Ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 142/2007, um breytingu á VII. viðauka og bókun 37 við EES Stjórnartillaga - þingskjal nr. 630

Þskj. 630 - 373. mál.

Tillaga til þingsályktunar um staðfestingu ákvörðunar sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 142/2007, um breytingu á VII. viðauka (Gagnkvæm viðurkenning á starfsmenntun og hæfi) og bókun 37 við EES-samninginn.

(Lögð fyrir Alþingi á 136. löggjafarþingi 2008–2009.)

Alþingi ályktar að heimila ríkisstjórninni að staðfesta fyrir Íslands hönd ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 142/2007, frá 26. október 2007, um breytingu á VII. viðauka (Gagnkvæm viðurkenning á starfsmenntun og hæfi) og bókun 37 við EES-samninginn frá 2. maí 1992 og fella inn í samninginn tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2005/36/EB.

Athugasemdir við þingsályktunartillögu þessa.

1. Inngangur.

Með þingsályktunartillögu þessari er leitað heimildar Alþingis til staðfestingar á ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 142/2007, frá 26. október 2007, um breytingu á VII. viðauka (Gagnkvæm viðurkenning á starfsmenntun og hæfi) og bókun 37 við EES-samninginn frá 2. maí 1992 og til að fella inn í samninginn tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2005/36/ EB.

Tilskipunin fjallar um viðurkenningu á menntun til starfa sem eru lögvernduð og krefjast þess að aðilar hafi aflað sér faglegrar menntunar og hæfis áður en þeim er heimilt að hefja störf á viðkomandi sviði.

Með tilskipuninni verða ekki grundvallarbreytingar á tilhögun viðurkenningar á faglegri menntun og hæfi á Evrópska efnahagssvæðinu. Réttur manna til viðurkenningar er hinn sami og áður, en vonast er til að framkvæmdin verði einfaldari og skilvirkari, m.a. með nýjum ákvæðum um veitingu þjónustu og um samskiptakerfi stjórnvalda er annast viðurkenninguna.

Í tillögu þessari er gerð grein fyrir efni gerðarinnar sem hér um ræðir, en hún felur ekki í sér breytingar á þeim meginreglum sem í EES-samningnum felast. Ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar er prentuð sem fylgiskjal með tillögu þessari ásamt gerðinni sjálfri.

2. Um stjórnskipulegan fyrirvara.

Samkvæmt EES-samningnum skuldbinda ákvarðanir sameiginlegu EES-nefndarinnar aðildarríkin að þjóðarétti um leið og þær hafa verið teknar, nema eitthvert þeirra beiti heimild í 103. gr. EES-samningsins til að setja fyrirvara um að ákvörðun geti ekki orðið bindandi strax vegna stjórnskipulegra skilyrða heima fyrir. Viðkomandi aðildarríki hefur þá sex mánaða frest frá töku ákvörðunar í sameiginlegu nefndinni til að aflétta fyrirvaranum.

Að því er Ísland varðar hefur slíkur fyrirvari almennt einungis verið settur þegar innleiðing ákvörðunar kallar á lagabreytingar hér landi, en í því tilviki leiðir af 21. gr. stjórnarskrárinnar að leita ber eftir samþykki Alþingis áður en ákvörðun er staðfest. Slíkt samþykki getur Alþingi alltaf veitt með viðeigandi lagabreytingu, en einnig hefur tíðkast að heimila stjórnvöldum að skuldbinda sig að þjóðarétti með þingsályktun áður en landsréttinum er með lögum breytt til samræmis við viðkomandi ákvörðun.

Ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar kallar á lagabreytingar hér á landi og var tekin með stjórnskipulegum fyrirvara af Íslands hálfu. Vegna þess hve langt er um liðið síðan ákvörðunin var tekin og efnisleg innleiðing með lagabreytingum mun dragast nokkuð, þykir rétt að leggja málið fyrir Alþingi í formi þingsályktunartillögu til staðfestingar ákvörðuninni.

3. Efni gerðarinnar.

Með tilskipun 2005/36/EB eru 15 fyrri tilskipanir um viðurkenningu faglegrar menntunar og hæfis sameinaðar í eina, bæði tilskipanir almenna kerfisins (89/48/EBE, 92/51/EBE og 1999/42/EB) og hinar svokölluðu geiratilskipanir (um lækna, hjúkrunarfræðinga o.fl. stéttir). Eina háskólastéttin sem stendur utan þessa kerfis nú eru lögmenn. Af þessu leiðir að endurskoða þarf lög nr. 83/1993, um viðurkenningu á menntun og prófskírteinum, en þau hafa að geyma ákvæði um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi hér á landi, og færa til samræmis við ákvæði hinnar nýju tilskipunar. ESB beinir því til aðildarríkjanna að þau skoði um leið hvort tök séu á að einfalda lagarammann um viðurkenningu starfsréttinda.

Í meginatriðum er ekki verið að breyta tilhögun viðurkenningar prófskírteina sem neinu nemur frá því sem verið hefur samkvæmt eldra fyrirkomulagi. Öll meginskilyrði viðurkenningar og málsmeðferð er hin sama og áður og áfram liggur kerfinu til grundvallar sérstök skilgreining á menntunarstigum eða -þrepum. Menntunarstigin eru fimm og prófskírteini skilgreind samkvæmt því sem hér segir: skírteini vegna styttri námskeiða eða hæfniprófa (attestation of competence), framhaldsskólapróf (certificate) og þrjú þrep háskólaprófa (diploma), þar sem munurinn milli prófa felst í lengd náms í árum. Um þessi fimm stig segir framkvæmdastjórnin að þau verði að vera til í lögum hvers lands, jafnvel þótt það sé aðeins gert með vísun til tilskipunarinnar. Unnt er að líta svo á að þessi skipting menntunar endurspeglist í menntakerfinu á Íslandi.

Með tilskipuninni er einnig verið að taka upp reglur sem orðið hafa til með dómum Evrópudómstólsins í málum gegn aðildarríkjum ESB sem varðað hafa viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi, svo sem um tungumálakunnáttu.

Meðal nýmæla í tilskipuninni eru ákvæði um frelsi í veitingu þjónustu. Þar segir í 5. gr. að aðildarríkjum sé óheimilt að hefta frjálsa veitingu þjónustu með vísan til prófskírteina þegar aðili uppfyllir viss skilyrði. Hér er átt við það þegar sá sem veitir þjónustuna fer milli aðildarríkja og staldrar við í stuttan tíma (temporary and occasional basis). Þessi tímabundna veiting þjónustu er ekki skilgreind nánar, hana skal meta í hverju tilviki fyrir sig á grundvelli lengdar (duration), tíðni (frequency), reglu (regularity) og samfellu (continuity). Þegar aðili kemur inn í aðildarríki á grundvelli þessa ákvæðis fer ekki fram sama skoðun á gögnum hans og þegar um búsetu er að ræða, ekki eiginleg viðurkenning. Afgreiðslan má taka einn mánuð og hafi aðili ekki fengið nein svör frá viðkomandi stjórnvaldi að þeim tíma liðnum hefur hann fulla heimild til þess að veita þá þjónustu sem hann hefur skráð sig til. Á móti kemur að ríki getur krafist þess að þjónustuaðilar leggi fram ákveðin gögn, en til þess að það geti gerst þarf að vera sérstaklega kveðið á um það í lögum. Hér má nefna að langflest aðildarríki munu fara fram á yfirlýsingu af þessu tagi af hálfu þjónustuveitenda og munu einnig biðja um öll skjöl sem heimilt er samkvæmt tilskipuninni að fara fram á. Framkvæmdastjórn ESB mun beita sér fyrir ákveðinni samræmingu í þessu tilliti og er verið að vinna að einsleitu yfirlýsingarformi er öll lönd notist við.

Samkvæmt 15. gr. tilskipunarinnar geta fagsamtök innan Evrópu komið sér saman um svokölluð sameiginleg grunnskilyrði (common platforms), þar sem skilgreindar eru kröfur sem þarf að uppfylla til þess að aðilar geti öðlast viðurkenningu. Þar sem slíku samstarfi yrði komið á yrði ekki heimilt að beita uppbótarráðstöfunum (compensation mesasures), hér yrði um gagnkvæma viðurkenningu að ræða líka þeirri sem þegar tíðkast fyrir sumar heilbrigðisgreinar.

Lögbær yfirvöld munu koma sér upp nánara samstarfi um viðurkenningu prófskírteina en verið hefur til þessa. Framkvæmdastjórn ESB vinnur að því að koma á laggirnar sérstöku upplýsingakerfi sem kallast IMI – Internal Market Information System. Innan þessa kerfis geta stjórnvöld átt bein samskipti og þannig flýtt fyrir því að þegnarnir geti átt greiða leið milli landa og öðlast viðurkenningu á menntun sinni. Hugsanlega þarf að kveða á um samskipti íslenskra stjórnvalda við stjórnvöld annarra landa í lögum hér á landi í tengslum við IMI vegna verndar persónuupplýsinga. Utanríkisráðuneytið er tengiliður Íslands við IMI- verkefnið.

Aðildarríkin þurfa að skipa samráðsaðila (coordinator) fyrir tilskipunina, sem hefur svipað hlutverk og fyrri samráðsaðilar, en til þessa hefur menntamálaráðuneytið gegnt þessu hlutverki. Hlutverk samráðsaðila er að stuðla að samræmdri framkvæmd tilskipunarinnar og að safna upplýsingum um framkvæmdina, svo sem um skilyrði fyrir aðgengi að tilteknum störfum.

Þá þurfa aðildarríkin að koma á laggirnar tengilið í viðkomandi landi sem gegnir upplýsingaskyldu gagnvart þegnunum um viðurkenningu prófskírteina og aðstoðar þá við að nýta sér þann rétt sem þeir eiga samkvæmt tilskipuninni.

Loks mun starfa sérstök nefnd um viðurkenningu prófskírteina skipuð fulltrúum aðildarríkjanna sem mun aðstoða framkvæmdastjórnina við ýmis mál er upp kunna að koma og tengjast þessum málaflokki.

Um framkvæmd viðurkenningar prófskírteina hérlendis.

Samkvæmt gildandi lögum um viðurkenningu á menntun og prófskírteinum, nr. 83/1993, hefur hvert fagráðuneyti um sig með höndum viðurkenningu á menntun til starfsréttinda hér á landi. Í lögunum segir: „Þau stjórnvöld, sem fara með málefni er varða hlutaðeigandi starf, skulu sjá til þess að skilyrði þau sem greinir í 2. gr. til að gegna starfinu hafi verið uppfyllt.“

Þannig annast landlæknisembættið viðurkenningu á menntun heilbrigðisstétta og útgáfu leyfisbréfa fyrir hönd heilbrigðisráðuneytis. Sýslumenn annast útgáfu leyfa til starfa í löggiltum iðngreinum fyrir hönd iðnaðarráðuneytis.

Eftirtalin ráðuneyti koma að málum er varða viðurkenningu starfsréttinda einstakra starfsgreina: menntamálaráðuneyti, heilbrigðismálaráðuneyti, iðnaðarráðuneyti, viðskiptaráðuneyti, fjármálaráðuneyti, dóms- og kirkjumálaráðuneyti, samgönguráðuneyti, sjávarútvegs- og landbúnaðarráðuneyti, umhverfisráðuneyti og utanríkisráðuneyti (vegna IMI).

Um langa hríð hefur menntamálaráðuneyti haft með höndum afgreiðslu umsókna í löggiltum iðngreinum um viðurkenningu menntunar. Bæði er það vegna hefðar og vegna þess að eitt meginskilyrðið fyrir iðkun löggiltrar iðnar á Íslandi er að umsækjandi um viðurkenningu uppfylli skilyrði um menntun til að mega starfa í tiltekinni iðn. Menntamálaráðuneyti gefur út námskrár í löggiltum iðngreinum og getur því talist faglega bært um að veita umsögn um gögn er umsækjendur leggja fram með umsóknum sínum. Slík afgreiðsla nær þó eingöngu til þess hvort aðili uppfylli skilyrði um menntun til að starfa á tilteknu sviði, en lýkur ekki með útgáfu leyfisbréfs. Sýslumenn, fyrir hönd iðnaðarráðuneytis, gefa út leyfisbréf til handa iðnaðarmönnum er koma frá Evrópska efnahagssvæðinu og sækja um að fá að starfa í iðngrein á Íslandi. Byggist sú afgreiðsla á reglugerð um viðurkenningu á starfi og starfsþjálfun í iðnaði í öðru EES-ríki, nr. 495/2001. Komi menn frá landi utan EES eiga þeir þess ekki kost að fá réttindi sín formlega staðfest nema þeir gangist undir sveinspróf hér á landi og standist það. Þá fá þeir útgefið íslenskt sveinsbréf líkt og allir sem standast sveinspróf.

Við afgreiðslu menntamálaráðuneytis á umsóknum um viðurkenningu iðnmenntunar erlendis frá er farið fram á að umsækjandi leggi fram afrit af prófskírteini sínu með upptalningu námsgreina og staðfestar upplýsingar um starfsreynslu á viðkomandi sviði er nái að lágmarki þremur árum. Er hér höfð hliðsjón af samsvarandi skilyrðum í tilskipun Evrópusambandsins. Leitast er við að haga afgreiðslunni þannig að umsækjandi fái skjót svör og að þau liggi fyrir innan fjögurra til sex vikna frá því að umsókn var lögð fram. Samkvæmt fyrrnefndri tilskipun hafa aðildarríki ESB allt að fjórum mánuðum til þess að afgreiða hliðstæðar umsóknir. Umsóknir fara ávallt til umsagnar fagaðila sem hafa sérþekkingu á viðkomandi sviði. Stjórnvöld bera þó ein ábyrgð á niðurstöðu í hverju máli og umsækjendur fá ráðrúm til þess að koma við andmælum sé niðurstaðan þeim ekki hagfelld.

Fjöldi umsókna.

Nokkuð er misjafnt milli ára hversu margir útlendingar sækja um viðurkenningu á menntun sinni til starfa hér á landi. Flestar viðurkenningar eru veittar á sviði heilbrigðisgreina og löggiltra iðngreina. Í miðlægum gagnagrunni ESB um lögbundnar starfsgreinar er að finna tölfræðiupplýsingar um viðurkenningu erlendrar menntunar sem veitt hefur verið hér á landi og koma eftirfarandi starfsstéttir fram þar:

Bakarar, bifvélavirkjar, byggingafræðingar, flugvirkjar, framhaldsskólakennarar, framreiðslufólk, félagsráðgjafar, fótaaðgerðafræðingar, grunnskólakennarar, hljóðfærasmiðir, hnykkjar, hársnyrtifólk, húsameistarar, húsasmiðir, húsgagnabólstrarar, innanhússhönnuðir, iðjuþjálfar, iðnfræðingar, kjötiðnaðarfólk, matartæknar, matreiðslufólk, matvælafræðingar, málmsuðufólk, múrarar, næringarfræðingar, næringarráðgjafar, pípulagningafólk, rafeindavirkjar, rafveituvirkjar, rafvélavirkjar, rafvirkjar, rennismiðir, sjóntækjafræðingar, sjúkraliðar, sjúkranuddarar, sjúkraþjálfarar, skipulagsfræðingar, skrúðgarðyrkjufólk, snyrtifræðingar, stálvirkjasmiðir, sálfræðingar, talmeinafræðingar, tannfræðingar, tanntæknar, tæknifræðingar, tölvunarfræðingar, veggfóðrarar, verkfræðingar, vélvirkjar, úrsmiðir og þroskaþjálfar.

Hér geta bæði verið á ferðinni erlendir einstaklingar, sem óska eftir að taka upp iðkun starfa sem þeir hafa aflað sér menntunar til, en einnig er um að ræða Íslendinga sem hafa menntað sig erlendis þar eð umrætt nám er ekki í boði hér á landi.

Á þeim uppgangstímum er ríktu á Íslandi þegar Kárahnjúkastífla var reist og álver Alcoa í Reyðarfirði var í byggingu, jókst mjög fjöldi umsókna sem menntamálaráðuneytinu bárust um viðurkenningu iðnmenntunar erlendis frá. Þannig var fjöldi slíkra umsókna árið 2000 um 20 talsins, en árið 2006 voru þær 672.

4. Lagabreytingar og hugsanleg áhrif hér á landi.

Gert er ráð fyrir því að menntamálaráðuneytið innleiði tilskipun 2005/36/EB með setningu nýrra laga um viðurkenningu á menntun og prófskírteinum, m.a. til þess að taka inn ákvæði um frjálsa veitingu þjónustu, sameiginleg grunnskilyrði og um persónuverndarmál tengd samvinnu stjórnvalda og framkvæmdarvalda, sbr. V. bálk tilskipunarinnar. Frumvarp þar að lútandi er komið á rekspöl í ráðuneytinu og má ætla að það verði lagt fram haustið 2009. Þá mun ráðuneytið birta reglugerð um sama efni þar sem tilskipunin er birt sem viðauki. Samhliða þurfa einstök ráðuneyti, sem kveða á um rétt manna til starfa á ákveðnum sviðum í lögum, að breyta tilvísunum í tilskipanir þegar það á við þannig að umrædd lög vísi hér eftir til tilskipunar 2005/36/EB í stað eldri tilskipana. Ekki er gert ráð fyrir að þörf sé á frekari lagabreytingum.

Með tilskipuninni verða þannig ekki grundvallarbreytingar á tilhögun viðurkenningar á faglegri menntun og hæfi á Evrópska efnahagssvæðinu. Réttur manna til viðurkenningar er hinn sami og áður, en vonast er til að framkvæmdin verði einfaldari og skilvirkari, m.a. með nýjum ákvæðum um veitingu þjónustu og um samskiptakerfi stjórnvalda er annast viðurkenninguna.

Fylgiskjal I.

ÁKVÖRÐUN SAMEIGINLEGU EES-NEFNDARINNAR nr. 142/2007

frá 26. október 2007

um breytingu á VII. viðauka (Gagnkvæm viðurkenning á starfsmenntun og hæfi) og bókun 37 við EES-samninginn

SAMEIGINLEGA EES-NEFNDIN HEFUR TEKIÐ NEÐANGREINDA ÁKVÖRÐUN

með hliðsjón af samningnum um Evrópska efnahagssvæðið, með áorðnum breytingum samkvæmt bókun um breytingu á samningnum um Evrópska efnahagssvæðið, er nefnist hér á eftir „samningurinn“, einkum 98. og 101. gr.,

og að teknu tilliti til eftirfarandi:

1) VII. viðauka við samninginn var breytt með ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 43/2005 frá 11. mars 2005 ( 1 ).

2) Bókun 37 við samninginn var breytt með ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 115/2007 frá 28. september 2007 ( 2 ).

3) Fella ber inn í samninginn tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2005/36/EB frá 7. september 2005 um viðurkenningu á starfsmenntun og hæfi ( 3 ).

4) Tilskipun ráðsins 2006/100/EB frá 20. nóvember 2006 um aðlögun tiltekinna tilskipana á sviði frjálsrar farar fólks vegna aðildar Búlgaríu og Rúmeníu ( 4 ) var felld inn í samninginn með ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 132/2007 frá 26. október 2007 og þarf því að bæta henni við sem undirlið við tilskipun 2005/36/EB.

5) Fella ber inn í samninginn ákvörðun framkvæmdastjórnarinnar 2007/172/EB frá 19. mars 2007 um að skipa hóp samræmingaraðila til að fjalla um viðurkenningu á starfsmenntun og hæfi ( 5 ).

6) Til þess að tryggja góða framkvæmd samningsins er rétt að víkka gildissvið bókunar 37 við samninginn þannig að hún taki til hóps samræmingaraðila til að fjalla um viðurkenningu á starfsmenntun og hæfi sem skipaður er samkvæmt ákvörðun 2007/172/EB, og að breyta VII. viðauka þannig að fram komi hvaða málsmeðferð ræður samskiptum við þann hóp.

7) Samkvæmt ákvæðum tilskipunar 2005/36/EB falla úr gildi, frá 20. október 2007 að telja, tilskipanir ráðsins 77/452/EBE ( 6 ), 77/453/EBE ( 7 ), 78/686/EBE ( 8 ), 78/687/EBE ( 9 ), 78/1026/EBE ( 10 ), 78/1027/EBE ( 11 ), 80/154/EBE ( 12 ), 80/155/EBE ( 13 ), 85/384/EBE ( 14 ), 85/432/EBE ( 15 ), 85/433/EBE ( 16 ), 89/48/EBE ( 17 ), 92/51/EBE ( 18 ) og 93/16/EBE ( 19 ) og tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 1999/42/EB ( 20 ), en þær gerðir hafa verið felldar inn í samninginn og ber því að fella þær úr samningnum frá 20. október 2007 að telja.

8) Tilskipun ráðsins 81/1057/EBE ( 21 ), sem hefur verið felld inn í samninginn, missir tilgang sinn og ber því að fella hana úr samningnum frá 20. október 2007 að telja.

9) Ákvörðun ráðsins 85/368/EBE ( 22 ) og flestar gerðir sem standa undir fyrirsögninni „Gerðir sem samningsaðilar skulu taka mið af“ eru úreltar og ber því að fella þær úr samningnum frá 20. október 2007 að telja.

ÁKVÖRÐUNIN ER SVOHLJÓÐANDI:

1. gr.

VII. viðauki við samninginn breytist sem segir í viðauka við ákvörðun þessa.

2. gr.

Bókun 37 við samninginn (með skrá sem kveðið er á um í 101. gr.) breytist sem hér segir:

1. Brott falli texti 9. liðar (Samræmingarhópur um gagnkvæma viðurkenningu á prófskírteinum á æðra skólastigi (tilskipun ráðsins 89/48/EBE)).

2. Eftirfarandi liður bætist við:

„20. Hópur samræmingaraðila til að fjalla um viðurkenningu á starfsmenntun og hæfi (ákvörðun framkvæmdastjórnarinnar 2007/172/EB).“

3. gr.

Íslenskur og norskur texti tilskipunar 2005/36/EB og ákvörðunar 2007/172/EB, sem verður birtur í EES-viðbæti við Stjórnartíðindi Evrópusambandsins, telst fullgiltur.

4. gr.

Ákvörðun þessi öðlast gildi hinn 27. október 2007 að því tilskildu að allar tilkynningar samkvæmt 1. mgr. 103. gr. samningsins hafi borist sameiginlegu EES-nefndinni ( * ).

5. gr.

Ákvörðun þessi skal birt í EES-deild Stjórnartíðinda Evrópusambandsins og EES-viðbæti við þau.

VIÐAUKI

við ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 142/2007

VII. viðauki við samninginn breytist sem hér segir:

1. Í stað fyrirsagnarinnar „Gagnkvæm viðurkenning á starfsmenntun og hæfi“ komi fyrirsögnin „Viðurkenning á starfsmenntun og hæfi“.

2. Í stað fyrirsagnarinnar „A. Almennt kerfi“ komi fyrirsögnin „A. Almennt kerfi, viðurkenning á starfsreynslu og sjálfkrafa viðurkenning“.

3. Liðirnir, sem nú eru tölusettir sem 1. liður, liður 1a og liður 1b verði endurtölusettir sem liður 1a, liður 1b og liður 1c.

4. Eftirfarandi liður bætist við á undan hinum nýja lið 1a (tilskipun ráðsins 89/48/EBE):

„1. 32005 L 0036: Tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2005/36/EB frá 7. september 2005 um viðurkenningu á starfsmenntun og hæfi (Stjtíð. ESB L 255, 30.9.2005, bls. 22), eins og henni var breytt með:

– 32006 L 0100: Tilskipun ráðsins 2006/100/EB frá 20. nóvember 2006 (Stjtíð. ESB L 363, 20.12.2006, bls. 141).

Ákvæði tilskipunarinnar skulu, að því er samning þennan varðar, aðlöguð sem hér segir:

A) Ákvæði e-liðar 9. gr. skulu ekki taka til EFTA-ríkjanna.

B) Eftirfarandi bætist við í 2. mgr. 49. gr.:

„d) 1. janúar 1994 að því er varðar Ísland og Noreg,

e) 1. maí 1995 að því er varðar Liechtenstein.“

C) Eftirfarandi bætist við í II. viðauka „Skrá yfir nám sem er byggt upp á sérstakan hátt eins og um getur í ii-lið c-liðar 11. gr.“:

a) Undir fyrirsögninni „2. Meistaranám (Mester/Meister/Maître) á sviði iðnnáms sem fellur ekki undir II. kafla III. bálks þessarar tilskipunar“:

„í Noregi:

– verknámskennara (yrkesfaglærer),

sem felur í sér átján til tuttugu ára nám alls, þ.m.t. níu til tíu ára grunnskólanám, a.m.k. þriggja til fjögurra ára starfsnám – eða í sumum tilvikum tveggja ára nám í verkmenntaskóla og tveggja ára starfsnám – sem leiðir til sveinsprófs, a.m.k. fjögurra ára starfsreynslu sem iðnaðarmaður, frekara fræðilegt verknám í a.m.k. eitt ár og eins árs nám í kennslufræðum.“

b) Undir fyrirsögninni „3. Sjómennska“:

i) Undir undirfyrirsögninni „a) Sjóflutningar“:

„í Noregi:

– Sjókokka („skipskokk“),

sem felur í sér níu ára grunnskólanám og í framhaldi af því grunnnámskeið og a.m.k. þriggja ára sérhæft starfsnám, þ.m.t. a.m.k. þriggja mánaða siglingatíma.“

ii) Undir undirfyrirsögninni „b) Veiðar á sjó“:

„á Íslandi:

– skipstjóra,

– stýrimenn,

– undirstýrimenn,

sem felur í sér níu eða tíu ára grunnskólanám og í framhaldi af því tvö ár á sjó, auk tveggja ára sérhæfðs starfsnáms sem lýkur með prófi og er viðurkennt samkvæmt Torremolinos-samþykktinni (Alþjóðasamþykkt um öryggi fiskiskipa frá 1977).“

iii) Undir nýrri undirfyrirsögn „c) Starfsmenn á færanlegum borpöllum“:

„í Noregi:

– pallstjóra („plattformsjef“),

– stöðugleikastjóra („stabilitetssjef“),

– starfsmenn í stjórnklefa („kontrollromoperatør“),

– tæknistjóra („teknisk sjef“),

– tæknimenn („teknisk assistent“),

sem felur í sér níu ára grunnskólanám og í framhaldi af því tveggja ára grunnnám, en við það bætist a.m.k. eitt ári á landi og

– eins árs sérhæft starfsnám fyrir starfsmenn í stjórnklefa,

– tveggja og hálfs árs sérhæft starfsnám fyrir aðra.“

c) Undir fyrirsögninni „4. Tæknistörf“:

„í Liechtenstein:

– fjármálaráðgjafa („Treuhänder“)

Námstími, skólastig og námskröfur

Námið felur í sér níu ára skyldunám, en við það bætist – nema stúdentsprófi sé lokið – þriggja ára starfsþjálfun í fyrirtæki til að öðlast hagnýta starfsreynslu, en nauðsynlegt fræðilegt nám fer fram í starfsmenntaskóla, ásamt almennu námi, og að hvorutveggju loknu er tekið samræmt próf (hæfisskírteini verslunarmanns).

Að lokinni þriggja ára starfsþjálfun í fyrirtæki og frekara fræðilegu námi um fjögurra ára skeið, sem farið getur fram samtímis, getur nemandi tekið próf til þess að öðlast rétt til að nota ofangreint starfsheiti.

Námið í heild tekur yfirleitt 16 til 19 ár.

Lög og reglur

Starfsgreinin lýtur ákvæðum í landslögum. Próftökum er í sjálfsvald sett hvernig þeir búa sig undir prófið (í starfsmenntastofnunum, einkaskólum eða með fjarnámi).

– löggilta endurskoðendur („Wirtschaftsprüfer“)

Námstími, skólastig og námskröfur

Námið felur í sér níu ára skyldunám, en við það bætist þriggja ára starfsþjálfun í fyrirtæki til að öðlast hagnýta starfsreynslu, en nauðsynlegt fræðilegt nám fer fram í starfsmenntaskóla, ásamt almennu námi.

Að lokinni þriggja ára starfsþjálfun í fyrirtæki og frekara fræðilegu námi um fimm ára skeið, sem farið getur fram samtímis í fjarnámi, getur nemandi tekið próf til þess að öðlast rétt til að nota ofangreint starfsheiti.

Námið í heild tekur 17 til 18 ár. Próftakar, sem hafa öðlast starfsþjálfun erlendis, þurfa eingöngu að sýna fram á eins árs starfsreynslu umfram það í Liechtenstein.

Lög og reglur

Starfsgreinin lýtur ákvæðum í landslögum.“

D) Eftirfarandi bætist við í V. viðauka „Viðurkenning á grundvelli samræmingar lágmarkskrafna um menntun“:

a) Undir fyrirsögninni „V.1. LÆKNIR“:

i) Undir undirfyrirsögninni „5.1.1. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi í undirstöðunámi í læknisfræði“:

ii) Undir undirfyrirsögninni „5.1.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi sérmenntaðra lækna“:

iii) Undir undirfyrirsögninni „5.1.3. Heiti náms í sérgreinum læknisfræði“:

iv) Undir undirfyrirsögninni „5.1.4. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi heimilislækna“:

b) Undir fyrirsögninni „V.2. HJÚKRUNARFRÆÐINGUR Í ALMENNRI HJÚKRUN“:

i) Undir undirfyrirsögninni „5.2.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun“:

c) Undir fyrirsögninni „V.3. TANNLÆKNAR“:

i) Undir undirfyrirsögninni „5.3.2. Vitnisburður um formlega grunnmenntun og hæfi tannlækna“:

ii) Undir undirfyrirsögninni „5.3.3. Vitnisburður um menntun og hæfi sérmenntaðra tannlækna“:

d) Undir fyrirsögninni „V.4. DÝRALÆKNAR“:

i) Undir undirfyrirsögninni „5.4.2. Vitnisburður um menntun og hæfi dýralækna“:

e) Undir fyrirsögninni „V.5. LJÓSMÆÐUR“:

i) Undir undirfyrirsögninni „5.5.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi ljósmæðra“:

f) Undir fyrirsögninni „V.6. LYFJAFRÆÐINGAR“:

i) Undir undirfyrirsögninni „5.6.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi lyfjafræðinga“:

g) Undir fyrirsögninni „V.7. ARKITEKTAR“:

i) Undir undirfyrirsögninni „5.7.1. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi arkitekta sem viðurkenndur er skv. 46. gr.“:

E) Eftirfarandi bætist við í VI. viðauka „Áunnin réttindi sem gilda um starfsgreinarnar sem eru háðar viðurkenningu á grundvelli samræmingar á lágmarkskröfum um menntun“:

5. Eftirfarandi liður bætist við á eftir hinum nýja lið 1c (tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 1999/42/EB):

„1d. 32007 D 0172: Ákvörðun framkvæmdastjórnarinnar 2007/172/EB frá 19. mars 2007 um að skipa hóp samræmingaraðila til að fjalla um viðurkenningu á starfsmenntun og hæfi (Stjtíð. ESB L 79, 20.3.2007, bls. 38).

Tilhögun samstarfs við sérfræðinga frá Liechtenstein, Íslandi og Noregi í samræmi við 101. gr. samningsins:

Hverju EFTA-ríki er heimilt, í samræmi við ákvæði 1. mgr. 4. gr. ákvörðunar framkvæmdastjórnarinnar 2007/172/EB, að tilnefna áheyrnarfulltrúa til að sitja fundi hóps samræmingaraðila til að fjalla um viðurkenningu á starfsmenntun og hæfi.

Framkvæmdastjórn Evrópubandalaganna skal senda þátttakendum fundarboð og viðeigandi gögn með tilhlýðilegum fyrirvara.“

6. Brott falli texti liðar 1a (tilskipun ráðsins 89/48/EBE), liðar 1b (tilskipun ráðsins 92/51/ EBE), liðar 1c (tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 1999/42/EB), 3. liðar (tilskipun ráðsins 81/1057/EBE), 18. liðar (tilskipun ráðsins 85/384/EBE), 58. liðar (ákvörðun ráðsins 85/368/EBE), 62. liðar (tilmæli ráðsins 75/366/EBE), 63. liðar (tilmæli ráðsins 75/367/EBE), 64. liðar (375 Y 0701(01): greinargerðir ráðsins) og 65. liðar (tilmæli ráðsins 86/458/EBE).

7. Brott falli texti 4. liðar (tilskipun ráðsins 93/16/EBE), 8. liðar (tilskipun ráðsins 77/452/ EBE), 9. liðar (tilskipun ráðsins 77/453/EBE), 10. liðar (tilskipun ráðsins 78/686/EBE), 11. liðar (tilskipun ráðsins 78/687/EBE), 12. liðar (tilskipun ráðsins 78/1026/EBE), 13. liðar (tilskipun ráðsins 78/1027/EBE), 14. liðar (tilskipun ráðsins 80/154/EBE), 15. liðar (tilskipun ráðsins 80/155/EBE), 16. liðar (tilskipun ráðsins 85/432/EBE), 17. liðar (tilskipun ráðsins 85/433/EBE), 59. liðar (C/81/74/bls. 1: orðsending frá framkvæmdastjórninni), 60. liðar (374 Y 0820(01): ályktun ráðsins), 61. liðar (389 L 0048: greinargerð ráðsins og framkvæmdastjórnarinnar), 67. liðar (378 Y 0824(01): greinargerð ráðsins), 68. liðar (tilmæli ráðsins 78/1029/EBE), 69. liðar (378 Y 1223(01): greinargerðir ráðsins), 70. liðar (tilmæli ráðsins 85/435/EBE) og 71. liðar (tilmæli ráðsins 85/386/ EBE), ásamt tilheyrandi fyrirsögnum.

Fylgiskjal II.

TILSKIPUN EVRÓPUÞINGSINS OG RÁÐSINS 2005/36/EB

frá 7. september 2005

um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi

(Texti sem varðar EES)

EVRÓPUÞINGIÐ OG RÁÐ EVRÓPUSAMBANDSINS HAFA ,

með hliðsjón af stofnsáttmála Evrópubandalagsins, einkum 40. gr., 47. gr. (1. mgr. og fyrsti og þriðji málsliður 2. mgr.) og 55 gr.,

með hliðsjón af tillögu framkvæmdastjórnarinnar ( 1 ),

með hliðsjón af áliti efnahags- og félagsmálanefndar Evrópubandalaganna ( 2 ),

í samræmi við málsmeðferðina sem mælt er fyrir um í 251. gr. sáttmálans ( 3 ),

og að teknu tilliti til eftirfarandi:

1) Samkvæmt c-lið 1. mgr. 3. gr. sáttmálans er eitt af markmiðum Bandalagsins að afnema höft á frjálsri för fólks og frjálsri þjónustustarfsemi milli aðildarríkjanna. Þetta felur einkum í sér að ríkisborgarar aðildarríkjanna hafa heimild til að leggja stund á starfsgrein sína, annaðhvort sem sjálfstætt starfandi einstaklingar eða sem launþegar, í öðru aðildarríki en því þar sem þeir öfluðu sér faglegrar menntunar og hæfis. Enn fremur er í 1. mgr. 47. gr. sáttmálans mælt fyrir um að gefa skuli út tilskipanir um gagnkvæma viðurkenningu á prófskírteinum, vottorðum og öðrum vitnisburði um formlega menntun og hæfi.

