Samningur um vörslu kjarnakleyfra efna Stjórnartillaga - þingskjal nr. 1102

127. löggjafarþing 2001–2002.

Þskj. 1102 - 686. mál.

Tillaga til þingsályktunar um aðild að samningi um vörslu kjarnakleyfra efna.

(Lögð fyrir Alþingi á 127. löggjafarþingi 2001–2002.)

Alþingi ályktar að heimila að Ísland gerist aðili að samningi um vörslu kjarnakleyfra efna sem gerður var í Vínarborg 3. mars 1980.

Athugasemdir við þingsályktunartillögu þessa.

Með þingsályktunartillögu þessari er leitað heimildar Alþingis til þess að Ísland gerist aðili að samningi um vörslu kjarnakleyfra efna sem gerður var í Vínarborg 3. mars 1980. Samningurinn er prentuður sem fylgiskjal með tillögu þessari.

Í kjölfar hryðjuverkanna í Bandaríkjunum 11. september 2001 var öryggisráð Sameinuðu þjóðanna kallað saman. Með ályktun öryggisráðsins nr. 1368 (2001) 12. september 2001 voru hryðjuverkin fordæmd og ríki heims hvött til að vinna saman að því að leita þá uppi sem stóðu á bak við þau og koma lögum yfir þá. Einnig voru ríki hvött til að fullgilda fyrirliggjandi alþjóðasamninga gegn hryðjuverkum og hrinda ákvæðum þeirra í framkvæmd.

Ísland er þegar aðili að meiri hluta hryðjuverkasamninganna, en stefnt er að fullgildingu þeirra samninga sem Ísland er ekki aðili að fyrir vorið 2002. Með ályktun 8. mars 2002 heimilaði Alþingi ríkisstjórninni að fullgilda þá tvo samninga sem telja verður mikilvægasta af þessum samningum, þ.e. alþjóðasamning um að koma í veg fyrir hryðjuverkasprengingar frá 15. desember 1997 og alþjóðasamning um að koma í veg fyrir fjármögnun hryðjuverkastarfsemi frá 9. desember 1999.

Samningur um vörslu kjarnakleyfra efna er á meðal þeirra samninga sem Sameinuðu þjóðirnar hafa skilgreint sem hryðjuverkasamninga. Hann hefur tvenns konar markmið. Annars vegar gerir hann tilteknar kröfur um hvernig vörslu kjarnakleyfra efna sem nota skal í friðsamlegum tilgangi skuli háttað þegar slík efni eru flutt milli landa. Hins vegar mælir hann fyrir um hvers konar ráðstafanir aðildarríki skuli gera vegna ólögmætra athafna með kjarnakleyf efni þegar þau eru flutt milli landa eða eru í notkun, geymslu eða flutningi innan lands.

Ákvæði samningsins um hvernig vörslu kjarnkleyfra efna skuli háttað eiga eingöngu við um flutning efnanna milli landa, en önnur ákvæði samningsins ná einnig til notkunar, geymslu og flutnings slíkra efna innan lands. Aðildarríkjunum er skylt að taka upp í landslög sín ákvæði er lýsa refsiverð þau brot sem lýst er í 7. gr. samningsins og framin eru af ásetningi, þ.e. athafnir sem valda eða eru líklegar til að valda dauða eða alvarlegum skaða á fólki eða verulegu eignatjóni, þjófnaður eða rán á kjarnakleyfum efnum, ólögmæt taka eða öflun kjarnakleyfra efna með sviksamlegum hætti, athafnir sem fólgnar eru í því að krefjast kjarnakleyfra efna með hótunum, valdbeitingu eða annars konar ógnunum, hótanir um að nota kjarnakleyf efni til að valda dauða eða alvarlegum skaða á fólki eða verulegu eignatjóni og hótanir um þjófnað eða rán á kjarnakleyfum efnum í því skyni að þvinga einstakling eða lögpersónu, alþjóðastofnun eða ríki til að aðhafast eitthvað eða láta eitthvað ógert.

Samningurinn hefur einnig að geyma ákvæði um lögsögu og framsal sakamanna.

Samningurinn öðlaðist gildi 8. febrúar 1987, en 20. mars 2002 voru aðildarríki hans alls 75.

Dóms- og kirkjumálaráðuneytið og samgönguráðuneytið hafa farið yfir samninginn um vörslu kjarnakleyfra efna. Samkvæmt upplýsingum frá dóms- og kirkjumálaráðuneytinu er gert ráð fyrir að á yfirstandandi löggjafarþingi verði lagt fyrir Alþingi frumvarp til laga um breytingu á almennum hegningarlögum, nr. 19/1940, sem tekur mið af ákvæðum samningsins. Samgönguráðuneytið hefur hins vegar staðfest að aðild Íslands að samningnum kalli ekki á lagabreytingar á sviði þess ráðuneytis.

Fylgiskjal.

Samningur

um vörslu kjarnakleyfra efna

AÐILDARRÍKI SAMNINGS ÞESSA,

VIÐURKENNA rétt allra ríkja til þess að þróa og nota kjarnorku í friðsamlegum tilgangi og réttmæta hagsmuni sem þau geta haft af hugsanlegum ávinningi af friðsamlegri notkun kjarnorku,

ERU SANNFÆRÐ UM nauðsyn þess að stuðla að alþjóðlegri samvinnu um friðsamlega notkun kjarnorku,

LÝSA YFIR VILJA SÍNUM til þess að afstýra hugsanlegri hættu sem stafar af ólögmætri töku og notkun kjarnakleyfra efna,

ERU SANNFÆRÐ UM að brot, sem tengjast kjarnakleyfum efnum, eru alvarlegt áhyggjuefni og að brýn þörf er á að samþykkja viðeigandi og skilvirkar ráðstafanir til þess að tryggja að komið verði í veg fyrir slík brot, þau verði upplýst og fyrir þau refsað,

GERA SÉR LJÓST að alþjóðleg samvinna er nauðsynleg til þess að koma á skilvirkum ráðstöfunum, samkvæmt landslögum hvers aðildarríkis og samningi þessum, vegna vörslu kjarnakleyfra efna,

ERU SANNFÆRÐ UM að samningur þessi ætti að auðvelda örugga tilfærslu kjarnakleyfra efna,

LEGGJA EINNIG ÁHERSLU Á mikilvægi vörslu kjarnakleyfra efna sem eru notuð, geymd og flutt innan lands,

VIÐURKENNA mikilvægi skilvirkrar vörslu kjarnakleyfra efna, sem eru notuð í hernaðarlegum tilgangi, og gera sér grein fyrir að slík efni eru og munu áfram verða í strangri vörslu,

og HAFA ORÐIÐ ÁSÁTT um eftirfarandi:

1. gr.

