arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 344

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 79 26. maí 1997, um veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands.

(Lagt fyrir Alþingi á 123. löggjafarþingi 1998–99.)

1. gr.

1. mgr. 7. gr. laganna orðast svo:

Grásleppuveiðar skulu háðar sérstöku leyfi Fiskistofu. Ráðherra getur í reglugerð kveðið nánar á um skipulag veiðanna, þar á meðal um stærð báta er veiðarnar stunda og veiðitíma. Á sama hátt getur ráðherra ákveðið svæðisskiptingu veiðanna, svo sem að einungis bátar sem skráðir eru á tilteknum svæðum megi stunda þar veiðar.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er lagt fram sem fylgifrumvarp með frumvarpi til laga um breyting á lögum nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða. Eins og fram kemur í almennum athugasemdum með því frumvarpi eru grásleppuveiðar háðar sérstöku leyfi og eiga þeir bátar einir kost á slíku leyfi sem rétt áttu til leyfis á grásleppuvertíðinni 1997. Hefur hliðstætt fyrirkomulag gilt allt frá árinu 1978. Er ákvæði 7. gr. laga nr. 79/1997 hér að lútandi hliðstætt 5. gr. laga 38/1990, um stjórn fiskveiða, en Hæstiréttur taldi í dómi sínum 3. desember 1998, í máli nr. 145/1998, þá grein vera í andstöðu við jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar. Með þessu frumvarpi er lagt til að umræddu ákvæði 7. gr. laga nr. 79/1997 verði breytt til samræmis við niðurstöðu Hæstaréttar.

Í frumvarpinu er lagt til að fellt verði úr gildi það ákvæði 7. gr. að þeir bátar einir eigi kost á leyfi til grásleppuveiða sem rétt áttu til leyfis á grásleppuvertíðinni 1997. Þó er gert ráð fyrir að ráðherra geti með reglugerð sett nánari ákvæði um skipulag og svæðaskiptingu veiðanna.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á lögum nr.

79/1997, um veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands.

Með frumvarpinu er lögð til hliðstæð breyting og ætlað er að gerð verði á lögum nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða, sem snertir stærð fiskiskipaflotans. Ekki verður séð að frumvarpið hafi áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Útflutningur hrossa Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 346

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um útflutning hrossa, nr. 161/1994, sbr. lög nr. 73/1996.

(Lagt fyrir Alþingi á 123. löggjafarþingi 1998–99.)

1. gr.

3. málsl. 1. mgr. 5. gr. laganna verður svohljóðandi: Útflutningsgjaldið greiðist í sérstakan útflutningssjóð í vörslu landbúnaðarráðuneytisins og er ætlað að standa undir kostnaði við skoðun á útflutningshrossum, útgáfu upprunavottorðs; 5% af gjaldinu skal greiða í stofnverndarsjóð sem starfar skv. 15. gr. búnaðarlaga, nr. 70/1998.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 161/1994, um útflutning hrossa, með síðari breytingum, er flutt m.a. að tillögu útflutnings- og markaðsnefndar. Um er að ræða að 3. málsl. 1. mgr. 5. gr. verði breytt með hliðsjón af þeim breytingum á lögum sem orðið hafa annars vegar með búnaðarlögum, nr. 70/1998, og hins vegar með lögum um búnaðargjald, nr. 84/1997, með síðari breytingum. Með búnaðarlögum, nr. 70/1998, voru felld úr gildi lög nr. 84/1989, um búfjárrækt, og því æskilegt að breyta tilvísun 5. gr. laga nr. 161/1994 til þeirra laga. Stofnverndarsjóður starfar eftir sem áður, en nú á grundvelli 15. gr. búnaðarlaga, og er ákvæðinu breytt í samræmi við það. Með lögum um búnaðargjald, nr. 84/1997, með síðari breytingum, er kveðið á um að innheimta skuli sérstakt búnaðargjald af búvöruframleiðendum og skal ráðstafa ákveðnu hlutfalli af því gjaldi til Búnaðarsjóðs. Þykir af þessum sökum eðlilegt að fella niður þann hluta 3. málsl. 1. mgr. 5. gr. laga um útflutning hrossa sem kveður á um að hluti þess gjalds sem útflytjendum hrossa er gert að greiða á grundvelli þeirra laga skuli renna í Búnaðarmálasjóð.

