Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga

Forseti Íslands hefur gefið út svohljóðandi bréf: ,,Forseti Íslands gjörir kunnugt: Forsætisráðherra hefir tjáð mér að nauðsyn beri til að kveðja Alþingi saman til að fjalla um tilhögun atkvæðagreiðslu þeirrar sem ákveðið hefur verið að fram skuli fara, um frambúðargildi laga um breytingu á útvarpslögum, nr. 53/2000, og samkeppnislögum, nr. 8/1993, sem samþykkt voru á stjórnskipulegan hátt frá Alþingi hinn 24. maí sl. Fyrir því hefi ég ákveðið, samkvæmt tillögu forsætisráðherra, að Alþingi skuli koma saman til framhaldsfunda mánudaginn 5. júlí 2004 kl. 15.00. Gjört á Bessastöðum, 10. júní 2004. Ólafur Ragnar Grímsson ------------------- Davíð Oddsson. Forsetabréf um að Alþingi skuli koma saman til framhaldsfunda.`` Fundir Alþingis hefjast því nú á ný. Hæstv. forseta, hv. alþingismenn, svo og starfsmenn Alþingis býð ég velkomna til þingstarfa og læt í ljósi þá ósk og von að störf okkar megi verða landi og lýð til blessunar.

Ég þakka hæstv. forsrh. góðar óskir í garð okkar þingmanna. Ég býð hv. alþingismenn velkomna til fundahalda Alþingis.

Guðjón A. Kristjánsson, 5. þm. Norðvest., formaður Frjálsl., er sextugur í dag. Ég óska honum til hamingju með afmælið og allra heilla á komandi árum. Fyrir hönd Alþingis þakka ég honum gifturík störf í þágu þings og þjóðar.

Fundir Alþingis eru að þessu sinni haldnir við óvenjulegar aðstæður í mörgu tilliti. Eins og tilkynnt var af forsetastóli við þingfrestun í lok maí standa nú í sumar yfir miklar framkvæmdir við endurbætur á Alþingishúsinu. Þær hófust þegar að loknum þingfundum og var áætlað að þeim lyki í september. Af þeim sökum er ýmislegt öðruvísi í þinghúsinu en alþingismenn eiga að venjast. Segja má að þingsalurinn einn sé í notkun í húsinu meðan á þinghaldi stendur en hliðarsalir, skrifstofusvæði og þingflokksherbergi eru lokuð vegna framkvæmdanna. Gerðar hafa verið allar þær ráðstafanir sem tiltækar voru til að búa svo að þinghaldinu að það megi fara fram með réttum hætti. Ég vil þakka starfsfólki þingsins og verktökum í húsinu fyrir lipurð og þrautseigju við undirbúning þessa óvænta þinghalds. Reynt verður að halda áfram vinnu meðan á þingfundum stendur eftir því sem tök eru á svo að ekki verði verulegar tafir á verkinu og því ljúki í tæka tíð fyrir upphaf nýs þings í haust. Það kann að valda einhverjum óþægindum en ég bið alþingismenn að sýna starfsmönnum verktaka þolinmæði og tillitssemi. Sömu ósk beini ég til starfsfólks fjölmiðla. Þá vil ég geta þess að atkvæðagreiðslur verða með gamla laginu, handauppréttingu, því kerfið sem notað hefur verið var tekið niður vegna framkvæmda. Ekki er hægt að hringja til þingfunda eða atkvæðagreiðslu svo þingmenn verða að hafa vara á sér. Ljós er ekkert í ræðupúlti né klukka og mun forseti hafa þá reglu við 1. umr. þegar tímamörk gilda að slá létt í bjölluna þegar mínúta er eftir af ræðutímanum. Sjónvarpsútsendingar héðan frá umræðum ættu hins vegar að vera eins og venja er. Ég ítreka svo þá ósk mína að alþingismenn og aðrir sem hér þurfa að vera við störf hafi skilning á því að aðstaðan í þinghúsinu er með óvenjulegum hætti.