Í samningi þessum merkir:

a. „kjarnakleyft efni“ plúton, að því undanskildu sem hefur yfir 80% samsætustyrk í plútoni 238; úran 233; úran auðgað í samsætu 235 eða 233; úran sem inniheldur þá blöndu af samsætum, sem kemur fyrir í náttúrunni, aðra en í mynd málmgrýtis eða málmgrýtisleifar; öll efni sem innihalda eitt eða fleiri fyrrnefndra atriða;

b. „úran auðgað í samsætu 235 eða 233“ úran sem inniheldur samsætu 235 eða 233 eða báðar í því magni að fjöldahlutfall milli summu þessara samsætna og samsætu 238 er hærra en hlutfallið milli samsætu 235 og samsætu 238 sem kemur fyrir í náttúrunni;

c. „flutningur kjarnakleyfra efna milli landa“ flutningur farms af kjarnakleyfum efnum, með hvers konar flutningatæki, sem er ætlað að fara út fyrir landsvæði upprunaríkis sendingar og hefst með brottför frá stöð farmsendanda þess ríkis og lýkur við komu farmsins í stöð viðtakanda í því ríki þar sem endanlegur ákvörðunarstaður er.

2. gr.

1. Samningur þessi gildir um kjarnakleyf efni til friðsamlegra nota meðan á flutningi þeirra stendur milli landa.

2. Samningur þessi gildir einnig um kjarnakleyf efni til friðsamlegra nota meðan á notkun þeirra, geymslu og flutningi stendur innan lands, að undanskildum ákvæðum 3. og 4. gr. og 3. mgr. 5. gr.

3. Ákvæði samnings þessa skal ekki túlka svo að hafi áhrif á fullveldisrétt ríkis að því er varðar notkun, geymslu og flutning kjarnakleyfra efna innan lands að þeim skuldbindingum undanskildum sem aðildarríkin gangast sérstaklega undir samkvæmt þeim greinum, sem er fjallað um í 2. mgr., með tilliti til kjarnakleyfra efna til friðsamlegra nota meðan á notkun þeirra, geymslu og flutningi stendur.

3. gr.

Aðildarríki skal gera viðeigandi ráðstafanir samkvæmt landslögum sínum og í samræmi við þjóðarétt til þess að tryggja, eftir því sem unnt er, að meðan á flutningi kjarnakleyfra efna stendur milli landa sé slíkra efna gætt, innan landsvæðis þess eða um borð í skipi eða loftfari sem lögsaga þess nær til, ef slíkt skip eða loftfar er í flutningum til eða frá sama ríki, samkvæmt þeim vörslustigum sem er lýst í I. viðauka.

4. gr.

1. Aðildarríki skal ekki flytja út eða heimila útflutning á kjarnakleyfum efnum nema aðildarríkið hafi móttekið tryggingu fyrir því að þeirra verði gætt samkvæmt þeim vörslustigum, sem er lýst í I. viðauka, meðan á flutningi stendur milli landa.

2. Aðildarríki skal ekki flytja inn eða heimila innflutning á kjarnakleyfum efnum frá ríki, sem er ekki aðili að samningi þessum, nema aðildarríkið hafi móttekið tryggingu fyrir því að þeirra verði gætt samkvæmt þeim vörslustigum, sem er lýst í I. viðauka, meðan á flutningi stendur milli landa .

3. Aðildarríki skal ekki veita leyfi til að kjarnakleyf efni séu flutt gegnum landsvæði þess, á landi, innhöfum eða um flughafnir eða hafnir við sjó, milli ríkja, sem eru ekki aðilar að samningi þessum, nema aðildarríkið hafi móttekið tryggingu, eftir því sem unnt er, fyrir því að kjarnakleyfu efnanna verði gætt samkvæmt þeim vörslustigum, sem er lýst í I. viðauka, meðan á flutningi þeirra stendur milli landa.

4. Aðildarríki skal beita vörslustigunum, sem er lýst í I. viðauka, samkvæmt landslögum sínum gagnvart kjarnakleyfum efnum sem eru flutt frá landshluta innan ríkisins til annars landshluta innan sama ríkis gegnum alþjóðleg hafsvæði eða loftrými.

5. Aðildarríki, sem samkvæmt 1. til 3. mgr. er ábyrgt fyrir móttöku tryggingar fyrir því að kjarnakleyfu efnanna verði gætt í samræmi við vörslustigin sem er lýst í I. viðauka, skal tilgreina þau ríki sem vænta má að kjarnakleyf efni verði flutt í gegnum á landi eða innhöfum eða að þau komi í flughafnir þeirra eða til hafna og tilkynna þeim það fyrirfram.

6. Heimilt er, með gagnkvæmum samningi, að færa ábyrgð á því að afla trygginga, sem getið er um í 1. mgr., til aðildarríkisins sem tekur þátt í flutningunum sem innflutningsríki.

7. Ákvæði þessarar greinar skal ekki túlka þannig að þau hafi með nokkrum hætti áhrif á óskoruð yfirráð ríkis yfir landsvæði og á lögsögu ríkis, þar með talið yfir loftrými þess og landhelgi.

5. gr.

1. Aðildarríki skulu tilgreina og veita hvert öðru upplýsingar, með beinum hætti eða gegnum Alþjóðakjarnorkumálastofnunina, um það stjórnvald og tengilið sem bera ábyrgð á vörslu kjarnakleyfra efna og samræmingu aðgerða til endurheimtar og viðbragða ef til óleyfilegs brottflutnings, notkunar eða breytinga á kjarnakleyfum efnum kemur eða ef slíku er hótað á trúverðugan hátt.