2) Í kjölfar fundar leiðtogaráðsins í Lissabon 23. og 24. mars 2000 samþykkti framkvæmdastjórnin orðsendingu um „Áætlun varðandi þjónustustarfsemi á innri markaðnum“ sem miðar einkum að því að gera frjálsa þjónustustarfsemi jafn einfalda innan Bandalagsins og innan einstakra aðildarríkja. Í tilefni af orðsendingu framkvæmdastjórnarinnar sem kallast „Nýir evrópskir vinnumarkaðir, opnir öllum, með aðgangi fyrir alla“ fól leiðtogaráðið framkvæmdastjórninni, í Stokkhólmi 23. og 24. mars 2001, að leggja fram sérstaka tillögu á vorfundi leiðtogaráðsins 2002 um samræmdara, gagnsærra og sveigjanlegra kerfi varðandi viðurkenningu á menntun og hæfi.

3) Tryggingin, sem þessi tilskipun veitir einstaklingum, sem hafa öðlast faglega menntun og hæfi í aðildarríki, þ.e. að fá aðgang að sömu starfsgrein og leggja stund á hana í öðru aðildarríki með sömu réttindum og ríkisborgarar, hefur ekki áhrif á þá skyldu fagmenntaðs innflytjanda að uppfylla skilyrði um iðkun starfa, sem eru án mismununar og seinna aðildarríkið kann að mæla fyrir um, að því tilskildu að þau séu rökstudd á hlutlægan hátt og að meðalhófs sé gætt.

4) Til að auðvelda frjálsa þjónustustarfsemi gilda sértækar reglur sem miða að því að auka möguleika á því að leggja stund á atvinnustarfsemi undir upprunalegu starfsheiti. Ákvæði tilskipunar Evrópuþingsins og ráðsins 2000/31/EB frá 8. júní 2000 um tiltekna lagalega þætti þjónustu, einkum rafrænna viðskipta, í tengslum við upplýsingasamfélagið á innri markaðnum ( 4 ) gilda að því er varðar þjónustu í upplýsingasamfélaginu sem er veitt sem fjarþjónusta.

5) Með hliðsjón af hinum ólíku kerfum, sem komið var á annars vegar vegna þjónustustarfsemi sem er veitt yfir landamæri tímabundið og óreglubundið og hins vegar vegna staðfestu, þarf að skýra hvaða viðmiðanir liggja til grundvallar við að greina á milli þessara tveggja hugtaka þegar þjónustuveitandi flytur á yfirráðasvæði gistiaðildarríkisins.

6) Þegar þjónusta er veitt skal taka ríkt tillit til lýðheilsu, almannaöryggis og neytendaverndar. Því skal setja sértæk ákvæði um lögverndaðar starfsgreinar sem veita þjónustu yfir landamæri tímabundið eða óreglubundið og hafa áhrif á lýðheilsu og almannaöryggi.

7) Gistiaðildarríki getur, þegar nauðsyn krefur og í samræmi við lög Bandalagsins, sett fram kröfur varðandi yfirlýsingar. Þessar kröfur eiga ekki að vera óhófleg byrði á þjónustuveitandann eða hindra hann í því að nýta sér frelsi til að veita þjónustu eða gera það síður fýsilegt. Þörf fyrir slíkar kröfur skal endurskoðuð reglulega í ljósi framfara við gerð Bandalagsramma um samvinnu stjórnvalda aðildarríkjanna.

8) Þjónustuveitandanum ber að hlíta agareglum gistiaðildarríkisins sem tengjast faglega menntun og hæfi með beinum og ákveðnum hætti, t.d. skilgreiningu á starfsgreininni, umfangi þeirrar starfsemi sem fellur undir tiltekna starfsgrein eða er bundin við hana, notkun starfsheita og alvarlegri vanrækslu í starfi sem tengist öryggi og vernd neytenda með beinum og ákveðnum hætti.

9) Á sama tíma og meginreglum og verndarráðstöfunum varðandi staðfesturéttinn, sem eru undirliggjandi í hinum mismunandi gildandi kerfum til viðurkenningar, er viðhaldið skulu reglur slíkra kerfa endurbættar í ljósi fenginnar reynslu. Auk þess hefur viðkomandi tilskipunum ítrekað verið breytt og því er nauðsynlegt að endurskipuleggja og einfalda ákvæði þeirra með því að staðla gildandi meginreglur. Þess vegna er nauðsynlegt að skipta út tilskipunum ráðsins 89/48/EEC ( 1 ) og 92/51/EBE ( 2 ), sem og tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 1999/ 42/EB ( 3 ) um almennt kerfi til viðurkenningar á starfsmenntun og hæfi og tilskipunum ráðsins 77/452/EBE ( 4 ), 77/453/EBE ( 5 ), 78/686/EBE ( 6 ), 78/687/EBE ( 7 ), 78/1026/EBE ( 8 ), 78/1027/ EBE ( 9 ), 80/154/EBE ( 10 ), 80/155/EBE ( 11 ), 85/384/EBE ( 12 ), 85/432/EBE ( 13 ), 85/433/EBE ( 14 ) og 93/16/EBE ( 15 ) varðandi starfsgreinar hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun, tannlækna, dýralækna, ljósmæðra, arkitekta, lyfjafræðinga og lækna með því að sameina þær í einn texta.

10) Þessi tilskipun hindrar ekki möguleika aðildarríkjanna á að viðurkenna, í samræmi við eigin reglur, faglega menntun og hæfi sem ríkisborgarar þriðja lands hafa öðlast utan yfirráðasvæðis Evrópusambandsins. Ávallt skal virða lágmarkskröfur um menntun í tilteknum starfsgreinum þegar viðurkenning er veitt.

11) Þegar um ræðir starfsgreinar, sem falla undir almennt kerfi til viðurkenningar á faglegri menntun og hæfi, hér á eftir nefnt „almennt kerfi“, skulu aðildarríkin hafa áfram rétt til að mæla fyrir um kröfur um lágmarksmenntun og -hæfi til að tryggja gæði þeirrar þjónustu sem er veitt á yfirráðasvæði þeirra. Þau skulu þó ekki, skv. 10. gr., 39. gr. og 43. gr. sáttmálans, krefjast þess að ríkisborgari aðildarríkis verði sér úti um þá menntun og hæfi, sem þau mæla almennt fyrir um með tilliti til prófskírteina sem veitt eru í menntunarkerfum þeirra, hafi hlutaðeigandi einstaklingur þegar öðlast þessa menntun og hæfi, í heild eða að hluta, í öðru aðildarríki. Gistiaðildarríki, þar sem starfsgreinar eru lögverndaðar, verða af þessum sökum að taka tillit til menntunar og hæfis sem viðkomandi hefur öðlast í öðru aðildarríki og meta hvort sú menntun og hæfi samsvari því sem það gerir kröfu um. Almenna kerfið til viðurkenningar kemur þó ekki í veg fyrir að aðildarríki geti sett fram sértækar kröfur gagnvart hverjum þeim sem leggur stund á starfsgrein á yfirráðasvæði þess enda helgist þær af starfsreglum sem eru réttlætanlegar á grundvelli almannahagsmuna. Reglur af þessu tagi varða t.d. skipulag starfsgreinarinnar, faglega staðla, þ.m.t. staðlar sem snerta siðareglur og umsjón og bótaábyrgð. Að lokum er tilgangur þessarar tilskipunar ekki sá að hafa áhrif á lögmæta hagsmuni aðildarríkjanna af því að koma í veg fyrir að borgarar þeirra víki sér undan því að framfylgja landslögum sem tengjast starfsgreinum.

12) Þessi tilskipun varðar viðurkenningu aðildarríkjanna á faglegri menntun og hæfi sem viðkomandi hefur öðlast í öðru aðildarríki. Hún varðar hins vegar ekki viðurkenningu aðildarríkjanna á ákvörðunum varðandi viðurkenningar sem önnur aðildarríki hafa samþykkt samkvæmt þessari tilskipun. Þar af leiðandi mega einstaklingar, sem hafa öðlast faglega menntun og hæfi sem eru viðurkennd samkvæmt þessari tilskipun, ekki vísa í viðurkenninguna til að öðlast réttindi í upprunaaðildarríkinu, sem eru frábrugðin þeim réttindum sem fást með þeirri faglegu menntun og hæfi sem þeir hafa öðlast í því aðildarríki, nema þeir geti sýnt fram á að þeir hafi öðlast frekari faglega menntun og hæfi í gistiaðildarríkinu.

13) Nauðsynlegt er að skipta menntunar- og starfsmenntunarkerfum hvers lands upp í mismunandi þrep til þess að unnt sé að skilgreina tilhögun viðurkenningar samkvæmt almenna kerfinu. Þessi menntunar- og námsþrep, sem komið er á vegna reksturs almenna kerfisins, hafa engin áhrif á uppbyggingu menntunar- og starfsmenntunarkerfa hvers lands né heldur á valdheimildir aðildarríkjanna á þessu sviði.

14) Tilhögun viðurkenningar, sem komið var á fót með tilskipunum 89/48/EBE og 92/51/EBE, helst óbreytt. Þar af leiðandi skal handhafi prófskírteinis, sem hefur lokið minnst eins árs námi eftir framhaldsskólastigið, hafa heimild til að fá aðgang að lögverndaðri starfsgrein í aðildarríki þar sem aðgangur að greininni er bundinn því að fyrir liggi prófskírteini sem sýnir fram á minnst fjögurra ára nám á æðra skólastigi eða á háskólastigi, án tillits til þess til hvaða menntunarþreps prófskírteinið heyrir í gistiaðildarríkinu. Á hinn bóginn skal aðeins veita aðgang að lögverndaðri starfsgrein, sem krefst a.m.k. fjögurra ára náms á æðra skólastigi eða háskólastigi, þeim handhöfum prófskírteina sem hafa lokið a.m.k. þriggja ára námi á æðra skólastigi eða háskólastigi.

15) Þar sem ekki er búið að samræma lágmarkskröfur um menntun til að fá aðgang að þeim starfsgreinum, sem falla undir almenna kerfið, getur gistiaðildarríkið gripið til uppbótarráðstöfunar. Í þessari ráðstöfun skal gæta meðalhófs og einkum taka tillit til starfsreynslu umsækjanda. Reynslan sýnir að það að krefjast þess að innflytjandi velji á milli hæfnisprófs og aðlögunartíma feli í sér fullnægjandi verndarráðstafanir að því er varðar menntun og hæfi innflytjanda þannig að undanþágu frá þessum valmöguleika skal í hverju tilviki réttlætt með því að slíkt sé óhjákvæmilegt vegna almannahagsmuna.

16) Til þess að stuðla að frjálsri för fagmanna og tryggja á sama tíma fullnægjandi menntun og hæfi gætu hin ýmsu fagfélög og -samtök eða aðildarríki lagt fram sameiginleg grunnskilyrði á evrópskum vettvangi. Í þessari tilskipun skal, með vissum skilyrðum, taka tillit til þessa frumkvæðis í samræmi við valdheimildir aðildarríkjanna til að ákveða þá menntun og hæfi sem krafist er til að mega leggja stund á starfsgrein á yfirráðasvæði þeirra, sem og inntak og skipulag á eigin kerfum menntunar og faglegrar menntunar og í samræmi við lög Bandalagsins, einkum samkeppnislög Bandalagsins, og stuðla í meira mæli, á sama tíma, í þessu samhengi, að sjálfkrafa viðurkenningu samkvæmt almenna kerfinu. Fagfélög, sem eru í aðstöðu til að leggja fram sameiginleg grunnskilyrði, skulu vera fulltrúar á innlendum og evrópskum vettvangi. Sameiginleg grunnskilyrði fela í sér viðmiðanir sem gera kleift að bæta upp muninn milli mjög ólíkra krafna um menntun sem er að finna í a.m.k. tveimur þriðju aðildarríkjanna, þ.m.t. öll þau aðildarríki sem lögvernda viðkomandi starfsgrein. Þessar viðmiðanir gætu t.d. falið í sér kröfur eins og viðbótarmenntun, aðlögunartíma undir umsjón fagaðila, hæfnispróf eða lágmarksstarfsreynslu eða einhverja samsetningu af þessu.

17) Almenna kerfið skal, til að taka tillit til allra þeirra aðstæðna þar sem ákvæði um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi er ekki enn til staðar, ná yfir þau tilvik sem falla ekki undir tiltekið kerfi, annaðhvort þar sem starfsgreinin fellur ekki undir eitthvert þessara kerfa eða þegar hún fellur undir slíkt kerfi en umsækjandinn uppfyllir ekki skilyrðin til að njóta góðs af því af einhverri sérstakri og óvenjulegri ástæðu.

18) Nauðsynlegt er að einfalda þær reglur sem veita aðgang að margs konar iðn-, viðskipta- og handverksgreinum í aðildarríkjum þar sem þessar starfsgreinar eru lögverndaðar, að svo miklu leyti sem þessi starfsemi hefur verið stunduð hæfilega lengi og nógu nýlega í öðru aðildarríki, en á sama tíma skal viðhalda kerfi til sjálfkrafa viðurkenningar þessarar starfsemi sem byggist á starfsreynslu.

19) Frjáls för og gagnkvæm viðurkenning á vitnisburði um formlega menntun og hæfi lækna, hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun, tannlækna, dýralækna, ljósmæðra, lyfjafræðinga og arkitekta skulu byggjast á meginreglunni um sjálfkrafa viðurkenningu á vitnisburði um formlega menntun og hæfi á grundvelli samræmdra lágmarkskrafna um menntun. Að auki skal aðgangur að starfsgreinum lækna, hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun, tannlækna, dýralækna, ljósmæðra og lyfjafræðinga í aðildarríkjunum vera háður því skilyrði að viðkomandi hafi undir höndum tiltekið prófskírteini sem uppfyllir þær lágmarkskröfur um menntun sem mælt er fyrir um. Bæta skal við þetta kerfi áunnum réttindum sem fagmenn njóta góðs af með vissum skilyrðum.

20) Til að hægt sé að taka tillit til sérákvæða í hæfismatskerfi fyrir lækna og tannlækna og réttarreglna Bandalagsins á sviði gagnkvæmrar viðurkenningar gildir meginreglan um sjálfkrafa viðurkenningu sérgreina læknis- og tannlæknisfræðinnar, sem eru sameiginlegar minnst tveimur aðildarríkjum, áfram um allar sérgreinar sem eru viðurkenndar við samþykkt þessarar tilskipunar. Til að einfalda kerfið gildir sjálfkrafa viðurkenning eftir gildistökudag þessarar tilskipunar einungis að því er varðar nýjar sérgreinar læknisfræðinnar sem eru sameiginlegar minnst tveimur fimmtu hlutum aðildarríkjanna. Þessi tilskipun kemur enn fremur ekki í veg fyrir að aðildarríkin geti komist að samkomulagi sín á milli varðandi sjálfkrafa viðurkenningu tiltekinna sérgreina læknis- og tannlæknisfræðinnar, sem eru sameiginlegar ríkjunum en fá ekki sjálfkrafa viðurkenningu í skilningi þessarar tilskipunar samkvæmt þeirra eigin reglum.

21) Sjálfkrafa viðurkenning á formlegri menntun og hæfi læknis með grunnmenntun í læknisfræði skal ekki hafa áhrif á valdheimildir aðildarríkjanna til að hvort heldur er tengja þá menntun og hæfi við atvinnustarfsemi eða ekki.

22) Öll aðildarríkin skulu viðurkenna starfsgrein tannlækna sem tiltekna starfsstétt sem er skýrt aðgreind frá starfsgrein lækna, hvort sem hann hefur sérmenntun í munnfræði (odontostomatology) eða ekki. Aðildarríkin skulu tryggja að nám tannlækna veiti þeim nauðsynlega færni til að inna af hendi öll störf er lúta að forvörnum, greiningu og meðferð galla og sjúkdóma í tönnum, munni, kjálkum og aðliggjandi vefjum. Starfsemi tannlækna, eins og henni er lýst í þessari tilskipun, skal stunduð af aðilum sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi tannlæknis.

23) Ekki virtist æskilegt að mæla fyrir um staðlaða menntun fyrir ljósmæður í öllum aðildarríkjunum. Aðildarríkin skulu aftur á móti hafa eins víðtækt frelsi og unnt er til að skipuleggja menntun þeirra.

24) Með einföldun þessarar tilskipunar í huga skal vísa til hugtaksins „lyfjafræðingur“ til að afmarka gildissvið ákvæða er tengjast sjálfkrafa viðurkenningu, sbr. þó sérákvæði reglna hvers aðildarríkis um þessa starfsemi.

25) Handhafar vitnisburðar um formlega menntun og hæfi lyfjafræðings teljast sérfræðingar á lyfjasviði og skulu, að jafnaði, hafa aðgang að lágmarksstarfsemi á þessu sviði í öllum aðildarríkjunum. Við skilgreiningu á slíkri lágmarksstarfsemi skal þessi tilskipun hvorki takmarka starfsemi sem lyfjafræðingar hafa aðgang að í aðildarríkjunum, einkum er varðar líffræðilega greiningu né heldur heimila þessum fagmönnum neins konar einkasölu þar sem skipan einkasölu heldur áfram að veramál aðildarríkjanna. Ákvæði þessarar tilskipunar hafa ekki áhrif á möguleika aðildarríkjanna til að krefjast viðbótarskilyrða varðandi menntun vegna aðgangs að starfsemi sem fellur utan þeirrar lágmarksstarfsemi á þessu sviði sem samræmingin tekur til. Þetta þýðir að gistiaðildarríkið ætti að geta sett þessi skilyrði gagnvart þeim ríkisborgurum sem hafa öðlast menntun og hæfi sem sjálfkrafa viðurkenning í skilningi þessarar tilskipunar tekur til.

26) Þessi tilskipun samræmir ekki öll skilyrði varðandi aðgang að og iðkun starfa á sviði lyfsölu. Einkum skal landfræðileg dreifing lyfjaverslana og einokun á lyfjaafgreiðslu halda áfram að vera mál aðildarríkjanna. Þessi tilskipun breytir ekki laga- og stjórnsýslufyrirmælum aðildarríkjanna sem banna félögum að stunda tiltekna starfsemi lyfjafræðinga eða setur tiltekin skilyrði fyrir því að leggja stund á slíka starfsemi.

27) Byggingarlistarhönnun, gæði bygginga, hvernig þær falla að umhverfinu, virðing fyrir náttúrulegu umhverfi og borgarumhverfi, ásamt sameiginlegum menningararfi og menningararfi einkaaðila varðar almannahagsmuni. Af þeim sökum verður gagnkvæm viðurkenning á menntun og hæfi að byggjast á viðmiðunum er varða bæði magn og gæði þannig að unnt sé að tryggja að handhafar viðurkenndrar menntunar og hæfis geti skilið og túlkað þarfir einstaklinga, samfélagshópa og yfirvalda að því er varðar landnotkun, hönnun, skipulag og gerð bygginga, varðveislu og nýtingu byggingararfsins og viðhald á eðlilegu jafnvægi.

28) Reglur aðildarríkjanna á sviði byggingarlistar og varðandi aðgang að og stundun starfsemi arkitekts hafa mjög mismunandi gildissvið. Í flestum aðildarríkjum stunda, í reynd eða að lögum, einvörðungu aðilar sem hafa rétt til að kalla sig arkitekta, hvort sem þeir bera það starfsheiti eitt sér eða ásamt öðrum, þessa starfsemi, án þess þó að þeir hafi einkarétt á að stunda hana, nema þar sem kveðið er á um annað í lögum. Þessa starfsemi, eða hluta af henni, mega einnig aðrir fagmenn stunda, einkum verkfræðingar sem hafa hlotið sérstaka menntun í mannvirkjagerð eða byggingarlist. Með einföldun þessarar tilskipunar í huga er rétt að vísa til hugtaksins „arkitekt“ til að afmarka gildissvið þeirra ákvæða sem varða sjálfkrafa viðurkenningu á menntun og hæfi á sviði byggingarlistar, sbr. þó sérákvæði reglna hvers ríkis um þessa starfsemi.

29) Þegar landsbundin eða evrópsk fagsamtök eða -félag fyrir lögverndaða starfsgrein leggja fram rökstudda beiðni um sértæk ákvæði til viðurkenningar á menntun og hæfi, á grundvelli samræmingar lágmarkskrafna um menntun, skal framkvæmdastjórnin meta hvort við hæfi sé að samþykkja tillögu til breytingar á þessari tilskipun.

30) Til að tryggja skilvirkni kerfisins til viðurkenningar á faglegri menntun og hæfi ætti að skilgreina samræmd formsatriði og starfsreglur til að koma henni í framkvæmd, sem og tiltekin smáatriði varðandi það að leggja stund á starfsgreinina.

31) Þar sem samvinna meðal aðildarríkjanna og milli þeirra og framkvæmdastjórnarinnar auðveldar framkvæmd þessarar tilskipunar og uppfyllingu þeirra skuldbindinga sem af henni leiðir ætti að skipuleggja tilhögun slíkrar samvinnu.

32) Innleiðing fagskírteina frá fagfélögum eða -samtökum á evrópskum vettvangi gæti auðveldað hreyfanleika fagmanna, einkum með því að hraða upplýsingaskiptum milli gistiaðildarríkis og upprunaaðildarríkis. Fagskírteinið ætti að gera það mögulegt að fylgjast með starfsferli fagmanna sem öðlast staðfestu í hinum ýmsu aðildarríkjum. Á slíkum skírteinum geta komið fram upplýsingar, sem eru í fullu samræmi við ákvæði um gagnavernd, um faglega menntun og hæfi fagmannsins (nám við háskóla eða aðra menntastofnun, menntun og hæfi, starfsreynsla), lagalega staðfestu hans, viðurlög sem hann hefur sætt í tengslum við starfsgrein sína og upplýsingar um lögbært yfirvald.

33) Net upplýsinga- og þjónustumiðstöðva með það verkefni að veita ríkisborgurum aðildarríkjanna upplýsingar og aðstoð mun tryggja gagnsæi kerfis til viðurkenningar. Upplýsinga- og þjónustumiðstöðvarnar munu veita ríkisborgurum, sem þess óska, og framkvæmdastjórninni allar upplýsingar og heimilisföng sem tengjast viðurkenningarferlinu. Tilnefning hvers aðildarríkis á einni upplýsinga- og þjónustumiðstöð innan netsins hefur ekki áhrif á skiptingu valdheimilda á landsvísu. Einkum kemur það ekki í veg fyrir að nokkrar skrifstofur verði tilnefndar í hverju ríki þar sem sú upplýsinga- og þjónustumiðstöð, sem er tilnefnd innan fyrrnefnda netsins, sér um samræmingu við hinar skrifstofurnar og um að upplýsa ríkisborgarana um þar til bærar skrifstofur ef þörf krefur.

34) Stjórnun hinna ýmsu viðurkenningarkerfa, sem komið var á laggirnar með starfsgreinatilskipununum og almenna kerfinu, hefur reynst þunglamaleg og flókin. Því er nauðsynlegt að einfalda stjórnunina og uppfærslu á þessari tilskipun til að taka tillit til framfara á sviði vísinda og tækni, einkum þegar lágmarksskilyrði um menntun eru samræmd með sjálfkrafa viðurkenningu á menntun og hæfi í huga. Koma skal á fót einni nefnd vegna viðurkenningar á faglegri menntun og hæfi í þessu skyni og tryggja viðeigandi þátttöku fulltrúa fagsamtakanna, einnig á evrópskum vettvangi.

35) Gerðar skulu nauðsynlegar ráðstafanir til framkvæmdar þessari tilskipun í samræmi við ákvörðun ráðsins 1999/468/EB frá 28. júní 1999 um reglur um meðferð framkvæmdavalds sem framkvæmdastjórninni er falið ( 1 ).

36) Skýrslur, sem aðildarríkin semja með reglulegu millibili um framkvæmd þessarar tilskipunar og inniheldur tölfræðileg gögn, gera kleift að ákvarða áhrif kerfisins til viðurkenningar á faglegri menntun og hæfi.

37) Viðeigandi málsmeðferð skal vera fyrir hendi vegna samþykktar bráðabirgðaráðstafana komi upp veruleg vandkvæði í aðildarríki við beitingu ákvæða þessarar tilskipunar.

38) Ákvæði þessarar tilskipunar hafa ekki áhrif á valdheimildir aðildarríkjanna að því er varðar skipulag á almannatryggingakerfum þeirra og til að ákvarða hvaða starfsemi verður að stunda samkvæmt kerfinu.

39) Í ljósi örra tæknibreytinga og framfara á sviði vísinda er símenntun sérlega mikilvæg fyrir mikinn fjölda starfsgreina. Í þessu samhengi skulu aðildarríkin samþykkja ítarleg ákvæði um það hvernig fagmenn geta, á grundvelli símenntunar, fylgst með framförum á sviði vísinda og tækni.

40) Þar sem aðildarríkin geta ekki fyllilega náð markmiðum þessarar tilskipunar, þ.e. hagræðingu, einföldun og endurbótum á reglunum um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi, og þeim verður betur náð á vettvangi Bandalagsins er Bandalaginu heimilt að samþykkja ráðstafanir í samræmi við dreifræðisregluna eins og fram kemur í 5. gr. sáttmálans. Í samræmi við meðalhófsregluna, eins og kveðið er á um í þeirri grein, er ekki gengið lengra en nauðsyn krefur í þessari tilskipun til að ná megi þessum markmiðum.

41) Þessi tilskipun hefur ekki áhrif á beitingu 4. mgr. 39. gr. og 45. gr. sáttmálans varðandi lögbókendur.

42) Að því er varðar staðfesturétt og þjónustustarfsemi þá hefur þessi tilskipun ekki áhrif á önnur sértæk lagaákvæði varðandi viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi, t.d. á sviði flutninga, vátryggingamiðlara og löggiltra endurskoðenda. Þessi tilskipun hefur ekki áhrif á beitingu tilskipunar ráðsins 77/249/EBE frá 22. mars 1977 um að auðvelda lögmönnum að neyta réttar til að veita þjónustu ( 2 ) eða beitingu tilskipunar Evrópuþingsins og ráðsins 98/5/EB frá 16. febrúar 1998 um að auðvelda lögmönnum að starfa til frambúðar í öðru aðildarríki en þar sem þeir hlutu faglega menntun sína og hæfi ( 3 ). Þessi tilskipun skal taka til viðurkenningar á faglegri menntun og hæfi lögfræðinga þannig að þeir geti tafarlaust öðlast staðfestu undir því starfsheiti sem notað er í gistiaðildarríkinu.

43) Þessi tilskipun nær einnig til menntastétta, að svo miklu leyti sem þær eru lögverndaðar, sem starfa, samkvæmt þessari tilskipun, á grundvelli viðeigandi menntunar og hæfis í eigin nafni, á eigin ábyrgð og á eigin vegum við hugmynda- og hugverkaþjónustu í þágu skjólstæðings og almennings. Í aðildarríkjunum kann starfsgreinin, í samræmi við sáttmálann, að vera háð lagalegum takmörkunum sem byggjast á landslögum og ákvæðum sem viðkomandi fagsamtök mæla einhliða fyrir um, innan þess ramma, til að tryggja og þróa fagmennsku og gæði í þjónustu og trúnað í samskiptum við viðskiptavininn.

44) Þessi tilskipun hefur ekki áhrif á ráðstafanir sem eru nauðsynlegar til að tryggja öfluga heilsu- og neytendavernd.

SAMÞYKKT TILSKIPUN ÞESSA:

I. BÁLKUR

ALMENN ÁKVÆÐI

1. gr.

Markmið

Samkvæmt þeim reglum sem eru settar í þessari tilskipun skal aðildarríki, sem setur skilyrði um tiltekna faglega menntun og hæfi fyrir því að fá aðgang að eða stunda lögverndaða starfsgrein á yfirráðasvæði þess (hér á eftir kallað gistiaðildarríkið), viðurkenna faglega menntun og hæfi sem viðkomandi hefur öðlast í einu aðildarríki eða fleirum (hér á eftir kallað heimaaðildarríkið) og heimila þeim sem býr yfir slíkri menntun og hæfi að stunda þá starfsgrein í aðildarríkinu.

2. gr.

Gildissvið

1. Þessi tilskipun gildir um alla ríkisborgara aðildarríkis sem æskja þess að leggja stund á lögverndaða starfsgrein, þ.m.t. starfsgreinar menntastétta, annaðhvort á eigin vegum eða annarra, í aðildarríki öðru en því þar sem hann hlaut faglega menntun sína og hæfi.

2. Hvert aðildarríki getur heimilað ríkisborgurum aðildarríkis, sem hafa undir höndum vitnisburð um faglega menntun og hæfi sem þeir öðluðust utan aðildarríkis, að stunda lögverndaða starfsgrein í skilningi a-liðar 1. mgr. 3. gr. á yfirráðasvæði sínu í samræmi við reglur þess. Þegar um er að ræða starfsgreinar, sem falla undir III. kafla III. bálks, skal í upphaflegri viðurkenningu virða lágmarkskröfur um menntun sem mælt er fyrir um í þeim kafla.

3. Ef sértækar ráðstafanir, sem varða með beinum hætti viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi fyrir tiltekna lögverndaða starfsgrein, eru fastsettar í sérstökum lagagerningi Bandalagsins gilda samsvarandi ákvæði þessarar tilskipunar ekki.

3. gr.

Skilgreiningar

1. Í þessari tilskipun er merking eftirfarandi hugtaka sem hér segir:

a) „Lögvernduð starfsgrein“: atvinnustarfsemi eða flokkur atvinnustarfsemi þar sem aðgangur að, stundun eða leið til stundunar starfsemi er beint eða óbeint bundin, á grundvelli laga eða stjórnsýslufyrirmæla, skilyrði um sérstaka faglega menntun og hæfi; einkum telst notkun starfsheitis, sem er takmarkað með lögum eða stjórnsýslufyrirmælum við þá sem hafa hlotið faglega menntun og hæfi, leið til að leggja stund á starfsemi. Ef fyrsti málsliður þessarar skilgreiningar á ekki við skal litið á starfsgrein, sem um getur í 2. mgr., sem lögverndaða starfsgrein.

b) „Fagleg menntun og hæfi“: menntun og hæfi staðfest með vitnisburði um formlega menntun og hæfi, hæfnisvottorð, sem um getur í i-lið a- liðar í 11. gr., og/eða starfsreynsla.

c) „Vitnisburður um formlega menntun og hæfi“: prófskírteini, vottorð og annar vitnisburður sem yfirvöld, sem aðildarríki tilnefnir samkvæmt lögum eða stjórnsýslufyrirmælum aðildarríkisins, gefa út og sýna fram á að faglegt nám, sem viðkomandi hefur lokið að mestu í Bandalaginu, hafi verið lokið á fullnægjandi hátt. Ef fyrsti málsliður þessarar skilgreiningar á ekki við skal litið á vitnisburð um formlega menntun og hæfi, sem um getur í 3. mgr., sem vitnisburð um formlega menntun og hæfi.

d) „Lögbært yfirvald“: hvert það yfirvald eða stofnun sem aðildarríki hefur veitt sérstakt umboð til að gefa út eða taka á móti prófskírteinum og öðrum skjölum eða upplýsingum og taka á móti umsóknum og til að taka þær ákvarðanir sem um getur í þessari tilskipun.

e) „Lögvernduð menntun“: hver sú menntun sem er sérstaklega sniðin að því að leggja stund á tiltekna starfsgrein og tekur til náms eða námskeiða sem fela jafnframt í sér, eftir því sem við á, faglegt nám, starfa á reynslutíma eða starfsreynslu.

Uppbygging og kröfur í slíku faglegu námi, starfi á reynslutíma eða starfsreynslu ákvarðast af lögum eða stjórnsýslufyrirmælum viðkomandi aðildarríkis eða eru undir eftirliti eða viðurkennd af yfirvaldi sem er tilnefnt í því skyni.

f) „Starfsreynsla“: raunveruleg og lögmæt stundun viðkomandi starfsgreinar í aðildarríki.

g) „Aðlögunartími“: að leggja stund á lögverndaða starfsgrein í gistiaðildarríki á ábyrgð aðila sem viðurkenndur er hæfur í þeirri starfsgrein, auk hugsanlega frekari þjálfunar. Sá tími sem unninn er undir eftirliti skal metinn. Nánari reglur um aðlögunartíma og mat á honum, svo og á stöðu innflytjanda sem vinnur undir eftirliti, skulu ákveðnar af lögbæru yfirvaldi í gistiaðildarríkinu.

Sú staða sem viðkomandi nýtur í gistiaðildarríkinu á þeim tíma sem hann vinnur undir eftirliti, einkum að því er varðar búseturétt og skuldbindingar, félagsleg réttindi og bætur, greiðslur og endurgjald, skal ákveðin af lögbærum yfirvöldum í því aðildarríki í samræmi við gildandi lög Bandalagsins.

h) „Hæfnispróf“: prófun á fagþekkingu umsækjanda, lagt fyrir af lögbæru yfirvaldi í gistiaðildarríkinu með það fyrir augum að meta hæfni umsækjanda til að leggja stund á lögverndaða starfsgrein í því aðildarríki. Til þess að hægt sé að leggja prófið fyrir skulu lögbær yfirvöld taka saman skrá yfir þær námsgreinar sem, samkvæmt samanburði á menntun umsækjanda og þeirri menntun sem krafist er í aðildarríkinu, prófskírteini eða annar vitnisburður umsækjanda um formlega menntun og hæfi tekur ekki til.

Miða verður hæfnisprófið við þá staðreynd að umsækjandinn er fullgildur fagmaður í heimaaðildarríkinu eða aðildarríkinu sem hann kemur frá. Það verður að ná yfir námsgreinar sem verða valdar úr skránni og nauðsynlegt er að kunna skil á til þess að geta lagt stund á þá starfsgrein í gistiaðildarríkinu. Enn fremur má prófið reyna á þekkingu á reglum sem gilda um viðkomandi starfsemi í gistiaðildarríkinu.

Lögbær yfirvöld í aðildarríkinu skulu ákvarða nánari skilyrði varðandi hæfnisprófið og stöðu umsækjanda í gistiaðildarríkinu, sem æskir þess að búa sig undir hæfnispróf í því aðildarríki.

i) „Stjórnandi fyrirtækis“: einstaklingur í fyrirtæki innan viðkomandi atvinnugreinar sem hefur starfað sem:

i. stjórnandi fyrirtækis eða útibús fyrirtækis eða

ii. staðgengill eiganda eða stjórnanda fyrirtækis þegar stöðunni fylgir ábyrgð sem samsvarar ábyrgð eigandans eða stjórnandans sem hann er staðgengill fyrir eða

iii. í stjórnunarstöðu sem felur í sér skyldustörf á sviði viðskipta og/eða tækni og ábyrgð á einni eða fleiri deildum fyrirtækisins.