Borist hafa svohljóðandi bréf: ,,Þar sem Björn Bjarnason dóms- og kirkjumálaráðherra, 4. þm. Reykv. n., er staddur erlendis í opinberum erindum og getur því ekki sótt þingfundi á næstunni óska ég eftir því, með vísan til 2. mgr. 53. gr. þingskapa, að 1. varamaður á lista Sjálfstfl. í Reykv. n., Ásta Möller, taki sæti hans á Alþingi á meðan. Virðingarfyllst, Einar K. Guðfinnsson, formaður þingflokks Sjálfstfl.`` Þá hefur svohljóðandi bréf borist: ,,Þar sem Katrín Júlíusdóttir, 9. þm. Suðvest., getur ekki sótt þingfundi vegna veikinda óska ég eftir því, með vísan til 2. mgr. 53. gr. þingskapa, að 1. varamaður á lista Samf. í Suðvest., Ásgeir Friðgeirsson, taki sæti hennar á Alþingi á meðan. Virðingarfyllst, Margrét Frímannsdóttir, formaður þingflokks Samf.`` Ásta Möller og Ásgeir Friðgeirsson hafa áður tekið sæti á Alþingi og eru boðin velkomin til starfa á ný.

Herra forseti. Ég vil hefja mál mitt á því að taka undir óskir hæstv. forsrh. um farsæld til handa þessu sumarþingi. Þingi í vor lauk við næsta óvenjulegar aðstæður. Þá voru samþykkt lög, einhver óvinsælustu og umdeildustu lög sem hér hafa lengi verið samþykkt. Aldrei óraði mig hins vegar fyrir því að ríkisstjórn Íslands væri svo dauðhrædd við sín eigin fjölmiðlalög að hún þyrði ekki að leggja þau í dóm kjósenda í þjóðaratkvæðagreiðslu en það er nákvæmlega það sem nú birtist okkur í því frv. sem dreift var áðan og verður reifað síðar í vikunni. Ríkisstjórnin hefur ekki kjark til að fara með málið í úrskurð þjóðarinnar eins og stjórnarskráin mælir þó fyrir um að skuli gerast þegar forseti Íslands hefur synjað lögum staðfestingar. Hún er bersýnilega viss um að hún mundi koltapa þeirri kosningu og ég er sammála hæstv. ríkisstjórn um það. Þjóðin upp til hópa er á móti þessum lögum. Ég er hins vegar algerlega ósammála þeirri leið sem hæstv. ríkisstjórn hefur valið. Hún dregur til baka nýsamþykkt lög en hyggst jafnharðan láta samþykkja ný lög sem eru næstum alveg eins og hin gömlu. Þetta er sami grautur í sömu skál. Ég hef miklar efasemdir um að þessi aðferð sé í anda stjórnarskrárinnar. Ég tel að hún sé óverjandi frá sjónarhóli lýðræðisins. Við lítum svo á að með synjun forsetans sé fjölmiðlamálið komið úr höndum þingsins. Nú er það samkvæmt stjórnarskránni í höndum þjóðarinnar og þjóðin á sinn lögverndaða rétt til að láta álit sitt í ljósi alveg eins þó að hæstv. ríkisstjórn sé þeirrar skoðunar að hún mundi koltapa þjóðaratkvæðagreiðslunni. Ríkisstjórn hverju sinni verður að hafa þrek til þess að hlíta æðsta dómi kjósenda. Herra forseti. Stjórnarandstaðan hefur alltaf viljað fara leið sátta í þessu máli og það er enn þá hægt að fara sáttaleiðina. Hæstv. ríkisstjórn hefur lýst því yfir að hún ætli að endurlífga fjölmiðlanefndina og hleypa stjórnarandstöðunni að borði hennar. Guð láti gott á vita. En það er auðvitað tómur skrípaleikur nema nefndin komi að hreinu borði og því vil ég spyrja hæstv. forsrh. hvort hann telji ekki eðlilegt og sanngjarnt að taka í útrétta sáttarhönd stjórnarandstöðunnar 

