátt fyrir að hafa lítið sem ekkert komið að því sem orsakaði hrunið.

Virðulegi forseti. Ég þakka fyrir hlý orð í okkar garð þangað til kom að síðustu setningunni. Það er alla vega öllum ljóst sem hér eru inni að ef einhver er ekki að flýta fyrir málsmeðferð þá er það hv. þm. Lilja Mósesdóttir. Ef menn vilja ræða hvað gerðist í aðdraganda hrunsins og hver sé þáttur hvers stjórnmálaafls í því, er sá sem hér stendur svo sannarlega tilbúinn í þá umræðu og hefur tekið hana nokkrum sinnum. Ég held að allir sem líta á málið af sanngirni telji að það sé mjög hæpið hjá núverandi stjórnarflokkum að fría sig allri þeirri ábyrgð. Því síður held ég að hægt sé að finna því stað með nokkrum rökum að núverandi ríkisstjórnarflokkar hafi verið í forustu þegar að endurreisninni kemur. Við værum ekki í þessum endalausa vandræðagangi í þinginu ef sterk verkstjórn væri við þá vinnu. Það er nokkuð sem er freistandi að ræða en það er algjörlega undir hv. þingmönnum stjórnarmeirihlutans komið hvort það verður gert eða ekki. Ég lýsi mig fullkomlega reiðubúinn í þá umræðu hvar og hvenær sem er og meira að segja núna þó við séum að gera hvað við getum til að hjálpa ríkisstjórninni við að klára þetta mál.

Virðulegi forseti. Eins og fram hefur komið í orðum þeirra ræðumanna sem hafa stigið í stólinn á undan mér, viljum við framsóknarmenn gjarnan gera það sem við getum til að greiða fyrir afgreiðslu málsins. Það er hins vegar mjög áhugavert að lesa dóminn sem féll fyrir franska áfrýjunardómstólnum 4. nóvember 2010. Dómur í málinu lá fyrir 25. júní 2009 en síðan tók Landsbankinn ákvörðun um að áfrýja málinu 7. júlí 2009. Þá þegar ættu í rauninni að hafa legið fyrir upplýsingar um að hugsanlega væri einhver réttaróvissa í lögum um fjármálafyrirtæki. Frá því að bankarnir féllu höfum við breytt lögum um fjármálafyrirtæki sjö sinnum, samkvæmt síðustu talningu minni. Það er ekki langt síðan við fórum í gegnum mjög mikla vinnu á síðasta löggjafarþingi við breytingar á lögum um fjármálafyrirtæki. Þá hefði í raun og veru verið mjög einfalt mál fyrir okkur að setja inn þessar breytingar. Við hefðum getað gefið okkur töluvert meiri tíma í að fara í gegnum lagabreytingarnar og velt hlutunum betur fyrir okkur varðandi einstakt orðalag og hvort við gætum að einhverju leyti haft textann enn skýrari til að tryggja að við kæmum vilja Alþingis skýrt á framfæri. Eitt af því sem við ályktuðum sérstaklega um í þingmannanefndinni var mikilvægi þess að vanda vinnu við lagasetningu. Við skoruðum raunar á ráðherra að gefa þinginu góðan tíma til að fara í gegnum frumvörp þeirra. Ég mundi því vilja að í framhaldinu kölluðum við skilanefndirnar og slitastjórnirnar á fund nefndarinnar til að fá frekari ábendingar frá þeim um það sem hefur verið að koma upp í þeim fjöldamörgu málaferlum sem þær standa í. Eins og kom fram á þeim ágæta fundi sem við áttum með fulltrúum slitastjórnanna og skilanefndanna ásamt ráðuneytinu vinnur þetta fólk daginn út og daginn inn með þá löggjöf sem við setjum og rekst kannski á ákveðna agnúa sem við gætum bætt. Ég mundi því gjarnan vilja óska eftir því að við mundum fljótlega