arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lífeyrissjóður sjómanna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 241

310. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 49/1974, um Lífeyrissjóð sjómanna, með síðari breytingum.

Flm.: Pétur Sigurðsson, Margrét Frímannsdóttir.

1. gr.

2. mgr. 2. gr. laganna, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1981, orðast svo:

Þá skulu sjómenn, sem lögskráðir eru í tilteknum byggðarlögum eða landshlutum, vera utan við sjóðinn ef ráðherra hefur fyrir gildistöku laga þessara veitt þeim undanþágu frá þátttöku, sbr. 2. mgr. 3. gr. laga nr. 78/1970. Um sjóði þá, er þessir sjómenn eiga aðild að, skulu gilda öll ákvæði þessara laga sem við geta átt og varða skyldur launagreiðenda til að halda eftir af launum iðgjaldagreiðslu og um innheimturétt, lögveð í skipum, svo og önnur atriði sem tryggja rétt lífeyrissjóðs samkvæmt þessum lögum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Á 103. löggjafarþingi 1980–81 var lagt fram frumvarp til laga um breytingu á lögum um Lífeyrissjóð sjómanna. Í því frumvarpi var sú breyting gerð aðallega að heimilað var að greiða sjómönnum lífeyri við 60 ára aldur og iðgjöld miðuð við heildarlaun en ekki hlutfall af kauptryggingu eins og lögin gerðu ráð fyrir.

Í frumvarpinu var gert ráð fyrir að óbreytt yrðu ákvæði um að sjómenn lögskráðir í tilteknum byggðarlögum eða landshlutum skyldu vera utan við sjóðinn ef ráðherra hefði fyrir gildistöku laganna veitt slíka undanþágu. Þá var einnig í sömu málsgrein tryggður innheimturéttur iðgjalda og lögveð í skipum, sem og önnur atriði sem tryggja rétt lífeyrissjóðs samkvæmt lögunum.

Í meðferð þingsins breyttist þessi málsgrein á þann veg að innheimturéttur með lögveði í skipum var tekinn út úr lögunum þannig að aðeins Lífeyrissjóði sjómanna er tryggður þessi réttur. Í gögnum málsins er ekki hægt að sjá að hér hafi verið um ásetning að ræða, að mismuna þannig sjómönnum eftir því í hvaða lífeyrissjóði þeir tryggðu rétt sinn. Ekki er heldur hægt að finna að í umræðum um málið sé nokkurs staðar í máli þingmanna vikið að þessu atriði.

Í framkvæmd hefur alltaf verið litið svo á að lögveðsréttur væri fyrir hendi þegar grípa hefur þurft til harðra innheimtuaðgerða, svo og við gjaldþrotaskipti fyrirtækja o.fl.

Þegar inneign útgerðarfyrirtækja í Verðjöfnunarsjóði sjávarútvegsins var ráðstafað á þessu ári gerði framkvæmdastjóri sjóðsins athugasemdir við rétt annarra lífeyrissjóða til lögveðs á skipum og því höfðu þeir ekki forgang á greiðslum úr sjóðnum eins og Lífeyrissjóður sjómanna.

Frumvarp þetta er því flutt til að tryggja öllum sjómönnum sama rétt hvar í lífeyrissjóði sem þeir eru tryggðir.

Eftirfarandi lífeyrissjóði, aðra en Lífeyrissjóð sjómanna, hafa sjómenn innan sinna vébanda:

Lífeyrissjóð Vestfirðinga,

Lífeyrissjóð Bolungarvíkur,

Lífeyrissjóð verkamanna, Hvammstanga,

Lífeyrissjóð Austurlands,

Lífeyrissjóð Vestmannaeyja.
Vaxtalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 263

352. Frumvarp til laga um breytingu á vaxtalögum, nr. 25 27. mars 1987.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

1. mgr. 10. gr. laganna orðast svo:

Dráttarvextir af peningakröfum í íslenskum gjaldmiðli skulu ákveðnir af Seðlabanka Íslands sem ársvextir með þeim hætti að hlutfallið milli dráttarvaxta, að viðbættri tölunni 100, og ávöxtunar nýrra almennra útlána skv. 2. mgr. þessarar greinar, að viðbættri tölunni 100, sé á bilinu 1,02 til 1,06.