Herra forseti. Í kjölfar þess að forseti Íslands kynnti þá ákvörðun sína 2. júní sl. að synja svonefndum fjölmiðlalögum staðfestingar og vísa þeim í þjóðaratkvæði á grundvelli 26. gr. stjórnarskrárinnar hefur stjórnmálaumræðan í landinu fyrst og fremst snúist um það hvenær og hvernig þær kosningar skuli fara fram. Hjáróma raddir um eitthvað annað en að ganga til þeirra kosninga hljóðnuðu innan fárra sólarhringa. Því miður hafnaði ríkisstjórnin öllu þverpólitísku samstarfi um undirbúning kosninganna. Hæstv. forsrh. hélt einn af sínum frægu 15 mínútna fundum og í kjölfarið voru þingmenn boðaðir saman til fundar þennan dag, mánudaginn 5. júlí, sem sagt heilum mánuði og þremur dögum eftir að forseti kynnti ákvörðun sína. Allan tímann síðan hefur aldrei verið rætt um annað en að verkefni þessa þings yrði að taka nauðsynlegar ákvarðanir eða grípa til nauðsynlegra lagalegra aðgerða til þess að þjóðaratkvæðagreiðslan gæti farið fram. Það er fyrst í gærkvöldi, rúmlega hálfum sólarhring áður en þingfundir eiga að hefjast, sem fréttir berast af því að þing eigi að koma saman til að ræða eitthvað allt annað og gera eitthvað allt annað hvað varðar framlagningu mála af hálfu ríkisstjórnarinnar. Við í stjórnarandstöðunni höfum unnið heimavinnuna okkar. Hér liggur fyrir frv. með einföldum og skýrum ákvæðum sem tryggja að kosningarnar gætu farið fram og þjóðin notið stjórnarskrárbundins réttar síns til þess að hafna eða samþykkja þetta frv. Framlag ríkisstjórnarinnar hér er hins vegar svo ótrúlega ósvífið að ég skal játa að það tók mig nokkra klukkutíma að átta mig á því til fulls. Ég vil spyrja hæstv. forseta Alþingis: Hefur hann hugleitt eða kannað hvort frv. ríkisstjórnarinnar sé þinglegt? Er ekki í því fólgin óþingleg ætlan um að fara á svig við stjórnarskrána og hafa með brögðum af þjóðinni réttinn til þess að kjósa um málið í samræmi við ákvæði 26. gr. stjórnarskrárinnar? Hér er um sama málið að ræða. 

Hæstv. forseti. Ég vil byrja á því að þakka góðar óskir í minn garð. Hæsin stafar af því að hafa sungið söngbókina íslensku. Ef forseti synjar lagafrv. staðfestingar fær það eigi að síður lagagildi en leggja skal það svo fljótt sem kostur er undir atkvæði allra kosningarbærra manna í landinu til samþykktar eða synjunar með leynilegri atkvæðagreiðslu. Eftir að ákvörðun forseta Íslands lá fyrir var það verkefni okkar á Alþingi að sjá til þess að þessi málskotsréttur Íslendinga væri virtur. Til þessa framhaldsþings var boðað svo setja mætti einföld og skýr lög um framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslunnar um fjölmiðlalögin. Forsrh. vildi setja önnur skilyrði um lágmarksþátttöku eða aukinn meiri hluta. Stjórnarandstaðan hefur nú lagt fram frv. um framkvæmdina, enda var það verkið sem þessi fundur átti að ljúka og annað mál ekki á dagskrá. Um það ræddum við formenn stjórnarandstöðunnar við forsrh. og utanrrh. á fundi sem stóð í 12 mínútur og fékk snubbóttan endi eins og menn muna. Nú á að haga málum á annan veg og afnema lög og koma í veg fyrir að málskotsréttur sé virtur og setja ný fjölmiðlalög. Hvert er verið að fara? Vilja menn ekki fá dóm þjóðarinnar? Þola menn ekki að íslenska þjóðin fái að taka afstöðu til einstaks máls og móta sér þær lýðræðishefðir sem víða eru í löndunum í kringum okkur og fá að fjalla um einstök mál og taka afstöðu til þeirra? Hvers vegna erum við á Íslandi að fara allt aðrar leiðir í lýðræðishefðum og lýðræðisþróun að því er virðist heldur en í nágrannalöndunum? Þessum spurningum hljótum við að velta fyrir okkur og ég dreg í efa að sú málsmeðferð sem hér er lagt upp með af hæstv. ríkisstjórn standist stjórnarskrá og þingsköp Alþingis.

Herra forseti. Vegna orða hv. þm. síðast er sú aðferð sem menn eru að vitna til hér hvergi til í þingstarfsemi veraldarsögunnar, hvergi til að þjóðaratkvæði sé boðað með þeim hætti eins og hér er miðað við í 26. gr. stjórnarskrárinnar. Það þekkist hvergi í heiminum. 
             Aðeins vegna þess sem hv. þm. Steingrímur J. Sigfússon sagði áðan þá taldi ég að á þeim ágæta fundi, sem nú er kominn niður í 12 mínútur, hafi verið ágætt samkomulag um að þingið kæmi saman á þessum degi, það var enginn ágreiningur um það. Það var ekki talað um þann tíma sem liðinn er. Það var samkomulag um það  Í þessum efnum liggur það fyrir að lög taka gildi við synjun forseta og það liggur auðvitað einnig fyrir um leið að ef þingið fellir slík lög úr gildi með lagasetningu þá eru þau ekki lengur í gildi og þá er engin synjun í gildi, og sérstaklega þegar búið er um hnútana eins og gert er hér að séð verður til þess að þingkosningar hafi farið fram áður en lögin fá endanlegt gildi, þá er augljóslega ekkert vandamál á ferðinni. Ég tel að stjórnarliðarnir hafi sýnt vilja sinn í málinu að hafa þetta mál sem allra skilmerkilegast. Ég tók eftir því í gær að tvennt var sagt af hálfu formanns Samf. Í fyrsta lagi að þetta væri fullkomin uppgjöf ríkisstjórnarinnar og síðan var sagt: Algerlega, óstjórnlega ósvífin aðgerð. Það er í fyrsta skipti sem sagt er að fullkomin uppgjöf sé óstjórnlega ósvífin. 

