Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Umræðurnar fara þannig fram að hver þingflokkur hefur 15 mínútur til umráða sem skiptast í tvær umferðir. Röð flokkanna í báðum umferðum er þessi: Samfylkingin, Sjálfstæðisflokkur, Vinstri hreyfingin – grænt framboð, Framsóknarflokkur og Frjálslyndi flokkurinn. Ræðumenn Samfylkingarinnar verða í fyrri umferð Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, 9. þm. Reykjavíkurkjördæmis norður, og Mörður Árnason, 7. þm. Reykjavíkurkjördæmis suður, í seinni umferð. Ræðumenn fyrir Sjálfstæðisflokk verða í fyrri umferð Þorgerður K. Gunnarsdóttir menntamálaráðherra og í seinni umferð Árni M. Mathiesen fjármálaráðherra. Ræðumenn fyrir Vinstri hreyfinguna – grænt framboð verða Steingrímur J. Sigfússon, 5. þm. Norðausturkjördæmis, í fyrri umferð en í þeirri seinni Ögmundur Jónasson, 9. þm. Reykjavíkurkjördæmis suður. Fyrir Framsóknarflokk tala í fyrri umferð Valgerður Sverrisdóttir, iðnaðar- og viðskiptaráðherra, og Birkir J. Jónsson, 9. þm. Norðausturkjördæmis, en Guðjón Ólafur Jónsson, 11. þm. Reykjavíkurkjördæmis norður, í seinni umferð. Fyrir Frjálslynda flokkinn tala í fyrri umferð Magnús Þór Hafsteinsson, 9. þm. Suðurkjördæmis, og Sigurjón Þórðarson, 10. þm. Norðvesturkjördæmis, en í seinni umferð Guðjón A. Kristjánsson, 5. þm. Norðvesturkjördæmis.

Virðulegur forseti. Við lifum á sérkennilegum tímum í íslenskum stjórnmálum þessa dagana. Við lifum á tímum þegar tækifærin hafa kannski aldrei verið meiri en akkúrat núna fyrir atorkusamt fólk, fyrir þjóð sem er menntuð og rík af hugmyndum. En þjóðin fær ekki notið þessara hugmynda, þeirrar hugmyndaauðgi sem í henni býr vegna þess að ríkisstjórnin sem hér situr sér ekki út úr augum vegna eigin vandamála, vegna þess að ríkisstjórnin, hið blágræna valdabandalag Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks nær ekki að skapa þær aðstæður sem þarf, nær ekki að skapa þann stöðugleika sem er forsenda þess að nýjar hugmyndir fái skotið rótum í íslensku samfélagi. Þessi ríkisstjórn nær ekki og vill ekki skapa þann jöfnuð í samfélaginu sem þarf til þess að við getum talað um raunveruleg lífsgæði, lífsgæði þar sem allir njóta þeirra tækifæra og þess besta sem í þeim býr. Ríkisstjórnin hefur birst okkur á undanförnum dögum, allt frá því að sveitarstjórnarkosningarnar voru haldnar og reyndar fyrir þann tíma, þrotin að kröftum, þurrausin af hugmyndum. Hugmyndalegur grunnur hennar var lagður af jafnaðarmönnum með EES-samningnum og nú er þessi hugmyndalegi grunnur upp urinn og ríkisstjórnin veit ekkert hvað hún á til bragðs að taka. Hún veit ekkert hvað hún á til bragðs að taka í efnahagsmálum, í utanríkismálum, velferðarmálum, atvinnumálum né menntamálum. Hún getur ekki stjórnað sjálfri sér, hvað þá samfélaginu. Hugmyndirnar eru farnar, verkstjórinn er farinn. Verkstjórinn er farinn upp í Seðlabanka og nú búumst við við því á næstu dögum að þriðji verkstjórinn á jafnmörgum árum muni taka við stjórn í núverandi ríkisstjórn. Sá verkstjóri ber auðvitað mesta ábyrgð á því hvernig komið er í samfélaginu, hvernig komið er í efnahagsmálum, þ.e. formaður Sjálfstæðisflokksins sem hefur setið langar setur í fjármálaráðuneytinu og stjórnað efnahagsmálunum þaðan. Nú á hann að taka við stjórnartaumunum. Það er auðvitað ekki björgulegt og það er þess vegna sem aðilar vinnumarkaðarins róa nú lífróður til að bjarga því sem bjargað verður áður en sú breyting verður gerð. Það mun kannski verða næsta forsætisráðherra til happs að aðilar vinnumarkaðarins verða búnir fyrir haustið að bjarga því sem bjargað verður rétt eins og þeir gerðu í aðdraganda kosninganna 2003, veturinn 2001–2002 þegar þeir björguðu líka því sem bjargað varð í efnahagsmálum. Við sitjum hérna eftir með blágrænt hræðslubandalag við völd sem herðir stöðugt tökin á stofnunum samfélagsins. Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur hafa bundist samtökum um að skipta með sér völdum í samfélaginu, helmingaskipti í ríkisstjórn, í sveitarstjórnum og í fjölmiðlum. Þeir skipta með sér bönkunum, það gerðu þeir í gegnum einkavæðingarferlið, þar skiptu þeir með sér bönkunum og þeir raða sínu fólki inn í helstu stofnanir samfélagsins. Þeir herða tökin á samfélaginu hvar sem þeir koma því við og þetta er ekkert annað en hræðslubandalag sem er þrotið að kröftum og bandalag um valdið eitt. Það er alveg sama hvaða skilaboð fólk sendir í kosningum, það skiptir engu máli, það þarf alltaf þetta sama hræðslubandalag alls staðar. Stjórnleysið og ráðleysið í ríkisstjórninni er algjört og það er dapurlegt í rauninni að horfa upp á ráðherrana Halldór Ásgrímsson og Geir H. Haarde, leiðtoga ríkisstjórnarinnar, í þeim marvaða sem þeir troða núna þessa dagana. En þó að raunalegt sé að horfa upp á þá er miklu alvarlegra fyrir þjóðina að sitja uppi með þetta. Ég held að tímabært sé að lina þjáningar þessara ágætu manna sem hér sitja. Förum aðeins yfir sviðið. Efnahagsmálin, hvernig er staðan þar? Krónan í frjálsu falli og raunar skoppar hún eins og korktappi í ólgusjó alþjóðlegra fjármagnshreyfinga og samt þora þessir menn, sérstaklega ekki Sjálfstæðisflokkurinn, einu sinni að bjóða auganu að Evrópu. Verðbólgan er að nálgast tveggja stafa tölu, vextir eru hvergi hærri á vesturhveli en á Íslandi. Kjaramálin, hvernig standa þau? Það er væntanlega komið að því að segja þurfi upp í nóvember launaliðum kjarasamninga nema aðilum vinnumarkaðarins takist fyrir þann tíma að bjarga því sem bjargað verður. Ójöfnuður hefur aldrei aukist eins mikið og í tíð þessa blágræna bandalags. Verðbólgan, sem er eins og ég sagði áðan komin í tveggja stafa tölu eða u.þ.b. á ársgrundvelli, heggur auðvitað líka í þá sem hlífa skyldi, þá sem hafa lent í þyngri skattbyrðum vegna þess að skattleysismörkin hafa ekki haldið í við verðþróunina, þá sem verða fyrir skerðingum á lífeyri, sem hafa orðið fyrir skerðingum á vaxtabótum og á barnabótum. Verðbólgan heggur í þessa hópa líka og því er mikilvægt að tekið sé á þessum málum af hálfu aðila vinnumarkaðarins meðan þeir hafa enn tök á því. Hvernig er staðan í varnarmálunum? Þar er algjör upplausn og það er beðið eftir því að Bandaríkjamenn komi og segi þessari ríkisstjórn hvað eigi að gera í þeim málum. Þar hefur Sjálfstæðisflokkurinn líka ráðið för. Í stóriðjumálunum hefur ríkisstjórnin engin tök. Hún hefur ekki komið sér upp neinum stjórntækjum til að takast á við auðlindakapphlaupið sem nú er hafið á milli álfyrirtækjanna og hún hefur ekki komið sér upp neinum stjórntækjum til að tímasetja stórframkvæmdir þannig að þær geri ekki eins og áður, að setja efnahagslífið á hliðina. Ríkisstjórnin setur líka hverja stofnunina á fætur annarri í upplausn. Ríkisútvarpið, hver er framtíð Ríkisútvarpsins, hver veit það? Menntamálaráðherra er búin að vera að velkjast með Ríkisútvarpið hér í tvö ár í algjörri óvissu. Þeir sem þar starfa vita ekki hver er framtíð Ríkisútvarpsins, hver hún er eða hvernig hún er. Framhaldsskólinn, hvernig er komið fyrir honum? Er hugmyndin sú að stytta framhaldsskólann eins og var talað um fyrir jól eða er kannski hugmyndin sú að stytta grunnskólann eins og var hugmynd menntamálaráðherra eftir jól? Byggðastofnun, hver er framtíð Byggðastofnunar? Fer hún inn í þetta nýja bix viðskipta- og iðnaðarráðherra eða verður hún áfram starfandi? Íbúðalánasjóður, hver er staða Íbúðalánasjóðs? Hver er framtíð Íbúðalánasjóðs? Verður Íbúðalánasjóður starfandi áfram eða verður hann lagður niður? Það veit hvorki almenningur í landinu né það fólk sem þar starfar. Iðntæknistofnun, hver er framtíð Iðntæknistofnunar? Hver veit það? Fer hún inn í Nýsköpunarmiðstöð iðnaðar- og viðskiptaráðherra eða verður hún starfandi áfram? Rannsóknarstofnun byggingariðnaðarins, hver er framtíð hennar? Á hún að starfa áfram eða verður hún lögð niður? Landspítalinn – háskólasjúkrahús, hver er staðan þar í þeim málum þar sem fólk liggur á göngum, þar sem fólk fæst ekki til starfa vegna lágra launa, þar sem vandamálin hrannast upp án þess að á þeim sé tekið? Það er alveg sama hvar við berum niður, virðulegur forseti, hvort það er í efnahagsmálunum, kjaramálunum, varnarmálunum, húsnæðismálunum, menntamálunum, það er hvergi sýn til framtíðar hjá ríkisstjórninni. Hún treður marvaðann til þess að reyna að halda sér saman um völdin. Ef ríkisstjórnarflokkarnir fyndu til ábyrgðar sinnar, tækju hlutverk sitt alvarlega mundi ríkisstjórnin segja af sér og hún ætti að segja af sér nú þegar. Hún stjórnar ekki sjálfri sér og hún mun ekki stjórna samfélaginu. Við þessar aðstæður, virðulegur forseti, er það skylda jafnaðarmanna að benda á nýjar leiðir sem færar eru og rækja erindi sitt í íslenskum stjórnmálum. Það munum við í Samfylkingunni gera. Erindi okkar í stjórnmálum er að sjá til þess að við upphaf 21. aldar nýti Íslendingar tækifærin til að skapa öllum velsæld og skilja engan eftir. Samfylkingin er stjórnmálaflokkur jafnaðarsinna á Íslandi og fylgir í orði og verki sígildum hugsjónum jafnaðarstefnunnar. Við teljum vaxandi ójöfnuð á liðnum áratug undir stjórn þessa blágræna bandalags, hnignun velferðarríkisins, stefnuleysi í menntamálum og fábreytni atvinnulífsins vera váboða og kröfu um jafnaðarstjórn. Við teljum það nauðsynlega forsendu árangursríkra stjórnmála að horfast í augu við breyttan heim og sjá að ný verkefni bíða kraftmikillar ríkisstjórnar sem þorir, kann og getur. Virðulegur forseti. Við getum byggt upp fjölbreyttara atvinnulíf og styrkt undirstöðu lífsgæða í landinu með nýrri hagstjórn jafnaðarmanna. Samfylkingin leggur áherslu á að nýta markaðinn til að skapa nýjar lausnir og stuðla að hagkvæmni en Samfylkingin hafnar ofurvaldi fjármuna og upphafningu græðginnar. Samkeppnishæfni þjóða á 21. öld ræðst af styrk samfélaganna. Jafnaðarstefna í verki er trygging fyrir sterkara samfélagi.

