arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Loftpúðar í bifreiðum Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 916

1996–97. – 1066 ár frá stofnun Alþingis.

121. löggjafarþing. – 558 . mál.

916. Tillaga til þingsályktunar um loftpúða í bifreiðum.

Flm.: Ólafur Örn Haraldsson, Guðni Ágústsson, Hjálmar Árnason.

Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að vinna að því að veittur verði afsláttur af vörugjaldi bifreiða sem búnar eru sérstökum loftpúðum í öryggisskyni.

Greinargerð.

Loftpúðar í bifreiðar voru fundnir upp í Bandaríkjunum fyrir meira en 50 árum. Hugmyndin var síðan endurvakin á síðasta áratug er Bandaríkjamenn hófu að leita nýrra leiða til að draga úr afleiðingum alvarlegra umferðarslysa. Evrópskir bílaframleiðendur fóru á sama tíma að huga að því hvernig hægt væri að stemma stigu við fjölgun hálsáverka sem leiddi af almennari notkun öryggisbelta og hófu í framhaldi af því að þróa loftpúðakerfið.

Í stuttu máli virka loftpúðarnir þannig að bak við fremri stuðara eða á öðrum hentugum stað eru skynjarar sem bregðast við árekstri. Yfirleitt er miðað við árekstur sem verður á meiri hraða en 20–30 km á klst. Púðinn, sem komið er fyrir í stýri bílsins, er blásinn upp með gasi og fyllist hann á u.þ.b. 0,02 sek. eða í tæka tíð til að taka við högginu sem verður þegar höfuð ökumannsins skellur á stýri bílsins. Til þess að forða því að höfuð ökumannsins kastist til baka þegar það lendir á púðanum byrjar gasið að leka úr honum strax eftir að hann hefur fyllst. Tilraunir hafa sýnt að púðarnir bregðast nánast aldrei, þeir fyllast nær undantekningarlaust af gasi ef árekstur er nægilega harður.

Víða um lönd hafa nú þegar verið settar reglur um að allir nýir bílar skuli búnir loftpúðum, svo sem í Bandaríkjunum, Þýskalandi og Hollandi. Í áætlun sem fjöldi alþjóðlegra bílaframleiðenda tók þátt í að gera er talið að árið 2000 verði komnir loftpúðar í alla bíla í Bandaríkjunum, í 60% bíla í Japan og í 70% bíla í Evrópu.

Rannsóknir sýna að notkun loftpúða dregur verulega úr fjölda alvarlegra áverka af völdum umferðarslysa. Þannig hefur reynslan af notkun loftpúða í Bandaríkjunum leitt í ljós að dauðaslysum fækkar um 20%. Gildir það bæði um þá sem nota öryggisbelti og enn frekar þá sem ekki spenna beltin. Rannsókn á tíðni meðaláverka og alvarlegra áverka í umferðinni í Bandaríkjunum árið 1991 sýndi að slíkir áverkar voru 25–29% færri meðal ökumanna í bifreiðum af árgerð 1990 sem búnar voru loftpúðum en meðal ökumanna í bifreiðum af sömu árgerð sem einungis voru búnar bílbeltum. Innlagnir á sjúkrahús voru 24% færri meðal ökumanna í bifreiðum sem búnar voru loftpúðum. Þannig eru loftpúðar þýðingarmikill öryggisbúnaður til viðbótar við öryggisbelti.

Flestir eru sammála um að nauðsynlegt sé að hafa loftpúða í öllum bifreiðum í framtíðinni. Eins og lögum er nú háttað hækkar öryggisbúnaður eins og loftpúðar bílverð verulega. Afsláttur af vörugjaldi bifreiða sem búnar eru loftpúðum ætti að vera sjálfsagt mál. Með slíkum afslætti aukast líkur á örari útbreiðslu loftpúða í bifreiðum. Þó að tekjur ríkissjóðs skerðist sem nemur afslættinum af vörugjaldinu skila þeir peningar sér margfaldlega í minni kostnaði af völdum umferðarslysa.
Bókaútgáfa Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 917

1996–97. – 1066 ár frá stofnun Alþingis.

121. löggjafarþing. – 559 . mál.

