arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Veiting ríkisborgararéttar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 609

Frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar.

Frá allsherjar- og menntamálanefnd.

1. gr.

Ríkisborgararétt skulu öðlast:

1. Amin Naimmi, f. 1995 í Afganistan.

2. Amina Adan, f. 1987 í Sómalíu.

3. Andrzej Leszek Gruszka, f. 1971 í Póllandi.

4. Aser Kroma, f. 2001 í Sýrlandi.

5. Callie Grace McDonald, f. 1963 í Bandaríkjunum.

6. Chatchai Phothiya, f. 1981 í Taílandi.

7. Christal Elizabeth Suszko, f. 2014 á Íslandi.

8. Dihain S.B.R. Mudiyanselage, f. 2012 á Íslandi.

9. Diyan Dhakal, f. 2012 á Íslandi.

10. Elizabete Melnikova, f. 1994 í Lettlandi.

11. Elizabeth Nhi Nguyen, f. 2015 á Íslandi.

12. Emma Hertervig, f. 2012 í Bandaríkjunum.

13. Fairouz Hanan M.A. Alshaban, f. 1993 í Írak.

14. Fida Wur, f. 1990 í Pakistan.

15. Gita Prasai Dhakal, f. 1984 í Nepal.

16. Hoai Dan Nguyen, f. 2011 í Víetnam.

17. Hossein Ghorbani, f. 1976 í Íran.

18. Iliyan Nikolaev Damyanov, f. 1999 í Búlgaríu.

19. Irina Nam, f. 1961 í Kirgistan.

20. Jelena Milenkovic-Nedeljkovic, f. 1981 í Serbíu.

21. Jerwin Obas Lantano, f. 1986 á Filippseyjum.

22. Joar Landayan Caamic, f. 1986 á Filippseyjum.

23. Júlía Hertervig, f. 2012 í Bandaríkjunum.

24. Katia Simonia Borges Rabelo, f. 1983 í Brasilíu.

25. Lavonda Rene Lewis, f. 1973 í Bandaríkjunum.

26. Leeane Faith Meneses Lantano, f. 2009 á Filippseyjum.

27. Lina Ashouri, f. 1963 í Sýrlandi.

28. Lukasz Misiolek, f. 1985 í Póllandi.

29. Madalena B. Zandamela Pálsson, f. 1984 í Mósambík.

30. Marcin Kamienski, f. 1984 í Póllandi.

31. Minh Van Nguyen, f. 1978 í Víetnam.

32. Nader Pourkazemi, f. 1982 í Íran.

33. Navid Nouri, f. 1984 í Íran.

34. Nirosh Lakmal R. Mudiyanselage, f. 1985 á Srí Lanka.

35. Ottó Ægir Gíslason Moody, f. 2017 í Bandaríkjunum.

36. Pathumrattana Svavarsson, f. 1989 í Taílandi.

37. Prince James C. Buenviaje Caamic, f. 2009 á Filippseyjum.

38. Rebecca Erin Moran, f. 1976 í Bandaríkjunum.

39. Rebecca Oqueton Yongco, f. 1968 á Filippseyjum.

40. Rustam Egembaev, f. 1964 í Kirgistan.

41. Rúben Filipe Vasques Narciso, f. 1991 í Portúgal.

42. Ryan Patrekur Kevinsson, f. 1977 í Bandaríkjunum.

43. Sara Samandi Fashtami, f. 1980 í Íran.

44. Scarlett Silver Suszko, f. 2016 á Íslandi.

45. Sihara D.B.R. Mudiyanselage, f. 2015 á Íslandi.

46. Stefan Nedeljkovic, f. 2011 í Serbíu.

47. Supak Chhetri, f. 1982 í Nepal.

48. Sylvianne Kithole Moudi, f. 1975 í Kenía.

49. Toju Boyo, f. 1989 í Nígeríu.

50. Yusmila Guerra Torres, f. 1984 á Kúbu.

51. Zohreh Pourkazemi, f. 1982 í Íran.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Allsherjar- og menntamálanefnd hafa borist 103 umsóknir um ríkisborgararétt fyrir 129 einstaklinga á vorþingi 146. löggjafarþings en skv. 1. mgr. 6. gr. laga um íslenskan ríkisborgararétt, nr. 100/1952, veitir Alþingi ríkisborgararétt með lögum. Nefndin leggur til að 39 umsóknir verði samþykktar þannig að alls 51 einstaklingi verði veittur ríkisborgararéttur að þessu sinni.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 612

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um stjórn fiskveiða, nr. 116/2006, með síðari breytingum (brottfall og framlenging bráðabirgðaákvæða).

