arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Frestun á verkfalli fiskimanna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 581

Frumvarp til laga um frestun á verkfalli fiskimanna.

(Lagt fyrir Alþingi á 126. löggjafarþingi 2000–2001.)

1. gr.

Verkfalli því er samtök fiskimanna hófu gegn félögum og samtökum útvegsmanna, um og undir miðnætti aðfaranótt 16. mars sl., er frestað til kl. 24.00 hinn 19. apríl nk. frá og með gildistöku laga þessara. Sama gildir um verkbann það er félög og samtök útvegsmanna settu á fiskimenn frá og með miðnætti aðfaranótt 16. mars sl.

2. gr.

Á meðan frestun verkfalls og verkbanns skv. 1. gr. stendur yfir skulu allir síðastgildandi kjarasamningar þeirra aðila sem lög þessi taka til gilda þeirra í milli, nema þeir semji um annað.

3. gr.

Vinnustöðvanir þær sem lög þessi taka til, svo og verkbönn, verkföll og aðrar aðgerðir sem ætlað er að knýja fram aðra skipan kjaramála en lög þessi ákveða, eru óheimilar.

4. gr.

Með brot gegn lögum þessum skal fara að hætti opinberra mála og varða þau sektum ef ekki liggja við þyngri refsingar samkvæmt öðrum lögum.

5. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Verkfall það er hófst á fiskiskipaflotanum um miðnætti þann 15. mars sl. mun ef ekkert er að gert hafa í för með sér mikinn skaða fyrir atvinnulíf landsmanna og óbætanlegt tjón fyrir þjóðarbúið í heild. Sérstaklega er það alvarlegt mál að ekki tókst að ljúka veiðum á öllum loðnukvótanum. Þegar verkfallið hófst voru óveidd u.þ.b. 130 þús. tonn af loðnukvóta landsmanna. Má ætla að það samsvari allt að 1,5 milljarði króna í útflutningsverðmætum. Með þeirri frestun verkfalls fiskimanna og tilsvarandi verkbanni útgerðarmanna, sem hér er lögð til, er gerð tilraun til að bjarga þessum verðmætum er ella væru landsmönnum að fullu glötuð.

Ljóst er að stöðvun almennra veiða og vinnslu á þessum tíma þegar vetrarvertíðin stendur sem hæst hefði alvarlegar afleiðingar fyrir sjómenn, fiskvinnslu og sveitarfélög sem byggja á sjávarútvegi. Má benda á að fram hefur komið að hluti hefðbundinna vertíðarbáta hefur uppistöðu tekna sinna á þessum árstíma. Þá hefur stöðvun veiða á þessum tíma alvarlegar afleiðingar á saltfisksmörkuðum.

Einungis er lagt til að frestun verkfalls standi í einn mánuð. Ef ekki hefur samist fyrir þann tíma munu bæði verkfall og verkbann hefjast aftur og aðilar kjaradeilunnar því aftur hljóta full forráð yfir kjaramálum sínum.
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 615

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

Flm.: Drífa Hjartardóttir, Vilhjálmur Egilsson, Árni Johnsen, Arnbjörg Sveinsdóttir, Gunnar Birgisson, Árni R. Árnason, Jón Kristjánsson, Hjálmar Jónsson,

Einar Oddur Kristjánsson, Ísólfur Gylfi Pálmason, Einar K. Guðfinnsson,

Guðjón Guðmundsson, Tómas Ingi Olrich, Ásta Möller, Soffía Gísladóttir.

1. gr.

Við 31. gr. laganna bætist nýr töluliður, svohljóðandi: 74% fjárhæðar sem einstaklingar og lögaðilar hafa fengið greidda í arð frá veiðifélögum skv. VIII. kafla laga nr. 76/1970, um lax- og silungsveiði.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2002.

Greinargerð.

