arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Framhaldsskólar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 175

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 80/1996, um framhaldsskóla, með síðari breytingum.

Flm.: Svanfríður Jónasdóttir, Sigríður Jóhannesdóttir.

1.

gr.

3. mgr. 7. gr. laganna fellur brott.

2.

gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Á Alþingi ungmenna sem haldið var í Alþingishúsinu við Austurvöll dagana 29.–31. mars 1999 var samþykkt ályktun um ungt fólk og menntun á 21. öldinni. Ályktunin er um margt athyglisverð en hún hefst á þessum orðum: „Alþingi ungmenna ályktar að stuðlað skuli að því að á nýrri öld hafi allir landsmenn jafnan aðgang og rétt til náms óháð búsetu, námsgetu, fötlun, efnahag eða öðrum aðstæðum.“ Fjallað er um það í tíu liðum til hvers skuli sérstaklega litið og eitt þeirra atriða er að endurinnritunargjöld í framhaldsskólum skuli „með öllu afnumin“.

Menntamálaráðherra gaf út reglugerð um endurinnritunargjald 16. maí 1997, nr. 333/1997. Setning reglugerðarinnar byggist á 3. mgr. 7. gr. laga um framhaldsskóla, en málsgreinin fellur brott verði frumvarpið að lögum. Gjald þetta hefur verið nefnt fallskattur en samkvæmt reglugerðinni er framhaldsskólum heimilt að innheimta sérstakt gjald af nemendum við endurinnritun í bekkjardeild eða námsáfanga. Ekki hafa allir skólar nýtt sér heimild til innheimtu gjaldsins. Samkvæmt svörum menntamálaráðherra við fyrirspurn á 123. löggjafarþingi, en þá hafði gjaldið verið innheimt í þrjár annir, nam upphæðin í heild um 6 millj. kr. þannig að ekki er um háa fjárhæð að ræða. Í umræðum um gjaldið á Alþingi ungmenna kom berlega fram að framhaldsskólanemum var engan veginn ljóst hver tilgangurinn með innheimtu gjaldsins var, nema þá sem fallskatts sem þau efuðust um að ætti að leggja á nemendur því að ýmislegt, svo sem gæði kennslu og framboð á viðeigandi námi, gæti haft áhrif á námsframvindu einstaklings. Niðurstaða þeirra var því sú að rétt væri að afnema endurinnritunargjöld með öllu, eins og segir í ályktuninni um ungt fólk og menntun á 21. öld.

Með þessu frumvarpi er lagt til að fella burt þá lagagrein sem endurinnritunargjaldið hvílir á og mæta þannig vilja ungmennanna sem töluðu svo skýrt á Alþingi ungmenna síðasta vor.
Starfsheiti landslagshönnuða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 21

Frumvarp til laga um breytingu á starfsheiti landslagshönnuða.

(Lagt fyrir Alþingi á 125. löggjafarþingi 1999–2000.)

Breyting á lögum nr. 8/1996, um löggildingu nokkurra starfsheita sérfræðinga í tækni- og hönnunargreinum.

1. gr.

Í stað orðsins „landslagshönnuða“ í 7. tölul. 1. gr. laganna kemur: landslagsarkitekta (landslagshönnuða).

Breyting á lögum nr. 73/1997, skipulags- og byggingarlögum.

2. gr.

Í stað orðsins „landslagshönnuðir“ í 2. mgr. 48. gr. og 4. mgr. 49. gr. laganna kemur: landslagsarkitektar (landslagshönnuðir).

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp það, sem hér er lagt til að lögfest verði og fjallar um breytingu á lögum nr. 8/ 1996, um löggildingu nokkurra starfsheita sérfræðinga í tækni- og hönnunargreinum, og lögum nr. 73/1997, skipulags- og byggingarlögum, er flutt að tilmælum Félags íslenskra landslagsarkitekta - FÍLA.

Á 111. löggjafarþingi 1988–89 var starfsheitinu landslagshönnuður bætt inn í þágildandi lög nr. 62/1986, um rétt manna til að kalla sig verkfræðinga, húsameistara, húsgagna- og innanhússhönnuði, tæknifræðinga eða byggingafræðinga, með lögum nr. 44/1989. Kröfur FÍLA um að starfsheitið landslagsarkitekt yrði lögverndað voru ekki teknar til greina þar eð starfsheitið arkitekt hafði ekki fengið viðurkenningu af stjórnvöldum og var því starfsheitið landslagshönnuður látið nægja. Starfsheitinu húsameistari var hins vegar breytt skömmu síðar í arkitekt og var því sá rökstuðningur ekki lengur til staðar sem notaður var til að hafna óskum FÍLA. Vill félagið því nú að lögverndaða starfsheitinu landslagshönnuður verði breytt í landslagsarkitekt.