Frá atvinnuveganefnd.

1. gr.

Ákvæði til bráðabirgða I í lögunum fellur brott.

2. gr.

Í stað ártalanna „2016/2017“ í 1. mgr. ákvæðis til bráðabirgða VII í lögunum kemur: 2017/2018.

3. gr.

Í stað ártalanna „2016/2017“ í 1. mgr. ákvæðis til bráðabirgða VIII í lögunum kemur: 2017/2018.

4. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á ákvæði til bráðabirgða XVI í lögunum:

a. Í stað orðanna „árið 2017“ kemur: árin 2017 og 2018.

b. Í stað orðanna „fiskveiðiárinu 2016/2017“ kemur: fiskveiðiárunum 2016/2017 og 2017/2018.

5. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Í frumvarpi þessu er lagt til að bráðabirgðaákvæði I í lögum um stjórn fiskveiða sem heimilar ráðherra að ráðstafa aflamagni skv. 5. mgr. 8. gr. laganna til áframeldis í þorski verði fellt úr gildi. Einnig er lagt til að þrjú ákvæði til bráðabirgða í lögunum verði framlengd til loka næsta fiskveiðárs. Í 2. gr. frumvarpsins er lögð til framlenging á ákvæði til bráðabirgða VII til að hafa afskipti af því þegar aflaheimildir eru framseldar eða þeim ráðstafað með öðrum hætti úr sveitarfélögum ef um er að ræða umtalsverðan hluta aflaheimilda viðkomandi sveitarfélags. Einnig er lagt til að ákvæði til bráðabirgða VIII um heimild ráðherra til að ráðstafa síld, þ.e. sumargotssíld og norsk-íslenskri síld, og makríl gegn greiðslu verði framlengt til næsta fiskveiðiárs. Að lokum er lagt til að ákvæði þess efnis að ráðherra sé heimilt að draga frá allt að 5,3% af leyfilegum heildarafla í makríl vegna makrílveiða íslenskra fiskiskipa og ráðstafa skv. 5. mgr. 8. gr. laganna verði framlengt til fiskveiðiársins 2017/2018.
Stimpilgjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 109

Frumvarp til laga um breytingar á lögum um stimpilgjald, nr.

138/2013

(kaup einstaklings á íbúðarhúsnæði).

Flm.: Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, Óli Björn Kárason, Hildur Sverrisdóttir, Vilhjálmur Árnason, Teitur Björn Einarsson, Vilhjálmur Bjarnason, Páll Magnússon, Njáll Trausti Friðbertsson, Valgerður Gunnarsdóttir, Ásmundur Friðriksson, Bryndís Haraldsdóttir, Brynjar Níelsson.

1. gr.

3.–7. mgr. 5. gr. laganna falla brott.

2. gr.

Við 6. gr. laganna bætist nýr stafliður, svohljóðandi: Skjöl er varða kaup einstaklings á íbúðarhúsnæði.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður flutt á 146. löggjafarþingi (391. mál) en hlaut ekki afgreiðslu þá.

Með frumvarpinu er lagt til að stimpilgjald vegna kaupa einstaklinga á íbúðarhúsnæði verði afnumið. Einstaklingum ber nú almennt að greiða 0,8% stimpilgjald vegna kaupa á íbúðarhúsnæði en þó er veittur helmingsafsláttur þegar um fyrstu kaup er að ræða. Verði frumvarpið að lögum mun gjaldið falla alfarið niður vegna kaupa einstaklinga á íbúðarhúsnæði og undanþágan verður ekki bundin við fyrstu kaup.

