arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Samstarf við Færeyjar og Grænland um leiðir til að draga úr útblæstri brennisteins frá skipum Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 828

144. löggjafarþing 2014–2015.

Þingskjal 828 - 479. mál.

Tillaga til þingsályktunar um samstarf við Færeyjar og Grænland um leiðir

til að draga úr útblæstri brennisteins frá skipum.

Frá Íslandsdeild Vestnorræna ráðsins.

Alþingi ályktar að skora á ríkisstjórnina að efna til samstarfs við stjórnvöld Færeyja og Grænlands um leiðir til að draga úr útblæstri brennisteins frá skipum í þeim tilfellum þar sem mengunina má rekja til notkunar svartolíu. Því verði beint til landanna að þróa og koma í framkvæmd áætlunum fyrir skilvirka og umhverfisvæna orkunotkun með því að krefjast þess að notað sé eldsneyti sem mengar minna og tækjabúnaður sem fjarlægir brennisteinsagnir úr eldsneyti skipa sem stunda veiðar og sjósiglingar.

Greinargerð.

Tillaga þessi er lögð fram á grundvelli ályktunar Vestnorræna ráðsins nr. 2/2014 sem samþykkt var á ársfundi ráðsins í Vestmannaeyjum 3. september 2014.

Efnafræðifélag Bandaríkjanna (e. American Chemical Society) mat það svo í skýrslu árið 2007 að árlega láti 60 þúsund manns lífið á heimsvísu af völdum lungna- og hjartasjúkdóma sem rekja má til brennisteinsmengunar frá skipum. Notkun svartolíu, sem inniheldur mikið af brennisteini, veldur mestu brennisteinsmenguninni.

Íbúar á strandsvæðum eru sérstaklega varnarlausir gagnvart brennisteinsmengun frá skipaumferð. Það liggur því beinast við að strandríki eins og vestnorrænu löndin leggi sitt af mörkum til að draga úr þessari mengun. Samstarf Vestur-Norðurlanda á þessu sviði gæti falið í sér setningu reglna, gerð samninga við hagsmunaaðila, upplýsingaherferðir, niðurgreiðslur, skatta o.s.frv. til að hvetja til bættrar orkuskilvirkni, notkunar eldsneytis sem mengar minna, eða notkunar búnaðar sem fjarlægir brennisteinsagnir úr útblástursrörum skipa.

Á vestnorræna svæðinu er sjávarútvegur og að hluta sjóflutningar í frjálsri samkeppni á alþjóðlegum markaði. Arðsemi veiða og sjóflutninga hefur auðvitað áhrif á getu iðnaðarins til að skipta út eldri búnaði og festa kaup á nýjum. Sá þáttur meðal annars mun augljóslega hafa áhrif á hvaða leiðir ríkisstjórnir vestnorrænu landanna telja viðeigandi að fara.

Grænland og Færeyjar þurfa einnig að taka til greina að Danmörk hefur yfirráð yfir lagasetningu í tengslum við aðgerðir til verndar umhverfinu utan 3 mílna lögsögu landanna tveggja.

Vestnorræna ráðið hvetur ríkisstjórnir Norðurlanda til að þróa verkefni sem draga úr losun brennisteinsagna og meðhöndla ályktun Vestnorræna ráðsins í norræna kerfinu.
Heimild fulltrúa Vestnorræna ráðsins til að senda fyrirspurnir til ráðherra Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 829

144. löggjafarþing 2014–2015.

Þingskjal 829 - 480. mál.

Tillaga til þingsályktunar um að heimila fulltrúum Vestnorræna ráðsins

að senda fyrirspurnir til ráðherra.

Frá Íslandsdeild Vestnorræna ráðsins.

