arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Staðsetning hæstaréttarhúss Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 194

1993. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 176 . mál.

194. Tillaga til þingsályktunar um breytta staðsetningu hæstaréttarhúss.

Flm.: Kristín Ástgeirsdóttir, Halldór Ásgrímsson, Svavar Gestsson,

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Finnur Ingólfsson, Guðrún Helgadóttir,

Kristín Einarsdóttir, Ingibjörg Pálmadóttir, Steingrímur J. Sigfússon.

Alþingi ályktar að skora á ríkisstjórnina að taka til endurskoðunar áform um staðsetningu nýs hæstaréttarhúss við Lindargötu 2 í Reykjavík þannig að komið verði í veg fyrir skipulags- og menningarslys í hjarta höfuðborgarinnar. Verði fyrirhuguðu dómhúsi fundinn annar staður.

Greinargerð.

Dómhús það, sem nú stendur við Lindargötu í Reykjavík og hýsir Hæstarétt Íslands, er löngu orðið of lítið auk þess sem ástand þess er afar slæmt. Nú er áformað að reisa nýtt hús yfir Hæstarétt og var óskað eftir lóðinni Lindargötu 2 en hún hefur um árabil verið notuð sem bílastæði fyrir Arnarhvál, Landsbókasafnið og Þjóðleikhúsið. Samkeppni um nýtt hús hefur þegar farið fram og miðaðist hún við að húsið risi á bak við Landsbókasafnið við hlið Þjóðleikhússins og gegnt Arnarhváli.

Það er skoðun flutningsmanna að verði reist nýtt dómhús á þessum ákveðna stað verði mikið skipulags- og þó einkum menningarslys. Eins og skipulagi háttar nú við Lindargötu og Hverfisgötu er mjög þrengt að Þjóðleikhúsinu þannig að sú sérstaka bygging, sem troðið var niður milli Landsbókasafnsins og íbúðarhúss Jóns Magnússonar, fyrrverandi forsætisráðherra, fær engan veginn að njóta sín. Enn meira yrði þrengt að leikhúsinu með nýrri byggingu við Lindargötu. Það væri þó enn alvarlegra ef reist yrði bygging sem skyggði á eitt allra fegursta hús Reykjavíkur, Landsbókasafnið, sem byggt var í upphafi þessarar aldar. Nýbygging við Lindargötu 2 mundi óneitanlega skyggja á bakhlið hússins sem er afar fögur og sérstök í byggingarsögu borgarinnar. Enn er tími til að endurskoða fyrirhuguð áform um nýbyggingu yfir Hæstarétt og ekki skortir lóðirnar eða húsnæði sem hugsanlega mætti nýta fyrir Hæstarétt. Það verður að koma í veg fyrir enn eitt menningarslysið í borginni og það ber ríkisstjórninni að gera.
Varanlegur vegur yfir Öxi Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 255

1993. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 227 . mál.

255. Tillaga til þingsályktunar um könnun á lagningu varanlegs vegar yfir Öxi.

Flm.: Jónas Hallgrímsson, Jón Kristjánsson.

Alþingi ályktar að fela samgönguráðherra að láta kanna möguleika á lagningu varanlegs heilsársvegar yfir Öxi sem skilur að Skriðdal og Berufjörð í Suður-Múlasýslu.

Greinargerð.

Fornar sagnir eru um fjölfarna þjóðleið milli Skriðdals og Berufjarðar um fjallveginn Öxi. Þessi leið er í rúmlega 500 metra hæð yfir sjávarmáli. Núverandi vegur liggur af Breiðdalsheiði neðanverðri um heiðaland sem er tiltölulega slétt allt að drögum Berufjarðarbotns, en nokkuð bratt er víða ofan í hann.

Það var upphaf þess vegslóða sem nú liggur um Öxi að áhugamenn í Berufirði og af Berufjarðarströnd hófu framkvæmdir við gerð vegar þar árið 1961. Þessi vinna var fyrst og fremst fjármögnuð með frjálsum framlögum og þættu undarlegar aðferðir í dag að afrakstur rófusölu og happdrættis rynni til samgöngubóta, en til þessara aðgerða var meðal annars gripið af ungmennafélaginu Djörfung til að afla fjár. Síðar fékkst fé úr fjallvegasjóði, en fyrst og fremst var hér um að ræða hugsjóna- og sjálfboðastarf í upphafi.

