arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Almannatryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 443

803. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um almannatryggingar, nr. 67/1971, með síðari breytingum.

Flm.: Karvel Pálmason, Guðrún Agnarsdóttir, Egill Jónsson, Jón Helgason,

Margrét Frímannsdóttir, Guðmundur Ágústsson, Eyjólfur Konráð Jónsson,

Jóhann Einvarðsson, Karl Steinar Guðnason, Skúli Alexandersson, Júlíus Sólnes,

Danfríður Skarphéðinsdóttir.

1. gr.

Aftan við 34. gr. laganna bætist svohljóðandi málsgrein:

Verði maður fyrir varanlegu heilsutjóni, sem nemur a.m.k. 10% örorku samkvæmt læknisfræðilegu mati, vegna læknisaðgerðar eða vegna mistaka starfsfólks, sem starfar samkvæmt lögum um heilbrigðisþjónustu, skal Tryggingastofnun ríkisins bæta það tjón á sama hátt og vinnuslys. Landlæknir og tryggingayfirlæknir skulu sameiginlega meta hvort um bótaskylt tilfelli er að ræða og ákveða örorkustigið. Leggja má úrskurð þeirra fyrir tryggingaráð samkvæmt ákvæði 7. gr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta til laga um breytingu á almannatryggingalögum er flutt til þess að bæta að hluta úr brýnni þörf.

Alkunna er að einstaklingar geta orðið fyrir heilsutjóni af aðgerðum lækna, ýmist vegna bótaskyldra mistaka eða vegna þess að aðgerð hefur ekki heppnast nógu vel þótt eigi sé um að ræða bótaskylt atvik, eða vegna mistaka heilbrigðisstétta. Slíkt tjón hafa einstaklingar yfirleitt orðið að bera sjálfir óbætt hingað til.

Í svari heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra við fyrirspurn frá fyrsta flutningsmanni þessa frumvarps á Alþingi 8. des. 1988 kemur fram að í ráðuneyti hans liggja drög að tillögum um tryggingasjóð sjúklinga en auðséð er að það mál nær ekki fram að ganga á þessu þingi enda um mjög viðamikið mál að ræða.

Með frumvarpinu, sem hér er flutt, er farin sú millileið að ætlast er til að Tryggingastofnun ríkisins greiði á sama hátt og hún bætir vinnuslys það tjón sem verður af læknisaðgerðum eða mistökum við læknisaðgerðir. Hér er ekki um að ræða bætur samkvæmt almennu skaðabótareglunni, sem geta orðið mjög háar, heldur bætur eins og Tryggingastofnun ríkisins greiðir nú fyrir vinnuslys. Ekkert er því til fyrirstöðu að sjúklingur geti höfðað bótamál á hendur þeim sem ábyrgð bera á læknisaðgerð og fengið hærri bætur ef það mál vinnst. Fjárhæð sú, sem Tryggingastofnun mundi hafa greitt, kæmi þá til frádráttar og gæti Tryggingastofnun ríkisins endurkrafið hana. Ákvæði þessu er ætlað að standa þangað til viðameira frumvarp um tryggingasjóð sjúklinga verður tekið upp í almannatryggingalögin.

Landlækni og tryggingayfirlækni er sameiginlega falið að meta hvort um bótaskylt tilfelli er að ræða og eins að ákveða örorkustigið. Hvort tveggja má teljast eðlilegt þegar litið er til þess að úrskurð þeirra má leggja fyrir tryggingaráð skv. 7. gr. eins og hún verður ef samþykkt verður stjórnarfrumvarp sem nú liggur fyrir Alþingi þar að lútandi.
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 444

804. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

Flm.: Ragnhildur Helgadóttir, Geir H. Haarde, Birgir Ísl. Gunnarsson,

Pálmi Jónsson.

1. gr.

Við 81. gr. laganna bætist ný málsgrein sem orðist svo:

Á sama hátt skal við álagningu eignarskatts skipta eignarskattsstofni eftirlifandi maka og reikna eignarskatt hans eins og hjá hjónum væri.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og gilda við álagningu eignarskatts á árinu 1989 vegna eigna í lok ársins 1988.

Greinargerð.

Markmið þessa frumvarps er að stíga skref til að draga úr því ranglæti sem hin nýju eignarskattsákvæði skattalaga hafa í för með sér. Samkvæmt lögunum, sem nú gilda og sett voru að tillögu ríkisstjórnarinnar í vetur, getur fráfall maka haft það í för með sér að ekkja eða ekkill þarf að greiða af sömu eign meira en tvisvar sinnum hærri eignarskatt en gert var fyrir andlát makans.