Alþingi ályktar að skora á ríkisstjórnina að heimila fulltrúum Vestnorræna ráðsins að senda fyrirspurnir til ráðherra í tengslum við vinnu ráðsins eða um málefni sem snerta vestnorræna samvinnu. Fyrirspurnir verði sendar á skrifstofu Vestnorræna ráðsins sem sendi þær áfram til viðeigandi ráðherra. Ráðherrann svari fyrirspurn fulltrúa í síðasta lagi átta vikum eftir að hafa fengið hana í hendur.

Greinargerð.

Tillaga þessi er lögð fram á grundvelli ályktunar Vestnorræna ráðsins nr. 1/2014 sem samþykkt var á ársfundi ráðsins í Vestmannaeyjum 3. september 2014.

Vestnorræna ráðið vill gjarnan efla samstarfið milli vestnorrænu landanna frekar með því að veita kjörnum fulltrúum ráðsins möguleika á að leggja fram fyrirspurn til ríkisstjórna landanna þriggja.

Með því að opna fyrir þennan möguleika geta fulltrúar aflað greinargóðra svara við því sem spurt er um og þar með fengið betri möguleika á að fylgjast með eða beina athygli að þeirri vinnu ríkisstjórnanna sem snýr að vestnorrænum málefnum eða samstarfi.

Á vettvangi Norðurlandaráðs geta kjörnir fulltrúar ráðsins lagt fram fyrirspurn til ríkisstjórna aðildarlandanna skv. 57 gr. í Helsingforssamningnum: „Kjörinn fulltrúi getur beint fyrirspurn til ríkisstjórnar eða ráðherranefndarinnar vegna skýrslu eða greinagerðar sem send hefur verið ráðinu eða um önnur mál sem varða norræna samvinnu.“

Í ljósi þess að fulltrúar Norðurlandaráðs geta lagt fram fyrirspurn til ríkisstjórna á öllum Norðurlöndum og þar með einnig til ríkisstjórna vestnorrænu landanna þykir Vestnorræna ráðinu eðlilegt að fulltrúar þess hafi sama rétt.

Fyrirspurnir verði sendar til skrifstofu Vestnorræna ráðsins sem skrái þær og sendi síðan áfram til viðkomandi ráðherra, ásamt því að gera svörin kunngerð á heimasíðu Vestnorræna ráðsins þegar þau liggja fyrir.
Stefna stjórnvalda um lagningu raflína Nefndarálit - þingskjal nr. 986

144. löggjafarþing 2014–2015.

Þingskjal 986 - 321. mál.

Síðari umræða.

Nefndarálit um tillögu til þingsályktunar um stefnu stjórnvalda um lagningu raflína.

Frá minni hluta atvinnuveganefndar.

Minni hlutinn telur að í stefnu um lagningu raflína beri að taka tillit til fleiri þátta, svo sem til landsskipulags, svæðisskipulags, náttúruverndaráætlunar og áætlana í ferðamálum. Benda má á að kostnaður við að leggja raflínur í jörð hefur farið lækkandi og er sá kostur almennt umhverfisvænni og öruggari en loftlínur.

Minni hlutinn telur upptalningu í kafla 1.3 á þeim svæðum sem dýrari kostur kemur til álita vera of þrönga. Nefna má að þjóðgarður er ekki undanþeginn hámarkskostnaðarviðmiði. Einnig mætti 3. tölul. um flugvelli vera fortakslausari þannig að áhrif á flugöryggi verði hafin yfir vafa. Þá mætti bæta við tölulið um sérstakar aðstæður sem ávallt geta komið upp og um erfiðar og flóknar aðstæður, svo sem veðurfarslegar.

Ekkert er vikið að ósnortnum víðernum í tillögunni. Minni hlutinn telur brýnt að horfa til verndar hálendisins og að ekki verði gengið á þá auðlind sem felst í öræfaauðn og víðernum. Mikil sérstaða er fólgin í ósnortnum víðernum en þeim fer þeim fækkandi. Bent hefur verið á að um 80% ferðamanna komi hingað til að njóta náttúrunnar.