917. Tillaga til þingsályktunar um bókaútgáfu.

Flm.: Ólafur Örn Haraldsson, Guðni Ágústsson, Hjálmar Árnason,

Ísólfur Gylfi Pálmason, Magnús Stefánsson,

Stefán Guðmundsson, Valgerður Sverrisdóttir.

Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að hefja markvissar aðgerðir til þess að styrkja stöðu bókarinnar og efla bókaútgáfu á Íslandi. Markmiðið með aðgerðunum verði að efla íslenska tungu og glæða menntun og menningu þjóðarinnar jafnframt því að örva ritun bóka og bæta lestrarhæfni og aðstöðu til náms. Enn fremur verði haft að markmiði að auka atvinnustarfsemi tengda prentun, útgáfu og sölu bóka. Skipaður verði starfshópur sem móti tillögur um aðgerðir til eflingar bókinni. Í starfshópnum verði m.a. fulltrúar menntastofnana, námsmanna, kennara, aðila prentiðnaðarins, bókaútgefenda, neytenda og launþega. Hópurinn skili tillögum sínum fyrir árslok 1997.

Greinargerð.

Tillaga þessi var lögð fram á síðasta þingi en náði þá ekki fram að ganga.

Ótvíræðar vísbendingar vitna um að óheillavænleg áhrif sæki að íslenskri tungu og að hún muni eiga í harðnandi samkeppni. Þá getur lítið málsamfélag þjóðarinnar lent í hættu innan skamms tíma. Staða bókarinnar kann að ráða úrslitum um þessa þróun en á síðustu árum hefur bóklestur dregist saman, lestrarkunnáttu hefur hrakað, skilningur ungs fólks á rituðu máli hefur rýrnað, ritun bóka hefur dalað, bókaútgáfa hefur verið á undanhaldi, útgefnum titlum hefur fækkað, bóksala hefur minnkað og bókakostnaður námsmanna hefur vaxið. Áhrif þessa hafa einnig verið alvarleg fyrir prentun, bókaútgáfu og annað atvinnulíf sem bókum tengist.

Íslensk tunga er sá stofn sem ber uppi íslenska menningu. Án rótfastrar og lifandi tungu eru Íslendingar sviptir þeim sérkennum og þeirri samkennd sem æ fleiri þjóðir gera sér grein fyrir að er nauðsynleg um leið og þær vilja auka samstarf hver við aðra. Íslendingar vilja flestir taka þátt í slíku samstarfi og njóta þeirra jákvæðu áhrifa sem menning annarra þjóða getur haft á þjóðlíf okkar. Við þurfum að geta tekið fullan þátt í alþjóðasamskiptum en jafnframt haldið einkennum okkar og gróskumikilli menningu.

Stórar og öflugar þjóðir svo sem Frakkar, Bretar, Norðmenn og fleiri leggja ofuráherslu á sérkenni og fegurð þjóðtungu sinnar og telja nauðsynlegt að verja málsamfélög sín með stuðningi við bókina.

Bókin flytur þá næringu sem tungunni og menningunni er nauðsynleg. Skammsýni og andvaraleysi getur leitt til óheillaþróunar sem ekki verður við snúið, jafnvel þó að miklum fjármunum yrði til kostað. Aðgerðir til þess að styrkja stöðu bókarinnar eru því aðkallandi.
Bætt þjónusta hins opinbera Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 918

1996–97. – 1066 ár frá stofnun Alþingis.

121. löggjafarþing. – 560 . mál.

918. Tillaga til þingsályktunar um bætta þjónustu hins opinbera.

Flm.: Ólafur Örn Haraldsson.

Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að hefja markvissar aðgerðir til þess að bæta afgreiðslu og þjónustu opinberra stofnana við almenning og atvinnulífið.

Greinargerð.

Almenningur og atvinnufyrirtæki bera háan kostnað og hafa mikla fyrirhöfn af samskiptum sínum við stjórnsýslu og opinberar stofnanir. Samskipti þessi tengjast fjölþættum verkefnum sem hinu opinbera hafa verið falin en þau eru m.a. leyfisveitingar, eftirlit, eignaumsýsla og stjórn framkvæmda. Að stórum hluta eru ítök hins opinbera eðlileg eða óhjákvæmileg en að hluta til leifar eldri stjórnarhátta og að sumu leyti líka þær aðferðir sem hið opinbera notar í þjónustu og afgreiðslu erinda. Þetta á ekki aðeins við um samskipti við almenning og atvinnulífið heldur einnig um seinvirk samskipti milli opinberra aðila innbyrðis. Sennilega er margt sem veldur, m.a. fjárskortur, en á hitt ber að líta að mikill fjárhagslegur ávinningur felst í endurbótum og aukinni skilvirkni í opinberri þjónustu.