2. Litið skal á hverja þá starfsgrein, sem félagsmaður í félögum eða samtökum sem vísað er til í I. viðauka leggur stund á, sem lögverndaða starfsgrein.

Markmið samtakanna eða félaganna, sem um getur í fyrstu undirgrein, er einkum að stuðla að og viðhalda gæðakröfum í viðkomandi starfsstétt. Í þessu skyni eru þau viðurkennd í sérstöku formi af aðildarríki og veita félagsmönnum sínum vitnisburð um formlega menntun og hæfi, tryggja að félagsmenn virði siðareglur starfsgreinarinnar sem þau mæla fyrir um og veita þeim rétt til að bera starfsheiti eða nafnbót eða njóta góðs af þeirri stöðu sem slíkri formlegri menntun og hæfi fylgir.

Ætíð þegar aðildarríki veitir samtökum eða félögum viðurkenningu þá sem um getur í fyrstu undirgrein skal það tilkynnt framkvæmdastjórninni sem birtir viðeigandi tilkynningu í Stjórnartíðindum Evrópusambandsins.

3. Litið skal á vitnisburð um formlega menntun og hæfi, sem þriðja land gefur út, sem vitnisburð um formlega menntun og hæfi ef handhafi þess hefur þriggja ára starfsreynslu í viðkomandi starfsgrein á yfirráðasvæði aðildarríkisins sem viðurkennir og vottar þennan vitnisburð um formlega menntun og hæfi í samræmi við 2. mgr. 2. gr.

4. gr.

Áhrif viðurkenningar

1. Viðurkenning gistiaðildarríkis á faglegri menntun og hæfi gerir rétthafa kleift að fá aðgang að sömu starfsgrein í því aðildarríki og hann hefur menntun og hæfi til í heimaaðildarríkinu og að leggja stund á hana í gistiaðildarríkinu með sömu skilyrðum og ríkisborgarar þess.

2. Í þessari tilskipun er starfsgreinin, sem umsækjandi óskar eftir að leggja stund á í gistiaðildarríkinu, sú sama og hann hefur menntun og hæfi til í heimaaðildarríki sínu, ef starfsemin sem um ræðir er sambærileg.

II. BÁLKUR

FRJÁLS ÞJÓNUSTUSTARFSEMI

5. gr.

Meginregla frjálsrar þjónustustarfsemi

1. Með fyrirvara um sértæk ákvæði í lögum Bandalagsins, sem og 6. og 7. gr. þessarar tilskipunar, skulu aðildarríkin ekki takmarka frjálsa þjónustustarfsemi í öðru aðildarríki af ástæðu er tengist faglegri menntun og hæfi:

a) ef þjónustuveitandinn hefur lagalega staðfestu í aðildarríki í þeim tilgangi að leggja stund á sömu starfsgrein þar (hér á eftir kallað staðfestuaðildarríkið) og

b) ef þjónustuveitandi flytur og hefur lagt stund á starfsgreinina í staðfestuaðildarríkinu í a.m.k. tvö ár á næstliðnum tíu árum áður en þjónustan er veitt, ef starfsgreinin er ekki lögvernduð í því aðildarríki. Skilyrði um tveggja ára starfsreynslu gildir ekki þegar annaðhvort starfsgreinin eða menntun til starfsins eru lögvernduð.

2. Ákvæði þessa bálks gilda aðeins þegar þjónustuveitandinn flytur á yfirráðasvæði gistiaðildarríkis til að leggja stund á, tímabundið og óreglubundið, starfsgreinina sem um getur í 1. mgr.

Eðli þjónustu, sem er veitt tímabundið og óreglubundið, skal metið í hverju tilviki fyrir sig, sérstaklega í tengslum við tímalengd, tíðni, reglufestu og samfelldni þjónustunnar.

3. Þegar þjónustuveitandi flytur skal hann fylgja faglegum, lögboðnum eða stjórnsýslulegum reglum fyrir starfsgreinina sem tengjast faglegri menntun og hæfi með beinum hætti, t.d. skilgreiningu á starfsgreininni, notkun á starfsheitum og alvarlegri vanrækslu í starfi, sem tengist öryggi og vernd neytenda með beinum og sérstökum hætti, sem og ákvæðum um viðurlög sem gilda gagnvart fagmönnum í gistiaðildarríkinu sem leggja stund á sömu starfsgrein í því aðildarríki.

6. gr.

Undanþágur

Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. skal gistiaðildarríkið veita þjónustuveitendum með staðfestu í öðru aðildarríki undanþágu frá þeim kröfum sem það gerir gagnvart fagmönnum með staðfestu á yfirráðasvæði þess og varða:

a) starfsleyfi frá, skráningu hjá eða aðild að fagsamtökum eða sérfræðistofnun. Til að auðvelda beitingu gildandi ákvæða um viðurlög á yfirráðasvæði sínu geta aðildarríkin, í samræmi við 3. mgr. 5. gr., kveðið á um sjálfvirka tímabundna skráningu eða bráðabirgðaaðild að slíkum fagsamtökum eða sérfræðistofnun, að því tilskildu að slík skráning eða aðild tefji ekki eða flæki á nokkurn hátt veitingu þjónustu og hafi ekki í för með sér viðbótarkostnað fyrir þjónustuveitandann. Þar til bært yfirvald skal senda afrit af yfirlýsingunni og, ef við á, endurnýjuninni sem um getur í 1. mgr. 7. gr. vegna starfsgreina sem hafa áhrif á lýðheilsu og almannaöryggi sem um getur í 4. mgr. 7. gr. eða njóta sjálfkrafa viðurkenningar skv. III. kafla III. bálks, ásamt afriti af skjölunum, sem um getur í 2. mgr. 7. gr., til viðeigandi fagsamtaka eða sérfræðistofnunar og þetta skal teljast sjálfvirk tímabundin skráning eða bráðabirgðaaðild,

b) skráningu hjá opinberri almannatryggingastofnun í þeim tilgangi að gera upp reikninga hjá vátryggjanda vegna starfsemi tryggðra aðila.

Þjónustuveitandi skal þó gera stofnuninni, sem um getur í b-lið, fyrir fram grein fyrir þeirri þjónustu sem hann veitir eða eftir á sé um neyðartilfelli að ræða.

7. gr.

Yfirlýsing gefin fyrir fram ef þjónustuveitandi flytur

1. Aðildarríkin geta krafist þess, þegar þjónustuveitandi flytur í fyrsta sinn frá einu aðildarríki til annars til að veita þjónustu, að hann geri lögbæru yfirvaldi gistiaðildarríkisins fyrir fram grein fyrir því með skriflegri yfirlýsingu sem inniheldur lýsingu á vátryggingavernd eða annarri persónulegri eða sameiginlegri vernd fyrir starfsmenn með tilliti til starfsábyrgðar. Slík yfirlýsing skal endurnýjuð árlega ætli þjónustuveitandinn sér að veita þjónustu tímabundið og óreglubundið í því aðildarríki það árið. Þjónustuveitandinn getur lagt yfirlýsinguna fram með hvaða hætti sem er.

2. Enn fremur geta aðildarríkin krafist þess að yfirlýsingunni fylgi eftirfarandi skjöl þegar þjónustan er veitt í fyrsta sinn eða þegar um er að ræða mikilvægar breytingar á aðstæðum sem sönnur eru færðar á í skjölunum:

a) sönnun ríkisfangs þjónustuveitanda,

b) vottorð sem staðfestir að handhafi sé með lagalega staðfestu í aðildarríki í þeim tilgangi að stunda umrædda starfsemi og að honum sé ekki bannað að leggja stund á starfsemina, ekki heldur tímabundið, á þeim tíma þegar hann afhendir vottorðið,

c) vitnisburður um faglega menntun og hæfi,

d) í þeim tilvikum sem um getur í b-lið 1. mgr. 5. gr., hvers kyns sannanir á því að þjónustuveitandinn hafi stundað umrædda starfsemi í a.m.k. tvö ár á næstliðnum tíu árum,

e) fyrir starfsgreinar í öryggisgeiranum, hreint sakavottorð ef aðildarríkin krefjast þess af eigin ríkisborgurum.

3. Nota skal starfsheiti staðfestuaðildarríkisins við veitingu þjónustunnar, svo fremi slíkt starfsheiti sé til í því aðildarríki fyrir umrædda atvinnustarfsemi. Starfsheitið skal tilgreint á opinberu tungumáli eða einu af opinberu tungumálum staðfestuaðildarríkisins þannig að komist verði hjá ruglingi við starfsheitið í gistiaðildarríkinu. Þegar slíkt starfsheiti er ekki til í staðfestuaðildarríkinu skal þjónustuveitandinn tilgreina formlega menntun sína og hæfi á opinberu tungumáli eða einu af opinberu tungumálum þess aðildarríkis. Í undantekningartilvikum, sem kveðið er á um í III. kafla III. bálks, skal þjónustan veitt undir því starfsheiti sem notað er í gistiaðildarríkinu.

4. Í fyrsta sinn sem þjónusta er veitt innan lögverndaðrar starfsgreinar, sem hefur áhrif á lýðheilsu og almannaöryggi og nýtur ekki sjálfkrafa viðurkenningar skv. III. kafla III. bálks, má lögbært yfirvald gistiaðildarríkisins kanna faglega menntun og hæfi þjónustuveitandans áður en hann veitir þjónustu í fyrsta sinn. Slík forathugun er aðeins leyfileg þegar tilgangur athugunarinnar er að koma í veg fyrir að heilsa eða öryggi þjónustuþega bíði alvarlega hnekki vegna ófullnægjandi starfsmenntunar og hæfis þjónustuveitandans og hún gengur ekki lengra en nauðsynlegt er í því skyni.

Lögbært yfirvald skal leitast við að láta þjónustuveitanda í té upplýsingar, annaðhvort um ákvörðun sína að kanna ekki menntun hans og hæfi eða niðurstöðu úr slíkri athugun, eigi síðar en mánuði eftir viðtöku yfirlýsingarinnar og meðfylgjandi skjala. Komi upp vandkvæði sem gætu leitt til tafar skal lögbæra yfirvaldið tilkynna þjónustuveitanda um ástæður tafarinnar innan fyrsta mánaðar og jafnframt hvenær ákvörðunar er að vænta en hún skal lögð fram fyrir lok annars mánaðar eftir viðtöku allra skjala.

Þegar mikill munur er á faglegri menntun og hæfi þjónustuveitandans og þeirri menntun sem krafist er í gistiaðildarríkinu, að því marki að hann geti verið skaðlegur lýðheilsu og almannaöryggi, skal gistiaðildarríki gefa þjónustuveitandanum tækifæri til að sýna, einkum með hæfnisprófi, að hann hafi aflað sér þeirrar þekkingar eða hæfni sem á skortir. Undir öllum kringumstæðum verður að vera mögulegt að veita þjónustuna innan mánaðar frá því að ákvörðun er tekin í samræmi við fyrri undirgrein.

Komi engin viðbrögð frá lögbæra yfirvaldinu innan þess frests sem vísað er til í fyrri undirgreinum er heimilt að veita þjónustuna.

Í þeim tilvikum þegar búið er að staðfesta menntun og hæfi samkvæmt þessari málsgrein skal þjónustan veitt undir því starfsheiti sem er notað í gistiaðildarríkinu.

8. gr.

Samvinna stjórnvalda

1. Lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins mega, í hvert sinn sem þjónusta er boðin, biðja lögbær yfirvöld staðfestuaðildarríkisins um að láta í té hvers kyns upplýsingar varðandi lögmæti staðfestu þjónustuveitandans og góða starfshætti hans, sem og upplýsingar um að hann hafi ekki sætt agaviðurlögum eða refsiréttarlegum viðurlögum. Lögbær yfirvöld staðfestuaðildarríkisins skulu veita þessar upplýsingar í samræmi við ákvæði 56. gr.

2. Lögbærum yfirvöldum ber að tryggja að skipst sé á öllum upplýsingum sem nauðsynlegar eru til að unnt sé að fylgja kvörtunum þjónustuþega vegna þjónustuveitanda eftir með réttum hætti. Greina skal þjónustuþega frá niðurstöðum kvörtunarinnar.

9. gr.

Upplýsingar sem ber að veita þjónustuþegum

Ef þjónustan er veitt undir því starfsheiti sem notað er í staðfestuaðildarríkinu eða á grundvelli formlegrar menntunar og hæfis þjónustuveitandans geta lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins krafist þess, auk annarra upplýsinga sem kveðið er á um í lögum Bandalagsins, að þjónustuveitandinn láti þjónustuþega í té upplýsingar, að hluta eða í heild, varðandi eftirfarandi:

a) ef þjónustuveitandi er skráður í viðskiptaskrá eða aðra opinbera skrá, hvaða skrá hann er skráður í, skráningarnúmer hans eða samsvarandi auðkenni hans í þeirri skrá,

b) ef starfsemin er háð starfsleyfi staðfestuaðildarríkisins, nafn og heimilisfang lögbærs eftirlitsyfirvalds,

c) þau fagfélög eða sambærilega aðila sem þjónustuveitandinn er skráður hjá,

d) starfsheiti eða, ef starfsheiti er ekki fyrir hendi, vitnisburð um formlega menntun og hæfi þjónustuveitanda og aðildarríkið sem gaf hann út,

e) ef þjónustuveitandi stundar starfsemi sem er virðisaukaskattsskyld, virðisaukanúmerið sem um getur í 1. mgr. 22. gr. sjöttu tilskipunar ráðsins 77/388/EBE frá 17. maí 1977 um samræmingu laga aðildarríkjanna um veltuskatt – sameiginlegt virðisaukaskattskerfi: samræmdur matsgrunnur ( 1 ),

f) upplýsingar um vátryggingavernd eða aðra persónulega eða sameiginlega vernd fyrir starfsmenn með tilliti til starfsábyrgðar.

III. BÁLKUR

STAÐFESTURÉTTUR

I. KAFLI

Almennt kerfi til viðurkenningar á vitnisburði um nám

10. gr.

Gildissvið

Þessi kafli á við um allar starfsgreinar sem falla utan II. og III. kafla þessa bálks og í eftirfarandi tilvikum þegar umsækjandi, af sérstakri og óvenjulegri ástæðu, uppfyllir ekki skilyrðin sem mælt er fyrir um í þeim köflum:

a) varðandi starfsemi sem er skráð í IV. viðauka, þegar innflytjandi uppfyllir ekki skilyrðin sem fram koma í 17., 18. og 19. gr.,

b) fyrir lækna með grunnmenntun, sérmenntaða lækna, hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun, tannlækna, sérmenntaða tannlækna, dýralækna, ljósmæður, lyfjafræðinga og arkitekta, þegar innflytjandi uppfyllir ekki skilyrði um raunverulega og lögmæta starfsreynslu sem um getur í 23., 27., 33., 37., 39., 43. og 49. gr.,

c) fyrir arkitekta, þegar innflytjandi hefur undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem eru ekki skráð í lið 5.7 í V. viðauka,

d) með fyrirvara um 21.gr. (1. mgr.), 23. og 27. gr., varðandi lækna, hjúkrunarfræðinga, tannlækna, dýralækna, ljósmæður, lyfjafræðinga og arkitekta, sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem sérfræðingar og verða að hafa stundað nám sem gefur rétt til starfsheitis sem talin eru upp í liðum 5.1.1, 5.2.2, 5.3.2, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 og 5.7.1 í V. viðauka, einungis til viðurkenningar á viðkomandi sérgrein,

e) varðandi hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun og sérmenntaða hjúkrunarfræðinga sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem sérfræðingar og verða að hafa stundað nám sem gefur rétt til starfsheitis sem er skráð í lið 5.2.2 í V. viðauka, ef innflytjandi sækist eftir viðurkenningu í öðru aðildarríki þar sem sérmenntaðir hjúkrunarfræðingar sinna viðkomandi atvinnustarfsemi án þess að hafa menntun í almennri hjúkrun,

f) varðandi sérmenntaða hjúkrunarfræðinga, sem hafa ekki menntun í almennri hjúkrun, ef innflytjandi sækist eftir viðurkenningu í öðru aðildarríki þar sem viðkomandi atvinnustarfsemi er stunduð af hjúkrunarfræðingum í almennri hjúkrun, sérmenntuðum hjúkrunarfræðingum án menntunar í almennri hjúkrun eða sérmenntuðum hjúkrunarfræðingum sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem sérfræðingar og verða að hafa stundað nám sem gefur rétt til starfsheita sem skráð eru í lið 5.2.2 í V. viðauka,

g) varðandi innflytjendur sem uppfylla skilyrði í 3. mgr. 3. gr.

11. gr.

Þrepaskipting menntunar og hæfis

Við beitingu á 13. gr. er fagleg menntun og hæfi flokkuð í mismunandi stig, eins og lýst er hér á eftir:

a) hæfnisvottorð sem lögbært yfirvald í heimaaðildarríkinu, tilnefnt samkvæmt lögum og stjórnsýslufyrirmælum þess aðildarríkis, gefur út á grundvelli:

i. annaðhvort náms sem fellur ekki undir vottorð eða prófskírteini í skilningi b-, c-, d-, eða e-liðar eða sérstaks prófs án undangengins náms eða að umsækjandi hafi verið í fullu starfi í aðildarríki í þrjú ár eða í samsvarandi tíma í hlutastarfi á næstliðnum tíu árum eða

ii. almenns grunnskóla- eða framhaldsskólanáms, sem staðfestir að handhafi hafi öðlast almenna þekkingu,

b) vottorð sem staðfestir að lokið hafi verið á fullnægjandi hátt námi á framhaldsskólastigi,

i. annaðhvort almennu námi, þar sem við bætist nám eða faglegt nám annað en það sem um getur í c-lið, og/eða starfi á reynslutíma eða starfsreynslu sem krafist er til viðbótar því námi eða

ii. tæknilegu eða faglegu námi, þar sem bætist við, ef við á, nám eða faglegt nám sem um getur í i-lið og/eða starfi á reynslutíma eða starfsreynslu sem krafist er til viðbótar því námi,

c) prófskírteini sem vottar að lokið hafi verið á fullnægjandi hátt

i. annaðhvort eins árs námi eftir framhaldsskólastigið, öðru en því sem um getur í d- og e-lið, eða samsvarandi tíma í hlutanámi, þar sem eitt inntökuskilyrðið er, sem almenn regla, að lokið hafi verið á fullnægjandi hátt því námi á framhaldsskólastigi sem krafist er við inntöku í háskóla eða æðri menntastofnun eða að lokið hafi verið samsvarandi námi á öðru stigi í framhaldsskóla, auk faglega námsins sem hugsanlega er krafist til viðbótar námi eftir framhaldsskólastigið eða

ii. þegar um lögverndaða starfsgrein er að ræða, námi sem er byggt upp á sérstakan hátt og er skráð í II. viðauka, á samsvarandi námsstigi og kveðið er á um í i-lið sem tryggir sambærileg fagleg gæði og undirbýr nemann undir sambærilega ábyrgð og verkefni. Heimilt er að breyta skránni í II. viðauka í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. til að taka tillit til náms sem uppfyllir skilyrðin sem kveðið er á um í næsta málslið hér að framan,

d) prófskírteini sem vottar að handhafi hafi á fullnægjandi hátt lokið a.m.k. þriggja en mest fjögurra ára námi eftir framhaldsskólastigið eða samsvarandi tíma í hlutanámi við háskóla eða æðri menntastofnun eða aðra stofnun á sama skólastigi og hafi, eftir atvikum, lokið því faglega námi sem krafist er til viðbótar námi eftir framhaldsskólastigið,

e) prófskírteini sem vottar að handhafi hafi á fullnægjandi hátt lokið a.m.k. fjögurra ára námi eftir framhaldsskólastigið eða samsvarandi hlutanámi við háskóla eða æðri menntastofnun eða aðra stofnun á sama stigi og hafi, eftir atvikum, lokið því faglega námi sem krafist er til viðbótar námi á framhaldsskólastigi.

12. gr.

Jöfn staða prófskírteina

Litið skal á hvern vitnisburð um formlega menntun og hæfi eða safn slíkra vitnisburða, sem gefnir eru út af lögbæru yfirvaldi í aðildarríki og votta að handhafi hafi á fullnægjandi hátt lokið námi í Bandalaginu sem aðildarríkið metur á samsvarandi stigi og veiti rétt til aðgangs að eða stundunar starfsgreinar eða búa sig undir að stunda þá starfsgrein, sem vitnisburð um formlega menntun og hæfi af því tagi sem um getur í 11. gr., þ.m.t. sama þrep.

Litið skal á faglega menntun og hæfi sem veitir handhafa áunnin réttindi á grundvelli þessara ákvæða, þótt hann uppfylli ekki þær kröfur sem settar eru í gildandi lögum eða stjórnsýslufyrirmælum heimaaðildarríkisins fyrir því að fá aðild að eða stunda starfsgrein, sem vitnisburð um formlega menntun og hæfi samkvæmt sömu skilyrðum og segir í fyrstu undirgrein. Þetta á einkum við ef heimaaðildarríkið eykur kröfur um menntun vegna aðgangs að og iðkunar starfs og ef einstaklingur, sem hefur áður lokið námi sem uppfyllir ekki nýju skilyrðin um menntun og hæfi, getur nýtt sér áunnin réttindi á grundvelli laga eða stjórnsýslufyrirmæla í aðildarríkinu; í því tilviki metur gistiaðildarríkið fyrra nám sambærilegt nýja námsþrepinu vegna beitingar 13. gr.

13. gr.

Skilyrði fyrir viðurkenningu

1. Ef aðgangur að eða stundun lögverndaðrar starfsgreinar í gistiaðildarríki er háð skilyrðum um sérstaka faglega menntun og hæfi skal lögbært yfirvald aðildarríkisins heimila umsækjendum að fá aðgang að og stunda starfsemi sem hafa undir höndum hæfnisvottorð eða vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem er krafist í öðru aðildarríki til að hefja og stunda þá starfsemi á yfirráðasvæði þess.

Hæfnisvottorð eða vitnisburður um formlega menntun og hæfi skulu uppfylla eftirfarandi skilyrði:

a) þau skulu hafa verið gefin út af lögbæru yfirvaldi í aðildarríki sem er tilnefnt í samræmi við lög eða stjórnsýslufyrirmæli þess aðildarríkis,

b) þau skulu staðfesta að fagleg menntun og hæfi samsvari a.m.k. næsta þrepi á undan því sem krafist er í gistiaðildarríkinu, eins og lýst er í 11. gr.

2. Einnig skal veita umsækjendum, sem hafa stundað þá starfsemi sem um getur í 1. mgr. í fullu starfi í tvö ár á næstliðnum 10 árum í öðru aðildarríki sem lögverndar ekki þá starfsgrein, heimild til að fá aðgang að og stunda þá starfsemi sem lýst er í þeirri málsgrein, að því tilskildu að þeir hafi undir höndum eitt eða fleiri hæfnisvottorð eða vitnisburði um formlega menntun og hæfi.

Hæfnisvottorð og vitnisburður um formlega menntun og hæfi skulu uppfylla eftirfarandi skilyrði:

a) þau skulu hafa verið gefin út af lögbæru yfirvaldi í aðildarríki sem er tilnefnt í samræmi við lög eða stjórnsýslufyrirmæli þess aðildarríkis,

b) þau skulu votta að fagleg menntun og hæfi samsvari a.m.k. næsta þrepi á undan því sem krafist er í gistiaðildarríkinu, eins og lýst er í 11. gr.,

c) þau skulu votta að handhafi hafi fengið undirbúning til að stunda þá starfsgrein sem um ræðir.

Ekki er þó heimilt að krefjast þeirrar tveggja ára starfsreynslu, sem um getur í fyrstu undirgrein, þegar vitnisburður umsækjanda um formlega menntun og hæfi vottar lögverndaða menntun í skilningi e-liðar 1. mgr. 3. gr., á því stigi starfsmenntunar og hæfis sem lýst er í b-, c-, d-, eða e-lið 11. gr. Litið skal á lögverndaða menntun, sem skráð er í III. viðauka, sem lögverndaða menntun á því stigi starfsmenntunar og hæfis sem lýst er í c-lið 11. gr. Heimilt er að breyta skránni í III. viðauka í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. til að taka tillit til lögverndaðrar menntunar sem tryggir sambærileg fagleg gæði og undirbýr nemann undir sambærilega ábyrgð og verkefni.

3. Þrátt fyrir b-lið 1. mgr. og b-lið 2. mgr. skal gistiaðildarríkið heimila aðgang að og stundun lögverndaðrar starfsemi þar sem aðgangur að starfsgreininni er, á yfirráðasvæði þess, bundinn skilyrði um menntun og hæfi sem sýnir fram á að fjögurra ára námi á æðra skólastigi eða háskólastigi hafi verið lokið með fullnægjandi hætti og að umsækjandinn búi yfir þeirri menntun og hæfi sem um getur í c-lið 11. gr.

14. gr.

Uppbótarráðstafanir

1. Ákvæði 13. gr. koma ekki í veg fyrir að gistiaðildarríkið geti krafist þess að umsækjandi ljúki allt að þriggja ára aðlögunartíma eða taki hæfnispróf ef:

a) sá námstími, sem hann leggur fram vitnisburð um að hafa lokið, samkvæmt skilyrðum 1. eða 2. mgr. 13. gr., er a.m.k. einu ári styttri en krafist er í gistiaðildarríkinu,

b) námið sem hann hefur stundað er að inntaki verulega frábrugðið inntaki þess sem sá vitnisburður um formlega menntun og hæfi, sem krafist er í gistiaðildarríkinu, tekur til,

c) sú starfsgrein, sem er lögvernduð í gistiaðildarríkinu, nær til einnar eða fleiri tegunda lögverndaðrar atvinnustarfsemi sem er ekki að finna í samsvarandi starfsgrein í heimaaðildarríki umsækjanda í skilningi 2. mgr. 4. gr. og sá munur finnur sér stað í sérstöku námi sem krafist er í gistiaðildarríkinu og er að inntaki verulega frábrugðið því sem liggur að baki hæfnisvottorði umsækjanda eða vitnisburði hans um formlega menntun og hæfi.

2. Notfæri gistiaðildarríkið sér möguleikann, sem um getur í 1. mgr., skal það veita umsækjandanum rétt til að velja milli aðlögunartíma og hæfnisprófs.

Ef aðildarríki álítur að nauðsynlegt sé, með tilliti til tiltekinnar starfsgreinar, að víkja frá kröfunni, sem er sett fram í undirgreininni hér að framan, sem veitir umsækjanda rétt til að velja milli aðlögunartíma og hæfnisprófs skal það tilkynna hinum aðildarríkjunum og framkvæmdastjórninni um það fyrir fram og færa fullnægjandi rök fyrir frávikinu.

Ef framkvæmdastjórnin álítur, eftir að hafa fengið allar nauðsynlegar upplýsingar, að undantekningin, sem um getur í annarri undirgrein, sé ekki við hæfi eða ekki í samræmi við lög Bandalagsins skal hún, innan þriggja mánaða, fara fram á það við hlutaðeigandi aðildarríki að það falli frá fyrirhugaðri ráðstöfun. Heimilt er að beita frávikinu ef svar hefur ekki borist frá framkvæmdastjórninni innan framangreinds frests.

3. Þrátt fyrir meginregluna um rétt umsækjanda til að velja, eins og mælt er fyrir um í 2. mgr., getur gistiaðildarríkið kveðið á um annaðhvort aðlögunartíma eða hæfnispróf ef um er að ræða starfsgreinar þar sem nákvæm þekking á landslögum er nauðsynleg og þar sem ráðgjöf eða aðstoð í tengslum við landslög er mikilvægur og stöðugur þáttur atvinnustarfseminnar.

Þetta á einnig við í tilvikum sem um getur í b- og c- lið 10. gr., d-lið 10. gr. að því er varðar lækna og tannlækna, f-lið 10. gr. ef innflytjandi sækist eftir viðurkenningu í öðru aðildarríki þar sem viðkomandi atvinnustarfsemi er stunduð af hjúkrunarfræðingum í almennri hjúkrun eða sérmenntuðum hjúkrunarfræðingum sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem sérfræðingar sem er veittur að loknu því námi sem gefur rétt til starfsheitis sem skráð er í lið 5.2.2 í V. viðauka og í g-lið 10. gr.

Í þeim tilvikum, sem um getur í a-lið 10. gr., getur gistiaðildarríkið krafist þess að innflytjandi ljúki aðlögunartíma eða gangist undir hæfnispróf ef hann hyggst stunda slíka atvinnustarfsemi á eigin vegum eða sem stjórnandi fyrirtækis þar sem krafist er þekkingar og beitingar á sértækum landsbundnum, gildandi reglum, að því tilskildu að þegar lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins veita eigin ríkisborgurum aðgang að slíkri starfsemi sé krafist þekkingar á og beitingar þessara reglna.

4. Að því er varðar beitingu b- og c-liðar 1. mgr. er með „verulega frábrugðnu námsefni“ vísað til þess námsefnis sem hefur grundvallarþýðingu í starfsgrein og að verulegur munur er á inntaki og lengd náms innflytjanda og því námi sem krafist er í gistiaðildarríkinu með tilliti til þessa.

5. Beita skal 1. mgr. með tilhlýðilegu tilliti til meðalhófsreglunnar. Ef gistiaðildarríkið hyggst krefjast þess að umsækjandi ljúki aðlögunartíma eða taki hæfnispróf verður það fyrst að staðfesta hvort þekking sú sem umsækjandi hefur aflað sér með starfsreynslu sinni í aðildarríki eða í þriðja landi sé þess eðlis að það nái fyllilega eða að hluta til yfir þann verulega mismun sem um getur í 4. mgr.

15. gr.

Niðurfelling á uppbótarráðstöfunum á grundvelli sameiginlegra grunnskilyrða

1. Að því er þessa grein varðar eru „sameiginleg grunnskilyrði“ skilgreind sem viðmiðanir fyrir faglega menntun og hæfi sem henta til að brúa bilið milli þess verulega munar sem búið er að skilgreina milli þeirra menntunarkrafna sem gilda í hinum ýmsu aðildarríkjum fyrir tiltekna starfsgrein. Þessi verulegi munur skal skilgreindur með því að bera saman lengd og inntak námsins í a.m.k. tveimur þriðju aðildarríkjanna, þ.m.t. öll aðildarríkin sem lögvernda þessa starfsgrein. Munurinn á inntaki námsins getur stafað af verulegum muni á umfangi atvinnustarfseminnar.

2. Aðildarríki eða fagfélög eða -samtök, sem eru fulltrúar á innlendum og evrópskum vettvangi, geta lagt fyrir framkvæmdastjórnina sameiginleg grunnskilyrði eins og þau eru skilgreind í 1. mgr. Ef framkvæmdastjórnin er þeirrar skoðunar, eftir samráð við aðildarríkin, að drög að sameiginlegum grunnskilyrðum einfaldi gagnkvæma viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi getur hún lagt fram drög að ráðstöfunum til samþykktar í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr.

3. Ef umsækjandi uppfyllir þær viðmiðanir um faglega menntun og hæfi, sem eru fastsettar í þeirri ráðstöfun sem er samþykkt í samræmi við 2. mgr., skal gistiaðildarríkið falla frá uppbótarráðstöfunum skv. 14. gr.

4. Ákvæði 1. og 3. mgr. skulu ekki hafa áhrif á valdheimildir aðildarríkjanna til að ákveða hvers konar starfsmenntunar og hæfis er krafist til að mega leggja stund á starfsgreinar á yfirráðasvæði þeirra, sem og inntak og skipulag kerfa menntunar og faglegrar menntunar í þeim aðildarríkjum.

5. Telji aðildarríki að þær viðmiðanir, sem eru fastsettar í ráðstöfun sem er samþykkt í samræmi við 2. mgr., veiti ekki lengur næga tryggingu að því er varðar faglega menntun og hæfi skal það tilkynna framkvæmdastjórninni um það og skal hún, ef við á, leggja fram drög að ráðstöfun í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr.

6. Framkvæmdastjórnin skal, fyrir 20. október 2010, leggja skýrslu fyrir Evrópuþingið og ráðið um framkvæmd þessarar greinar og, ef nauðsyn krefur, viðeigandi tillögur um breytingu á henni.

II. KAFLI

Viðurkenning á starfsreynslu

16. gr.

Kröfur varðandi starfsreynslu

Ef aðildarríki gerir þekkingu og hæfni almenns eðlis, á sviði viðskipta eða fagsins að skilyrði fyrir aðgangi að eða stundun starfsemi sem talin er upp í IV. viðauka skal viðkomandi aðildarríki viðurkenna sem fullnægjandi sönnun fyrir slíkri þekkingu og hæfni að starfsemin hafi verið stunduð í öðru aðildarríki. Starfsemin skal hafa verið stunduð í samræmi við 17., 18. og 19. gr.

17. gr.

Starfsemi sem um getur í skrá I í IV. viðauka

1. Að því er varðar starfsemi í skrá I í IV. viðauka þarf rétthafi að hafa stundað viðkomandi starfsemi áður:

a) í sex ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis eða

b) í þrjú ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið a.m.k. þriggja ára námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt eða

c) í fjögur ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið a.m.k. tveggja ára námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt eða

d) í þrjú ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur ef hann getur sýnt fram á að hann hafi stundað viðkomandi starfsemi sem launþegi í a.m.k. fimm ár eða

e) í fimm ár samfellt í stjórnunarstöðu, þar af a.m.k. þrjú ár við skyldustörf á tæknisviði og ábyrgð á a.m.k. einni deild í fyrirtækinu ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið a.m.k. þriggja ára námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt.

2. Í þeim tilvikum, sem getið er í a- og d-lið, skulu, á þeim degi sem viðkomandi einstaklingur sendi fullbúna umsókn til lögbærs yfirvalds sem um getur í 56. gr., ekki hafa liðið meira en tíu ár frá því að hann stundaði viðkomandi starfsemi.

3. Ákvæði e-liðar 1. mgr. á ekki við um starfsemi hárgreiðslustofa í flokki 855 í ISIC-flokkunarkerfinu.

18. gr.

Starfsemi sem um getur í skrá II í IV. viðauka

1. Að því er varðar starfsemi í skrá II í IV. viðauka þarf rétthafi að hafa stundað viðkomandi starfsemi:

a) í fimm ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis eða

b) í þrjú ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið a.m.k. þriggja ára námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt eða

c) í fjögur ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið a.m.k. tveggja ára námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt eða

d) í þrjú ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis ef hann getur sýnt fram á að hann hafi stundað viðkomandi starfsemi sem launþegi í a.m.k. fimm ár eða

e) í fimm ár samfellt sem launþegi ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið a.m.k. þriggja ára námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt eða

f) í sex ár samfellt sem launþegi ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið a.m.k. tveggja ára námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt.