Minni hlutinn gagnrýnir að afar óljóst er af tillögunni hvað felist í kostnaðarhámarkinu. Brýnt er að skýrt liggi fyrir hvernig reikna skuli út í hvert sinn hvort réttlætanlegt sé að velja dýrari kost en að öðrum kosti mun koma til óþarfa ágreinings.

Minni hlutinn telur afar brýnt að umhverfisáhrif af bæði raflínum og loftlínum verði ávallt metin óháð muni á kostnaði.

Minni hlutinn tekur undir með fjölda umsagnaraðila sem vísa til þess að þó svo að unnt sé að fagna markmiðum um hlutfall jarðstrengja í kafla 1.4 þá geti það þó stangast á við meginregluna um loftlínur í meginflutningskerfinu. Því hefur verið haldið fram að unnt sé að ná markmiðum tillögunnar án þess að leggja nokkra raflínu í jörð í meginflutningskerfinu. Þá var því sjónarmiði hreyft að nauðsynlegt væri að setja einnig sérstaka stefnumörkun um hlutfall jarðstrengja í meginflutningskerfinu.

Minni hlutinn bendir á að tillaga þessi hefur verið rædd samhliða frumvarpi til laga um breytingu á raforkulögum þar sem lagt er til að ákvæði um kerfisáætlun flutningsfyrirtækisins bætist við lögin (305. mál). Minni hlutinn hefur lagt fram tillögu um að því máli verði vísað til ríkisstjórnarinnar til ítarlegri vinnslu og telur því að mál þetta megi bíða þar til fyrir liggur meiri sátt um þess háttar breytingar á raforkulögum.

Alþingi, 23. febrúar 2015.

Lilja Rafney Magnúsdóttir.
Ákvörðun EES-nefndarinnar nr. 173/2013 um breytingu á XX. viðauka við EES-samninginn Nefndarálit - þingskjal nr. 988

144. löggjafarþing 2014–2015.

Þingskjal 988 - 340. mál.

Síðari umræða.

Nefndarálit um tillögu til þingsályktunar um staðfestingu ákvörðunar sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 173/2013 um breytingu á XX. viðauka (Umhverfismál) við EES-samninginn.

Frá utanríkismálanefnd.

Nefndin hefur fjallað um málið og fengið á sinn fund Bryndísi Kjartansdóttur frá utanríkisráðuneyti, Kjartan Ingvarsson frá umhverfis- og auðlindaráðuneyti og Dagmar Sigurðardóttur frá Ríkiskaupum. Þá barst umsögn um málið frá Ríkiskaupum.

Með tillögunni er leitað heimildar Alþingis til að staðfesta ákvörðun sameiginlegu EES- nefndarinnar nr. 173/2013, frá 8. október 2013, um breytingu á XX. viðauka (Umhverfismál) við EES-samninginn frá 2. maí 1992, og til að fella inn í samninginn tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2009/33/EB frá 23. apríl 2009 um að stuðla að notkun á hreinum og orkunýtnum ökutækjum til flutninga á vegum. Sex mánaða frestur samkvæmt EES-samningnum til að aflétta stjórnskipulegum fyrirvara var veittur til 8. apríl 2014. Framsetning tillögunnar telst að mati nefndarinnar í samræmi við 4. gr. reglna um þinglega meðferð EES-mála.

Með tilskipuninni er stefnt að því að efla markaðinn fyrir hrein og orkunýtin ökutæki. Talið er að aukin eftirspurn eftir slíkum ökutækjum muni hvetja bílaiðnaðinn til að fjárfesta í og þróa frekar slík ökutæki. Í tilskipuninni er kveðið á um að aðilar sem heyra undir tilteknar tilskipanir ESB á sviði opinberra innkaupa skuli taka tillit til orkunýtingar og umhverfisáhrifa við innkaup á ökutækjum til vegasamgangna. Meðal þess sem horft skal til er orkunotkun sem og losun koldíoxíðs og annarra tiltekinna mengandi efna. Kröfur tilskipunarinnar má uppfylla með tvennum hætti, annars vegar með því að skilgreina orku- og umhverfisþætti sem tækniforskrift við innkaup og hins vegar með því að fella kröfur varðandi orkunotkun og umhverfisáhrif inn í ákvörðunarferlið við innkaup. Tilskipunin á almennt eingöngu við um innkaup sem eru yfir viðmiðunarfjárhæðum tilskipana ESB á sviði opinberra innkaupa. Þó er ríki heimilt að kveða á um lægri mörk fyrir innkaup sem tengjast almennum farþegaflutningum á járnbrautum og á vegum.