funda með skilanefndunum aftur til að ræða hvort þær teldu ástæðu til að við gerðum hugsanlega fleiri breytingar. Við gætum þá kannski gefið okkur betri tíma til að íhuga þær ábendingar. Ég hef velt einu nokkuð fyrir mér. Ég hef stundum á tilfinningunni að ákveðnir einstaklingar eða ákveðnar stofnanir í samfélaginu hafi svona 800-númer eins og þekkjast í Bandaríkjunum, gjaldfrjáls númer sem hægt er að hringja í og panta ákveðna hluti. Tilfinningin í þessu máli er svolítið eins og við séum að vinna í bílalúgu á skyndibitastað og einhver kemur og pantar frumvarp og út koma lög. Við erum ansi rösk í að skila af okkur, eins og þeir vilja vera á skyndibitastöðunum. Það sem mér fannst skipta mestu og það sem ég taldi mjög mikilvægt að fá fram á fundinum var að engin afturvirkni væri í lögunum. Lögin eins og þau eru núna standa, þau gilda, og varða ekki þá gjörninga sem hafa þegar átt sér stað. Lagabreytingin varðar bara þá gjörninga sem verða eftir að við samþykkjum þessi lög. Það var margítrekað að svo væri. Að því leyti taldi ég ekki ástæðu til að gera frekari athugasemdir. Vegna hraðans á málinu og vegna þess að við í stjórnarandstöðunni höfum ekki sömu aðstöðu til að vinna mál og fá jafnmiklar upplýsingar og stjórnarmeirihlutinn hefur, sá ég ekki ástæðu til að vera á meirihlutaálitinu. Miðað við upplýsingarnar sem komu fram tel ég að breytingarnar muni skýra lögin betur og skerpa á vilja löggjafans eins og hann var þegar þetta var gert í þinginu eftir áramót í apríl 2009. Ég tel jafnframt mjög mikilvægt að ferlið haldi áfram, að þrotabúin fari úr greiðslustöðvunarfyrirkomulaginu og í almenna slitameðferð. Vonandi munum við einhvern tímann á næstu árum sjá fram á að hægt verði að loka þeim búum.

Virðulegi forseti. Mér dettur nú í hug orðatiltækið „sjaldan launar kálfurinn ofeldið“ þegar ég hlusta á viðbrögð hv. þingmanna ríkisstjórnarflokkanna við því að við sem erum hluti af stjórnarandstöðunni viljum greiða fyrir málum. Þegar við gerðum athugasemdir við hversu fáir stjórnarliðar væru í salnum til að veita málinu afbrigði kallaði einn hv. þingmaður fram í fyrir mér og kvartaði yfir því að við vildum ekki styðja málið. Síðan þegar hv. formaður viðskiptanefndar þakkar fyrir góð nefndarstörf sér hún ástæðu til að hnýta í okkur af öðrum ástæðum.  Hins vegar er auðvitað svo að það er ekki góður bragur á því við lagasetningu að frumvörp séu lögð fram síðdegis og kláruð sama kvöld. Ég tala nú ekki um þegar verið er að fjalla um frumvörp til laga sem varða samspil gjaldþrotaskiptalaga okkar Íslendinga, Frakka og Evrópusambandsins. Margt má segja um ýmsa lagabálka en gjaldþrotaskiptalögin íslensku og gjaldþrotaskiptalög annarra landa eru kannski ekki þau lög sem eru mýkst undir tönn. Þessu verður að halda til haga en hitt er annað mál að færð hafa verið rök fyrir því hér, m.a. af hálfu hæstv. ráðherra, hvers vegna ganga þarf svona hratt frá málum. Það er alveg rétt að í ljósi þeirra aðstæðna sem upp eru komnar þarf að bregðast hratt við. En það eru engu að síður ekki góðir lagasetningarhættir. Eins og fram kemur í gögnum málsins, bæði í frumvarpinu og