Félag íslenskra landslagsarkitekta, FÍLA, var stofnað árið 1978 og eru félagsmenn nú fjörutíu talsins. Fullgildir félagsmenn geta þeir orðið sem lokið hafa námi í landslagsarkitektúr við menntastofnanir sem eru viðurkenndar af félaginu og International Federation of Landscape Architects - IFLA. Hefð fyrir starfsheitinu landslagsarkitekt er jafngömul félaginu og allir félagsmenn nota það. Þykir félögum FÍLA því full ástæða til að lögvernda starfsheitið landslagsarkitekt.

Framangreind breyting var borin undir Arkitektafélag Íslands og gat stjórn félagsins fallist á hana. Þá kom fram að allir félagar í Félagi íslenskra landslagsarkitekta eru með háskólapróf í landslagsarkitektúr. Var og fallist á að þeir sem uppfylltu skilyrði til að gerast félagar í Félagi íslenskra landslagsarkitekta fengju löggildingu á starfsheitinu landslagsarkitekt. Hér er gengið út frá því að menntunarkröfur séu sambærilegar þeim sem Arkitektafélag Íslands gerir til sinna félaga.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á starfsheiti landslagshönnuða.

Tilgangur frumvarpsins er að breyta starfsheitinu landslagshönnuður í lögunum í landslagsarkitekt.

Verði frumvarpið að lögum óbreytt verður ekki séð að það hafi áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Viðlagatrygging Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 181

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um Viðlagatryggingu Íslands, nr. 55/1992.

Flm.: Björgvin G. Sigurðsson, Einar Már Sigurðarson, Lúðvík Bergvinsson.

1. gr.

1. gr. laganna orðast svo:

Hlutverk Viðlagatryggingar Íslands er að vátryggja gegn tjóni af völdum náttúruhamfara sem nefndar eru í 4. gr. laga þessara og að veita styrki til rannsókna og framkvæmda sem ætlað er og sýnt er fram á að varni og dragi úr tjóni af völdum náttúruhamfara.

2. gr.

21. gr. laganna orðast svo:

Stjórn stofnunarinnar skal veita fé til rannsókna og til að styrkja framkvæmdir sem ætlað er að varna eða draga úr tjóni af völdum náttúruhamfara sé sannanlega sýnt fram á að um virkar forvarnir sé að ræða. Enn fremur er stjórninni heimilt að veita styrki til fræðslu- og þjálfunarmála þeirra landssamtaka sem hafa samstarfssamning við Almannavarnir ríkisins um skipun hjálparliðs. Árleg heildarfjárveiting í þessu skyni má þó ekki vera meiri en 8% af bókfærðum iðgjöldum síðasta árs.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er lagt fram í því skyni að koma í veg fyrir þær miklu og ófyrirséðu hörmungar sem náttúruhamfarir geta valdið með tilheyrandi eignatjóni og mannskaða. Með náttúruhamförum er m.a. átt við jarðskjálfta, skriðuföll, vatnsflóð og snjóflóð. Mikilvægt er að öflugt forvarnastarf verði unnið á þessu sviði svo að koma megi í veg fyrir eða minnka hættuna á eignatjóni og mannskaða. Sérstaklega er brýnt að afstýra tjóni sem orðið getur á heilbrigðisstofnunum, skólum og elliheimilum. Í mörgum tilfellum er einnig mikilvægt að veita einstaklingum styrki til slíkra forvarna sé sannanlega sýnt fram á að yfir lífi þeirra og eignum vofi vá náttúruhamfara.

Það hefur margoft komið í ljós að náttúruhamfarir hafa valdið meira tjóni en orðið hefði ef forvarnastarfi hefði verið betur sinnt og meira fé runnið til þess. Viðlagatrygging Íslands ætti að hafa skýrara hlutverki að gegna í þessu sambandi og því er mikilvægt að umboð hennar og hlutverk til þess að veita fé til forvarna sé skýrara en það er nú. Því er lagt til í frumvarpi þessu að hún skuli veita fé til forvarna gegn náttúruhamförum sé sannanlega sýnt fram á að þær séu virkar.

