arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Málefni aldraðra Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 97

113. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um málefni aldraðra, nr. 82/1989, með síðari breytingu.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

Eftirtaldar breytingar verða á 12. gr. laganna eins og henni var breytt með lögum nr. 12/1991:

3. tölul. 1. mgr. orðast svo:

3. Að styðja sveitarfélög og heilsugæslustöðvar til að koma á fót og reka heima þjónustu fyrir aldraða.

4. tölul. 1. mgr. orðast svo:

4. Að veita rekstrarfé til stofnana fyrir aldraða.

2. mgr. 12. gr. fellur niður.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1993.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Framkvæmdasjóður aldraðra hefur nú starfað í liðlega 10 ár og átt drjúgan þátt í þeirri gífurlegu uppbyggingu sem orðið hefur á síðasta áratug í húsnæðismálum aldraðra um allt land.

Á hinn bóginn vantar fjármuni til reksturs þeirra stofnana sem þegar er búið að taka í notkun. Árið 1991 var hlutverki Framkvæmdasjóðs aldraðra breytt í þá veru að fjármuni hans mætti nýta til að reka stofnanir sem færu í rekstur á miðju ári. Í ljósi þess samdráttar, sem er í útgjöldum til heilbrigðismála, sýnist eðlilegt að rýmka þessa heimild og sömuleiðis fella niður skilyrði um að aldrei megi verja nema tilteknum hluta sjóðsins til nánar tilgreindra verkefna. Þegar svo er komið að uppbygging húsnæðismála aldraðra er orðin svo mikil að víða er framboð umfram eftirspurn hlýtur að vera skynsamlegra að verja fjármunum sjóðsins til reksturs og eflingar heimaþjónustu sveitarfélaga og heilsugæslustöðva fremur en til framkvæmda. Þetta á ekki síst við á þeim samdráttartímum sem nú ganga yfir og velja þarf á milli þessa og hins að jafnvel hætta rekstri stofnana í öldrunarþjónustu.

Í frumvarpi þessu er því gert ráð fyrir að heimild til að nýta fé Framkvæmdasjóðs aldraðra til reksturs verði rýmkuð og um leið að felld verði niður skilyrði um að eingöngu tilteknum hluta sjóðsins megi verja til reksturs og annarra tilgreindra verkefna.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um málefni aldraðra, nr. 82/1989, með síðari breytingu.

Hér er um rýmkun á gildandi lögum að ræða. Takmörk á fé, sem hægt er að veita til reksturs, eru afnumin og lögin gerð afdráttarlausari. Í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 1993 er áformað að nota fé sjóðsins í auknum mæli til reksturs stofnana fyrir aldraða, svo sem til að takmarka lokanir og opna nýjar stofnanir.
Íslenskt ríkisfang vegna EES Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 15

15. Frumvarp til laga um breytingu á lagaákvæðum, er varða íslenskt ríkisfang, vegna aðildar að samningi um Evrópska efnahagssvæðið.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

Við lög nr. 41 2. maí 1968, um verzlunaratvinnu, bætist ný grein, 18. gr., svohljóðandi:

Frá gildistöku laga um Evrópska efnahagssvæðið, sbr. 2. mgr. 5. gr. þeirra laga, skulu ríkisborgarar annarra svæðisríkja en Íslands, í samræmi við samninginn um Evrópska efnahagssvæðið, vera undanþegnir skilyrði um íslenskt ríkisfang samkvæmt nánari ákvæðum sem ráðherra setur með reglugerð, sbr. tilskipanir 64/222-224/EBE, 68/363-364/EBE, 70/522-523/EBE og 86/653/EBE.

Sama undanþága gildir varðandi skilyrði um heimilisfesti á Íslandi, sbr. 1. tölul. 4. gr. laga þessara.

Ríkisborgarar annarra svæðisríkja en Íslands skulu eigi njóta lakari aðstöðu með tilliti til undanþágu frá menntunar- eða starfsreynsluskilyrði en íslenskir ríkisborgarar, sbr. 3. tölul. 4. gr. laga þessara.

2. gr.