Virðulegur forseti. Ég held að mikil áhöld séu um hvort sú aðferð sem ríkisstjórnin hefur valið standist yfirleitt, ég vil segja hvort tveggja stjórnarskrá og þingsköp en sennilega munum við fá betri tíma til að ræða það síðar. Hins vegar hefur komið í ljós að hugmyndaflugi þessarar ríkisstjórnar eru lítil takmörk sett þegar kemur að því að reyna á þanþol stjórnarskrárinnar. Þjóðinni var að tilhlutan forseta lýðveldisins falið á hendur löggjafarvald í tilteknu máli, eins og stjórnarskráin gerir ráð fyrir, hvort sem það tíðkast í öðrum löndum eða ekki. Ríkisstjórninni var falið það einfalda hlutverk að hrinda í framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslu um málið. Henni er það verkefni einfaldlega ofviða. Dögum saman horfðum við á forustumenn stjórnarflokkanna þrátta um hversu miklar skorður væri heimilt að setja á atkvæðagreiðsluna og á þjóðina án þess að ganga of langt þannig að það bryti í bága við stjórnarskrá. Þeir gátu ekki einu sinni komið sér saman um skorðurnar. Þjóðin fylgdist agndofa með þessu dögum saman og beið spennt eftir lendingunni. Nú er niðurstaðan komin. Ríkisstjórnin þorir ekki að leggja fjölmiðlamálið í dóm þjóðarinnar eins og stjórnarskráin gerir þó ráð fyrir að gera eigi. Þess í stað á að fresta vandamálinu út kjörtímabilið. Þá á þjóðin náðarsamlegast að fá að kjósa um þetta mikla og erfiða mál í almennum kosningum, að því er mönnum skilst. Málskotsréttinum er ýtt til hliðar, gegn skýru ákvæði stjórnarskrárinnar, skýrum bókstaf 26. gr. stjórnarskrárinnar. Á meðan á fjölmiðlamarkaðurinn að bíða í fullkominni óvissu um örlög sín. Virðulegi forseti. Ríkisstjórn Davíðs Oddssonar hafði ekki burði til þess að ráða fram úr einföldu verkefni á borð við það sem nú liggur fyrir og það er dapurleg staða. Sú skrumskæling á lýðræðinu sem við sjáum birtast í málsmeðferð ríkisstjórnarinnar í þessu máli er mjög alvarleg. Ég er þeirrar skoðunar að ef ekki verði gengið nú þegar til atkvæðagreiðslu um málið, eins og stjórnarskráin gerir ráð fyrir, sé aðeins ein leið til að losa þjóðina úr þeirri spennitreyju sem meiri hlutinn hefur komið henni í, þ.e. að fella þetta umdeilda frv. úr gildi og ekki orð um það meir. Það að hefja 4. umr. um málið á hinu háa Alþingi stenst hins vegar ekki, virðulegi forseti.