Í þessu frumvarpi er lögð til sú breyting á lögum um tekjuskatt og eignarskatt að heimilaður verði frádráttur á mótteknum arði frá veiðifélögum. Í framkvæmd hefur verið mismunur á skattlagningu eftir því hvort jarðareigandi telst stunda atvinnurekstur á þeirri jörð er veiðihlunnindi fylgja. Einstaklingar í rekstri hafa þannig greitt tekjuskatt af slíkum tekjum en aðrir jarðareigendur, sem talist hafa utan rekstrar, hafa greitt 10% fjármagnstekjuskatt af sams konar tekjum. Með lagafrumvarpi þessu er leitast við að jafna þennan mismun, enda eiga ekki sömu sjónarmið við að því er varðar tekjur af þessum eignum og öðrum eignum sem teljast rekstrareignir.

Ákvæði 1. gr. felur í sér að rekstraraðilum, hvort sem um er að ræða einstaklinga í rekstri eða félög, er heimilaður frádráttur á móti mótteknum arði frá veiðifélögum sem nemur 74% af þeim heildararði sem viðkomandi hefur móttekið. Arður þessi telst til rekstrartekna samkvæmt lögum um tekjuskatt og eignarskatt, en með því að heimila frádrátt á móti sem nemur 74% af mótteknum arði verður raunskattlagning þessara tekna sem næst 10%, eða 10,14% hjá einstaklingum í rekstri og 7,8% hjá hlutafélagi en 9,6% sé skattlagning hluthafa tekin með í reikninginn.
Lífeyrissjóður sjómanna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 10

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 45/1999, um Lífeyrissjóð sjómanna.

Flm.: Guðjón A. Kristjánsson.

1. gr.

1. mgr. 5. gr. laganna verður svohljóðandi:

Iðgjald til sjóðsins skal nema 12% af heildarlaunum og greiðir launþegi 4% og launagreiðandi 8%.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Þrátt fyrir ákvæði 1. mgr. 5. gr. laganna mynda tvö prósentustig af greiðslu launagreiðanda ekki réttindi til lífeyris fyrr en tryggingafræðileg úttekt sýnir að Lífeyrissjóður sjómanna getur staðið undir framtíðarskuldbindingum sínum.

Greinargerð.

Frumvarp sama efnis var flutt á 126. löggjafarþingi en varð eigi útrætt og er því endurflutt.

Um alllangt skeið hafa eignir Lífeyrissjóðs sjómanna ekki staðið undir framtíðarskuldbindingum sjóðsins samkvæmt tryggingafræðilegu mati. Stjórn sjóðsins hefur leitað leiða til að minnka muninn milli eigna hans og skuldbindinga. Í nokkur skipti hafa verið gerðar lagabreytingar sem allar hafa haft í för með sér mikla skerðingu á lífeyrisréttindum sjóðfélaga í Lífeyrissjóði sjómanna. Þrátt fyrir þetta vantar enn um 4.494 millj. kr. eða 6% til þess að eignir sjóðsins standi undir skuldbindingum hans samkvæmt tryggingafræðilegu mati miðað við árslok 2000, en halli sjóðsins árið á undan, þ.e. 1999, var 2.185 millj. kr. eða um 3,2%. Með viðvarandi halla sjóðsins yfir 5% verður lögum samkvæmt að grípa til ráðstafana sem felast í enn frekari lækkun réttinda sjóðfélaga, ef engar viðbótargreiðslur koma til.

Með því að hækka lögbundið framlag launagreiðanda í Lífeyrissjóð sjómanna um tvö prósentustig, án þess að lífeyrisréttindi sjóðfélaga aukist, er stigið mikilvægt skref í þá átt að brúa það sem upp á vantar til að sjóðurinn eigi fyrir framtíðarskuldbindingum sínum. Auk þess er það réttlætismál að launagreiðendur leggi fram sinn skerf og taki þátt í því að koma sjóðnum á réttan kjöl. Til þess hníga ýmis rök, svo sem afar háar greiðslur Lífeyrissjóðs sjómanna vegna örorkulífeyris sem er afleiðing af því hversu hættulegt sjómannsstarfið er. Á undanförnum árum hefur örorkulífeyrir verið nálægt 45% af heildarlífeyrisgreiðslum Lífeyrissjóðs sjómanna. Sambærilegt hlutfall hjá öðrum lífeyrissjóðum er mun lægra, í sumum tilfellum allt niður í 20%.