2. gr.

1. mgr. 11. gr. laganna orðast svo:

Dráttarvextir af löglegum peningakröfum í erlendum gjaldmiðli skulu ákveðnir af Seðlabanka Íslands sem ársvextir með þeim hætti að hlutfallið milli dráttarvaxta, að viðbættri tölunni 100, og meðalvaxta viðkomandi gjaldmiðils á innlendum gjaldeyrisreikningum í viðskiptabönkum og sparisjóðum, að viðbættri tölunni 100, sé á bilinu 1,02 til 1,06.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarpið gefur færi á að ákveða dráttarvexti lægri en unnt er samkvæmt gildandi lögum. Hlutverk dráttarvaxta er m.a. það að stuðla að því að lánþegar standi skil á endurgreiðslum á réttum tíma. Líklegt þykir að dráttarvextir geti gegnt umræddu hlutverki þótt þeir væru lægri en nú, enda eru útlánsvextir, sem mynda grundvöll dráttarvaxta, mun lægri nú en þeir voru þegar vaxtalög voru sett.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Í 10. gr. laga nr. 25/1987, vaxtalaga, er kveðið á um útreikning og birtingu Seðlabanka Íslands á dráttarvöxtum af peningakröfum í íslenskum gjaldmiðli. Þar er tekið fram að dráttarvextir af peningakröfum í íslenskum gjaldmiðli skuli vera á bilinu 5–10% umfram ávöxtun nýrra almennra útlána viðskiptabanka og sparisjóða, en það hugtak var nánar skilgreint í athugasemdum með frumvarpi til vaxtalaga. Í þessu frumvarpi er lagt til að hámarkið verði 6% í stað 10% og að lágmarkið verði 2% í stað 5%.

Meðfylgjandi yfirlit sýnir meðaltöl ávöxtunar nýrra almennra útlána, dráttarvaxta og þess hlutfalls sem lýst er í 10. gr. vaxtalaga. Þar má sjá að Seðlabankinn hefur haldið dráttarvöxtum eins lágum og lögin leyfa nú um nokkurt skeið. Nú í nóvember er meðalávöxtun nýrra almennra útlána 12,6%, umrætt álag 5,24% og dráttarvextir 18,5%.

Nokkur meðaltöl frá gildistöku vaxtalaga.

(Vextir í prósentum á ári.)

Ávöxtun nýrra almennra útlána

Dráttarvextir

Hlutfall

1)

[a]

[b]

[c]

1987 2)

30,56 40,05 1,0726

1988

35,41 43,90 1,0625

1989

28,08 35,90 1,0613

1990

14,31 22,25 1,0694

1991

18,29 25,00 1,0567

1992 3)

13,73 19,71 1,0525

1) Hlutfallið (b+100)/(a+100).

2) Meðaltöl árið 1987 eru hér miðuð við mánuðina maí til desember, þ.e. frá gildistöku vaxtalaga.

3) Dráttarvextir í desember 1992 eru hér áætlaðir hinir sömu og í nóvember.

Um 2. gr.

Í 11. gr. er fjallað um ákvörðun dráttarvaxta af peningakröfum í erlendum gjaldmiðli á hliðstæðan hátt og gert er í 10. gr. varðandi kröfur í íslenskum gjaldmiðli. Til að áfram verði samræmi á þessu tvennu er hér lagt til að hliðstæð breyting verði á 11. gr. eins og 10. gr.
Fjáröflun til vegagerðar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 294

426. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um fjáröflun til vegagerðar, nr. 3/1987.

Flm.: Finnur Ingólfsson, Stefán Guðmundsson, Ólafur Þ. Þórðarson,

Páll Pétursson, Valgerður Sverrisdóttir, Jóna Valgerður Kristjánsdóttir.

1. gr.