Í tíð Íslandsbyggðar hafa náttúruhamfarir margoft valdið gríðarlegu tjóni. Það eina sem komið getur í veg fyrir og minnkað hættuna sem af þeim stafar er fé til forvarna. Sem dæmi má nefna að hægt er að veita stofnunum og einstaklingum á jarðskjálftasvæðum fé til að styrkja gler í gluggum og til að koma upp neyðarútgönguleiðum úr byggingum og eins þyrfti að tryggja að þær byggðir landsins sem eru á snjóflóðasvæðum séu varðar sem skyldi.

Í frumvarpinu er lagt til að hlutverk Viðlagatryggingar Íslands sé aukið í þá veru að hún virki sem forvörn gegn yfirvofandi náttúruhamförum auk þess að vátryggja gegn tjóni af völdum náttúruhamfara sem nefndar eru í 4. gr. laganna. Því er einnig mikilvægt að árleg heildarfjárveiting til Viðlagatryggingar Íslands megi vera hærri og lagt til að hún sé hækkuð í 8% af bókfærðum iðgjöldum síðasta árs svo að stofnunin geti sinnt þessu aukna hlutverki sínu.
Almenn hegningarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 204

Frumvarp til laga um breytingu á almennnum hegningarlögum, nr. 19/1940.

Flm.: Bryndís Hlöðversdóttir, Ásta R. Jóhannesdóttir, Einar Már Sigurðarson,

Gísli S. Einarsson, Guðmundur Árni Stefánsson, Guðrún Ögmundsdóttir,

Jóhann Ársælsson, Jóhanna Sigurðardóttir, Kristján L. Möller,

Lúðvík Bergvinsson, Margrét Frímannsdóttir, Rannveig Guðmundsdóttir,

Sighvatur Björgvinsson, Sigríður Jóhannesdóttir, Svanfríður Jónasdóttir,

Þórunn Sveinbjarnardóttir, Össur Skarphéðinsson.

1. gr.

Við 210. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Hver sem býr til eða flytur inn í útbreiðsluskyni, selur, útbýtir eða dreifir á annan hátt klámritum, klámmyndum eða öðrum slíkum hlutum sem sýna börn á kynferðislegan eða klámfenginn hátt skal sæta sektum eða fangelsi allt að 2 árum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi

Greinargerð.

Samkvæmt 210. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 varðar það refsingu, sektum eða fangelsi allt að sex mánuðum að framleiða, flytja inn í útbreiðsluskyni, selja, útbýta eða dreifa á annan hátt klámritum, klámmyndum eða öðrum slíkum hlutum eða hafa þá til sýnis. Þá varðar það sömu refsingu að láta af hendi við unglinga yngri en 18 ára, klámrit, klámmyndir eða aðra sambærilega hluti. Í 4. mgr. 210 gr. hegningarlaga er síðan lögð refsing við því að hafa í vörslu sinni ljósmyndir, kvikmyndir eða aðra sambærilega hluti sem sýna börn í kynferðisathöfnum með dýrum eða nota hluti á klámfenginn hátt. Það er hins vegar ekki lögð sérstök refsing við því í hegningarlögum að búa til, flytja inn, selja, útbýta eða dreifa klámritum, klámmyndum eða öðrum slíkum hlutum sem sýna börn á kynferðislegan eða klámfenginn hátt. Refsingin er sú sama hvort sem börn eru notuð til framleiðslu efnisins eða fullorðnir. 4. mgr. 210. gr. hegningarlaga fjallar einvörðungu um vörslu barnakláms, en framleiðsla og dreifing á slíku efni varðar sömu refsingu hvort sem um er að ræða börn eða fullorðna.

Í þessu frumvarpi er lagt til að ný málsgrein bætist við 210. gr. hegningarlaga þar sem lögð verði sérstök refsing við því að búa til, flytja inn, eða dreifa barnaklámi. Flutningsmenn telja eðlilegt að það varði meiri refsingu að búa til eða dreifa barnaklámi en þegar um fullorðna þátttakendur er að ræða, en önnur brot skv. XX. kafla hegningarlaga eru höfð til viðmiðunar við ákvörðun refsirammans. Frumvarpið miðar að því að vernda börn frekar en nú er fyrir því kynferðislega ofbeldi sem framleiðsla á barnaklámi er og fyrir dreifingu á slíku efni.
Tollalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 209

Frumvarp til laga um breyting á tollalögum, nr. 55/1987, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 125. löggjafarþingi 1999–2000.)

1. gr.

Í stað ártalsins „2000“ í fyrri og síðari málslið ákvæðis til bráðabirgða við lögin, sbr. lög nr. 69/1996, kemur: 2001.