Árið 1963 var fyrst bílfært yfir Öxi, og framkvæmdum var haldið áfram til ársins 1965 á vegum áhugaaðila, en eftir það tók Vegagerð ríkisins við. Lítillega var unnið að vegabótum til ársins 1976, en síðan hefur sáralítið verið gert. Árið 1981 lögðu Rafmagnsveitur ríkisins háspennulínu yfir Öxi og varð það til þess að vegurinn varð nánast ófær. Að eindreginni ósk heimamanna var hann þó lagfærður og sáu Rarik og Vegagerð ríkisins um það verk. Árið 1988 var sett brú á Yxnagilsá, en árið 1992 kemur enn til skjalanna áhugahópur frá Egilsstöðum sem setti hólka í þrjú minni háttar vatnsföll norðanvert á heiðinni.

Þar sem viðhaldi á þessum vegi hefur nánast ekkert verið sinnt er varla nokkur ofaníburður í honum lengur á stórum köflum og víða er hann nánast ófær.

Eins og fyrr greinir liggur vegurinn um sléttlendi mestan hluta leiðarinnar, lága ása og melöldur, og telja kunnugir vegagerð fremur ódýra um sjálfa heiðina og að uppbyggður vegur ætti að haldast opinn alla jafna um vetur. Þetta þyrfti þó að kanna með snjómælingum og athugunum á svæðinu.

Þar sem hallar til Berufjarðar er víða mjög bratt og illt yfirferðar í núverandi vegarstæði en jafnframt ógleymanleg náttúrufegurð.

Núverandi vegur milli Skriðdals og Berufjarðar er rúmlega 18 km og er um 60 km stytting milli Egilsstaða og Hafnar ef þessi samgöngubót yrði að veruleika. Ástand vegarins um þessar mundir leiðir ekki af sér styttingu á ökutíma. Með tilkomu þessa varanlega vegarsambands opnuðust auk þess ný tækifæri til útivistar og náttúruskoðunar. Ótvírætt hefði bætt vegarsamband um Öxi mikla þýðingu fyrir ferðaþjónustu á svæðinu. Þá væri hægt að velja um fjórar hringleiðir út frá nýjum varaflugvelli á Egilsstöðum, í fyrsta lagi umhverfis Lagarfljót, í öðru lagi um Hellisheiði og Möðrudalsöræfi, í þriðja lagi um Breiðdalsheiði og Reyðarfjörð til Egilsstaða og í fjórða lagi um Öxi með fjörðum.

Fylgiskjal.

Vegagerð ríkisins:

(Repró, 1 síða.)
Vegagerð milli Borgarfjarðar eystri og Seyðisfjarðar Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 256

1993. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 228 . mál.

256. Tillaga til þingsályktunar um vegagerð milli Borgarfjarðar eystri og Seyðisfjarðar.

Flm.: Jónas Hallgrímsson, Jón Kristjánsson.

Alþingi ályktar að fela samgönguráðherra að láta kanna möguleika á gerð sumarvegar frá Borgarfirði eystri um Loðmundarfjörð til Seyðisfjarðar.

Greinargerð.

Strandlengjan milli Borgarfjarðar eystri og Seyðisfjarðar var fyrr á tímum byggð, Álftavík - Húsavík - Litlavík - Breiðavík - Kjólsvík - Glettinganes - Brúnavík - Loðmundarfjörður. Nú er þar allt komið í eyði utan að tvær jarðir eru setnar að sumarlagi í Loðmundarfirði.

Illa akfær sumarvegur er frá Borgarfirði eystri til Loðmundarfjarðar um Nesháls og Húsavíkurheiði. Þessi vegur er fær fjórhjóladrifsbílum alla jafna 2–3 mánuði að sumrinu í venjulegu árferði.

Norðanvert í Seyðisfirði er sýsluvegur til bæjarins Selsstaða en þaðan er ruddur vegur út að eyðibýlinu Sléttanesi. Eru u.þ.b. 10 km frá Sléttanesi til Sævarenda í Loðmundarfirði sem er önnur jarðanna sem setin er að sumrinu, hin er Stakkahlíð, og milli þeirra er eina vatnsfallið sem brúa þyrfti á leiðinni, Fjarðará í Loðmundarfirði.

Sú leið, sem enn er vegalaus, er landsvæðið með ströndinni fyrir Brimnesfjall og inn svonefnda Hjálmaströnd.