2. Ef kjarnakleyfum efnum er stolið, rænt eða þau tekin með ólögmætum hætti eða slíku er hótað á trúverðugan hátt skulu aðildarríki, í samræmi við landslög sín, efna til samstarfs við og aðstoða hvert það ríki, sem þess óskar og eins og frekast er unnt, við að endurheimta slík efni og gæta þeirra. Einkum:

a. skal aðildarríki gera viðeigandi ráðstafanir til þess að tilkynna öðrum ríkjum, sem því virðist eiga hagsmuna að gæta og eins fljótt og frekast er unnt, um hvert tilvik er kjarnakleyfum efnum er stolið, rænt eða þau tekin með ólögmætum hætti eða slíku er hótað á trúverðugan hátt og tilkynna alþjóðastofnunum um það eftir því sem við á;

b. skulu þau aðildarríki, sem eiga hagsmuna að gæta, skiptast eftir atvikum á upplýsingum sín á milli eða við alþjóðastofnanir í því skyni að gæta kjarnakleyfra efna, sem er teflt í hættu, með því að sannprófa óskert ástand viðkomandi flutningageymis eða endurheimta kjarnakleyf efni, sem eru tekin með ólögmætum hætti, og skulu:

i. samhæfa aðgerðir sínar eftir diplómatískum leiðum eða með öðrum hætti sem samkomulag er um;

ii. veita aðstoð ef þess er óskað;

iii. tryggja að kjarnakleyfum efnum, sem hefur verið stolið eða er saknað vegna fyrrnefndra atburða, sé skilað.

Hlutaðeigandi aðildarríki skulu ákvarða hvernig fyrrnefnt samstarf fer fram.

3. Aðildarríkin skulu, eftir atvikum, hafa samvinnu og samráð sín á milli, með beinum hætti eða gegnum alþjóðastofnanir, í því skyni að fá leiðbeiningar um hvernig móta skuli fyrirkomulag vörslu kjarnakleyfra efna, sem eru flutt milli landa, viðhalda því og bæta það.

6. gr.

1. Aðildarríkin skulu gera viðeigandi ráðstafanir samkvæmt landslögum sínum til þess að gæta þagnarskyldu varðandi trúnaðarupplýsingar sem þeim berast frá öðrum aðildarríkjum á grundvelli ákvæða þessa samnings eða þau fá vegna þátttöku í aðgerðum til framkvæmdar samningi þessum. Láti aðildarríki alþjóðastofnunum í té trúnaðarupplýsingar skal gera ráðstafanir til þess að tryggja að þagnarskyldu sé gætt varðandi slíkar upplýsingar.

2. Þess verður ekki krafist á grundvelli samnings þessa að aðildarríki láti í té upplýsingar sem þeim er óheimilt að miðla samkvæmt landslögum sínum eða myndu tefla öryggi hlutaðeigandi ríkis eða vörslu kjarnakleyfra efna í tvísýnu.

7. gr.

1. Ásetningsverknaður sem felur í sér:

a. ólögmæta athöfn sem felst í móttöku, yfirráðum yfir, notkun, tilfærslu, breytingu, förgun eða dreifingu kjarnakleyfra efna og veldur eða er líkleg til að valda dauða manna eða mönnum alvarlegum skaða eða verulegu eignatjóni;

b. þjófnað eða rán á kjarnakleyfum efnum;

c. ólögmæta töku eða öflun kjarnakleyfra efna með sviksamlegum hætti;

d. athöfn sem er fólgin í því að krefjast kjarnakleyfra efna með hótunum eða valdbeitingu eða annars konar ógnunum;

e. hótun um:

i. að nota kjarnakleyf efni til þess að valda dauða manna eða mönnum alvarlegum skaða eða verulegu eignatjóni, eða

ii. að fremja brot, sem er lýst í b-lið, í því skyni að þvinga einstakling eða lögpersónu, alþjóðastofnun eða ríki til þess að aðhafast eitthvað eða láta það ógert;

f. tilraun til brots sem er lýst í a-, b- eða c-lið; og

g. athöfn sem er fólgin í hlutdeild í broti sem er lýst í a- til f-lið,

skal vera refsiverður verknaður samkvæmt landslögum hvers aðildarríkis.

2. Aðildarríki skulu gera brotin, sem er lýst í þessari grein, refsiverð með viðeigandi viðurlögum sem miðast við hve alvarleg þau eru.

8. gr.

1. Aðildarríki skulu gera nauðsynlegar ráðstafanir til þess að afla sér lögsögu í brotamálum sem er lýst í 7. gr. í eftirfarandi tilvikum:

a. brotið er framið á landsvæði aðildarríkisins eða um borð í skipi eða loftfari sem er skráð í aðildarríkinu;

b. meintur brotamaður er ríkisborgari aðildarríkisins.

2. Aðildarríki skulu ennfremur gera nauðsynlegar ráðstafanir til þess að afla sér lögsögu í þessum brotamálum þegar meintur brotamaður er staddur á landsvæði þess og það framselur hann ekki samkvæmt 11. gr. til einhverra þeirra ríkja sem getið er um í 1. mgr.

3. Samningur þessi útilokar ekki refsilögsögu sem er beitt í samræmi við landslög.

4. Auk aðildarríkjanna, sem getið er um í 1. og 2. mgr., er hverju aðildarríki heimilt, í samræmi við þjóðarétt, að afla sér lögsögu í brotamálum, sem er lýst í 7. gr., þegar það er þátttakandi í flutningi kjarnakleyfra efna milli landa sem útflutnings- eða innflutningsríki.

9. gr.

Sé meintur brotamaður staddur á landsvæði aðildarríkis skal það gera viðeigandi ráðstafanir samkvæmt landslögum sínum, að fenginni vissu fyrir því að aðstæður réttlæti slíkt, meðal annars beita varðhaldi í því skyni að tryggja nærveru hans til þess að unnt sé að sækja hann til saka eða framselja. Tilkynna skal þeim ríkjum, sem ber að afla sér lögsögu samkvæmt 8. gr., án tafar um ráðstafanir, sem eru gerðar samkvæmt þessari grein, og öllum öðrum hlutaðeigandi ríkjum, eftir því sem við á.

10. gr.

Sé meintur brotamaður staddur á landsvæði aðildarríkis skal það, ef það framselur hann ekki, senda mál hans, án undantekningar og ótilhlýðilegrar tafar, til þar til bærra yfirvalda sinna eftir þeim leiðum, sem mælt er fyrir um í landslögum, til þess að unnt sé að leggja fram ákæru.

11. gr.

1. Líta ber þannig á að brot, sem getið er um í 7. gr., séu brot sem geta leitt til framsals í skilningi framsalssamninga sem eru í gildi milli aðildarríkja. Aðildarríkin skuldbinda sig til þess að fella þessi brot inn í alla framsalssamninga, sem þau gera sín á milli í framtíðinni, sem brot sem geta leitt til framsals.