2. gr. laganna orðast svo:

Gjald skv. 1. gr. skal innheimt til ríkissjóðs. Tekjum samkvæmt lögum þessum skal einungis varið til vega- og reiðvegagerðar samkvæmt veg- og reiðvegaáætlunum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt samhliða frumvarpi um breytingu á vegalögum, nr. 6/1977, með síðari breytingum. Með því frumvarpi er Vegagerð ríkisins falin gerð reiðvega samkvæmt sérstakri reiðvegaáætlun sem samgönguráðherra lætur gera í samráði við samtök hestamanna og sveitarfélög til fjögurra ára í senn. Samkvæmt frumvarpinu skal kostnaður við reiðvegagerð greiðast skv. 2. gr. laga nr. 3/1987, um fjáröflun til reiðvegagerðar.

Í 1. gr. laga nr. 3/1987 er kveðið á um innheimtu sérstaks innflutningsgjalds af bensíni, svokallaðs bensíngjalds, og skal því skv. 2. gr. laganna varið til vegagerðar samkvæmt vegáætlun. Með frumvarpi þessu eru tekin af öll tvímæli um að tekjum ríkissjóðs af bensíngjaldi skuli einnig varið til reiðvegagerðar samkvæmt reiðvegaáætlun.

Gera má ráð fyrir að um 10.000 manns stundi hestamennsku hér á landi. Við uppbyggingu vega og annarra umferðarmannvirkja hefur þó ekki sem skyldi verið tekið tillit til umferðar ríðandi manna. Hætta á slysum er því oft mikil, jafnt fyrir akandi sem ríðandi. Ekki er því óeðlilegt að tekjum ríkissjóðs af bensíngjaldi sé varið til gerðar reiðvega. Gerð þeirra mundi án efa auka umferðaröryggi til muna og draga þannig mjög úr slysahættu. Ávinningur þjóðfélagsins og ríkissjóðs er því umtalsverður þegar til lengri tíma er litið.
Grunnskóli Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 296

452. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 49/1991, um grunnskóla, sbr. og lög nr. 1/1992.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

Eftirtalin ákvæði laganna skulu ekki koma til framkvæmda á fyrri hluta árs 1993 og ekki á skólaárinu 1993–1994:

3. mgr. 4. gr.

1. og 6. mgr. 46. gr.

2. gr.

Í stað orðanna „1992–1993“ í 1. mgr. ákvæðis til bráðabirgða kemur: 1993–1994.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 1993 er gert ráð fyrir sama sparnaði í grunnskólum og í fjárlögum 1992, en vegna hans var lögum um grunnskóla, nr. 49/1991, breytt með lögum um ráðstafanir í ríkisfjármálum á árinu 1992, nr. 1/1992. Þær breytingar, sem gerðar voru og giltu aðeins fyrir árið 1992 og skólaárið 1992–1993, verður því að framlengja vegna sparnaðar þess sem gert er ráð fyrir í frumvarpi til fjárlaga 1993.

Um 1. gr.

Frestað er framkvæmd ákvæðis um að nemendur skuli eiga kost á málsverði á skólatíma.

Frestað er að lengja kennslutíma nemenda í grunnskóla að því marki sem gert er ráð fyrir í 1. mgr. 46. gr. og verður miðað við þann kennslutíma sem gert er ráð fyrir í fjárlögum 1992 og frumvarpi til fjárlaga 1993. Enn fremur er frestað framkvæmd á 6. mgr. 46. gr. þar sem kveðið er á um að komið skuli á skólaathvörfum við hvern grunnskóla.

Um 2. gr.

Frestað er til loka skólaárs 1993–1994 að fækka nemendum í bekkjum í samræmi við 75. gr.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 49/1991, um grunnskóla, sbr. og lög nr. 1/1992.

Frumvarpið gerir ráð fyrir hliðstæðum breytingum eins og kveðið er á um í lögum nr. 1/1992, um ráðstafanir í ríkisfjármálum á árinu 1992. Í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 1993 miðast útgjaldaáætlanir við að ákvæði þessa frumvarps verði að lögum. Þetta hefur því ekki áhrif á áætluð útgjöld ríkissjóðs á árinu 1993. Ef hins vegar er litið til þess hvað sparast miðað við óbreytt ákvæði grunnskólalaga er eftirfarandi að segja:

Um 1. gr.