Útflutningsgjald nemur 1.200 kr. á hvern hest eða samtals 3,3 millj. kr. á ári, miðað við meðaltal útflutnings áranna 1994–96. Tillögurnar fela þannig í sér þá breytingu á þeim verkefnum, sem gjaldið er ætlað til, að ekki er gert ráð fyrir að hluti gjaldsins fari til Búnaðarmálasjóðs (nú Búnaðarsjóður).

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um útflutning hrossa, nr. 161/1994, sbr. lög nr. 73/1996.

Í frumvarpinu er lagt til að fellt verði brott ákvæði um að 15% af gjaldi sem lagt er á útflutt hross skuli renna í Búnaðarmálasjóð. Í fjárlagafrumvarpi 1999 er áætlað að útflutningsgjald á hross skili 25 m.kr. í tekjur. Verði frumvarpið að lögum minnka tekjur Búnaðarmálasjóðs um allt að 3,7 m.kr. og er gert ráð fyrir að útgjöld lækki tilsvarandi.
Fjöleignarhús Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 347

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um fjöleignarhús, nr. 26/1994, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 123. löggjafarþingi 1998–99.)

1. gr.

Í stað orðanna „1. janúar 1999“ í 1. mgr. ákvæðis til bráðabirgða í lögunum kemur: 1. janúar 2001.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Lög nr. 26/1994, um fjöleignarhús, gengu í gildi 1. janúar 1995. Í 1. mgr. 16. gr. laganna er tekið fram að þinglýst eignaskiptayfirlýsing skuli vera skilyrði fyrir þinglýsingu á eignayfirfærslum í fjöleignarhúsum, enda liggi ekki fyrir þinglýstur fullnægjandi og glöggur skiptasamningur. Með 7. gr. laga nr. 136/1995 var sú breyting gerð á lögum nr. 26/1994 að við þau var bætt ákvæði til bráðabirgða. Fól breytingin í sér að fyrirmælum 1. mgr. 16. gr. var frestað til 1. janúar 1997. Frestur sá og aðlögunartími sem gefinn var með þessari tilhliðrun var ætlaður eigendum og húsfélögum til undirbúnings og gerðar eignaskiptayfirlýsinga og hlutaðeigandi stjórnvöldum til fræðslu, kynningar og annarra undirbúningsráðstafana. Með lögum nr. 127/1996 var sú breyting gerð á bráðabirgðaákvæðinu að gildistöku 1. mgr. 16. gr. var frestað til 1. janúar 1999.

Komið hefur í ljós að þörf er á lengri fresti en veittur var með lögum nr. 127/1996 til þess að eðlileg aðlögun að fyrirmælum 16. gr. laga um fjöleignarhús geti orðið. Af þessu tilefni hefur félagsmálaráðherra borist erindi frá byggingarfulltrúanum í Reykjavík, Húseigendafélaginu og Félagi fasteignasala, en þessir aðilar koma allir við sögu við framkvæmd eignaskiptayfirlýsinga. Í erindinu er vísað til þess að líkt og árin 1996 og 1997 muni að óbreyttu skapast öngþveiti á fasteignamarkaði og hjá embætti byggingarfulltrúa í Reykjavík. Könnun á fjölda eignaskiptayfirlýsinga hefur leitt í ljós að heildarfjöldi eignaskiptayfirlýsinga í Reykjavík geti verið rétt um 12.000. Frá því að lög nr. 26/1994 tóku gildi og til 1. nóvember 1998 hafa verið staðfestar um 800 yfirlýsingar eða u.þ.b. 6,6% af áætluðum fjölda. Ljóst er að mikið starf er óunnið á þessu sviði, einkanlega þegar haft er í huga að áætlað er að um 3.000 fasteignir séu árlega seldar í Reykjavík. Að athuguðu máli telur félagsmálaráðherra rétt að leggja til með þessu frumvarpi að fullri gildistöku ákvæðis 16. gr. laga nr. 26/1994 verði frestað fram til 1. janúar 2001, enda verði markvisst unnið að því af hálfu réttra aðila að sú dagsetning gangi eftir.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um fjöleignahús, nr. 26/1994, með síðari breytingum.

Frumvarpið felur í sér breytingu á ákvæði til bráðabirgða. Samkvæmt því frestast gildistaka 16. gr. laganna sem fjallar um þinglýsta eignaskiptayfirlýsingu sem skilyrði fyrir þinglýsingu á eignayfirfærslum í fjöleignarhúsum. Gildistakan frestast um fjögur ár, þ.e. frá 1. janúar 1999 til 1. janúar 2003.