2. Móttaki aðildarríki, sem setur það skilyrði fyrir framsali að um það gildi samningur, framsalsbeiðni frá öðru aðildarríki, sem það hefur ekki gert framsalssamning við, er því heimilt, ef það svo kýs, að líta á samning þennan sem lagaheimild fyrir framsali að því er þessi brot varðar. Framsal skal háð öðrum skilyrðum sem lög þess ríkis, sem beiðnina fær, kveða á um.

3. Aðildarríki, sem ekki setja það skilyrði fyrir framsali að um það gildi samningur, skulu viðurkenna með gagnkvæmum hætti að þessi brot geti leitt til framsals með fyrirvara um þau skilyrði sem lög þess ríkis, sem beiðnina fær, setja.

4. Að því er varðar framsal milli aðildarríkja skal farið með brot eins og það hafi ekki aðeins verið framið þar sem það átti sér stað heldur einnig á landsvæðum þeirra aðildarríkja sem ber að afla sér lögsögu í samræmi við 1. mgr. 8. gr.

12. gr.

Tryggja skal hverjum einstaklingi, sem mál er höfðað gegn vegna einhverra þeirra brota sem er lýst í 7. gr., sanngjarna málsmeðferð á öllum stigum réttarhalda.

13. gr.

1. Aðildarríkin skulu veita hvert öðru alla þá aðstoð sem unnt er í tengslum við opinber mál sem eru höfðuð vegna þeirra brota sem er lýst í 7. gr., meðal annars afhenda handbær sönnunargögn sem eru nauðsynleg vegna réttarhaldanna. Lög þess ríkis, sem fær beiðni um aðstoð, skulu gilda í öllum tilvikum.

2. Ákvæði 1. mgr. hafa ekki áhrif á skuldbindingar samkvæmt öðrum samningum, tvíhliða eða marghliða, sem fjalla, í heild eða að hluta til, um gagnkvæma aðstoð í opinberum málum.

14. gr.

1. Hvert aðildarríki skal tilkynna vörsluaðila um lög og stjórnvaldsfyrirmæli sem það setur til framkvæmdar samningi þessum. Vörsluaðili skal miðla þessum upplýsingum reglulega til allra aðildarríkja.

2. Aðildarríkið, þar sem meintur brotamaður er saksóttur, skal, þar sem því verður komið við, tilkynna fyrst þeim ríkjum, sem málið varðar beinlínis, um endanlega niðurstöðu réttarhaldanna. Aðildarríkið skal einnig tilkynna vörsluaðila um endanlega niðurstöðu sem tilkynnir öllum ríkjum um hana.

3. Þegar brot lýtur að kjarnakleyfum efnum til friðsamlegra nota, sem eru notuð, geymd eða flutt innan lands, og meintur brotamaður og hið kjarnakleyfa efni eru áfram á landsvæði aðildarríkisins þar sem brotið var framið skal ekki túlka samning þennan með þeim hætti að þess sé krafist að umrætt aðildarríki láti í té upplýsingar um opinber mál sem eru höfðuð vegna slíks brots.

15. gr.

Viðaukarnir eru óaðskiljanlegur hluti samnings þessa.

16. gr.

1. Vörsluaðili skal boða til ráðstefnu aðildarríkja fimm árum eftir gildistöku samnings þessa í því skyni að endurskoða framkvæmd samningsins og hvort hann sé fullnægjandi, að því er varðar inngangsorð, öll gildandi ákvæði og viðauka, í ljósi aðstæðna á þeim tíma.

2. Meiri hluti aðildarríkja getur, á að minnsta kosti fimm ára fresti þar eftir, fengið því framgengt að boðað verði til fleiri ráðstefna í sama tilgangi með því að leggja það til við vörsluaðila.

17. gr.

1. Rísi ágreiningur milli tveggja eða fleiri aðildarríkja um með hvaða hætti beri að túlka samning þennan eða beita ákvæðum hans ber þeim aðildarríkjum að ráðgast sín á milli í því skyni að leysa ágreininginn með samningaviðræðum eða eftir öðrum friðsamlegum leiðum til lausnar ágreiningi sem allir málsaðilar geta sætt sig við.

2. Allan ágreining af þessum toga, sem ekki er unnt að leysa með þeim hætti sem er lýst í 1. mgr., skal leggja í gerðardóm eða honum vísað til Alþjóðadómstólsins til úrlausnar að beiðni einhvers aðila að slíkum ágreiningi. Geti aðilar að ágreiningi, sem er lagður í gerðardóm, ekki komist að samkomulagi um skipulag gerðardóms innan sex mánaða frá því að beiðni um gerðardómsúrskurð er lögð fram getur málsaðili farið þess á leit við forseta Alþjóðadómstólsins eða aðalframkvæmdastjóra Sameinuðu þjóðanna að hann tilnefni einn gerðardómsmann eða fleiri. Ef ósamhljóða beiðnir koma fram frá málsaðilum skal beiðnin, sem er send aðalframkvæmdastjóra Sameinuðu þjóðanna, hafa forgang.

3. Aðildarríki er heimilt við undirritun samnings þessa, fullgildingu hans, staðfestingu, eða samþykki að lýsa því yfir að það telji sig óbundið af málsmeðferð til lausnar ágreiningi, sem kveðið er á um í 2. mgr., annarri eða báðum. Hin aðildarríkin eru óbundin af málsmeðferð til lausnar ágreiningi, sem kveðið er á um í 2. mgr., gagnvart aðildarríki sem hefur gert fyrirvara um sömu málsmeðferð.

4. Aðildarríki, sem hefur gert fyrirvara í samræmi við 3. mgr., er hvenær sem er heimilt að draga þann fyrirvara til baka með tilkynningu til vörsluaðila.

18. gr.

1. Samningur þessi skal liggja frammi til undirritunar af hálfu allra ríkja í aðalstöðvum Alþjóðakjarnorkumálastofnunarinnar í Vínarborg og í aðalstöðvum Sameinuðu þjóðanna í New York frá 3. mars 1980 þar til hann öðlast gildi.

2. Samningur þessi er gerður með fyrirvara um fullgildingu, staðfestingu eða samþykki þeirra ríkja sem undirrita hann.

3. Öllum ríkjum er heimilt að gerast aðili að samningi þessum eftir að hann öðlast gildi.