Innleiðing tilskipunarinnar kallar á breytingu á lögum nr. 70/2012, um loftslagsmál, og hefur umhverfis- og auðlindaráðherra þegar lagt fram slíkt breytingarfrumvarp, sbr. 424. mál. Gert er ráð fyrir að gerðin verði í kjölfarið innleidd í formi reglugerðar. Við umfjöllun nefndarinnar kom fram að núgildandi lög um opinber innkaup, nr. 84/2007, gera kröfu um að almennt sé litið til umhverfisþátta við opinber innkaup. Innleiðing gerðarinnar mun þó skerpa enn frekar á þeirri skyldu. Tilskipunin kveður ekki á um með hvaða hætti aðildarríkin skuli hafa eftirlit með því að ákvæðum tilskipunarinnar verði framfylgt. Kostnaður við innleiðingu veltur því á umfangi eftirlits og hvernig það verður útfært. Nefndin leggur áherslu á hagkvæma nálgun í þeim efnum.

Nefndin leggur til að tillagan verði samþykkt.

Össur Skarphéðinsson var fjarverandi við afgreiðslu málsins.

Alþingi, 24. febrúar 2015.
Jafnræði í skráningu foreldratengsla Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 146

145. löggjafarþing 2015–2016.

Þingskjal 146 - 146. mál.

Flutningsmaður.

Tillaga til þingsályktunar um jafnræði í skráningu foreldratengsla.

Flm.: Svandís Svavarsdóttir, Bjarkey Olsen Gunnarsdóttir,

Lilja Rafney Magnúsdóttir, Steinunn Þóra Árnadóttir.

Alþingi ályktar að fela innanríkisráðherra að setja reglugerð um framkvæmd laga um þjóðskrá og almannaskráningu, nr. 54/1962, þar sem tryggt verði að jafnræði ríki með foreldrum barna með tilliti til skráningar foreldratengsla í þjóðskrá og afnumin sú mismunun sem nú á sér stað gagnvart mæðrum í samkynja hjúskap eða sambúð.

Greinargerð.

Mæðrum í samkynja hjúskap eða staðfestri sambúð er gert að afhenda þjóðskrá yfirlýsingu um að barn þeirra sé getið með tilstyrk tæknifrjóvgunar, ella verður sú kona ein foreldri sem ól barnið. Þessi krafa er ekki gerð til gagnkynhneigðs fólks í hjúskap eða staðfestri sambúð sem hefur notið atbeina tæknifrjóvgunar við barnsgetnað og verður þessi framkvæmd því til þess að fólki er mismunað á grundvelli kynferðis.

Þjóðskrá skýrir ákvörðun sína með því að ákvæði barnalaga, nr. 76/2003, krefjist þess að kona tilgreini föður barns síns. Lögin tryggja þannig rétt barns til vitneskju um uppruna sinn og þjóðskrá grundvallar eftirfylgni sína við lög nr. 54/1962 hvað varðar kröfu um að mæður í samkynja hjúskap eða staðfestri sambúð gefi yfirlýsingu um að barn þeirra sé getið með tilstyrk tæknifrjóvgunar.