Í frumvarpinu er lagt til að þessi hækkun á hlutfallslegri greiðslu launagreiðanda myndi ekki aukinn rétt til lífeyris fyrr en tryggingafræðileg úttekt sýnir að sjóðurinn getur staðið undir framtíðarskuldbindingum sínum. Þess í stað verði auknar greiðslur í sjóðinn af þessum toga notaðar til þess að brúa það sem upp á vantar hvað snertir skuldbindingar sjóðsins og framtíðarhagur sjóðfélaga þannig bættur. Jafnframt munu auknar greiðslur launagreiðenda verða til þess að stöðva enn frekari skerðingar á réttindum núverandi lífeyrisþega í Lífeyrissjóði sjómanna.
Rafræn eignarskráning verðbréfa Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 132

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 131/1997, um rafræna eignarskráningu verðbréfa.

(Lagt fyrir Alþingi á 127. löggjafarþingi 2001–2002.)

1. gr.

Lokamálsliður 13. gr. laganna orðast svo: Rafbréf í sama verðbréfaflokki er heimilt að eignarskrá í fleiri en einni verðbréfamiðstöð, enda sé tryggt að aðeins sé hægt að skrá réttindi yfir hverju einstöku rafbréfi í einni verðbréfamiðstöð.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Ástæða þeirrar breytingar sem hér er lögð til á lögum um rafræna eignarskráningu verðbréfa er að sú staða kann að koma upp að útgefandi verðbréfaflokks í verðbréfamiðstöð vilji bjóða hluta af þeim einingum sem gefnar hafa verið út í viðkomandi verðbréfaflokki til sölu erlendis. Einnig kunna erlendir aðilar að sækjast eftir því að hluti af verðbréfaútgáfu þeirra sé tekinn til skráningar á Íslandi. Mikilvægt er því fyrir útgefendur að geta flutt ákveðinn hluta þessara rafbréfa til verðbréfamiðstöðvar í því landi þar sem markaðurinn fyrir bréfin er.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 131/1997, um rafræna eignarskráningu verðbréfa.

Frumvarpið er lagt fram í þeim tilgangi að auðvelda rafræna eignarskráningu verðbréfa erlendis. Frumvarpið er ekki talið hafa í för með sér kostnaðarauka fyrir ríkissjóð verði það óbreytt að lögum.
Samningsgerð, umboð og ógildir löggerningar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 136

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 127. löggjafarþingi 2001–2002.)

1. gr.

Við lögin bætist ný grein, 40. gr. a, sem orðast svo:

Viðskiptaráðherra er heimilt að kveða nánar á um framkvæmd laga þessara með reglugerð.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Er lög um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, nr. 7/1936, voru sett á sínum tíma var ekki talin þörf á að hafa reglugerðarheimild í lögunum. Sú þörf er hins vegar fyrir hendi nú. Tengist hún breytingu á 36. gr. laganna um ósanngjarna samningsskilmála eins og greininni var breytt m.a. með 36. gr. a–d, sbr. lög nr. 14/1995.

Með lögunum frá 1995 voru tekin upp í íslenskan rétt ákvæði tilskipunar ráðsins 93/13/EBE frá 5. apríl 1993 um ósanngjarna skilmála í neytendasamningum en þessi tilskipun ráðs Efnahagsbandalags Evrópu varð hluti af EES-samningnum. Samráð var haft við önnur Norðurlönd um undirbúning að breytingu á löggjöfinni á þessum tíma enda eru samningalögin byggð á norrænum grunni.

Í viðauka við framangreinda tilskipun er skrá yfir samningsskilmála sem teljast ósanngjarnir og er skráin til leiðbeiningar en ekki tæmandi. Var skráin birt sem fylgiskjal með lagafrumvarpinu á sínum tíma.