4.

a. Samningur þessi skal liggja frammi til undirritunar af hálfu alþjóðastofnana og svæðastofnana á sviði samlögunar eða á öðrum sviðum og þeim er heimilt að gerast aðili að honum, að því tilskildu að slíkar stofnanir séu lögskipaðar af fullvalda ríkjum og til þess bærar að vinna að undirbúningi, gerð og framkvæmd alþjóðasamninga um málefni sem samningur þessi fjallar um.

b. Stofnanir þessar skulu, í málum sem eru á valdsviði þeirra og í eigin nafni, neyta þeirra réttinda sem samningur þessi veitir aðildarríkjum og uppfylla þær skyldur sem hann leggur þeim á herðar.

c. Þegar slíkar stofnanir gerast aðilar að samningi þessum skulu þær senda vörsluaðila yfirlýsingu þar sem tilgreind eru þau ríki, sem eru aðilar að henni, og hvaða greinar samnings þessa gilda ekki um hana.

d. Slík stofnun skal ekki fara með önnur atkvæði en atkvæði aðildarríkja sinna.

5. Skjöl um fullgildingu, staðfestingu, samþykki eða aðild skal afhenda vörsluaðila.

19. gr.

1. Samningur þessi öðlast gildi á þrítugasta degi frá þeim degi þegar tuttugasta og fyrsta skjalið um fullgildingu, staðfestingu eða samþykki er afhent vörsluaðila.

2. Samningurinn öðlast gildi gagnvart ríki, sem fullgildir, staðfestir eða samþykkir samninginn eða gerist aðili að honum eftir að tuttugasta og fyrsta skjalið um fullgildingu, staðfestingu eða aðild hefur verið afhent, á þrítugasta degi frá því að ríkið afhendir skjal sitt um fullgildingu, staðfestingu, samþykki eða aðild til vörslu.

20. gr.

1. Aðildarríki er heimilt, með fyrirvara um 16. gr., að leggja fram tillögur að breytingum á samningi þessum. Breytingatillögu skal senda vörsluaðila sem skal dreifa henni án tafar til allra aðildarríkja. Óski meiri hluti aðildarríkja eftir því við vörsluaðila að hann boði til ráðstefnu til að fjalla um breytingatillögurnar skal vörsluaðili bjóða öllum aðildarríkjum að sækja slíka ráðstefnu sem skal halda eigi fyrr en þrjátíu dögum eftir að boðin eru send. Vörsluaðili skal dreifa öllum breytingum, sem eru samþykktar á ráðstefnunni með tveimur þriðju hlutum atkvæða allra aðildarríkja, tafarlaust til allra aðildarríkja.

2. Breyting skal öðlast gildi gagnvart ríki, sem afhendir til vörslu skjöl sín um fullgildingu, staðfestingu eða samþykki, á þrítugasta degi frá þeim degi þegar tveir þriðju aðildarríkja hafa afhent vörsluaðila skjöl sín um fullgildingu, staðfestingu eða samþykki. Eftir það skal breyting öðlast gildi gagnvart öðrum aðildarríkjum á þeim degi þegar þau afhenda til vörslu skjöl sín um fullgildingu, staðfestingu eða samþykki breytingarinnar.

21. gr.

1. Hver samningsaðili getur sagt samningi þessum upp með skriflegri tilkynningu til vörsluaðila.

2. Uppsögn kemur til framkvæmda eitt hundrað og áttatíu dögum eftir þann dag er vörsluaðili móttekur tilkynningu.

22. gr.

Vörsluaðili skal tafarlaust senda öllum ríkjum tilkynningu um:

a. hverja undirritun samnings þessa;

b. hverja afhendingu skjals um fullgildingu, staðfestingu, samþykki eða aðild til vörslu;

c. fyrirvara og afturköllun í samræmi við ákvæði 17. gr.;

d. orðsendingar frá stofnun í samræmi við c-lið 4. mgr. 18. gr.;

e. gildistöku þessa samnings;

f. gildistöku hverrar breytingar við samning þennan; og

g. hverja uppsögn samkvæmt 21. gr.

23. gr.

Frumrit samnings þessa, en textar hans á arabísku, ensku, frönsku, kínversku, rússnesku og spænsku eru jafngildir, skal afhent aðalframkvæmdastjóra Alþjóðakjarnorkumálastofnunarinnar til vörslu sem sendir öllum ríkjum staðfest endurrit þess.

ÞESSU TIL STAÐFESTU hafa undirritaðir, sem til þess hafa fullt umboð, undirritað samning þennan sem lagður er fram til undirritunar í Vínarborg og New York 3. mars 1980.

The Convention on the Physical Protection

of Nuclear Material

THE STATES PARTIES TO THIS CONVENTION,

RECOGNIZING the right of all States to develop and apply nuclear energy for peaceful purposes and their legitimate interests in the potential benefits to be derived from the peaceful application of nuclear energy,

CONVINCED of the need for facilitating international co-operation in the peaceful application of nuclear energy,

DESIRING to avert the potential dangers posed by the unlawful taking and use of nuclear material,

CONVINCED that offences relating to nuclear material are a matter of grave concern and that there is an urgent need to adopt appropriate and effective measures to ensure the prevention, detection and punishment of such offences,

AWARE OF THE NEED FOR international co-operation to establish, in conformity with the national law of each State Party and with this Convention, effective measures for the physical protection of nuclear material,

CONVINCED that this Convention should facilitate the safe transfer of nuclear material,

STRESSING also the importance of the physical protection of nuclear material in domestic use, storage and transport,

RECOGNIZING the importance of effective physical protection of nuclear material used for military purposes, and understanding that such material is and will continue to be accorded stringent physical protection,

HAVE AGREED as follows:

Article 1

For the purposes of this Convention:

a. “nuclear material” means plutonium except that with isotopic concentration exceeding 80% in plutonium-238; uranium-233; uranium enriched in the isotope 235 or 233; uranium containing the mixture of isotopes as occurring in nature other than in the form of ore or ore-residue; any material containing one or more of the foregoing;

b. “uranium enriched in the isotope 235 or 233” means uranium containing the isotope 235 or 233 or both in an amount such that the abundance ratio of the sum of these isotopes to the isotope 238 is greater than the ratio of the isotope 235 to the isotope 238 occurring in nature;

c. “international nuclear transport” means the carriage of a consignment of nuclear material by any means of transportation intended to go beyond the territory of the State where the shipment originates beginning with the departure from a facility of the shipper in that State and ending with the arrival at a facility of the receiver within the State of ultimate destination.