Ákvæðið um 2,7% eignarskatt af sjö millj. kr. eignarskattsstofni veldur því að fjöldi ekkna og ekkla, sem lenti neðar í skattstiganum áður, meðan eignin skiptist milli hjóna, þarf nú allt í einu að greiða af eignarskattsstofni sínum tvöföldum, t.d. ef viðkomandi situr í óskiptu búi. Þar við bætist hækkun á eignarskattsstofni um 2,5 millj. kr., en það er sú upphæð sem er eignarskattsfrjáls hjá hverjum greiðanda. Þessi frádráttur sem var tvöfaldur fyrir hjón verður nú allt í einu einfaldur og veldur því skyndihækkun skatts af sömu eign. Flutningsmenn telja brýnt að leiðrétta þetta.
Söluskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 462

823. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 10/1960, um söluskatt, með síðari breytingum.

Flm.: Danfríður Skarphéðinsdóttir, Guðrún Agnarsdóttir.

1. gr.

Við A-lið 6. gr. laganna (sbr. 3. gr. l. nr. 1/1988) bætist nýr töluliður svohljóðandi:

23. Námsbækur.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarpi þessu er ætlað að draga úr þeim mikla kostnaði sem námsfólk hefur vegna kaupa á námsbókum.

Meginverkefni Námsgagnastofnunar er að semja námsefni og sjá nemendum á grunnskólastigi fyrir námsbókum. Sú stofnun hefur búið við mikið fjársvelti um áraraðir og hefur því reynst erfitt að sinna því hlutverki sem henni er ætlað. Það gerist því æ algengara að nemendur, einkum í efri bekkjum grunnskólans, þurfi að kaupa bækur sínar sjálfir. Þess eru dæmi að grunnskólanemendur hafi keypt námsbækur fyrir allt að því 10 þús. kr. á yfirstandandi skólaári.

Í mörgum nágrannalanda okkar tíðkast það að nemendum er séð fyrir bókum þar til þeir ljúka prófum framhaldsskóla, enda eru stjórnvöld víða farin að líta svo á að nám á framhaldsskólastigi sé í raun skyldunám. Hér á landi nýtur útgáfa námsbóka fyrir framhaldsskólastigið engra styrkja af hálfu yfirvalda og er kostnaður nemenda við bókakaup því umtalsverður. Þess eru dæmi að námsbækur nemenda fyrir eina önn kosti allt að því 20 þús. kr. þetta skólaárið.

Það er nánast einsdæmi meðal þjóða að lagður sé söluskattur á námsbækur. Niðurfelling hans mundi draga verulega úr kostnaði nemenda við kaup á námsbókum, jafna möguleika þeirra til náms og lækka hlut bókakostnaðar við útreikninga á framfærslu þeirra nemenda sem njóta námslána.
Þingfararkaup alþingismanna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 469

830. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 75 2. desember 1980, um þingfararkaup alþingismanna.

Flm.: Jón Helgason, Guðrún Agnarsdóttir, Karl Steinar Guðnason,

Salome Þorkelsdóttir, Margrét Frímannsdóttir.

1. gr.

Við 8. gr. laganna bætist ný málsgrein svohljóðandi:

Afsali þingmaður sér þingmennsku og hverfi til annarra launaðra starfa fellur réttur hans til biðlauna niður.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Samkvæmt núgildandi lögum um þingfararkaup alþingismanna, nr. 75/1980, nýtur alþingismaður biðlauna er hann hættir þingmennsku, í þrjá mánuði eftir eins kjörtímabils þingsetu en í sex mánuði eftir tíu ára eða lengri þingsetu. Lögin kveða hins vegar ekki sérstaklega á um það hvort alþingismaður skuli njóta biðlauna ef hann afsalar sér þingmennsku og tekur við öðru starfi. Eftir upphaflegum tilgangi laganna var ekki ætlunin að þingmenn, sem segja af sér þingmennsku og hverfa til annarra launaðra starfa, nytu biðlauna eins og fram kom í umræðum á Alþingi á sínum tíma. Tíðkast hvorki á almennum vinnumarkaði né hjá ríkinu að sá er segir upp störfum njóti launa eftir að hætt er störfum. Í frumvarpi þessu er því lagt til að kveðið sé skýrt á um að réttur til biðlauna falli niður afsali þingmaður sér þingmennsku fyrir lok kjörtímabils og taki við öðru starfi. Þessi breyting hefur hins vegar engin áhrif á rétt þingmanna til biðlauna að kjörtímabili loknu.

Frumvarp þetta er flutt í samráði við þá þingforseta sem sæti eiga í neðri deild.
Íslensk málnefnd Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 415

926. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 80/1984, um Íslenska málnefnd.

(Eftir 2. umr. í Nd., 25. apríl.)

1. gr.

6. gr. laganna orðast svo:

Í Íslenskri málnefnd eiga sæti fimmtán menn, skipaðir af menntamálaráðherra. Auk þess er málnefndinni heimilt að bjóða einstaklingi, einum eða tveimur, setu í nefndinni ef hún telur það nefndarstarfinu til gagns.

Háskólaráð, heimspekideild Háskóla Íslands og Orðabók Háskólans tilnefna einn mann hvert í nefndina og skipar ráðherra úr þeirra hópi formann og varaformann nefndarinnar.