Ógerlegt er að segja til um hugsanlegan kostnað við málsverði í skólum þar sem ekki hefur verið mörkuð stefna um hvað skólarnir eiga að bjóða upp á í þessum efnum. Þó er ljóst að kostnaður hefði að hluta fallið á sveitarfélög.

Gert var ráð fyrir að fjölga vikustundum um 15 alls á þremur árum og má þá telja eðlilegt að fjölga þeim um 5 á ári. Sé tekið mið af því sparar frestun þessa ákvæðis um 45 m.kr. á næsta ári. Ekki er hægt að spá fyrir um hvað frestun á framkvæmd ákvæðis um skólaathvörf sparar.

Um 2. gr.

Erfitt er að áætla sparnað vegna þessa ákvæðis og fer það m.a. eftir hvernig nemendur dreifast á skóla. Gera má ráð fyrir að frestun á því að fækka nemendum í 18 í 1. bekk og í 22 í 3. bekk spari um 55 m.kr.

Að öllu samanlögðu er gert ráð fyrir að frestun framangreindra ákvæða grunnskólalaga, nr. 49/1991, spari ríkissjóði a.m.k. 100 m.kr. á árinu 1993.
Sveitarstjórnarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 301

469. Frumvarp til laga um breytingu á sveitarstjórnarlögum, nr. 8/1986.

Flm.: Kristinn H. Gunnarsson.

1. gr.

1. mgr. 109. gr. laganna orðast svo:

Sveitarfélag verður eigi sameinað öðrum sveitarfélögum nema fleiri kjósendur í atkvæðagreiðslu skv. 108. gr. séu fylgjandi sameiningu en andvígir, enda hafi meiri hluti atkvæðisbærra íbúa tekið þátt í atkvæðagreiðslunni.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Lögð er til sú grundvallarbreyting á núgildandi ákvæðum 1. mgr. 109. gr. sveitarstjórnarlaga að meiri hluti þeirra sem afstöðu taka ráði niðurstöðu í almennri atkvæðagreiðslu um sameiningu sveitarfélags við annað eða önnur sveitarfélög. Samkvæmt tillögugreininni hafa þeir kjósendur ekki áhrif á úrslit í atkvæðagreiðslu sem koma ekki á kjörstað. Þeir sem skila auðu eða ógilda atkvæði sitt hafa ekki heldur áhrif á úrslitin að öðru leyti en því að þeir gætu tryggt nægilega þátttöku í atkvæðagreiðslunni með atkvæði sínu.

Ákvæði núgildandi laga eru þannig að meiri hluti kjósenda á kjörskrá þarf að greiða atkvæði gegn tillögu um sameiningu til þess að hún teljist felld. Þar með er í raun fyrir fram ákveðið að þeir kjósendur styðji sameiningu sem ekki koma á kjörstað og enn fremur að kjósendur, sem koma og greiða atkvæði en gera ógilt atkvæði sitt eða skila auðu, séu stuðningsmenn fyrirliggjandi tillögu.

Kjósendur, sem taka þátt í atkvæðagreiðslu en skila auðu atkvæði eða ógilda það, láta með því aðra ráða úrslitum, en núgildandi ákvæði 109. gr. virða þá afstöðu að vettugi.

Þessi ákvæði laganna brjóta gegn viðurkenndum sjónarmiðum um lýðræðislega afgreiðslu máls. Nægir að nefna ákvæði kosningalaga og laga um þingsköp því til stuðnings og enn fremur 51. gr. sveitarstjórnarlaganna sjálfra, en þar er kveðið á um að afl atkvæða ráði úrslitum. Í skýringum með 51. gr. kemur fram að hjáseta í atkvæðagreiðslu telst þátttaka þar sem afstaða er tekin, þ.e. sú afstaða að láta aðra ráða niðurstöðunni.