nefndarálitinu sem hér hefur verið mælt fyrir, eru hér gerðar breytingar á lögum um fjármálafyrirtæki sem hafa það að markmiði að tryggja jafnræði kröfuhafa og að eignir fjármálafyrirtækja í slitum njóti verndar eftir að greiðslustöðvun lýkur. Það er gert með tvenns konar breytingum. Annars vegar breytingu á 4. mgr. 103. gr. laganna og tekin af öll tvímæli um að allar reglur kafla um riftun ráðstafana þrotamanns og fleira, þ.e. að ákvæði XX. kafla gjaldþrotaskiptalaga eigi við um þau tilvik sem kveðið er á um í 103. gr. gjaldþrotaskiptalaganna. Hins vegar með breytingu sem mér sýnist, eftir að hafa farið yfir málið, vera mjög mikilvæg en það er breyting á V. bráðabirgðaákvæðinu. Hún felur í sér að fjármálafyrirtæki sem falla undir sérreglu ákvæðisins verða með dómsúrskurði tekin til slitameðferðar sem um gilda almennar reglur í stað þess að það gerist sjálfkrafa þegar heimild til greiðslustöðvunar hefur runnið sitt skeið á enda. Nú eru þær heimildir að renna sitt skeið á enda í tilviki Glitnis, Kaupþings og Landsbankans. Franski dómstóllinn komst að þeirri niðurstöðu að innleiðing tilskipunar Evrópusambandsins að þessu leyti hefði ekki verið nægilega vönduð. Það dugði dómstólnum ekki að slíkt gerðist sjálfkrafa heldur taldi hann við lögskýringu að til þyrfti að koma dómsúrskurður frá íslenskum dómstólum til að slík slitameðferð færi fram samkvæmt almennum reglum. Sú niðurstaða leiðir til þess að eignir bankanna þriggja, Kaupþings, Landsbankans og Glitnis, kunna að vera í hættu ef ekki verður gripið til þeirra breytinga sem frumvarpið mælir fyrir um, þ.e. að til komi dómsúrskurður í stað þess að ferlið haldi sjálfkrafa áfram eins og núverandi lög kveða á um. Eins og áður segir er tilefnið dómur í máli Landsbankans og kröfuhafa í Frakklandi sem féll þann 4. nóvember síðastliðinn. Áður hafði dómur fallið í sama máli fyrir fullnustudómstóli í Frakklandi. Á báðum dómstigum var ekki fallist á málsástæður Landsbanka Íslands um að almennar reglur gjaldþrotaskiptalaganna ættu við og að tilskipunin hefði verið innleidd með þeim hætti sem talið var og leiddi síðan til þeirrar stöðu sem nú er komin upp. Þetta álitaefni var rætt í nefndinni. Við veltum fyrir okkur hvaða áhrif sú ákvörðun Alþingis að breyta lögum um fjármálafyrirtæki hefði á réttarstöðu frönsku aðilanna sem höfðuðu kyrrsetningarmál gegn Landsbankanum og hugsanlega annarra kröfuhafa gagnvart íslenska ríkinu vegna íhlutunarinnar sem felst í lagasetningunni. Það er ekkert launungarmál að með því að breyta lögum í miðjum leik, ef svo má segja, af því að ákveðið hefur verið að áfrýja máli Landsbankans til hæstaréttar Frakklands, er öðrum þræði reynt að styrkja stöðu Landsbankans gagnvart þeim aðilum sem hann á í ágreiningi við fyrir frönsku dómstólunum. Við höfðum töluverðar áhyggjur af því að íhlutunin gæti hugsanlega leitt til myndunar skaðabótakröfu á hendur íslenska ríkinu. Af hálfu fulltrúa í skilanefndum og slitastjórnum allra bankanna var talið að svo væri ekki. Vonandi er mat þeirra rétt. Það er hins vegar ekki fullvíst að sú verði niðurstaðan. Vegna þessarar hættu getum við m.a. ekki stutt