Sálfræðiþjónusta í opinberum háskólum Þingsályktunartillaga - þingskjal nr. 661

146. löggjafarþing 2016–2017.

Þingskjal 661 - 478. mál.

Tillaga til þingsályktunar um sálfræðiþjónustu í opinberum háskólum.

Flm.: Bjarni Halldór Janusson, Andrés Ingi Jónsson, Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, Birgitta Jónsdóttir, Bjarkey Olsen Gunnarsdóttir, Björn Leví Gunnarsson, Eygló Harðardóttir, Guðjón S. Brjánsson, Hanna Katrín Friðriksson, Jóhannes A. Kristbjörnsson, Nichole Leigh Mosty, Oddný G. Harðardóttir, Ómar Ásbjörn Óskarsson, Pawel Bartoszek, Þórunn Egilsdóttir.

Alþingi ályktar að fela mennta- og menningarmálaráðherra að sjá til þess að frá og með skólaárinu 2017–2018 verði aðgengi að sálfræðiþjónustu fyrir háskólanema í opinberum háskólum aukið. Jafnframt leiti ráðherra leiða til að efla sálfræðiþjónustu í öðrum háskólum en opinberum. Hvort tveggja verði gert í samráði við háskólana sjálfa og Sálfræðingafélag Íslands.

Greinargerð.

Á síðustu missirum hefur átt sér stað tímabær og þörf vitundarvakning í samfélaginu um geðheilbrigðismál. Fyrir vikið er fólk nú meðvitaðra en áður um alvarleika geðrænna vandamála. Í stjórnarsáttmála ríkisstjórnarinnar kemur m.a. fram að sálfræðiþjónusta verði felld undir tryggingakerfi í áföngum. Einnig kemur fram að auka skuli aðgengi að geðheilbrigðisþjónustu, m.a. með sálfræðiþjónustu á heilsugæslustöðvum og í framhaldsskólum. Það er fagnaðarefni að efla eigi sálfræðiþjónustu í framhaldsskólum landsins, en þörfin er ekki síður brýn í háskólunum.

Það er sérstaklega mikilvægt að efla sálfræðiþjónustu í háskólum landsins í ljósi þess að helsti aldurshópur háskólanema, 18–25 ára, er í hvað mestri hættu hvað geðræn vandamál varðar. Fleiri ungar konur á þeim aldri mældust með þunglyndiseinkenni á Íslandi en í nokkru öðru Evrópuríki. Hérlendis mælist um fimmti hver kvenmaður á þeim aldri með þunglyndiseinkenni samkvæmt evrópskri heilsufarsrannsókn frá árinu 2015. Algengasta dánarorsök íslenskra karlmanna á aldrinum 18–25 ára er sjálfsvíg en árlega deyja um sex ungir menn á þeim aldri. Miðað við tölur frá árinu 1996 er áætlað að 35–50 manns falli fyrir eigin hendi ár hvert á Íslandi. Samkvæmt skýrslu Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar frá árinu 2014 er sjálfsvígstíðni á Íslandi með því hærra sem þekkist í heiminum. Árið 2013 sviptu 49 manns sig lífi og litlu færri féllu fyrir eigin hendi ári síðar. Því er mikilvægt að takast á við þunglyndi á fyrstu stigum með aðgengilegri sálfræðimeðferð og fyrirbyggjandi úrræðum. Slíkt mundi raunar ekki einungis bjarga mannslífum, heldur einnig tryggja betri skólagöngu. Til að sporna við gífurlegu brotthvarfi nemenda á skólastigi væri æskilegast að veita viðunandi sálfræðiþjónustu. Samkvæmt hvítbók mennta- og menningarmálaráðherra frá júní 2014 um úrbætur í menntun ljúka einungis 44% framhaldsskólanema námi sínu á tilsettum tíma. Þar kemur einnig fram að brotthvarf íslenskra nemenda megi að mestu leyti rekja til slæmrar geðheilsu. Ætla má að hið sama eigi við um háskólanema. Ef eitthvað er mætti ætla að einstaklingur með kvíða eða þunglyndi ætti jafnvel erfiðara með að fóta sig í skóla því fjölmennari sem hann er.