Almenna reglan er sú að þeir kjósendur einir, sem koma til atkvæðagreiðslu, hafa tekið afstöðu. Hinir, sem ekki taka þátt í atkvæðagreiðslunni, hafa ekki áhrif á niðurstöðuna þar sem þeir hafa ekki tekið afstöðu. Ákvæði 1. mgr. 109. gr. brjóta þessa meginreglu og í raun gera þeim upp ákveðna afstöðu sem engan þátt tók í atkvæðagreiðslunni. Slík lagasetning er fullkomlega út í hött og engan veginn samboðin lýðræðisríki.

Þessir annmarkar á 1. mgr. 109 gr. eru svo alvarlegir að óhjákvæmilegt er að breyta greininni.

Ákvæði tillögugreinarinnar um lágmarksþátttöku í atkvæðagreiðslunni er hins vegar í fullu samræmi við skilyrði þingskapalaga og 51. gr. sveitarstjórnarlaga fyrir afgreiðslu máls og þarfnast ekki frekari skýringar.
Skuldbreytingar vegna loðdýraræktar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 309

479. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 112/1989, um skuldbreytingar vegna loðdýraræktar.

Frá landbúnaðarnefnd.

1. gr.

Í stað síðari málsliðar 2. gr. laganna kemur: Þá er Stofnlánadeild heimilt að fella niður allt að helmingi af heildarskuldbindingum sem stofnað hefur verið til hjá deildinni vegna loðdýraræktar. Heimildin nær til afskriftar á lánum og niðurfellingar vaxta eftir nánari reglum sem landbúnaðarráðherra setur að höfðu samráði við stjórn Stofnlánadeildar landbúnaðarins.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt að ósk landbúnaðarráðherra og byggist á áliti nefndar sem fjallað hefur um fjárhagsvanda loðdýrabænda. Frumvarpið felur í sér að Stofnlánadeild landbúnaðarins eru veittar heimildir til að fella niður sem svarar helmingi af heildarskuldbindingum loðdýrabænda við Stofnlánadeild.

Búist var við að þessi nýja búgrein gæti að einhverju marki komið í stað þess óhjákvæmilega samdráttar sem orðið hefur í hefðbundnum greinum landbúnaðarins á síðustu árum og þannig treyst búsetu á landsbyggðinni. Verðfall á loðdýraafurðum hefur hins vegar leitt til mikils vanda í þessari grein.

Þá er lög nr. 112/1989 voru sett hafði loðdýrarækt búið við mikinn rekstrarvanda um nokkurt skeið. Í greinargerð með þeim lögum segir að þau miði að aðgerðum í þágu loðdýraræktarinnar sem auðvelda skulu einstökum loðdýrabændum að taka ákvörðun um framtíð búrekstrar síns. Því miður hefur ekki tekist sem skyldi að rétta fjárhagsstöðu loðdýrabænda. Þess er vænst að með frumvarpi þessu sé fundin leið til að treysta grundvöll loðdýraræktarinnar þannig að sú þekking og reynsla sem fengist hefur varðveitist og nýtist þegar betur árar.
Heilbrigðisþjónusta Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 310

486. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 97/1990, um heilbrigðisþjónustu, sbr. lög nr. 86/1991.

Frá heilbrigðis- og trygginganefnd.

1. gr.

Eftirtaldar breytingar verða á 1. tölul. bráðabirgðaákvæðis laganna:

Í stað ártalsins „1992“ í 1. málsl. kemur: 1993.