Frú forseti. Góðir landsmenn. Í sveitarstjórnarkosningunum um síðustu helgi vann Sjálfstæðisflokkurinn marga góða sigra.  Ég vil einnig í þessu samhengi nefna Seltjarnarnes, Kópavog, Garðabæ og einnig Árborg og Reykjanesbæ. Ég get einnig nefnt að á Vesturlandi er Sjálfstæðisflokkurinn alls staðar í meiri hluta. Atlögu að meiri hlutanum á Ísafirði var hnekkt og hér í Reykjavík skín sólin sannarlega skært á ný eftir að tólf ára vinstri stjórn var loks komið frá með afgerandi hætti. Sjálfstæðisflokkurinn stendur því styrkum fótum að loknum þessum kosningum. Myndun meiri hluta er nú lokið í flestum sveitarfélögum, umsvif sveitarfélaga hafa aukist verulega á síðustu árum með auknum verkefnum og ber þar hvað hæst yfirfærslu grunnskólans frá ríki til sveitarfélaga. Færa má sterk rök fyrir því að æskilegt sé að flytja fleiri stór verkefni yfir til sveitarfélaga til að tryggja að ákvarðanir um þjónustu séu teknar af þeim sem séu í hvað mestri nánd við íbúana. Samhliða því verður sveitarstjórnarstigið hins vegar að axla aukna ábyrgð á því að opinber útgjöld vaxi ekki úr hófi fram. Það eru engu að síður stór og mikilvæg verkefni fram undan sem verður að leysa með myndarlegum hætti. Ég tel að þar beri málefni eldri borgara hæst en þau eru sameiginlegt verkefni ríkis og sveitarfélaga. Við verðum því að standa saman að því á næstu mánuðum að taka skref í átt að bættri aðstöðu og bættum kjörum aldraðra, það er eitt helsta forgangsverkefni stjórnmálanna í dag. Hins vegar var slök kjörsókn um síðustu helgi umhugsunarefni fyrir okkur öll, kjörna fulltrúa á Alþingi og kjörna fulltrúa fólksins á sveitarstjórnarstiginu. Á undaförnum mánuðum höfum við upplifað nokkurt umrót í efnahagsmálum þjóðarinnar. Margt hefur verið sagt og margt hefur komið fram. Stóra myndin og sú mikilvægasta er hins vegar sú að íslenskt efnahagslíf stendur á traustum grunni. Jú, jú, eitt af merkilegustu málunum var EES-samningurinn. En það er rétt að geta þess að formaður Samfylkingarinnar, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, greiddi ekki atkvæði með því mikla framfaramáli. Flest bendir hins vegar til þess að við séum nú stödd í miðri mjúkri lendingu hagkerfisins eftir einstakt hagvaxtartímabil. Að sama skapi virðist ljóst að flugtakið fyrir næsta hagvaxtartímabil er skammt undan. Það eru mörg teikn á lofti um að svo sé. Þær fréttir sem hafa borist um jákvæðan tón í viðræðum Samtaka atvinnulífsins og ASÍ um framhald kjarasamninga eru að sjálfsögðu fagnaðarefni. Aðilar vinnumarkaðarins hafa sýnt mikla ábyrgð síðastliðin ár og er það ein af forsendum þeirra framfara sem orðið hafa í þjóðfélaginu. Ríkisstjórnin mun að sjálfsögðu axla þá ábyrgð sem henni ber í þessu samhengi. Fyrr á þessu ári greindu bandarísk stjórnvöld frá því að þau hygðust kalla herafla sinn á Íslandi heim. Það hefur lengi legið fyrir að Bandaríkjamenn vildu draga verulega úr starfsemi sinni hér á landi. Höfðu íslensk og bandarísk stjórnvöld átt í viðræðum um framtíð varnarsamstarfsins um nokkurt skeið. Í þeim viðræðum hafa Íslendingar lagt á það þunga áherslu að hér verði að vera sýnilegar varnir. Flest bendir til að sú verði ekki lengur raunin. Varnarsamningurinn frá 1951 ásamt aðildinni að NATO hefur verið hornsteinn íslenskrar utanríkisstefnu í hálfa öld. Við Íslendingar höfum alla tíð litið svo á að við yrðum að uppfylla okkar skyldur í samræmi við varnarsamninginn þó svo að oft og tíðum hafi varnarsamstarfið verið umdeilt og skipt þjóðinni upp í fylkingar. Auðvitað gerum við okkur grein fyrir að tímarnir breytast og jafnframt að Bandaríkin hafa ekki sömu hagsmuna að gæta varðandi herlið sitt hér á landi og á árum áður. Það breytir hins vegar ekki því að varnarsamningurinn hefur frá upphafi byggt á gagnkvæmni og að tekið sé tillit til hagsmuna jafnt Íslendinga sem Bandaríkjamanna. Íslensk og bandarísk stjórnvöld eiga nú í viðræðum um hver næstu skref eigi að vera. Þar hljótum við að meta okkar hagsmuni, ekki einungis í dag, heldur um ókomin ár. Það er ekki sjálfgefið að varnarsamstarfið á grundvelli varnarsamningsins haldi áfram eftir brottflutning varnarliðsins. Ef ekki liggja fyrir sannfærandi tryggingar af hálfu Bandaríkjamanna um að þeir muni virða skuldbindingar er vandséð hvaða tilgangi þjóni að halda í varnarsamninginn. Frú forseti. Alþingi samþykkti í gær fjölmörg lagafrumvörp og mikilvæg. Sameining íslensku stofnananna í stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum er merkileg og margvísleg sóknafæri opnast. Ég tel að það séu bjartir tímar fram undan varðandi rannsóknir og miðlun þekkingar á íslenskum fræðum og menningararfi. Íslensk tunga er og verður forsenda tilveru þjóðar okkar. Með þeim breytingum sem nú hafa verið samþykktar á grunnskólalögunum er mikilvægi einkarekinna eða sjálfstætt rekinna grunnskóla í skólakerfinu loks viðurkennt. Sjálfstæðir skólar á borð við Ísaksskóla, Landakotsskóla og Barnaskóla Hjallastefnunnar eru mikilvægir valkostir fyrir nemendur og foreldra. Þeir fjölga hinum jöfnu tækifærum. En skólarnir hafa á köflum átt undir högg að sækja gagnvart sveitarfélögunum. Ekki síst hefur verið sárt að sjá hversu mikla vanþóknun R-listinn, sællar minningar, sýndi sjálfstæðum skólum í Reykjavík. Ég tel að lög sem nú hafa verið samþykkt um háskólastigið eigi eftir að gegna mikilvægu hlutverki um þróun þess í framtíðinni. Með lögunum er íslenskum háskólum markaður starfsrammi er tekur mið af þeim breytingum sem orðið hafa á starfsemi háskólanna hér síðustu árin og þróun mála á alþjóðavettvangi. Á nokkrum árum hefur fjöldi þeirra sem stunda háskólanám á Íslandi tvöfaldast og nemendur sem eru að ljúka framhaldsskóla hafa aldrei staðið frammi fyrir jafnmörgum skemmtilegum og spennandi valkostum og nú. Við verðum sömuleiðis að tryggja að nám við íslenska háskóla sé þannig úr garði gert að það sé ekki eingöngu fjölbreytt, heldur standist ströngustu alþjóðlegar kröfur og alþjóðlegan samanburð. Eitt af meginmarkmiðum frumvarpsins, nú laganna, er að móta ramma utan um það gæðaeftirlit sem nauðsynlegt er til að sú verði raunin. Íslenskir háskólar setja markið hátt og ber þar hæst það yfirlýsta markmið rektors Háskóla Íslands að háskólinn verði einn af fremstu háskólum veraldar. Þessar áherslur og breytingar falla ágætlega að framtíðarsýn Vísinda- og tækniráðs sem fundaði nú í vikunni. Í nýrri stefnu ráðsins er Ísland samfélag í fremstu röð. Byggt á mannauði og menningu í þágu mannlífs er einkennist af lífsgæðum, sterkri siðferðisvitund og öflugu og fjölbreyttu atvinnulífi. Lagt er til að fjármunum verði varið til menntunar, vísindarannsókna, tækniþróunar og nýsköpunar með það fyrir augum að þeir fjármunir skili sér í félagslegum og efnahagslegum ávinningi. Það er sýn sem á að gilda í heild fyrir íslenskt samfélag en ekki bara úrvalsfólk. Það er mikil ögrun fyrir okkur að samræma kröfuna um að skara fram úr, kröfuna um að allir eigi sama rétt og verði með í kapphlaupi á heimsvísu. En við höfum sýnt fram á að við getum þetta. Ef ekki á öllum sviðum, þá á nægilega mörgum til að sýna fram á að allt er mögulegt. Ef við erum meðal fremstu fimm til tíu landa í framlögum til menntamála, rannsókna og þróunar, því skyldi það ekki skila sér í frammistöðu skólanna, vísindaafrekum og framlagi til tækniþróunar og viðskiptanýjunga sem mælanleg eru á alþjóðlegan mælikvarða? Lykill að árangri er sýn til framtíðar. Lykill að árangri er dugmikið vel menntað fólks sem metur og hagnýtir möguleikana sem gefast við hraðfara tæknilegar, þjóðfélagslegar og markaðslegar breytingar. Það er hlutverk okkar stjórnmálamanna að skapa skilyrði í þjóðfélaginu til að slíkt fólk fái notið sín. Við eigum að skapa svigrúm og möguleikana á að fjölga tækifærum. Við eigum hins vegar ekki að velja tækifærin fyrir fram. Sú merka kona Eleanor Roosevelt sagði eitt sinn: Framtíðin tilheyrir þeim sem trúir á fegurð drauma sinna. Við Íslendingar erum lánsöm þjóð, því vegna þolinmæði og þrautseigju, baráttu og trúarinnar á bjarta framtíð okkar samfélags hafa margir fagrir draumar ræst. Það er flest sem bendir til þess að framtíðin haldi áfram að tilheyra okkur Íslendingum. - Góðar stundir.