Ekki verður séð að frumvarpið hafi nokkur áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Virðisaukaskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 46

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um virðisaukaskatt, nr. 50/1988, með síðari breytingum.

Flm.: Jóhanna Sigurðardóttir, Rannveig Guðmundsdóttir.

1. gr.

Við 8. tölul. 3. mgr. 2. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Þá er sala veiðileyfa í ám og vötnum einnig skattskyld.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Samkvæmt 8. tölul. 3. mgr. 2. gr. laga um virðisaukaskatt telst fasteignaleiga til starfsemi sem undanþegin er virðisaukaskatti. Skattyfirvöld hafa túlkað framangreint ákvæði svo að öll sala veiðileyfa teljist leiga fasteignar nema veiðileyfin séu háð aflamarki. Af þeim sökum er öll sala veiðileyfa í laxveiðiám án virðisaukaskatts en ljóst er að ríkissjóður verður af verulegum fjárhæðum vegna þessa fyrirkomulags.

Þegar frumvarp til laga um virðisaukaskatt var lagt fram í upphafi var gert ráð fyrir að sala veiðileyfa væri virðisaukaskattsskyld starfsemi. Þegar frumvarpið var svo lagt fram á 110. löggjafarþingi 1987–88 voru gerðar breytingar á 2. gr. þess að undirlagi meiri hluta fjárhags- og viðskiptanefndar sem víkkaði mjög út gildissvið undanþágu 8. tölul. 3. mgr. þeirrar greinar. Í stað undanþágu fyrir útleigu íbúðarhúsnæðis var ákvæðið látið ná til fasteignaleigu sem slíkrar.

Í áliti meiri hluta fjárhags- og viðskiptanefndar (þskj. 1005) er þess ekki sérstaklega getið að breytingin taki til sölu veiðileyfa en í umræðum á þinginu vék framsögumaður meiri hluta nefndarinnar lítillega að því í ræðu sinni þar sem hann gat um áhyggjur Landssambands veiðifélaga af tekjurýrnun vegna álagningar virðisaukaskatts á veiðileyfi.

Ef frumvarpið verður að lögum fellur 24,5% virðisaukaskattur á alla sölu veiðileyfa í ám og vötnum, sbr. 1. mgr. 14. gr. laganna, með áorðnum breytingum, en frumvarpið gerir ráð fyrir að sala veiðileyfa í ám og vötnum teljist virðisaukaskattsskyld starfsemi þrátt fyrir að fasteignaleiga sé að öðru leyti undanþegin virðisaukaskatti.

Mikilvægt er að sem fæstar undanþágur séu í virðisaukaskattskerfinu, enda er hér um mikilvægasta skattstofn ríkisins að ræða og ekki síður er það staðreynd að allar undanþágur auka möguleika á skattundandrætti. Undanþágur sem nú eru í virðisaukaskattskerfinu lúta aðallega að þjónustu heilbrigðisstofnana, félagslegri þjónustu, rekstri menntastofnana, menningu og listum og góðgerðarstarfsemi. Nauðþurftir heimilanna, svo sem matvara og ýmis þjónusta, er virðisaukaskattsskyld. Fátt getur réttlætt að laxveiðileyfi séu undanþegin virðisaukaskatti á sama tíma og brýnustu nauðþurftir heimilanna bera slíkan skatt. Því er þessi tillaga flutt sem ætla má að gefi ríkissjóði í auknar tekjur 75–100 millj. kr. sem telja verður betur varið til ýmissa þarfra verkefna á sviði félags- eða heilbrigðismála.
Stimpilgjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 151

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 36/1978, um stimpilgjald, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umr., 10. des.)

1. gr.

35. gr. laganna orðast svo:

Eftirtalin skjöl eru stimpilfrjáls:

1. Húsbréf og húsnæðisbréf.

2. Skuldabréf og víxlar sem gefin eru út af ríkissjóði, enda séu bréfin skráð á skipulögðum markaði.

3. Skuldabréf og tryggingarbréf sem gefin eru út til Lánasjóðs íslenskra námsmanna samkvæmt lögum um Lánasjóð íslenskra námsmanna.