2. Í þeim tilvikum, sem getið er í a- og d-lið, skulu, á þeim degi sem viðkomandi einstaklingur sendi fullbúna umsókn til lögbærs yfirvalds sem um getur í 56. gr., ekki hafa liðið meira en tíu ár frá því að hann stundaði viðkomandi starfsemi.

19. gr.

Starfsemi sem um getur í skrá III í IV. viðauka

1. Að því er varðar starfsemi í skrá III í IV. viðauka þarf rétthafi að hafa stundað viðkomandi starfsemi áður:

a) í þrjú ár samfellt annaðhvort sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis eða

b) í tvö ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær sérfræðistofnun metið námið að fullu gilt eða

c) í tvö ár samfellt sem sjálfstætt starfandi einstaklingur eða stjórnandi fyrirtækis ef hann getur sýnt fram á að hann hafi stundað viðkomandi starfsemi sem launþegi í a.m.k. þrjú ár eða

d) í þrjú ár samfellt sem launþegi ef hann getur sýnt fram á að hann hafi áður lokið námi á því sviði og því til staðfestingar fengið vottorð sem aðildarríkið viðurkennir eða þar til bær stofnun metið námið að fullu gilt.

2. Í þeim tilvikum, sem getið er í a- og c-lið, skulu, á þeim degi sem viðkomandi einstaklingur sendi fullbúna umsókn til lögbærs yfirvalds sem um getur í 56. gr., ekki hafa liðið meira en tíu ár frá því að hann stundaði viðkomandi starfsemi.

20. gr.

Breytingar á skrám yfir starfsemi í IV. viðauka

Heimilt er að breyta skrám yfir starfsemi í IV. viðauka, þar sem starfsreynsla er til viðurkenningar skv. 16. gr., í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr., með það í huga að uppfæra og skýra flokkunarkerfið, að því tilskildu að það hafi ekki í för með sér breytingu á þeirri starfsemi sem tengist einstökum flokkum.

III. KAFLI

Viðurkenning á grundvelli samræmingar lágmarkskrafna um menntun

1. þáttur

Almenn ákvæði

21. gr.

Meginreglan um sjálfkrafa viðurkenningu

1. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi læknis, sem veitir aðgang að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun og sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, tannlæknis, sérmenntaðs tannlæknis, dýralæknis, lyfjafræðings og arkitekts, eins og tilgreint er í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.6.2 og 5.7.1 V. viðauka, eftir því sem við á, sem uppfylla lágmarkskröfur um þá menntun sem um getur í 24., 25., 31., 34., 35., 38., 44. og 46. gr., eftir því sem við á, og skal, að því er varðar aðgang að og stundun þessarar atvinnustarfsemi, láta slíkan vitnisburð hafa sama gildi á yfirráðasvæði sínu og vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem aðildarríkið sjálft gefur út.

Slíkan vitnisburð um formlega menntun og hæfi verða lögbær yfirvöld í aðildarríkjunum að gefa út og skulu vottorðin, sem um getur í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.6.2 og 5.7.1, fylgja með þar sem við á.

Ákvæði fyrstu og annarrar undirgreinar hafa ekki áhrif á áunnu réttindin sem um getur í 23., 27., 33., 39. og 49. gr.

2. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna, til stundunar almennra heimilislækninga innan ramma almannatryggingakerfis þess, vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem skráður er í lið 5.1.4 í V. viðauka og önnur aðildarríki veita ríkisborgurum aðildarríkjanna í samræmi við lágmarkskröfur um menntun í 28. gr.

Ákvæði fyrri undirgreinar hafa ekki áhrif á áunnu réttindin sem um getur í 30. gr.

3. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmóður, sem önnur aðildarríki veita ríkisborgurum aðildarríkjanna og um getur í lið 5.5.2 í V. viðauka, sem uppfylla lágmarkskröfur um menntun sem um getur í 40. gr. og þau skilyrði sem um getur í 41. gr,. og skal, að því er varðar aðgang að og stundun atvinnustarfsemi, láta slíkan vitnisburð hafa sama gildi á yfirráðasvæði sínu og vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem aðildarríkið sjálft gefur út. Þetta ákvæði hefur ekki áhrif á áunnu réttindin sem um getur í 23. og 43. gr.

4. Aðildarríkin eru ekki skuldbundin til að gefa vitnisburði um formlega menntun og hæfi, sem um getur í lið 5.6.2 í V. viðauka, gildi í þeim tilgangi að koma á fót nýjum lyfjaverslunum fyrir almenning. Að því er varðar ákvæði þessarar málsgreinar skal einnig litið á lyfjaverslanir, sem hafa verið opnar skemur en í þrjú ár, sem nýjar lyfjaverslanir.

5. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi arkitekts, sem um getur í lið 5.7.1 í V. viðauka og fellur undir sjálfkrafa viðurkenningu skv. 1. mgr., sannar að lokið hafi verið námi sem hófst í fyrsta lagi viðmiðunarskólaárið sem um getur í viðaukanum.

6. Sérhvert aðildarríki skal setja það skilyrði fyrir aðgangi að og stundun atvinnustarfsemi lækna, hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun, tannlækna, dýralækna, ljósmæðra og lyfjafræðinga að viðkomandi hafi undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem um getur í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 og 5.6.2 í V. viðauka, eftir því sem við á, og vottar að viðkomandi einstaklingur hafi á námstímanum öðlast þá þekkingu og færni sem um getur í 24. gr. (3. mgr.), 31. gr. (6. mgr.), 34. gr. (3. mgr.), 38. gr. (3. mgr.), 40. gr. (3. mgr.) og 44. gr. (3. mgr.).

Heimilt er að gera breytingu varðandi þá þekkingu og færni sem um getur í 24. gr. (3. mgr.), 31. gr. (6. mgr.), 34. gr. (3. mgr.), 38. gr. (3. mgr.), 40. gr. (3. mgr.) og 44. gr. (3. mgr.) í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga hana að framförum á sviði vísinda og tækni.

Slíkar uppfærslur skulu ekki, í neinu aðildarríki, hafa í för með sér breytingu á gildandi meginreglum löggjafar í tengslum við uppbyggingu á starfsgreinum að því er varðar nám og skilyrði fyrir aðgangi einstaklinga.

7. Sérhvert aðildarríki skal tilkynna framkvæmdastjórninni um þau lög og stjórnsýslufyrirmæli sem það samþykkir um útgáfu vitnisburðar um formlega menntun og hæfi á því sviði sem þessi kafli nær til. Tilkynningunni skal að auki beint til hinna aðildarríkjanna að því er varðar vitnisburð um formlega menntun og hæfi á því sviði sem um getur í 8. þætti.

Framkvæmdastjórnin skal birta viðeigandi orðsendingu í Stjórnartíðindum Evrópusambandsins þar sem tilgreindir eru þeir titlar sem aðildarríkin samþykkja sem vitnisburð um formlega menntun og hæfi og, ef við á, þá stofnun sem gefur út vitnisburðinn um formlega menntun og hæfi, vottorðið sem honum fylgir og samsvarandi starfsheiti sem um getur í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 og 5.7.1 í V. viðauka, eftir því sem við á.

22. gr.

Sameiginleg ákvæði um nám

Með tilliti til þess náms sem um getur í 24., 25., 28., 31., 34., 35., 38., 40., 44. og 46. gr.:

a) Aðildarríkin geta heimilað hlutanám með þeim skilyrðum sem lögbær yfirvöld mæla fyrir um; þessi yfirvöld skulu tryggja að lengd náms, námskröfur og námsgæði séu ekki síðri en í fullu námi.

b) Í samræmi við málsmeðferð hvers aðildarríkis skal símenntun tryggja að einstaklingar, sem hafa lokið námi, geti fylgst með þróun í faginu að því marki sem nauðsynlegt er til að viðhalda öryggi og skilvirkni í starfi.

23. gr.

Áunnin réttindi

1. Án þess að hafa áhrif á áunnin réttindi, sem eiga sérstaklega við þær starfsgreinar sem um ræðir, skal hvert aðildarríki, í þeim tilvikum þegar vitnisburður um formlega menntun og hæfi læknis sem veitir aðgang að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun og sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, tannlæknis, sérmenntaðs tannlæknis, dýralæknis, ljósmóður og lyfjafræðings, sem ríkisborgarar aðildarríkja hafa undir höndum en fullnægir ekki öllum námskröfum sem um getur í 24., 25., 31., 34., 35., 38., 40. og 44. gr., viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi, sem þau aðildarríki gefa út, sem fullnægjandi sönnun, að svo miklu leyti sem slíkur vitnisburður vottar að lokið hafi verið á fullnægjandi hátt námi sem hófst fyrir viðmiðunardagsetningarnar sem mælt er fyrir um í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 og 5.6.2 í V. viðauka og honum fylgir vottorð þar sem fram kemur að handhafar hafi í reynd og með lögmætum hætti stundað umrædda starfsemi í a.m.k. þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfu vottorðsins.

2. Sömu ákvæði gilda um vitnisburð um formlega menntun og hæfi læknis, sem veitir aðgang að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun, og sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, tannlæknis, sérmenntaðs tannlæknis, dýralæknis, ljósmóður og lyfjafræðings, sem fenginn er á yfirráðasvæði fyrrum Þýska alþýðulýðveldisins en fullnægir ekki öllum lágmarkskröfum um menntun sem mælt er fyrir um í 24., 25., 31., 34., 35., 38., 40. og 44. gr., ef slíkur vitnisburður vottar að lokið hafi verið námi sem hófst fyrir:

a) 3. október 1990 að því er varðar lækna með grunnmenntun, hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun, tannlækna með grunnmenntun, sérmenntaða tannlækna, dýralækna, ljósmæður og lyfjafræðinga og

b) 3. apríl 1992 að því er varðar sérmenntaða lækna.

Vitnisburðurinn um formlega menntun og hæfi, sem um getur í fyrstu undirgreininni, veitir handhafa rétt til að stunda atvinnustarfsemi á öllu yfirráðasvæði Þýskalands með sömu skilyrðum og á við um vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem er gefinn út af lögbærum yfirvöldum í Þýskalandi og um getur í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 og 5.6.2 í V. viðauka.

3. Með fyrirvara um ákvæði 1. mgr. 37. gr. skal sérhvert aðildarríki viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi læknis, sem veitir aðgang að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun og sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, dýralæknis, ljósmóður, lyfjafræðings og arkitekts, sem ríkisborgarar aðildarríkjanna hafa undir höndum og gefinn er út í fyrrum Tékkóslóvakíu eða ef námið hófst, að því er varðar Tékkland og Slóvakíu, fyrir 1. janúar 1993, þar sem yfirvöld annars hvors fyrrnefnds aðildarríkis votta að slíkur vitnisburður um formlega menntun og hæfi hafi sama lagalega gildi á yfirráðasvæði þeirra og sá vitnisburður um formlega menntun og hæfi sem þau gefa út sjálf og, að því er varðar arkitekta, sá vitnisburður um formlega menntun og hæfi sem er tilgreindur í 6. lið VI. viðauka fyrir þessi aðildarríki, með tilliti til aðgangs að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun, sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, dýralæknis, ljósmóður, lyfjafræðings að því er varðar þá starfsemi sem um getur í 2. mgr. 45. gr. og arkitekts að því er varðar þá starfsemi sem um getur í 48. gr. og stundun slíkrar starfsemi.Slíkri staðfestingu skal fylgja vottorð, gefið út af sömu yfirvöldum, þar sem fram kemur að þessir einstaklingar hafi í reynd og með lögmætum hætti stundað umrædda starfsemi á yfirráðasvæði þeirra í a.m.k. þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

4. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi læknis, sem veitir aðgang að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun og sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, tannlæknis, sérmenntaðs tannlæknis, dýralæknis, ljósmóður, lyfjafræðings og arkitekts, sem ríkisborgarar aðildarríkjanna hafa undir höndum og er gefið út af fyrrum Sovétríkjunum, eða ef námið hófst

a) að því er varðar Eistland, fyrir 20. ágúst 1991,

b) að því er varðar Lettland, fyrir 21. ágúst 1991,

c) að því er varðar Litháen, fyrir 11. mars 1990,

þar sem yfirvöld einhvers þessara þriggja aðildarríkja staðfesta að slíkur vitnisburður hafi sama lögmæti innan yfirráðasvæðis þeirra og sá vitnisburður sem þau gefa út og, að því er varðar arkitekta, sá vitnisburður um formlega menntun og hæfi sem er tilgreindur í 6. lið VI. viðauka fyrir þessi aðildarríki, að því er varðar aðgang að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun, sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, dýralæknis, ljósmóður, lyfjafræðings, að því er varðar þá starfsemi sem um getur í 2. mgr. 45. gr., og arkitekts að því er varðar þá starfsemi sem um getur í 48. gr. og stundun þeirrar starfsemi.

Slíkri staðfestingu skal fylgja vottorð, gefið út af sömu yfirvöldum, þar sem fram kemur að þessir einstaklingar hafi í reynd og með lögmætum hætti stundað umrædda starfsemi á yfirráðasvæði þeirra í a.m.k. þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

Að því er varðar vitnisburð um formlega menntun og hæfi dýralækna, sem gefinn er út í fyrrum Sovétríkjunum, eða ef námið hófst í Eistlandi fyrir 20. ágúst 1991, skal vottorð fylgja staðfestingunni, sem um getur í undirgreininni hér að framan, sem staðfestir að þessir einstaklingar hafi í reynd og með lögmætum hætti stundað umrædda starfsemi á yfirráðasvæði þeirra í a.m.k. fimm ár samfellt á næstliðnum sjö árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

5. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi læknis, sem veitir aðgang að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun og sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, tannlæknis, sérhæfðs tannlæknis, dýralæknis, ljósmóður, lyfjafræðings og arkitekts, sem ríkisborgarar aðildarríkjanna hafa undir höndum og gefinn er út í fyrrum Júgóslavíu eða ef námið hófst, að því er varðar Slóveníu, fyrir 25. júní 1991, þar sem yfirvöld fyrrnefnds aðildarríkis votta að slíkur vitnisburður hafi sama lagalega gildi á yfirráðasvæði þeirra og sá vitnisburður um formlega menntun og hæfi sem þau gefa út sjálf og, að því er varðar arkitekta, sá vitnisburður um formlega menntun og hæfi sem er tilgreindur í 6. lið VI. viðauka fyrir þessi aðildarríki, með tilliti til aðgangs að atvinnustarfsemi læknis með grunnmenntun, sérmenntaðs læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, tannlæknis, sérmenntaðs tannlæknis, dýralæknis, ljósmóður, lyfjafræðings að því er varðar þá starfsemi sem um getur í 2. mgr. 45. gr. og arkitekts að því er varðar þá starfsemi sem um getur í 48. gr. og stundun slíkrar starfsemi.

Slíkri staðfestingu skal fylgja vottorð, gefið út af sömu yfirvöldum, þar sem fram kemur að þessir einstaklingar hafi í reynd og með lögmætum hætti stundað umrædda starfsemi á yfirráðasvæði þeirra í a.m.k. þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

6. Svari vitnisburður um formlega menntun og hæfi læknis, hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, tannlæknis, dýralæknis, ljósmóður og lyfjafræðings ekki til þeirra starfsheita sem skráð eru fyrir það aðildarríki í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 og 5.6.2 í V. viðauka skal sérhvert aðildarríki viðurkenna, sem fullnægjandi sönnun fyrir ríkisborgara aðildarríkis, vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem þessi aðildarríki gefa út og með fylgir vottorð gefið út af lögbærum yfirvöldum eða stofnunum.

Vottorðið, sem um getur í fyrstu undirgrein, skal staðfesta að viðkomandi vitnisburður um formlega menntun og hæfi votti að lokið hafi verið námi í samræmi við 24., 25., 28., 31., 34., 35., 38., 40. og 44. gr., eftir því sem við á, og að aðildarríkið, sem gaf það út, meti það til jafns við þá menntun og hæfi sem skráð er í liðum 5.1.1, 5.1.2, 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 og 5.6.2 í V. viðauka.

2. þáttur

Læknar

24. gr.

Grunnnám í læknisfræði

1. Til að fá aðgang að grunnnámi í læknisfræði verður hlutaðeigandi að hafa undir höndum prófskírteini eða vottorð sem veitir aðgang að viðkomandi námi við háskóla.

2. Grunnnám í læknisfræði skal fela í sér a.m.k. sex ára nám eða 5500 klukkustunda fræðilegt og verklegt nám við háskóla eða undir umsjón háskóla.

Fyrir einstaklinga, sem hófu nám fyrir 1. janúar 1972, getur námið, sem um getur í fyrstu undirgrein, falið í sér sex mánaða fullt, verklegt nám á háskólastigi undir umsjón lögbærra yfirvalda.

3. Grunnnám í læknisfræði skal veita tryggingu fyrir því að hlutaðeigandi einstaklingur hafi öðlast eftirfarandi þekkingu og færni:

a) fullnægjandi þekkingu á þeim vísindagreinum sem læknisfræðin byggir á og góðan skilning á vísindaaðferðum, þ.m.t. aðferðir sem eru notaðar við mælingar á líffræðilegri starfsemi, mati á vísindalega viðurkenndum staðreyndum og greiningu gagna,

b) fullnægjandi skilning á líkamsbyggingu, starfsemi og hegðun heilbrigðra og sjúkra einstaklinga, svo og á sambandinu milli heilsufars, aðbúnaðar og félagslegs umhverfis,

c) fullnægjandi þekkingu á klínískum fræðigreinum og lækningum, sem gefur viðkomandi heillega mynd af geðrænum og líkamlegum sjúkdómum, forvörnum, sjúkdómsgreiningu og meðferð og á æxlun manna,

d) tilhlýðilega verklega þjálfun á sjúkrahúsum undir viðeigandi umsjón.

25. gr.

Sérnám í læknisfræði

1. Til að fá aðgang að sérnámi í læknisfræði verður hlutaðeigandi að hafa lokið og fengið viðurkennt sex ára nám sem hluta af þeirri námsáætlun sem um getur í 24. gr. og á þeim tíma öðlast viðeigandi grundvallarþekkingu í læknisfræði.

2. Sérnám í læknisfræði skal fela í sér fræðilegt og verklegt nám við háskóla eða kennslusjúkrahús eða þar sem við á, við sjúkrastofnun sem lögbær yfirvöld eða stofnanir hafa viðurkennt í þessum tilgangi.

Aðildarríkin skulu tryggja að lágmarkslengd sérnáms í læknisfræði, sem um getur í lið 5.1.3 í V. viðauka, sé ekki styttri en sú lengd sem kveðið er á um í þeim lið. Námið skal fara fram undir umsjón lögbærra yfirvalda eða stofnana. Í því felst að læknir í sérnámi verður sjálfur að taka þátt í þeirri starfsemi og axla þá ábyrgð sem fylgir þeirri þjónustu sem um ræðir.

3. Námið skal vera fullt nám og fara fram við sérstakar stofnanir sem eru viðurkenndar af lögbærum yfirvöldum. Það felur í sér þátttöku í allri læknisfræðilegri starfsemi deildarinnar þar sem námið fer fram, þ.m.t. vaktir, þannig að læknir í sérnámi helgi fræðilega og verklega náminu alla starfskrafta sína starfsvikuna á enda og allan ársins hring í samræmi við þau skilyrði sem lögbær yfirvöld ákveða. Því skal greiða hæfileg laun fyrir þessi störf.

4. Aðildarríkin skulu setja það skilyrði fyrir útgáfu vitnisburðar um sérnám í læknisfræði að viðkomandi hafi undir höndum vitnisburð um grunnmenntun í læknisfræði sem um getur í lið 5.1.1 í V. viðauka.

5. Heimilt er að breyta lágmarkslengd náms, sem um getur í lið 5.1.3 í V. viðauka, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga hana að framförum á sviði vísinda og tækni.

26. gr.

Heiti sérnáms í læknisfræði

Vitnisburður um formlega menntun og hæfi sérmenntaðs læknis, sem um getur í 21. gr., er sá vitnisburður sem gefinn er út af lögbærum yfirvöldum eða stofnunum, sem um getur í lið 5.1.2 í V. viðauka, og samsvarar, að því er varðar það sérnám sem um ræðir, þeim starfsheitum sem eru notaðir í hinum ýmsu aðildarríkjum og um getur í lið 5.1.3 í V. viðauka.

Heimilt er, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr., að bæta nýjum sérgreinum við í lið 5.1.3 í V. viðauka sem eru sameiginlegar í a.m.k. tveimur fimmtu aðildarríkjanna með það í huga að uppfæra þessa tilskipun í ljósi breytinga á landslögum.

27. gr.

Áunnin réttindi sérmenntaðra lækna

1. Gistiaðildarríki getur krafist þess af sérmenntuðum læknum, sem stunduðu sérfræðinám í hlutanámi sem féll undir lög og stjórnsýslufyrirmæli sem voru í gildi frá og með 20. júní 1975 og hófu sérnám sitt eigi síðar en 31. desember 1983, að vitnisburði þeirra um formlega menntun og hæfi fylgi vottorð þar sem fram kemur að þeir hafi í reynd og með lögmætum hætti stundað umrædda starfsemi í a.m.k. þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir veitingu vottorðsins.

2. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi sérmenntaðra lækna, gefinn út á Spáni til handa læknum sem luku sérnámi sínu fyrir 1. janúar 1995, jafnvel þótt ekki séu uppfylltar þær lágmarkskröfur um menntun sem kveðið er á um í 25. gr., svo fremi að þeim vitnisburði um formlega menntun og hæfi fylgi vottorð sem veitt er af lögbærum, spænskum yfirvöldum um að viðkomandi einstaklingur hafi staðist próf sem sýnir fram á sérstaka hæfni í faginu og haldið er á grundvelli óvenjulegra ráðstafana varðandi viðurkenningu, sem mælt er fyrir um í konunglegri tilskipun 1497/99, með það fyrir augum að sannreyna að viðkomandi einstaklingur búi yfir sambærilegri þekkingu og færni og læknar sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sérmenntaðs læknis samkvæmt skilgreiningu, að því er varðar Spán, í liðum 5.1.2 og 5.1.3 í V. viðauka.

3. Sérhvert aðildarríki, sem hefur fellt úr gildi lög eða stjórnsýslufyrirmæli er tengjast veitingu vitnisburðar um formlega menntun og hæfi sérmenntaðs læknis sem um getur í liðum 5.1.2 og 5.1.3 í V. viðauka og hefur samþykkt ráðstafanir er tengjast áunnum réttindum í þágu ríkisborgara sinna, skal gera ríkisborgurum annarra aðildarríkja kleift að njóta slíkra ráðstafana, svo fremi að slíkur vitnisburður um formlega menntun og hæfi hafi verið gefinn út fyrir þann dag sem gistiaðildarríkið hætti að veita slíkan vitnisburð fyrir umrædda sérgrein.

Í lið 5.1.3 í V. viðauka er að finna hvaða dag ákvæðin voru felld úr gildi.

28. gr.

Sérstakt nám í almennum heimilislækningum

1. Til að fá aðgang að sérstöku námi í almennum heimilislækningum verður hlutaðeigandi að hafa lokið og fengið viðurkennt sex ára nám sem hluta af þeirri námsáætlun sem um getur í 24. gr.

2. Sérstakt nám í almennum heimilislækningum, sem veitir vitnisburð um formlega menntun og hæfi, gefinn út fyrir 1. janúar 2006, skal vera a.m.k. tveggja ára fullt nám. Ef um ræðir vitnisburð um formlega menntun og hæfi, sem gefinn er út eftir þennan dag, skal námið vera a.m.k. þriggja ára fullt nám.

Feli námsáætlunin, sem um getur í 24. gr., í sér verklegt nám á viðurkenndu sjúkrahúsi, sem hefur yfir að ráða viðeigandi búnaði og býður þjónustu, eða á vegum viðurkennds almenns heimilislæknis eða á viðurkenndri stöð þar sem læknar sinna almennri heilsugæslu, má verklega námið vera hluti af því tímabili sem kveðið er á um í fyrstu undirgrein og ljúka þarf til að fá námsvottorð gefið út 1. janúar 2006 eða síðar enda sé það ekki lengra en eitt ár.

Kosturinn, sem kveðið er á um í annarri undirgrein, skal aðeins standa til boða þeim aðildarríkjum þar sem lengd sérstaks náms í almennum heimilislækningum nær tveimur árum frá og með 1. janúar 2001.

3. Sérstakt nám í almennum heimilislækningum skal vera fullt nám undir umsjón lögbærra yfirvalda eða stofnana. Leggja skal meiri áherslu á verklega en fræðilega þætti í náminu.

Verklega námið skal annars vegar vara í a.m.k. sex mánuði á viðurkenndu sjúkrahúsi þar sem fyrir hendi eru viðeigandi tæki og þjónusta og hins vegar í a.m.k. sex mánuði á vegum viðurkennds almenns heimilislæknis eða á viðurkenndri stöð þar sem læknar sinna almennri heilsugæslu.

Verklega námið skal fara fram í samvinnu við aðrar heilbrigðisstofnanir eða starfsemi sem tengjast almennum heimilislækningum. Með fyrirvara um þau lágmarkstímabil, sem mælt er fyrir um í annarri undirgrein, getur verklega námið farið fram á sex mánaða tímabili að hámarki á öðrum viðurkenndum heilbrigðisstofnunum eða við starfsemi sem tengist almennum heimilislækningum.

Í náminu skal þess krafist að neminn taki sjálfur þátt í þeirri starfsemi og axli sömu ábyrgð og þeir einstaklingar sem hann starfar með.

4. Aðildarríkin skulu setja það skilyrði fyrir útgáfu vitnisburðar um formlega menntun og hæfi í almennum heimilislækningum að viðkomandi hafi undir höndum vitnisburð um formlega grunnmenntun og -hæfi í læknisfræði sem um getur í lið 5.1.1 í V. viðauka.

5. Aðildarríkjunum er heimilt að gefa út vitnisburð um formlega menntun og hæfi, sem um getur í lið 5.1.4 í V. viðauka, lækni til handa sem hefur ekki lokið því námi sem kveðið er á um í þessari grein en hefur lokið öðru viðbótarnámi, eins og vitnisburður um formlega menntun og hæfi, gefinn út af lögbærum yfirvöldum aðildarríkis, staðfestir. Hins vegar mega þau ekki veita vitnisburð um formlega menntun og hæfi nema vitnisburðurinn staðfesti þekkingu sem er að gæðum samsvarandi þeirri þekkingu sem fæst með námi sem kveðið er á um í þessari grein.

Aðildarríkin skulu m.a. ákvarða að hve miklu leyti viðbótarnám og starfsreynsla umsækjanda geti komið í stað þess náms sem kveðið er á um í þessari grein.

Aðildarríkin mega því aðeins gefa út vitnisburð um formlega menntun og hæfi, sem um getur í lið 5.1.4 í V. viðauka, að umsækjandi hafi öðlast a.m.k. sex mánaða reynslu í almennum heimilislækningum á vegum almenns heimilislæknis eða á stöð þar sem læknar sinna almennri heilsugæslu af því tagi sem um getur í 3. mgr.

29. gr.

Að starfa sem almennur heimilislæknir

Sérhvert aðildarríki skal, með fyrirvara um ákvæðin sem tengjast áunnum réttindum, setja það skilyrði fyrir því að starfa sem almennur heimilislæknir innan ramma almannatryggingakerfis aðildarríkisins að hlutaðeigandi hafi undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem um getur í lið 5.1.4 í V. viðauka. Aðildarríkin geta veitt þeim einstaklingum, sem eru í sérstöku námi í almennum heimilislækningum, undanþágu frá þessu skilyrði.

30. gr.

Áunnin réttindi almennra heimilislækna

1. Hvert aðildarríki skal ákvarða áunnin réttindi. Hins vegar skal aðildarríkið veita lækni rétt til að starfa sem almennur heimilislæknir, innan ramma almannatryggingakerfis þess, án þess að hafa vitnisburð um formlega menntun og hæfi, sem um getur í lið 5.1.4 í V. viðauka, ef hann hefur öðlast réttinn á þeim viðmiðunardegi sem fram kemur í þeim lið, á grundvelli ákvæða sem gilda um læknastéttina og veita aðgang að starfi læknis með grunnmenntun í læknisfræði, og hafi hann öðlast staðfestu á þeim degi á yfirráðasvæði þess aðildarríkis í krafti 21. eða 23. gr.

Lögbær yfirvöld hvers aðildarríkis skulu gefa út vottorð, komi fram krafa þar um, sem staðfestir rétt handhafa til að starfa sem almennur heimilislæknir innan ramma almannatryggingakerfis þeirra án þess að fyrir liggi vitnisburður um formlega menntun og hæfi, sem um getur í lið 5.1.4 í V. viðauka, til handa þeim læknum sem njóta áunninna réttinda samkvæmt fyrstu undirgrein.

2. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna þau vottorð, sem um getur í annarri undirgrein 1. mgr. og hin aðildarríkin gefa út til handa ríkisborgurum aðildarríkjanna, og gefa slíkum vottorðum sama gildi á yfirráðasvæði sínu og gefinn er vitnisburði um formlega menntun og hæfi sem það sjálft gefur út og heimilar almennum heimilislækni að starfa innan ramma almannatryggingakerfis þess.

3. þáttur

Hjúkrunarfræðingar í almennri hjúkrun

31. gr.

Nám hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun

1. Til að fá aðgang að námi fyrir hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun verður hlutaðeigandi að hafa lokið almennri 10 ára menntun, staðfest með prófskírteini, vottorði eða öðrum vitnisburði sem lögbær yfirvöld eða stofnanir í aðildarríki gefa út eða með vottorði sem staðfestir árangur í inntökuprófi á samsvarandi stigi inn í hjúkrunarfræði.

2. Nám hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun skal vera fullt nám og fela a.m.k. í sér þá námsáætlun sem lýst er í lið 5.2.1 í V. viðauka.

Heimilt er að breyta listanum yfir námsefni, sem skráð er í lið 5.2.1 í V. viðauka, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga það að framförum á sviði vísinda og tækni.

Slíkar uppfærslur mega ekki, í neinu aðildarríki, hafa í för með sér breytingu á gildandi meginreglum í tengslum við uppbyggingu á starfsgreinum að því er varðar nám og skilyrði fyrir aðgangi einstaklinga.

3. Nám hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun skal fela í sér a.m.k. þriggja ára nám eða 4600 klukkustunda fræðilegt og klínískt nám, þar sem bóklegi hlutinn er a.m.k. einn þriðji hluti námsins og klíníski hlutinn er a.m.k. helmingur af lágmarkslengd námsins. Aðildarríkin mega veita þeim einstaklingum undanþágu að hluta til sem hafa lokið við hluta af þessu námi í tengslum við annað nám sem er á a.m.k. samsvarandi stigi.

Aðildarríkin skulu tryggja að stofnanirnar, sem bjóða upp á nám í hjúkrunarfræði, beri ábyrgð á að samræma fræðilega og klíníska námið í öllu náminu.

4. Fræðilegt nám er sá hluti náms í hjúkrunarfræði þar sem hjúkrunarnemar tileinka sér nauðsynlega fagþekkingu, innsýn og færni til að skipuleggja og veita hjúkrun og meta alla þætti hennar. Kennarar í hjúkrunarfræði og aðrir þar til bærir aðilar í hjúkrunarskólum og öðrum skólum, sem kennslustofnunin velur, skulu annast kennsluna.

5. Klíníska námið er sá hluti náms í hjúkrun þar sem hjúkrunarnemar, í hópvinnu og í beinni snertingu við heilbrigðan eða sjúkan einstakling og/eða samfélagshóp, læra að skipuleggja, veita og meta, á grundvelli þekkingar sinnar og færni, alla þætti þeirrar hjúkrunar sem þörf er á.

Hjúkrunarneminn skal ekki aðeins læra að vinna í hóp, heldur einnig að leiða hópa og skipuleggja alla þætti hjúkrunar, þ.m.t. heilbrigðisfræðsla fyrir einstaklinga og litla hópa, á heilbrigðisstofnun eða úti í samfélaginu. Þetta nám fer fram á sjúkrahúsum og öðrum heilbrigðisstofnunum og úti í samfélaginu á ábyrgð hjúkrunarmenntaðra kennara og í samvinnu við og með aðstoð annarra fullmenntaðra hjúkrunarfræðinga. Annað fullmenntað starfslið getur átt þátt í þessu kennsluferli.

Hjúkrunarnemar skulu taka þátt í starfsemi deildarinnar sem um ræðir, að svo miklu leyti sem slíkt stuðlar að námi þeirra, og þannig læra að axla þá ábyrgð sem fylgir hjúkrun.

6. Nám fyrir hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun skal veita tryggingu fyrir því að hlutaðeigandi einstaklingur hafi öðlast eftirfarandi þekkingu og færni:

a) fullnægjandi þekkingu á þeim vísindagreinum, sem almenn hjúkrun byggist á, þ.m.t. fullnægjandi skilningur á líkamsbyggingu, lífeðlisfræðilegri starfsemi og hegðun heilbrigðra og sjúkra einstaklinga svo og á sambandinu milli heilsufars, aðbúnaðar og félagslegs umhverfis,

b) fullnægjandi þekkingu á eðli og siðfræði starfsgreinarinnar og meginreglum um heilbrigði og hjúkrun,

c) fullnægjandi klíníska starfsreynslu; velja ber slíka starfsreynslu með hliðsjón af því hvernig hún styður við námið, og hún á að vera undir umsjón menntaðra hjúkrunarfræðinga á stöðum þar sem fyrir hendi er viðeigandi fjöldi hæfs starfsfólks og viðeigandi búnaður til umönnunar sjúklinga,

d) hæfni til að taka þátt í verklegri þjálfun heilbrigðisstarfsfólks og reynslu af því að starfa með slíku starfsfólki,

e) reynslu í að vinna með aðilum annarra starfsstétta innan heilbrigðiskerfisins.

32. gr.

Að starfa sem hjúkrunarfræðingur í almennri hjúkrun

Í þessari tilskipun eru störf hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun þau störf sem eru stunduð undir starfsheitum sem um getur í lið 5.2.2 í V. viðauka.

33. gr.

Áunnin réttindi hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun

1. Í þeim tilvikum þar sem almennar reglur um áunnin réttindi eiga við um hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun skulu störfin, sem um getur í 23. gr., hafa falið í sér fulla ábyrgð á áætlanagerð, skipulagningu og stjórnun hjúkrunar sjúklinga.