Frú forseti. Góðir landsmenn. Það er vonandi engin hætta á öðru en að framtíðin komi áfram til með að tilheyra okkur Íslendingum. Spurningin er meira um hvernig hún verður. Kosningabaráttan í nýafstöðnum sveitarstjórnarkosningum var um margt áhugaverð. Hún var m.a. áhugaverð vegna þess að hún var á köflum pólitískari en oft hefur verið í undangengnum kosningum. Félagslegar áherslur komust verulega á dagskrá. Baráttumál eins og gjaldfrjáls leikskóli og málefni aldraðra voru fyrirferðarmikil í umræðunni. Svo mjög bar á þessu að jafnvel helbláir íhaldsflokkar drógu á sig bleika kápu, svo maður tali nú ekki um miðjusinnaðir afturhaldsflokkar, sem ég vil nú biðja formann Samfylkingarinnar þess lengstra orða að að kenna ekki við græna litinn, þ.e. Framsókn. Það er nú þannig í alþjóðlegri stjórnmálaumræðu að græni liturinn tilheyrir umhverfismálunum. Ég vona að formaður Samfylkingarinnar viti að ekkert er nú fjær öllu sem snýr að umhverfisvernd og umhverfismálum í vestrænum stjórnmálum en einmitt Framsóknarflokkurinn íslenski eða leifarnar af honum. Stjórnarflokkarnir reyndu að breiða yfir nafn og númer eða bregða yfir sig geðþekkari áru til að fjarlægja sig stjórnarstefnunni en kom fyrir ekki. Stjórnarstefnan fékk verulega aðvörun síðastliðinn laugardag. Vinstri hreyfingin – grænt framboð vann góðan sigur. Við eigum nú nokkra tugi sveitarstjórnarmanna í landinu og þar af 14 í ellefu sveitarfélögum þar sem við buðum fram okkar eigin lista. Við erum þriðja stærsta stjórnmálaaflið á sveitarstjórnarstigi með rétt tæp 13% atkvæða. Við tvöfölduðum víða og upp í rúmlega fjórfölduðum fylgi okkar í síðustu kosningum. Við eigum til að mynda sex borgar- og bæjarstjórnarfulltrúa í fjórum stærstu sveitarfélögum landsins. Góð útkoma okkar var líka klárlega til marks um pólitíska sveiflu í landinu. Hún er stuðningur við róttæka félagshyggju, velferðarstefnu og umhverfisvernd. Um leið er hún aðvörun fyrir þá flokka sem ganga fram undir öndverðum formerkjum. Útkoma okkar var verðskulduð og ég er stoltur af málflutningi okkar og uppbyggilegri kosningabaráttu. Fátt er dapurlegra eða á ég ekki að segja brjóstumkennanlegra en að sjá á prenti stjórnmálamenn eins og Hjálmar Árnason hella úr skálum vonbrigða sinna og svekkelsis út af slakri útkomu Framsóknarflokksins yfir aðra flokka. Gæti nú ekki verið að þjóðin hafi verið að refsa Framsóknarflokknum, ekki vegna þess að aðrir flokkar séu góðir heldur vegna þess að eitthvað sé að í Framsóknarflokknum, vegna þess að þjóðinni líki ekki stefna og störf Framsóknarflokksins? Hvernig væri nú fyrir þá sem fóru illa út úr þessum kosningum, og það á að hluta til við fleiri en Framsókn, að þeir líti stundarkorn í eigin barm og reyni ekki að finna skýringar með því að skammast og ónotast út í aðra. Þessar kosningar voru sterk krafa um breyttar áherslur í íslensku samfélagi. Það var t.d. ánægjulegt að sjá að Framsóknarflokknum tókst ekki núna, sem honum hefur stundum tekist áður, að selja sig með dyggri hjálp markaðsmanna og miklum fjáraustri sem eitthvað annað fyrirbæri en hann í raun og veru er í þessum kosningum. Kjósendur í Reykjavík eiga heiður skilinn fyrir að sjá að undir sauðargærunni, sem var merkt exbé, var gamla Framsókn sem er núna minnsti flokkurinn í Reykjavík og marði inn mann á utankjörstaðaatkvæðum sem verður síðan rannsakað hvernig voru fengin. Sjálfstæðisflokkurinn fékk líka mjög blendna útkomu. Þar sem hann bjargaði sér þá gerði hann það m.a. með því að þykjast standa fyrir allt aðra hluti í velferðarmálum en hann í raun og veru gerir. Hvar hefur hin nýtilkomna umhyggja Sjálfstæðisflokksins fyrir öldruðum verið síðastliðin 15 ár? Hvar eru breytingar fjármálaráðherra Sjálfstæðisflokksins á málefnum aldraðra sem eru í einhverjum takti við þá miklu umhyggju sem þeir núna síðustu vikurnar fyrir sveitarstjórnarkosningar þóttust bera fyrir þeim hópi? Nei, það er nefnilega þessi sami Sjálfstæðisflokkur sem hefur skert skattleysismörkin og hefur búið lágtekjuhópum samfélagsins þau kjör sem raun ber vitni. Það er sami Sjálfstæðisflokkurinn sem ber ábyrgð á skerðingarmörkunum í almannatryggingakerfinu, á tekjutengingunum og öllu því kvabbi sem markar öldruðum og öryrkjum og fleiri hópum í samfélaginu þau óviðunandi kjör sem þeir búa við í dag, með dyggri hjálp meðreiðarsveinanna að vísu. Fyrst voru það kratarnir sem voru með þeim í tekjutengingunum í ríkisstjórninni 1991–1995 og síðan Framsóknarflokkurinn eftir það. Efnahagsmálin voru auðvitað einnig undirliggjandi í þessari baráttu. Það er enginn vafi á að almenningur er uggandi um hag sinn í þeim efnum. Það er alveg sama hvað forsætisráðherra og aðrir talsmenn ríkisstjórnarinnar reyna að guma af góðærinu, kannanir sýna m.a. núna að væntingar þjóðarinnar eru minni um góða tíma fram undan en þær hafa verið um langt árabil. Það er vegna þess að almenningur er fyllilega læs og dómbær í þessum efnum. Menn sjá að verðbólgan er komin á fulla ferð. Menn sjá að gengið hefur hrunið og menn sjá að kaupmátturinn mun skerðast á komandi mánuðum ef ekki tekst að ná tökum á ástandinu. Þess vegna verður ríkisstjórnin að fara að vakna af dvalanum. Allir aðrir hafa áhyggjur af ástandinu. Allir aðrir eru þó a.m.k. að reyna eitthvað eða leggja eitthvað til, Seðlabankinn, aðilar vinnumarkaðarins. Það er aðeins ríkisstjórnin ein sem er áfram á aðgerðarleysis- og afneitunarstiginu og talar um góðæri. Framsóknarmenn auglýstu meira að segja í sveitarstjórnarkosningunum hvað það væru eftirsóknarverðar horfur í efnahagsmálum þjóðarinnar. Hvernig ætli slíkar auglýsingar hafi farið í láglaunafólkið á umönnunarstofnunum? Ég heimsótti margar slíkar stofnanir og ég spurði fólk gjarnan að því hvort það hefði rekist á góðærið og bað það að láta mig vita eða tilkynna ríkisstjórninni ef það hefði rekist á góðærið hér vestur á Grund eða á öðrum sambærilegum stofnunum. Menn höfðu bara ekkert orðið varir við það. Það er nefnilega þannig, herrar mínir og frúr í ríkisstjórninni, að góðærið hefur gert stuttan stans víða og farið algerlega hjá garði hjá þúsundum og aftur þúsundum landsmanna. Nú er sagt við þetta fólk að erfiðari tímar séu fram undan og þá er staðan slík að fólk er að flýja úr láglaunastörfunum. Það er ekki hægt að reka umönnunarstofnanirnar og við erum í bullandi erfiðleikum með þessi mál. Ríkisstjórnin er búin að vera. Hún hefur löngu gefist upp. Hún hefur afneitað vandanum um margra missira skeið sem hefur blasað við hverjum manni. Það af leiðandi er það ábyrgðarleysi af þessari útbrunnu ríkisstjórn að sitja áfram ofan á höndunum á sér og hafast ekki að. Ríkisstjórnin á aðeins tvo kosti. Það er að reyna að vera aftur ríkisstjórn eða segja af sér. Það er hreint ábyrgðarleysi ef menn ætla inn í kosningaveturinn með þetta laskaða fley eins og nú horfir. Kosningar í haust, ef ekki strax, eru það sem þjóðin þarf. Vinstri hreyfingin – grænt framboð mun leggja sitt af mörkum í því að koma þessari ríkisstjórn frá og mynda velferðarstjórn í landinu. Vonandi nýtast okkur mánuðirnir sem fram undan eru til þess að það verði að veruleika ekki síðar en í haust en í allra síðasta lagi í maímánuði næstkomandi. Ég óska landsmönnum góðs og gleðilegs sumars og vona að menn njóti þess þrátt fyrir áhyggjur og ónýta ríkisstjórn. - Lifið heil.