Samkvæmt hinni svokölluðu „pater est“-reglu er gengið út frá því sem vísu að eiginmaður eða sambúðarmaður konu sem elur barn sé faðir þess. Af augljósum náttúrulegum ástæðum er ekki hægt að ganga út frá þessu þegar tvær konur búa saman í hjónabandi eða sambúð og parinu fæðist barn.

Án þess að ætlunin sé að rýra rétt einstaklinganna til að öðlast vitneskju um uppruna sinn sýnist það furðu mikill ósveigjanleiki að gera þá kröfu til samkynhneigðra kvenna einna að þær sanni aðild tæknifrjóvgunar að getnaði barnsins þegar málum er svo háttað að fjöldi gagnkynhneigðra einstaklinga í hjúskap eða sambúð nýtir sér einnig leið tæknifrjóvgunar til að geta börn 1 en þarf ekki að standa þjóðskrá nein skil á upplýsingum um uppruna erfðaefnis þeirra.

Þar sem þjóðskrá hefur ekki sýnt neina tilburði til að breyta verklagi sínu þótt undan því hafi verið kvartað og ekki verður fallist á það sjónarmið sem haldið hefur verið fram af hennar hálfu að nauðsynlegt sé að breyta barnalögum til þess að hverfa megi frá mismununinni, er lagt til að innanríkisráðherra taki málið í sínar hendur og láti útbúa reglugerð sem bindi endi á þá mismunun sem mæður í samkynja hjúskap eða sambúð þurfa nú að þola af hendi þjóðskrár.
Efling Heilbrigðisstofnunar Vesturlands Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 262

145. löggjafarþing 2015–2016.

Þingskjal 262 - 242. mál.

Tillaga til þingsályktunar um eflingu Heilbrigðisstofnunar Vesturlands.

Flm.: Elsa Lára Arnardóttir, Lilja Rafney Magnúsdóttir, Ásmundur Einar Daðason,

Jóhanna María Sigmundsdóttir, Haraldur Benediktsson.

Alþingi ályktar að fela heilbrigðisráðherra að skipa starfshóp sem kanni hvernig hægt sé að efla starfsemi Heilbrigðisstofnunar Vesturlands og auka fjárveitingar til hennar með það að markmiði að standa vörð um starfsemina og minnka álag á Landspítala.

Starfshópurinn skili niðurstöðum eigi síðar en í apríl 2016.

Greinargerð.

Þingsályktunartillaga þessi hefur það að markmiði að styrkja innviði, efla starfsemi og standa vörð um starfsemi Heilbrigðisstofnunar Vesturlands og minnka að sama skapi álag á Landspítala. Lagt er til að ráðherra komi á fót starfshópi sem hafi það hlutverk að greina starfsemi stofnunarinnar ítarlega og skila að því búnu hugmyndum og tillögum um með hvaða hætti verði hægt að efla starfsemina og auka fjárveitingar til stofnunarinnar. Lögð er áhersla á að vinna starfshópsins gangi hratt og vel fyrir sig og því er lagt til að hann skili niðurstöðum eigi síðar en í apríl á næsta ári.

Heilbrigðisstofnun Vesturlands hefur þurft að ganga í gegnum erfiðan niðurskurð. Í kjölfar bankahrunsins þurfti að fara í sársaukafullar hagræðingar- og niðurskurðaraðgerðir á stofnuninni. Loka hefur þurft einni deild á Akranesi og störf hafa glatast auk þess sem dregið hefur verið saman hjá öðrum starfsstöðvum stofnunarinnar.

Á sama tíma hefur álag á Landspítala aukist auk þess sem hann hefur ekki farið varhluta af hagræðingar- og niðurskurðarkröfum í kjölfar hrunsins. Flutningsmenn benda á að ein leið til að minnka álagið þar er að færa þær aðgerðir sem ekki þarfnast bráðaþjónustu á heilbrigðisstofnanir í nágrenni Reykjavíkur og má í því sambandi benda á að Heilbrigðisstofnun Vesturlands á Akranesi er eingöngu í 45 mínútna akstursfjarlægð frá Landspítala.