Mikil náttúrufegurð er rómuð í Loðmundarfirði og ógleymanleg þeim sem séð hafa. Gróðurfar er mjög fjölbreytt og gróðursæld með eindæmum. Snjóþyngsli á vetrum geta hins vegar verið mikil á þessum slóðum svo að ekki þarf að gera ráð fyrir að hér verði um vetrarnotkun vegarins að ræða nema með miklum kostnaðarauka. Því er hér einungis átt við að komast megi um svæðið að sumar- og haustlagi. Mundi þessi vegur, ef af yrði, bæta mjög aðstæður vegna fjallskila og smalamennsku auk þess sem ferðaþjónusta á svæðinu mundi njóta góðs af. Borgarfjörður eystri er ört vaxandi ferðaþjónustusvæði hin síðari ár. Veldur þar einstök náttúrufegurð og sinna heimamanna á að laða ferðafólk á staðinn, m.a. með framleiðslu og sölu Álfasteins hf. á margs konar minjagripum úr steinum af svæðinu. Á síðasta ári komu t.d. í fyrirtækið 8.553 manns og sl. sumar 6.434 manns, en geta má þess að veðurfar var þá afar óhagstætt.

Í Stakkahlíð í Loðmundarfirði hefur á undanförnum árum verið unnið að uppbyggingu ferðaþjónustu enda margt forvitnilegt á að líta á þessum slóðum, t.d. biksteinsnáma í fjallinu Skúmhetti.

Um Seyðisfjörð, sem er önnur stærsta innflutningsleið ferðafólks til landsins, koma árlega 7–8 þúsund manns með farþega- og bílaferjunni Norrænu.

Ítrekað hefur verið bent á af heimamönnum hve erfitt er að halda ferðafólkinu á austurströndinni vegna fábreytni í afþreyingu. Þessi nýja hringleið, Seyðisfjörður - Loðmundarfjörður - Borgarfjörður eystri - Egilsstaðir, mundi tvímælalaust stórauka möguleika ferðaþjónustu á svæðinu og verða til þess að treysta og festa þá viðkvæmu byggð sem nú er reynt að viðhalda á þessum slóðum.

Fylgiskjal.

Vegagerð ríkisins:

(Repró, 1 síða.)
Endurskoðun laga um síldarútvegsnefnd Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 259

1993. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 231 . mál.

259. Tillaga til þingsályktunar um endurskoðun laga um síldarútvegsnefnd.

Flm.: Gunnlaugur Stefánsson, Sigbjörn Gunnarsson, Gísli S. Einarsson.

Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að skipa nefnd til að endurskoða lög nr. 62 21. apríl 1962, um síldarútvegsnefnd og útflutning saltaðrar síldar, og miði sú endurskoðun m.a. að því að gefa fleiri aðilum kost á því að vinna að markaðsöflun og útflutningi á saltsíld.

Greinargerð.

Tillaga þessi var flutt á 115. og 116. löggjafarþingi en varð þá eigi útrædd.

Í lögum um síldarútvegsnefnd segir að hún skuli hafa eftirlit með verkun saltaðrar síldar, svo og með útflutningi hennar. Í 4. gr. laganna er kveðið á um að enginn megi „bjóða til sölu, selja eða flytja til útlanda saltaða síld sem íslensk skip veiða eða verkuð er hér á landi eða lögð á land verkuð, nema löggilding síldarútvegsnefndar komi til“. Enn fremur segir í 8. gr.: „Ráðherra er heimilt, að fengnum tillögum síldarútvegsnefndar, að veita heildarsamtökum síldarsaltenda eða síldarútvegsnefnd einkarétt til útflutnings á saltaðri síld eða einkarétt til útflutnings á saltaðri síld sem verkuð er með tilteknum verkunaraðferðum eða seld til ákveðinna landa.“

Ljóst má vera að heimild er í lögum um að aðrir flytji út saltaða síld en síldarútvegsnefnd. Sú hefur hins vegar ekki orðið raunin, heldur hefur síldarútvegsnefnd alfarið séð um útflutning saltaðrar síldar í krafti einkaréttar er lögin kveða á um.