Markmið frumvarpsins eru að auðvelda fólki að afla sér íbúðarhúsnæðis og auka skilvirkni og flæði á markaði með íbúðarhúsnæði. Mikil þörf er á að auðvelda fólki eins og frekast er unnt að eignast íbúðarhúsnæði, einkum við aðstæður á borð við þær sem nú ríkja á húsnæðismarkaði.

Sýnt þykir að stimpilgjald hafi áhrif til hækkunar fasteignaverðs, dragi úr framboði og rýri hlut kaupenda og seljenda. Af framangreindu má ætla að afnám stimpilgjalds af fasteignaviðskiptum muni auðvelda verðmyndun á húsnæðismarkaði með tilheyrandi aukningu á framboði sem hefur verið með minnsta móti undanfarin ár.
Ársreikningar og hlutafélög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 13

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um ársreikninga, nr. 3/2006, og lögum um hlutafélög, nr.

2/1995, með síðari breytingum (aukinn aðgangur að ársreikningaskrá og hlutafélagaskrá).

Flm.: Björn Leví Gunnarsson, Eva Pandora Baldursdóttir, Smári McCarthy.

1. gr.

Við 2. mgr. 127. gr. laga um ársreikninga, nr. 3/2006, bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Engin gjaldtaka skal þó vera fyrir rafræna uppflettingu í skránni og skulu allar upplýsingar birtast í rafrænni uppflettingu.

2. gr.

Við 2. mgr. 147. gr. laga um hlutafélög, nr. 2/1995, bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Engin gjaldtaka skal þó vera fyrir rafræna uppflettingu í skránni og skulu allar upplýsingar birtast í rafrænni uppflettingu.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu er lagt til að upplýsingar ársreikningaskrár og hluthafaskrár verði aðgengilegri fyrir almenning. Lagt er til að ekki skuli taka gjald fyrir rafræna uppflettingu í skrám þessum og að sömu upplýsingar skuli vera aðgengilegar þar og ef greitt væri fyrir eintak af gögnum úr skránni. Þessar upplýsingar geta ekki talist aðgengilegar almenningi miðað við núverandi löggjöf þar sem greiða þarf fyrir þær.

Frumvarp til laga sambærilegt þessu er varðaði aukinn aðgang að fyrirtækjaskrá var samþykkt á Alþingi á 146. löggjafarþingi og varð að lögum nr. 64/2017. Fólu lögin í sér að veita almenningi aðgang að fyrirtækjaskrá án gjaldtöku. Hér er lagt til að gögn sem tengist þeim sem er að finna í fyrirtækjaskrá verði gerð aðgengileg á sama hátt.
Vextir og verðtrygging o.fl Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 21

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um vexti og verðtryggingu, lögum um neytendalán og lögum um fasteignalán til neytenda (afnám verðtryggingar lána til neytenda).

Flm.: Elsa Lára Arnardóttir, Silja Dögg Gunnarsdóttir, Eygló Harðardóttir, Gunnar Bragi Sveinsson.

I. KAFLI

Breyting á lögum um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001.

1. gr.

Á eftir 1. málsl. 1. mgr. 14. gr. laganna kemur nýr málsliður, svohljóðandi: Óheimilt er þó að verðtryggja neytendalán og fasteignalán til neytenda.

II. KAFLI

Breyting á lögum um neytendalán, nr. 33/2013.

2. gr.

1. tölul. 1. mgr. 25. gr. laganna fellur brott.

III. KAFLI

Breyting á lögum um fasteignalán til neytenda, nr. 118/2016.

3. gr.

1. tölul. 1. mgr. 14. gr. laganna fellur brott.

4. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2020.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu er lagt til að afnumin verði heimild til að verðtryggja neytendalán og fasteignalán til neytenda frá 1. janúar 2020. Með neytendalánum er átt við lánssamninga sem lánveitandi gerir í atvinnuskyni við neytendur, sbr. lög um neytendalán, nr. 33/2013. Með fasteignalánum til neytenda er átt við samninga um fasteignalán sem lánveitandi eða lánamiðlari kynnir eða gerir í atvinnuskyni við neytendur, sbr. lög um fasteignalán til neytenda, nr. 118/2016.