frumvarpið, einnig vegna þess að þetta tiltekna atriði hefur ekki fengið gagngera skoðun í þinginu. Hitt er annað mál að breytingin hefur gríðarlega þýðingu varðandi prinsippið um að vernda bankanna fyrir ásælni annarra kröfuhafa í eignir þeirra. Það er auðvitað það sem máli skiptir, að reyna að halda í prinsippið um að hagsmunir glatist ekki. Gríðarlegir hagsmunir eru þar í húfi, miklu meiri en mál Landsbankans í Frakklandi snýst um. Við skulum vona að þessi breyting á lögunum um fjármálafyrirtæki verði til góðs og hafi ekki í för með sér neina eftirmála. Þeir sem bera málið fram verða auðvitað að bera ábyrgð á tillögugerð sinni. Eins og hér hefur komið fram munum við ekki styðja frumvarpið en við munum heldur ekki greiða atkvæði gegn því. Við munum sitja hjá og lýsum fullri ábyrgð á málinu á hendur ríkisstjórnarflokkanna. Það er eðlilegt, í fyrsta lagi ekki síst í ljósi þeirra hagsmuna sem í húfi eru en ekki síður vegna málsmeðferðarinnar sem viðhöfð hefur verið. Hraðaskriftin á afgreiðslu málsins er slík að veruleg hætta er, í þessu tilviki eins og öðrum þegar slík vinnubrögð eru viðhöfð, á að mistök verði gerð við lagasetningu sem síðar hafa afdrifaríkar afleiðingar. Ég vildi koma þessum sjónarmiðum að í umræðunni. Ég þakka formanni viðskiptanefndar, hv. þm. Lilju Mósesdóttur, kærlega fyrir samstarfið í nefndinni sem var ágætt, ég ætla ekki að hafa fleiri orð um það.

Virðulegi forseti. Hér er á ferðinni mál sem lýtur að því að greiða úr meintri réttaróvissu varðandi ákvæði íslenskra laga og samræmi þeirra við Evrópurétt. Þessu frumvarpi er ætlað að taka af öll tvímæli um það að fullt samræmi sé á milli íslenskra laga um slitameðferð fjármálafyrirtækja og tilskipunar Evrópusambandsins um endurskipulagningu og slit lánastofnana. Undir liggja þeir hagsmunir að fullt jafnræði ríki milli kröfuhafa í slitameðferð fjármálafyrirtækjanna eins og hefur verið rauður þráður í því ferli hér á landi og ekki síður að eignir þeirra njóti áfram verndar gagnvart mögulegum kyrrsetningaraðgerðum kröfuhafa þegar heimild til greiðslustöðvunar rennur út sem stendur fyrir dyrum á næstu vikum. Kveikja þessa máls er niðurstaða fransks áfrýjunardómstóls í máli sem Landsbanki Íslands höfðaði til að fá rift kyrrsetningu kröfuhafa gagnvart eignum bankans. Niðurstaða dómsins var í stuttu máli sú að íslensk löggjöf væri ekki nægilega skýr þegar kæmi annars vegar að tilvísun til riftunarreglna laga um gjaldþrotaskipti og hins vegar hvað varðar reglur um upphaf slitameðferðar fjármálafyrirtækja. Nú er rétt að hafa í huga að þessu frumvarpi er ekki ætlað að vera einhvers konar inngrip í þetta dómsmál sem að sönnu er ekki lokið, því að það liggur fyrir að Landsbankinn mun áfrýja þessari niðurstöðu til hæstaréttar Frakklands, heldur einmitt að bregðast við þeirri réttaróvissu sem upp er komin með framtíðarhagsmuni slitastjórna og gömlu bankanna í huga. Ég tel að sú leið sem farin er í frumvarpinu sé eðlilegt viðbragð við dómnum og skýri betur íslenska löggjöf og verji þar af leiðandi betur en gildandi lög eignir gömlu bankanna, þar með langtímahagsmuni íslensks almennings.