Enginn efast um að síldarútvegsnefnd hefur unnið gott starf bæði við stjórnun síldarsöltunar og við útflutning á síldarafurðum. Þótt einkaréttur á útflutningi saltsíldar verði afnuminn mun síldarútvegsnefnd hafa mikilvægu hlutverki að gegna, en með því að gefa fleiri útflytjendum kost á að flytja út saltaða síld hlýtur það að efla markaðsleit, tryggja betur sölu og verð og nýtingu markaða. Lagaákvæðin eru hins vegar úrelt orðin og tímabært að endurskoða þau.

Vaxandi erfiðleikar við útflutning og sölu saltsíldar á erlendum mörkuðum hljóta að kalla á endurskoðun laga er kveða á um þessi mál. Miklir hagsmunir eru í húfi. Síldarsöltun er stór þáttur í atvinnulífi landsbyggðarinnar og í þjóðartekjum. Brýnt er að leitað verði allra leiða til þess að tryggja hámarksafrakstur atvinnugreinarinnar. Efling útflutningsstarfseminnar er löngu brýn og gæfi fleiri útflytjendum kost á að spreyta sig. Að veita fullt frelsi í útflutningi saltsíldar er tímabær aðgerð sem nú verður að framkvæma eins fljótt og auðið er.
Úrbætur í málum nýbúa Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 273

1993. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 238 . mál.

273. Tillaga til þingsályktunar um úrbætur í málum ungmenna sem flutt hafa til Íslands frá framandi málsvæðum.

Flm.: Guðrún J. Halldórsdóttir, Anna Ólafsdóttir Björnsson,

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Jóna Valgerður Kristjánsdóttir, Kristín Einarsdóttir.

Alþingi ályktar að beina því til menntamálaráðherra að:

Standa fyrir gerð kennsluefnis fyrir ungmenni af erlendu bergi um sögu, landafræði, náttúrufræði og félagsfræði. Kennsluefnið verði á einföldu en góðu íslensku máli og til þess ætlað að byggja brú yfir í efni almennra kennslubóka í íslenskum skólum.

Beita sér fyrir því að tekin verði upp í grunnskólum íslenska sem annað mál fyrir þá nemendur sem eru nýkomnir til landsins eða aðfluttir frá framandi málsvæðum.

Greinargerð.

Meðal hins mikla fjölda nýbúa, sem sest hafa hér að á undanförnum árum, er allstór hópur ungmenna á aldrinum 10 til 20 ára. Mörg koma þau frá framandi málsvæðum Asíu og Austur-Evrópu. Ungmenni frá Austur-Evrópu eiga tiltölulega auðvelt með að tileinka sér málfræði því yfirleitt tala þau tungu sem byggir á beygingafræði. Hins vegar er orðaforðinn allur nýr. Þau ungmenni sem koma frá Asíu tala yfirleitt tónamál og beygingafræði er þeim algjörlega framandi.

Fyrstu skólaár þessara ungmenna fara því nær alfarið í að ná tökum á daglegum orðaforða og einföldustu beygingafræði. Innihald greina eins og þeirra sem að framan getur fer hreinlega fyrir ofan garð og neðan hjá mörgum þeirra. Þess vegna flosna mörg þeirra upp úr skóla strax í 10. bekk og eiga oft ekki möguleika á að ná sér aftur á strik í námi. Þessi vandi var fáum ljós í upphafi innflytjendastraumsins hingað en er nú að koma betur og betur fram. Þannig glatast ár hvert út úr skólakerfinu nokkrir greindir og vel gerðir unglingar og er fyrirsjáanlegt að verði ekki gripið til ráða sem duga hið fyrsta mun þessi hópur fara sístækkandi og íslensk þjóð hefur ekki efni á að kasta þannig hæfileikum þeirra á glæ.

Mörg ungmenni sem koma frá málsvæðum sem liggja nærri íslensku, svo sem germönskum, engilsaxneskum og norrænum málsvæðum, eiga við skamman vanda að stríða en þó þarf að veita þeim úrlausn. Því er lagt til að íslenska standi þeim til boða á námsskrá grunnskólanna sem annað mál áður en þau hefja venjulegt nám í íslensku móðurmáli.

Ungmenni frá framandi málsvæðum þurfa að njóta sams konar fræðslu en mun lengur en aðrir. Þannig ber nauðsyn til að nýbúar geti tekið grunnskólapróf í íslensku sem öðru máli svo að þeir hafi möguleika á að komast áfram í skólakerfinu.

Nauðsynlegt kennsluefni er:

Einföld íslensk málfræði og stafsetning, reglur samdar með þarfir þessa tvískipta hóps í huga.