Einnig er lagt til að felld verði brott skylda lánveitenda og lánamiðlara skv. 1. tölul. 1. mgr. 25. gr. laga um neytendalán og 1. tölul. 1. mgr. 14. gr. laga um fasteignalán til neytenda til að veita neytanda upplýsingar um sögulega þróun verðlags og áhrif þróunar verðlags á höfuðstól og greiðslubyrði ef lán er verðtryggt áður en lánssamningur er gerður enda verður slík lánveiting óheimil.

Frumvarpið er lagt fram m.a. vegna ábendinga í umsögn Hagsmunasamtaka heimilanna um tillögu til þingsályktunar um upptöku samræmdrar vísitölu neysluverðs sem lögð var fram á 146. löggjafarþingi (58. mál).
Útlendingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 25

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um útlendinga, nr.

80/2016, með síðari breytingum (réttur barna til dvalarleyfis).

Flm.: Pawel Bartoszek.

1. gr.

1. mgr. 71. gr. laganna orðast svo:

Heimilt er að veita barni yngra en 18 ára dvalarleyfi ef foreldri þess hefur dvalarleyfi á grundvelli 58., 61.–63., 65.–67., 70., 73.–76. eða 78. gr.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júlí 2018.

Greinargerð.

Markmiðið með frumvarpi þessu er að styrkja rétt barna sem eiga foreldra frá löndum utan Evrópska efnahagssvæðisins til að fylgja foreldrum sínum til Íslands.

Samkvæmt gildandi lögum um útlendinga, nr. 80/2016, er heimilt að gefa út dvalarleyfi fyrir börn ef foreldrar hafa dvalarleyfi á grundvelli eftirfarandi lagagreina: 58. gr. (ótímabundið leyfi), 61. gr. (sérfræðingar), 63. gr. (íþróttafólk), 70. gr. (hjúskapur eða sambúð), 73. gr. (alþjóðleg vernd), 74. gr. (mannúðarsjónarmið) og 78. gr. (sérstök tengsl við landið).

Inn í upptalninguna vantar nokkra flokka dvalarleyfa sem gjarnan eru undanfari lengri dvalar sem að mati flutningsmanns ættu að veita rétt til fjölskyldusameiningar þegar um ólögráða börn er að ræða.

Í fyrsta lagi er lagt til að dvalarleyfi vegna tímabundins skorts á starfsfólki (62. gr.) veiti framvegis rétt til að taka börn með sér til landsins. Rétt er að geta þess að umrætt dvalarleyfi getur nú, frá árinu 2016, verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis en er eina slíka leyfið sem ekki veitir börnum foreldra með slík leyfi rétt til að búa í landinu.

Í öðru lagi er lagt til að dvalarleyfi vegna náms (65. gr.) veiti umræddan rétt einnig, án undantekninga. Í dag takmarkast sá réttur við börn námsmanna í framhaldsnámi. Það verður ekki séð hvers vegna nauðsynlegt sé að meina námsmönnum í grunnnámi að koma með börn sín til landsins og láta foreldra þá velja milli þess að sleppa því að koma eða skilja þau eftir í umsjá annarra.

Í þriðja lagi þykja svipuð rök hníga að því að leyfa barni að fylgja foreldri þegar um er að ræða dvalarleyfi á grundvelli samnings við önnur ríki (66. gr.). Hér er um að ræða dvalarleyfi sem veitt eru ungu fólki á aldrinum 18–26 ára til að koma til Íslands og kynnast landi og menningu. Afleiðing gildandi laga er að ungir foreldrar og t.d. einstæðir foreldrar geta ekki nýtt sér umræddan dvalarleyfisflokk.

Loks er lagt til að dvalarleyfi vegna trúboða og sjálfboðaliða (67. gr.) veiti einnig rétt samkvæmt framangreindu sem og dvalarleyfi fyrir hugsanleg fórnarlömb mansals (75. gr.) og dvalarleyfi fyrir fórnarlömb mansals (76. gr.).