Article 2

1. This Convention shall apply to nuclear material used for peaceful purposes while in international nuclear transport.

2. With the exception of articles 3 and 4 and paragraph 3 of article 5, this Convention shall also apply to nuclear material used for peaceful purposes while in domestic use, storage and transport.

3. Apart from the commitments expressly undertaken by States Parties in the articles covered by paragraph 2 with respect to nuclear material used for peaceful purposes while in domestic use, storage and transport, nothing in this Convention shall be interpreted as affecting the sovereign rights of a State regarding the domestic use, storage and transport of such nuclear material.

Article 3

Each State Party shall take appropriate steps within the framework of its national law and consistent with international law to ensure as far as practicable that, during international nuclear transport, nuclear material within its territory, or on board a ship or aircraft under its jurisdiction insofar as such ship or aircraft is engaged in the transport to or from that State, is protected at the levels described in Annex I.

Article 4

1. Each State Party shall not export or authorize the export of nuclear material unless the State Party has received assurances that such material will be protected during the international nuclear transport at the levels described in Annex I.

2. Each State Party shall not import or authorize the import of nuclear material from a State not party to this Convention unless the State Party has received assurances that such material will during the international nuclear transport be protected at the levels described in Annex I.

3. A State Party shall not allow the transit of its territory by land or internal waterways or through its airports or seaports of nuclear material between States that are not parties to this Convention unless the State Party has received assurances as far as practicable that this nuclear material will be protected during international nuclear transport at the levels described in Annex I.

4. Each State Party shall apply within the framework of its national law the levels of physical protection described in Annex I to nuclear material being transported from a part of that State to another part of the same State through international waters or airspace.

5. The State Party responsible for receiving assurances that the nuclear material will be protected at the levels described in Annex I according to paragraphs 1 to 3 shall identify and inform in advance States which the nuclear material is expected to transit by land or internal waterways, or whose airports or seaports it is expected to enter.

6. The responsibility for obtaining assurances referred to in paragraph 1 may be transferred, by mutual agreement, to the State Party involved in the transport as the importing State.

7. Nothing in this article shall be interpreted as in any way affecting the territorial sovereignty and jurisdiction of a State, including that over its airspace and territorial sea.

Article 5

1. States Parties shall identify and make known to each other directly or through the International Atomic Energy Agency their central authority and point of contact having responsibility for physical protection of nuclear material and for co-ordinating recovery and response operations in the event of any unauthorized removal, use or alteration of nuclear material or in the event of credible threat thereof.

2. In the case of theft, robbery or any other unlawful taking of nuclear material or of credible threat thereof, States Parties shall, in accordance with their national law, provide co-operation and assistance to the maximum feasible extent in the recovery and protection of such material to any State that so requests. In particular:

a. a State Party shall take appropriate steps to inform as soon as possible other States, which appear to it to be concerned, of any theft, robbery or other unlawful taking of nuclear material or credible threat thereof and to inform, where appropriate, international organizations;

b. as appropriate, the States Parties concerned shall exchange information with each other or international organizations with a view to protecting threatened nuclear material, verifying the integrity of the shipping container, or recovering unlawfully taken nuclear material and shall:

i. co-ordinate their efforts through diplomatic and other agreed channels;

ii. render assistance; if requested;

iii. ensure the return of nuclear material stolen or missing as a consequence of the above-mentioned events.

The means of implementation of this co-operation shall be determined by the States Parties concerned.

3. States Parties shall co-operate and consult as appropriate, with each other directly or through international organizations, with a view to obtaining guidance on the design, maintenance and improvement of systems of physical protection of nuclear material in international transport.

Article 6

1. States Parties shall take appropriate measures consistent with their national law to protect the confidentiality of any information which they receive in confidence by virtue of the provisions of this Convention form another State Party or through participation in an activity carried out for the implementation of this Convention. If States Parties provide information to international organizations in confidence, steps shall be taken to ensure that the confidentiality of such information is protected.

2. States Parties shall not be required by this Convention to provide any information which they are not permitted to communicate pursuant to national law or which would jeopardize the security of the State concerned or the physical protection of nuclear material.

Article 7

1. The intentional commission of:

a. an act without lawful authority which constitutes the receipt, possession, use, transfer, alteration, disposal or dispersal of nuclear material and which causes or is likely to cause death or serious injury to any person or substantial damage to property;

b. a theft of robbery of nuclear material;

c. an embezzlement or fraudulent obtaining of nuclear material;

d. an act constituting a demand for nuclear material by threat or use of force or by any other form of intimidation;

e. a threat:

i. to use nuclear material to cause death or serious injury to any person or substantial property damage, or

ii. to commit an offence described in sub-paragraph (b) in order to compel a natural or legal person, international organization or State to do or to refrain from doing any act;

f. an attempt to commit any offence described in paragraphs (a), (b) or (c); and

g. an act which constitutes participation in any offence described in paragraphs (a) to (f)

shall be made a punishable offence by each State Party under its national law.

2. Each State Party shall make the offences described in this article punishable by appropriate penalties which take into account their grave nature.

Article 8

1. Each State Party shall take such measures as may be necessary to establish its jurisdiction over the offences set forth in article 7 in the following cases;

a. when the offence is committed in the territory of that State or on board a ship or aircraft registered in that State;

b. when the alleged offender is a national of that State.

2. Each State Party shall likewise take such measures as may be necessary to establish its jurisdiction over these offences in cases where the alleged offender is presented in its territory and it does not extradite him pursuant to article 11 to any of the States mentioned in paragraph 1.

3. This Convention does not exclude any criminal jurisdiction exercised in accordance with national law.

4. In addition to the States Parties mentioned in paragraphs 1 and 2, each State Party may, consistent with international law, establish its jurisdiction over the offences set forth in article 7 when it is involved in international nuclear transport as the exporting or importing State.

Article 9

Upon being satisfied that the circumstances so warrant, the State Party in whose territory the alleged offender is present shall take appropriate measures, including detention, under its national law to ensure his presence for the purpose of prosecution or extradition. Measures taken according to this article shall be notified without delay to the States required to establish jurisdiction pursuant to article 8 and, where appropriate, all other States concerned.

Article 10

The State Party in whose territory the alleged offender is present shall, if it does not extradite him, submit, without exception whatsoever and without undue delay, the case to its competent authorities for the purpose of prosecution, through proceedings in accordance with the laws of that State.

Article 11

1. The offences in article 7 shall be deemed to be included as extraditable offences in any extradition treaty existing between States Parties. States Parties undertake to include those offences as extraditable offences in every future extradition treaty to be concluded between them.