1. tölul. 3. gr. laga nr. 42 18. maí 1978, iðnaðarlaga, hljóðar svo:

Er íslenskur ríkisborgari. Erlendur ríkisborgari, sem á lögheimili hér á landi og hefur átt það samfellt í a.m.k. eitt ár, skal þó vera undanþeginn skilyrði um íslenskt ríkisfang. Frá gildistöku laga um Evrópska efnahagssvæðið, sbr. 2. mgr. 5. gr. þeirra laga, skulu ríkisborgarar annarra svæðisríkja en Íslands, í samræmi við samninginn um Evrópska efnahagssvæðið, vera undanþegnir skilyrðum um íslenskt ríkisfang og búsetu hér á landi samkvæmt nánari ákvæðum sem ráðherra setur með reglugerð.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi um leið og samningurinn um Evrópska efnahagssvæðið öðlast gildi að því er Ísland varðar.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta leiðir af skuldbindingum í samningnum um Evrópska efnahagssvæðið varðandi jafnræði ríkisborgara svæðisríkja. Frumvarpið geymir ekki tæmandi upptalningu á lagabreytingum á grundvelli skuldbindinganna heldur taka fleiri frumvörp á þessu og öðru. Að öðru leyti þykir eigi þörf á sérstökum skýringum við frumvarpið.
Málefni aldraðra Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 147

168. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um málefni aldraðra, nr. 82/1989, með síðari breytingum.

Flm.: Gunnar Birgisson, Sigríður A. Þórðardóttir.

1. gr.

2. mgr. 3. gr. laganna orðast svo:

Í nefndinni eiga sæti fjórir menn, einn tilnefndur af Öldrunarráði Íslands, tveir tilnefndir af Sambandi íslenskra sveitarfélaga og einn tilnefndur af heilbrigðisráðherra og skal hann vera formaður nefndarinnar. Varamenn skulu skipaðir með sama hætti. Ef atkvæði falla jöfn í stjórninni ræður atkvæði formanns úrslitum.

2. gr.

2. mgr. 11. gr. laganna orðast svo:

Sjóðstjórn úthlutar árlega fé úr sjóðnum samkvæmt ákvæðum 3. mgr.

Við 11. gr. bætist ný málsgrein er orðast svo:

Úthluta skal 9 / 10 hlutum þess fjármagns, sem kemur í sjóðinn úr hverju kjördæmi, til verkefna í kjördæminu, sbr. 12. gr. Því sem eftir stendur skal úthlutað sérstaklega til verkefna utan höfuðborgarsvæðisins.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þjónusta við aldraða mun aukast í náinni framtíð þar sem meðalaldur þjóðarinnar fer hækkandi. Bygging þjónustukjarna og hjúkrunarheimila mun aukast. Framkvæmdir hafa að hluta verið kostaðar með styrkjum úr Framkvæmdasjóði aldraðra. Tekjur Framkvæmdasjóðsins eru nefskattur á einstaklinga í landinu, 70 ára og yngri. Því er eðlilegt að framlög úr sjóðnum skiptist nokkurn veginn eftir fólksfjölda í hverju kjördæmi.

Séu úthlutanir sjóðsins frá stofnun hans skoðaðar (sjá fylgiskjal) sést að Reykjaneskjördæmi hefur farið mjög halloka í úthlutunum úr sjóðnum. Einungis hefur verið úthlutað 16,11% til Reykjaness en í kjördæminu eru 25,11% landsmanna. Fjármunirnir hafa runnið til landsbyggðarinnar, t.d. til Norðurlands vestra, en þangað hafa 9,33% af fé sjóðsins farið en íbúar eru þar einungis 3,99% af landsmönnum.

Frumvarp þetta er sett fram með það í huga að sem sanngjörnust skipting verði á fjármunum sjóðsins.

Uppbygging á þjónusturýmum og hjúkrunarrýmum er vel á veg komin á landsbyggðinni, en staðan í þessum málum á höfuðborgarsvæðinu, sérstaklega þó á Reykjanesi, er sú að mikið verk er óunnið í málefnum aldraðra. Uppbygging þjónusturýma er grundvöllur þess að mögulegt sé að veita öldruðum daglega þjónustu þótt þeir búi í eigin húsnæði. Samkvæmt frumvarpinu er áætlað að verja einum tíunda hluta tekna sjóðsins sérstaklega til verkefna utan höfuðborgarsvæðisins.

Um fylgiskjal vísast til töflu í skýrslu heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra um málefni og hagi aldraðra á þskj. 802 bls. 4879 í A-deild Alþt. 1991–92.
Kjaradómur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 19

19. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 92/1986, um Kjaradóm, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

Við 6. gr. laga nr. 92/1986, um Kjaradóm, með síðari breytingum, bætast tvær nýjar málsgreinar svohljóðandi:

Enn fremur skal Kjaradómur við úrlausn mála taka tillit til stöðu og þróunar kjaramála á vinnumarkaði, svo og efnahagslegrar stöðu þjóðarbúsins og afkomuhorfa þess.