Dómstólum og jafnvel stjórnvöldum er ætlað að tryggja framkvæmd framangreindra ákvæða í samningalögum um ósanngjarna samningsskilmála. Var eigi talið nauðsynlegt við upptöku tilskipunarinnar í íslenskan rétt að setja sérstaka reglugerð vegna upptalningar á ósanngjörnum samningsskilmálum í viðauka við gerðina, sér í lagi þar eð dómstólar og viðkomandi stjórnvöld mundu kynna sér þá upptalningu í þingskjalinu. Í ljós hefur hins vegar komið að framkvæmdastjórn Evrópusambandsins hefur ekki talið að viðaukinn við tilskipunina, með upptalningu á ósanngjörnum samningsskilmálum, sé tekinn upp í rétt aðildarríkja sambandsins með viðunandi hætti og hefur málarekstur verið í gangi fyrir dómstóli Evrópubandalaganna (mál framkvæmdastjórnarinnar gegn Svíþjóð). Þá hefur eftirlitsstofnun EFTA spurst fyrir um upptöku tilskipunarinnar hér á landi og þá m.a. þetta atriði. Þykir með hliðsjón af þessu rétt að hafa reglugerðarheimild í lögunum. Er þá einnig horft til þess að taka átti ákvæði framangreindrar tilskipunar upp í lög hér á landi í síðasta lagi 31. desember 1994.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr.

7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, með síðari breytingum.

Tilgangur frumvarpsins er að veita viðskiptaráðherra heimild til að gefa út reglugerð sem kveður nánar á um framkvæmd laganna. Verði frumvarpið óbreytt að lögum er ekki séð að það hafi aukinn kostnað í för með sér fyrir ríkissjóð.
Iðnaðarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 137

Frumvarp til laga um breytingu á iðnaðarlögum, nr. 42/1978, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 127. löggjafarþingi 2001–2002.)

1. gr.

1. mgr. 12. gr. laganna orðast svo:

Lögreglustjóri, þar sem aðili á lögheimili, lætur af hendi meistarabréf að fenginni umsögn næsta iðnráðs eða iðnráðs Reykjavíkur, svo og iðnaðarleyfi.

2. gr.

1. mgr. 14. gr. laganna orðast svo:

Stofna má iðnráð í sveitarfélagi með yfir 5.000 íbúa. Skal hlutverk þess vera að veita lögreglustjórum aðstoð við að halda uppi eftirliti með ákvæðum laga þessara varðandi handiðnað og einnig annarra laga, vera stjórnvöldum almennt til ráðuneytis um mál er iðnað varða og veita eftir atvikum öðrum aðilum aðstoð á sviði iðnaðarmála. Leita skal til næsta iðnráðs eða iðnráðs Reykjavíkur. Stofna má eitt iðnráð fyrir Reykjavík og nágrannasveitarfélög sem fullnægja framangreindum skilyrðum um íbúafjölda.

Í iðnráði skulu vera fulltrúar frá löggiltum iðngreinum og skulu þeir kosnir til 4–6 ára. Ráðherra setur í reglugerð nánari ákvæði um kosningu til iðnráða og starfssvið þeirra.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með frumvarpi þessu er stefnt að nokkrum breytingum á ákvæðum iðnaðarlaga um iðnráð vegna þróunar í starfsemi þeirra á undanförnum árum. Skylt hefur verið að kjósa iðnráð í kaupstöðum en með frumvarpinu er í staðinn gert ráð fyrir heimild til að stofna iðnráð í sveitarfélagi með yfir 5.000 íbúa og að hafa eitt iðnráð fyrir Reykjavík og nágrannasveitarfélög sem fullnægja skilyrðinu um íbúafjölda. Jafnframt er kveðið ítarlegar á um hlutverk iðnráða með hliðsjón af ákvæðum reglugerðar nr. 217/1971, um kosningu og starfssvið iðnráða. Þá er tekið inn í frumvarpið ákvæði um að leita skuli til næsta iðnráðs eða iðnráðs Reykjavíkur. Loks er kveðið á um það að kosning í iðnráð skuli vera til 4–6 ára en í gildandi reglugerð hefur verið miðað við 4 ár.

Iðnráðum hefur farið fækkandi og vorið 2001 voru einungis starfandi iðnráð í Reykjavík, Akureyri og Hafnarfirði, fyrst og fremst við að veita umsögn um umsóknir iðnaðarmanna um meistarabréf. Viðvíkjandi ákvæði frumvarpsins um sveitarfélag með yfir 5.000 íbúa skal tekið fram að á árinu 1999 voru alls níu sveitarfélög með þann fjölda, þ.e. 1. Reykjavík, 2.