2. If a State Party which makes extradition conditional on the existence of a treaty receives a request for extradition from another State Party with which it has no extradition treaty, it may at its option consider this Convention as the legal basis for extradition in respect of those offences. Extradition shall be subject to the other conditions provided by the law of the requested State.

3. States Parties which do not make extradition conditional on the existence of a treaty shall recognize those offences as extraditable offences between themselves subject to the conditions provided by the law of the requested State.

4. Each of the offences shall be treated, for the purpose of extradition between States Parties, as if it had been committed not only in the place in which it occurred but also in the territories of the States Parties required to establish their jurisdiction in accordance with paragraph 1 of article 8.

Article 12

Any person regarding whom proceedings are being carried out in connection with any of the offences set forth in article 7 shall be guaranteed fair treatment at all stages of the proceedings.

Article 13

1. States Parties shall afford one another the greatest measure of assistance in connection with criminal proceedings brought in respect of the offences set forth in article 7, including the supply of evidence at their disposal necessary for the proceedings. The law of the State requested shall apply in all cases.

2. The provisions of paragraph 1 shall not affect obligations under any other treaty, bilateral or multilateral, which governs or will govern, in whole or in part, mutual assistance in criminal matters.

Article 14

1. Each State Party shall inform the depositary of its laws and regulations which give effect to this Convention. The depositary shall communicate such information periodically to all States Parties.

2. The State Party where an alleged offender is prosecuted shall, wherever practicable, first communicate the final outcome of the proceedings to the States directly concerned. The State Party shall also communicate the final outcome to the depositary who shall inform all States.

3. Where an offence involves nuclear material used for peaceful purposes in domestic use, storage or transport, and both the alleged offender and the nuclear material remain in the territory of the State Party in which the offence was committed, nothing in this Convention shall be interpreted as requiring that State Party to provide information concerning criminal proceedings arising out of such an offence.

Article 15

The Annexes constitute an integral part of this Convention.

Article 16

1. A conference of States Parties shall be convened by the depositary of five years after the entry into force of this Convention to review the implementation of the Convention and its adequacy as concerns the preamble, the whole of the operative part and the annexes in the light of the then prevailing situation.

2. At intervals of not less than five years thereafter, the majority of States Parties may obtain, by submitting a proposal to this effect to the depositary, the convening of further conferences with the same objective.

Article 17

1. In the event of a dispute between two or more States Parties concerning the interpretation or application of this Convention, such States Parties shall consult with a view to the settlement of the dispute by negotiation, or by any other peaceful means of settling disputes acceptable to all parties to the dispute.

2. Any dispute of this character which cannot be settled in the manner prescribed in paragraph 1 shall, at the request of any party to such dispute, be submitted to arbitration or referred to the International Court of Justice for decision. Where a dispute is submitted to arbitration, if, within six months from the date of the request, the parties to the dispute are unable to agree on the organization of the arbitration, a party may request the President of the International Court of Justice or the Secretary-General of the United Nations to appoint one or more arbitrators. In case of conflicting requests by the parties to the dispute, the request to the Secretary-General of the United Nations shall have priority.

3. Each State Party may at the time of signature, ratification, acceptance or approval of this Convention or accession thereto declare that it does not consider itself bound by either or both of the dispute settlement procedures provided for in paragraph 2. The other States Parties shall not be bound by a dispute settlement procedure provided for in paragraph 2, with respect to a State Party which has made a reservation to that procedure.

4. Any State Party which has made a reservation in accordance with paragraph 3 may at any time withdraw that reservation by notification to the depositary.

Article 18

1. This Convention shall be open for signature by all States at the Headquarters of the International Atomic Energy Agency in Vienna and at the Headquarters of the United Nations in New York from 3 March 1980 until its entry into force.

2. This Convention is subject to ratification, acceptance or approval by the signatory States.

3. After its entry into force, this Convention will be open for accession by all States.

4.

a. This Convention shall be open for signature or accession by international organizations and regional organizations of an integration or other nature, provided that any such organization is constituted by sovereign States and has competence in respect of the negotiation, conclusion and application of international agreements in matters covered by this Convention.

b. In matters within their competence, such organizations shall, on their own behalf, exercise the rights and fulfil the responsibilities which this Convention attributes to States Parties.

c. When becoming party to this Convention such an organization shall communicate to the depository a declaration indicating which States are members thereof and which articles of this Convention do not apply to it.

d. Such an organization shall not hold any vote additional to those of its Member States.

5. Instruments of ratification, acceptance, approval or accession shall be deposited with depositary.

Article 19

1. This Convention shall enter into force on the thirtieth day following the date of deposit of the twenty-first instrument of ratification, acceptance or approval with the depositary.

2. For each State ratifying, accepting, approving or acceding to the Convention after the date of deposit of the twenty-first instrument of ratification, acceptance or approval, the Convention shall enter into force on the thirtieth day after the deposit by such State of its instrument of ratification, acceptance, approval or accession.

Article 20

1. Without prejudice to article 16 a State Party may propose amendments to this Convention. The proposed amendment shall be submitted to the depositary who shall circulate it immediately to all States Parties. If a majority of States Parties request the depositary to convene a conference to consider the proposed amendments, the depositary shall invite all States Parties to attend such a conference to being not sooner than thirty days after the invitations are issued. Any amendment adopted at the conference by a two-thirds majority of all States Parties shall be promptly circulated by the depositary to all States Parties.

2. The amendment shall enter into force for each State Party that deposits its instrument of ratification, acceptance or approval of the amendment on the thirtieth day after the date on which two thirds of the States Parties have deposited their instruments of ratification, acceptance or approval with the depositary. Thereafter, the amendment shall enter into force for nay other State Party on the day on which that State Party deposits its instrument of ratification, acceptance or approval of the amendment.

Article 21

1. Any State Party any denounce this Convention by written notification to the depositary.

2. Denunciation shall take effect one hundred and eighty days following the date on which notification is received by the depositary.

Article 22

The depositary shall promptly notify all States of:

a. each signature of this Convention;

b. each deposit of an instrument of ratification, acceptance, approval or accession;

c. any reservation or withdrawal in accordance with article 17;

d. any communication made by an organization in accordance with paragraph 4(c) of article 18;

e. the entry into force of this Convention;

f. the entry into force of any amendment to this Convention; and

g. any denunciation made under article 21.