4. Skuldabréf sem gefin eru út til Íbúðalánasjóðs vegna viðbótarláns samkvæmt lögum um húsnæðismál. Sama gildir um skuldabréf sem gefin eru út til Íbúðalánasjóðs vegna lána til byggingar eða kaupa leiguhúsnæðis, sbr. VIII. kafla laga um húsnæðismál.

5. Heimildarbréf fyrir íbúð þegar viðbótarlán úr Íbúðalánasjóði, sbr. 4. tölul., er veitt til kaupa á henni.

6. Húsaleigusamningar.

7. Skjöl sem leggja höft eða bönd á kaupskip eða loftfar við skráningu, umskráningu eða afskráningu þess hérlendis, enda sé skráningin tímabundin og skipið eða loftfarið í eigu aðila sem ekki er heimilisfastur hér á landi.

8. Afsalsbréf og skjöl sem leggja höft eða bönd á kaupskip sem einkum eru ætluð til farmflutninga og rekin af skipafélögum sem stunda siglingar innan lands, að og frá landinu eða milli hafna erlendis. Skilyrði stimpilfrelsisins er að skjalið sé gefið út vegna afhendingar á skipinu úr landi eða afhendingar á skipinu til landsins.

9. Skjöl sem leggja höft eða bönd á loftfar, enda hafi eigandi loftfarsins flugrekstrarleyfi og loftfarið sé ætlað til nota í reglubundið áætlunarflug eða leiguflug innan lands eða milli landa. Skilyrði stimpilfrelsisins er að skjalið sé annaðhvort gefið út vegna sölu loftfarsins úr landi eða vegna kaupa á því.

10. Samningar landbúnaðarráðherra við bændur um kaup á greiðslumarki, um töku jarða til nytjaskógræktar eða um niðurskurð sauðfjár sem þinglýst er sem kvöðum á viðkomandi jarðir.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1999. Frá sama tíma falla úr gildi 17. gr. laga nr. 21/1992, um Lánasjóð íslenskra námsmanna, og 46. gr. laga nr. 44/1998, um húsnæðismál.
Stjórnarskipunarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 51

Frumvarp til stjórnarskipunarlaga um breyting á stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, nr. 33/1944, með síðari breytingum.

Flm.: Siv Friðleifsdóttir.

1. gr.

51. gr. stjórnarskrárinnar orðast svo:

Ráðherrar mega ekki eiga sæti á Alþingi. Þó eiga þeir rétt á að taka þátt í umræðum eins oft og þeir vilja og svara fyrirspurnum, en gæta verða þeir þingskapa.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Íslenskt réttarríki byggist á hugmyndum franskra umbótasinna á 18. öld um greiningu ríkisvaldsins í þrjá þætti, löggjafarvald, framkvæmdarvald og dómsvald, sbr. 2. gr. stjórnarskrárinnar. Hugsunin með slíkri skiptingu var að hver valdhafi um sig takmarkaði vald hins, en hver hluti ríkisvaldsins fyrir sig átti þó að vera sem sjálfstæðastur. Þó að stjórnarskrá okkar byggist á þessum hugmyndum gerir hún samt ráð fyrir að ráðherrar geti jafnframt verið alþingismenn. Aðskilnaður löggjafarvalds og framkvæmdarvalds er því í raun ekki eins mikill og 2. gr. stjórnarskrárinnar áskilur.

Sagt er að stærsti hluti hinnar eiginlegu vinnu við þingmál fari fram í þingnefndum. Sú hefð hefur hins vegar skapast að ráðherrar eiga ekki sæti í nefndum þingsins. Núverandi fyrirkomulag leiðir því til þess að um sjötti hluti þingheims er ekki nema að litlu leyti virkur í þingstarfinu. Með þessu frumvarpi til stjórnarskipunarlaga er lagt til að ráðherrar geti ekki átt sæti á þingi þann tíma er þeir gegna ráðherradómi. Jafnhliða þeirri breytingu, sem frumvarpið mælir fyrir um, telur flutningsmaður rétt að skoða hvort ástæða sé til að fækka þingmönnum. Gert er ráð fyrir að framkvæmdin verði sú að um leið og forseti hefur skipað alþingismann ráðherra taki varamaður sæti ráðherrans á þingi. Ráðherra á hins vegar rétt á þingsæti sínu aftur jafnskjótt og hann lætur af ráðherradómi ef þing hefur ekki verið rofið og boðað til nýrra kosninga. Með þessu móti munu allir sem sæti eiga á Alþingi hverju sinni geta sinnt þeim skyldum sem á þeim hvíla. Hins vegar er áfram gert ráð fyrir að ráðherrar geti tekið þátt í umræðum á þingi og svarað fyrirspurnum samkvæmt nánari reglum sem settar yrðu þar um í þingsköpum. Sú breyting á stjórnarskránni, sem hér er lögð til, á sér hliðstæðu bæði í Noregi og Svíþjóð þar sem slíkt fyrirkomulag þykir hafa gefist mjög vel.
Náttúrufræðistofnun Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 205