Hæstv. forseti. Hæstv. forsrh. skírskotaði til veraldarsögunnar. Ég held að í veraldarsögunni séu ekki mörg dæmi um ríkisstjórn sem kemur fram gagnvart þjóð sinni á þann hátt sem þessi ríkisstjórn gerir. Ég held að það séu ekki mörg dæmi um forsætisráðherra sem hefur önnur eins viðhorf til mismunandi sjónarmiða og til lýðræðisins og núverandi hæstv. forsrh. hefur. Þegar menn lýsa sjónarmiðum sínum, setja fram skoðanir sínar, þá er verið að setja fram skilyrði. Þá er slegið í borðið og fundi slitið. Þetta er lýsingin á fundi oddvita ríkisstjórnarflokkanna með fulltrúum stjórnarandstöðuflokkanna í júní. Þar var boðið upp á samstarf af hálfu stjórnarandstöðunnar. Því var hafnað. Hins vegar var okkur skýrt frá því að þing skyldi koma saman á þessum degi, 5. júlí, og helst ekki standa lengur en í eina viku. Því var einnig lýst yfir að fyrirhuguð þjóðaratkvæðagreiðsla skyldi fara fram í fyrri hluta ágústmánaðar. Þessu var afdráttarlaust lýst yfir. Allt þetta hefur komið fram í fjölmiðlum en ég sé ástæðu til að árétta það nú í ljósi þeirra atburða sem við stöndum nú frammi fyrir. Við þekkjum öll atburðarásina frá því í gær. Í upphafi héldu menn að nýsamþykktum fjölmiðlalögum yrði vikið til hliðar, þau yrðu numin úr gildi. Nú er að koma í ljós að menn ætla með offorsi með sömu löggjöf í gegnum þingið og blekkja þjóðina, fara aftan að þjóðinni, hafa af henni stjórnarskrárvarinn lýðréttindi. Stjórnarandstaðan hefur lagt fram frv. á Alþingi um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu. Við leggjum áherslu á að það mál verði tekið til afgreiðslu hið fyrsta.

Hæstv. forseti. 26. gr. stjórnarskrárinnar hljóðar svo, með leyfi forseta: ,,Ef Alþingi hefur samþykkt lagafrumvarp, skal það lagt fyrir forseta lýðveldisins til staðfestingar eigi síðar en tveim vikum eftir að það var samþykkt, og veitir staðfestingin því lagagildi. Nú synjar forseti lagafrumvarpi staðfestingar, og fær það þó engu að síður lagagildi, en leggja skal það þá svo fljótt sem kostur er undir atkvæði allra kosningarbærra manna í landinu til samþykktar eða synjunar með leynilegri atkvæðagreiðslu. Lögin falla úr gildi, ef samþykkis er synjað, en ella halda þau gildi sínu.`` Herra forseti. Þessi grein stjórnarskrárinnar er alveg skýr. Hún gefur skýr fyrirmæli um að lög skuli borin undir forseta Íslands til staðfestingar. Synji forseti því skulu lögin fara í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það er ömurlegt að verða vitni að því hvernig ríkisstjórnarflokkarnir reyna að koma sér undan því að fara eftir stjórnarskrá, með því hreinlega að brjóta hana. Spyrja má: Hvernig er hægt að nema lög sem ekki hafa fengið endanlega staðfestingu úr gildi? Þótt fjölmiðlalögin hafi öðlast lagagildi á enn eftir að staðfesta þau. Þessi lög hafa ekki hlotið fullnaðarafgreiðslu hjá löggjafarvaldinu, sem er Alþingi, forseti lýðveldisins eða þjóðin sjálf í þjóðaratkvæðagreiðslu. Nei, ríkisstjórnarflokkana skortir kjark til að leggja fjölmiðlafrumvarpið í dóm þjóðarinnar. Þeir vita að þeir mundu tapa þjóðaratkvæðagreiðslunni því meiri hluta landsmanna ofbýður þau ólýðræðislegu vinnubrögð sem viðhöfð voru þegar lagafrv. var böðlað gegnum þingið. Stjórnarflokkarnir geta ekki hugsað sér að leyfa þjóðinni að kveða upp úrskurð sinn. Þeir óttast afleiðingarnar ef fólkið í landinu fær að komast upp á bragðið með að ákveða sjálft hvað því er fyrir bestu með þjóðaratkvæðagreiðslu. Þeir óttast að glata völdum í hendur fólksins. Hæstv. forseti. Hér er verið að traðka á lýðræðinu og Frjálslyndi flokkurinn mun ekki taka þátt í þeim gjörningi.