Það felur einnig í sér umtalsverðan samfélagslegan kostnað þegar ungt fólk hverfur frá námi, auk þess sem það verður af tækifæri til að mennta sig eins og hugur þess stendur til. Viðunandi sálfræðiþjónusta nemenda sparar samfélaginu mikla fjármuni til lengri tíma litið. Sem stendur er fjármunum ekki forgangsraðað rétt til að bregðast við vandanum. Fjöldi einstaklinga þarf að neita sér um þessa lífsnauðsynlega þjónustu. Það leiðir til umfangsmeiri vandamála og kostnaðarfrekari úrræða. Nú þegar er lyfjakostnaður niðurgreiddur og örorkubætur greiddar vegna geðrænna veikinda, en stærstur hluti örorkubóta er greiddur vegna slíkra veikinda. Með aukinni áherslu á geðheilbrigðismál í heilbrigðiskerfinu tækist okkur að koma í veg fyrir þennan samfélagslega kostnað, auk þess sem tækist að bjarga mannslífum, en það eitt og sér ætti að vera nægileg ástæða til þess að grípa til aðgerða.

Nýlegar tölur frá Bandaríkjunum gefa til kynna að 1.653 nemendur séu að meðaltali á hvern skólasálfræðing, en ögn eldri tölur telja 1.353 nemendur vera á hvern skólasálfræðing þarlendis. Viðmið samtaka bandarískra skólasálfræðinga (NASP) gera ráð fyrir að ekki fleiri en 1.000 nemendur séu á hvern skólasálfræðing. Sé hlutverk skólasálfræðings ekki einungis að greina og veita ráðgjöf, heldur einnig að veita viðeigandi meðferð, er mælt með að 500–700 nemendur séu á hvern skólasálfræðing. Til þess að setja allar framangreindar tölur í samhengi má minnast á að í Háskóla Íslands, fjölmennasta skóla landsins, eru nemendur 12.428 talsins en einungis er hálft stöðugildi sálfræðings innan veggja skólans. Ekkert stöðugildi sálfræðings er til staðar innan veggja annarra opinberra háskóla. Þess vegna þurfa nemendur að leita sér aðstoðar utan veggja skólanna.

Svo virðist sem fjöldi fólks neiti sér um sálfræðiþjónustu af fjárhagsástæðum en þetta á sérstaklega við um ungt og tekjulágt fólk. Í því skyni má nefna að algengast þykir að greiða á bilinu 12.000–15.000 kr. fyrir hvern meðferðartíma hjá sálfræðingi. Að öllu óbreyttu þykir algengast að einstaklingur með kvíða og þunglyndi þurfi að gera ráð fyrir 10–15 meðferðartímum hjá sálfræðingi hið minnsta. Bein útgjöld vegna slíkrar meðferðar eru því á bilinu 120.000–220.000 kr. Til samanburðar er síðarnefnda upphæðin um 30% af þeirri upphæð sem LÍN lánar einstaklingi í leiguhúsnæði að hámarki til framfærslu hverja önn. Þess vegna er ljóst að það reynist ungu námsfólki ómögulegt að leita sér aðstoðar sálfræðings miðað við þær upphæðir sem það hefur á milli handanna hverju sinni.

Markmið tillögunnar er að bregðast við þeim vanda sem skapast þegar sálfræðiþjónusta er ekki nægilega aðgengileg. Lagt er til að aðgengi að sálfræðisþjónustu verði aukið og þá sérstaklega lagt til að stöðugildum sálfræðinga verði fjölgað innan opinberra háskóla. Þar hafi nemendur greiðan aðgang að eins fullnægjandi þjónustu og unnt er að veita hverju sinni.