Kópavogur, 3. Hafnarfjörður, 4. Reykjanesbær, 5. Akureyri, 6. Garðabær, 7. Mosfellsbær, 8. Akranes og 9. Árborg. Fimm hin fyrsttöldu voru með yfir 10.000 íbúa. Alls voru þá tuttugu sveitarfélög með yfir 2.000 íbúa og voru Egilsstaðir minnsta sveitarfélagið með þá íbúatölu. Þar eð erfitt hefur verið að halda uppi starfsemi iðnráða í litlum sveitarfélögum þykir rétt að miða nú við sveitarfélög með yfir 5.000 íbúa.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á iðnaðarlögum, nr. 42/1978, með síðari breytingum.

Tilgangur frumvarpsins er m.a. að rýmka starfsskilyrði iðnráða og tryggja þar með betur starfsgrundvöll þeirra. Verði frumvarpið óbreytt að lögum verður ekki séð að það hafi kostnað í för með sér fyrir ríkissjóð.
Umferðarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 140

Frumvarp til laga um breytingu á umferðarlögum, nr. 50 30. mars 1987.

Flm.: Hjálmar Árnason, Vilhjálmur Egilsson.

1. gr.

Við 15. gr. laganna bætist ný málsgrein er orðast svo:

Ökumanni sem hyggst beygja til hægri við gatnamót á umferðarljósum er heimilt að beygja á móti rauðu ljósi nema sérstaklega sé tekið fram að það sé óheimilt. Hann skal þó ætíð stöðva eins og við stöðvunarskyldu og veita umferð sem kemur úr öðrum áttum forgang.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þingsályktunartillögur um heimild til hægri beygju á móti rauðu ljósi voru fluttar á 121. og 122. löggjafarþingi en náðu ekki fram að ganga. Að þessu sinni er málið flutt sem frumvarp til breytinga á umferðarlögum, nr. 50 30. mars 1987.

Markmið frumvarpsins er að taka upp þá meginreglu að bifreiðastjórum verði heimilt að beygja til hægri á umferðarljósum á móti rauðu ljósi. Að öðru leyti skulu almenn umferðarlög gilda, svo sem um stöðvunarskyldu og forgang umferðar úr öðrum áttum. Þessi regla hefur um langt bil verið gildandi í Bandaríkjunum og Kanada og gefið góða raun. Oft neyðist bifreiðastjóri, sem hyggst taka hægri beygju, til að bíða á móti rauðu ljósi þótt engin umferð sé í þá akstursstefnu. Mikið hagræði væri af því að bifreiðastjórinn gæti haldið för sinni áfram án þess að bíða eftir grænu ljósi. Það stytti biðtíma margra bílstjóra, losaði um umferðarteppu á álagstímum og greiddi almennt fyrir umferð. Þá er ónefndur sá þáttur að slík heimild drægi úr kostnaði við lagningu afreina í sumum tilvikum.

Áhersla er lögð á að bifreiðastjóra ber að meta aðstæður og virða almennar umferðarreglur þegar ákvörðun um hægri beygju móti rauðu ljósi er tekin. Í raun er um svipaða ábyrgð og ákvörðun að ræða og þegar bifreiðastjóri tekur ákvörðun um að aka úr aðrein inn á aðalbraut.

Í einhverjum tilvikum getur verið óheppilegt að leyfa hægri beygju móti rauðu ljósi og skal þá tekið sérstaklega fram með þar til gerðum merkingum að slík beygja sé óheimil. Meginreglan á að vera sú að hægri beygja móti rauðu ljósi sé heimil nema annað sé tekið fram sérstaklega.
Eignarréttur og afnotaréttur fasteigna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 146

Frumvarp til laga um breyting á lögum um eignarrétt og afnotarétt fasteigna, nr. 19 6. apríl 1966.

(Lagt fyrir Alþingi á 127. löggjafarþingi 2001–2002.)

1. gr.