Auk þessa telja flutningsmenn ástæðu til að gera Heilbrigðisstofnun Vesturlands að varasjúkrahúsi fyrir Landspítala.

Það er mikilvægt hagsmuna- og öryggismál fyrir íbúa Vesturlands að Heilbrigðisstofnun Vesturlands verði efld og þjónustustig stofnunarinnar aukið. Því er mikilvægt að ráðist verði nú þegar í heildræna yfirferð á starfsemi stofnunarinnar með eflingu og styrkingu hennar að leiðarljósi.
Ákvörðun EES-nefndarinnar nr. 122/2015 um breytingu á XX. viðauka við EES-samninginn Nefndarálit - þingskjal nr. 339

145. löggjafarþing 2015–2016.

Þingskjal 339 - 186. mál.

Síðari umræða.

Nefndarálit um tillögu til þingsályktunar um staðfestingu ákvörðunar sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 122/2015 um breytingu á XX. viðauka (Umhverfismál) við EES-samninginn.

Frá utanríkismálanefnd.

Nefndin hefur fjallað um málið og fengið á sinn fund Bryndísi Kjartansdóttur frá utanríkisráðuneyti og Kjartan Ingvarsson frá umhverfis- og auðlindaráðuneyti.

Með tillögunni er leitað heimildar Alþingis til að staðfesta ákvörðun sameiginlegu EES- nefndarinnar nr. 122/2015, frá 30. apríl 2015, um breytingu á XX. viðauka (Umhverfismál) við EES-samninginn frá 2. maí 1992, og til að fella inn í samninginn tilskipun framkvæmdastjórnarinnar 2014/99/ESB frá 21. október 2014 um breytingu á tilskipun 2009/126/EB um II. áfanga endurheimtar bensíngufu við eldsneytistöku fyrir vélknúin ökutæki á bensínstöðvum í því skyni að laga hana að tækniframförum. Sex mánaða frestur samkvæmt EES-samningnum til að aflétta stjórnskipulegum fyrirvara var veittur til 30. október 2015. Framsetning tillögunnar telst að mati nefndarinnar í samræmi við 4. gr. reglna um þinglega meðferð EES- mála.

Tilskipun 2014/99/ESB fjallar um nýjar staðlaðar kröfur um gufugleypibúnað á eldsneytisstöðvum sem eiga að koma í veg fyrir að aukin losun á rokgjörnum lífrænum efnum frá íblönduðu eldsneyti skaði heilsu fólks. Kröfur um lágmarksafköst II. stigs gufugleypibúnaðar eru settar fram í staðli EN 16321-1:2013 og prófunaraðferð fyrir búnaðinn í staðli 16321-2:2013. Gerðin breytir tilskipun 2009/126/EB á þann hátt að vísað er í framangreinda staðla. Um takmörkuð áhrif er að ræða hér á landi þar sem gerðin hefur áhrif á eina eldsneytisstöð á landinu.

Innleiðing tilskipunar 2009/126/EB kallaði á breytingu á efnalögum, nr. 61/2013, þar sem setja þurfti lagastoð fyrir því að skylda rekstraraðila eldsneytisstöðva til að setja upp II. stigs gufugleypibúnað á eldsneytisdælur. Umhverfis- og auðlindaráðherra lagði fram frumvarp til innleiðingar á tilskipun 2009/126/EB á 144. löggjafarþingi (þskj. 1164, 690. mál) sem Alþingi samþykkti sem lög nr. 63/2015, um breytingu á efnalögum, nr. 61/2013, sem hafa nú að geyma lagastoð fyrir innleiðingu tilskipunar 2014/99/ESB. Innleiðingin kallar því ekki á lagabreytingar. Innleiðing tilskipunar 2014/99/ESB hefur ekki í för með sér breytingu á stjórnsýslu eða kostnaði umfram þann sem leiðir af tilskipun 2009/126/EB.