Telji Kjaradómur ástæðu til að gera sérstakar breytingar á kjörum einstakra embættismanna eða hópa skal þess gætt að það valdi sem minnstri röskun á vinnumarkaði.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Kjaradómur skal svo fljótt sem verða má, og eigi síðar en 31. júlí 1992, kveða upp nýja úrskurði á grundvelli þessara laga.

Gildistaka hinna nýju úrskurða skal miðast við 1. ágúst 1992.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Um frumvarp þetta, sem lagt er fyrir Alþingi skv. 28. gr. stjórnarskrárinnar, vísast að öðru leyti til meðfylgjandi fylgiskjals.

Fylgiskjal.

BRÁÐABIRGÐALÖG um breyting á lögum um Kjaradóm nr. 92/1986 með síðari breytingum.

Forseti Íslands gjörir kunnugt: Fjármálaráðherra hefur tjáð mér, að brýna nauðsyn beri til að breyta nú þegar lögum um Kjaradóm nr. 92/1986 með síðari breytingum vegna tveggja úrskurða sem Kjaradómur kvað upp hinn 26. júní sl. Nauðsynlegt sé að breyta þeim laga- og efnisreglum, sem niðurstöður Kjaradóms hvíla á, þannig að þær taki mið af stöðu og afkomuhorfum þjóðarbúsins og almennum launabreytingum í kjarasamningum annarra launþega í landinu. Á þessu ári hafi tekist að treysta stöðugleika í efnahagslífi þjóðarinnar. Ein mikilvægasta forsenda þessa stöðugleika felist í kjarasamningum við þorra launafólks um hóflegar launahækkanir. Afar brýnt sé að varðveita þennan stöðugleika og þá samstöðu, sem náðst hafi til að mæta þeim áföllum, sem þjóðarbúið hafi orðið fyrir. Niðurstöður Kjaradóms frá 26. júní sl. tefli þessum árangri í mikla tvísýnu. Staðfesting þessa komi m.a. fram í yfirlýsingum aðila á vinnumarkaði.

Fyrir því eru hér með sett bráðabirgðalög samkvæmt 28. gr. stjórnarskrárinnar á þessa leið:

1. gr.

Við 6. gr. laga nr. 92/1986 um Kjaradóm með síðari breytingum bætast tvær nýjar málsgreinar svohljóðandi:

Enn fremur skal Kjaradómur við úrlausn mála taka tillit til stöðu og þróunar kjaramála á vinnumarkaði, svo og efnahagslegrar stöðu þjóðarbúsins og afkomuhorfa þess.

Telji Kjaradómur ástæðu til að gera sérstakar breytingar á kjörum einstakra embættismanna eða hópa skal þess gætt að það valdi sem minnstri röskun á vinnumarkaði.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Kjaradómur skal svo fljótt sem verða má, og eigi síðar en 31. júlí 1992, kveða upp nýja úrskurði á grundvelli þessara laga.

Gildistaka hinna nýju úrskurða skal miðast við 1. ágúst 1992.

Gjört á Akranesi, 3. júlí 1992.

Vigdís Finnbogadóttir.

(L. S.)

________________

Friðrik Sophusson.
Landgræðslulög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 175

201. Frumvarp til laga um breytingu á landgræðslulögum, nr. 17 24. apríl 1965.

Flm.: Ólafur Þ. Þórðarson, Össur Skarphéðinsson, Kristinn H. Gunnarsson.

1. gr.

12. gr. laganna orðast svo:

Þegar land, sem Landgræðsla ríkisins hefur tekið til græðslu með samkomulagi, sbr. 7. gr., er svo vel gróið að dómi landgræðslustjóra að eigi er nauðsyn frekari aðgerða frá hendi Landgræðslunnar skal afhenda það aftur eigendum. Landgræðslustjóri setur reglur um meðferð landsins.

Ef eigandi eða leigutaki vill fá landið fyrr en landgræðslustjóri telur hæfilegt eða vill ekki sætta sig við reglur landgræðslustjóra um meðferð landsins getur eigandi eða leigutaki áfrýjað til landbúnaðarráðherra sem skeri úr málinu að fengnu áliti Rannsóknastofnunar landbúnaðarins og sérfræðinga Búnaðarfélags Íslands.