Orðin „samfellt í a.m.k. fimm ár“ í 1. tölul. 1. mgr. 1. gr. laganna, sbr. lög nr. 23/1991, falla brott.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er samið í dómsmálaráðuneytinu. Með frumvarpinu er lögð til breyting á lögum um eignarrétt og afnotarétt fasteigna, nr. 19 6. apríl 1966, að því er varðar heimild útlendinga til að öðlast eignarrétt eða afnotarétt að fasteignum hér á landi.

Samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. 1. gr. laganna, eins og henni var breytt með 8. gr. laga nr. 23/1991, má enginn öðlast eignarrétt eða afnotarétt yfir fasteignum hér á landi nema hann sé íslenskur ríkisborgari eða hafi verið með lögheimili hér á landi samfellt í a.m.k. fimm ár. Skv. 2. mgr. sömu greinar getur ráðherra veitt leyfi til að víkja frá þessu skilyrði. Með frumvarpinu er lögð til sú breyting á lögunum að fallið verði frá áskilnaði um að útlendingur þurfi að hafa átt hér lögheimili í fimm ár til að geta eignast fasteign. Þannig verði nægjanlegt fyrir útlending að eiga lögheimili hér á landi og því þyrftu aðeins þeir útlendingar að sækja um leyfi sem ekki eiga lögheimili hér. Réttur útlendings sem öðlast eignarrétt yfir fasteign með þessum hætti er bundinn því að hann eigi hér áfram lögheimili. Útlendingur sem flytur af landi brott verður því að sækja um leyfi samkvæmt lögunum, sbr. 8. gr. laganna.

Á undanförnum árum hefur mikill fjöldi útlendinga sótt um undanþágu frá skilyrðum 1. tölul. 1. mgr. 1. gr. laganna. Fjöldi slíkra mála í dómsmálaráðuneytinu á undanförnum árum var sem hér segir: Árið 1997 bárust 103 beiðnir, árið 1998 183 beiðnir, árið 1999 232 beiðnir og árið 2000 bárust ráðuneytinu 287 slíkar umsóknir. Langstærstur hluti þessara beiðna kemur frá útlendingum búsettum hér á landi sem ekki fullnægja skilyrðinu um að hafa haft hér lögheimili samfellt í fimm ár. Mjög margir þessara útlendinga eru makar íslenskra ríkisborgara. Á undanförnum áratugum hefur beiðni útlendings með lögheimili hér á landi um undanþágu frá skilyrðum 1. tölul. 1. mgr. 1. gr. laganna aldrei verið hafnað. Verði frumvarp þetta að lögum mun það létta umtalsverðu og vaxandi álagi af ráðuneytinu og bæta réttarstöðu þeirra útlendinga sem hér eiga lögheimili og vilja fjárfesta í fasteign.

Ekki þykja nú efni til að leggja til frekari breytingar á lögunum. Þannig er ekki lagt til að breytt verði ákvæðum um heimild félaga sem útlendingar eiga hlut í til að eiga fasteign hér, sbr. 2.–4. tölul. 1. mgr. 1. gr. laganna. Það og önnur atriði laganna bíða frekari endurskoðunar.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á lögum um eignarrétt og afnotarétt fasteigna, nr. 19 6. apríl 1966.

Með frumvarpinu er lögð til breyting á lagaákvæðum um heimildir útlendinga til að öðlast eignarrétt eða afnotarétt yfir fasteignum hér á landi. Ekki er gert ráð fyrir að lögfesting frumvarpsins leiði til aukinna útgjalda ríkissjóðs.
Umhverfismengun af völdum einnota umbúða fyrir drykkjarvörur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 160

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um ráðstafanir gegn umhverfismengun af völdum einnota umbúða fyrir drykkjarvörur, nr. 52/1989.

(Lagt fyrir Alþingi á 127. löggjafarþingi 2001–2002.)

1. gr.