2. gr.

Lög þessi taka þegar í stað gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpi þessu er lagt til að framlengdur verði um eitt ár sá frestur sem aðilar sem stunda inn- og útflutning í atvinnuskyni hafa til að taka upp tölvuvædda tollafgreiðsluhætti.

Með lögum nr. 69/1996 voru gerðar umfangsmiklar breytingar á ákvæðum tollalaga. Meðal annars voru lögfest ákvæði um tölvuvædda tollafgreiðslu sem í lögunum er nefnd SMT-toll afgreiðsla. Kveðið var á um að tekin skyldi upp alsjálfvirk tölvuvædd tollafgreiðsla hjá aðilum sem stunda inn- og útflutning í atvinnuskyni og þessum aðilum var gert skylt að senda upplýs ingar í tengslum við inn- og útflutning með skjalasendingum milli tölva (SMT). Í ákvæði til bráðabirgða við lögin var þessum aðilum þó heimilað til 1. janúar 2000 að skila tollskjölum í því formi sem ákveðið var fyrir gildistöku laganna. Þannig var inn- og útflytjendum veittur að lögunartími til 1. janúar 2000 til að taka upp SMT-tollafgreiðslu.

Í frumvarpi því sem hér er lagt fram er lagt til að frestur til að taka upp SMT-tollafgreiðslu verði framlengdur um eitt ár. Meginástæða þess að þessi breyting er lögð til er sú að örar breyt ingar í tölvutækni á undanförnum árum, einkum vegna aukinnar notkunar internetsins, hafa skapað nýja möguleika við tölvuvædda tollafgreiðslu, sem nauðsynlegt þykir að kanna betur. Er þar einkum um að ræða möguleika fyrir lítil fyrirtæki til að taka upp SMT-tollafgreiðslu með aðstoð internetsins með minni tilkostnaði en ella hefði orðið.

Önnur ástæða þess að breytingin er lögð til er að tímasetning sú sem lögin kveða á um að SMT-tollafgreiðslu skuli komið á, þ.e. 1. janúar 2000, er óheppileg vegna þeirrar óvissu sem ríkir um það hverjar afleiðingar hið svokallaða 2000-vandamál muni hafa á tölvukerfi fyrirtækja og hins opinbera hér á landi.

Eins og áður segir er lagt til að frestur til að taka upp SMT-tollafgreiðslu verði framlengdur um eitt ár. Er talið að sá tími verði nægilegur fyrir tollyfirvöld til að kanna möguleika á breytt um tollafgreiðsluháttum.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á tollalögum, nr. 55/1987, með síðari breytingum.

Með frumvarpinu er lagt til að tímafrestur inn- og útflytjenda til að taka upp svokallaða SMT-tollafgreiðslu (skjalasendingar á milli tölva) verði framlengdur frá 1. janúar 2000 samkvæmt gildandi lögum til 1. janúar 2001. Í fjárlögum hefur þegar verið gert ráð fyrir kostnaði tollaembætta við smíði og rekstur tölvukerfa í þessu skyni og er ekki talið að frestunin leiði til frekari útgjalda ríkissjóðs svo nokkru nemi.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 229

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða, með síðari breytingum.

Flm.: Guðjón A. Kristjánsson.

1. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 10. gr. laganna:

a. 1. mgr. orðast svo:

Heimilt er að veiða 2% umfram aflamark hverrar botnfisktegundar, síldar, úthafsrækju, innfjarðarrækju og hörpudisks, enda dregst sá umframafli frá við úthlutun næsta árs til viðkomandi fiskiskips í sömu fisktegund.

b. 2., 4. og 5. mgr. falla brott.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með því að fella áðurnefndar málsgreinar út úr lögunum er tekið á því vandamáli sem fylgt hefur tegundatilfærslum á undanförnum árum þar sem útgerðin hefur í reynd búið sér til sjálftökukvóta langt umfram leyfilegan úthlutaðan fiskikvóta af viðkomandi fisktegund. Svo rammt hefur kveðið að þessu að haldið hefur verið uppi miklu meira veiðiálagi á karfa stofna, svo dæmi sé tekið, en úthlutað var árum saman af þessari fisktegund. Þessi ofveiði sem stórútgerðin hefur haldið uppi á karfa með þessu tegundaflakki sést best í meðfylgjandi töflu frá Fiskistofu sem sýnir að fisktegundir bátaflotans næst ströndinni hafa verið notaðar til framleiðslu á karfakvóta.