Kröfur um aukna skilvirkni, bætta þjónustu og skjóta afgreiðslu mála hafa orðið háværari á síðustu árum. Samkeppni hefur harðnað, alþjóðaviðskipti aukist og tölvu- og fjarskiptatækni tekið byltingarkenndum breytingum. Viðmiðanir um hvað teljist góð þjónusta hafa gerbreyst. Almenningur og atvinnulífið hafa brugðist við þessum aðstæðum með bættri gæðastjórnun, aukinni tækniþekkingu og meiri framleiðni. Á þessu sviði verða Íslendingar að standast fremstu þjóðum snúning.

Víða hafa orðið endurbætur í opinberri þjónustu. Margt bendir þó til þess að stjórnsýslan og opinberar stofnanir hafi setið eftir í þessari þróun og að almenningur og atvinnurekstur fái þar hvorki jafngóða þjónustu né jafnskjóta afgreiðslu erinda og tíðkast á öðrum sviðum viðskiptalífsins. Meðal ábendinga er að ákvarðanataka sé seinvirk, fundir um aðkallandi mál skili ekki niðurstöðu, bréfum sé svarað seint eða aldrei, erfitt sé að vita hvar mál séu stödd, ábyrgð sé óljós, lipra þjónustu skorti og seint sé brugðist við kvörtunum. Einkafyrirtæki, sem þannig sinnti viðskiptavinum sínum, yrði fljótlega undir í samkeppninni en hið opinbera nýtur verndar að þessu leyti. Hið opinbera virðist því ekki hafa tekið að fullu þátt í þeim framförum sem orðið hafa og getur á þann hátt hamlað auknum afköstum í samfélaginu.

Þetta er þeim mun alvarlegra þegar á það er litið að afskipti hins opinbera af viðskiptum og daglegu lífi eru mikil. Opinberir aðilar fara með eignarhald og aðstöðu, sjá um leyfisveitingar og eftirlit í ótal þáttum samfélagsins. Á sama tíma hafa almenningur og íslensk fyrirtæki lítið fjármagn og hraði viðskiptalífsins þolir litlar tafir. Seinvirk afgreiðsla erinda getur stórskaðað viðkvæm fyrirtæki. Betri og skilvirkari þjónusta stjórnsýslunnar og opinberra stofnana mun skila íslensku samfélagi miklum ávinningi á sviði viðskipta og almenningsþjónustu.
Skipulag heilbrigðisþjónustu Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 919

1996–97. – 1066 ár frá stofnun Alþingis.

121. löggjafarþing. – 561 . mál.

919. Tillaga til þingsályktunar um breytingar á skipulagi heilbrigðisþjónustu.

Flm.: Katrín Fjeldsted, Einar K. Guðfinnsson, Hjálmar Jónsson,

Sturla Böðvarsson, Arnbjörg Sveinsdóttir, Árni Johnsen.

Alþingi ályktar að fela heilbrigðisráðherra að undirbúa breytingar á skipulagi heilbrigðisþjónustu þannig að núverandi fyrirkomulag hvað varðar H1-stöðvar verði afnumið og þjónusta heilsugæslustöðva hvergi mönnuð með færri en tveimur læknum.

Greinargerð.

Nokkur upplausn hefur orðið í læknishéruðum á síðustu mánuðum í kjölfar uppsagna heilsugæslulækna á síðasta ári. Unnið er að því í heilbrigðisráðuneytinu að uppfylla faglegt samkomulag sem gert var við heimilislækna sl. sumar og launamál þeirra eru komin til kjaranefndar samkvæmt lögum frá síðustu áramótum.

Fyrir utan faglega og kjaralega stöðu læknanna er það staðreynd að allmargir þeirra vinna á H1-stöðvum og eru á stöðugum vöktum. Slíkar starfsaðstæður eru hvorki læknum né sjúklingum þeirra bjóðandi.