2. Að því er varðar vitnisburð um menntun og hæfi hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun frá Póllandi gilda einungis eftirfarandi ákvæði um áunnin réttindi: Aðildarríkin skulu, að því er varðar ríkisborgara aðildarríkjanna, sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun sem var gefinn út í Póllandi eða ef námið hófst þar fyrir 1. maí 2004 og viðkomandi fullnægir ekki lágmarkskröfum um menntun sem mælt er fyrir um í 31. gr., viðurkenna eftirfarandi vitnisburð um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun sem fullnægjandi sönnun ef honum fylgir vottorð þar sem fram kemur að þessir ríkisborgarar aðildarríkis hafi í reynd og með lögmætum hætti gegnt starfi sem hjúkrunarfræðingar í almennri hjúkrun í Póllandi í þann tíma sem er tilgreindur hér á eftir:

a) vitnisburður um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðings á háskólastigi (dyplom licencjata pielegniarstwa), a.m.k. þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfudag vottorðsins,

b) vitnisburður um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðings sem vottar að námi eftir framhaldsskólastigið hafi verið lokið frá fagskóla á sviði læknavísinda ( dyplom pielegniarki albo pielegniarki dyplomowanej), a.m.k. fimm ár samfellt á næstliðnum sjö árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

Í fyrrgreindum störfum skal borin full ábyrgð á áætlanagerð, skipulagningu og stjórnun hjúkrunar sjúklinga.

3. Aðildarríkin skulu viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi í hjúkrunarfræði, gefinn út í Póllandi til handa hjúkrunarfræðingum sem hafa lokið námi fyrir 1. maí 2004 sem uppfylla ekki lágmarkskröfur um menntun sem mælt er fyrir um í 31. gr., að því tilskildu að viðkomandi leggi fram prófskírteini fyrir nám sem samsvarar B.S.-prófi og að það hafi verið gefið út eftir að viðkomandi lauk sérstakri endurmenntun sem er að finna í 11. gr. laga frá 20. apríl 2004 um breytingu á lögum um starfsgreinar hjúkrunarfræðinga og ljósmæðra og öðrum lagagerningum (Stjórnartíðindi Lýðveldisins Póllands frá 30. apríl 2004 nr. 92, liður 885) og reglugerð heilbrigðisráðherra frá 11. maí 2004 um nákvæm skilyrði varðandi menntun hjúkrunarfræðinga og ljósmæðra sem hafa lokið prófi á framhaldsskólastigi (lokapróf – „matura“) og námi við læknaskóla og fagskóla á sviði hjúkrunarfræða og ljósmóðurfræða (Stjórnartíðindi Lýðveldisins Póllands frá 13. maí 2004 nr. 110, liður 1170), með það markmið að staðfesta að hlutaðeigandi einstaklingur búi yfir sambærilegri þekkingu og hæfni og hjúkrunarfræðingar sem hafa öðlast þá menntun og hæfi sem eru, að því er Pólland varðar, skilgreind í lið 5.2.2 í V. viðauka.

4. þáttur

Tannlæknar

34. gr.

Grunnnám í tannlækningum

1. Til að fá aðgang að grunnnámi í tannlækningum verður hlutaðeigandi að hafa undir höndum prófskírteini eða vottorð sem veitir aðgang að viðkomandi námi við háskóla eða æðri menntastofnanir sem hafa hlotið viðurkenningu á samsvarandi stigi í aðildarríki.

2. Grunnnám í tannlækningum skal fela í sér a.m.k. fimm ára fullt fræðilegt og verklegt nám við háskóla, æðri menntastofnun sem býður nám sem er metið á samsvarandi stigi eða undir umsjón háskóla og felur a.m.k. í sér námsáætlunina sem lýst er í lið 5.3.1 í V. viðauka.

Heimilt er að breyta listanum yfir námsefni, sem er skráð í lið 5.3.1 í V. viðauka, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga það að framförum á sviði vísinda og tækni.

Slíkar uppfærslur mega ekki, í neinu aðildarríki, hafa í för með sér breytingu á gildandi meginreglum í tengslum við uppbyggingu á starfsgreinum að því er varðar nám og skilyrði fyrir aðgangi einstaklinga.

3. Grunnnám í tannlækningum skal veita tryggingu fyrir því að hlutaðeigandi einstaklingur hafi öðlast eftirfarandi þekkingu og færni:

a) fullnægjandi þekkingu á þeim vísindagreinum sem tannlækningar byggja á og góðan skilning á vísindaaðferðum, þ.m.t. aðferðir sem eru notaðar við mælingar á líffræðilegri starfsemi, mati á vísindalega viðurkenndum staðreyndum og greiningu gagna,

b) fullnægjandi þekkingu á líkamsbyggingu, starfsemi og hegðun heilbrigðra og sjúkra einstaklinga, sem og á sambandinu milli heilsufars, aðbúnaðar og félagslegs umhverfis, að svo miklu leyti sem þessir þættir hafa áhrif á tannlækningar,

c) fullnægjandi þekkingu á byggingu og hlutverki tanna, munns, kjálka og aðliggjandi vefja, bæði heilbrigðra og sýktra, og hvernig þessir þættir tengjast almennu heilsufari og líkamlegri og félagslegri velferð sjúklings,

d) fullnægjandi þekkingu á klínískum fræðigreinum og aðferðum, sem gefur tannlækninum heillega mynd af göllum, sárum og sjúkdómum í tönnum, munni, kjálkum og aðliggjandi vefjum og forvörnum, greiningu og meðferð í tannlækningum,

e) hæfilega klíníska starfsreynslu undir viðeigandi umsjón.

Með náminu skal hann öðlast nauðsynlega færni til að inna af hendi öll störf er lúta að forvörnum, greiningu og meðferð galla og sjúkdóma í tönnum, munni, kjálkum og aðliggjandi vefjum.

35. gr.

Sérnám í tannlækningum

1. Til að fá aðgang að sérnámi í tannlækningum verður hlutaðeigandi að hafa lokið og fengið viðurkennt fimm ára nám í fræðilegum og verklegum greinum innan ramma þess náms sem um getur í 34. gr. og hafa undir höndum þau skjöl sem um getur í 23. og 37. gr.

2. Sérnám í tannlækningum skal fela í sér fræðilegt og verklegt nám við háskóla eða á meðferðar-, kennslu- og rannsóknarstofnun eða, eftir því sem við á, við heilbrigðisstofnun, sem lögbær yfirvöld eða stofnanir hafa viðurkennt í þessu skyni.

Fullt sérnám í tannlækningum skal vera a.m.k. þrjú ár undir umsjón lögbærra yfirvalda eða stofnana. Í því felst að tannlæknanemi í sérnámi verður sjálfur að taka þátt í þeirri starfsemi og axla þá ábyrgð sem fylgir starfinu á viðkomandi stofnun.

Heimilt er að breyta lágmarkslengd náms, sem um getur í annarri undirgrein, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga það að framförum á sviði vísinda og tækni.

3. Aðildarríkin skulu setja það skilyrði fyrir útgáfu vitnisburðar um sérmenntun í tannlækningum að viðkomandi hafi undir höndum vitnisburð um grunnnám í tannlækningum sem um getur í lið 5.3.2 í V. viðauka.

36. gr.

Að starfa sem tannlæknir

1. Í þessari tilskipun er starf tannlækna það starf sem skilgreint er í 3. mgr. og er iðkað undir starfsheitum sem skráð eru í lið 5.3.2 í V. viðauka.

2. Starfsgrein tannlæknis skal byggð á námi tannlæknis sem um getur í 34. gr. og felur í sér tiltekna starfsgrein sem er frábrugðin öðrum almennum eða sérhæfðum læknastörfum. Þeir sem stunda starfsemi tannlæknis þurfa að hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem um getur í lið 5.3.2 í V. viðauka. Handhafar slíks vitnisburðar um formlega menntun og hæfi skulu njóta sömu meðferðar og þeir sem falla undir 23. og 37. gr.

3. Aðildarríkin skulu tryggja að tannlæknar geti almennt fengið aðgang að og stundað störf sem fela í sér forvarnir, greiningu og meðferð galla og sjúkdóma í tönnum, munni, kjálkum og aðliggjandi vefjum, að teknu tilhlýðilegu tilliti til ákvæða reglna og siðaregla starfsgreinarinnar að því er varðar viðmiðunardagsetningarnar sem um getur í lið 5.3.2 í V. viðauka.

37. gr.

Áunnin réttindi tannlækna

1. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna, vegna starfa tannlæknis undir því starfsheiti sem um getur í lið 5.3.2 í V. viðauka, vitnisburð um formlega menntun og hæfi læknis, sem gefinn er út á Ítalíu, Spáni, Austurríki, Tékklandi og Slóvakíu til handa einstaklingum sem hófu læknanám á viðmiðunardegi sem gefin er upp í þeim viðauka fyrir viðkomandi aðildarríki, eða fyrr, ásamt vottorði sem lögbær yfirvöld aðildarríkisins gefa út.

Vottorðið verður að sýna fram á að eftirfarandi skilyrðum sé fullnægt:

a) að hlutaðeigandi einstaklingar hafi í reynd gegnt, í því aðildarríki, með lögmætum hætti og að aðalstarfi, því starfi sem um getur í 36. gr. í a.m.k. þrjú ár samfleytt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfu vottorðsins,

b) að þessum einstaklingum sé heimilt að gegna fyrrgreindum störfum við sömu skilyrði og handhöfum vitnisburðar um formlega menntun og hæfi sem skráður er fyrir viðkomandi aðildarríki í lið 5.3.2. í V. viðauka.

Veita skal þeim einstaklingum, sem hafa á fullnægjandi hátt lokið a.m.k. þriggja ára námi, sem lögbær yfirvöld viðkomandi aðildarríkis viðurkenna sem samsvarandi því námi sem um getur í 34. gr., undanþágu frá þriggja ára starfsreynslunni sem um getur í a-lið annarrar undirgreinar.

Að því er varðar Tékkland og Slóvakíu skal veita vitnisburði um formlega menntun og hæfi sem fenginn er í fyrrum Tékkóslóvakíu sömu viðurkenningu og vitnisburði um formlega menntun og hæfi sem fenginn er í Tékklandi og Slóvakíu með sömu skilyrðum og segir í undirgreinunum hér að framan.

2. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi læknis sem gefinn er út á Ítalíu til handa einstaklingum sem hófu háskólanám í læknisfræði eftir 28. janúar 1980 og eigi síðar en 31. desember 1984, og skal honum fylgja vottorð sem gefið er út af lögbærum yfirvöldum á Ítalíu.

Vottorðið verður að sýna fram á að þremur eftirfarandi skilyrðum sé fullnægt:

a) að hlutaðeigandi einstaklingar hafi staðist hæfnispróf sem lögbær yfirvöld á Ítalíu halda til að komast að raun um hvort þeir búi yfir sambærilegri þekkingu og færni og þeir sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem skráður er fyrir Ítalíu í lið 5.3.2 í V. viðauka,

b) að þeir hafi í reynd gegnt á Ítalíu, með lögmætum hætti og að aðalstarfi, því starfi sem um getur í 36. gr. í a.m.k. þrjú ár samfleytt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfu vottorðsins,

c) að þeir hafi leyfi til að gegna eða gegni í reynd, með lögmætum hætti og að aðalstarfi, því starfi sem um getur í 36. gr. með sömu skilyrðum og handhafar vitnisburðar um formlega menntun og hæfi sem skráður er fyrir Ítalíu í lið 5.3.2 í V. viðauka.

Veita skal þeim einstaklingum, sem hafa lokið á fullnægjandi hátt a.m.k. þriggja ára námi sem lögbær yfirvöld viðurkenna sem samsvarandi því námi sem um getur í 34. gr., undanþágu frá hæfnisprófinu sem um getur í a-lið annarrar undirgreinar.

Einstaklingar, sem hófu háskólanám í læknisfræði eftir 31. desember 1984, skulu fá sömu meðferð og þeir sem um getur hér að framan, að því tilskildu að framangreint þriggja ára nám hafi hafist fyrir 31. desember 1994.

5. þáttur

Dýralæknar

38. gr.

Nám dýralækna

1. Nám dýralækna skal fela í sér a.m.k. fimm ára fullt fræðilegt og verklegt nám við háskóla eða æðri menntastofnun sem býður nám sem viðurkennt er á samsvarandi stigi eða undir umsjón háskóla og felur a.m.k. í sér þá námsáætlun sem um getur í lið 5.4.1 í V. viðauka.

Heimilt er að breyta listanum yfir námsefni, sem er skráð í lið 5.4.1 í V. viðauka, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga það að framförum á sviði vísinda og tækni.

Slíkar uppfærslur mega ekki, í neinu aðildarríki, hafa í för með sér breytingu á gildandi meginreglum í tengslum við uppbyggingu á starfsgreinum að því er varðar nám og skilyrði fyrir aðgangi einstaklinga.

2. Til að fá aðgang að dýralæknisfræði verður hlutaðeigandi að hafa undir höndum prófskírteini eða vottorð sem veitir aðgang að viðkomandi námi í háskóla eða æðri menntastofnunum sem aðildarríki viðurkennir að eru á samsvarandi stigi til þessa náms.

3. Nám dýralæknis skal veita tryggingu fyrir því að hlutaðeigandi einstaklingur hafi öðlast eftirfarandi þekkingu og færni:

a) fullnægjandi þekkingu á þeim vísindagreinum sem dýralæknisfræðin byggir á,

b) fullnægjandi þekkingu á líkamsbyggingu og starfsemi heilbrigðra dýra, búskap með þau, æxlun og almennum hollustuháttum, svo og fóðrun, þ.m.t. þekking á tækni við framleiðslu og geymslu á fóðri sem hentar þeim,

c) fullnægjandi þekkingu á atferli og verndun dýra,

d) fullnægjandi þekkingu á orsökum, eðli, þróun, áhrifum, greiningu og meðferð dýrasjúkdóma, hvort heldur átt er við einstakt dýr eða hópa, auk sérþekkingar á sjúkdómum er borist gætu í menn,

e) fullnægjandi þekkingu á fyrirbyggjandi lyfjameðferð,

f) fullnægjandi þekkingu á hollustu og tækni er lúta að frumvinnslu, fullvinnslu og markaðssetningu matvæla úr dýraríkinu eða matvæla upprunnum í dýraríkinu sem ætluð eru til manneldis,

g) fullnægjandi þekkingu á lögum og stjórnsýslufyrirmælum sem lúta að framangreindum atriðum,

h) fullnægjandi klíníska og aðra verklega reynslu undir viðeigandi umsjón.

39. gr.

Áunnin réttindi dýralækna

Aðildarríkin skulu, með fyrirvara um 4. mgr. 23. gr. að því er varðar ríkisborgara aðildarríkjanna, sem hafa vitnisburð um formlega menntun og hæfi dýralæknis sem var gefinn út í Eistlandi eða ef námið hófst þar fyrir 1. maí 2004, viðurkenna slíkan vitnisburð um formlega menntun og hæfi dýralæknis sem fullnægjandi sönnun ef honum fylgir vottorð þar sem fram kemur að þessir einstaklingar hafi í reynd og með lögmætum hætti gegnt viðkomandi störfum í Eistlandi í a.m.k. fimm ár samfellt á næstliðnum sjö árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

6. þáttur

Ljósmæður

40. gr.

Nám ljósmæðra

1. Nám ljósmæðra skal fela í sér a.m.k.:

a) sérstakt fullt ljósmóðurnám sem felur í sér a.m.k. þriggja ára fræðilegt og verklegt nám (námsleið I) og a.m.k. námsáætlunina sem um getur í lið 5.5.1 í V. viðauka eða

b) sérstakt fullt ljósmóðurnám sem er 18 mánuðir (námsleið II) og felur í sér a.m.k. þá námsáætlun, sem um getur í lið 5.5.1 í V. viðauka, sem er ekki hluti af samsvarandi námi hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun.

Aðildarríkin skulu tryggja að þær stofnanir sem sjá um menntun ljósmæðra séu ábyrgar fyrir samræmingu bóklegra og verklegra þátta í allri námsáætluninni.

Heimilt er að breyta listanum yfir námsefni, sem er skráð í lið 5.5.1 í V. viðauka, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga það að framförum á sviði vísinda og tækni.

Slíkar uppfærslur skulu ekki, í neinu aðildarríki, hafa í för með sér breytingu á gildandi meginreglum í tengslum við uppbyggingu á starfsgreinum að því er varðar nám og skilyrði fyrir aðgangi einstaklinga.

2. Til að fá aðgang að ljósmóðurnámi verður hlutaðeigandi að uppfylla eitt af eftirfarandi skilyrðum:

a) hafa lokið a.m.k. fyrstu tíu árum almenns náms fyrir námsleið I eða

b) hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, sem getið er í lið 5.2.2 í V. viðauka, fyrir námsleið II.

3. Nám ljósmóður skal veita tryggingu fyrir því að hlutaðeigandi einstaklingur hafi öðlast eftirfarandi þekkingu og færni:

a) fullnægjandi þekkingu á þeim vísindagreinum sem starfsemi ljósmæðra byggir á, einkum fæðingarfræði og kvensjúkdómafræði,

b) fullnægjandi þekkingu á siðfræði starfsgreinarinnar og löggjöf er hana varðar,

c) ítarlega þekkingu á líffræðilegri starfsemi, líffærafræði og lífeðlisfræði á sviði fæðingafræða og nýbura, auk þekkingar á sambandinu milli heilsufars, aðbúnaðar og félagslegs umhverfis manna og hegðunar þeirra,

d) fullnægjandi klíníska reynslu sem fengist hefur á viðurkenndum stofnunum undir umsjón starfsfólks sem er menntað á sviði ljósmóðurfræða og fæðingarfræði,

e) fullnægjandi skilning á menntun heilbrigðisstarfsfólks og reynslu af því að vinna með slíku starfsfólki.

41. gr.

Verklagsreglur varðandi viðurkenningu á vitnisburði um formlega menntun og hæfi ljósmæðra

1. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi ljósmæðra, sem um getur í lið 5.5.2 í V. viðauka, fær sjálfkrafa viðurkenningu skv. 21. gr., svo fremi sem viðkomandi fullnægir einni af eftirfarandi viðmiðunum:

a) fullt nám í ljósmóðurfræðum í a.m.k. þrjú ár:

i. hefur annaðhvort undir höndum prófskírteini, vottorð eða annan vitnisburð um menntun og hæfi sem veitir aðgang að háskóla eða æðri menntastofnun eða staðfestir á annan hátt samsvarandi þekkingu eða

ii. lýkur til viðbótar tveggja ára starfsreynsla sem er staðfest með vottorði í samræmi við 2. mgr.,

b) fullt nám í ljósmóðurfræðum sem stendur í tvö ár eða a.m.k. 3600 klukkustundir, að því tilskildu að viðkomandi hafi undir höndum annan vitnisburð um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun sem um getur í lið 5.2.2 í V. viðauka,

c) fullt nám í ljósmóðurfræðum sem stendur í 18 mánuði eða a.m.k. 3000 klukkustundir, að því tilskildu að viðkomandi hafi undir höndum annan vitnisburð um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðings í almennri hjúkrun, sem um getur í lið 5.2.2 í V. viðauka, og á eftir komi starfsreynsla sem er staðfest með vottorði sem er gefið út í samræmi við 2. mgr.

2. Vottorðið, sem um getur í 1. mgr., skal gefið út af lögbærum yfirvöldum í heimaaðildarríkinu. Það skal staðfesta að handhafi þess hafi, eftir að hafa fengið vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmóður, starfað með fullnægjandi hætti sem ljósmóðir á sjúkrahúsi eða á heilsugæslustofnun sem er viðurkennd í þessu skyni.

42. gr

Að starfa sem ljósmóðir

1. Ákvæði þessa þáttar gilda um störf ljósmæðra eins og þau eru skilgreind í hverju aðildarríki, sbr. þó 2. mgr., sem eru stunduð undir þeim starfsheitum sem um getur í lið 5.5.2 í V. viðauka.

2. Aðildarríkin skulu tryggja að ljósmæður eigi a.m.k. rétt á að fá aðgang að og stunda eftirtalin störf:

a) veita haldgóðar upplýsingar og ráðgjöf um fjölskylduáætlanir,

b) greina þungun og hafa eftirlit með eðlilegri meðgöngu; gera nauðsynlegar prófanir vegna eftirlits með framvindu eðlilegrar meðgöngu,

c) mæla fyrir um eða ráðleggja rannsóknir sem nauðsynlegar eru til þess að greina eins fljótt og unnt er fyrstu merki um áhættumeðgöngu,

d) halda námskeið með fræðslu um foreldrahlutverkið, fæðingu og ráðgjöf um hreinlæti og næringu,

e) annast og aðstoða móður meðan á fæðingu stendur og fylgjast með ástandi fósturs í leginu með viðeigandi klínískum og tæknilegum aðferðum,

f) sjá um eðlilegar fæðingar, þ.m.t. spangarskurður þegar hans er þörf og, í bráðatilvikum, sitjandi fæðingu,

g) þekkja hættumerki hjá móður eða ungbarni sem krefst umsagnar læknis og aðstoða hann eftir þörfum; gera nauðsynlegar neyðarráðstafanir í fjarveru læknis, einkum til að ná fylgju út, auk hugsanlegrar þreifingar legsins,

h) skoða og annast nýbura; taka frumkvæði þegar nauðsyn ber til og gera bráða endurlífgun þegar þörf krefur,

i) annast og fylgjast með líðan móður eftir fæðingu og gefa móður öll nauðsynleg ráð varðandi umönnun ungbarna til að gera móður kleift að tryggja hámarksframfarir hjá nýburanum,

j) annast meðferð sem læknir hefur mælt fyrir um,

k) annast nauðsynlega skýrslugerð.

43. gr.

Áunnin réttindi ljósmæðra

1. Sérhvert aðildarríki skal, að því er varðar ríkisborgara aðildarríkjanna sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmóður sem fullnægir öllum lágmarkskröfum um menntun sem mælt er fyrir um í 40. gr. en ekki fengið hann viðurkenndan skv. 41. gr. nema honum fylgi vottorð um starfsreynslu sem um getur í 2. mgr. 41. gr., viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem gefinn er út í þessum aðildarríkjum fyrir viðmiðunardagsetninguna, sem um getur í lið 5.5.2 í V. viðauka, sem fullnægjandi sönnun enda fylgi honum vottorð sem staðfestir að þessir ríkisborgarar hafi í reynd og með lögmætum hætti gegnt umræddum störfum í a.m.k. tvö ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir veitingu vottorðsins.

2. Skilyrðin, sem mælt er fyrir um í 1. mgr., gilda fyrir þá ríkisborgara aðildarríkjanna sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmóður sem staðfestir að viðkomandi hafi lokið námi á yfirráðasvæði fyrrum Þýska alþýðulýðveldisins og fullnægir öllum þeim lágmarkskröfum um menntun sem mælt er fyrir um í 40. gr. en fær hann ekki viðurkenndan skv. 41. gr. nema honum fylgi vottorð um starfsreynslu sem um getur í 2. mgr. 41. gr. þar sem staðfest er að nám hafi hafist fyrir 3. október 1990.

3. Að því er varðar vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmóður frá Póllandi gilda einungis eftirfarandi ákvæði um áunnin réttindi:

Aðildarríkin skulu, að því er varðar ríkisborgara aðildarríkjanna sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmóður sem var gefinn út í Póllandi eða ef námið hófst þar fyrir 1. maí 2004 og viðkomandi fullnægir ekki lágmarkskröfum um menntun sem mælt er fyrir um í 40. gr., viðurkenna eftirfarandi vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmóður sem fullnægjandi sönnun ef honum fylgir vottorð þar sem fram kemur að þessir einstaklingar hafi í reynd og með lögmætum hætti starfað sem ljósmóðir í þann tíma sem er tilgreindur hér á eftir:

a) vitnisburður um formlega menntun og hæfi ljósmóður á háskólastigi (dyplom licencjata poloznictwa), a.m.k. þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfudag vottorðsins,

b) vitnisburður um formlega menntun og hæfi ljósmóður sem vottar að námi eftir framhaldsskólastigið hafi verið lokið frá fagskóla á sviði læknavísinda (dyplom poloznej), a.m.k. fimm ár samfellt á næstliðnum sjö árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

4. Aðildarríkin skulu viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi í ljósmóðurfræði, gefinn út í Póllandi til handa ljósmæðrum sem hafa lokið námi fyrir 1. maí 2004 sem uppfyllir ekki lágmarkskröfur um menntun sem mælt er fyrir um í 40. gr., að því tilskildu að viðkomandi leggi fram prófskírteini fyrir nám sem samsvarar B.S.-prófi og að það hafi verið gefið út eftir að viðkomandi lauk sérstakri endurmenntun sem er að finna í 11. gr. laga frá 20. apríl 2004 um breytingu á lögum um starfsgreinar hjúkrunarfræðinga og ljósmæðra og öðrum lagagerningum (Stjórnartíðindi Lýðveldisins Póllands frá 30. apríl 2004 nr. 92, liður 885) og reglugerð heilbrigðisráðherra frá 11. maí 2004 um nákvæm skilyrði varðandi menntun hjúkrunarfræðinga og ljósmæðra sem hafa lokið prófi á framhaldsskólastigi (lokapróf – „matura“) og námi við læknaskóla og fagskóla á sviði hjúkrunarfræða og ljósmóðurfræða (Stjórnartíðindi Lýðveldisins Póllands frá 13. maí 2004 nr. 110, liður 1170), með það markmið að staðfesta að hlutaðeigandi einstaklingur búi yfir sambærilegri þekkingu og hæfni og ljósmæður sem hafa öðlast þá menntun og hæfi sem eru, að því er Pólland varðar, skilgreind í lið 5.5.2 í V. viðauka.

7. þáttur

Lyfjafræðingar

44. gr.

Nám lyfjafræðinga

1. Til að fá aðgang að námi í lyfjafræði verður hlutaðeigandi að hafa undir höndum prófskírteini eða vottorð sem veitir aðgang í aðildarríki að viðkomandi námi við háskóla eða æðri menntastofnanir sem eru viðurkenndar á samsvarandi stigi.

2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi lyfjafræðings skal staðfesta a.m.k. fimm ára nám sem felur í sér a.m.k.:

a) fjögurra ára fullt fræðilegt og verklegt nám við háskóla eða æðri menntastofnanir sem hafa hlotið viðurkenningu á samsvarandi stigi eða undir umsjón háskóla,

b) sex mánaða starfsþjálfun í lyfjaverslun sem er opin almenningi eða á sjúkrahúsi undir umsjón lyfjadeildar á því sjúkrahúsi.

Starfsþjálfunin skal a.m.k. fela í sér námsáætlunina sem lýst er í lið 5.6.1 í V. viðauka. Heimilt er að breyta listanum yfir námsefni, sem er skráð í lið 5.6.1 í V. viðauka, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr. með það í huga að laga hann að framförum á sviði vísinda og tækni.

Slíkar uppfærslur mega ekki, í neinu aðildarríki, hafa í för með sér breytingu á gildandi meginreglum í tengslum við uppbyggingu á starfsgreinum að því er varðar nám og skilyrði fyrir aðgangi einstaklinga.

3. Nám í lyfjafræði skal veita tryggingu fyrir því að hlutaðeigandi einstaklingur hafi öðlast eftirfarandi þekkingu og færni:

a) fullnægjandi þekkingu á lyfjum og þeim efnum sem notuð eru við framleiðslu lyfja,

b) fullnægjandi þekkingu á lyfjagerðarfræði og eðlisfræðilegri, efnafræðilegri, líffræðilegri og örverufræðilegri prófun á lyfjum,

c) fullnægjandi þekkingu á umbroti og verkun lyfja og eiturefna og á notkun lyfja,

d) fullnægjandi þekkingu til að meta vísindaleg gögn er varða lyf svo að viðkomandi sé fær um að veita viðeigandi upplýsingar á grundvelli þessarar þekkingar,

e) fullnægjandi þekkingu á lagalegum jafnt sem öðrum kröfum sem gerðar eru til þeirra sem stunda lyfsölu.

45. gr.

Að starfa sem lyfjafræðingur

1. Í þessari tilskipun er aðgangur að og iðkun starfs lyfjafræðings, að því er þessa tilskipun varðar, bundin, í einu eða fleiri aðildarríkjum, skilyrði um faglega menntun og hæfi og handhöfum vitnisburðar um formlega menntun og hæfi til þeirra starfstitla sem eru skráðir í lið 5.6.2 í V. viðauka.

2. Aðildarríkin skulu tryggja að handhafar vitnisburðar um formlega menntun og hæfi í lyfsölufræðum á háskólastigi eða á samsvarandi menntunarstigi, sem fullnægja ákvæðum 44. gr., eigi rétt á að fá aðgang að og stunda a.m.k. eftirtalin störf, með fyrirvara um kröfur, eftir því sem við á, um viðbótarstarfsreynslu:

a) gerð lyfjaforma lyfja,

b) framleiðsla og prófun lyfja,

c) prófun lyfja á lyfjarannsóknarstofu,

d) geymsla, varðveisla og dreifing lyfja á heildsölustigi,

e) gerð, prófun, geymsla og öflun lyfja fyrir lyfjaverslanir sem eru opnar almenningi,

f) gerð, prófun, geymsla og afgreiðsla lyfja innan sjúkrahúsa,

g) miðlun upplýsinga og ráðgjöf um lyf.

3. Ef aðildarríki setur það skilyrði fyrir því að fá aðgang að og iðka starf lyfjafræðings að hann hafi viðbótarstarfsreynslu, auk vitnisburðar um formlega menntun og hæfi, sem um getur í lið 5.6.2 í V. viðauka, skal það viðurkenna sem fullnægjandi sönnun vottorð gefið út af lögbærum yfirvöldum heimaaðildarríkisins sem staðfestir að hlutaðeigandi einstaklingur hafi stundað þessi störf í heimaaðildarríkinu í sambærilegan tíma.

4. Viðurkenningin, sem um getur í 3. mgr., gildir ekki hvað varðar tveggja ára starfsreynslutímabilið sem krafist er í Stórhertogadæminu Lúxemborg áður en ríkið veitir opinbert starfsleyfi lyfjafræðings.

5. Ef samkeppnispróf var fyrir hendi í aðildarríki 16. september 1985, sem miðar að því að velja úr hópi handhafa sem um getur í 2. mgr. þá sem fá heimild til að gerast eigendur nýrra lyfjaverslana, sem komið er á fót samkvæmt landsbundnu kerfi um landfræðilega staðsetningu lyfjaverslana, getur aðildarríkið, þrátt fyrir 1. mgr., haldið þessu samkeppnisprófi og krafist þess að ríkisborgarar aðildarríkjanna, sem hafa undir höndum vitnisburð um formlega menntun og hæfi lyfjafræðings sem um getur í lið 5.6.2 í V. viðauka eða njóta hags af ákvæðum 23. gr., þreyti slíkt próf.

8. þáttur

Arkitektar

46. gr.

Nám arkitekta

1. Nám arkitekts skal fela í sér a.m.k. fjögurra ára fullt nám eða sex ára nám, þar af a.m.k. þriggja ára fullt nám við háskóla eða sambærilega menntastofnun.Náminu skal ljúka með fullnægjandi prófi á háskólastigi.

Námið, sem verður að vera á háskólastigi og með byggingarlist sem meginviðfangsefni, verður að hafa jafnvægi milli fræðilegra og verklegra þátta byggingarlistarnámsins og tryggja að viðkomandi öðlist eftirfarandi þekkingu og færni:

a) hæfni til að gera teikningar á sviði byggingarlistar sem fullnægja bæði fagurfræðilegum og tæknilegum kröfum,

b) fullnægjandi þekkingu á sögu og stefnum í byggingarlist og skyldum greinum á sviði lista, tækni og mannvísinda,

c) þekkingu á áhrifum fagurra lista á gæði hönnunar í byggingarlist,

d) fullnægjandi þekkingu á borgarskipulagi, áætlanagerð og þeirri færni sem nauðsynleg er við áætlanagerð,

e) skilning á sambandinu á milli fólks og bygginga og milli bygginga og umhverfis þeirra, svo og á mikilvægi þess að laga byggingar og rými á milli þeirra að þörfum og aðstæðum manna,

f) skilning á byggingarlist sem starfsgrein og hlutverki arkitektsins í samfélaginu, einkum við undirbúning verkefna þar sem taka þarf mið af félagslegum þáttum,

g) skilning á þeim rannsóknaraðferðum og undirbúningi sem fara verður fram við undirbúning hönnunarverkefnis,

h) skilning á vandamálum er tengjast burðarþoli, byggingarfræðilegum og verkfræðilegum þáttum í húsateikningum,

i) fullnægjandi þekkingu á vandamálum er tengjast efnislegri útfærslu og tækni og því hlutverki að byggingar verði að hanna með það í huga að þær veiti bæði vernd gegn veðráttu og þægindi hvað innra skipulag varðar,

j) nauðsynlega færni í hönnun til að þeir geti fullnægt kröfum þeirra sem nota byggingar, innan þeirra marka sem kostnaðaráætlanir og byggingareglur setja,

k) fullnægjandi þekkingu á þeim atvinnugreinum, stofnunum, reglum og málsmeðferð sem tengjast hönnun bygginga og því að fella skipulag inn í heildarskipulag.

2. Heimilt er að breyta listanum yfir þekkingu og færni sem er skráð í 1. mgr., í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr., með það í huga að laga þær að framförum á sviði vísinda og tækni.

Slíkar uppfærslur mega ekki, í neinu aðildarríki, hafa í för með sér breytingu á gildandi meginreglum í tengslum við uppbyggingu á starfsgreinum að því er varðar nám og skilyrði fyrir aðgangi einstaklinga.

47. gr.

Undanþágur frá skilyrðum varðandi nám arkitekta

1. Þrátt fyrir 46. gr. skal eftirfarandi einnig teljast fullnægja 21. gr.: þriggja ára nám við „Fachhochschulen“ í Sambandslýðveldinu Þýskalandi, sem var komið á 5. ágúst 1985 og fullnægir kröfunum sem um getur í 46. gr. og veitir aðgang að því starfi sem um getur í 48. gr. í því aðildarríki undir starfsheitinu „arkitekt“, svo fremi að náminu fylgi fjögurra ára starfsreynsla í Sambandslýðveldinu Þýskalandi, staðfest með vottorði útgefnu af því fagfélagi sem arkitektinn, sem óskar eftir að njóta góðs af ákvæðum þessarar tilskipunar, er skráður hjá.

Fagfélagið verður fyrst að ganga úr skugga um að verk viðkomandi arkitekts á sviði byggingarlistar sýni fram á sannfærandi beitingu á allri þeirri þekkingu og færni sem skráð er í 1. mgr. 46. gr. Þetta vottorð er gefið út á grundvelli sömu málsmeðferðar og notuð er við skráningu hjá fagfélaginu.