Þetta kvótahopp hefur í mörg ár, eins og sést í töflunni, orðið til þess að hér við land hefur verið haldið uppi ofveiði á karfastofninum. Mjög margir skipstjórnarmenn hafa einmitt varað við þessu á undanförnum árum, svo og samtök þeirra eins og Farmanna- og fiskimanna samband Íslands.

Fylgiskjal.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 230

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða, með síðari breytingum.

Flm.: Guðjón A. Kristjánsson.

1. gr.

Við 6. mgr. 11. gr. laganna bætast tveir nýir málsliðir er verða 2. og 3. málsl. og orðast svo: Þó er óheimilt að flytja aflamark eða framselja aflahlutdeild til frystiskipa umfram þá aflahlutdeild sem þau höfðu 1. september 1999. Heimilt er að flytja aflaheimild og aflahlut deild milli frystiskipa sé um sambærileg skip að ræða, sbr. 1. mgr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Um margra ára skeið hefur sú þróun átt sér stað í kvótakerfinu að botnfiskaflakvótinn hef ur safnast til frystiskipa fiskveiðiflotans og jafnframt hefur hefðbundnum fiskibátum fækkað mikið. Aflakvóti bátaflotans hefur einnig minnkað mikið sem hlutfall af úthlutuðum kvóta til fiskiskipa stærri en 6 tonn (krókabáta), þó svo að það hafi í raun verið falið með því að taka fleiri strandveiðifisktegundir, eins og sandkola, skrápflúru og steinbít, inn í kvóta og fjölga þannig þorskígildum bátaflotans.

Það er svo saga út af fyrir sig hvernig áðurnefndar viðbótartegundir í kvótakerfinu hafa verið notaðar í svokallaða tegundatilfærslu og þannig búið til sjálftökukvóta í karfa og grá lúðu.

Hér er lagt til að sett verði í lög ákvæði sem kemur í veg fyrir að frystiskipin geti haldið áfram að safna til sín veiðiheimildum bátaflotans, með öðrum orðum að sá floti verði þá að,,hagræða“ aflaheimildum innbyrðis milli frystiskipa ef á að færa á þau meiri afla í almennum botnfisktegundum. Við umfjöllun um frumvarpið er rétt að skoða hvort slík takmörkun eigi ekki að ná til t.d. karfa og grálúðu sem eru tvímælalaust þær fisktegundir sem best nýtast frystiskipum til verðmætasköpunar.

Fjöldamörg rök má færa fyrir því að setja slíkt ákvæði í lög. Ekki verður á móti mælt að á bak við útgerð frystiskipa eru öll fjárhagslega sterkustu fyrirtækin í sjávarútvegi. Því liggur í augum uppi að ef þennan öfluga flota vantaði kvóta gætu svo fjársterkir aðilar keypt upp veiðirétt eins eða tveggja lítilla útgerðarstaða án þess að þurfa lántöku eða sérstaka fjármögn un til kaupanna. Í þessu liggur viss hætta sem fylgir þeirri einstæðu útfærslu sem við höfum komið okkur upp í kvótaverslunarkerfinu þar sem í því eru engar girðingar svo að koma megi í veg fyrir slys eins og þau að niðurskurður á úthafskarfakvóta verði ekki sjálfkrafa til þess að byggð leggist af á Hólmavík eða Þórshöfn, svo að dæmi séu tekin, vegna þess að þaðan fór kvótinn sem vantaði í úthaldseyðuna hjá frystiskipunum. Þótt hér sé aðeins lagt til að setja slíka takmörkun á framsal til frystiskipa má vafalaust benda á rök í þá átt að almennt sé rétt að setja nokkrar girðingar í núverandi kvótakerfi og skipta þannig flotanum upp í útgerðar flokka. Það mundi örugglega auðvelda meðferð og lagfæringar á miklum göllum kvóta brasksins í kerfinu.
Brunavarnir og brunamál Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 244

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um brunavarnir og brunamál, nr. 41/1992, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 125. löggjafarþingi 1999–2000.)

1. gr.