Í stað orðanna „1. janúar 1993“ í 4. málsl. kemur: 1. janúar 1994.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Samkvæmt ákvæðum til bráðabirgða í lögum nr. 97/1990, um heilbrigðisþjónustu, var gert ráð fyrir að frá og með 1. janúar 1991 yrði heilsugæslustarfi í Reykjavík og starfsemi Heilsuverndarstöðvar Reykjavíkur þannig háttað að lög nr. 44/1955, heilsuverndarlög, sbr. lög nr. 28/1957, yrðu óþörf og féllu því úr gildi. Hins vegar vannst ekki tími til að ganga frá nauðsynlegum breytingum á heilbrigðisþjónustulögunum varðandi starfsemi Heilsuverndarstöðvarinnar fyrir árslok 1991 og var því með lögum nr. 86/1991 veittur eins árs frestur til viðbótar því sem upphaflega var ákveðið í lögunum. Nýlega hefur heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra látið semja frumvarp til breytinga á lögum um heilbrigðisþjónustu þar sem gerðar eru tillögur um hlutverk Heilsuverndarstöðvar Reykjavíkur. Í frumvarpinu er lagt til að heilsuverndarstarf færist til Heilsuverndarstöðvarinnar og að stofnuninni verði skipuð sérstök stjórn. Ljóst er þó að ekki er nægur tími til að afgreiða það frumvarp fyrir áramót og er því með þessu frumvarpi lagt til að bráðabirgðaákvæði laganna um heilbrigðisþjónustu verði breytt á þann veg að veittur verði eins árs frestur til viðbótar til að ganga frá lögum um framtíðarhlutverk Heilsuverndarstöðvarinnar.
Eftirlit með framleiðslu á fóðurvörum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 78

488. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 53 16. maí 1978, um eftirlit með framleiðslu á fóðurvörum, áburði og sáðvörum og verslun með þær vörur.

(Eftir 2. umr., 17. des.)

1. gr.

Síðari málsliður 6. gr. fellur brott.

2. gr.

7. gr. laganna orðast svo:

Landbúnaðarráðherra ákveður með reglugerð, að höfðu samráði við sérfræðinga Rannsóknastofnunar landbúnaðarins og ráðunauta Búnaðarfélags Íslands, hvaða upplýsingar skylt er að láta fylgja vörum sem lög þessi ná yfir. Enn fremur skal kveðið á um merkingar eða staðla yfir einstaka vöruflokka sem henti einstökum búfjártegundum.

3. gr.

8. gr. laganna orðast svo:

Taka skal sýni til rannsókna eins oft og þurfa þykir og skal eftirlitsaðili hafa aðgang að eftirlitsskyldum vörum hvar og hvenær sem hann óskar þess. Um framkvæmd sýnatöku skulu sett nánari ákvæði í reglugerð.

4. gr.

15. gr. laganna fellur brott.

5. gr.

Í stað orðsins „Áburðarverksmiðjan“ í 19. gr. laganna kemur: seljandi áburðar.

6. gr.

Við 24. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Við setningu reglugerðar skv. 1. mgr. skal tekið tillit til raunverulegs kostnaðar af framkvæmd eftirlits með söluaðila og hverri vörutegund fyrir sig.

7. gr.

Í stað skammstafananna FR, ÁR og SR í lögunum í 13., 16., 17., 18., 20. og 22. gr. kemur (í viðeigandi beygingarfalli): eftirlitsaðili. Í stað orðsins „áburðareftirlitinu“ kemur í 19. gr. orðið: eftirlitsaðila.

Í stað orðsins „eftirlitsdeildar“ í 1. málsl. 6. gr. laganna kemur: eftirlitsaðila, og í stað orðanna „eftirlitsdeild“ og „eftirlitsdeildinni“ í 10. gr. laganna kemur (í viðeigandi beygingarfalli): eftirlitsaðili.

8. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Fjármálaráðstafanir á sviði dóms- og kirkjumálaráðuneytis Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 295

562. Frumvarp til laga um fjármálaráðstafanir á sviði dóms- og kirkjumálaráðuneytisins.

(Eftir 2. umr., 22. des.)

I. KAFLI

Breyting á umferðarlögum, nr. 50 30. mars 1987.

1. gr.

Á eftir 2. mgr. 115. gr. laganna kemur ný málsgrein svohljóðandi:

Dómsmálaráðherra er heimilt að leggja á sérstakt umferðaröryggisgjald er renni til Umferðarráðs sem má nema allt að 100 kr. og greiðist við almenna skoðun ökutækis, skráningu ökutækis og skráningu eigendaskipta að ökutæki. Gjald þetta er grunngjald og er ráðherra heimilt að hækka gjaldið allt að því að það hækki í réttu hlutfalli við vísitölu framfærslukostnaðar. Grunntaxti er miðaður við 1. september 1992, þ.e. 161,3 stig. Ráðherra setur reglur um innheimtu umferðaröryggisgjalds og um skil þess í ríkissjóð.