Aldrei skal þó halda landi fyrir landeiganda lengur en í 30 ár enda skuldbindi landeigandi sig til að viðhalda og bæta það gróðurfar sem þá er á landinu.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með þessari breytingu, sem hér er verið að leggja til á landgræðslulögum, er tvennt haft að leiðarljósi. Í fyrsta lagi er eðlilegt að hægt sé að áfrýja ágreiningsmálum við landgræðsluna til æðra stjórnvalds. Í annan stað verður að líta svo á að uppgræðsla á ákveðnu landsvæði sé tímabundið verkefni og að viðhald gróðurs og frekari uppgræðsla sé eðlilegt verkefni landeiganda.

Eignarrétti á landi eiga að fylgja skyldur samhliða réttindum. Það er aftur á móti óeðlilegt að Landgræðslan taki land til uppgræðslu en sinni lítt því verkefni, m.a. vegna féleysis, en haldi landinu fyrir eiganda þess áratug eftir áratug án þess að skila því.
Lánasjóður íslenskra námsmanna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 207

248. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 21/1992, um Lánasjóð íslenskra námsmanna.

Flm.: Jóna Valgerður Kristjánsdóttir, Anna Ólafsdóttir Björnsson,

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Kristín Ástgeirsdóttir, Kristín Einarsdóttir.

1. gr.

Á eftir 3. mgr. 6. gr. laganna kemur ný málsgrein er orðast svo:

Nú verður breyting á reglum um úthlutun námslána, sbr. 4. tölul. 1. mgr. 5. gr., eða á lögum þessum á þeim tíma sem námsmaður er í námi og getur hann þá valið milli þess að fá lánað eftir þeim reglum og vaxtakjörum sem giltu er hann hóf nám sitt eða að taka lán eftir nýjum reglum. Gildir þetta þar til hann hefur lokið námi á þeirri námsbraut sem hann stundar nám á þegar breyting verður.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Hver sá námsmaður, sem ákveður að hefja nám, hlýtur að gera áætlun um það hvernig hann fjármagnar nám sitt. Þá áætlun gerir hann með tilliti til þeirra laga og reglugerða sem í gildi eru þegar hann tekur ákvörðunina. Það er því eðlilegt að hann geti treyst því að þær reglur gildi þann tíma sem námið stendur, en það sé ekki háð ákvörðunum stjórnvalda frá degi til dags að kollvarpa öllum þeim forsendum sem námsmaðurinn gaf sér. Lánasjóður íslenskra námsmanna hefur á undanförnum árum tekið miklum breytingum frá ári til árs. Það hlýtur að vera afar erfitt fyrir námsmenn og fjölskyldur þeirra að standa frammi fyrir því óöryggi sem slíkt veldur.

Ekki ætti að vera erfiðara fyrir stjórn sjóðsins að framfylgja breytilegum lögum en breytilegum reglugerðum. Má í því sambandi benda á ákvæði í úthlutunarreglum LÍN 1992–1993, en þar segir svo um lán vegna skólagjalda erlendis: „Þeir sem fengu lán vegna skólagjalda á námsárinu 1991/1992 í samræmi við eldri reglur fá áfram skólagjaldalán samkvæmt þeim reglum til að ljúka námi.“

Sú breyting, sem hér er lagt til að gerð verði á lögum um Lánasjóð íslenskra námsmanna, væri spor í þá átt að auka traust almennings á stjórnvöldum. Allt of oft gerist það að því trausti er misboðið með ýmsum hætti. Þar má nefna samskipti ríkisvaldsins við sveitarfélögin í landinu vegna fjárlagagerðar, vaxtaákvarðanir í húsnæðismálum o.fl.

Flutningsmenn telja að lög um LÍN hafi breyst á undanförnum árum til hins verra. Sú breyting, sem hér er lögð til, er ein sú brýnasta sem gera þarf á þessum lögum þótt full ástæða sé til að breyta fleiri ákvæðum þessara laga.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Hér er lagt til að gerð verði breyting á lögum eða reglum um úthlutun námslána á meðan námsmaður er í námi sem hafið var meðan fyrri lög og reglur giltu. Þá geti hann valið um hvort hann tekur lán samkvæmt breyttum lögum og reglum eða nýtir sér rétt sinn til að taka lán samkvæmt eldri lögum og reglum sjóðsins.