Herra forseti. Hvílíkir tímar, hvílíkir siðir. Það er stíll á stjórninni þessa dagana eða hitt þó heldur. Það er festa yfir landsstjórninni nú um stundir, eða hvað? Þeir börðu í gegn ólög um fjölmiðla í maímánuði með minnsta mögulega þingmeirihluta, 32:30. Þegar forseti Íslands nýtti stjórnarskrárvarinn rétt sinn til málskots og málinu var vísað til úrskurðar þjóðarinnar þá upphófst næsti farsi í Stjórnarráðinu. Þeir sáu fyrir að málið var þegar tapað í þjóðaratkvæðagreiðslunni, sama hvaða brellur þeir fyndu upp til að hefta kosningarréttinn sjálfan. Stjórnarflokkarnir gátu ekki komið sér saman um það með hvaða hætti ætti að svindla á stjórnarskrá og þjóðinni í þeim efnum. Þá voru góð ráð dýr. Lausnin, drottinn minn dýri. Kippa lögunum úr sambandi og þar með þjóðaratkvæðagreiðslunni og byrja alveg upp á nýtt með nýju og lítt breyttu frv. Þannig er staðan í dag. Þetta heitir, herra forseti, ósvífin uppgjöf. Það er út af fyrir sig hið besta mál að stjórnarliðar átti sig á því að fjölmiðlalögin voru ólög og að þau beri að fella úr gildi. Það er gott. En dómgreindarleysið sem birtist í því að flytja síðan annað frv. um sama efni, næstum því jafnvitlaust og hið fyrra, segir meira en mörg orð um það út á hvaða víðáttutún þessi ríkisstjórn er komin. Stór spurning vaknar raunar um það hvort heimilt sé að flytja annað frv. um sama efni á sama þingi. Það þarf að skoða sérstaklega, herra forseti. Veruleikinn er sá, herra forseti, að ríkisstjórnin er á flótta frá málinu og líka á flótta frá fólkinu í landinu. Ríkisstjórnin er rúin þreki og trausti. Hún bara er og varla þó.

Herra forseti. Við þingmenn vorum kallaðir til fundar í dag til að setja lög um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu um vægast sagt umdeild fjölmiðlalög. Af fréttum að dæma var greinilegt að hæstv. forsrh. var hræddur. Hann var hræddur við dóm þjóðarinnar og vildi hagræða öllum leikreglum sér í hag. Það hefði furðu sætt hve langt ríkisstjórn Framsóknar og Sjálfstfl. hefur viljað ganga í að teygja og toga stjórnarskrána. Það hefði verið snautlegur endir á valdaferli Davíðs Oddssonar að þjóðin hafnaði fjölmiðlalögunum og óvíst að ríkisstjórnin hefði þolað þá raun. Eins og áður segir var þingið kallað saman til að setja lög um þjóðaratkvæðagreiðslu en nú er markmið þingsins skyndilega að stunda enn einn blekkingarleikinn. Það stendur til að afturkalla fjölmiðlalögin umdeildu, breyta þeim smávægilega og senda þau enn á ný forseta Íslands til staðfestingar. Auðvitað er foringi sjálfstæðismanna, með dyggri aðstoð framsóknarmanna, að setja nýkjörinn forseta í erfiða aðstöðu með því að bjóða upp á þennan auma skrípaleik, skrípaleik sem býður upp á þrátefli hæstv. forsrh. og forseta lýðveldisins. Er ekki nóg komið?

Herra forseti. Atburðarás síðasta sólarhrings snýst í mínum huga um tvennt: Í fyrsta lagi er ríkisstjórnin of hrædd við að leggja verk sín í dóm þjóðarinnar eins og fyrirhugað var. Í öðru lagi ætlar þessi ríkisstjórn að setja sömu ólögin aftur. Ríkisstjórnin hefur kastað handklæðinu í hringinn. En í staðinn fyrir að viðurkenna mistök sín eins og venjulegt fólk slá þeir enn eitt neðanbeltishöggið til viðbótar. Í rauninni hafa neðanbeltishöggin verið ansi mörg í þessu máli. Ríkisstjórninni er eflaust ekkert heilagt og er öllum ráðum beitt til að hægt sé að komast hjá því að þjóðin geti sagt álit sitt á þessu máli. Fyrst var málflutningurinn sá að málskotsréttur forseta væri einfaldlega ekki til þrátt fyrir skýran vilja höfunda stjórnarskrárinnar. Síðan var sett fram sú furðulega skoðun að forseti væri vanhæfur til að sinna þessari skyldu sinni. Svo heyrðist úr herbúðum Sjálfstfl. að málið væri ekki af þeirri stærðargráðu að þjóðin mætti segja álit sitt á því. Loks átti að setja takmarkandi og íþyngjandi skilyrði á sjálfan kosningarrétt þjóðarinnar. En síðasta útspilið slær þó öllu við. Það á að afturkalla lögin en setja síðan sömu lögin aftur. Ég trúi ekki að þjóðin sjái ekki í gegnum þennan farsa og þennan vitleysisgang sem hæstv. ríkisstjórn Sjálfstfl. og Framsfl. sýnir í þessu máli.