Þingræður haldnar á Alþingi Íslendinga



Virðulegur forseti. Ég mæli hér fyrir nál. meiri hl. landbn. Ed. Alþingis um frv. til l. um lausn vinnudeilu Mjólkurfræðingafélags Íslands annars vegar, Vinnuveitendasambands Íslands og Vinnumálasambands samvinnufélaganna hins vegar. Eins og fram kemur í afgreiðslu landbn. Ed. varð nefndin ekki sammála og reyndar er hún í fernu lagi, en að sjálfsögðu skýra þeir sem skrifa nöfn sitt undir minnihlutaálit nefndarinnar sína afstöðu. Þeir sem undirrita álit meiri hl. eru auk mín Eyjólfur Konráð Jónsson, Davíð Aðalsteinsson og Þorv. Garðar Kristjánsson. Í nál. kemur fram að í kvöld var haldinn sameiginlegur fundur beggja landbn. þar sem fjallað var um frv. og þar komu til fundar við nefndirnar Guðlaugur Þorvaldsson sáttasemjari, Þórarinn Þórarinsson frá Vinnuveitendasambandinu, Hjörtur Eiríksson frá Vinnumálasambandi samvinnufélaganna og fimm fulltrúar frá Mjólkurfræðingafélaginu og þar í hópi var meðal annarra formaður þess félags, Geir Jónsson. Þar voru að sjálfsögðu mál skýrð fyrir nefndunum og þær skýringar, sem þar komu fram, voru mjög í sama anda og komu fram í framsöguræðu hjá hæstv. landbrh. þannig að ég get í rauninni vísað til hans orða til frekari rökstuðnings, auk þess sem virðulegir deildarmenn hafa fylgst nokkuð með umræðum á öðrum stað í húsinu í kvöld. Þar af leiðandi ætti að vera nokkuð ljóst hvað hér er verið um að fjalla. Ég sé því ekki ástæðu til þess að orðlengja frekar í framsögu fyrir þessu máli, virðulegur forseti, og lýk hér með mínum skýringum á nál.



Virðulegi forseti. Ég sé ekki ástæðu til að hafa um þetta mörg orð. Ég vísa til nál. sem ég hef lagt fram á þskj. 683. Þar kemur fram sú afstaða sem ég gerði grein fyrir við 1. umr. málsins fyrr í kvöld, þ.e. að allt bendir til að ekki hafi verið fullreynt um samkomulag og að það sé réttast úr því sem komið er, úr því að ríkisstj. ákvað að fara þessa leið og hleypa deilunni í enn harðari hnút en ástæða var til að okkar mati, að ríkisstj. beri ein ábyrgð á þessari lagasetningu. Ég mun því ekki greiða atkvæði þegar frv. kemur til atkvæða hér á eftir.



Virðulegi forseti. Ég mun ekki tefja framgöngu þessa máls, en vísa til nál. frá 2. minni hl. landbn. Ég mun greiða atkvæði gegn þessu frv.



Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir nál. 3. minni hl. landbn., en þar segir, með leyfi hæstv. forseta: "Frv. af þessu tagi, sem hér er lagt til að verði að lögum, brýtur í bága við skilning Bandalags jafnaðarmanna á hlutverki lagasetningar og almennum mannréttindum eins og margoft hefur verið bent á þegar frv. af þessum toga hafa verið lögð fram á Alþingi. Ég mun því greiða atkvæði gegn þessu frv." Ég velti því fyrir mér áðan hve oft ég hafi staðið frammi fyrir frv. af þessu tagi þann skamma tíma sem ég hef átt sæti á hv. Alþingi. Þetta er fjórða málið af þessum toga. Mér komu í hug flugmenn og flugfreyjur. Brbl. voru sett á starfsfólk í sláturhúsum og nú mjólkurfræðinga. Það geta verið fleiri mál þó að þau hafi ekki komið upp í hugann á svo skömmum tíma. Er ekki kominn tími til að við veltum fyrir okkur hvort það sé ekki breytinga þörf á vinnulöggjöfinni, eins og hv. þm. Stefán Benediktsson kom að áðan? Væri ekki skynsamlegra að fólk sem vinnur á sama vinnustað semdi í einni heild í stað þess að smáhópar eru alltaf að draga sig út úr og reyna að öðlast betri kjör handa sér? Hér stöndum við oft frammi fyrir mjög fámennum hópum frá viðkomandi vinnustöðum, kannske örfáum prósentum starfsfólks frá þeim vinnustað sem lamast þegar menn fara í verkföll. Eru ekki líkur til þess að laun yrðu jafnari á viðkomandi vinnustöðum ef fólk semdi í einu lagi við vinnuveitanda? Þetta kom mér í hug vegna þess að á nefndarfundi var sérstaklega nefnt að mjólkurfræðingar byggju ekki við svo kröpp kjör. Það er oftast nær sagt í umræðum að menn þurfi ekki að kvarta. Það er oft notað sem rök fyrir því að lög séu sett. Stundum dettur mér í hug þegar ég hlusta á umræður um slíka lagasetningu að ég sé komin á samningafund vegna þess að það er verið að ræða fram og til baka kröfur manna um kaup og kjör. Okkar hlutverk er löggjafarstarf en ekki umræður um hvað menn fara fram á mikla hækkun á sínum launum. Við erum alls ekki fær um að dæma hvort þetta sé réttlætanlegt eða ekki. Það er alls ekki okkar hlutverk.