Einfalt efni í framangreindum kennslugreinum sem einnig gæti nýst fleiri nemendum, þ.e. þeim sem ættu við lesvanda að stríða.

Menntamálaráðuneytið hefur nú þegar gert allmikið átak í málum þessara ungmenna en betur má ef duga skal og því er þessi tillaga flutt.
Skilyrði fyrir veitingu ríkisborgararéttar Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 275

1993. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 240 . mál.

275. Tillaga til þingsályktunar um skilyrði fyrir veitingu ríkisborgararéttar.

Flm.: Guðrún J. Halldórsdóttir, Anna Ólafsdóttir Björnsson,

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Jóna Valgerður Kristjánsdóttir, Kristín Einarsdóttir.

Alþingi ályktar að fela dómsmálaráðherra að setja reglur um að:

lágmarkskunnátta í íslensku sé fyrir hendi hjá umsækjanda um ríkisborgararétt þannig að annaðhvort sé lagt fram gilt vottorð um íslenskukunnáttu eða umsækjandi sýni fram á að hann hafi sótt nám í íslensku máli,

hinu opinbera sé skylt að sjá til þess að í boði sé nám í íslensku fyrir þá sem ætla sér að setjast hér að,

undanþiggja megi fólk vegna aldurs eða sjúkdóma.

Greinargerð.

Það er alkunna að á undanförnum 13 árum hefur nýbúum á Íslandi fjölgað mjög mikið og tala þeirra hartnær tvöfaldast. Mest hefur fjölgun þeirra orðið sem koma frá framandi málsvæðum. Um áramótin 1992–93 voru nýbúar án íslensks ríkisfangs allmargir eða 640 frá Austur-Evrópu, 164 frá Suður-Ameríku, 160 frá Suður-Evrópu, 207 frá Afríku og 927 frá Asíu.

Líklegt má telja að þessar tölur hafi hækkað nokkuð en að meðaltali hefur útlendingum, sem setjast hér að án íslensks ríkisfangs, fjölgað um 190 á ári undanfarin ár. Flestir þeir sem setjast hér að sækja um íslenskan ríkisborgararétt. Til þess að fá hann þurfa umsækjendur að uppfylla ýmis skilyrði.

Þessi þingsályktunartillaga lýtur að einum þætti þessara skilyrða, þ.e. íslenskukunnáttu umsækjenda og skyldu hins opinbera til að veita fræðslu í íslenskri tungu og þar með þekkingu á íslensku samfélagi. Þeir sem búa langa ævi meðal þjóðar sem þeir geta ekki átt orðastað við hljóta oft að finna til einsemdar og hjálparleysis. Það getur haft alvarlegar afleiðingar þegar tjáskiptagetan er svo léleg að fólk skilur ekki starfsfólk heilbrigðisþjónustu, félagsmálaþjónustu eða aðra starfsmenn hins opinbera.

Í daglegu lífi getur einsemd sú, sem málfátæktin veldur, orðið til þess að illleysanleg sálræn vandamál og slæm samskiptavandamál skapist. Það ber því bráða nauðsyn til að þau ákvæði um veitingu ríkisborgararéttar, sem lúta að þekkingu á íslensku, séu skýr og beini umsækjendum inn á brautir sem bæta réttmæta og eðlilega félagslega stöðu umsækjanda.
Eftirlit Landhelgisgæslunnar innan 200 sjómílna efnahagslögsögunnar Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 287

1993. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 248 . mál.

287. Tillaga til þingsályktunar um eftirlit Landhelgisgæslunnar innan 200 sjómílna efnahagslögsögunnar.

Flm.: Guðmundur Hallvarðsson, Eyjólfur Konráð Jónsson.

Alþingi ályktar að fela dómsmálaráðherra framkvæmd ítarlegrar athugunar á því hve mörg tæki (skip og loftför) Landhelgisgæslan þurfi til að halda uppi fullu eftirliti innan 200 sjómílna efnahagslögsögunnar samkvæmt lögum nr. 41/1979 og 200 sjómílna fiskveiðilandhelgi samkvæmt reglugerð nr. 299/1975. Einnig skal kanna hver viðbótin þurfi að vera verði efnahagslögsagan færð út allt að 350 sjómílum á þeim svæðum sem Ísland á rétt á samkvæmt alþjóðalögum.