H1-stöðvar á landinu eru 18 talsins skv. 14. gr. núgildandi laga um heilbrigðisþjónustu, nr. 97/1990, á Grundarfirði, Þingeyri, Flateyri, Bolungarvík, Hólmavík, Ólafsfirði, Kópaskeri, Þórshöfn, Raufarhöfn, Seyðisfirði, Vopnafirði, Djúpavogi, í Vík í Mýrdal, á Kirkjubæjarklaustri, Hvolsvelli, Hellu, í Hveragerði og Þorlákshöfn.

Þingsályktunartillagan gerir ráð fyrir að framangreindar heilsugæslustöðvar verði gerðar að H2-stöðvum.
Aukatekjur ríkissjóðs Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 100

122. löggjafarþing 1997–98.

Þskj. 100 – 100. mál.

Tillaga til þingsályktunar um endurskoðun á ákvæðum laga um aukatekjur ríkissjóðs, nr. 88/1991, með síðari breyting um.

Flm.: Einar K. Guðfinnsson, Kristín Halldórsdóttir,

Lúðvík Bergvinsson, Guðni Ágústsson, Ögmundur Jónasson.

Alþingi ályktar að fela fjármálaráðherra að skipa nefnd til að endurskoða ákvæði laga um aukatekjur ríkissjóðs, nr. 88/1991, með síðari breytingum.

Greinargerð.

Tillaga þessi var flutt á 121. löggjafarþingi en var ekki rædd og er því flutt að nýju.

Tillögunni er fyrst og fremst ætlað að vekja athygli á ákvæðum laganna um gjöld fyrir fullnustugerðir og búskipti fyrir sýslumanni. Sérstaklega verði skoðað ákvæði 5. gr. þar sem fjallað er um gjaldtöku vegna nauðungarsölu en þar er m.a. gert ráð fyrir að greitt sé 1% gjald þegar beiðni um nauðungarsölu til fullnustu peningakröfu er afhent sýslumanni. Gjald vegna beiðni um nauðungarsölu á fasteign eða eign sem verður ráðstafað eftir sömu reglum og fast eign sé þó ekki lægra en 9.000 kr. og eigi hærra en 30.000 kr. Gerðarbeiðandi krefur gerðar þola síðan um þetta gjald og með hliðsjón af framangreindum fjárhæðum er ljóst að sú staða getur komið upp að gerðarþoli verði krafinn um háar fjárhæðir ef margir gerðarbeiðendur hafa lagt fram beiðni um sölu á eign hans. Það gefur auga leið að einstaklingur í þessari stöðu ræður illa við slík útgjöld sem þrengja enn erfiða greiðslustöðu hans. Því er lagt til að athug að verði hvort ekki sé unnt að koma við undanþáguheimild, t.d. að sýslumanni verði heimilt að endurgreiða gjaldið, í þeim tilvikum þar sem ekkert hefur orðið af sölu eignar vegna úr ræða gerðarþola.
Textun íslensks sjónvarpsefnis Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 200

122. löggjafarþing 1997–98.

Þskj. 200 – 196. mál.

Tillaga til þingsályktunar um textun íslensks sjónvarpsefnis.

Flm.: Sigríður Jóhannesdóttir.

Alþingi ályktar fela menntamálaráðherra að beita sér fyrir því að íslenskt sjónvarpsefni verði textað eftir því sem við verður komið til hagsbóta fyrir heyrnardauft fólk sem við núver andi aðstæður á erfitt með að fylgjast með íslensku efni í sjónvarpi.

Greinargerð.

Ljóst er að þeir sem eru heyrnarlausir eða heyrnardaufir eiga mun erfiðara með að fylgjast með innlendu sjónvarpsefni en erlendu því að aðaltengiliður þeirra við efnið er skrifaði text inn sem fylgir með. Hann hefur fram að þessu aðeins fylgt erlendu efni sem hefur verið ís lenskað. Hópur þeirra sem eru heyrnarlausir eða svo heyrnardaufir að þeir eiga í erfiðleikum með að fylgjast með töluðu orði í ljósvakamiðlum er mjög stór. Þeir sem nota heyrnartæki að staðaldri eru 15–18 þúsund og auk þess er mikill fjöldi heyrnardaufra sem ekki getur nýtt sér heyrnartæki. Alls er talið að á milli 25 og 30 þúsund Íslendingar séu heyrnarskertir en vilji lifa í íslensku málsamfélagi og geti það. Þetta er sennilega stærsti hópur fatlaðra í samfélag inu.