2. Þrátt fyrir 46. gr. skal eftirfarandi teljast fullnægja 21. gr.: nám sem er hluti af félagslegri umbótaáætlun eða hlutanámi á háskólastigi og fullnægir skilyrðum sem um getur í 46. gr., vottað með prófi í byggingarlist sem einstaklingur, sem hefur unnið í sjö ár eða lengur á sviði byggingarlistar undir umsjón arkitekts eða arkitektastofu, hefur staðist.

Prófið verður að vera á háskólastigi og samsvara lokaprófinu sem um getur í fyrstu undirgrein 1. mgr. 46. gr.

48. gr.

Að starfa sem arkitekt

1. Í þessari tilskipun er starf arkitekts það starf sem er almennt iðkað undir starfsheitinu „arkitekt“.

2. Litið skal svo á að ríkisborgarar aðildarríkis, sem hafa leyfi til að nota þetta starfsheiti samkvæmt lögum sem veita lögbærum yfirvöldum í aðildarríki heimild til að úthluta ríkisborgurum aðildarríkjanna, sem hafa borið af í starfi sínu á sviði byggingarlistar í krafti gæða, þessu starfsheiti, fullnægi þeim skilyrðum sem krafist er til að mega starfa sem arkitekt og undir starfsheitinu „arkitekt“. Heimaaðildarríki hlutaðeigandi einstaklinga skal gefa út vottorð sem staðfestir að starfsemin falli undir svið byggingarlistar.

49. gr.

Áunnin réttindi arkitekta

1. Sérhvert aðildarríki skal viðurkenna vitnisburð um formlega menntun og hæfi arkitekts, sem skráð er í VI. viðauka og er gefinn út í hinum aðildarríkjunum til staðfestingar á námi sem hófst eigi síðar en viðmiðunarskólaárið sem tilgreint er í þeim viðauka, jafnvel þótt hann uppfylli ekki lágmarkskröfurnar sem mælt er fyrir um í 46. gr., og skal, að því er varðar aðgang að og stundun starfs arkitekts, láta slíkan vitnisburð hafa sama gildi á yfirráðasvæði sínu og vitnisburð um formlega menntun og hæfi arkitekts sem aðildarríkið sjálft gefur út.

Undir þessum kringumstæðum skal viðurkenna vottorð sem eru gefin út af lögbærum yfirvöldum Sambandslýðveldisins Þýskalands og staðfesta að vitnisburður um formlega menntun og hæfi, sem Þýska alþýðulýðveldið gefur út 8. maí 1945 eða síðar samsvari þeim vitnisburði sem skráður er í þeim viðauka.

2. Með fyrirvara um 1. mgr. skal sérhvert aðildarríki viðurkenna eftirfarandi vitnisburð um formlega menntun og hæfi og láta hann, að því er varðar aðgang að og stundun starfs arkitekts, hafa sama gildi á sínu yfirráðasvæði og þann vitnisburð um formlega menntun og hæfi sem það sjálft gefur út: vottorð sem gefin eru út til handa ríkisborgurum aðildarríkjanna af aðildarríkjum sem hafa samþykkt reglur um aðgang að og stundun starfs arkitekts frá og með eftirtöldum dögum:

a) 1. janúar 1995 að því er varðar Austurríki, Finnland og Svíþjóð,

b) 1. maí 2004 að því er varðar Tékkland, Eistland, Kýpur, Lettland, Litháen, Ungverjaland, Möltu, Pólland, Slóveníu og Slóvakíu,

c) 5. ágúst 1987 að því er varðar önnur aðildarríki.

Vottorðin, sem um getur í fyrstu undirgrein, skulu staðfesta að handhafinn hafi fengið leyfi, eigi síðar en á viðkomandi degi, til að nota starfsheiti arkitekts og að hann hafi í reynd gegnt, í tengslum við reglurnar, umræddu starfi í þrjú ár samfellt á næstliðnum fimm árum fyrir útgáfudag vottorðsins.

IV. KAFLI

Sameiginleg ákvæði varðandi staðfestu

50. gr.

Skjalahald og formsatriði

1. Þegar lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins taka ákvörðun um umsókn um starfsleyfi til að stunda umrædda lögverndaða starfsgrein, skv. þessum bálki, geta þessi yfirvöld krafist þeirra skjala og vottorða sem skráð eru í VII. viðauka.

Skjöl, sem um getur í d-, e-, og f-lið 1. liðar í VII. viðauka, skulu ekki vera eldri en þriggja mánaða á þeim degi sem þau eru lögð fram.

Aðildarríkin, stofnanir og aðrir lögaðilar skulu tryggja að trúnaðar sé gætt um þær upplýsingar sem þeim berast.

2. Ef fyrir hendi er réttmætur vafi getur gistiaðildarríkið krafist þess að lögbær yfirvöld í öðru aðildarríki staðfesti áreiðanleika staðfestingarinnar og vitnisburðar um formlega menntun og hæfi sem hefur verið gefinn út í því aðildarríki og staðfesti jafnframt, þar sem við á, að rétthafinn fullnægi, að því er varðar starfsgreinarnar sem um getur í III. kafla þessa bálks, þeim lágmarkskröfum um menntun sem um getur í 24., 24., 28., 31., 34., 35., 38., 40., 44. og 46. gr.

3. Ef fyrir hendi er réttmætur vafi þegar vitnisburður um formlega menntun og hæfi, eins og hann er skilgreindur í c-lið 1. mgr. 3. gr., hefur verið gefinn út af lögbæru yfirvaldi aðildarríkis og felur í sér nám sem fór fram, að öllu leyti eða að hluta til, í menntastofnun sem hefur lagalega staðfestu á yfirráðasvæði í öðru aðildarríki, skal gistiaðildarríkið eiga rétt á að fá staðfestingu á eftirfarandi atriðum hjá lögbæru yfirvaldi upprunaaðildarríkisins sem gaf út vitnisburðinn:

a) hvort námið við stofnunina hafi fengið formlega staðfestingu frá þeirri menntastofnun sem staðsett er í upprunaaðildarríkinu þar sem hann er gefinn út,

b) hvort vitnisburðurinn um formlega menntun og hæfi sé hinn sami og hefði verið gefinn út ef námið hefði alfarið verið stundað í upprunaaðildarríkinu þar sem hann er gefinn út og

c) hvort vitnisburðurinn um formlega menntun og hæfi veiti sömu starfsréttindi á yfirráðasvæði upprunaaðildarríkisins þar sem hann var gefinn út.

4. Ef gistiaðildarríki krefst þess að ríkisborgarar þess sverji eið eða gefi eiðsvarna yfirlýsingu til að fá aðgang að lögverndaðri starfsgrein og geti ríkisborgarar annarra aðildarríkja ekki notað orðalag eiðsins eða yfirlýsingarinnar skal gistiaðildarríkið tryggja að umræddir einstaklingar geti notað viðeigandi og sambærilegt orðalag.

51. gr.

Málsmeðferð fyrir gagnkvæma viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi

1. Lögbært yfirvald gistiaðildarríkisins skal staðfesta viðtöku umsóknar innan eins mánaðar frá því að hún berst og láta umsækjanda vita ef skjöl vantar.

2. Málsmeðferð fyrir umfjöllun umsóknar um starfsleyfi til að stunda lögverndaða starfsgrein skal lokið svo skjótt sem auðið er og leiða til rökstuddrar niðurstöðu lögbærs yfirvalds gistiaðildarríkisins eigi síðar en þremur mánuðum eftir þann dag sem fullgert skjal umsækjanda var lagt fram. Hins vegar er heimilt að framlengja þennan frest um einn mánuð í þeim tilvikum sem falla undir I. og II. kafla þessa bálks.

3. Ákvörðuninni, eða hafi ákvörðun ekki verið tekin innan frestsins, skal vera hægt að áfrýja samkvæmt landslögum.

52. gr.

Notkun starfsheita

1. Ef notkun starfsheitis, sem tengist einhverju því starfi sem heyrir undir starfsgreinina, er lögverndað í gistiaðildarríki skulu ríkisborgarar annarra aðildarríkja, sem hafa heimild til að leggja stund á lögverndaða starfsgrein á grundvelli III. bálks, nota starfsheiti gistiaðildarríkisins sem samsvarar þeirri starfsgrein í því aðildarríki og nota mögulega skammstöfun.

2. Ef samtök eða félag í gistiaðildarríki lögverndar starfsgrein í skilningi 2. mgr. 3. gr. skal ríkisborgurum aðildarríkja ekki heimilt að nota starfsheitið eða skammstöfun þess sem téð félag eða samtök gefa út nema þeir láti í té sönnunargögn um að þeir eigi aðild að því félagi eða séu félagar í þeim samtökum.

Ef félagið eða samtökin setja fram skilyrði fyrir aðild ríkisborgara annarra aðildarríkja, sem hafa öðlast faglega menntun og hæfi, er þeim það heimilt en aðeins samkvæmt þeim skilyrðum sem mælt er fyrir um í þessari tilskipun.

IV. BÁLKUR

ÍTARLEG SKILYRÐI FYRIR ÞVÍ AÐ LEGGJA STUND Á STARFSGREIN

53. gr.

Tungumálakunnátta

Einstaklingar, sem fá viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi, skulu búa yfir þeirri tungumálakunnáttu sem nauðsynleg er til að geta lagt stund á starfsgreinina í gistiaðildarríkinu.

54. gr.

Notkun námstitla

Með fyrirvara um 7. og 52. gr. skal gistiaðildarríkið tryggja að viðkomandi einstaklingar eigi rétt á að nota þá námstitla, sem þeir hafa öðlast í heimaaðildarríkinu og mögulega skammstöfun þeirra, á tungumáli heimaaðildarríkisins.

Gistiaðildarríkið getur krafist þess að titlinum fylgi upplýsingar um heiti og heimilisfang stofnunarinnar eða prófanefndarinnar sem veitti hann. Ef líklegt má telja að námstitli heimaaðildarríkisins verði ruglað saman við titil í gistiaðildarríkinu, sem krefst viðbótarnáms í því ríki en viðkomandi einstaklingur hefur ekki lokið, er gistiaðildarríkinu heimilt að krefjast þess að hann noti námstitil heimaaðildarríkisins á viðeigandi formi sem gistiaðildarríkið setur fram.

55. gr.

Samþykki sjúkratryggingasjóða

Með fyrirvara um 1. mgr. 5. gr. og b-lið fyrstu undirgreinar 6. gr. skulu aðildarríki, sem krefjast þess að einstaklingar, sem hafa öðlast faglega menntun og hæfi á yfirráðasvæði þeirra, ljúki undirbúningstímabili starfsþjálfunar og/eða starfsreynslutímabili til að fá samþykki sjúkratryggingasjóða falla frá slíkri kröfu gagnvart handhöfum vitnisburðar um faglega menntun og hæfi læknis og tannlæknis sem viðkomandi hefur öðlast í öðru aðildarríki.

V. BÁLKUR

SAMVINNA STJÓRNVALDA OG FRAMKVÆMDARVALD

56. gr.

Lögbær yfirvöld

1. Lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins og heimaaðildarríkisins skulu hafa náið samráð og veita gagnkvæma aðstoð til að auðvelda beitingu þessarar tilskipunar. Þau skulu tryggja að farið verði með upplýsingarnar sem þau skiptast á sem trúnaðarmál.

2. Lögbær yfirvöld gisti- og heimaaðildarríkjanna skulu skiptast á upplýsingum að því er varðar viðurlög eða refsiaðgerðir eða aðrar alvarlegar, sérstakar aðstæður sem eru líklegar til að hafa áhrif á starfrækslu samkvæmt þessari tilskipun en virða löggjöf um vernd persónuupplýsinga, sem kveðið er á um í tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 95/46/EB frá 24. október 1995 um vernd einstaklinga í tengslum við vinnslu persónuupplýsinga og um frjálsa miðlun slíkra upplýsinga ( 1 ) og tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2002/58/EB frá 12. júlí 2002 um vinnslu persónuupplýsinga og um verndun einkalífs á sviði rafrænna fjarskipta (tilskipun um friðhelgi einkalífsins og rafræn fjarskipti) ( 2 ).

Heimaaðildarríkið skal sannprófa áreiðanleika aðstæðnanna og yfirvöld þess skulu taka ákvörðun um eðli og umfang þeirra rannsókna sem þarf að framkvæma og skulu tilkynna gistiaðildarríkinu um niðurstöður þær sem fengnar eru út frá þeim upplýsingum sem það hefur aðgang að.

3. Hvert aðildarríki skal, eigi síðar en 20. október 2007, tilnefna þau yfirvöld og stofnanir sem eru til þess bær að veita eða taka á móti vitnisburði um formlega menntun og hæfi ásamt öðrum skjölum eða upplýsingum sem og þau sem eru til þess bær að taka á móti umsóknum og taka þær ákvarðanir sem um getur í þessari tilskipun og skulu þegar í stað tilkynna hinum aðildarríkjunum og framkvæmdastjórninni um það.

4. Aðildarríkin skulu tilnefna samræmingaraðila fyrir starfsemi þeirra yfirvalda sem um getur í 1. mgr. og tilkynna það hinum aðildarríkjunum og framkvæmdastjórninni.

Verkefni samræmingaraðila skulu vera:

a) að stuðla að samræmdri beitingu ákvæða tilskipunar þessarar,

b) að safna saman öllum upplýsingum sem skipta máli við beitingu þessarar tilskipunar, t.d. varðandi skilyrðin fyrir aðgangi að lögverndaðri starfsgrein í aðildarríkjunum.

Í þeim tilgangi að leysa það verkefni, sem skráð er í b-lið, mega samræmingaraðilar leita aðstoðar hjá þeim upplýsinga- og þjónustumiðstöðvum sem um getur í 57. gr.

57. gr.

Upplýsinga- og þjónustumiðstöðvar

Eigi síðar en 20. október 2007 skal sérhvert aðildarríki tilnefna upplýsinga- og þjónustumiðstöð fyrir eftirfarandi verkefni:

a) að sjá ríkisborgurum og upplýsinga- og þjónustumiðstöðvum hinna aðildarríkjanna fyrir nauðsynlegum upplýsingum varðandi viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi sem kveðið er á um í þessari tilskipun, t.d. upplýsingum varðandi landslög um starfsgreinarnar og iðkun þeirra, þ.m.t. félagsmálalöggjöf og, þar sem við á, siðareglur,

b) að aðstoða ríkisborgara við að nýta sér þau réttindi sem þessi tilskipun veitir þeim, ef við á í samstarfi við aðrar upplýsinga- og þjónustumiðstöðvar og lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins.

Upplýsinga- og þjónustumiðstöðvarnar skulu, að beiðni framkvæmdastjórnarinnar, greina framkvæmdastjórninni frá niðurstöðum þeirra mála sem þær hafa til meðferðar samkvæmt ákvæðum b-liðar innan tveggja mánaða frá því að þær tóku við þeim.

58. gr.

Nefnd um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi

1. Framkvæmdastjórnin skal njóta aðstoðar nefndar um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi, hér á eftir kölluð „nefndin“, sem er skipuð fulltrúum aðildarríkjanna undir formennsku fulltrúa framkvæmdastjórnarinnar.

2. Þegar vísað er til þessarar málsgreinar gilda ákvæði 5. og 7. gr. ákvörðunar 1999/468/EB með hliðsjón af ákvæðum 8. gr. hennar.

Tímabilið, sem mælt er fyrir um í 6. mgr. 5. gr. ákvörðunar 1999/468/EB, skal vera tveir mánuðir.

3. Nefndin setur sér starfsreglur.

59. gr.

Samráð

Framkvæmdastjórninni ber að tryggja að haft sé samráð á viðeigandi hátt við sérfræðinga úr umræddum starfsstéttum, einkum í tengslum við starf nefndarinnar, sem um getur í 58. gr., og skal leggja fyrir nefndina rökstudda skýrslu varðandi samráðið.

VI. BÁLKUR

ÖNNUR ÁKVÆÐI

60. gr.

Skýrslur

1. Frá og með 20. október 2007 skulu aðildarríkin senda framkvæmdastjórninni skýrslu á tveggja ára fresti um beitingu kerfisins. Jafnframt því sem skýrslan fjallar almennt um málið skal skýrslan einnig veita tölfræðilegt yfirlit yfir ákvarðanir sem teknar hafa verið og lýsa helsta vanda sem upp hefur komið við beitingu tilskipunarinnar.

2. Frá og með 20. október 2007 skal framkvæmdastjórnin taka saman skýrslu á fimm ára fresti um framkvæmd þessarar tilskipunar.

61. gr.

Undanþáguákvæði

Komi upp meiri háttar vandkvæði við beitingu einhvers ákvæðis þessarar tilskipunar á tilteknu sviði í aðildarríki skal framkvæmdastjórnin rannsaka þessi vandkvæði í samvinnu við þetta aðildarríki.

Þar sem við á skal framkvæmdastjórnin ákveða, í samræmi við málsmeðferðina sem um getur í 2. mgr. 58. gr., að heimila hlutaðeigandi aðildarríki að víkja frá viðkomandi ákvæðum í takmarkaðan tíma.

62. gr.

Niðurfelling

Tilskipanir 77/452/EBE, 77/453/EBE, 78/686/EBE, 78/687/EBE, 78/1026/EBE, 78/1027/EBE, 80/154/ EBE, 80/155/EBE, 85/384/EBE, 85/432/EBE, 85/433/EBE, 89/48/EBE, 92/51/EBE, 93/16/EBE og 1999/42/EB eru felldar úr gildi frá og með 20. október 2007. Litið skal á tilvísanir í niðurfelldu tilskipanirnar sem tilvísanir í þessa tilskipun og skal niðurfellingin ekki hafa áhrif á þær gerðir sem voru samþykktar á grundvelli þessara tilskipana.

63. gr.

Lögleiðing

Aðildarríkin skulu samþykkja nauðsynleg lög og stjórnsýslufyrirmæli eigi síðar en 20. október 2007 til að fara að tilskipun þessari.

Þau skulu tilkynna það framkvæmdastjórninni þegar í stað. Þegar aðildarríkin samþykkja þessar ráðstafanir skal vera í þeim tilvísun í þessa tilskipun eða þeim fylgja slík tilvísun þegar þau eru birt opinberlega. Aðildarríkin skulu setja nánari reglur um slíka tilvísun.

64. gr.

Gildistaka

Tilskipun þessi öðlast gildi á tuttugasta degi eftir að hún birtist í Stjórnartíðindum Evrópusambandsins.

65. gr.

Viðtakendur

Tilskipun þessari er beint til aðildarríkjanna.

Gjört í Strassborg 7. september 2005.

I. VIÐAUKI

Skrá yfir fagfélög eða -samtök sem fullnægja skilyrðum 2. mgr. 3. gr.

ÍRLAND ( 1 )

1. The Institute of Chartered Accountants in Ireland ( 2 )

2. The Institute of Certified Public Accountants in Ireland ( 2)

3. The Association of Certified Accountants ( 2)

4. Institution of Engineers of Ireland

5. Irish Planning Institute

BRESKA KONUNGSRÍKIÐ

1. Institute of Chartered Accountants in England and Wales

2. Institute of Chartered Accountants of Scotland

3. Institute of Chartered Accountants in Ireland

4. Chartered Association of Certified Accountants

5. Chartered Institute of Loss Adjusters

6. Chartered Institute of Management Accountants

7. Institute of Chartered Secretaries and Administrators

8. Chartered Insurance Institute

9. Institute of Actuaries

10. Faculty of Actuaries

11. Chartered Institute of Bankers

12. Institute of Bankers in Scotland

13. Royal Institution of Chartered Surveyors

14. Royal Town Planning Institute

15. Chartered Society of Physiotherapy

16. Royal Society of Chemistry

17. British Psychological Society

18. Library Association

19. Institute of Chartered Foresters

20. Chartered Institute of Building

21. Engineering Council

22. Institute of Energy

23. Institution of Structural Engineers

24. Institution of Civil Engineers

25. Institution of Mining Engineers

26. Institution of Mining and Metallurgy

27. Institution of Electrical Engineers

28. Institution of Gas Engineers

29. Institution of Mechanical Engineers

30. Institution of Chemical Engineers

31. Institution of Production Engineers

32. Institution of Marine Engineers

33. Royal Institution of Naval Architects

34. Royal Aeronautical Society

35. Institute of Metals

36. Chartered Institution of Building Services Engineers

37. Institute of Measurement and Control

38. British Computer Society

II. VIÐAUKI

Skrá yfir nám sem er byggt upp á sérstakan hátt eins og um getur í ii-lið c-liðar 11. gr.

1. Nám í heilbrigðisgreinum, öðrum en læknisfræði, og umönnun barna

Nám fyrir:

í Þýskalandi:

– barnahjúkrunarfræðinga („Kinderkrankenschwester/Kinderkrankenpfleger“),

– sjúkraþjálfara („Krankengymnast(in)/Physiotherapeut(in)“) ( 1 ),

– iðjuþjálfa (Beschäftigungs- und Arbeitstherapeut/Ergotherapeut),

– talmeinafræðinga („Logopäde/Logopädin“),

– augnþjálfa („Orthoptist(in)“),

– kennslu- og uppeldisfræðinga viðurkennda af ríkinu („Staatlich anerkannte(r) Erzieher(in)“),

– sérkennara viðurkennda af ríkinu („Staatlich anerkannte(r) Heilpädagoge(-in)“),

– lífeindafræðinga („medizinisch-technische(r) Laboratoriums- Assistent(in)“),

– geislafræðinga („medizinisch-technische(r) Laboratoriums- Assistent(in)“),

– lífeindafræðinga á sviði lífeðlisfræði („medizinisch-technische(r) Assistent(in) für Funktionsdiagnostik“),

– aðstoðarmenn á sviði dýralækninga („veterinärmedizinisch-technische(r) Assistent(in)“),

– næringarfræðinga („Diätassistent(in)“),

– lyfjatækna („Pharmazieingenieur“), lokið fyrir 31. mars 1994 í fyrrum Þýska alþýðulýðveldinu eða á yfirráðasvæði hinna nýju sambandsríkja,

– geðhjúkrunarfræðinga („Psychiatrische(r) Krankenschwester/Krankenpfleger“),

– talmeinafræðinga („Sprachtherapeut(in)“),

í Tékklandi:

– aðstoðarmenn í heilbrigðisþjónustu (zdravotnický asistent), sem felur í sér a.m.k. 13 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og fjögurra ára starfsnámi í fagskóla á sviði læknavísinda á framhaldsskólastigi og lýkur með „maturitní zkouska“-prófi,

– aðstoðarmenn næringarfræðinga (nutricní asistent), sem felur í sér a.m.k. 13 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og fjögurra ára starfsnámi í fagskóla á sviði læknavísinda á framhaldsskólastigi og lýkur með „maturitní zkouska“-prófi,

á Ítalíu:

– tannsmiði („odontotecnico“),

– sjóntækjafræðinga („ottico“),

á Kýpur:

– tannsmiði („..............“),

sem felur í sér a.m.k. 14 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. sex ára grunnskólanámi, sex ára framhaldsskólanámi og tveggja ára starfsnámi eftir framhaldsskólastig og í framhaldi af því eins árs starfsreynslu,

– sjóntækjafræðinga („........ o......“),

sem felur í sér a.m.k. 14 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. sex ára grunnskólanámi, sex ára framhaldsskólanámi og tveggja ára námi eftir framhaldsskólastig og í framhaldi af því eins árs starfsreynslu,

í Lettlandi:

– aðstoðarmenn tannlæknis, tanntækna („zobârstniecîbas mâsa“),

sem felur í sér a.m.k. 13 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. tíu ára almennu námi og tveggja ára starfsnámi í fagskóla á sviði læknavísinda og í framhaldi af því þriggja ára starfsreynslu sem lýkur með prófi sem viðkomandi verður að standast til að öðlast starfsréttindi í sérgreininni,

– aðstoðarmenn á rannsóknastofum í líflæknisfræði (biomedicinas laborants),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. tíu ára almennu námi og tveggja ára starfsnámi í fagskóla á sviði læknavísinda og í framhaldi af því tveggja ára starfsreynslu sem lýkur með prófi sem viðkomandi verður að standast til að öðlast starfsréttindi í sérgreininni,

– tannsmiði („zobu tehnikis“),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. tíu ára almennu námi og tveggja ára starfsnámi í fagskóla á sviði læknavísinda og í framhaldi af því tveggja ára starfsreynslu sem lýkur með prófi sem viðkomandi verður að standast til að öðlast starfsréttindi í sérgreininni,

– aðstoðarmenn sjúkraþjálfara („fizioterapeita asistents“),

sem felur í sér a.m.k. 13 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. tíu ára almennu námi og þriggja ára starfsnámi í fagskóla á sviði læknavísinda og í framhaldi af því tveggja ára starfsreynslu sem lýkur með prófi sem viðkomandi verður að standast til að öðlast starfsréttindi í sérgreininni,

í Lúxemborg:

– geislafræðinga („assistant(e) technique médical(e) en radiologie“),

– lífeindafræðinga („assistant(e) technique médical(e) de laboratoire“),

– geðhjúkrunarfræðinga („infirmier/ière psychiatrique“),

– aðstoðarmenn á sviði skurðlækninga („assistant(e) technique médical(e) en chirurgie“),

– barnahjúkrunarfræðinga („infirmier/ière puériculteur/trice“),

– svæfingahjúkrunarfræðinga („infirmier/ière anesthésiste“),

– viðurkennda nuddara („masseur/euse diplômé(e)“),

– kennslu- og uppeldisfræðinga („éducateur/trice“),

í Hollandi:

– aðstoðarmenn dýralækna („dierenartsassistent“),

sem felur í sér a.m.k. 13 ára nám alls, þ.a.:

i. a.m.k. þriggja ára starfsnám í sérskóla sem lýkur með prófi þar sem í sumum tilvikum bætist við eins eða tveggja ára sérnám sem lýkur með prófi eða

ii. a.m.k. tveggja og hálfs árs starfsnám í sérskóla sem lýkur með prófi þar sem við bætist starfsreynsla í a.m.k. sex mánuði eða a.m.k. sex mánaða starfsþjálfun í viðurkenndri starfsstöð eða

iii. a.m.k. tveggja ára starfsnám í sérskóla sem lýkur með prófi þar sem við bætist starfsreynsla í a.m.k. eitt ár eða a.m.k. eins árs starfsþjálfun í viðurkenndri starfsstöð eða

iv. ef um ræðir aðstoðarmann dýralæknis („dierenartassistent“), annaðhvort þriggja ára starfsnám í sérskóla („MBOkerfið) eða þriggja ára samþættingarnám á námssamningi („LLW“) sem hvoru tveggja lýkur með prófi,

í Austurríki:

– sérstakt grunnnám fyrir hjúkrunarfræðinga sem sérhæfa sig í umönnun barna og ungs fólks („spezielle Grundausbildung in der Kinder- und Jugendlichenpflege“),

– sérstakt grunnnám fyrir geðhjúkrunarfræðinga („spezielle Grundausbildung in der psychiatrischen Gesundheits-und Krankenpflege“),

– augnlinsufræðinga („Kontaktlinsenoptiker“),

– fótaaðgerðafræðinga („Fu.pfleger“),

– heyrnartækna („Hörgeräteakustiker“),

– lyfsala („Drogist“),

sem felur í sér a.m.k. 14 ára nám alls, þ.m.t. a.m.k. fimm ára starfsnám sem er liður í skipulögðu námi og skiptist í a.m.k. þriggja ára nám á námssamningi sem felur í sér þjálfun að hluta til á vinnustað og að hluta til á starfsmenntastofnun og starfsreynslu og -þjálfun sem lýkur með prófi í viðkomandi grein sem veitir rétt til að starfa í greininni og þjálfa lærlinga,

– nuddara („Masseur“),

sem felur í sér 14 ára nám alls, þ.m.t. fimm ára starfsnám sem er liður í skipulögðu námi og felur í sér tveggja ára nám á námssamningi, tveggja ára tímabil starfsreynslu og -þjálfunar og eins árs starfsnám sem lýkur með prófi sem veitir rétt til að starfa í greininni og þjálfa lærlinga,

– leikskólakennara („Kindergaertner/in“),

– kennslu- og uppeldisfræðinga („Erzieher“),

sem felur í sér 13 ára nám alls, þ.m.t. fimm ára faglegt nám í sérskóla sem lýkur með prófi,

í Slóvakíu:

– danskennara í listaskólum á grunnstigi („ucitel v tanecnom odbore na základných umeleckých skolách“),

sem felur í sér a.m.k. 14,5 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi, fjögurra ára námi í sérskóla á framhaldsskólastigi og fimm anna námi í kennslufræði dansmennta,

– kennara við sérkennslu- og félagsþjónustustofnanir („vychovávatel' v speciálnych výchovných zariadeniach a v zariadeniach sociálnych sluzieb“) ,

sem felur í sér a.m.k. 14 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta til níu ára grunnskólanámi, fjögurra ára námi í kennaraskóla á framhaldsskólastigi eða öðrum framhaldsskóla og tveggja ára viðbótarnámi í kennslufræði í hlutanámi.“

2. Meistaranám (Mester/Meister/Maître) á sviði iðnnáms sem fellur ekki undir II. kafla III. bálks þessarar tilskipunar.

Nám fyrir:

í Danmörku:

– sjóntækjafræðinga („optometrist“),

hér er um að ræða 14 ára nám alls, þ.m.t. fimm ára starfsnám sem skiptist í tveggja og hálfs árs fræðilegt nám í starfsmenntastofnun og tveggja og hálfs árs starfsþjálfun á vinnustað og lýkur með viðurkenndu prófi í greininni sem veitir rétt til að nota titilinn „meistari“,

– stoðtækjasmiði („ortopædimekaniker“),

hér er um að ræða 12,5 ára nám alls, þ.m.t. þriggja og hálfs árs starfsnám sem skiptist í sex mánaða fræðilegt nám í starfsmenntastofnun og þriggja ára starfsþjálfun á vinnustað og lýkur með viðurkenndu prófi í greininni sem veitir rétt til að nota titilinn „meistari“,

– bæklunarskósmiði („ortopædiskomager“),

hér er um að ræða 13,5 ára nám alls, þ.m.t. fjögurra og hálfs árs starfsnám sem skiptist í tveggja ára fræðilegt nám í starfsmenntastofnun og tveggja og hálfs árs starfsþjálfun á vinnustað og lýkur með viðurkenndu prófi í greininni sem veitir rétt til að nota titilinn „meistari“,

í Þýskalandi:

– sjóntækjafræðinga („Augenoptiker“),

– tannsmiði („Zahntechniker“),

– framleiðendur gervilima og umbúða („Bandagist“),

– heyrnartækjasmiði („Hörgeräte-Akustiker“),

– stoðtækjasmiði („Orthopädiemechaniker“),

– bæklunarskósmiði („Orthopädieschuhmacher“),

í Lúxemborg:

– sjóntækjafræðinga („opticien“),

– tannsmiði („mécanicien dentaire“),

– heyrnartækjasmiði (audioprothésiste),

– stoðtækjasmiði/framleiðendur gervilima og umbúða („mécanicien orthopédiste/bandagiste“),

– bæklunarskósmiði („orthopédiste-cordonnier“),

hér er um að ræða 14 ára nám alls, þ.m.t. a.m.k. fimm ára starfsnám sem er liður í skipulögðu námi, og fer að hluta til fram á vinnustað og að hluta til í starfsmenntastofnun og lýkur með prófi sem viðkomandi verður að standast til að geta stundað starfsemi í þeirri iðn, annaðhvort á eigin vegum eða annarra með sambærilegri ábyrgð,

í Austurríki:

– framleiðendur gervilima og umbúða („Bandagist“),

– lífstykkjaframleiðendur („Miederwarenerzeuger“),

– sjóntækjafræðinga („Optiker“),

– bæklunarskósmiði („Orthopädieschuhmacher“),

– stoðtækjasmiði („Orthopädietechniker“),

– tannsmiði („Zahntechniker“),

– garðyrkjumenn („Gärtner“),

sem felur í sér a.m.k. 14 ára nám alls, þ.m.t. minnst fimm ára starfsnám sem er liður í skipulögðu námi og skiptist í a.m.k. þriggja ára nám á námssamningi sem felur í sér þjálfun að hluta til á vinnustað og að hluta í starfsmenntastofnun og a.m.k. tveggja ára starfsreynslu og -þjálfun sem lýkur með meistaraprófi sem veitir rétt til að starfa í greininni, þjálfa lærlinga og nota titilinn „meistari“,

nám fyrir meistara á sviði landbúnaðar og skógræktar, nánar tiltekið:

– meistara á sviði landbúnaðar („Meister in der Landwirtschaft“),

– meistara á sviði búhagfræði („Meister in der ländlichen Hauswirtschaft“),

– meistara á sviði garðyrkju („Meister im Gartenbau“),

– meistara á sviði grænmetisræktunar („Meister im Feldgemüsebau“),

– meistara á sviði ávaxtaræktunar og ávaxtavinnslu („Meister im Obstbau und in der Obstverwertung“),

– meistara á sviði vínræktar og vínframleiðslu („Meister im Weinbau und in der Kellerwirtschaft“),

– meistara á sviði mjólkurvinnslu („Meister in der Molkerei- und Käsereiwirtschaft“),

– meistara á sviði hrossaræktar („Meister in der Pferdewirtschaft“),

– meistara á sviði fiskvinnslu („Meister in der Fischereiwirtschaft“),

– meistara á sviði alifuglaræktar („Meister in der Geflügelwirtschaft“),

– meistara á sviði býflugnaræktar („Meister in der Bienenwirtschaft“),

– meistara á sviði skógræktar („Meister in der Forstwirtschaft“),

– meistara á sviði skógræktar og skógvörslu („Meister in der Forstgarten- und Forstpflegewirtschaft“),

– meistara á sviði landbúnaðarbirgðavörslu („Meister in der landwirtschaftlichen Lagerhaltung“),

sem felur í sér a.m.k. 15 ára nám alls, þ.m.t. minnst sex ára starfsnám sem er liður í skipulögðu námi og skiptist í a.m.k. þriggja ára nám á námssamningi sem felur í sér þjálfun að hluta til í fyrirtæki og að hluta til á starfsmenntastofnun og a.m.k. þriggja ára starfsreynslu sem lýkur með meistaraprófi í greininni og veitir rétt til að þjálfa lærlinga og nota titilinn „meistari“,

í Póllandi:

– kennara í verklegri starfsþjálfun („Nauczyciel praktycznej nauki zawodu“),

sem felur í sér nám sem samanstendur af:

i. átta ára grunnskólanámi og fimm ára starfsnámi á framhaldsskólastigi eða samsvarandi framhaldsskólamenntun á viðeigandi sviði og í framhaldi af því a.m.k. 150 klukkustunda kennslufræðinámskeiði, námskeiði um öryggi og hreinlæti við vinnu og tveggja ára starfsreynslu í þeirri starfsgrein sem viðkomandi hyggst kenna eða

ii. átta ára grunnskólanámi og fimm ára starfsnámi á framhaldsskólastigi og prófskírteini frá kennslufræðilegum tækniskóla eftir framhaldsskólastigið eða

iii. átta ára grunnskólanámi og tveggja til þriggja ára grunnstarfsmenntun á framhaldsskólastigi og a.m.k. þriggja ára starfsreynslu sem lýkur með viðurkenndu meistaraprófi í greininni og í framhaldi af því a.m.k. 150 klukkustunda kennslufræðinámskeiði,

í Slóvakíu:

– meistara í starfsnámi („majster odbornej výchovy“),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af átta ára grunnnámi, fjögurra ára starfsnámi (starfsnámi á framhaldsskólastigi lokið og/eða námi á viðeigandi (svipuðum) starfsþjálfunar- eða námssamningi), a.m.k. þriggja ára starfsreynslu á því sviði sem viðkomandi hefur lokið starfsþjálfun eða námssamningi í og viðbótarnámi í kennslufræði við háskóladeild í kennslufræðum eða við tækniháskóla, eða að námi á framhaldsskólastigi og námi á viðeigandi (svipuðum) starfsþjálfunar- eða námssamningi sé lokið, þriggja ára starfsreynslu á því sviði sem viðkomandi hefur lokið námi eða námssamningi í og viðbótarnám í kennslufræði við háskóladeild í kennslufræðum, eða, eigi síðar en 1. september 2005, sérhæft nám á sviði sérkennslu sem boðið er upp á í miðstöðvum í aðferðafræði fyrir meistara í starfsnámi við sérskólana án viðbótarnáms í kennslufræðum.