Nefndin leggur til að tillagan verði samþykkt.

Elín Hirst, Óttarr Proppé og Össur Skarphéðinsson voru fjarverandi við afgreiðslu málsins.

Alþingi, 22. október 2015.
Vesturlandsvegur Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 355

145. löggjafarþing 2015–2016.

Þingskjal 355 - 307. mál.

Tillaga til þingsályktunar um Vesturlandsveg.

Flm.: Elsa Lára Arnardóttir, Ásmundur Einar Daðason, Helgi Hrafn Gunnarsson.

Alþingi ályktar að fela innanríkisráðherra að hefja viðræður við Reykjavíkurborg, Mosfellsbæ, sveitarfélög á Vesturlandi, Vegagerðina, samgönguráð og aðra hlutaðeigandi aðila um nauðsynlegar vegabætur á Vesturlandsvegi. Í viðræðum við framangreinda aðila verði stefnt að sameiginlegu átaki og áætlanagerð varðandi framkvæmdir á næstu árum við Vesturlandsveg um Kjalarnes, fyrirhugaða Sundabraut og hvernig bregðast skuli við vaxandi umferð í Hvalfjarðargöngum. Í framhaldi af viðræðum aðila verði lögð fram tímasett áætlun um framkvæmdir og fjármögnun þessara verkefna.

Greinargerð.

Á síðustu árum hefur verið unnið að endurbótum á Reykjanesbraut og Suðurlandsvegi og hafa þær framkvæmdir aukið verulega öryggi vegfarenda. Framkvæmdir við Vesturlandsveg hafa einskorðast við þann hluta vegarins sem liggur um Mosfellsbæ. Á hverjum degi fara um 6000 bílar um Vesturlandsveg og fer umferð vaxandi. Um 2000 ökutæki fara daglega til og frá Akranesi þar sem fólk sækir atvinnu og skóla utan sveitarfélagsins.

Um langt skeið hefur verið rætt um Sundabraut en ekkert orðið af framkvæmdum við þá samgöngubót. Þá hefur verið kallað eftir vegabótum á Kjalarnesi, enda umferð þar mikil, en engar verulegar endurbætur hafa átt sér stað á veginum á síðustu áratugum. Þá hefur verið bent á vaxandi umferð um Hvalfjarðargöng og reglulega kemur upp umræða um öryggi vegfarenda þar í ljósi aukinnar umferðar.

Markmið tillögunnar er að vegna umferðaröryggis verði gerð tímasett áætlun um nauðsynlegar vegaframkvæmdir og fjármögnun á Vesturlandsvegi frá Sæbraut í suðri að norðurströnd Hvalfjarðar. Því er mikilvægt að innanríkisráðherra taki upp viðræður við Reykjavíkurborg, Mosfellsbæ, sveitarfélög á Vesturlandi, Vegagerðina, samgönguráð og aðra hlutaðeigandi aðila um vegaumbætur á Vesturlandsvegi þannig að fyrir liggi skýr framtíðarsýn um nauðsynlegar aðgerðir.
Minning tveggja alda afmælis Jóns Árnasonar Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 44

145. löggjafarþing 2015–2016.

Þingskjal 44 - 44. mál.

Tillaga til þingsályktunar um minningu tveggja alda afmælis Jóns Árnasonar.

Flm.: Vilhjálmur Bjarnason, Katrín Jakobsdóttir,

Ragnheiður Ríkharðsdóttir, Valgerður Gunnarsdóttir.

Alþingi ályktar að fela mennta- og menningarmálaráðherra að láta minnast Jóns Árnasonar, landsbókavarðar og þjóðsagnasafnara, með tilhlýðilegum hætti þegar tvær aldir eru liðnar frá fæðingu þessa merka fræðimanns á sviði íslensks menningararfs. Verði Jóns meðal annars minnst með því að Landsbókasafn Íslands og Háskóli Íslands standi fyrir veglegri ráðstefnu um lífsstarf hans. Þá verði sett upp lágmynd af Jóni í húsakynnum Landsbókasafnsins og einnig norður á Skaga, sem næst fæðingarstað hans. Slíkt látlaust minnismerki hæfði vel minningu Jóns.