Hæstv. forseti. Góðir Íslendingar. Þvílíkt svartnætti og þvílíkt raus, segi ég nú eftir að hafa hlustað á ræðu hv. þm. Steingríms J. Sigfússonar, formanns Vinstri grænna. En vissulega má óska honum til hamingju með það að hafa fengið allgóða útkomu út úr sveitarstjórnarkosningunum og geri ég það hér með. Það er hins vegar athyglisvert að það virðist ekkert vera hægt að nota þetta ágæta fólk sem kosið var inn í sveitarstjórnir af hálfu þjóðarinnar því að það er einungis í einu sveitarfélagi sem vinstri grænir ætla að taka þátt í meirihlutasamstarfi.  
             Góðir Íslendingar. Enn á ný er komið að lokadegi í þingstörfum Alþingis og mörg mikilvæg mál hafa verið afgreidd sem eiga það sameiginlegt að bæta stöðu þjóðarinnar og auka lífsgæði. Ísland skorar hátt þegar borið er saman við aðrar þjóðir og við eigum að sjálfsögðu að vera stolt af því. Mín reynsla er sú að ríkisstjórn þurfi ávallt að vera á varðbergi til þess að Ísland haldist í fremstu röð. Fyrir þremur árum voru samþykkt lög á Alþingi um Vísinda- og tækniráð. Nú má segja að nokkur reynsla sé komin á þá starfsemi. Í ráðinu eiga sæti auk ráðherra fulltrúar vísindasamfélagsins, tæknirannsókna og atvinnulífs. Þessi nýskipan er að finnskri fyrirmynd og hefur heppnast afar vel. Það er ekki að undra þar sem Finnar hafa náð hvað lengst allra þjóða í nýsköpun atvinnulífs og uppbyggingu þekkingargreina. Með þessari nýskipan er komið á nýrri hugsun, vísindin eru ekki bara til vísindanna vegna heldur á þekking að leiða til sköpunar nýrra og verðmætra starfa. Samkeppnissjóðir hafa verið efldir í tengslum við þessar breytingar um hundruð milljóna. Samþætting verkefna og starfsemi ráðuneyta hefur aukist þar sem stefnumótun í vísinda- og tæknimálum er samræmd. Einn liður í þeirri breytingu sem ríkisstjórnin stefndi að með stjórnarsáttmála sínum árið 1999 var að færa Byggðastofnun undir iðnaðarráðuneytið. Á þeim árum sem liðin eru síðan hefur mjög margt færst til betri vegar á landsbyggðinni þótt vissulega sé um að ræða þungt atvinnuástand á einstaka stað. Í áðurnefndum stjórnarsáttmála segir, með leyfi forseta: „Stuðningur við atvinnuþróun á landsbyggðinni verði felldur að öðru nýsköpunar- og atvinnuþróunarstarfi stjórnvalda.“ - og enn fremur: „Að [unnið verði] að því að framsækin atvinnuþróunarstefna geti byggt á frjóu rannsóknar- og nýsköpunarumhverfi. Til að það nái að dafna verði opinber þjónusta við atvinnulífið samræmd.“ Með framlagningu frumvarps um opinberan stuðning við tæknirannsóknir, nýsköpun og atvinnuþróun, sem sagt Nýsköpunarmiðstöð Íslands, sem hefur verið til umfjöllunar hér á Alþingi í vetur, eru þessi ákvæði færð í lagabúning. Auk þess flutti forsætisráðherra frumvarp um breytingu á lögum um Vísinda- og tækniráð sem felur í sér að þar verði einnig mótuð stefna um nýsköpun og að atvinnulífið fái aukið vægi í ráðinu. Góðir áheyrendur. Mikil umræða hefur farið fram um stöðu íslensks efnahagslífs og um stöðu bankanna á undanförnum mánuðum. Mikill kraftur og útrás hafa einkennt fjármálafyrirtækin. Þetta er kraftur sem leystist úr læðingi við sölu ríkisbankanna enda heldur enginn því fram lengur að það hafi verið röng ákvörðun af hálfu ríkisstjórnarinnar að selja. Í síðasta mánuði gerði Fjármálaeftirlitið álagspróf hjá viðskiptabönkunum og stærstu sparisjóðum. Þær forsendur sem eftirlitið gaf sér voru þær að samtímis mundi dynja á fjármálafyrirtækjum 20% verðrýrnun vanskilalána, 1,8–2% verðrýrnun lána til einstaklinga, 0,2% rýrnun fasteignatryggðra lána, 25% verðrýrnun erlendra hlutabréfa í eign bankanna, 35% verðrýrnun á innlendum hlutabréfum, 7% verðrýrnun skuldabréfa og 20% gengislækkun krónunnar. Það er ánægjulegt að geta greint frá því hér á Alþingi að þrátt fyrir að allt þetta mundi dynja yfir samtímis, sem annars er mjög ólíklegt að geti gerst, mundi eiginfjárstaða viðkomandi fjármálafyrirtækja engu að síður vera ofan þeirra marka sem reglur kveða á um, þ.e. 8% mörkin. Það var einnig uppörvandi að sjá sendinefnd Alþjóðagjaldeyrissjóðsins komast að þeirri niðurstöðu í síðasta mánuði að efnahagshorfur væru áfram öfundsverðar hér á landi. Þó var bent á ýmislegt sem betur mætti fara eins og ávallt er, en það er engin ástæða til að draga dul á að í örsmáu hagkerfi er ástandið hvikult og báturinn óstöðugur í ólgusjó. Það skiptir því miklu máli að í landinu ríki stöðugleiki í stjórnmálum og ábyrg stjórn efnahagsmála. Í því sambandi skiptir miklu að aðilar vinnumarkaðar nái saman og eyði þeirri óvissu sem kjarasamningar eru nú komnir í. Ég hef fulla trú á að aðilar vinnumarkaðarins nái saman og trúi því að þeim takist í samvinnu við ríkisvaldið að tryggja stöðugleika í efnahagsmálum sem fyrst. Ekkert skiptir fólkið í landinu meira máli. Ég óska öllum landsmönnum farsæls sumars.