4. mgr. 3. gr. laganna fellur brott.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt 4. mgr. 3. gr. laganna ber Endurvinnslunni hf. að greiða 5% af árlegum tekjuafgangi sínum til Náttúruverndarráðs. Á grundvelli 2. gr. laganna var gerður samningur 7. júní 1989 á milli stjórnar Endurvinnslunnar hf. og iðnaðarráðherra þar sem Endurvinnslunni hf. var falið að taka að sér söfnun einnota drykkjarvöruumbúða sem falla undir lögin og umsýslu skilagjalds. Samningur þessi var gerður til 15 ára og hefur því Endurvinnslan hf. framangreint hlutverk í dag samkvæmt lögunum.

Í frumvarpi til laga um breytingu á lögum um náttúruvernd, nr. 44/1999, sem lagt er fram samhliða þessu frumvarpi, er gerð tillaga um að Náttúruverndarráð verði lagt niður en eins og áður er rakið renna 5% af árlegum tekjuafgangi Endurvinnslunnar hf. til Náttúruverndarráðs, sbr. 2. mgr. 8. gr. laga um náttúruvernd. Þar sem ekki er gert ráð fyrir að Náttúruverndarráð verði starfrækt áfram er gerð tillaga um framangreinda breytingu á lögunum.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um ráðstafanir gegn umhverfismengun af völdum einnota umbúða fyrir drykkjavörur, nr.

52/1989.

Frumvarpið kveður á um brottfall 4. mgr. 3. gr. laganna, en þar er kveðið á um að félag það sem starfsleyfi hefur samkvæmt lögum þessum skuli greiða 5% af árlegum tekjuafgangi til Náttúruverndarráðs. Þar sem ekki er gert ráð fyrir að Náttúruverndarráð verði starfrækt áfram er lagt til að ákvæði þetta falli brott.

Ekki verður séð að frumvarp þetta, verði það óbreytt að lögum, hafi í för með sér kostnað fyrir ríkissjóð.
Málefni aldraðra Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 162

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um málefni aldraðra, nr. 125/1999.

(Lagt fyrir Alþingi á 127. löggjafarþingi 2001–2002.)

1. gr.

Í stað fjárhæðarinnar „4.578“ í 2. málsl. 1. mgr. 10. gr. laganna kemur: 4.826.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og koma til framkvæmda við álagningu opinberra gjalda á árinu 2002 vegna tekna ársins 2001.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Úr Framkvæmdasjóði aldraðra eru m.a. veittir styrkir til byggingar þjónustumiðstöðva, dagvista og stofnana fyrir aldraða og til nauðsynlegra breytinga og endurbóta á húsnæði sem notað er til þjónustu við aldraða. Auk þess styrkir sjóðurinn rekstur á stofnanaþjónustu fyrir aldraða. Gjald í Framkvæmdasjóð aldraðra hækkar um 5,41% og miðast hækkunin að hálfu við breytingu á byggingarvísitölu og að hálfu við breytingu á neysluvísitölu.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um málefni aldraðra, nr. 125/1999.

Með frumvarpinu er lagt til að sérstakt gjald sem skattstjórar leggja á þá sem skattskyldir eru skv. 1. gr. laga nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, og renna skal í Framkvæmdasjóð aldraðra skuli nema 4.826 kr. á hvern gjaldanda. Skal gjaldið koma til framkvæmda við álagningu opinberra gjalda á árinu 2002 en ekki 4.578 kr. eins og ákveðið var með lögum nr. 172/2000, um breytingu á lögum um málefni aldraðra, nr. 125/1999, að gilda ætti fyrir það ár.

Í forsendum fjárlaga 2001 var gert ráð fyrir að gjaldið yrði 4.162 kr. það ár. Með tilvísun í skýrleika skattlagningarheimilda var talið nauðsynlegt að fjárhæð gjaldsins væri breytt í lögum um málefni aldraðra og því var álagt gjald kr. 4.065 eins og þágildandi lög kváðu á um. Hækkun gjaldsins verður því 761 kr. á milli ára á hvern gjaldanda. Ef miðað er við 158.300 gjaldendur á árinu 2002 hækka ríkistekjur um 142,6 m.kr. sem renna til Framkvæmdasjóðs aldraðra verði frumvarpið að lögum. Framlög ríkissjóðs til Framkvæmdasjóðs aldraðra árið 2001 hækka hins vegar um tæpar 90 m.kr. á milli ára en þau voru 675 m.kr. árið 2001.