Greinargerð.

Eins og bersýnilega hefur komið í ljós að undanförnu má þjóðarbúið ekki við neinum skakkaföllum í efnahagslögsögunni. Efnahagslögsagan er mjög víðfeðm, um 758 þúsund ferkílómetrar, eða 7,5 sinnum stærri en landið sjálft. Ekki er úr vegi að líta á þann viðbúnað sem nágrannaþjóðir okkar hafa vegna eftirlits í sínum efnahagslögsögum. Þar má nefna Norðmenn, Englendinga og Dani vegna Grænlands og Færeyja.

Ekki þarf að fara mörgum orðum um hvað samkeppnin um fiskinn í höfunum hefur aukist á síðustu árum. Ásókn fiskiskipa við 200 sjómílna mörkin og/eða miðlínur hefur aukist að undanförnu og má þar nefna svæði á Færeyjahrygg, á Reykjaneshrygg, á Dohrn-banka og norðaustur af landinu. Einnig má benda á áhuga Spánverja, Portúgala, Frakka og fleiri þjóða á fiskveiðum í Norðaustur-Atlantshafi. Skip frá öðrum heimsálfum hafa sótt til veiða við mörk efnahagslögsögunnar á undanförnum árum og má þar t.d. nefna skip frá Asíu.

Eftir að breyting varð á lögum hvað varðar heimildir erlendra fiskiskipa til löndunar á afla í íslenskum höfnum má búast við aukningu á umferð þeirra um efnahagslögsöguna. Einnig er talsverð umferð þeirra fiskiskipa um efnahagslögsöguna sem sækja á Dohrn-banka. Ekki má gleyma hversu mikilvægt er að halda uppi öflugu eftirliti vegna mengunar sjávar. Ef upp kæmi mengunarslys innan efnahagslögsögunnar og/eða frétt um slíkt gæti það haft alvarlegar afleiðingar fyrir markaði á sjávarafurðum okkar erlendis. Stærð efnahagslögsögunnar við Ísland og þýðing hennar fyrir þjóðarbúið er svo mikil að ekki má hætta á neitt er dregið gæti úr strangri gæslu á auðlindinni.
Alþjóðasamningur um varnir gegn mengun sjávar Nefndarálit - þingskjal nr. 366

1993–94. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 148 . mál.

366. Nefndarálit um till. til þál. um fullgildingu bókunar um breytingar á alþjóðasamningi um varnir gegn mengun sjávar vegna losunar úrgangsefna frá skipum og flugvélum.

Frá utanríkismálanefnd.

Nefndin hefur fjallað um tillöguna og mælir með samþykkt hennar. Nefndin sendi tillöguna til umsagnar sjávarútvegsnefndar og umhverfisnefndar og mæltu báðar nefndirnar með samþykkt hennar. Umsagnir nefndanna eru birtar sem fylgiskjöl með nefndaráliti þessu.

Rannveig Guðmundsdóttir var fjarverandi við afgreiðslu málsins.

Alþingi, 13. des. 1993.

Björn Bjarnason,

Anna Ólafsdóttir Björnsson.

Geir H. Haarde.

form., frsm.

Páll Pétursson.

Hjörleifur Guttormsson.

Lára Margrét Ragnarsdóttir.

Árni R. Árnason.

Jón Helgason.

Fylgiskjal I.

Umsögn sjávarútvegsnefndar

til utanríkismálanefndar.

(24. nóvember 1993.)

Sjávarútvegsnefnd tók bréf utanríkismálanefndar, dags. 15. nóvember 1993, þar sem nefndin er beðin um umsögn varðandi tillögu til þingsályktunar um fullgildingu bókunar um breytingar á alþjóðasamningi um varnir gegn mengun sjávar vegna losunar úrgangsefna frá skipum og flugvélum, til umfjöllunar á fundi sínum í morgun. Nefndin telur að hér sé um mjög þarft mál að ræða og leggur til að tillagan verði samþykkt.

Matthías Bjarnason, form.

Steingrímur J. Sigfússon.

Stefán Guðmundsson.

Guðmundur Hallvarðsson.

Jóhann Ársælsson.

Jónas Hallgrímsson.

Árni R. Árnason.

Fylgiskjal II.

Umsögn umhverfisnefndar

til utanríkismálanefndar.

(3. desember 1993.)