3. Sjómennska

a) Sjóflutningar

Nám fyrir:

í Tékklandi:

– aðstoðarmenn á þilfari („palubní asistent“),

– vakthafandi stýrimenn („námorní porucík“),

– yfirstýrimenn („první palubní dùstojník“),

– skipstjóra („kapitán“),

– aðstoðarmenn í vélarrúmi („strojní asistent“),

– yfirmenn sem bera ábyrgð á vakt í vélarrúmi („strojní dustojník“),

– annan vélstjóra („druhý strojní dùstojník“),

– yfirvélstjóra („první strojní dùstojník“),

– rafvirkja („elektrotechnik“),

– yfirrafvirkja („elektrodustojník“),

í Danmörku:

– skipstjóra („skibsfører“),

– yfirstýrimenn („overstyrmand“),

– stýrimenn sem eru einir, vaktstýrimenn („enestyrmand, vagthavende styrmand“),

– vaktstýrimenn („vagthavende styrmand“),

– yfirvélstjóra („maskinchef“),

– fyrstu vélstjóra („1. maskinmester“),

– fyrstu vélstjóra/vaktvélstjóra („1. maskinmester/vagthavende maskinmester“),

í Þýskalandi:

– skipstjóra, stór strandferðaskip („Kapitän AM“),

– skipstjóra, strandferðaskip („Kapitän AK“),

– vaktstýrimenn, stór strandferðaskip („Nautischer Schiffsoffizier AMW“),

– vaktstýrimenn, strandferðaskip („Nautischer Schiffsoffizier AKW“),

– yfirvélstjóra, þrep C („Schiffsbetriebstechniker CT - Leiter von Maschinenanlagen“),

– vélstjóra, þrep C („Schiffsmaschinist CMa - Leiter von Maschinenanlagen“),

– yfirvélstjóra, þrep C („Schiffsbetriebstechniker CTW“),

– vélstjóra, þrep C -vélstjóra sem eru einir („Schiffsmaschinist CMaW -Technischer Alleinoffizier“),

á Ítalíu:

– vaktstýrimenn („ufficiale di coperta“),

– yfirvélstjóra („ufficiale di macchina“),

í Lettlandi:

– rafvirkja á skipum („kugu elektromehãnikis“),

– stjórnendur k¿livéla („kuìa saldçðanas iekârtu maðînists“),

í Hollandi:

– yfirstýrimenn (strandferðaskip) (með viðbótarnám) („stuurman kleine handelsvaart (met aanvulling)“),

– vélstjóra (með prófskírteini) („diploma motordrijver“),

– skipaumferðarstjóra („VTS-functionaris“), þetta nám er sem hér segir:

í Tékklandi:

i. fyrir aðstoðarmenn á þilfari („palubní asistent“),

1. lágmarksaldur er 20 ár,

2. a) akademía eða sérskóli á sviði siglinga – stýrimannadeild, báðum námskeiðum skal lokið með „maturitní zkouska“-prófi og a.m.k. sex mánaða viðurkenndum siglingatíma á skipum á námstímanum eða

b) a.m.k. tveggja ára viðurkenndur siglingatími sem undirmaður á siglingavakt á aðstoðarmannsstigi og ljúka skal viðurkenndu námskeiði, sem uppfyllir hæfnisstaðlana sem tilgreindir eru í A-II/1. þætti STCW-reglnanna (Alþjóðasamþykkt um menntun og þjálfun, skírteini og vaktstöður sjómanna), sem akademía eða sérskóli á sviði siglinga, sem aðili að STCW-samþykktinni rekur, býður upp á og standast próf prófanefndarinnar sem sjóflutninganefnd Tékklands (MTC) viðurkennir,

ii. fyrir vakthafandi stýrimenn („námorní porucík“),

1. viðurkenndur siglingatími sem aðstoðarmaður á þilfari á skipum, sem eru 500 brúttótonn eða stærri, í a.m.k. sex mánuði ef viðkomandi er með próf frá sérskóla eða akademíu á sviði siglinga, eða eitt ár ef viðkomandi hefur lokið viðurkenndu námskeiði, þ.m.t. ekki minna en sex mánuðir sem undirmaður á siglingavakt,

2. rétt útfyllt og árituð skráningarbók um þjálfun um borð fyrir vélstjóra- og stýrimannsefni,

iii. fyrir yfirstýrimenn („první palubní dustojník“),

hæfnisskírteini fyrir yfirmann siglingavaktar á skipum sem eru 500 brúttótonn eða stærri og a.m.k. tólf mánaða viðurkenndur siglingatími sem yfirmaður siglingavaktar,

iv. fyrir skipstjóra („kapitán“),

= skírteini til að starfa sem skipstjóri á skipum sem eru 500 til 3000 brúttótonn,

= hæfnisskírteini fyrir yfirstýrimann á skipum sem eru 3000 brúttótonn eða stærri og a.m.k. sex mánaða viðurkenndur siglingatími sem yfirstýrimaður á skipum sem eru 3000 brúttótonn eða stærri,

v. fyrir aðstoðarmenn í vélarrúmi („strojní asistent“),

1. lágmarksaldur er 20 ár,

2. akademía eða sérskóli á sviði siglinga – vélfræðideild, og a.m.k. sex mánaða viðurkenndur siglingatími á skipum á námstímanum,

vi. fyrir yfirmenn sem bera ábyrgð á vakt í vélarrúmi („strojní dustojník“),

a.m.k. sex mánaða viðurkenndur siglingatími í stöðu aðstoðarmanns í vélarrúmi að loknu prófi frá akademíu eða sérskóla á sviði siglinga,

vii. fyrir annan vélstjóra („druhý strojní dustojník“),

a.m.k. tólf mánaða viðurkenndur siglingatími í stöðu þriðja vélstjóra á skipum með aðalaflvél með 750 kW knúningsafl og meira,

viii. fyrir yfirvélstjóra („první strojní dustojník“),

viðurkennt skírteini til að starfa sem annar vélstjóri á skipum með aðalaflvél með 3000 kW knúningsafl eða meira og a.m.k. sex mánaða viðurkenndur siglingatími í þeirri stöðu,

ix. fyrir rafvirkja („elektrotechnik“),

1. lágmarksaldur er 18 ár,

2. akademía á sviði siglinga eða öðru sviði, rafmagnsverkfræðideild, eða tækniskóli eða sérskóli á sviði rafmagnstæknifræði og skal öllum námskeiðum lokið með „maturitní zkouska“-prófi, og a.m.k. 12 mánaða viðurkennd starfsþjálfun á sviði rafmagnsverkfræði,

x. fyrir yfirrafvirkja („elektrodustojník“),

1. akademía eða sérskóli á sviði siglinga, rafmagnsverkfræðideild eða akademía eða framhaldsskóli á sviði rafmagnsverkfræði og skal öllum námskeiðum lokið með „maturitní zkouska“- prófi eða opinberu prófi,

2. a.m.k. 12 mánaða viðurkenndur siglingatími í stöðu rafvirkja að loknu prófi úr akademíu eða sérskóla eða a.m.k. 24 mánaða viðurkenndur siglingatími að loknu prófi úr framhaldsskóla,

– í Danmörku, níu ára grunnskólanám ásamt grunnnámi og/eða þjónustu á sjó sem varir í 17 til 36 mánuði, en við það bætist:

i. eins árs sérhæft starfsnám fyrir vaktstýrimenn,

ii. þriggja ára sérhæft starfsnám fyrir aðra,

– í Þýskalandi, 14 til 18 ára nám alls, þ.m.t. þriggja ára grunnstarfsnám ásamt einu ári á sjó, auk eins eða tveggja ára sérhæfðs starfsnáms en við það bætist, eftir því sem við á, tveggja ára starfsreynsla við stjórn siglinga,

– í Lettlandi:

i. fyrir rafvirkja á skipum („kugu elektromehãnikis“),

1. lágmarksaldur er 18 ár,

2. felur í sér a.m.k. 12,5 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. níu ára grunnskólanámi og þriggja ára starfsnámi; þar að auki er krafist a.m.k. sex mánaða siglingatíma í stöðu skipsrafvirkja eða aðstoðarmanns rafmagnsverkfræðings á skipi með rafalsafl yfir 750 kW; starfsnámi lýkur með sérstöku prófi á vegum lögbærs yfirvalds í samræmi við námsáætlun sem samgönguráðuneyti viðurkennir,

ii. stjórnendur kælivéla („kuga saldesanas iekãrtu masinists“),

1. lágmarksaldur er 18 ár,

2. felur í sér a.m.k. 13 ára nám alls, sem samanstendur af a.m.k. níu ára grunnskólanámi og þriggja ára starfsnámi; þar að auki er krafist a.m.k. tólf mánaða siglingatíma í stöðu aðstoðarmanns kælivélavélfræðings; starfsnámi lýkur með sérstöku prófi á vegum lögbærs yfirvalds í samræmi við námsáætlun sem samgönguráðuneyti viðurkennir,

– á Ítalíu, 13 ára nám alls, þar af eru a.m.k. fimm ár sem fara í faglegt nám sem lýkur með prófi en við það bætist starfsþjálfunartími eftir atvikum,

– í Hollandi:

i. að því er varðar yfirstýrimenn (á strandferðaskipum) (með viðbótarnám) („stuurman kleine handelsvart (met aanvulling)“) og vélstjóra (með prófskírteini) („diploma motordrijver“), 14 ára nám, þar af fara a.m.k. tvö ár fram í sérhæfðri starfsmenntastofnun, en við það bætist tólf mánaða starfsþjálfunartími,

ii. að því er varðar skipaumferðarstjóra („VTS-functionaris“), a.m.k.15 ára nám alls, þar af a.m.k. þriggja ára æðra starfsnám („HBO“) eða starfsnám í sérskóla á miðstigi („MBO“), þar sem við bætast sérhæfð námskeið, landsbundin eða bundin við tiltekin svæði, sem fela hvert um sig í sér a.m.k. 12 vikna fræðilegt nám og lýkur hverju um sig með prófi,

námið skal viðurkennt samkvæmt hinni alþjóðlegu STCW-samþykkt (Alþjóðasamþykkt um menntun og þjálfun, skírteini og vaktstöður sjómanna, 1978).

b) Veiðar á sjó

Nám fyrir:

í Þýskalandi:

– skipstjóra, úthafsveiðar („Kapitän BG/Fischerei“),

– skipstjóra, strandveiðar („Kapitän BK/Fischerei“),

– vaktstýrimenn, úthafsskip („Nautischer Schiffsoffizier BGW/Fischerei“),

– vaktstýrimenn, strandferðaskip („Nautischer Schiffsoffizier BKW/Fischerei“),

í Hollandi:

– yfirstýrimenn/vélstjóra V („stuurman werktuigkundige V“),

– vélstjóra IV (fiskiskip) („werktuigkundige IV visvaart“),

– yfirstýrimenn IV (fiskiskip) („stuurman IV visvaart“),

– yfirstýrimenn/vélstjóra VI („stuurman werktuigkundige VI“),

sem felur í sér:

– í Þýskalandi, 14 til 18 ára nám alls, þ.m.t. þriggja ára grunnstarfsnám ásamt einu ári á sjó, auk eins eða tveggja ára sérhæfðs starfsnáms en við það bætist, eftir því sem við á, tveggja ára starfsreynsla við stjórn siglinga,

– í Hollandi, 13 til 15 ára nám, þar af fara a.m.k. tvö ár fram í sérhæfðri starfsmenntastofnun, en við það bætist tólf ára starfsreynslutími,

og skal námið viðurkennt samkvæmt Torremolinos-samþykktinni (Alþjóðasamþykkt um öryggi fiskiskipa frá 1977).

4. Tæknistörf

Nám fyrir:

í Tékklandi:

– viðurkennda tæknimenn, viðurkennda smiði („autorizovaný technik, autorizovaný stavitel“),

sem felur í sér a.m.k. níu ára starfsnám og samanstendur af fjögurra ára tækninámi á framhaldsskólastigi sem lýkur með „maturitní zkouska“-prófi (tækniskóli á framhaldsskólastigi) og fimm ára starfsreynslu og lýkur með prófun á faglegri menntun og hæfi vegna tiltekinnar atvinnustarfsemi á sviði bygginga (samkvæmt lögum nr. 50/1976 Sb. (byggingalög) og lögum nr. 360/1992 Sb.),

– ökumenn ökutækja á teinum („fyzická osoba rídící drázní vozidlo“),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og a.m.k. fjögurra ára starfsnámi á framhaldsskólastigi sem lýkur með „maturitní zkouska“-prófi og opinberu prófi um hreyfiafl ökutækja,

– tæknimenn við járnbrautaeftirlit („drázní revizní technik“),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og fjögurra ára starfsnámi í fagskóla á sviði vélfræði eða rafeindatækni á framhaldsskólastigi og lýkur með „maturitní zkouska“-prófi,

– ökukennara („ucitel autoskoly“),

þar sem lágmarksaldur er 24 ár; sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og a.m.k. fjögurra ára starfsnámi á sviði umferðar eða vélfræða á framhaldsskólastigi og lýkur með „maturitní zkouska“prófi,

– opinbera skoðunarmenn bifreiða („kontrolní technik STK“),

þar sem lágmarksaldur er 21 ár; sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og a.m.k. fjögurra ára starfsnámi á framhaldsskólastigi sem lýkur með „maturitní zkouska“-prófi og í framhaldi af því a.m.k. tveggja ára tækniþjálfun; viðkomandi einstaklingur skal hafa ökuskírteini og hreint sakavottorð og verður að hafa lokið a.m.k. 120 klukkustunda þjálfun fyrir opinbera skoðunarmenn auk þess að standast prófið,

– vélvirkja við eftirlit með útblæstri bifreiða („mechanik merení emisí“),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og fjögurra ára starfsnámi á framhaldsskólastigi sem lýkur með „maturitní zkouska“-prófi; þar að auki skal umsækjandi ljúka a.m.k. þriggja ára tækniþjálfun og átta klukkustunda sérþjálfun fyrir „vélvirkja við eftirlit með útblæstri bifreiða“ auk þess að standast prófið,

– skipstjóra, I. stig („kapitán I. trídy“),

sem felur í sér a.m.k. 15 ára nám alls og samanstendur af átta ára grunnskólanámi og þriggja ára starfsnámi sem lýkur með „maturitní zkouska“-prófi og prófi sem staðfest er með hæfnisskírteini; í framhaldi af þessu starfsnámi skal koma fjögurra ára starfsþjálfun sem lýkur með prófi,

– starfsmenn við forvörslu minnismerkja sem teljast til listiðnaðar („restaurátor památek, která jsou díly umeleckých remesel“),

sem felur í sér 12 ára nám alls ef um er að ræða fullt tækninám í forvörslu á framhaldsskólastigi, eða tíu til tólf ára nám á tengdu sviði, auk fimm ára starfsreynslu ef um er að ræða fullt tækninám á framhaldsskólastigi sem lýkur með „maturitní zkouska“-prófi, eða átta ára starfsreynslu ef um er að ræða tækninám á framhaldsskólastigi sem lýkur með sveinsprófi,

– forverði listmuna, sem ekki eru minnismerki en eru geymd í söfnum og sýningarsölum, og annarra muna sem hafa menningarlegt gildi („restaurátor del výtvarných umení, která nejsou památkami a jsou ulozena ve sbírkách muzeí a galerií, a ostatních predmetu kulturní hodnoty“),

sem felur í sér 12 ára nám alls, auk fimm ára starfsreynslu ef um er að ræða fullt tækninám í forvörslu á framhaldsskólastigi sem lýkur með „maturitní zkouska“-prófi,

– sorphirðustjóra („odpadový hospodár“),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og a.m.k. fjögurra ára starfsnámi í fagskóla á framhaldsskólastigi og lýkur með „maturitní zkouska“-prófi og a.m.k. fimm ára reynslu í sorphirðugeiranum á næstliðnum tíu árum,

– tæknistjóra við sprengingar („technický vedoucí odstrelu“),

sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og a.m.k. fjögurra ára starfsnámi á framhaldsskólastigi og lýkur með „maturitní zkouska“-prófi,

og í framhaldi af því:

tvö ár sem sprengimaður neðanjarðar (vegna starfsemi neðanjarðar) eða eitt ár ofanjarðar (vegna starfsemi ofanjarðar), þ.m.t. sex mánuðir sem aðstoðarsprengimaður,

100 klukkustunda fræðilegt og verklegt nám sem lýkur með prófi á vegum viðkomandi yfirvalds í námuhéraðinu,

starfsreynslu í sex mánuði eða lengur við skipulagningu og framkvæmd meiri háttar sprengiverkefna,

32 klukkustunda fræðilegt og verklegt nám sem lýkur með prófi á vegum tékkneskra námuyfirvalda,

á Ítalíu:

– landmælingamenn („geometra“),

– landbúnaðarráðgjafa („perito agrario“),

sem felur í sér a.m.k.13 ára nám alls á framhaldsskólastigi og samanstendur af átta ára skyldunámi auk fimm ára náms á framhaldsskólastigi, þar af er þriggja ára starfsnám er lýkur með stúdentsprófi á tæknisviði, en við það bætist

i. þegar um er að ræða nám fyrir landmælingamenn: annaðhvort starfsþjálfunartími í a.m.k. tvö ár á fagstofu, eða fimm ára starfsreynsla,

ii. þegar um er að ræða nám fyrir landbúnaðarráðgjafa; a.m.k. tveggja ára starfsþjálfun sem lýkur með opinberu prófi,

í Lettlandi:

– aðstoðarmenn lestarstjóra („vilces lidzekla vaditãja (masinista) paligs“),

lágmarksaldur er 18 ár; sem felur í sér a.m.k. 12 ára nám alls og samanstendur af a.m.k. átta ára grunnskólanámi og a.m.k. fjögurra ára starfsnámi; starfsþjálfun sem lýkur með sérstöku prófi atvinnurekanda; hæfnisskírteini gefið út til fimm ára af lögbæru yfirvaldi,

í Hollandi:

– fógetafulltrúa („gerechtsdeurwaarder“),

– klíníska tannsmiði („tandprotheticus“)

sem felur í sér almennt nám og starfsnám:

i. sem tekur, að því er varðar fógetafulltrúa („gerechtsdeurwaarder“), 19 ár alls og samanstendur af átta ára skyldunámi og átta ára námi á framhaldsskólastigi, en fjögur þeirra skulu vera á tæknisviði sem lýkur með opinberu prófi en við það bætist þriggja ára fræðilegt og verklegt starfsnám,

ii. sem tekur, því er varðar klíníska tannsmiði („tandprotheticus“), 15 ár alls í fullu námi og þrjú ár í hlutanámi og samanstendur af átta ára grunnskólanámi og fjögurra ára almennu námi á framhaldsskólastigi, þriggja ára starfsnámi, þ.m.t. fræðilegt og verklegt nám sem tannsmiður, að viðbættu þriggja ára hlutanámi sem klínískur tannsmiður sem lýkur með prófi,

í Austurríki:

– skógfræðinga („Förster“),

– tæknilega ráðgjafa („Technisches Büro“),

– þá sem starfa við leigumiðlun vinnuafls („Überlassung von Arbeitskräften – Arbeitsleihe“),

– atvinnumiðlara („Arbeitsvermittlung“),

– fjárfestingaráðgjafa („Vermögensberater“),

– einkarannsóknarmenn („Berufsdetektiv“),

– öryggisverði („Bewachungsgewerbe“),

– fasteignasala („Immobilienmakler“),

– umsjónarmenn fasteigna („Immobilienverwalter“),

– skipuleggjendur byggingarframkvæmda („Bauträger, Bauorganisator, Baubetreuer“),

– starfsmenn hjá innheimtustofnunum („Inkassoinstitut“),

sem felur í sér a.m.k. 15 ára nám alls og samanstendur af átta ára skyldunámi og a.m.k. fimm ára námi á framhaldsskólastigi, á tækni- eða verslunarsviði, sem lýkur með prófi á því sviði, að viðbættu a.m.k. tveggja ára námi og þjálfun á vinnustað sem lýkur með prófi í viðkomandi grein,

– tryggingaráðgjafa („Berater in Versicherungsangelegenheiten“),

sem felur í sér 15 ára nám alls, þ.m.t. sex ára starfsþjálfun sem er liður í skipulögðu námi og felur í sér þriggja ára nám á námssamningi og þriggja ára starfsreynslu og -þjálfunartímabil, sem lýkur með prófi,

– byggingameistara/þá sem sjá um skipulagningu og tæknilega útreikninga („Planender Baumeister“),

– trésmíðameistara/þá sem sjá um skipulagningu og tæknilega útreikninga („Planender Zimmermeister“),

sem felur í sér a.m.k.18 ára nám alls, þ.m.t. minnst níu ára starfsnám sem skiptist í fjögurra ára tækninám á framhaldsskólastigi og fimm ára starfsreynslu og -þjálfun, sem lýkur með prófi er veitir rétt til að starfa í greininni og þjálfa lærlinga, hafi þetta nám falið í sér rétt til að skipuleggja byggingar, gera tæknilega útreikninga og hafa umsjón með byggingarvinnu (Mariu Theresu-forréttindi),

– yfirbókari („Gewerblicher Buchhalter“), samkvæmt „Gewerbeordnung“ (lög frá 1994 um viðskipti, handverk og iðnað),

– sjálfstætt starfandi bókari („Selbständiger Buchhalter“) samkvæmt „Bundesgesetz über die Wirtschaftstreuhandberufe“ (lög frá 1999 um opinbera endurskoðun),

í Póllandi:

– skoðunarmenn við almenna skoðun á skoðunarstöð vélknúinna ökutækja á grunnstigi („diagnosta przeprowadzajacy badania techniczne w stacji kontroli pojazdów o podstawowym zakresie badan“),

sem felur í sér átta ára grunnskólanám og fimm ára nám á sviði vélknúinna ökutækja á framhaldsskólastigi og þriggja ára reynslu á þjónustustöð fyrir ökutæki eða bifreiðaverkstæði, sem tekur til 51 klukkustundar grunnþjálfunar í skoðun á aksturshæfni vélknúinna ökutækja og lýkur með hæfnisprófi,

– skoðunarmenn við almenna skoðun á skoðunarstöð vélknúinna ökutækja í héraði („diagnosta przeprowadzajacy badania techniczne pojazdu w okregowej stacji kontroli pojazdów“),

sem felur í sér átta ára grunnskólanám og fimm ára tækninám á sviði vélknúinna ökutækja á framhaldsskólastigi og þriggja ára reynslu á þjónustustöð fyrir ökutæki eða bifreiðaverkstæði, sem tekur til 51 klukkustundar grunnþjálfunar í skoðun á aksturshæfni vélknúinna ökutækja og lýkur með hæfnisprófi,

– skoðunarmenn við almenna skoðun á skoðunarstöð vélknúinna ökutækja („diagnosta wykonujacy badania techniczne pojazdów w stacji kontroli pojazdów“),

sem felur í sér:

i. átta ára grunnskólanám og fimm ára tækninám á sviði vélknúinna ökutækja á framhaldsskólastigi og fjögurra ára staðfesta reynslu á þjónustustöð fyrir ökutæki eða á bifreiðaverkstæði eða

ii. átta ára grunnskólanám og fimm ára tækninám á öðru sviði en sérsviði vélknúinna ökutækja á framhaldsskólastigi og staðfesta átta ára reynslu á þjónustustöð fyrir ökutæki eða á bifreiðaverkstæði, sem tekur til alls 113 klukkustunda heildarþjálfunar, þ.m.t. grunnþjálfun og sérhæfð þjálfun, með prófi í lok hvers áfanga.

Tímafjöldi og almennt umfang einstakra námskeiða innan ramma heildarþjálfunar fyrir skoðunarmenn eru tilgreindar sérstaklega í reglugerð ráðuneytis grunnvirkja frá 28. nóvember 2002 um nákvæmar kröfur varðandi skoðunarmenn (Stjtíð. EB frá 2002, nr. 208, liður 1769),

– afgreiðslustjóra járnbrauta („dyzurny ruchu“),

sem felur í sér átta ára grunnskólanám og fjögurra ára starfsnám á framhaldsskólastigi með sérhæfingu í járnbrautarflutningum, auk 45 daga undirbúningsnámskeiðs fyrir starf sem afgreiðslustjóri járnbrauta og að standast hæfnisprófið, eða sem felur í sér átta ára grunnskólanám og fimm ára starfsnám á framhaldsskólastigi með sérhæfingu í járnbrautaflutningum, auk 63 daga undirbúningsnámskeiðs fyrir starf sem afgreiðslustjóri járnbrauta og að standast hæfnisprófið.

5. Nám í Breska konungsríkinu sem er viðurkennt sem „National Vocational Qualifications“ eða „Scottish Vocational Qualifications“

Nám fyrir:

– skráða dýrahjúkrunarfræðinga,

– námurafmagnsverkfræðinga („mine electrical engineer“),

– námuvélaverkfræðinga („mine mechanical engineer“),

– tannhirðir („dental therapist“),

– tannfræðinga („dental hygienist“),

– sjóntækjafræðinga („dispensing optician“),

– aðstoðarmenn námuverkfræðinga („mine deputy“),

– skiptastjóra („insolvency practitioner“),

– viðurkennda lögbókendur við afsal og fasteignagjörninga („licensed conveyancer“),

– fyrstu stýrimenn á flutninga- og farþegaskipum – ótakmarkað („first mate – freight/passenger ships – unrestricted“),

– aðra stýrimenn á flutninga- og farþegaskipum – ótakmarkað („second mate – freight/passenger ships – unrestricted“),

– þriðju stýrimenn á flutninga- og farþegaskipum – ótakmarkað („third mate – freight/passenger ships – unrestricted“),

– vaktstýrimenn á flutninga- og farþegaskipum – ótakmarkað („deck officer – freight/passenger ships – unrestricted“),

– yfirvélstjóra á flutninga- og farþegaskipum – ótakmarkað viðskiptasvæði („engineer officer – freight/passenger ships – unlimited trading area“),

– löggilta tæknimenn við meðhöndlun úrgangs,

sem felur í sér menntun og hæfi sem er viðurkennt sem „National Vocational Qualifications (NVQs)“ eða er viðurkennt í Skotlandi sem „Scottish Vocational Qualifications“, á 3. og 4. stigi í „National Framework of Vocational Qualifications“ í Breska konungsríkinu.

Þessi stig eru skilgreind sem hér segir:

– 3. stig: felur í sér hæfni á ýmsum sviðum starfs og við breytilegar aðstæður þar sem um er að ræða bæði flókin störf og störf sem eru ekki venjubundin;um talsverða ábyrgð og sjálfstæð vinnubrögð er að ræða og jafnframt er oft krafist umsjónar eða leiðsagnar með öðrum,

– 4. stig: felur í sér hæfni á ýmsum sviðum flókins starfs, bæði er varðar tæknileg og fagleg atriði, og við breytilegar aðstæður þar sem um er að ræða verulega ábyrgð og sjálfstæð vinnubrögð. Oft er jafnframt um að ræða ábyrgð á störfum annarra og úthlutun tilfanga.

III. VIÐAUKI

Skrá yfir lögverndaða menntun sem um getur í þriðju undirgrein 2. mgr. 13. gr.

Í Breska konungsríkinu:

Lögverndað nám er felur í sér menntun og hæfi sem er viðurkennt sem ,,National Vocational Qualifications“ (NVQ) eða er viðurkennt í Skotlandi sem „Scottish Vocational Qualifications“, á 3. og 4. stigi í „National Framework of Vocational Qualifications“ í Breska konungsríkinu.

Þessi stig eru skilgreind sem hér segir:

– 3. stig: felur í sér hæfni á ýmsum sviðum starfs og við breytilegar aðstæður þar sem um er að ræða bæði flókin störf og störf sem eru ekki venjubundin; um talsverða ábyrgð og sjálfstæð vinnubrögð er að ræða og jafnframt er oft krafist umsjónar eða leiðsagnar með öðrum,

– 4. stig: felur í sér hæfni á ýmsum sviðum flókins starfs, bæði er varðar tæknileg og fagleg atriði, og við breytilegar aðstæður þar sem um er að ræða verulega ábyrgð og sjálfstæð vinnubrögð. Oft er jafnframt um að ræða ábyrgð á störfum annarra og úthlutun tilfanga.

Í Þýskalandi:

Eftirfarandi lögverndað nám:

– Lögverndað nám til undirbúnings störfum aðstoðarmanns á tæknisviði („technische(r) Assistent(in)“), aðstoðarmanns á viðskiptasviði („kaufmännische(r) Assistent(in)“), störfum á vettvangi félagsmála („soziale Berufe“) og starfinu öndunar-, tal- og raddþjálfari, viðurkenndur af ríkinu („staatlich geprüfte(r) Atem-, Sprech- und Stimmlehrer(in)“), sem felur í sér a.m.k. 13 ára nám alls, m.a. próf úr framhaldsskóla („mittlerer Bildungsabschluss“), og nær yfir:

i. a.m.k. þriggja ára ( 1 ) starfsnám í sérskóla („Fachschule“) sem lýkur með prófi þar sem í sumum tilvikum bætist við eins eða tveggja ára sérnám sem lýkur með prófi eða

ii. a.m.k. tveggja og hálfs árs nám í sérskóla („Fachschule“) sem lýkur með prófi þar sem við bætist starfsreynsla í a.m.k. sex mánuði eða a.m.k. sex mánaða starfsþjálfun í viðurkenndri starfsstöð eða

iii. a.m.k. tveggja ára nám í sérskóla („Fachschule“) sem lýkur með prófi þar sem við bætist starfsreynsla í a.m.k. eitt ár eða a.m.k. eins árs starfsþjálfun í viðurkenndri starfsstöð.

– Lögverndað nám fyrir starfsgreinarnar iðnfræðingur („Techniker(in)“), rekstrarhagfræðingur („Betriebswirt(in)“), hönnuður („Gestalter(in)“) og starfsmaður við heimilishjálp („Familienpfleger(in)“), viðurkennt af ríkinu („staatlich geprüfte(r)), sem felur í sér a.m.k. 16 ára nám alls þar sem þess er krafist að viðkomandi hafi lokið skyldunámi með fullnægjandi hætti eða samsvarandi námi (sem tekur a.m.k. níu ár) og námi við starfsmenntaskóla („Berufsschule“) sem tekur a.m.k. þrjú ár og felur í sér, að lokinni a.m.k. tveggja ára starfsreynslu, a.m.k. tveggja ára fullt nám eða hlutanám af samsvarandi lengd.

– Lögverndað nám og lögvernduð endurmenntun, sem er a.m.k. 15 ár alls, þar sem þess er almennt krafist að viðkomandi hafi lokið skyldunámi með fullnægjandi hætti (sem tekur a.m.k. níu ár) og starfsnámi (venjulega þriggja ára), og felur að jafnaði í sér a.m.k. tveggja ára starfsreynslu (oftast þriggja ára) og próf sem er hluti endurmenntunar, en undirbúningur fyrir það felst að jafnaði í námi sem annaðhvort fer fram samhliða starfsreynslutímanum (a.m.k. 1000 klukkustundir) eða er fullt nám (a.m.k. eitt ár).

Þýsk yfirvöld skulu senda framkvæmdastjórninni og öðrum aðildarríkjum skrá yfir það nám sem fjallað er um í þessum viðauka.

Í Hollandi:

– Lögverndað nám sem tekur a.m.k. 15 ár alls og er það gert að skilyrði að fyrst hafi verið lokið átta ára grunnskólanámi ásamt fjögurra ára almennu framhaldsskólanámi á miðstigi („MAVO“) eða fjögurra ára undirbúningsstarfsnámi („VBO“) eða almennu framhaldsskólanámi á æðra stigi, svo og að lokið hafi verið við þriggja eða fjögurra ára starfsnámi í sérskóla á miðstigi („MBO“), sem lýkur með prófi.

– Lögverndað nám sem tekur a.m.k. 16 ár alls og er það gert að skilyrði að fyrst hafi verið lokið átta ára grunnskólanámi ásamt fjögurra ára undirbúningsstarfsnámi („VBO“) eða æðra stigi almenns framhaldsskólanáms, svo og að lokið hafi verið við a.m.k. fjögurra ára nám á námssamningi, sem felur í sér fræðilegt nám í sérskóla í a.m.k. einn dag í hverri viku og verklegt nám í starfsþjálfunarmiðstöð eða hjá fyrirtæki hina dagana, og sem lýkur með annars eða þriðja stigs prófi.

Hollensk yfirvöld skulu senda framkvæmdastjórninni og öðrum aðildarríkjum skrá yfir það nám sem fellur undir þennan viðauka.

Í Austurríki:

– Nám í starfsmenntaskóla á æðra stigi („Berufsbildende Höhere Schulen“) og menntastofnunum á æðra skólastigi á sviði landbúnaðar og skógræktar („Höhere Land- und Forstwirtschaftliche Lehranstalten“), þ.m.t. sérstök námssvið („einschließlich der Sonderformen“) þar sem uppbygging og námskröfur ákvarðast af lögum og stjórnsýslufyrirmælum.

Hér er um að ræða nám sem tekur a.m.k. 13 ár alls og í því felst fimm ára starfsnám sem lýkur með lokaprófi og sé árangur fullnægjandi telst það vera sönnun um faglega hæfni.

– Nám í meistaraskólum („Meisterschulen“), meistarabekkjum („Meisterklassen“), iðnmeistaraskólum („Werkmeisterschulen“) eða skólum fyrir byggingariðnaðarmenn („Bauhandwerkerschulen“) þar sem uppbygging og námskröfur ákvarðast af lögum og stjórnsýslufyrirmælum.