Við 23. gr. laganna bætist ný málsgrein sem orðast svo:

Þrátt fyrir ákvæði 1. mgr. skulu tekjur af brunavarnagjaldi umfram 87 millj. kr. renna í ríkissjóð á árinu 2000.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er lagt fram í framhaldi af ákvörðun ríkisstjórnarinnar um að tekjur af brunavarnagjaldi á árinu 2000 skuli ekki renna að öllu leyti til Brunamálastofnunar ríkisins. Skv. lögum nr. 41/1992, um brunavarnir og brunamál, má brunavarnagald nema allt að 0,045 prómillum af vátryggingarfjárhæð brunatrygginga fasteigna og lausafjár. Ekki er þó innheimt brunavarnagjald af viðlagatryggingu og brunatryggingu skipa og flugvéla. Brunvarnagjald nemur nú 0,045 prómillum af vátryggingarfjárhæð brunatrygginga. Samkvæmt frumvarpinu er lagt til að tekjur sem eru innheimtar, allt að fjárhæð 87 millj. kr., renni til Brunamálastofnunar ríkisins en allar tekjur sem eru umfram þá upphæð renni til ríkissjóðs.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um brunavarnir og brunamál, nr. 41/1992, með síðari breytingum.

Með frumvarpinu er lagt til að tekjur af brunavarnagjaldi umfram 87 m.kr. renni í ríkissjóð á árinu 2000. Er frumvarpið í samræmi við áform í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 2000. Verði frumvarpið að lögum renna 87 m.kr. til Brunamálastofnunar af brunavarnagjaldi, en áætlað er að 13 m.kr. renni í ríkissjóð sem er 2 m.kr. hækkun frá yfirstandandi ári.
Atvinnuréttindi útlendinga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 261

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um atvinnuréttindi útlendinga, nr. 133 21. desember 1994.

(Lagt fyrir Alþingi á 125. löggjafarþingi 1999–2000.)

1. gr.

Við 14. gr. laganna bætist ný málsgrein sem orðast svo:

Ráðherra getur sett reglur sem skilgreina nánar einstök störf sem falla undir undanþágu skv. 1. mgr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt 14. gr. laga nr. 133 21. desember 1994, um atvinnuréttindi útlendinga, eru útlendingar sem gegna tilteknum störfum undanþegnir kröfu um atvinnuleyfi, enda starfi þeir ekki hér á landi lengur en í fjórar vikur á hverju tólf mánaða tímabili. Ákvæði þessa efnis var nýmæli í lögunum. Meðal þeirra sem undanþágan gildir um eru listamenn. Starf listamanns er hins vegar ekki skilgreint í lagagreininni en í athugasemdum með frumvarpi að lögunum var gert ráð fyrir að hugtakið yrði túlkað rúmt.

Á þeim tíma sem liðinn er frá setningu laganna hafa orðið verulegar breytingar í þjóðfélaginu. Ljóst er að brýn þörf er m.a. á að skilgreina hugtakið „listamaður“ og að skýra það þá fremur þröngt. Markmið undanþáguheimildar fyrir listamenn var fyrst og fremst að gefa Íslendingum möguleika á að kynnast mismunandi listformi og fá tækifæri til að sjá listamenn hér á landi í sambandi við einstaka viðburði, en ekki að skapa grundvöll fyrir viðvarandi atvinnustarfsemi.

Nauðsynlegt er að skýr lagaheimild sé til staðar fyrir ráðherra til að tilgreina nánar hvaða störf falli undir undanþágur 14. gr. laganna þar sem þess gerist þörf. Er þá miðað við að undir skilgreiningu á hugtakinu listamaður falli einkum skáld, rithöfundar, tónskáld, myndlistarmenn, hljóðfæraleikarar, hljómsveitarstjórar, hljóðgervingarmenn, söngvarar, leikmyndahönnuðir, þjóðdansarar, ballettdansarar, leikarar, leikstjórar, svo og þátttakendur og starfsmenn við leiksýningar, kvikmyndir, fjölleikahús og sérstaka list- eða menningarviðburði (ljósameistarar, förðunar- og búningameistarar, hljóðmeistarar, klipparar, aðstoðarmenn o.fl.). Gera má ráð fyrir að hér sé ekki um tæmandi skilgreiningu á hugtakinu listamaður að ræða og að fleiri kunni að falla þar undir innan sama ramma og að framan. Um aðra sem ekki falla undir skilgreiningu sem ákveðin yrði í reglugerð gildir þá ekki undanþágan og yrðu þeir því háðir atvinnuleyfi.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um atvinnuréttindi útlendinga, nr. 133 21. desember 1994.

Í frumvarpinu er gert ráð fyrir að ráðherra geti sett reglur sem skilgreini nánar einstök störf sem falli undir undanþágu skv. 1. mgr. 14. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga, nr. 133/ 1994. Ekki verður séð að frumvarpið auki útgjöld ríkissjóðs verði það óbreytt að lögum.