Hæstv. forseti. Góðir Íslendingar. Það hefur verið merkilegt að hlusta á þær dómadagsræður sem þingmennirnir Ingibjörg Sólrún Gísladóttir og Steingrímur J. Sigfússon hafa flutt landsmönnum hér við upphaf eldhúsdags. Það mætti halda að allt væri á öðrum endanum í samfélaginu. Af málflutningi þeirra má dæma að ríkisstjórnin hafi einfaldlega ekki staðið sig þegar að efnahagsmálunum kemur. Staðreyndin er sú að staða efnahagsmála hér á landi er sterk. Skuldir ríkissjóðs eru nær engar og sýnir fram á styrka efnahagsstjórn ríkisstjórnarinnar, ríkisstjórnar sem hefur styrk og þor til þess að takast á við erfið málefni. Og árangurinn er eftir því. Nær hvergi í Evrópu hefur kaupmáttur heimilanna aukist eins og hér á landi, kaupmáttaraukning upp á 50–60%. Það er þannig að velmegun er almenn hér á landi. Þó má alltaf bæta hag ákveðinna þjóðfélagshópa. Þar má kannski sérstaklega nefna eldri borgara og að því er markvisst unnið. Hæstv. forseti. Mikil umræða hefur farið fram um það hversu erfitt það er fyrir ungt fólk að eignast eigið heimili og ég er sammála því. Við framsóknarmenn lögðum mikla áherslu á að bæta hag barnafólks fyrir síðustu alþingiskosningar. Við lofuðum stórhækkuðum barnabótum. Barnabætur munu á næsta ári hafa hækkað um 2,4 milljarða, hafa þá hækkað um 50% á kjörtímabilinu. Þessir fjármunir munu renna sérstaklega til lágtekju- og millitekjufólks. Síðan heldur stjórnarandstaðan því fram að ekki sé verið að bæta sérstaklega hag lágtekjufólksins í þeim skattbreytingum sem nú eru framkvæmdar. Við framsóknarmenn lofuðum einnig að minnka jaðaráhrifin í skattkerfinu og við höfum staðið við það. Í þessu samhengi skulum við ræða um unga fólkið sem nú á í erfiðleikum með að eignast eigið húsnæði. Þetta fólk þarf að vinna mikið og hefur því oftar en ekki ágætislaun, en því er þá refsað, engar vaxtabætur, engar barnabætur. Og hvernig eigum við að bæta hag þessa fólks öðruvísi en að lækka tekjuskatt heimilanna í landinu? Við lofuðum því fyrir síðustu kosningar að gera það og við höfum staðið við það. Við erum nú á þessu kjörtímabili að lækka tekjuskattinn um 4%. Og stjórnarandstaðan má eiga það að hún er sameinuð á móti þessum skattalækkunum, talar um skattalækkun fyrir ríka fólkið. Nei, þetta er fyrst og fremst skattalækkun fyrir venjulegt fólk, venjulegt vinnandi fólk og stjórnarandstaðan vill koma í veg fyrir að skattar verði lækkaðir með þessum hætti á þetta fólk, að eitt stærsta hagsmunamál heimilanna verði að veruleika. Stjórnarandstaðan má eiga það, hún stendur sameinuð að því að koma í veg fyrir að það verði að veruleika. Ja, ekki er það björgulegt, hæstv. forseti. Reyndar er það nú svo, hæstv. forseti, að stjórnarandstaðan er út og suður þegar kemur að skattamálum. Enginn trúverðugleiki þar á ferðinni, því miður. Ræðir um það í einu orðinu að hlúa að og efla atvinnulífið í landinu, leggur svo til síðasta haust að hækka tryggingagjaldið og auka þannig álögur á atvinnulífið. Eins er það með unga fólkið sem nú er að berjast í því að koma sér þaki yfir höfuðið. Það fólk á engan vin í stjórnarandstöðunni hér á Alþingi. - Góðar stundir.

Virðulegi forseti. Góðir landsmenn. Mér reiknast svo til að ég sé sjötti ræðumaðurinn hér í röðinni og mig langar því til að nota tækifærið hér í upphafi til að leggja örlítið út af ræðum fyrri ræðumanna. Tveir ræðumenn að minnsta kosti hafa komið aðeins inn á niðurstöður sveitarstjórnarkosninganna sem haldnar voru fyrir réttri viku síðan. Ég hlýt að minna þar á árangur míns flokks, Frjálslynda flokksins, en ég hygg að það sé öllum ljóst að niðurstöður þessara kosninga hafi sýnt að flokkurinn hafi náð að festa sig verulega í sessi. Við buðum fram í sjö sveitarstjórnum hér á landi og náðum inn fulltrúum í fjórum þeirra. Við náðum tæplega 10% fylgi sé reiknað út frá þessu. Enn eina ferðina sýndum við og sönnuðum að það er lítið að marka skoðanakannanir, bæði skoðanakannanir sem eru gerðar löngu fyrir kosningar en líka skoðanakannanir sem eru gerðar í aðdraganda kosninga. Ég hygg að þessar niðurstöður sýni að málflutningur okkar í Frjálslynda flokknum, rödd okkar í Frjálslynda flokknum, nær til stöðugt fleiri landsmanna. Ég hef ekki verið lengi í pólitík. Ég hóf afskipti mín af pólitík fyrir rétt rúmum þremur árum. En á þeim tíma hef ég lært þá lexíu að það að byggja upp stjórnmálaflokk, að byggja upp starfsemi stjórnmálaflokks, er þrotlaus vinna. Það er þrotlaus vinna sem tekur mörg ár. Stór partur af þeirri vinnu er að leiða flokkinn í gegnum kosningar því að í kosningum lærir fólkið sem starfar með flokknum, þá lærir það að vinna, þá þjálfast það í pólitískum vinnubrögðum og með kosningum er hægt að efla enn frekar innviði flokksins. Þetta hefur okkur núna tekist í Frjálslynda flokknum. Kosningarnar núna voru á vissan hátt ögurstund fyrir þennan flokk, kosningarnar núna sýna það og sanna að þessi flokkur er kominn til að vera. Um það ætti enginn að efast, ekki andstæðingar okkar sem sitja hér í þessum sal, heldur ekki þeir landsmenn sem nú fylgjast með. Virðulegi forseti. Mig langar til að nota tækifærið hér til að minnast þess að nú um stundir eru liðin 30 ár frá því að við Íslendingar unnum fullan sigur í landhelgisdeilunni eftir margra, margra ára baráttu. Þá færðum við fiskveiðilögsöguna okkar út í 200 sjómílur. Mér finnst það verðugt að við minnumst þessa núna. Við megum aldrei sofna á verðinum þegar fullveldi og sjálfstæði þjóðarinnar er annars vegar. Við stóðum þá sem einn maður að útfærslu landhelginnar til að tryggja yfirráð okkar yfir fiskveiðiauðlindinni í hafinu umhverfis landið. Það hryggir okkur í Frjálslynda flokknum að við þessi tímamót skuli þau tíðindi berast úr búðum ríkisstjórnarinnar frá hæstv. forsætisráðherra Halldóri Ásgrímssyni sjálfum að hann vilji nú opna fyrir sölu á fiskveiðiauðlindinni til erlendra aðila. Þá hlýtur maður að spyrja: Til hvers var barist? Til hvers var barist þegar við sjáum líka á sama tíma að hér er, frá því að þessir atburðir gerðust fyrir 30 árum, búið að koma á nýrri stétt leiguliða sem þurfa að greiða meira en 2/3 af þeim afla sem þeir strita til að ná í, fyrir það eitt að fá að nýta þessa sameiginlegu auðlind landsmanna? Ég held að engin af þeim hetjum sem tóku þátt í baráttunni fyrir 30 árum og rúmlega það hafi gert sér í hugarlund að þeir væru með baráttu sinni í raun og veru að leggja grunninn að því að örfáir gætu selt auðlind þjóðarinnar og það meira að segja úr landi, og selt það með þeim hætti að sjávarbyggðirnar, sem við héldum að við værum að berjast fyrir og forfeður okkar höfðu byggt upp af elju og dugnaði, mundu tapa réttinum til þess að nýta sína mikilvægustu auðlind. Virðulegi forseti. Góðir landsmenn. Mig langaði til þess að benda á þessa staðreynd hér við þetta tækifæri. Við í Frjálslynda flokknum munum að sjálfsögðu halda áfram að halda á lofti merkinu í þessu máli sem og öðrum, ekki bara sjávarútvegsmálum heldur líka byggðamálum, atvinnumálum, samgöngumálum, heilbrigðismálum, málefnum aldraðra og öryrkja og annarra sem eiga undir högg að sækja í þjóðfélaginu. Ég vil nota síðustu orð mín til þess að óska landsmönnum öllum gleðilegs sumars.