Um 2. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringa.
Geymslufé Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 209

250. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 29/1978, um geymslufé.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

1. gr. laganna orðast svo:

Hver sá, sem inna á af hendi peningagreiðslu en fær ekki greitt kröfueiganda vegna aðstæðna eða atvika sem kröfueigandi ber ábyrgð á, getur fullnægt greiðsluskyldu sinni með því að greiða skuldina á geymslureikning í viðskiptabanka eða sparisjóði.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi um leið og samningurinn um Evrópska efnahagssvæðið öðlast gildi að því er Ísland varðar.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er lagt fram sem fylgifrumvarp frumvarps til laga um viðskiptabanka og sparisjóði. Samkvæmt 1. gr. laga nr. 9/1978, um geymslufé, geta menn fullnægt greiðsluskyldu sinni með því að greiða skuld sína á geymslureikning í „ríkisviðskiptabanka eða annarri þeirri innlánsstofnun, sem heimild hefur lögum samkvæmt til þess að taka við geymslufé“. Einungis ríkisviðskiptabankar hafa því beina heimild til að taka við geymslufé samkvæmt þessum lögum. Hins vegar hafa aðrir viðskiptabankar og sparisjóðir notið samsvarandi heimilda samkvæmt ákvæðum 31. gr. laga nr. 86/1985, um viðskiptabanka, og 35. gr. laga nr. 87/1985, um sparisjóði.

Í áðurnefndu frumvarpi til laga um viðskiptabanka og sparisjóði er gert ráð fyrir að almennar heimildir þessara stofnana til móttöku geymslufjár verði felldar niður í trausti þess að ákvæði 1. gr. laga um geymslufé verði breytt með þeim hætti sem hér er lagt til. Þykir þessi breyting eðlileg þar sem hún er liður í lagahreinsun og horfir til aukins réttaröryggis. Ekki er um neina efnisbreytingu að ræða þar sem viðskiptabankar og sparisjóðir, þar með taldir ríkisviðskiptabankar, eru einu innlánsstofnanir sem heimilt er samkvæmt gildandi lögum að taka við geymslufé frá almenningi. Því er ekki verið að þrengja heimildir til að taka við geymslufé frá því sem nú er.

Gildistaka frumvarpsins er miðuð við gildistöku samnings um Evrópskt efnahagssvæði. Eins og fyrr sagði er frumvarp þetta fylgifrumvarp með frumvarpi til laga um viðskiptabanka og sparisjóði. Þykir því eðlilegt að miða gildistöku þess við sama tímamark og þar er mælt fyrir um.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 9/1978, um geymslufé.

Frumvarp þetta fjallar um greiðslu skulda á geymslureikning í bönkum og sparisjóðum og hefur á engan hátt áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Veiting ríkisborgararéttar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 222

265. Frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

Ríkisborgararétt skulu öðlast:

Altuna, Elba Felicita Núnes, húsmóðir í Reykjavík, f. 2. október 1949 í Perú.

Biscarra, Francisca, verkakona í Reykjavík, f. 17. september 1952 á Filippseyjum.

Casey, Ester Talia, nemi í Reykjavík, f. 25. nóvember 1977 í Reykjavík.

Calderon, Evelyn Soon, húsmóðir á Flateyri, f. 25. janúar 1967 á Filippseyjum.

Christensen, Pia Monrad, háskólanemi í Reykjavík, f. 17. mars 1965 í Danmörku.

David, Joshua Reuben, nemi í Garðabæ, f. 24. mars 1977 í Reykjavík.

Fuglö, Helene, húsmóðir í Garði, f. 12. júlí 1947 í Færeyjum.

Godla, Erik Daniel, nemi í Njarðvík, f. 27. ágúst 1976 í Bandaríkjum Norður-Ameríku.

Grosman, George Jiri, kennari í Reykjavík, f. 3. mars 1953 í Tékkóslóvakíu.

Hanni Haraldsdóttir, starfsmaður að Sólheimum, f. 11. febrúar 1950 í Þýskalandi.

María Helena Guðmundsdóttir, barn í Reykjavík, f. 15. desember 1985 í Reykjavík.

Mortensen, Íris María, nemi í Reykjavík, f. 22. október 1979 í Danmörku.

Nocon, Emelita Ordonez, húsmóðir í Reykjavík, f. 11. september 1947 á Filippseyjum.

Snarska, Maria, verkakona á Fáskrúðsfirði, f. 19. apríl 1956 í Póllandi.