Kostnaður við ráðstefnuhald og gerð minnismerkis greiðist af ríkissjóði og tillit verði tekið til þess í fjárlögum.

Greinargerð.

Tillaga þessi var áður flutt á 144. löggjafarþingi (369. mál), en kom ekki til umræðu þá.

Jón Árnason, landsbókavörður og þjóðsagnasafnari með meiru, fæddist á Hofi á Skagaströnd 17. ágúst 1819. Hann lést 4. september 1888. Hvíla bein hans í gamla kirkjugarðinum við Suðurgötu.

Jón Árnason og Magnús Grímsson hófu söfnun íslenskra þjóðsagna um miðja 19. öld. Þjóðernisvakning 19. aldar hafði meðal annars í för með sér áhuga á þeim frásögnum sem gengu mann fram af manni og enginn vissi höfund að og var farið að kalla þjóðsögur. Margir leikmenn og fræðimenn um alla Evrópu hófu að safna saman sögum, hver í sínu heimalandi. Áhrifamesta safnið var án efa safn þýsku bræðranna Grimm sem gáfu út Grimmsævintýri á árunum 1812–1815. Árangur af söfnun Jóns og Magnúsar leit dagsins ljós 1852 í bókinni Íslenzk æfintýri.

Fyrir forgöngu Jóns Sigurðssonar forseta og velvild Konrads Maurers kom út í Leipzig árin 1862 og 1864 tveggja binda útgáfa þjóðsagnasafns sem kennt er við Jón Árnason, Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri. Heildarútgáfa safnsins birtist síðan á prenti á árunum 1954– 1961. Einn merkasti þjóðsagnafræðingur Evrópu á síðustu öld, írski fræðimaðurinn Séamus Ó Duilearga, hefur látið þau ummæli falla að safn Jóns Árnasonar væri þjóðsagnasafn sem ætti engan sinn líka í víðri veröld.

Um Jón Árnason landsbókavörð segir í árbók Landsbókasafns 1944: „Það orkar ekki tvímælis, að hann er mestur verðleikamaður og gagnsmestur þeirra bókavarða, sem að safninu hafa komið hingað til, og myndi hans hafa notið enn betur, ef safnið hefði á fyrri árum hans haft betri fjárráð.“

Það er eðlilegt að slíks fræðimanns sem Jón Árnason var verði minnst með tilhlýðilegum hætti.

Áætlaður kostnaður við gerð og uppsetningu lágmynda er 2 millj. kr.

Áætlaður kostnaður við ráðstefnu og gestakomur henni tengdar er 2 millj. kr.
Ákvörðun EES-nefndarinnar nr. 28/2015 um breytingu á XIII. viðauka við EES-samninginn Þingsályktun - þingskjal nr. 458

145. löggjafarþing 2015–2016.

Þingskjal 458 - 185. mál.

Nr. 1/145.

Þingsályktun um staðfestingu ákvörðunar sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 28/2015 um breytingu á XIII. viðauka (Flutningastarfsemi) við EES-samninginn.

Alþingi ályktar að heimila ríkisstjórninni að staðfesta fyrir Íslands hönd ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 28/2015, frá 25. febrúar 2015, um breytingu á XIII. viðauka (Flutningastarfsemi) við EES-samninginn frá 2. maí 1992, og fella inn í samninginn reglugerð framkvæmdastjórnarinnar (ESB) nr. 452/2014 frá 29. apríl 2014 um tæknilegar kröfur og stjórnsýslumeðferð er varða flugrekstur flugrekenda frá þriðja landi samkvæmt reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins (EB) nr. 216/2008.

Samþykkt á Alþingi 18. nóvember 2015.