Góðir landsmenn. Eldhúsdagur er nú haldinn í mjög sérkennilegu andrúmslofti þar sem ríkisstjórnin virðist vera að veslast upp. Orðrómur er á kreiki um að forsætisráðherra sé að yfirgefa skútuna og við taki einn af forsprökkum S-hópsins, einn af þeim sem fengu ríkiseigur nánast gefins í einkavinavæðingu Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks og menn verða í rauninni að fara alla leið til Rússlands til að finna viðlíka ástand og var hér við einkavinavæðinguna. Það er því miður fleira sem er líkt á Íslandi og í austurvegi og þar má nefna framkvæmd kosninga. Það er með ólíkindum að framkvæmd kosninga skuli vera með þeim hætti sem við horfum upp á. Einnig fjármál stjórnmálaflokkanna, sú leynd sem hvílir á þeim býður upp á spillingu. Við þurfum ekkert að velkjast í vafa um að dælt var ómældu fé í kosningasjóð Framsóknarflokksins sem við sáum afraksturinn af á skjám landsmanna alla daga og öll kvöld fyrir kosningar. Ég vil taka undir þau orð að Reykvíkingar létu ekki blekkjast af þessu, þeir sáu við þessu þó svo að Framsóknarflokkurinn hafi náð að merja einn fulltrúa sinn inn í borgarstjórnina með utankjörfundaratkvæðum. Samt sem áður leikur vafi á framkvæmd kosninganna og ekki bara í Reykjavík heldur víðar. Hvar í heiminum mundu frambjóðendur vinna sjálfir í kjördeildum? Ég efast um að það gerðist í Hvíta-Rússlandi þó svo að menn telji að þar sé pottur brotinn hvað varðar lýðræðismálin. Það gerðist reyndar hér á Íslandi. Þetta er náttúrlega með ólíkindum. Ég á ekki von á að hæstv. dómsmálaráðherra leggi mikla vinnu í að rannsaka þessi mál sem uppi hafa verið. Auðvitað ætti það að vera forgangsverkefni hjá stjórnvöldum að kveða niður þennan orðróm. Hvers vegna ætli þau leggi ekki í að rannsaka málið? Það er vegna þess að þau óttast og kannski vita að það er eitthvað til í þessu. Ríkisstjórnin er greinilega að veslast upp og það er fleira sem bendir til þess en að menn séu að yfirgefa skútuna, það er forgangsröð hennar. Við sjáum það hér í þingsalnum að menn eru að ræða algjör aukaatriði. Menn eru að ræða um Ríkisútvarpið og nefskatt. Það kemur í sjálfu sér ekki á óvart að Sjálfstæðisflokkurinn vilji koma á enn einum skattinum, flokkur sem vill auka ríkisútgjöldin. Hann segir það reyndar ekki í orði en á borði eykur hann ríkisútgjöldin og finnur upp nýjan og nýjan skatt. Nú er það nefskattur í tengslum við almenningsútvarpið. Svo er það sameining ríkisstofnana, sem Framsóknarflokkurinn stendur fyrir, sameining á alls óskyldum stofnunum svo sem Byggðastofnun og Rannsóknastofnun byggingariðnaðarins. Þetta er bara vitleysa. Hvers vegna halda menn áfram með þetta? Það virðist vera sært stolt sem neyðir menn til að halda þessum verkefnum áfram því að skynsemin segir okkur að hætta við. Að vísu virðist sem skynsemin hafi orðið ofan á og einhverjir hafi reynt að koma vitinu fyrir þá tvo ráðherra sem hafa verið að böðlast með þessi verkefni í þingsölum. Hefði ekki verið nær að einbeita sér að öðrum verkefnum, t.d. að efnahagsmálunum? Það er nú verk að vinna þar. Hér geisar verðbólga. Það er eins og ríkisstjórnin hafi bara ekki frétt af því, hvað þá ef maður hlýðir á ræðu hv. þm. Birkis Jóns Jónssonar, að hér sé allt í blóma. En staðreyndin er sú að lán landsmanna eru að hækka og ríkisstjórnin gerir ekki neitt, alls ekkert. Hún böðlar í gegnum þingið frumvörpum sem koma þeim málum sem brenna á fólkinu ekkert við. Hvernig væri að taka á matarverðinu á Íslandi, taka á óréttlátum tekjutengingum sem eru að sliga öryrkja og aldraða? Nei, það eru ekki verkefnin. Þetta er náttúrlega alveg stórundarlegt. Stundum bólar á efnahagsaðgerðum, þær eru í formi þess að einn þingmaður, Einar Oddur Kristjánsson, leggur í víking gegn fólkinu á lægstu laununum, fólkinu í umönnunarstéttunum. Hann kemur og segir að ef þetta fólk fái einhverjar bætur muni allt fara úr böndunum. En það vita allir, a.m.k. við í Frjálslynda flokknum, að það er ekki það sem er að sliga efnahagsástandið. Það er innstreymi á erlendu lánsfé, ekki þetta fólk sem er með 150 þúsund krónurnar. Mér finnst það í rauninni ósvífni að bera slíkt á borð. Við vitum að misskipting í samfélaginu hefur aukist og að bera það svo á borð fyrir landsmenn að þetta fólk valdi ólgunni í efnahagsmálunum er ósvífni sem við eigum ekki að líða. Ég tel það orðið tímabært að landsmenn hugi að því hvort þetta séu endilega réttu mennirnir til að stjórna landinu, hvort ekki sé kominn tími til að leyfa nýjum flokki að taka við og spreyta sig á þessum málum, eins og kvótamálunum, skattamálunum, kjörum aldraðra. Þessir menn hafa sýnt það með verkum sínum að þeir hafa ekki gert neitt. Við í Frjálslynda flokknum erum tilbúin til að láta verkin tala. - Gleðilegt sumar, góðir landsmenn.

Forseti. Er það tilviljun eða er það einhver táknræn hugsun hjá stjórnarflokkunum að tefla fram í fyrri umræðu þeim ráðherrum sínum sem helst fóru halloka hér í þinglokin, annars vegar iðnaðarráðherranum og hins vegar menntamálaráðherranum, sem urðu undir í átökunum innan ríkisstjórnarinnar og auðvitað í átökunum á þinginu þegar ákveðið var að slíta því nú og skilja eftir ríkisútvarpsmálið frá Sjálfstæðisflokknum og Nýsköpunarmiðstöðina frá Framsóknarflokknum? Er þetta sárabót eða er það svona sem ríkisstjórnin vill kynna sig, með því að tefla fram töpurunum? Er það vegna þess að herrarnir sjálfir, hæstv. ráðherrar Geir H. Haarde og Halldór Ásgrímsson, hafa of mikið að gera í skúmaskotunum til að geta talað við þjóðina úr þessum stóli á hefðbundnum eldhúsdegi? Svo er auðvitað að fara yfir það sem þessir tveir ráðherrar hafa sagt. Iðnaðarráðherrann, með byggðastefnu sína í þroti, talar um efnahagsmálin og minnist á að hér sé allt í góðu gengi, Alþýðusambandið og Samtök atvinnurekenda séu að tala saman og það sé að koma sendinefnd, það sé bráðum að koma sendinefnd frá útlöndum til að kanna efnahagsmálin hér. Hún talar að vísu ekkert um verðbólgu eða gengismál, sem er þó ofarlega í hugum alþýðu manna sem nú 1. júní og áður 1. maí þurfti að jafnaði að borga hærri afborgun en áður þar sem höfuðstóllinn hækkaði eins og var hér á verðbólgutímanum. Það var ekkert rætt um þetta. Hv. þm. Birkir J. Jónsson, sem kom hér trítlandi í kjölfar ráðherra síns, fór að tala um skatta sama daginn og við ræddum um ráðþrot ríkisstjórnarinnar í sambandi við vaxtabætur til unga fólksins sem er að koma yfir sig þakinu við meiri erfiðleika en áður hafa verið uppi síðan í hallærinu mikla í byrjun níunda áratugarins. Hinn ráðherrann, menntamálaráðherrann, gumar af nokkrum frumvörpum sem ýmist eru þannig að góðir menn hafa samið þau fyrir hana í útlöndum eða á faglegum vettvangi eða hafa verið endursamin í þinginu í þágu þeirra málefna sem þau stóðu um. En hvað minnist hún ekki á? Hún talar ekkert um áform sín og fyrri menntamálaráðherra Sjálfstæðisflokksins að stytta og skerða nám ungs fólks til framhaldsskólaprófs. Hún talaði ekkert um frumvarpið um Ríkisútvarpið sem hún hefur lagt fram í tvígang, eytt tveimur vetrum í að ræða og sett auðvitað allt upp í loft á stofnuninni þar sem enginn veit hvað á að taka við. Við þurfum sannarlega að koma þessari ríkisstjórn frá ef hún gerir það ekki sjálf, sem mér sýnist ýmislegt benda til jafnvel á næstu vikum. Við þurfum að skapa hér nýtt samfélag, við þurfum að skapa önnur viðmið, við þurfum að skapa samfélag jafnaðarmanna þar sem menn ætla að halda áfram til nútímans, til framtíðarinnar í efnahagsmálum, þar sem menn ætla að búa til hágæði og hátækni í hugmyndum og handverki í hefðbundnu atvinnugreinunum, líka í nýja hagkerfinu og líka í menningargreinunum, þar sem menntun, menntun, menntun eru þrjú helstu slagorðin í atvinnumálum. Við þurfum að skapa hér samfélag í sátt við náttúru og umhverfi, samfélag sem berst gegn loftslagsbreytingum um leið og það lagar sig að nýjum tímum, sem nýtir íslensk náttúrugæði án eyðileggingar og leggur niður þann hernað gegn landinu sem hér hefur staðið í 30 ár. Við þurfum að skapa samfélag þar sem allir eru með, þar sem menn bera ábyrgð á sjálfum sér en einnig hver á öðrum og þar sem við eyðum smánarblettum fátæktar á Íslandi í því góðæri sem staðið hefur, ekki vegna stjórnarherranna heldur vegna skynsamlegra ráðstafana sem hér höfðu gerst áður og vegna alþjóðaþróunar í rúman áratug. Forseti. Guðmundur Andri Thorsson rithöfundur sagði fyrir nokkrum árum að það væri furðulegt í íslensku samfélagi að það væri sama hvað maður kysi, alltaf gægðist Finnur Ingólfsson upp úr kjörkassanum. Það eru margir Finnar Ingólfssynir, forseti, sem nú eru á sveimi í sveitarfélögum landsins. En ég hafði ekki trú á þessu, ég hafði alltaf tekið þetta sem líkingu, ég hafði ekki trú á því að hann mundi birtast sjálfur persónulega sem sú kanína sem Framsóknarflokkurinn dregur núna upp úr hatti sínum. Ég verð að segja, þó að Finnur Ingólfsson sé góður maður, að það er komið nóg af milljónungum Framsóknarflokksins úr viðskiptalífinu og ég verð að taka undir með öðru skáldi: „Húsameistari ríkisins! Ekki meir, ekki meir!“