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 60/1992, um Náttúrufræðistofnun Íslands og náttúrustofur, ásamt síðari breytingum.

(Eftir 2. umr., 19. des.)

1. gr.

Í stað orðsins „stjórnar“ í 2. mgr. 2. gr. laganna kemur: forstjóra.

2. gr.

3. gr. laganna orðast svo:

Ráðherra skipar forstjóra Náttúrufræðistofnunar Íslands til fimm ára í senn. Forstjóri skal hafa háskólamenntun og þekkingu á verksviði stofnunarinnar. Forstjóri ræður forstöðumenn setra og aðra starfsmenn stofnunarinnar.

Forstjóri fer með stjórn stofnunarinnar og ber ábyrgð á fjárhagslegum rekstri hennar. Þá mótar hann stefnu hennar í samráði við forstöðumenn setra. Forstjóri samþykkir fjárhagsáætlanir setra og fylgist með fjárreiðum þeirra og ráðstöfun fjár. Fjármál einstakra setra eru að öðru leyti á ábyrgð forstöðumanna þeirra.

Forstjóri boðar árlega til fundar með starfsmönnum Náttúrufræðistofnunar og forstöðumönnum náttúrustofa til að samræma starfsemina og greina frá niðurstöðum rannsókna.

Ráðherra setur í reglugerð nánari fyrirmæli um hlutverk og starfsskyldur forstjóra og forstöðumanna, svo og um aðsetur forstjóra á hverjum tíma.

3. gr.

Við 2. mgr. 4. gr. laganna bætist nýr stafliður sem orðast svo: að skrá berg- og jarðgrunna landsins með kerfisbundnum hætti og vinna að flokkun námasvæða eftir efni, magni, aðgengi, gæðum og verndargildi. Við mat á verndargildi skal Náttúrufræðistofnun hafa samráð við Náttúruvernd ríkisins.

4. gr.

Í stað orðsins „stjórnar“ í 4. mgr. 6. gr. laganna kemur: forstjóra.

5. gr.

4. málsl. 7. gr. laganna fellur brott.

6. gr.

Við 4. mgr. 15. gr. laganna bætist nýr málsliður sem orðast svo: Sama á við um örverur sem eiga uppruna sinn á jarðhitasvæðum og erfðaefni þeirra.

7. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Breytingar á ýmsum skattalögum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 150

Frumvarp til laga um breytingar á ákvæðum ýmissa skattalaga.

(Eftir 2. umr., 19. des.)

I. KAFLI

Breyting á lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, með síðari breytingum.

1. gr.

Við 5. gr. laganna bætist nýr töluliður sem orðast svo: Hvers konar greiðslur skv. 1.–6. tölul. þessarar greinar sem inntar eru af hendi að gengnum úrskurði stjórnvalda, dómi, dómsátt eða öðru samkomulagi eftir að raunverulegu launatímabili lýkur.

II. KAFLI

Breyting á lögum nr. 83/1989, um Þjóðarbókhlöðu og endurbætur menningarbygginga, með síðari breytingum.

2. gr.

Í stað ártalsins „1999“ í 2. mgr. 12. gr. laganna kemur: 2004.

III. KAFLI

Breyting á lögum nr. 88/1991, um aukatekjur ríkissjóðs, með síðari breytingum.

3. gr.

Við 11. gr. laganna bætast sjö nýir töluliðir, 29.–35. tölul., sem orðast svo:

29. Leyfi til reksturs fjarskiptaþjónustu

80.000 kr.

30. Leyfi til reksturs almenns fjarskiptanets

20.000 kr.

31. Leyfi til reksturs póstþjónustu

80.000 kr.

32. Leyfi til sjónvarps

a. til þriggja ára

96.000 kr.

b. til fimm ára

160.000 kr.

c. til sjö ára

224.000 kr.