Verði frumvarpið að lögum er áfram gert ráð fyrir að dvalarleyfi útsendra starfsmanna, dvalarleyfi vegna vistráðningar sem og dvalarleyfi vegna sérstaks og lögmæts tilgangs eða bráðabirgðarleyfi veiti börnum foreldra með slík leyfi ekki rétt til að fylgja foreldrum sínum til landsins. Þar er í flestum tilfellum um að ræða leyfi sem sannarlega eru ætluð til tímabundinnar dvalar. Vel má þó vera að þau rök sem lúta að réttindum barna eigi einnig við í þeim tilfellum, hins vegar þykja þær breytingar sem hér eru lagðar til ganga hæfilega langt.
Málefni aldraðra Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 59

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um málefni aldraðra, nr.

125/1999 (akstursþjónusta).

Flm.: Eygló Harðardóttir, Elsa Lára Arnardóttir, Lilja Alfreðsdóttir, Silja Dögg Gunnarsdóttir, Þórunn Egilsdóttir.

1. gr.

Á eftir 18. gr. laganna kemur ný grein, 18. gr. a, ásamt fyrirsögn, svohljóðandi:

Akstursþjónusta.

Aldraðir skulu eiga kost á akstursþjónustu á vegum sveitarfélags sem miðar að því að þeir geti farið allra sinna ferða á þann hátt sem þeir kjósa og á þeim tíma sem þeir velja gegn viðráðanlegu gjaldi. Markmið akstursþjónustu er að gera þeim sem ekki geta nýtt sér almenningsfarartæki vegna fötlunar eða annarra skerðinga kleift að stunda atvinnu og nám og njóta tómstunda.

Jafnframt skulu aldraðir eiga rétt á akstursþjónustu á vegum sveitarfélaga vegna aksturs á þjónustustofnanir og vegna annarrar þjónustu sem þeir njóta samkvæmt lögum um þjónustu við aldraða.

Ráðherra er heimilt að gefa út leiðbeinandi reglur fyrir sveitarfélögin um rekstur akstursþjónustu á grundvelli þessa ákvæðis. Sveitarstjórnum er jafnframt heimilt að setja reglur um þjónustuna á grundvelli ákvæðisins og leiðbeinandi reglna ráðherra. Þá er sveitarfélögum heimilt að innheimta gjald fyrir akstursþjónustu samkvæmt gjaldskrá sem sveitarstjórnir skulu setja og skal gjaldið vera sambærilegt gjaldi fyrir almenningssamgöngur á viðkomandi svæði.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður flutt á 146. löggjafarþingi (223. mál). Með frumvarpinu er lagt til að við lög um málefni aldraðra, nr. 125/1999, bætist ný grein sem fjallar um akstursþjónustu. Ákvæðið er í grunninn sama efnis og ákvæði það sem verið hefur í 35. gr. laga um málefni fatlaðs fólks, nr. 59/1992. Lagt er til að akstursþjónustan verði útvíkkuð þannig að hún nái einnig til aldraðra en mörg sveitarfélög hafa sinnt akstursþjónustu við þennan hóp þótt lög hafi ekki kveðið á um slíkt. Það að kveða almennt á um rétt til akstursþjónustu fyrir alla þá sem þurfa á henni að halda vegna fötlunar eða aldurs fækkar einnig gráum svæðum í verkaskiptingu milli ríkis og sveitarfélaga.

Afstaða Sambands íslenskra sveitarfélaga er sú að óljós ábyrgðarskil séu á milli heilbrigðis- og öldrunarþjónustu annars vegar og fötlunarþjónustu hins vegar. Þessi óljósu skil komi m.a. fram þegar einstaklingur verður fyrir áfalli eða skerðingu eftir 67 ára aldur. Um er að ræða skörun milli ákvæða og er afleiðingin m.a. sú að misjafnt gjald er innheimt af notendum eftir því á hvaða lagagrundvelli aksturinn er skipulagður. Því hefur verið lögð áherslu á að skýra ábyrgðarskilin. Hér er því lagt til að nýtt ákvæði komi inn í lög um málefni aldraðra sem taki af allan vafa um rétt einstaklinga eftir 67 ára aldur til akstursþjónustu ef viðkomandi getur ekki nýtt sér almenningsfarartæki vegna fötlunar eða annarra skerðinga til að stunda atvinnu, nám og njóta tómstunda, sem og til að fara á þjónustustofnanir og vegna annarrar þjónustu sem það nýtur samkvæmt lögum um þjónustu við aldraða.