Frú forseti. Góðir landsmenn. Á undanförnum árum hefur átt sér stað öflugt uppbyggingarstarf í efnahagslífinu. Nýjar hugmyndir á eldri grunni hafa skilað landsmönnum nægri atvinnu og ört vaxandi kaupmætti. Því miður fylgir góðæri oft ójafnvægi í þjóðarbúskapnum. Þrátt fyrir aðhaldssama efnahagsstjórn undanfarin ár, bæði hjá ríki og Seðlabanka, urðu nýjungar á fjármálamarkaði til þess að auka við þá eftirspurn sem fylgdi stóriðjuframkvæmdum. Í upphafi árs reyndist ójafnvægið vera meira en fyrri hagmælingar höfðu bent til og í kjölfarið urðu sviptingar á fjármálamarkaði. Gengi krónunnar og verð hlutabréfa lækkaði umtalsvert. Sem betur fer bendir flest til að jafnvægi muni fljótlega komast á að nýju. Það er jafnframt eitt helsta verkefni okkar að sjá til þess að svo verði. Á undanförnum vikum hefur gengið og verð hlutabréfa tekið að styrkjast á ný sem er jákvætt. Jafnframt er samkeppnisstaða útflutningsgreina aftur orðin ásættanleg. En hröð gengislækkun framkallar verðbólguskot. Ef gengið helst tiltölulega stöðugt þar sem það er nú bendir fyrri reynsla til þess að verðbólga gangi hratt niður. Hversu mikil verðbólgan verður á komandi mánuðum ræðst af framvindu gengisins og viðbrögðum okkar. Reynsla okkar af lækkun á gengi krónunnar árin 2000 og 2001 var sú að verðbólgan jókst hratt með hækkun á verði innfluttrar vöru og þjónustu. Verðbólgan gekk síðan niður án þess að hafa varanleg áhrif á væntingar markaðsaðila. Aðilar vinnumarkaðarins brugðust við af skynsemi og stöðugleikinn var endurheimtur. Mikilvægt er að við tryggum að sú verði raunin á ný. Árið 2007 þegar yfirstandandi stóriðjuframkvæmdum lýkur er gert ráð fyrir samdrætti í þjóðarútgjöldum en að kröftugur viðsnúningur í utanríkisviðskiptum skili okkar hagvexti á bilinu 1–2%. Atvinnuleysið, sem nú er orðið mjög lítið, mun þá aukast eitthvað og spenna minnka og hagkerfið taka að leita meira jafnvægis en áður en það gerist mun verðbólgan aukast og haldast há fram yfir næstu áramót. Á vormánuðum ársins 2007 er búist við að verðbólgan verði aftur komin undir efri þolmörk peningastefnunnar og í framhaldinu stefna á verðbólgumarkmið. Sú spá byggir á að aðilar vinnumarkaðarins taki höndum saman um að bregðast við þessum tímabundnu aðstæðum með hófstilltum aðgerðum. Þær viðræður sem nú standa yfir milli aðila vinnumarkaðarins eru mikilvægt framlag í þessa átt. Mikilvægt er að niðurstaða náist fljótt í þeim viðræðum en það eykur líkur á að árangur undanfarinna ára viðhaldist og að kaupmáttur landsmanna haldi áfram að aukast á komandi árum. Ekki er ráðlegt að bíða með lausn þessa máls fram í nóvember þegar ákvæði núverandi kjarasamninga eiga að koma til endurskoðunar. Það eykur óvissu og dregur úr líkum á mjúkri lendingu efnahagslífsins. Virðulegi forseti. Mikil umræða hefur verið um kjör eldri borgara að undanförnu og margt af því sem þar hefur verið sett fram hefur verið villandi og í sumum tilfellum hreinir útúrsnúningar. Kjör eldri borgara hafa batnað ef litið er til þess að kaupmáttur þeirra hefur aukist á undanförnum árum. Engu að síður hefur þessi ríkisstjórn sagt að hún vilji gera enn betur og hefur nefnd verið að störfum við að útfæra tillögur í þá veru. Von er á að þær tillögur líti dagsins ljós á næstunni og í því samhengi hef ég sagt að nauðsynlegt sé að draga úr tengjutengingu bóta ellilífeyrisþega. Þá vil ég nefna að verið er að endurskoða skattkerfið á Íslandi. Markmiðið er að varpa ljósi á þá þætti sem gera Ísland samkeppnisfært og skilvirkt. Um leið er verið að skoða skattkerfi annarra ríkja sem hafa verið að einfalda kerfi sín og innleiða nýjungar sem hafa gefist vel. Ég hef lagt sérstaka áherslu á endurskoðun á fyrirkomulagi tekjuskatts einstaklinga og fyrirtækja en að aðrir þættir skattkerfisins verði einnig skoðaðir til að varpa betur ljósi á heildarmyndina. Fulltrúar aðila vinnumarkaðarins og viðskiptalífsins taka fullan þátt í þessari vinnu. Íslenska hagkerfið er orðið hluti af alþjóðlegu efnahagslífi með öllum þeim tækifærum og áskorunum sem því fylgja. Í alþjóðlegum skýrslum er íslenska hagkerfið talið með þeim samkeppnishæfustu í heiminum vegna mannauðs, tæknistigs og skipulagsmála. Fyrirtækin sem búa við sveigjanleg starfsskilyrði eru ábatasöm og vel í stakk búin til að takast á við breytilegar aðstæður. Þá er staða ríkissjóðs sterk og eignir heimilanna eru margfalt meiri en skuldir þeirra. Því er lítil hætta talin á að sá árangur sem náðst hefur á undanförnum árum stöðvist eða gangi til baka en mikið veltur á því að við bregðumst við af skynsemi í núverandi stöðu. Í því alþjóðlega umhverfi sem við störfum er mikilvægt að viðhalda trú erlendra aðila á efnahagsþróuninni. Ég er bjartsýnn á að okkur takist það. Þar sem efnahagslífið er blómlegt eru mörg úrlausnarefni. Ríkisstjórnin axlar sína ábyrgð með því að taka þátt í að leysa úr þeim þar sem þörf er á. Það gerir hún í samstarfi við hagsmunasamtök og þjóðina alla. Þannig mun okkur vel farnast. - Eigið gott sumar.

Góðir áheyrendur. Við höldum eldhúsdag að þessu sinni við harla óvenjulegar aðstæður. Á laugardegi á sumarþingi sem efnt var til fyrir þvergirðingshátt ríkisstjórnarinnar sem var staðráðin í að knýja í gegn frumvörp sem voru svo illa þokkuð, svo umdeild innan þings og utan að stjórnarandstaðan taldi það vera skyldu sína að koma í veg fyrir að þau yrðu að landslögum. Hér vísa ég ekki síst í lagafrumvarp um Ríkisútvarpið sem til stóð að gera að hlutafélagi. Ekki selja, sagði Framsóknarflokkurinn, sem með stuðningi við þetta frumvarp sveik fyrirheit og gefin loforð um að Ríkisútvarpið yrði ekki gert að hlutafélagi. Nú hafði Framsóknarflokkurinn hörfað. Það átti ekki að selja Ríkisútvarpið hf. En svo sannfærandi var þetta loforð um að Ríkisútvarpið yrði ekki selt að talsmaður ríkisstjórnarflokkanna, Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks, hér í þessum sal hafði jafnframt verið flutningsmaður að frumvarpi um Ríkisútvarpið sem gekk út á að leggja stofnunina niður eða selja hana. Varðandi Ríkisútvarpið hafði stjórnarandstaðan árangur af erfiði sínu á sama hátt og okkur tókst að fresta gildistöku laga sem greiða götu einkavæðingar á vatni og styrkja einkaeignarréttinn á kostnað almannaréttinda. Það hefur reyndar verið viðkvæðið hjá þessari ríkisstjórn á öllum sviðum að styrkja einkaréttarhagsmuni á kostnað almannahagsmuna og það eru ekki bara einhverjir einkahagsmunir. Það eru einkahagsmunir þeirra sem best standa að vígi í samfélaginu. Einkahagsmunir efnafólks og auðmanna. Þjóðin kann þetta orðið utan að. Að einstaklingur sem hefur milljón á mánuði hefur fyrir tilstilli þeirra Geirs Haardes og Árna Mathiesens grætt eina milljón á ári hverju á sama tíma og öryrkinn hefur tapað eins mánaðar greiðslum af sínum naumt skömmtuðu tekjum. Góðir landsmenn. Ég hef trú á að fólk sé búið að fá sig fullsatt af réttlæti Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks. Ríkisstjórnin stærir sig nú af efnahagsafrekum sínum. En hverju svarar hún hjálparstofnunum, stofnunum á borð við Rauða krossinn sem fyrir fáeinum dögum efndi til ráðstefnu til að vekja athygli á fátækt á Íslandi og þeirri staðreynd að fátæktin fer vaxandi? Ég hef margoft séð útreikninga frá Ráðgjafarstofu heimilanna sem sýnir að efnalítið fólk skortir oft tugi þúsunda króna til að ná endum saman. Fjölskyldur, einstaklinga, einstæðar mæður skortir tugi þúsunda króna til þess að eiga fyrir brýnustu lífsnauðsynjum. Þetta fólk er dæmt til fátæktar, til örbirgðar. Það eru þessi atriði sem ríkisstjórnin hefur ekki viljað ræða. Hún hefur ekki viljað ræða kjör aldraðra. Hún hefur ekki viljað ræða stöðu sjúkrahúsa og hjúkrunarstofnana sem hefur verið haldið í fjársvelti þannig að þær hafa ekki getað búið sjúklingum og öldruðum eða starfsfólkinu mannsæmandi kjör. Þetta hefur ríkisstjórnin ekki viljað ræða en á dagskrá hafa verið gæluverkefni um einkavæðingu. Ég hef velt því mikið fyrir mér hvað skýri þetta einkavæðingarfár. Getur það verið að það vaki fyrir fólki, vel meinandi fólki sem ég held að sé hér upp til hópa í þessum þingsal, að rýra kjör starfsmanna, að draga úr gagnsæi, jafnræði á opinberum stofnunum? En þetta eru óhjákvæmilegir fylgifiskar einkavæðingar og markaðsvæðingarinnar. Ég neita að trúa þessu. Ég held að að hluta til þá sé þetta tískan. Valgerður Sverrisdóttir er að reyna að tolla í Evróputískunni þegar hún einkavæðir raforkukerfið á Íslandi. Hún eins og aðrir segja: Það eru allir að gera þetta í Evrópu. Það eru allir að gera það. Hvers vegna gerum við það ekki líka? Nú veit ég að tískan getur verið ágeng. Við munum eftir túberingunni, támjóu skónum. Það var ekkert annað að hafa í skóbúðunum í þá daga. Svo komu þykku sólarnir. Það var guðsgjöf, himnasending fyrir lágvaxna manninn en sú tíska var slæm fyrir langa slánann. En það var ekkert annað að hafa í skóbúðinni. En góðir landsmenn. Í heimi stjórnmálanna er þetta ekki svona. Það bjóðast aðrir valkostir. Það bjóðast aðrir valkostir en misréttisstefna Sjálfstæðisflokksins. Það bjóðast aðrir valkostir en stefna Framsóknarflokksins sem vill álvæða Ísland. Nú er að hefjast ný kosningabarátta að aflokinni þeirri sem við höfum orðið vitni að þar sem Vinstri hreyfingin – grænt framboð er í mikilli sókn. Það verður tekist á um tvær stefnur. Annars vegar stefnu þessarar ríkisstjórnar misréttisstefnunnar. Þeirrar stefnu sem gerir út ráðherra til New York í höfuðstöðvar Alcoa til að hlýða þar á erkibiskupsboðskap hvar þessi auðhringur vilji reisa verksmiðjur á Íslandi. Annars vegar býðst þessi valkostur undirlægjustefnunnar og hins vegar stefna Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs sem vill reisa flaggið í nafni jöfnuðar og umhverfisverndar.