II. KAFLI

Fjármálaráðstafanir á sviði kirkjumála.

2. gr.

Á árinu 1993 skal taka af hlutdeild kirkjugarða í óskiptum tekjuskatti samkvæmt lögum um kirkjugarða, nr. 21 23. apríl 1963, sbr. lög nr. 89 29. desember 1987, um breytingu á þeim lögum, til að standa undir kostnaði ríkisins við eftirtalin verkefni á sviði kirkjumála:

Viðhald prestssetra.

Byggingu prestssetra.

Kaup eigna á prestssetursjörðum.

Embætti söngmálastjóra þjóðkirkjunnar og Tónskóla þjóðkirkjunnar.

Starfsþjálfun guðfræðikandídata.

Kirkjuþing, prestastefnu og kirkjuráð.

Ýmis verkefni.

Fjölskylduþjónustu kirkjunnar.

3. gr.

Meðan ekki liggur fyrir hverjar heildargreiðslur ríkisins skv. 2. gr. verða á árinu skal ríkissjóður halda eftir 20% af hlutdeild kirkjugarða í óskiptum tekjuskatti við mánaðarlega greiðslu gjaldanna til kirkjugarða. Þegar upplýsingar um heildargreiðslur þessar liggja fyrir, og eigi síðar en 15. apríl 1994, skal endurgreiða kirkjugörðum það sem oftekið kann að hafa verið, en ella skal, ef því er að skipta, taka af hlutdeild þeirra á árinu 1994, og eigi síðar en 15. apríl, það sem kann að vera ógreitt. Með heildargreiðslum er átt við greiðslur samkvæmt greiðsluuppgjöri ríkissjóðs fyrir árið 1993.

4. gr.

Á lögum um kirkjugarða verða svofelldar breytingar:

3. mgr. 4. gr. laganna fellur niður.

Við 5. mgr. 27. gr. laganna bætist: Laun umsjónarmanns kirkjugarða, sbr. 4. gr., greiðast úr Kirkjugarðasjóði.

III. KAFLI

Gildistaka.

5. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1993.
Ríkisendurskoðun Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 63

65. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 12/1986, um ríkisendurskoðun.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

3. málsl. 2. gr. laganna fellur niður.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er flutt sem fylgifrumvarp með frumvarpi til laga um Kjaradóm og kjaranefnd. Í því frumvarpi er gert ráð fyrir breytingu á fyrirkomulagi um æðstu stjórn ríkisins og embættismanna.

Í því frumvarpi er gert ráð fyrir að verkefni Kjaradóms verði eingöngu það að ákveða starfskjör forseta Íslands, ráðherra, alþingismanna og dómara. Nýjum aðila, þ.e. kjaranefnd sem skipuð verði af fjármálaráðherra og forsætisnefnd Alþingis, verði hins vegar falið að ákveða laun embættismanna sem heyrt hafa undir Kjaradóm og nokkurra fleiri embættismanna sem ekki falla undir lög um kjarasamninga opinberra starfsmanna.

Í núgildandi lögum um ríkisendurskoðun er ákvæði 3. málsl. 2. gr. þess efnis að launakjör ríkisendurskoðanda skuli ákveðin af Kjaradómi. Í samræmi við framangreint er í frumvarpi þessu lagt til að ákvæði þetta falli niður. Í frumvarpi til laga um Kjaradóm og kjaranefnd er starf ríkisendurskoðanda talið upp meðal þeirra embætta sem kjaranefnd er ætlað að fjalla um. Æskilegt er að í þeim lögum sé tæmandi upptalning þeirra sem valdsvið laganna tekur til en það sé ekki að hluta ákveðið í öðrum lögum. Er því hér lagt til að fella ákvæði þetta niður í stað þess að breyta því.