Því miður hefur í mörgum tilfellum gengið erfiðlega að dempa aukahljóð í heyrnartækjum þannig að sumir heyrnardaufir varast að nota þau mikið þegar þeir horfa á sjónvarp. Mörgum finnst því orðið brýnt jafnréttismál að texta íslenskt sjónvarpsefni eftir því sem við verður komið. Slíkt hefur verið gert í nágrannalöndunum nokkuð lengi. Auðvitað hlýtur alltaf eitt hvert efni að vera undanskilið, svo sem fréttir sem berast á síðustu stundu og beinar útsend ingar frá umræðum, en það yrði strax til mikilla bóta ef hafist yrði handa við að texta það efni sem hægt væri að vinna þannig með góðu móti.

Þess má geta að annars staðar á Norðurlöndum er textun innlends efnis orðinn sjálfsagður liður í rekstri sjónvarpsstöðva og má benda á að textun íslensks efnis ýtir mjög undir bætta lestrargetu heyrnarskertra barna og unglinga.
Umboðsmaður aldraðra Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 209

122. löggjafarþing 1997–98.

Þskj. 209 – 200. mál.

Tillaga til þingsályktunar um umboðsmann aldraðra.

Flm.: Guðmundur Hallvarðsson, Guðjón Guðmundsson,

Árni R. Árnason, Arnbjörg Sveinsdóttir.

Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að kanna forsendur fyrir stofnun embættis umboðs manns aldraðra sem sinni gæslu hagsmuna og réttinda aldraðra.

Greinargerð.

Með hliðsjón af þeim staðreyndum að Íslendingar verða elstir allra þjóða, að um 27.000 Íslendingar eru 67 ára og eldri og að hlutfall aldraðra af heildaríbúafjölda fer vaxandi er mik il nauðsyn á að stjórnvöld taki tillit til hagsmuna aldraðra þegar teknar eru ákvarðanir sem þá varða.

Mikinn hluta starfsævi sinnar eru einstaklingar að búa sig undir áhyggjulaust ævikvöld og taka þá mið af gildandi lögum og reglum um aldraða þegar lagt er í sameiginlega sjóði al mannatrygginga og séreignarsjóði lífeyrissjóðanna. Því er nauðsynlegt að stöðugleika sé gætt í hvívetna hvað varðar fjárhagslega afkomu aldraðra. Í vaxandi mæli eru byggðar fyrir aldr aða sérstakar íbúðir sem verða að fullnægja ákveðnum skilyrðum. Á því hefur því miður orð ið misbrestur enda þótt löggjafinn hafi reynt að hafa þar nokkur áhrif á.

Fjöldi aldraðra á lögheimili sitt á dvalar- og hjúkrunarheimilum þar sem félagsleg og per sónuleg vandamál geta skapast, jafnvel deilumál milli nánustu ættingja um fjármál og eignir. Oft þurfa forstöðumenn og starfsfólk að blanda sér í slík mál til að gæta hagsmuna umbjóð enda sinna og því væri augljóslega léttir fyrir þá að geta vísað þeim til umboðsmanns.

Umboðsmanni aldraðra væri ætlað að vinna að málum sem snerta sérstaklega hagsmuni aldraðra, fylgjast með því að stjórnvöld og einkaaðilar tækju fullt tillit til réttinda, þarfa og hagsmuna aldraðra og setja fram ábendingar og tillögur um úrbætur í málum er snerta hag aldraðra á öllum sviðum samfélagsins.

Einnig væri umboðsmanni aldraðra ætlað að hafa frumkvæði að stefnumarkandi umræðu í samfélaginu um málefni aldraðra og stuðla að úrbótum á réttarreglum og stjórnsýslufyrir mælum er snerta aldraða.
Úrbætur á Norðausturvegi frá Húsavík til Þórshafnar Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 280

122. löggjafarþing 1997–98.