Seba, Djamel, verkamaður í Reykjavík, f. 22. september 1964 í Alsír.

Yeoman, John William, rannsóknarmaður í Reykjavík, f. 15. apríl 1963 í Bandaríkjum Norður-Ameríku.

West, Samuel Erik, tæknimaður í Reykjavík, f. 2. febrúar 1974 í Noregi.

2. gr.

Nú fær maður, sem heitir erlendu nafni, íslenskt ríkisfang með lögum og skulu þá börn hans, fædd síðan, heita íslenskum nöfnum samkvæmt lögum um mannanöfn, en hann skal, þá er hann hlýtur íslenskt ríkisfang, taka sér íslenskt eiginnafn, ásamt því sem hann ber fyrir, er börn hans taka sem kenninafn. Honum skal þó heimilt, ef hann kýs heldur, að breyta svo eiginnafni sínu og kenninafni að það fullnægi kröfum laga um mannanöfn.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Umsækjendur þeir, sem teknir hafa verið á lagafrumvarp þetta, fullnægja skilyrðum sem sett hafa verið af allsherjarnefnd Alþingis.

Frumvarp þetta er fyrra frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar sem borið er fram á yfirstandandi 116. löggjafarþingi og er þá miðað við að annað frumvarp verði borið fram í byrjun næsta árs svo sem verið hefur undanfarin ár.

Regla 2. gr. frumvarpsins um nafnbreytingu við töku ríkisborgararéttar er í samræmi við ákvæði 15. gr. laga um mannanöfn, nr. 37/1991.
Innflutningur á gröfupramma Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 239

308. Frumvarp til laga um heimild fyrir ríkisstjórnina til þess að leyfa Sveinbirni Runólfssyni sf. innflutning á gröfupramma.

(Lagt fyrir Alþingi á 116. löggjafarþingi 1992.)

1. gr.

Samgönguráðherra skal heimilt að leyfa Sveinbirni Runólfssyni sf. innflutning á gröfupramma, þó eldri sé en 12 ára, skv. 2. mgr. 21. gr. laga nr. 51/1987, um eftirlit með skipum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt 21. gr. laga um eftirlit með skipum, nr. 51/1987, er óheimilt að flytja inn skip sem eru eldri en 12 ára. Engin undanþáguheimild er í lögunum frá þessu ákvæði og þarfnast innflutningur skipa eldri en 12 ára og skráning þeirra hér á landi því sérstakrar lagaheimildar. Réttlætanlegt getur verið að víkja frá þessu aldurshámarki í sérstökum tilvikum, t.d. vegna skipa sérstakrar gerðar eða skipa sem nota á í ákveðin afmörkuð verkefni. Fordæmi eru fyrir slíku, t.d. lög nr. 27/1989, um heimild fyrir ríkisstjórnina til þess að leyfa Köfunarstöðinni hf., Dýpkunarfélaginu hf., Slysavarnafélagi Íslands og Íslenska úthafsútgerðarfélaginu hf. innflutning á skipum.

Nú liggur fyrir Alþingi frumvarp til laga um eftirlit með skipum þar sem aldurshámarkið er almennt hækkað í 15 ár, en „Siglingamálastofnun ríkisins getur þó heimilað innflutning eldri skipa, ef um er að ræða vöruflutningaskip, stærri en 500 bt., dýpkunarskip og rannsóknaskip, enda séu þau ekki eldri en 20 ára“. Vísast til frumvarps um rökstuðning fyrir þessari breytingu.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Gröfupramminn, sem hér er óskað eftir heimild til að flytja inn, er smíðaður árið 1970 og því 22 ára. Pramminn er kominn til landsins og hefur verið skoðaður af Siglingamálastofnun ríkisins sem hefur gengið úr skugga um að hann fullnægi íslenskum reglum um gerð og búnað að undangengnum smávægilegum viðgerðum. Pramminn verður notaður vegna framkvæmda við holræsaútrásir fyrir Reykjavíkurborg.

Um 2. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringar.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um heimild fyrir ríkisstjórnina til þess að leyfa

Sveinbirni Runólfssyni sf. innflutning á gröfupramma.

Í lögum nr. 51/1987, um eftirlit með skipum, er kveðið á um að ekki megi flytja inn skip sem er 12 ára eða eldra. Með þessu frumvarpi er gert ráð fyrir að veita undanþágu frá þessu ákvæði. Ekki verður séð að það verði kostnaðarauki fyrir ríkissjóð.