Rétt er þó að árétta að hér er um nýja lagaskyldu að ræða fyrir sveitarfélögin sem mun fyrirsjáanlega hafa í för með sér kostnaðarauka.
Stuðningur til kaupa á fyrstu íbúð Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 7

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um stuðning til kaupa á fyrstu íbúð, nr.

111/2016 (tímabundin rýmkun gildissviðs).

Flm.: Elsa Lára Arnardóttir, Silja Dögg Gunnarsdóttir, Eygló Harðardóttir, Gunnar Bragi Sveinsson, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, Þórunn Egilsdóttir, Sigurður Ingi Jóhannsson, Lilja Alfreðsdóttir.

1. gr.

Við lögin bætist ákvæði til bráðabirgða, svohljóðandi:

Ákvæði laga þessara skulu til ársloka 2020 gilda, eftir því sem við getur átt, um kaup á fyrstu íbúð sem rétthafi eignast eftir 6. október 2008 hafi hann átt íbúð 6. október 2008 en misst hana vegna fullnustugerðar eða annars þvingunarúrræðis eða sannanlega þurft að selja hana til að standa í fullum skilum á greiðslu skulda.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þann 16. maí 2014 voru samþykkt lög um séreignarsparnað og ráðstöfun hans til greiðslu húsnæðislána og húsnæðissparnaðar, nr. 40/2014. Þau veittu tímabundna heimild til að ráðstafa séreignarsparnaði inn á lán sem tekin voru vegna öflunar íbúðarhúsnæðis til eigin nota og til kaupa á íbúð til eigin nota.

Lög um stuðning til kaupa á fyrstu íbúð, nr. 111/2016, festu í sessi rétt fólks til að nýta séreignarsparnað til að greiða niður lán með veði í fyrstu íbúð eða til kaupa á fyrstu íbúð. Úrræðin hafa nýst vel og sérstaklega auðveldað ungu fólki að afla sér íbúðarhúsnæðis.

Margt fólk sem missti íbúðir sínar í kjölfar bankahrunsins haustið 2008 hefur enn ekki getað aflað sér nýs húsnæðis og síðan þurft að leigja sér íbúð. Bent hefur verið á að auðvelda mætti hluta þess hóps að eignast eigið húsnæði að nýju með tímabundinni rýmkun á gildissviði laga nr. 111/2016. Brugðist var við þeim sjónarmiðum að nokkru leyti í nefndaráliti 1. minni hluta efnahags- og viðskiptanefndar um 553. mál á 146. löggjafarþingi. Þar var því beint til fjármála- og efnahagsráðherra að taka til nánari skoðunar hugmyndir um að láta lögin ná til kaupa einstaklinga sem misst hefðu fasteign við nauðungarsölu vegna bankahrunsins á nýrri fasteign og leggja frumvarp um það efni fyrir Alþingi fyrir árslok 2017.

Frumvarp þetta er nokkuð víðtækara. Gert er ráð fyrir að lögin taki ekki aðeins til þeirra sem misst hafa íbúð sína við nauðungarsölu heldur einnig við annars konar fullnustugerðir og þvingunarúrræði og þeirra sem hafa sannanlega þurft að selja íbúð sína til að standa í fullum skilum á greiðslu skulda. Það ætti t.d. við um þá sem hafa selt íbúð sína til samræmis við tilmæli umsjónarmanns við greiðsluaðlögun á grundvelli 13. gr. laga um greiðsluaðlögun einstaklinga, nr. 101/2010. Rétthafi gæti þó einnig sýnt með öðrum hætti að hann hafi þurft að selja íbúð sína til að standa í skilum, t.d. með framlagningu fjárhagsupplýsinga sem sýna að tekjur hans hefðu ekki dugað til að standa undir greiðslu skulda. Ætla má að með þessu móti megi auðvelda nokkuð stærri hópi fólks að eignast eigið húsnæði að nýju.
Ársreikningar og hlutafélög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 12

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um ársreikninga, nr. 3/2006, og lögum um hlutafélög, nr.