Article 23

The original of this Convention, of which the Arabic, Chinese, English, French, Russian and Spanish texts are equally authentic, shall be deposited with the Director General of the International Atomic Energy Agency who shall send certified copies thereof to all States.

IN WITNESS WHEREOF, the undersigned, being duly authorized, have signed this Convention, opened for signature at Vienna and at New York on 3 March 1980.

I. VIÐAUKI

Vörslustig sem ber að nota við flutning kjarnakleyfra efna milli landa samanber flokkun í II. viðauka

1. Vörslustig, sem gilda fyrir kjarnakleyf efni meðan á geymslu þeirra stendur sem tengist flutningi milli landa, fela í sér eftirfarandi:

a. fyrir efni í III. flokki, geymslu innan svæðis þar sem aðgangi er stýrt;

b. fyrir efni í II. flokki, geymslu innan svæðis, sem er undir stöðugu eftirliti varða eða rafeindabúnaðar, umlukt áþreifanlegum hindrunum með takmörkuðum fjölda hliða þar sem viðeigandi eftirlit fer fram eða annars svæðis þar sem varsla er á sambærilegu stigi;

c. fyrir efni í I. flokki, geymslu innan varins svæðis, samanber skilgreiningu fyrir II. flokk hér að framan, þar sem aðgangur er auk þess takmarkaður við einstaklinga, sem hafa verið metnir með tilliti til trúverðugleika, og er undir eftirliti varða á vakt sem eru í nánu sambandi við viðeigandi viðbragðsliðsafla. Með sértækum ráðstöfunum, sem eru gerðar í þessu sambandi, skal stefnt að því að koma upp um og í veg fyrir árásir, aðgang í leyfisleysi eða brottflutning efnis í leyfisleysi.

2. Vörslustig, sem gilda fyrir kjarnakleyf efni meðan á flutningi þeirra stendur milli landa, fela í sér eftirfarandi:

a. að því er varðar efni í II. og III. flokki skal gera sérstakar varúðarráðstafanir þegar flutningur þeirra fer fram, meðal annars skulu sendandi, móttakandi og farmflytjandi gera sameiginlegar ráðstafanir fyrirfram og einstaklingar eða lögpersónur, sem eru háðir lögsögu eða stjórnvaldsfyrirmælum útflutnings- eða innflutningsríkis, skulu semja fyrirfram sín á milli um hvenær, hvar og með hvaða hætti skuli framselja ábyrgð á flutningum;

b. að því er varðar efni í I. flokki skal gera sérstakar varúðarráðstafanir, sem eru tilgreindar hér að framan fyrir flutning efna í II. og III. flokki, þegar flutningur þeirra fer fram og auk þess skal hann fara fram undir stöðugu eftirliti fylgdarliðs og við skilyrði sem tryggja náið samband við viðeigandi viðbragðsliðsafla;

c. að því er varðar náttúrlegt úran, annað en í formi málmgrýtis eða málmgrýtisleifar, skal varsla meðan á flutningi stendur, það er ef magnið er meira en 500 kílógrömm af úrani, felast í því að tilkynna fyrirfram um sendingu, það er tilgreina flutningsmáta og áætlaðan komutíma, og staðfesta viðtöku sendingar.

Annex 1

Levels of Physical Protection to be Applied in International Transport of Nuclear Materials as Categorized in Annex II

1. Levels of physical protection for nuclear material during storage incidental to international nuclear transport include:

a. For Category III materials, storage within an area to which access is controlled;

b. For Category II materials, storage within an area under constant surveillance by guards or electronic devices, surrounded by a physical barrier with a limited number of points of entry under appropriate control or any area with an equivalent level of physical protection;

c. For Category I material, storage within a protected area as defined for Category II above, to which, in addition, access is restricted to persons whose trustworthiness has been determined, and which is under surveillance by guards who are in close communication with appropriate responses forces. Specific measures taken in this context should have as their object the detection and prevention of any assault, unauthorized access or unauthorized removal of material.

2. Levels of physical protection for nuclear material during international transport include:

a. For Category II and III materials, transportation shall take place under special precautions including prior arrangements among sender, receiver, and carrier, and prior agreement between natural or legal persons subject to the jurisdiction and regulation of exporting and importing States, specifying time, place and procedures for transferring transport responsibility;

b. For Category I materials, transportation shall take place under special precautions identified above for transportation of Category II and III materials, and in addition, under constant surveillance by escorts and under conditions which assure close communication with appropriate response forces;

c. For natural uranium other than in the form of ore or ore-residue; transportation protection for quantities exceeding 500 kilograms uranium shall include advance notification of shipment specifying mode of transport, expected time of arrival and confirmation of receipt of shipment.

II. VIÐAUKI

Tafla: Flokkun kjarnakleyfra efna

a Allt plúton, að því undanskildu sem hefur yfir 80% samsætustyrk í plútoni 238.

b Efni sem er ekki geislað í kjarnaofni eða efni geislað í kjarnaofni en með geislunarmark sem jafngildir eða er lægra en 100 rad/klst í eins metra fjarlægð óvarið.

c Gæta ber magns sem fellur ekki undir III. flokk og náttúrlegs úrans í samræmi við stjórnunarhætti þar sem varfærni er höfð að leiðarljósi.

d Þrátt fyrir að þetta vörslustig sé ráðlagt er ríkjum samt sem áður heimilt, að fengnu mati á þeim sérstöku aðstæðum sem ríkja, að tiltaka annan vörsluflokk.

e Heimilt er að lækka annað eldsneyti, sem vegna upprunalegs innihalds kjarnakleyfra efna er sett í I. eða II. flokk fyrir geislun, um einn flokk ef geislunarmark eldsneytisins er yfir 100 rad/klst í eins metra fjarlægð óvarið.

Annex II

Table: Categorization of Nuclear Material

a/ All plutonium except that with isotopic concentration exceeding 80% in plutonium-238.

b/ Material not irradiated in a reactor or material irradiated in a reactor but with a radiation level equal to or less than 100 rads/hour at one meter unshielded.

c/ Quantities not falling in Category III and natural uranium should be protected in accordance with prudent management practice.

d/ Although this level of protection is recommended, it would be open to States, upon evaluation of the specific circumstances, to assign a different category of physical protection.

e/ Other fuel which by virtue of its original fissile material content is classified as Category I and II before irradiation may be reduced one category level while the radiation level from the fuel exceeds 100 rads/hour at one metre unshielded.