Kommúnisma.

Baráttan um þessa tvo valkosti er hafin. Valgerður Sverrisdóttir kallar þetta kommúnisma. Hún talaði um að stjórnmálamenn og stjórnmálaflokkar væru notaðir. Við höfum séð hvernig Framsóknarflokkurinn hefur verið notaður á undanförnum árum og við höfum séð hvernig íslenska þjóðin bregst við slíku ráðslagi.

Hæstv. forseti. Stjórnmál snúast um fólk. Þess vegna hefur Framsóknarflokkurinn í samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn síðastliðin 11 ár unnið að alhliða umbótum í íslensku samfélagi. Þessi uppbygging hefur skilað miklum árangri sem hvarvetna sést og hver tekur eftir ef hann vill leggja svo lítið við. Stjórnmál snúast um fólk. Þess vegna hefur Framsóknarflokkurinn unnið ötullega að málefnum fjölskyldunnar síðastliðin 11 ár. Þess vegna hafa barnabætur hækkað. Húsnæðisbætur hafa hækkað. Skattar hafa lækkað og kaupmáttur fólks aukist. Þess vegna hefur einstaklingum líka verið auðveldað að eignast þak yfir höfuðið með 90% húsnæðislánum Íbúðalánasjóðs. Það var hugmynd sem hv. þingmenn stjórnarandstöðunnar hlógu að fyrir síðustu kosningar en rembast nú eins og rjúpan við staurinn að lofa og prísa. Stjórnmál snúast um fólk. Þess vegna hefur Framsóknarflokkurinn lagt áherslu á velferð aldraðra og öryrkja, t.d. með hækkun örorkubóta sem við þurftum að berja í gegnum þingið í andstöðu við stjórnarandstöðuflokkana og sömuleiðis með aldurstengingu örorkubóta. Framsóknarflokkurinn hefur staðið vörð um velferðarkerfi okkar Íslendinga í mörg undanfarin ár og Framsóknarflokkurinn mun áfram standa vörð um velferðarkerfið. Stjórnmál snúast um fólk. Þess vegna hefur Framsóknarflokkurinn og ríkisstjórnin lagt áherslu á að byggja upp menntun og byggja upp menntastofnanir um land allt. Framboð og fjölbreytni á öllum skólastigum hefur aukist og menntunarstig þjóðarinnar er alltaf að hækka. Þess vegna hefur ríkisstjórnin líka hækkað námslán, minnkað tekjuviðmið og lækkað endurgreiðslubyrði námslána. Allt er þetta gert til að jafna og auka möguleika fólks á að stunda nám. Aukin menntun skilar sér í auknum þjóðartekjum og ef guð lofar mun stjórnarandstaðan átta sig á því áður en þessi öld verður öll. Stjórnmál snúast um fólk. Stjórnmál snúast líka um traust og ábyrgð. Þess vegna þorir Framsóknarflokkurinn að taka afstöðu og ábyrgð á meðan stjórnarandstöðuflokkarnir gera ekki neitt og þá sérstaklega Samfylkingin sem aldrei tekur afstöðu til nokkurs er skiptir máli. Öll umbyltingin sem átti að verða með nýjum formanni Samfylkingarinnar hefur engin orðið. Hugmyndaauðgin er engin og hin meinta framtíðarsýn hefur koðnað niður með ótrúlega miklum hraða. Þessi framtíðarsýn birtist núna í einni nöldrandi konu sem hefur engar hugmyndir og enga sýn eins og fram kom í ræðu hv. þm. Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur hér áðan. Ég ætla ekki að leggja það á þessa þjóð að rifja upp ræðu hv. þm. Marðar Árnasonar hér áðan. Hver er nú í sauðargærunni sem hv. þm. Steingrímur J. Sigfússon talaði um áðan? Það er auðvitað stjórnarandstaðan og stjórnarandstaðan er enginn úlfur í sauðargæru. Stjórnarandstaðan er sauður í sauðargæru, villuráfandi hjörð, sundruð hjörð sem veit ekki hvort hún er að koma eða fara út úr þinghúsinu. Jafnsorglegt og það er er þetta nú samt svona. Hver skyldi svo vinstri sveiflan vera sem hv. þm. Steingrímur J. Sigfússon talaði um áðan? Jú, fylgi Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs jókst úr 10% í 12. Það voru öll ósköpin. 
             Stjórnmál snúast um fólk.  Hæstv. forseti. Stjórnmál snúast um fólk.

Hæstv. forseti. Góðir landsmenn. Í nýafstaðinni kosningabaráttu fyrir sveitarstjórnarkosningarnar lofuðu sjálfstæðismenn og framsóknarmenn að nú skyldi vissulega tekist á við að bæta réttarstöðu aldraðra og öryrkja. Þessu var lofað og að breyta og lagfæra allt korteri fyrir kosningar. Hvert fór í raun og veru hið svokallaða góðæri? Fyrst og fremst til þeirra sem hæstar hafa tekjurnar. Stefán Ólafsson gerði öllum ljóst á fjölmennum fundi með eldri borgurum í Háskólabíói nýverið hverjir högnuðust. Þeir hæstu í tekjum högnuðust. Þeir með yfir milljón á mánuði bættu hag sinn um tæp 80% eftir skatta á síðustu tíu árum á valdatíma ríkisstjórnarinnar. Láglaunafólkið með undir 200 þús. kr. á mánuði fékk á sama tíma 27% hækkun í rauntekjur eftir skatta. Frjálslyndi flokkurinn lagði til fyrir alþingiskosningarnar 2003 að í staðinn fyrir skattastefnu ríkisstjórnarinnar um afnám hátekjuskatts og flata prósentulækkun yrði persónuafsláttur hækkaður um 10 þús. kr. á mánuði til þess að jafna kjörin og koma þannig í veg fyrir þá mismunun og óréttlæti sem nú er staðreynd og liggur fyrir í útreikningum Stefáns Ólafssonar. Frjálslyndi flokkurinn hefur á hverju ári frá 2001 lagt til á Alþingi að lögfest yrði ákvæði um tryggan lágmarkslífeyri eldri borgara þar sem 50 þús. kr. tekjur úr lífeyrissjóði skertu engar greiðslur frá Tryggingastofnun ríkisins. Þessi leiðrétting yrði mikil kjarabót fyrir aldraða en þeirri leið hefur ávallt verið hafnað hér í sölum Alþingis af núverandi ríkisstjórnarflokkum. Verðbólgan hefur vaxið mjög og ógnar nú afkomu fólksins í landinu sem er orðið mjög skuldsett. Ráðleysi ríkisstjórnarinnar er algjört og fréttir fljúga um sali að nú verði Framsókn að skipta út og fá nýja eignaraðila úr S-hópnum til valda í Framsóknarflokknum og sem ráðherra í ríkisstjórnina. Góðir landsmenn, guð hjálpi okkur ef það á að vera bjargráðið sem Framsóknarflokkurinn er að finna. Fólk trúir ekki lengur á góðærishjalið í ráðherrunum. Aðilar vinnumarkaðarins sjá nú að þeir verða eins og oft áður að bjarga því sem hægt er og hafa lagt fram hugmyndir til að bæta kjörin og draga úr verðbólgu. En ríkisstjórnin gerir ekkert og skilar auðu. Góðir landsmenn. Þorskurinn hefur lengi verið mikil undirstaða í búskap Íslendinga. Í dag bárust fréttir af því að þorskveiðar yrðu skornar niður á næsta ári um 11 þús. tonn. Það fer að nálgast sú staða að heimilaðar þorskveiðar verði þær sömu og voru á stríðsárunum þegar hér var sáralítil fiskveiðisókn. Þetta er árangurinn af núverandi kvótakerfi. En það skyldi þó ekki vera að korteri fyrir kosningar fyndu menn 30 þús. tonn, eins og fundust fyrir síðustu kosningar norður á Akureyri, til að leggja með sér í nýja kosningabaráttu fyrir alþingiskosningarnar? Góðir landsmenn. Vonandi er betri tíð komin til að vera. Ég vona að landsmenn allir gangi á guðs vegum þessa sumardaga og býð þá sem þingmaður Norðvesturkjördæmisins velkomna í Norðvesturkjördæmi þar sem er mikil náttúrufegurð og óspillt náttúra. - Gangið á guðs vegum.