Þskj. 280 – 241. mál.

Tillaga til þingsályktunar um átak í úrbótum á Norðausturvegi frá Húsavík til Þórshafnar.

Flm.: Ingunn St. Svavarsdóttir.

Alþingi ályktar að fela samgönguráðherra að gera átak til úrbóta á Norðausturvegi frá Húsavík til Þórshafnar á næstu tíu árum og fela Vegagerðinni að sjá um framkvæmdir. Fjár magn til átaksins, samtals 2 milljarðar kr., verði veitt sem sérstakur byggðastyrkur, 200 millj. kr. á ári.

Greinargerð.

Norðausturhluti landsins hefur orðið á eftir öðrum landshlutum í vegabótum og vegurinn, sem er eina tenging byggðarinnar þar við þjóðvegakerfi landsins, er ekki til þess gerður að þola þá þungaflutninga sem um hann fara. Ríkisstjórn ber að sjá til þess að stofnvegakerfi landsins standist þær kröfur að geta verið lífæð fyrir flutning fólks og farms.

Forsendur átaks í vegabótum á norðausturleiðinni eru:

a. Skipaflutningar eru svo til aflagðir og vöruflutningar hafa flust að mestu á land.

b. Farþegaflutningar og póstflutningar með flugi eru nú að leggjast af að mestu leyti og flutningarnir fara um vegina í staðinn.

c. Fyrirtæki í Norður-Þingeyjarsýslu, sem eru að stærstum hluta matvælafyrirtæki, svo sem fiskeldisfyrirtæki, rækjuvinnsla, kjötvinnsla og fiskvinnslufyrirtæki, eru nánast algjör lega háð flutningum á landi með afurðir sínar og vörur vegna krafna gerðar eru um ferskleika þeirra.

d. Nýleg sameining héraðsnefnda í Norður- og Suður-Þingeyjarsýslu með stofnun félagsþjónustu Þingeyinga, skólaþjónusta á Húsavík, sameining og aukin samvinna sjávar-útvegsfyrirtækja á svæðinu, auk sameiningar heilsugæslustöðvanna í Norður- Þingeyjar sýslu gera tíðari samgöngur og greiðari nauðsynlegar.

e. Öll uppbygging ferðaþjónustu, í Jökulsárgljúfrum, við Dettifoss, í Ásbyrgi og Hljóðaklettum, að ógleymdum svokölluðum Miðnætursólarhring, er illmöguleg miðað við nú verandi ástand vegarins.

f. Einungis 19% leiðarinnar frá Húsavík til Þórshafnar telst fullgerður vegur með bundnu slitlagi. Hluti leiðarinnar er nokkurn veginn tilbúinn undir slitlag, en mestur hluti vegar ins þarfnast gagngerrar endurgerðar.
Skráningarmerki bifreiða Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 284

122. löggjafarþing 1997–98.

Þskj. 284 – 242. mál.

Tillaga til þingsályktunar um skráningarmerki bifreiða.

Flm.: Guðmundur Hallvarðsson, Einar K. Guðfinnsson.

Alþingi ályktar að fela dómsmálaráðherra að breyta núgildandi reglum um eldri skrán ingarmerki bifreiða, þannig að eigendum bifreiða með eldri skráningarmerki verði heimilt að hafa slík merki áfram á bifreiðum sínum.

Greinargerð.

Reglur um notkun eldri bifreiða er að finna í 34. gr. reglugerðar nr. 78/1997, sem sett er með stoð í umferðarlögum, en þar segir:

„Ökutæki sem skráð voru fyrir 1. janúar 1989 mega áfram bera skráningarmerki af eldri gerð, enda séu merkin heil og vel læsileg. Bifhjól og eftirvagnar mega þó ekki bera skrán ingarmerki af eldri gerð lengur en til 31. desember 1997 og önnur ökutæki ekki lengur en til 31. desember 1998.“

Samkvæmt upplýsingum frá Skráningarstofunni hf. frá 27. október 1997 eru nú 44.752 fólksbifreiðar, 427 hópferðabifreiðar og 2.770 vörubifreiðar með skráningarnúmer af eldri gerð eða alls 47.949 ökutæki. Láta mun nærri að kostnaður eigenda framangreindra ökutækja vegna númeraskipta verði um 132 millj. kr. Hér er eingöngu talinn kostnaður vegna númera spjaldanna.