Virðulegi forseti. Sem varaformaður viðskiptanefndar vil ég þakka viðskiptanefnd fyrir skjót og góð vinnubrögð í dag. Mig langar að árétta í stuttu máli markmið þeirrar lagabreytingar sem hér er til umfjöllunar, að tryggja jafnræði kröfuhafa og að eignir bankanna föllnu njóti verndar eftir að greiðslustöðvun þeirra lýkur, í tilviki Glitnis og Kaupþings banka 24. nóvember nk., og í tilviki Landsbankans 5. desember eftir dóma sem féllu í Frakklandi. Þar komu fram röksemdir sem ollu áhyggjum og við erum hér að bregðast við þeim röksemdum. Markmið lagabreytingarinnar er að skýra að almenn slitameðferð hefjist með dómsúrskurði, þ.e. við eigum að skýra betur gildandi rétt og tryggja með því eignir Landsbankans eftir 5. desember. Það er að sjálfsögðu ekkert óeðlilegt að taka af öll tvímæli og skýra lög sem við erum að gera hér og nú. Vegna þeirra orða sem hafa fallið í umræðunni vil ég árétta að að mínu mati eigum við á Alþingi að bregðast við ef vá stendur fyrir dyrum, það gerir ábyrgt stjórnvald sem vill taka ábyrgð á endurreisn. Ég get tekið undir þau orð sem hér hafa fallið um að þetta séu ekki góðir lagasetningarhættir. Aðstæður eru hins vegar afar sérstakar og brýnt að bregðast skjótt við, sem ég tel að við höfum gert hér í dag, með skjótum og ábyrgum hætti. Það hefði farið betur ef öll viðskiptanefnd hefði staðið sameiginlega að málinu en svo er ekki. Ég ítreka orð mín: Hið ábyrga stjórnarafl tekur ábyrgð á endurreisn. Þess vegna er það mitt mat að þessi lög þurfi að verða að veruleika hér í kvöld.

Virðulegi forseti. Ég vil í lok þessarar umræðu þakka fyrir hana og þakka fyrir hversu vel hefur gengið að vinna þetta mál á vettvangi þingsins. Hér hefur nokkuð verið rætt um að þetta sé óæskilegur löggjafarháttur, þ.e. hversu brátt þetta mál hefur borið að. Ég held hins vegar að við verðum að átta okkur á því í ljósi þess lærdóms sem við höfum dregið af hruninu að við verðum að vera viðbúin því að grípa til aðgerða þegar ástæða er til. Við getum ekki ýtt því á undan okkur. Við verðum að hafa löggjafarferli sem tekur mið af þeim þörfum sem upp kunna að koma til að verja mikla og brýna hagsmuni. Í þessu tilviki vorum við upplýst um dóm 8. nóvember. Í kjölfarið hófst yfirferð í ráðuneytinu sem stóð alla síðustu viku, m.a. með höfundum frumvarpsins sem varð að lögum nr. 44/2009. 12. nóvember, á föstudaginn var, var frumvarp tilbúið með kostnaðarumsögn úr fjármálaráðuneytinu og var lagt fyrir ríkisstjórn. Málið var rætt við þingflokksformenn stjórnarandstöðunnar í gær og kynnt þingflokkum stjórnarflokkanna og lagt fram hér í dag. Ég er ekki alveg viss hvaða annan hátt hefði verið hægt að hafa á í ljósi þeirra hagsmuna sem um ræðir. Ég held að við getum ekki ætlað okkur í öllum málum fjölmargar vikur til umfjöllunar mála á þingi. Allt á sinn tíma og allt á sinn stað og sína stund. Ég tel að þegar um er að ræða mikla og stóra hagsmuni sem skipta máli út frá fjármálastöðugleika, eins og í þessu tilviki út frá miklum áhrifum á hagsmuni hinna föllnu banka og þar með óbeint auðvitað á hagsmuni ríkisins, þurfi löggjafinn að geta tekið skart á málum. Ég vil að síðustu þakka nefndinni aftur fyrir vel unnin störf og þann góða hug sem þingið hefur sýnt með því að hraða þessu máli í gegnum þingið í dag.