Umhverfisnefnd hefur, sbr. bréf utanríkismálanefndar dags. 15. nóvember sl., fjallað um 148. mál, um fullgildingu bókunar um breytingar á alþjóðasamningi um varnir gegn mengun sjávar. Nefndin fékk á sinn fund við yfirferð málsins Þóri Ibsen, deildarsérfræðing í umhverfisráðuneytinu, og Sigurbjörgu Sæmundsdóttur deildarstjóra.

Umhverfisnefnd mælir með því að framangreind þingsályktunartillaga verði samþykkt þannig að Íslendingar fái af sinni hálfu fullgilt bókunina. Nefndin gerir ekki efnislegar athugasemdir við bókunina. Fullgilding hennar mun ekki hafa breytingar í för með sér hér á landi þar sem lög nr. 32/1986, um varnir gegn mengun sjávar, ná yfir það svið sem bókunin varðar. Fram kom við umfjöllun um málið að samningur sá sem hér um ræðir hefur verið sameinaður Parísarsamningnum frá 4. júní 1974, um mengun frá landstöðvum, sem öðlaðist gildi að því er Ísland varðar 19. júlí 1981. Nefnist hinn nýi samningur OSPAR. Ekki er gert ráð fyrir að hann hljóti gildi fyrr en eftir fimm til átta ár. Umhverfisnefnd telur því eðlilegt að bókun sú sem hér um ræðir verði samþykkt óháð framangreindum breytingum.

Virðingarfyllst,

Kristín Einarsdóttir, form.
Alþjóðasamningur um ábyrgð vegna tjóns af völdum olíumengunar Nefndarálit - þingskjal nr. 367

1993–94. – 1063 ár frá stofnun Alþingis.

117. löggjafarþing. – 149 . mál.

367. Nefndarálit um till. til þál. um staðfestingu bókunar við alþjóðasamning um einkaréttarlega ábyrgð vegna tjóns af völdum olíumengunar og bókunar við alþjóðasamning um stofnun alþjóðasjóðs til að bæta tjón af völdum olíumengunar.

Frá utanríkismálanefnd.

Nefndin hefur fjallað um tillöguna og mælir með samþykkt hennar. Nefndin sendi tillöguna til umsagnar umhverfisnefndar og mælti nefndin með samþykkt tillögunnar. Umsögn umhverfisnefndar er birt sem fylgiskjal með áliti þessu.

Rannveig Guðmundsdóttir var fjarverandi við afgreiðslu málsins.

Alþingi, 13. des. 1993.

Björn Bjarnason,

Anna Ólafsdóttir Björnsson.

Geir H. Haarde.

form., frsm.

Páll Pétursson.

Hjörleifur Guttormsson.

Lára Margrét Ragnarsdóttir.

Árni R. Árnason.

Jón Helgason.

Fylgiskjal.

Umsögn umhverfisnefndar

til utanríkismálanefndar.

(3. desember 1993.)

Umhverfisnefnd hefur, sbr. bréf utanríkismálanefndar dags. 15. nóvember sl., fjallað um 149. mál, um staðfestingu bókunar við alþjóðasamning um einkaréttarlega ábyrgð vegna tjóns af völdum olíumengunar og bókunar við alþjóðasamning um stofnun alþjóðasjóðs til að bæta tjón af völdum olíumengunar. Nefndin fékk á sinn fund við yfirferð málsins Þóri Ibsen, deildarsérfræðing í umhverfisráðuneytinu, og Sigurbjörgu Sæmundsdóttur deildarstjóra.

Umhverfisnefnd mælir með því að framangreind þingsályktunartillaga verði samþykkt þannig að Íslendingar fái af sinni hálfu staðfest bókanir þær sem tillagan varðar. Nefndin gerir ekki efnislegar athugasemdir við bókanirnar, enda varða þær einungis breytingar á þeim gjaldmiðli sem hafður er til viðmiðunar í samningunum. Í stað þess að miða við gullfranka verði miðað við eininguna SDR, sérstök dráttarréttindi.

Nefndin vill á hinn bóginn benda á að þær bókanir, sem hér um ræðir, voru samþykktar árið 1976 eða fyrir rúmlega 17 árum. Nefndin telur gagnrýnivert hve langur tími hefur liðið þangað til bókanirnar eru nú lagðar fyrir Alþingi til staðfestingar.

Virðingarfyllst,

Kristín Einarsdóttir, form.