Álögur á bifreiðaeigendur eru ærnar fyrir og ekki þar á bætandi þegar hafður er í huga sá fjölbreytileiki sem nú viðgengst varðandi skráningarnúmer bifreiða með tilkomu nýrra númeraplatna. Þá er í mörgum tilvikum óþénugt að koma fyrir nýjum tegundum númera platna á eldri fólksbifreiðar. Það vefst heldur ekki fyrir flutningsmönnum að hér er um mikið tilfinningamál að ræða og í bland nokkur fastheldni, sem í þessu tilfelli er engin ástæða til að sporna við.

Fyrst og fremst hefur þessi þingsályktunartillaga umtalsverðan sparnað í för með sér fyrir bifreiðaeigendur, enda ástæðulaust að sóa fjármunum eins og 34. gr. reglugerðar nr. 78/1997 segir fyrir um.

Breytingin sem tillagan felur í sér kemur í kjölfar þess að einkamerki bifreiða voru leyfð með breytingu á umferðarlögum, nr. 50/1987, sem gerð var með lögum nr. 37/1996.

Fylgiskjal.

Fjöldi ökutækja með númer af gamalli gerð.

(mynd/tafla)
Styrktarsjóður námsmanna Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 290

122. löggjafarþing 1997–98.

Þskj. 290 – 245. mál.

Tillaga til þingsályktunar um styrktarsjóð námsmanna.

Flm.: Hjálmar Árnason, Arnþrúður Karlsdóttir, Guðný Guðbjörnsdóttir,

Ísólfur Gylfi Pálmason, Lúðvík Bergvinsson, Magnús Stefánsson,

Sigríður Jóhannesdóttir, Siv Friðleifsdóttir, Vilhjálmur Egilsson.

Alþingi ályktar að fela menntamálaráðherra að undirbúa stofnun styrktarsjóðs náms manna í samstarfi við ríki, sveitarfélög, félagasamtök, vinnuveitendur, launþegasamtök og samtök námsfólks. Ráðherra leggi frumvarp þess efnis fyrir Alþingi eigi síðar en 1. mars 1998.

Greinargerð.

Með þingsályktunartillögu þessari er menntamálaráðherra ætlað að undirbúa, í samstarfi við ýmsa aðila, frumvarp til laga um styrktarsjóð námsmanna. Tilgangurinn skal vera sá að veita efnilegu námsfólki styrki til náms eftir reglum sem sjóðurinn setur. Fjármögnun sjóðs ins byggist á framlögum ríkis, sveitarfélaga, opinberra stofnana, fyrirtækja og einstaklinga. Ríkið leggi til fasta upphæð á fjárlögum en aðrir með frjálsum framlögum. Framlög fyrir tækja og einstaklinga verði frádráttarbær til skatts.

Með styrktarsjóði námsmanna er leitast við að opna fyrir efnilegt námsfólk leið til náms sem telja má mikilvægt fyrir þjóðfélagið. Með styrkjunum sýnir hið opinbera og aðrir aðilar samfélagsins í verki vilja sinn til að fjárfesta í menntun. Hugsa má sér að fyrirtæki og einstaklingar leggi fjárhæð í sjóðinn, bundna því skilyrði að hún verði veitt sem styrkur til skil greinds náms. Þannig geta styrkir verið ólíkir hvað varðar upphæð og skilyrði. Styrktar sjóðnum er ekki á neinn hátt ætlað að koma í stað þess sem veitt er til Lánasjóðs íslenskra námsmanna heldur er hann hugsaður sem hrein viðbót fyrir efnilegt námsfólk.

Með sérstökum styrktarsjóði getur atvinnulífið og hið opinbera lagt fé til tiltekinna náms greina, sýnt þannig í verki hvatningu til námsfólks og lagt áherslu á gildi menntunar.

Eðlilegt er að sérstök sjóðstjórn verði skipuð með fulltrúum fyrrgreindra aðila. Hún setji reglur um úthlutun byggðar á samþykktum aðalfundar sjóðsins og skilyrðum einstakra fjár mögnunaraðila.