2/1995, með síðari breytingum (aukinn aðgangur að ársreikningaskrá og hlutafélagaskrá).

Flm.: Björn Leví Gunnarsson, Halldóra Mogensen, Helgi Hrafn Gunnarsson, Jón Þór Ólafsson, Smári McCarthy, Þórhildur Sunna Ævarsdóttir.

1. gr.

Við 2. mgr. 127. gr. laga um ársreikninga, nr. 3/2006, bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Engin gjaldtaka skal þó vera fyrir rafræna uppflettingu í skránni og skulu allar upplýsingar birtast í rafrænni uppflettingu.

2. gr.

Við 2. mgr. 147. gr. laga um hlutafélög, nr. 2/1995, bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Engin gjaldtaka skal þó vera fyrir rafræna uppflettingu í skránni og skulu allar upplýsingar birtast í rafrænni uppflettingu.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var lagt fram á 147. löggjafarþingi (13. mál) en komst ekki til umræðu.

Með frumvarpinu er lagt til að upplýsingar ársreikningaskrár og hluthafaskrár verði aðgengilegri fyrir almenning. Lagt er til að ekki skuli taka gjald fyrir rafræna uppflettingu í skrám þessum og að sömu upplýsingar skuli vera aðgengilegar þar og ef greitt væri fyrir eintak af gögnum úr skránni. Þessar upplýsingar geta ekki talist aðgengilegar almenningi miðað við núverandi löggjöf þar sem greiða þarf fyrir þær.

Frumvarp til laga sambærilegt þessu er varðaði aukinn aðgang að fyrirtækjaskrá var samþykkt á Alþingi á 146. löggjafarþingi og varð að lögum nr. 64/2017. Fólu lögin í sér að veita almenningi aðgang að fyrirtækjaskrá án gjaldtöku. Hér er lagt til að gögn sem tengist þeim sem er að finna í fyrirtækjaskrá verði gerð aðgengileg á sama hátt.
Stimpilgjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 21

Frumvarp til laga um breytingar á lögum um stimpilgjald, nr.

138/2013 (kaup einstaklings á íbúðarhúsnæði).

Flm.: Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, Óli Björn Kárason, Vilhjálmur Árnason, Páll Magnússon, Njáll Trausti Friðbertsson, Ásmundur Friðriksson, Bryndís Haraldsdóttir, Brynjar Níelsson.

1. gr.

3.–7. mgr. 5. gr. laganna falla brott.

2. gr.

Við 6. gr. laganna bætist nýr stafliður, svohljóðandi: Skjöl er varða kaup einstaklings á íbúðarhúsnæði.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður flutt á 146. og 147. löggjafarþingi (391. og 109. mál) en hlaut ekki afgreiðslu.

Með frumvarpinu er lagt til að stimpilgjald vegna kaupa einstaklinga á íbúðarhúsnæði verði afnumið. Einstaklingum ber nú almennt að greiða 0,8% stimpilgjald vegna kaupa á íbúðarhúsnæði en þó er veittur helmingsafsláttur þegar um fyrstu kaup er að ræða. Verði frumvarpið að lögum mun gjaldið falla alfarið niður vegna kaupa einstaklinga á íbúðarhúsnæði og undanþágan verður ekki bundin við fyrstu kaup.

Markmið frumvarpsins eru að auðvelda fólki að afla sér íbúðarhúsnæðis og auka skilvirkni og flæði á markaði með íbúðarhúsnæði. Mikil þörf er á að auðvelda fólki eins og frekast er unnt að eignast íbúðarhúsnæði, einkum við aðstæður á borð við þær sem nú ríkja á húsnæðismarkaði.

Sýnt þykir að stimpilgjald hafi áhrif til hækkunar fasteignaverðs, dragi úr framboði og rýri hlut kaupenda og seljenda. Af framangreindu má ætla að afnám stimpilgjalds af fasteignaviðskiptum muni auðvelda verðmyndun á húsnæðismarkaði með tilheyrandi aukningu á framboði sem hefur verið með minnsta móti undanfarin ár.