33. Leyfi til hljóðvarps

a. til allt að tveggja mánaða

3.000 kr.

b. til eins árs

22.000 kr.

c. til tveggja ára

44.000 kr.

d. til þriggja ára

66.000 kr.

e. til fimm ára

110.000 kr.

34. Leyfi til útvarps á afmörkuðum svæðum, sem útvarpsréttarnefnd telur ná til innan við 10 þúsund íbúa: 50% af þeim fjárhæðum sem greinir í 32. tölul. og b–e-liðum 33. tölul.

35. Leyfisbréf fyrir lífeyrissjóð

a. skv. 25. gr. laga nr. 129/1997

50.000 kr.

b. skv. 52. gr., sbr. V. kafla laga nr. 129/1997

30.000 kr.

c. skv. 53. gr., sbr. V. kafla laga nr. 129/1997

10.000 kr.

4. gr.

Við 13. gr. laganna bætast tveir nýir töluliðir, 14. og 15. tölul., er orðast svo:

14. Skráning póstrekenda

10.000 kr.

15. Skráning aðila sem veita fjarskiptaþjónustu

10.000 kr.

5. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 14. gr. laganna:

a. 1. tölul. orðast svo:

1. Fyrir útgáfu vegabréfa til útlanda fyrir 18–66 ára:

a. Almennt gjald

4.600 kr.

b. Fyrir skyndiútgáfu

9.200 kr.

c. Fyrir neyðarvegabréf

2.300 kr.

b. 2. tölul. orðast svo:

2. Fyrir útgáfu vegabréfa til útlanda fyrir aðra:

a. Almennt gjald

1.700 kr.

b. Fyrir skyndiútgáfu

3.400 kr.

c. Fyrir neyðarvegabréf

850 kr.

c. Við greinina bætast tveir nýir töluliðir sem orðast svo:

15. Fyrir ökuskírteini (fullnaðarskírteini) fyrir flokkana A, B, BE, C,

CE, D og DE og til farþegaflutninga í atvinnuskyni

3.500 kr.

16. Fyrir bráðabirgðaökuskírteini, ökuskírteini 65 ára og eldri og ökuskírteini fyrir flokkana M og T

2.000 kr.

IV. KAFLI

Breyting á lögum nr. 29/1993, um vörugjald af ökutækjum, eldsneyti o.fl., með síðari breytingum.

6. gr.

2. mgr. 15. gr. laganna orðast svo:

Tekjum af bensíngjaldi skal einungis varið til vegagerðar samkvæmt vegáætlun, að frádregnum 0,5% sem renna í ríkissjóð til að standa straum af kostnaði við álagningu og innheimtu gjaldsins.

V. KAFLI

Gildistaka.

7. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1999, að undanskilinni 2. gr. laganna sem öðlast þegar gildi.
Ráðstafanir í ríkisfjármálum 1999 Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 321

Frumvarp til laga um ráðstafanir í ríkisfjármálum á árinu 1999.

(Eftir 2. umr., 19. des.)

Um breytingu á lögum nr.

83/1989, um Þjóðarbókhlöðu og endurbætur menningarbygginga, með síðari breytingu.

1. gr.

Þrátt fyrir ákvæði 1. tölul. 1. mgr. 2. gr., sbr. 3.–6. gr. laganna, sbr. 1. gr. laga nr. 154/1995, skulu tekjur af sérstökum eignarskatti umfram 480 m.kr. renna í ríkissjóð á árinu 1999.

Um breytingu á lögum nr.

66/1998, um dýralækna og heilbrigðisþjónustu við dýr.

2. gr.

Þrátt fyrir ákvæði 20. gr. laganna skulu ákvæði 1. og 5. mgr. 2. gr., 4. mgr. 5. gr., 6., 8. og 9. gr. laga nr. 77/1981, um dýralækna, með síðari breytingum, halda gildi sínu til 1. janúar 2000 og gildistöku 4. mgr. 9. gr., 11. og 12. gr. laga nr. 66/1998 frestað til sama tíma.

Um breytingu á lögum nr.

12/1952, um ráðstöfun erfðafjárskatts og erfðafjár ríkissjóðs til vinnuheimila.

3. gr.

Þrátt fyrir ákvæði 1. gr. laganna skulu tekjur af erfðafjárskatti á árinu 1999 umfram 235 m.kr. renna í ríkissjóð.