Hér er um að ræða a.m.k. 13 ára nám alls en í því felst níu ára skyldunám, svo og annaðhvort a.m.k. þriggja ára starfsnám í sérskóla eða a.m.k. þriggja ára þjálfun hjá fyrirtæki og samhliða þjálfun í starfsmenntaskóla („Berufsschule“), en hvoru tveggja lýkur með prófi og við bætist fullnægjandi árangur í a.m.k. eins árs námi í meistaraskóla („Meisterschule“), meistarabekkjum („Meisterklassen“), iðnmeistaraskóla („Werkmeisterschulen“)eða skólum fyrir byggingariðnaðarmenn („Bauhandwerkerschule“). Í flestum tilvikum tekur námið a.m.k. 15 ár alls og í því felast starfsreynslutímabil, annaðhvort á undan námi í þessum skólum eða samhliða hlutanámi (a.m.k. 960 stundir).

Austurrísk yfirvöld skulu senda framkvæmdastjórninni og öðrum aðildarríkjum skrá yfir það nám sem fellur undir þennan viðauka.

IV. VIÐAUKI

Atvinnugreinar sem tengjast flokkun á þeirri starfsreynslu sem um getur í 17., 18., og 19. gr.

Skrá I

Yfirflokkar sem falla undir tilskipun 64/42/EBE, eins og henni var breytt með tilskipun 69/77/EBE, og tilskipanir 68/366/EBE og 82/489/EBE

1

Tilskipun 64/427/EBE

(tilskipun um afnám hafta: 64/429/EBE)

NICE-flokkunarkerfið (samsvarar ISIC-yfirflokkum 23–40)

Yfirflokkur 23 Textíliðnaður

232 Framleiðsla og vinnsla textílefna í vélum fyrir ull

233 Framleiðsla og vinnsla textílefna í vélum fyrir bómull

234 Framleiðsla og vinnsla textílefna í vélum fyrir silki

235 Framleiðsla og vinnsla textílefna í vélum fyrir hör og hamp

236 Annar textílefnaiðnaður (júta, harðtrefjar o.s.frv.), kaðlar

237 Framleiðsla prjónavöru og heklaðrar vöru

238 Frágangur textílefna

239 Annar spunaefnaiðnaður

Yfirflokkur 24 Framleiðsla skófatnaðar, fatnaðar og sængurfatnaðar

241 Vélframleiðsla á skófatnaði (nema úr gúmmíi og tré)

242 Handunninn skófatnaður og viðgerðir á honum

243 Framleiðsla fatnaðar (nema fatnaðar úr loðskinni)

244 Framleiðsla á dýnum og sængurfatnaði

245 Skinna- og feldaiðnaður

Yfirflokkur 25 Framleiðsla úr viði og korki (nema húsgagnaframleiðsla)

251 Sögun og iðnvinnsla viðar

252 Framleiðsla hálfunnins viðarvarnings

253 Raðframleiðsla byggingaíhluta úr viði, þ.m.t. gólfklæðning

254 Framleiðsla á ílátum úr viði

255 Framleiðsla annars viðarvarnings (nema húsgagna)

259 Framleiðsla úr hálmi, korki, tágum, tágafléttum og spanskreyr; burstagerð

Yfirflokkur 26 260 Framleiðsla húsgagna úr viði

Yfirflokkur 27 Framleiðsla pappírs og pappírsvöru

271 Framleiðsla á pappírsdeigi, pappír og pappa

272 Vinnsla pappírs og pappa, og framleiðsla vara úr pappírsdeigi

Yfirflokkur 28 280 Prentun, útgáfa og skyldur iðnaður

Yfirflokkur 29 Leðuriðnaður

291 Sútunarstöðvar og verksmiðjur sem fullvinna leður

292 Leðurvöruframleiðsla

Úr yfirflokki 30 Gúmmí- og plastvöruframleiðsla, tilbúnir þræðir og sterkjuvörur

301 Gúmmí- og asbestvinnsla

302 Vinnsla plastefna

303 Framleiðsla tilbúinna þráða

Úr yfirflokki 31 Efnaiðnaður

311 Framleiðsla undirstöðuefna til efnaiðnaðar og frekari vinnsla slíkra efna

312 Sérhæfð framleiðsla á efnavörum einkum til notkunar í iðnaði og landbúnaði (þar með talin framleiðsla á feiti og olíu úr jurta- og dýraríkinu fyrir iðnað sem heyrir undir ISIC- flokk 312)

313 Sérhæfð framleiðsla efnavöru einkum til heimilis- eða skrifstofunota [(að undanskilinni framleiðslu lyfja og lyfjavara (úr ISIC-flokki 319)]

Yfirflokkur 32 320 Jarðolíuiðnaður

Yfirflokkur 33 Framleiðsla vöru úr jarðefnum, öðrum en málmi

331 Framleiðsla byggingarvara úr leir

332 Gler- og glervöruframleiðsla

333 Framleiðsla á leirvörum, að meðtöldum vörum úr eldföstu efni

334 Sements-, kalk- og gifsframleiðsla

335 Framleiðsla byggingarefna úr steypu, sementi og gifsefni

339 Vinna við steinhögg og framleiðsla á öðrum vörum úr jarðefnum, öðrum en málmi

Yfirflokkur 34 Framleiðsla og frumvinnsla járns og málma sem innihalda ekki járn

341 Járn- og stáliðnaður (samkvæmt skilgreiningu í stofnsáttmála Kola- og stálbandalags Evrópu (KSE), þ.m.t. koksvinnsla sem er rekin í tengslum við stáliðnaðarfyrirtæki)

342 Framleiðsla á stálrörum

343 Vírdráttur, kalddráttur, kaldvölsun flatjárns og flatstáls, kaldmótun

344 Framleiðsla og frumvinnsla málma sem innihalda ekki járn

345 Málmsteypur sem vinna bæði með járn og málma sem innihalda ekki járn

Yfirflokkur 35 Framleiðsla málmvara (að undanskildum vélbúnaði og flutningatækjum)

351 Smíði, stönsun og þrýstismíði

352 Annað vinnslustig og yfirborðsmeðferð

353 Burðarvirki úr málmi

354 Ketilsmíði, framleiðsla kera til iðnaðar

355 Framleiðsla áhalda og tækja og fullunninna hluta úr málmi (nema raffanga)

359 Hliðargreinar véltæknistarfsemi

Yfirflokkur 36 Framleiðsla véla sem ekki eru rafknúnar

361 Framleiðsla landbúnaðarvéla og dráttarvéla

362 Framleiðsla á skrifstofuvélum

363 Framleiðsla véla til málmvinnslu og annarra vélaverkfæra og festinga og tenginga á þau og önnur vélknúin verkfæri

364 Framleiðsla textílvéla og fylgihluta þeirra, framleiðsla saumavéla

365 Framleiðsla véla og búnaðar fyrir matvæla- og drykkjarvöruiðnað og fyrir efnaiðnað og skyldan iðnað

366 Framleiðsla tækja og búnaðar fyrir námur, járn- og stálverksmiðjur og fyrir byggingariðnað; lyftitæki og færibönd

367 Framleiðsla sendibúnaðar

368 Framleiðsla vélbúnaðar til annars tiltekins iðnaðar

369 Framleiðsla annarra órafknúinna véla og búnaðar

Yfirflokkur 37 Raftækniiðnaður

371 Framleiðsla rafmagnsvíra og kapla

372 Framleiðsla hreyfla, rafala, spennubreyta, rofa og annars búnaðar til raforkuframleiðslu

373 Framleiðsla raffanga til atvinnunota

374 Framleiðsla fjarskiptabúnaðar, mæla, annarra mælitækja og rafmagnslækningatækja

375 Framleiðsla rafeindabúnaðar, útvarps- og sjónvarpsviðtækja, hljómflutningstækja

376 Framleiðsla raftækja til heimilisnota

377 Framleiðsla lampa- og ljósabúnaðar

378 Framleiðsla rafhlaðna og rafgeyma

379 Viðgerðir, samsetning og sérhæfð uppsetning raffanga

Úr yfirflokki 38 Framleiðsla flutningatækja

383 Framleiðsla vélknúinna ökutækja og hluta þeirra

384 Viðgerðir á vélknúnum ökutækjum, bifhjólum og reiðhjólum

385 Framleiðsla bifhjóla, reiðhjóla og hluta þeirra

389 Framleiðsla flutningatækja sem er ekki skilgreind annars staðar

Yfirflokkur 39 Ýmiss konar framleiðsluiðnaður

391 Framleiðsla nákvæmra mælitækja og mæli- og stjórntækja

392 Framleiðsla á lækninga- og skurðlækningatækjum og hjálpartækjum (að undanskildum sjúkraskófatnaði)

393 Framleiðsla ljósmynda- og sjóntækja

394 Framleiðsla og viðgerðir á úrum og klukkum

395 Skartgripa- og góðmálmasmíði

396 Framleiðsla og viðgerðir hljóðfæra

397 Framleiðsla leikja, leikfanga, íþróttatækja og íþróttavarnings

399 Annar framleiðsluiðnaður

Yfirflokkur 40 Byggingarstarfsemi

400 Byggingar (ósérhæfðar), niðurrif

401 Húsbyggingar (húsnæði eða annað)

402 Mannvirkjagerð, vega- og brúargerð, lagning járnbrauta o.fl.

403 Lagnir

404 Skreytingar og frágangur

2

Tilskipun 68/366/EBE

(tilskipun um afnám hafta: 68/365/EBE)

NICE-flokkunarkerfið

Yfirflokkur 20A 200 Framleiðsluiðnaður með dýra- og jurtafeiti og olíur

20B Matvælaframleiðsluiðnaður (að undanskildum drykkjarvöruiðnaði)

201 Slátrun, vinnsla og geymsla kjöts

202 Mjólkur- og mjólkurvöruiðnaður

203 Niðurlagning og geymsla ávaxta og grænmetis

204 Niðurlagning og geymsla fisks og annarra sjávarafurða

205 Framleiðsla á kornvöru

206 Framleiðsla á brauðvörum, þ.m.t. tvíbökur og kex

207 Sykuriðnaður

208 Framleiðsla á kakói, súkkulaði og sælgæti

209 Framleiðsla á ýmsum matvælum

Yfirflokkur 21 Drykkjarvöruiðnaður

211 Framleiðsla etanóls með gerjun, framleiðsla gers og vínanda

212 Víngerð og framleiðsla annarra áfengra drykkjarvara úr ómöltuðu korni

213 Öl- og bjórgerð

214 Framleiðsla gosdrykkja og annarra kolsýrðra drykkja

úr 30 Framleiðsla á gúmmívörum, plastefnum, gerviþráðum og sterkjuafurðum

304 Framleiðsla á sterkjuafurðum

3

Tilskipun 82/489/EBE

ISIC-flokkunarkerfið

Ur 855 Hárgreiðslustofur (að undanskilinni starfsemi fótaaðgerðafræðinga og skólum snyrtifræðinga)

SKRÁ II

Yfirflokkar tilskipana 75/368/EBE, 75/369/EBE og 82/470/EBE

1

Tilskipun 75/368/EBE (starfsemi sem um getur í 1. mgr. 5. gr.)

ISIC-flokkunarkerfið

Ur 04 Fiskveiðar

043 Fiskveiðar í ám og vötnum

Ur 38 Framleiðsla flutningatækja

381 Skipasmíðar og viðgerðir

382 Framleiðsla járnbrautartækja

386 Framleiðsla loftfara (þ.m.t. geimtæki)

Úr 71 Starfsemi tengd flutningum og starfsemi önnur en flutningar, sem fellur undir eftirfarandi flokka:

úr 711 Þjónusta við svefn- og veitingavagna, viðhald járnbrautatækja í viðhaldsskýlum, hreinsun vagna

úr 712 Viðhald tækja fyrir farþegaflutninga innanbæjar, í úthverfum og milli bæja og borga

úr 713 Viðhald tækja fyrir annan farþegaflutning á landi (svo sem bifreiða, langferðabíla og leigubifreiða)

úr 714 Rekstur og viðhald mannvirkja tengdum samgöngum á landi (t.d. vega, jarðgangna og tollbrúa, birgðageymsla, bílastæða, strætisvagna- og sporvagnastöðva)

úr 716 Starfsemi tengd samgöngum á skipgengum vatnaleiðum (t.d. rekstur og viðhald vatnaleiða, hafna og annarra mannvirkja tengdum samgöngum á skipgengum vatnaleiðum; dráttar- og lóðsþjónusta í höfnum, lagning bauja, ferming og afferming skipa og önnur skyld starfsemi svo sem björgun skipa, dráttur og rekstur húsbáta)

73 Boðskipti: póst- og fjarskiptaþjónusta

Ur 85 Persónuleg þjónusta

854 Þvottahús og þvottaþjónusta, þurrhreinsun og litun

úr 856 Ljósmyndastofur: ljósmyndun og auglýsingaljósmyndun að frátöldum blaðaljósmyndurum

úr 859 Persónuleg þjónusta sem er ekki skilgreind annars staðar (einungis viðhald og þrif á húseignum eða vistarverum)

2

Tilskipun 75/369/EBE (6. gr.: þegar starfsemin telst til iðnaðar eða handverks)

ISIC-flokkunarkerfið

Eftirtalin farandstarfsemi:

a) kaup og sala á vöru:

– kaupmanna á faraldsfæti, götusala eða farandsala (úr ISIC-flokki 612),

– á yfirbyggðum mörkuðum nema þegar um fastar starfsstöðvar er að ræða og á útimörkuðum,

b) starfsemi sem gildandi bráðabirgðaráðstafanir ná yfir þegar ljóst er að starfsemi sem flokkast undir farandviðskipti er undanskilin eða ekki er minnst á starfrækslu slíkrar farandstarfsemi.

3

Tilskipun 82/470/EBE (1. og 3. mgr. 6. gr.)

Flokkar 718 og 720 í ISIC-flokkunarkerfinu

Starfsemin nær einkum og sér í lagi til:

– skipulagningar og sölu, beint eða gegn þóknun, á einum þætti eða fleirum (flutningi, fæði, gistingu, skoðunarferðum o.s.frv.) vegna ferðar eða dvalar, óháð því um hvers konar ferð er að ræða (undirliður a í B-lið 2. gr.),

– þeirra sem starfa sem milliliðir verktaka á mismunandi sviðum flutninga og þeirra sem afgreiða eða senda vörur og standa fyrir svipaðri starfsemi:

aa) með því að ganga frá samningum við verktaka á sviði flutninga fyrir hönd umbjóðenda,

bb) með því að velja flutningsaðferð, fyrirtæki og þá leið sem er hagstæðust fyrir umbjóðandann,

cc) með því að sjá um framkvæmdaatriði er varða flutninginn (t.d. pökkun vegna flutningsins); með því að sjá um ýmsa aðra þætti er tengjast flutningnum (t.d. tryggja ísbirgðir fyrir kælivagna),

dd) með því að ganga frá formsatriðum er tengjast flutningnum, t.d. ganga frá fylgibréfi; með því að flokka og skipta vörusendingum,

ee) með því að samhæfa hin ýmsu stig flutningsins, með því að tryggja flutning, endursendingar, umfermingu og aðrar aðgerðir á endastöð,

ff) með því að sjá bæði um farm- og flutningstæki og flutningsleið fyrir þá aðila sem afgreiða eða taka á móti vörum:

– mat á flutningskostnaði og yfirferð á sundurliðuðum reikningum

– ráðstafanir sem gera verður til bráðabirgða eða frambúðar í nafni og fyrir hönd skipseiganda eða fyrirtækis sem sér um flutning á sjó (við hafnaryfirvöld, skipaverslanir o.s.frv.).

(Starfsemi sem talin er upp í a-, b-, og d-lið A-liðar 2. gr.).

Skrá III

Tilskipanir 64/222/EBE, 68/364/EBE, 68/368/EBE, 75/368/EBE, 75/369/EBE, 70/523/EBE og 82/470/EBE

1

Tilskipun 64/222/EBE

(tilskipun um afnám hafta: 64/223/EBE og 64/224/EBE)

1. Starfsemi sjálfstætt starfandi einstaklinga sem stunda heildverslun, að undanskilinni heildverslun með lyf og lyfjavörur, eiturefni og lifandi smitefni og kol (úr flokki 611).

2. Atvinnustarfsemi milliliðar sem hefur umboð og fyrirmæli frá einum eða fleiri einstaklingum til að semja eða annast viðskipti í þeirra nafni og fyrir þeirra hönd.

3. Atvinnustarfsemi milliliðar sem, án þess að hafa um það varanleg fyrirmæli, kemur á sambandi einstaklinga sem óska eftir beinum samningum sín á milli, kemur viðskiptum þeirra í kring eða aðstoðar við að leiða slík viðskipti til lykta.

4. Atvinnustarfsemi milliliðar sem kemur inn í viðskipti í eigin nafni en fyrir annarra hönd.

5. Atvinnustarfsemi milliliðar sem fæst við heildsöluverslun á uppboðum fyrir annarra hönd.

6. Atvinnustarfsemi milliliða sem afla pantana með því að ganga í hús.

7. Þjónustustarfsemi sem tengist atvinnustarfsemi milliliðar sem starfar hjá einu eða fleiri verslunarfyrirtækjum, iðnaðarfyrirtækjum eða litlum handverksfyrirtækjum.

2

Tilskipun 68/364/EBE

(tilskipun um afnám hafta: 68/363/EBE)

ISIC úr flokki 612: Smásöluverslun

Starfsemi sem er undanskilin:

012 Leiga á tækjum til landbúnaðar

640 Leiga á fasteignum

713 Leiga á bifreiðum, vögnum og hestum

718 Leiga á lestar- og flutningsvögnum

839 Leiga á tækjabúnaði til verslunarfyrirtækja

841 Miðabókanir og myndaleiga fyrir kvikmyndahús

842 Miðabókanir og leiga á búnaði fyrir leikhús

843 Báta- og hjólaleiga, leiga á sjálfsalaleiktækjum og -spilavélum

853 Leiga á herbergjum með húsgögnum

854 Leiga á hreinu líni

859 Fataleiga

3

Tilskipun 68/368/EBE

(tilskipun um afnám hafta: 68/367/EBE)

ISIC-flokkunarkerfið

ISIC úr flokki 85

1. Veitingahús, kaffihús, ölstofur og aðrir veitingastaðir (ISIC-flokkur 852).

2. Hótel, leiguherbergi, tjaldstæði og aðrir gististaðir (ISIC-flokkur 853).

4

Tilskipun 75/368/EBE (7. gr.)

Öll starfsemi í viðaukanum við tilskipun 75/368/EBE, að undanskilinni þeirri starfsemi sem skráð er í 1. mgr. 5. gr. þessarar tilskipunar (Skrá II, 1. liður í þessum viðauka).

ISIC-flokkunarkerfið

úr 62 Bankar og aðrar fjármálastofnanir

úr 620 Einkaleyfisstofur og löggildingarstofur

úr 71 Flutningar

úr 713 Farþegaflutningar á vegum, að frátöldum flutningi með bifreiðum

úr 719 Flutningur fljótandi vetniskolefnis og annarra fljótandi efna eftir leiðslum

úr 82 Þjónusta á vegum sveitarfélaga

827 Bókasöfn, söfn, grasa- og dýragarðar úr

84 Leikja- og skemmtiþjónusta

843 Leikja- og skemmtiþjónusta sem er ekki skilgreind annars staðar:

– Starfsemi tengd íþróttum (íþróttasvæði, skipulagning íþróttamannvirkja o.s.frv.) þó ekki starfsemi íþróttaleiðbeinenda

– Leikir (hesthús og tamningasvæði fyrir veðhlaupahesta, leikjasvæði, veðhlaupabrautir o.s.frv.)

– Önnur afþreyingarstarfsemi (fjölleikahús, skemmtigarðar og aðrar skemmtanir)

úr 85 Persónuleg þjónusta

úr 851 Heimilishjálp

úr 855 Snyrtistofur og handsnyrtiþjónusta, að frátalinni þjónustu fótaaðgerðafræðinga og skólum snyrtifræðinga og hárgreiðslufólks

úr 859 Persónuleg þjónusta sem er ekki skilgreind annars staðar, nema íþrótta- og sjúkranuddarar og fjallaleiðsögumenn, sem skiptast í eftirfarandi flokka

– Sótthreinsun og meindýraeyðing

– Fataleiga og geymsluaðstaða

– Hjúskaparmiðlun og önnur skyld þjónusta

– Stjörnuspeki, spádómar og þess háttar

– Sorphirða og önnur skyld starfsemi

– Útfararþjónusta og viðhald kirkjugarða

– Boðberar og túlkandi leiðsögumenn

5

Tilskipun 75/369/EBE (5. gr.)

Eftirtalin farandstarfsemi:

a) kaup og sala á vöru:

– kaupmanna á faraldsfæti, götusala eða farandsala (úr ISIC-flokki 612)

– á yfirbyggðum mörkuðum nema þegar um fastar starfsstöðvar er að ræða og á útimörkuðum

b) starfsemi sem gildandi bráðabirgðaráðstafanir ná yfir þegar ljóst er að starfsemi sem flokkast undir farandviðskipti er undanskilin.

6

Tilskipun 70/523/EBE

Starfsemi sjálfstætt starfandi einstaklinga sem veita þjónustu á sviði heildsölu og umboðsverslunar með kol (úr flokki 6112, ISIC-flokkunarkerfið)

7

Tilskipun 82/470/EBE (2.mgr. 6. gr.)

(Starfsemi sem talin er upp í c- og e-lið A-hluta, b-lið B-hluta, C- og D-hluta 2. gr.)

Starfsemin nær einkum og sér í lagi til:

– leigu á járnbrautarvögnum til farþega- eða vöruflutninga

– starfs milliliða í sölu, kaupum eða leigu skipa

– skipulagningar, samningagerðar og frágangs samninga vegna flutninga þeirra sem flytjast á brott

– móttöku fyrir hönd þess sem leggur vöruna inn á öllum hlutum og vörum sem lagðar eru inn í vöruskemmur, pakkhús, húsgagnalager, í kæligeymslur, geymsluturna (síló) o.s.frv., hvort sem tollskoða þarf vöruna eða ekki

– útvegunar á kvittun fyrir móttöku til handa þeim aðila sem leggur vöruna inn

– útvegunar hólfa, fóðurs og sölusvæða vegna skammtímavistunar búpenings sem bíður sölu eða flutnings til eða frá markaði

– skoðunar eða tæknilegs mats á vélknúnum ökutækjum

– mælingar, vigtunar og mats á vörum.

V. VIÐAUKI

Viðurkenning á grundvelli samræmingar lágmarkskrafna um menntun

V.1. LÆKNIR

5.1.1. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi í undirstöðunámi í læknisfræði

5.1.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi sérmenntaðra lækna

5.1.3. Heiti náms í sérgreinum læknisfræði

5.1.4. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi almennra heimilislækna

V.2.HJÚKRUNARFRÆÐINGUR Í ALMENNRI HJÚKRUN

5.2.1. Námsáætlun fyrir hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun

Nám sem veitir vitnisburð um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun skal vera í tveimur hlutum sem hér segir:

B. Klínísk kennsla

– Hjúkrun í tengslum við:

– almenna læknisfræði og sérgreinar læknisfræðinnar

– almennar skurðlækningar og sérgreinar skurðlækninga

– ungbarnavernd og barnalækningar

– mæðravernd

– geðheilsu og geðlæknisfræði

– umönnun aldraðra og öldrunarlækningar

– heimahjúkrun

Kennsla í einni eða fleirum þessara greina má vera hluti af eða í tengslum við aðrar námsbrautir.

Fræðilegu kennsluna verður að laga að og samræma klínísku kennslunni á þann hátt að hægt sé að öðlast þá þekkingu og færni sem um getur í þessum viðauka á fullnægjandi hátt.

5.2.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi hjúkrunarfræðinga í almennri hjúkrun

V.3. TANNLÆKNAR

5.3.1 Námsáætlun fyrir tannlækna

Nám sem veitir formlegan vitnisburð um menntun og hæfi tannlækna skal í það minnsta fela í sér eftirtaldar námsgreinar: kennsla í einni eða fleirum þessara greina má vera hluti af eða í tengslum við aðrar námsbrautir.

5.3.2. Vitnisburður um formlega grunnmenntun og hæfi tannlækna

5.3.3. Vitnisburður um menntun og hæfi sérmenntaðra tannlækna

V.4. DÝRALÆKNAR

5.4.1. Námsáætlun fyrir dýralækna

Nám sem veitir formlegan vitnisburð um menntun og hæfi dýralækna skal í það minnsta fela í sér þær námsgreinar sem skráðar eru hér á eftir.

Kennsla í einni eða fleiri greinum getur verið hluti af eða í tengslum við annað nám.

A. Undirstöðunámsgreinar

– Eðlisfræði

– Efnafræði

– Dýralíffræði

– Plöntulíffræði

– Líffræðileg stærðfræði

Verklegt nám getur verið í formi þjálfunartímabils, að því tilskildu að þjálfunin sé fullt starf undir stjórn lögbærs yfirvalds og standi ekki lengur en í sex mánuði á samanlögðu fimm ára námstímabili.

Skipta skal fræðilegu og verklegu námi á milli hinna ýmsu flokka námsgreina þannig að jafnvægi og samræming náist milli þekkingar og reynslu sem gerir dýralæknum kleift að gegna skyldum sínum.

5.4.2. Vitnisburður um menntun og hæfi dýralækna

V.5. LJÓSMÆÐUR

5.5.1. Námsáætlun fyrir ljósmæður (Námsleið I og II)

Námsáætlunin sem veitir vitnisburð um formlega menntun og hæfi ljósmæðra felur í sér eftirtalda tvo hluta:

B. Verklegt og klínískt nám

Þetta nám verður að fara fram undir viðeigandi eftirliti:

– Ráðgjöf til þungaðra kvenna, sem felur í sér a.m.k. 100 skoðanir á meðgöngutíma.

– Eftirlit og umönnun a.m.k. fjörutíu þungaðra kvenna

– Nemi annist a.m.k. fjörutíu fæðingar en ef ekki er hægt að fylla þennan kvóta vegna þess að fæðingar eru ekki nógu margar má lækka töluna í þrjátíu að því tilskildu að neminn aðstoði við tuttugu fæðingar til viðbótar.

– Virk þátttaka við sitjandi fæðingar. Ef sitjandi fæðingar eru ekki á döfinni má æfing fara fram við tilbúnar aðstæður.

– Reynsla af spangarskurði og kynning í saumi. Kynningin á að vera bæði fræðileg kennsla og klínísk þjálfun. Þjálfun í saumi felur í sér að sauma saman sár eftir spangarskurð og einfalda spangartætingu. Þetta má æfa við tilbúnar aðstæður ef annar kostur er ekki fyrir hendi.

– Eftirlit og umönnun fjörutíu kvenna í áhættuflokki við þungun, fæðingu eða eftir fæðingu.

– Eftirlit og umönnun (þ.m.t. skoðun) a.m.k. 100 kvenna eftir fæðingu og heilbrigðra nýbura.

– Eftirlit og umönnun nýbura sem þarfnast sérstakrar umönnunar, þ.m.t. fyrirburar, nýburar sem eru fæddir fyrir eða eftir eðlilegan meðgöngutíma, léttburar og veikir nýburar.

– Umönnun veikra kvenna á sviði kven- og fæðingarlækninga.

– Kynning á umönnun sjúkra á sviði lyflækningar og skurðlækninga. Kynningin á að vera bæði fræðileg kennsla og klínísk þjálfun.

Fræðilega og verklega námið (A-hluti námsáætlunarinnar) verður að vera þannig að jafnvægi og samræming náist við klínísku þjálfunina (B-hluti sömu námsáætlunar) til þess að hægt sé að öðlast þá þekkingu og reynslu sem talin er upp í þessum viðauka á viðhlítandi hátt.

Kennsla í klínískum greinum skal vera í formi starfsþjálfunar undir eftirliti á deildum sjúkrahúsa eða á öðrum heilbrigðisstofnunum sem lögbær yfirvöld eða stofnanir viðurkenna. Meðan á starfsþjálfuninni stendur skulu ljósmóðurnemar taka þátt í starfsemi þessara deilda svo framarlega sem starfsemin stuðlar að menntun þeirra. Þeim skal gerð grein fyrir þeirri ábyrgð sem starfsemi ljósmóður felur í sér.

5.5.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi ljósmæðra

V.6. LYFJAFRÆÐINGAR

5.6.1. Nám fyrir lyfjafræðinga

– Plöntu- og dýralíffræði

– Eðlisfræði

– Almenn og ólífræn efnafræði

– Lífræn efnafræði

– Efnagreining

– Lyfjaefnafræði, þ.m.t. lyfjagreining

– Almenn og hagnýt lífefnafræði (læknisfræðileg)

– Líffærafræði og lífeðlisfræði, íðorðaforði læknisfræðinnar

– Örverufræði

– Lyfjafræði og lyfjameðferðarfræði

– Lyfjagerðarfræði

– Eiturefnafræði

– Lyfjafræði náttúruefna

– Löggjöf og, eftir því sem við á, siðareglur starfsgreinarinnar.

Hlutfallið á milli fræðilegs og verklegs náms í hverri grein skal vera með þeim hætti að hæfileg áhersla sé lögð á bóklega námið til að viðhalda því fræðilega yfirbragði sem þarf að vera á námi á háskólastigi.

5.6.2. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi lyfjafræðinga

V.7. ARKITEKTAR

5.7.1. Vitnisburður um formlega menntun og hæfi arkitekta sem viðurkenndur er skv. 46. gr.

VI. VIÐAUKI

Áunnin réttindi sem gilda um starfgreinarnar sem eru háðar viðurkenningu á grundvelli samræmingar á lágmarkskröfum um menntun

Vitnisburður um formlega menntun og hæfi arkitekta sem njóta áunninna réttinda skv. 1. mgr. 49. gr.

VII. VIÐAUKI

Skjöl og vottorð sem kann að vera krafist í samræmi við 1. mgr. 50. gr.

1. Skjöl

a) Sönnun ríkisfangs viðkomandi einstaklings.

b) Afrit af hæfnisvottorði eða vitnisburði um formlega menntun og hæfi sem veitir aðgang að viðkomandi starfsgrein og staðfesting á starfsreynslu viðkomandi einstaklings, ef við á.

Lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins geta mælst til þess við umsækjanda að hann veiti upplýsingar um menntun sína að því marki sem nauðsynlegt er til að hægt sé að ákvarða hvort hugsanlega sé verulegur mismunur á henni og þeirri menntun sem krafist er í aðildarríkinu eins og mælt er fyrir um í 14. gr. Ef ómögulegt reynist fyrir umsækjanda að veita þessar upplýsingar skulu lögbær yfirvöld gistiaðildarríkisins hafa samband við upplýsinga- og þjónustumiðstöð, lögbært yfirvald eða aðrar viðkomandi stofnanir í heimaaðildarríkinu.

c) Að því er varðar þau tilvik sem um getur í 16. gr. skal fylgja vottorð um eðli starfseminnar og hversu lengi hún var stunduð, gefið út af lögbæru yfirvaldi eða stofnun í heimaaðildarríkinu eða því aðildarríki sem erlendi ríkisborgarinn kemur frá.

d) Krefji lögbært yfirvald í gistiaðildarríki þann sem æskir að hefja störf í lögverndaðri starfsgrein um vottorð um óflekkað mannorð eða yfirlýsingu um að hann hafi ekki orðið gjaldþrota, eða frestar eða bannar iðkun þeirrar starfsemi vegna alvarlegra ávirðinga í starfi eða vegna afbrots, skal það aðildarríki taka sem fullgilda sönnun, að því er varðar ríkisborgara aðildarríkja sem æskja þess að leggja stund á þá starfsgrein á yfirráðasvæði þess, framvísun skjala sem lögbær yfirvöld í heimaaðildarríkinu eða aðildarríkinu sem hinn erlendi ríkisborgari kemur frá gefa út og votta að þessi skilyrði hafi verið uppfyllt. Þessi yfirvöld verða að láta í té þau skjöl sem krafist er innan tveggja mánaða.

Gefi lögbær yfirvöld í heimaaðildarríkinu eða aðildarríkinu, sem hinn erlendi ríkisborgari kemur frá, ekki út þau skjöl sem um getur í fyrstu undirgrein skal eiðsvarin yfirlýsing koma í stað þeirra eða, í ríkjum þar sem engin ákvæði eru til um eiðsvarnar yfirlýsingar, drengskaparheit sem viðkomandi gefur frammi fyrir þar til bæru dóms-eða stjórnsýsluyfirvaldi eða, eftir atvikum, lögbókanda eða fullgildum fagaðila í heimaaðildarríkinu eða aðildarríkinu sem viðkomandi kemur frá; umrætt yfirvald eða lögbókandi skal gefa út vottorð sem staðfestir áreiðanleika yfirlýsingarinnar eða drengskaparheitsins.

e) Ef gistiaðildarríki krefst þess af eigin ríkisborgurum, sem æskja þess að hefja störf í lögverndaðri starfsgrein, að þeir leggi fram skjal um líkamlegt og andlegt heilbrigði umsækjanda ber því aðildarríki að taka sem fullgilda sönnun framvísun á skjalinu sem krafist er í heimaaðildarríkinu. Ef heimaaðildarríki gefur ekki út slíkt skjal ber gistiaðildarríkinu að taka við vottorði sem lögbær yfirvöld í því ríki gefa út. Í þessu tilviki verða lögbær yfirvöld heimaaðildarríkisins að láta í té skjalið sem krafist er innan tveggja mánaða.

f) Fari gistiaðildarríki fram á það við eigin ríkisborgara, sem æskja þess að hefja störf í lögverndaðri starfsgrein, að þeir láti í té:

– sönnun um fjárhagsstöðu umsækjanda,

– sönnun þess efnis að umsækjandi sé tryggður gagnvart þeirri fjárhagslegri áhættu sem fylgir ábyrgð á atvinnustarfsemi í samræmi við þau lög og reglur sem í gildi eru í gistiaðildarríkinu að því er varðar þá skilmála og umfang vátryggingarinnar, ber því aðildarríki að taka sem fullgilda sönnun staðfestingu þess efnis sem gefin er út af bönkum og vátryggingafélögum í öðru aðildarríki.

2. Vottorð

Til að auðvelda beitingu III. kafla III. bálks þessarar tilskipunar geta aðildarríkin mælt fyrir um að þeir sem uppfylla skilyrði þessarar tilskipunar um menntun leggi fram, til viðbótar vitnisburði um formlega menntun og hæfi, vottorð frá lögbærum yfirvöldum í heimaaðildarríki þeirra um að vitnisburður um formlega menntun og hæfi sé í samræmi við það sem um getur í tilskipuninni.