Virðulegi forseti. Við hv. þm. Eiður Guðnason áttum nokkur orðaskipti við 1. umr. málsins. Ég hélt því fram að þorri launamanna í Reykjavík nyti þeirra réttinda sem ein stóðu eftir sem deilumál milli samningsaðila í dag þegar ríkisstj. ákvað að leggja þetta frv. fram, en það er ákvæði um fæðis- og ferðakostnað, tengt svokallaðri flutningalínu. Hv. þm. gerði sér það ómak strax eftir að ég hafði komið með þessa ábendingu að vefengja þetta mjög eindregið. Ég benti honum þá á í svarræðu minni hvaða dæmi ég gæti tínt til í sambandi við þetta. Ég nefndi ýmis dæmi um hópa iðnaðarmanna sem nytu þessara réttinda og það væri því fjarri lagi að mjólkurfræðingar væru að fara fram á eitthvað það sem aðrir hefðu ekki fengið. Hv. þm. Eiður Guðnason kom hér upp og svaraði þessu með því að taka undir það með mér eftir nýjum upplýsingum sem hann hafði fengið að líklega væri rétt að nokkrir hópar iðnaðarmanna nytu þessara réttinda, en áreiðanlega ekki fleiri og t.d. alls ekki hin almennu verkalýðsfélög. Það hefði svo sannarlega verið eðlilegast að hv. nefnd hefði reynt að ganga úr skugga um hvað væri rétt í þessu, en hún kemur hér til baka aftur og hefur ekkert gert í málinu og við erum engu nær, a.m.k. ekki miðað við þær upplýsingar sem frá nefndinni koma. En það vildi svo til að þegar við þm. gengum hérna niður í Kringluna meðan nefndin sat að störfum voru fluttar miðnæturfréttir Ríkisútvarpsins og fréttaritari Ríkisútvarpsins hér á Alþingi gerði grein fyrir umræðum í Nd. Hann hafði þar eftir formanni verkamannafélagsins Dagsbrúnar, formanni Verkamannasambands Íslands að þessi krafa, sem við höfum verið að þrátta um í kvöld, af hálfu mjólkurfræðinga sé ekkert annað en samræmingaratriði við það sem aðrir hafa fengið, þar á meðal Dagsbrúnarmenn. Þetta voru hans óbreyttu orð. Ég vona að þessi vitnisburður nægi til að sýna fram á hver hefur rétt fyrir sér í þessu máli.



Virðulegi forseti. Ég sé mig knúinn til þess að endurtaka það, sem ég sagði áðan, að ég dró í efa að það væri rétt þegar hv. 3. þm. Norðurl. v. sagði að allur þorri launþega nyti þessara réttinda. Ég hygg að ég fari rétt með það að hann bætti síðar við: í Reykjavík.

En þetta á ekki við nema Reykjavík fyrst og fremst.

Ég aflaði mér upplýsinga um málið og þær upplýsingar eru á þá lund að iðnaðarmenn njóti þessara ferða- og fæðispeninga, en almennu verkalýðsfélögin ekki. Þær upplýsingar eru komnar frá hagfræðingi Alþýðusambands Íslands og ég hef enga ástæðu til að vantreysta þeim. Ég skal hins vegar viðurkenna að ég hlýddi ekki á fréttir Ríkisútvarpsins núna áðan. En upplýsingar mínar um að félagar í almennu verkalýðsfélögunum njóti ekki þessara ferða- og fæðispeninga eru komnar frá hagfræðingi Alþýðusambands Íslands og ég hef enga ástæðu til að draga þær í efa.