Um breytingu á lögum nr.

59/1992, um málefni fatlaðra, með síðari breytingu.

4. gr.

Þrátt fyrir ákvæði 40. gr. laganna, sbr. 4. gr. laga nr. 161/1996, um hlutverk Framkvæmdasjóðs fatlaðra, greiðist á árinu 1999 af ráðstöfunarfé sjóðsins kostnaður við félagslega hæfingu og endurhæfingu skv. 27. gr. laganna og kostnaður vegna starfsemi stjórnarnefndar skv. 52. gr. laganna.

Um breytingu á lögum nr.

41/1992, um brunavarnir og brunamál, með síðari breytingu.

5. gr.

Þrátt fyrir ákvæði 23. gr. laganna, sbr. 5. gr. laga nr. 15/1997, skulu tekjur af brunavarnagjaldi umfram 89 m.kr. renna í ríkissjóð á árinu 1999.

6. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1999.
Fjárreiður ríkisins Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 64

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 88 27. maí 1997, um fjárreiður ríkisins.

Flm.: Jóhanna Sigurðardóttir, Ágúst Einarsson, Bryndís Hlöðversdóttir,

Guðný Guðbjörnsdóttir, Ásta R. Jóhannesdóttir, Lúðvík Bergvinsson,

Kristín Halldórsdóttir, Ögmundur Jónasson.

1. gr.

Við 18. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Ársreikningi ríkisaðila skal fylgja sundurliðað yfirlit um launagreiðslur, bifreiða-, ferða- og risnukostnað. Sundurliðun einstakra þátta skal vera þannig:

1. Launagreiðslur:

a. Heildarlaunagreiðslur.

b. Föst yfirvinna.

c. Önnur yfirvinna.

d. Hlutfall yfirvinnu í heildarlaunagreiðslum.

e. Upplýsingar um starfsmannafjölda.

f. Starfskjör stjórnenda.

2. Bifreiðakostnaður:

a. Fjöldi ríkisbifreiða og rekstrarkostnaður þeirra.

b. Notkun bílaleigubifreiða.

c. Notkun leigubifreiða.

d. Greiðslur fyrir afnot af bifreiðum starfsmanna.

e. Bifreiðakostnaður stjórnenda.

3. Risnukostnaður:

a. Föst risna greidd einstökum starfsmönnum.

b. Risna greidd samkvæmt reikningi.

c. Sundurliðun á helstu þáttum risnu og helstu tilefni hennar.

4. Ferðakostnaður:

a. Ferðakostnaður innan lands, þar með talin sundurliðun á dagpeningum, gistikostnaði og ferðakostnaði.

b. Ferðakostnaður utan lands, þar með talin sundurliðun á dagpeningum, gistikostnaði og ferðakostnaði.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er í samræmi við breytingar sem gerðar voru á lögum um Seðlabanka Íslands, Landsbanka Íslands, Búnaðarbanka Íslands og Útvegsbanka Íslands á árinu 1983, sbr. lög nr. 35–37/1983 og 39/1983. Með breytingunum var skylda sú sem felst í frumvarpinu lögð á viðkomandi stofnanir. Þegar sett voru ný lög um viðskiptabanka, nr. 86/1986, og um Seðlabanka Íslands, nr. 36/1986, var slíkt ákvæði ekki í lögunum en var í reglugerð um ársreikninga bankanna sem sett var með stoð í lögunum. Þessi ákvæði er hins vegar ekki að finna í núgildandi reglugerð um ársreikninga bankanna. Í ljósi þeirrar umræðu sem átt hefur sér stað undanfarið um risnu-, ferða- og bifreiðakostnað og starfskjör stjórnenda Landsbanka Íslands hf. þykir eðlilegt að setja slík ákvæði á ný í íslenska löggjöf. Jafnframt verður að telja rétt að láta sambærileg ákvæði gilda um ársreikninga annarra ríkisaðila, eins og þeir eru skilgreindir samkvæmt lögunum, en með setningu laganna um fjárreiður ríkisins var fellt út ákvæði sem var í 79. gr. laga nr. 52/1966, um ríkisbókhald, gerð ríkisreiknings og fjárlaga, með síðari breytingum, sem laut að skyldu ráðuneyta og ríkisstofnana til að leggja fram yfirlit sambærilegt við það sem í frumvarpi þessu greinir.