Níu nefndarmenn skipar ráðherra samkvæmt tilnefningu Örnefnanefndar, Kennaraháskóla Íslands, Ríkisútvarpsins, Þjóðleikhússins, Staðlaráðs Íslands, Samtaka móðurmálskennara, Rithöfundasambands Íslands, Blaðamannafélags Íslands og Hagþenkis. Loks skal ráðherra skipa þrjá menn frá öðrum stofnunum, félögum eða samtökum sem fást við málrækt eða hafa mikil áhrif á málfar almennings og skal að minnsta kosti einn þeirra vera úr röðum íðorðafólks.

Innan málnefndar starfar fimm manna stjórn. Í stjórninni eiga sæti þeir þrír menn sem skipaðir eru skv. 2. mgr. og tveir menn sem málnefndin kýs úr hópi nefndarmanna. Formaður og varaformaður málnefndar eru jafnframt formaður og varaformaður stjórnar.

Skipunartími nefndarinnar er fjögur ár.

2. gr.

7. gr. laganna breytist þannig:

a. 1. mgr. orðast svo:

Íslensk málnefnd kemur saman eigi sjaldnar en einu sinni á ári og ella þegar formaður boðar til fundar eða meiri hluti málnefndarmanna óskar þess.

b. Við bætist ný málsgrein er verði 2. mgr. og orðist svo:

Stjórn málnefndarinnar hefur forustu fyrir starfsemi nefndarinnar. Stjórnin beitir sér fyrir einstökum málræktarverkefnum og annast í umboði nefndarinnar og í samvinnu við málstöðina afgreiðslu þeirra mála er nefndinni berast. Stjórnin heldur fundi eftir þörfum. Skylt er formanni að boða til stjórnarfundar ef stjórnarmaður eða forstöðumaður málstöðvar óskar þess.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1990. Frá þeim degi lýkur skipunartíma þeirrar nefndar er nú situr.

Þegar lög þessi hafa hlotið staðfestingu skal fella meginmál þeirra inn í lög nr. 80/1984 og gefa þau út svo breytt.
Almannatryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 372

990. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 67/1971, um almannatryggingar, ásamt síðari breytingum.

(Eftir 2. umr. í Nd., 2. maí.)

1. gr.

2. mgr. 6. gr. laganna fellur niður.

2. gr.

7. gr. laganna hljóði svo:

Rísi ágreiningur um bætur eða örorkumat getur tryggingaráð úrskurðað í málinu.

Ef ágreiningur er lagður fyrir tryggingaráð til úrskurðar og úrlausn hans er að einhverju leyti eða öllu háð læknisfræðilegu, lögfræðilegu eða félagsfræðilegu mati er tryggingaráði hverju sinni heimilt að kveðja sér til ráðuneytis einn til þrjá menn sem hafa sérþekkingu á hlutaðeigandi sviði.

3. gr.

1. og 2. mgr. 38. gr. hljóði svo:

Ráðherra skipar formann og varaformann stjórnar sjúkrasamlags, að fengnum tillögum tryggingaráðs, en bæjarstjórn eða héraðsnefnd kýs til viðbótar fjóra menn í stjórnina og jafnmarga til vara. Ríkisendurskoðun annast endurskoðun reikninga sjúkrasamlaganna.

Nú standa fleiri en ein sýsla, eða kaupstaður og sýsla eða sýslur, að einu sjúkrasamlagi, og skal þá hver sýsla (hlutaðeigandi sveitarfélög) og kaupstaður kjósa tvo menn í stjórn sjúkrasamlags.

4. gr.

Ný grein er verði 81. gr. hljóði svo:

Ráðherra er heimilt í reglugerð að kveða á um nánari framkvæmd laga þessara.

5. gr.

81. gr. laganna verði 82. gr.

6. gr.

Við ákvæði til bráðabirgða í lögunum bætist ný málsgrein er hljóði svo:

Þrátt fyrir ákvæði b-liðar 43. gr. er Tryggingastofnun ríkisins heimilt á árinu 1989, að fengnu samþykki ráðherra, að semja við sérfræðinga um nauðsynlegar rannsóknir og aðgerðir, án þess að til þurfi tilvísun heilsugæslulæknis eða heimilislæknis.

7. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Lyfjadreifing Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 104

107. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 76/1982, um lyfjadreifingu, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 112. löggjafarþingi 1989.)

1. gr.

Síðasta málsgrein 36. gr. laga nr. 76/1982 orðist svo:

Lyfjaheildsölum er óheimilt að selja lyf öðrum en þeim sem leyfi hafa til smásölu lyfja, svo og til notkunar á sjúkrahúsum, heilsugæslustöðvum og læknastöðvum og þeim tilraunastofnunum sem leyfi hafa til tilrauna með lyf.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt 36. gr. laga nr. 76/1982, um lyfjadreifingu, er lyfjaheildsölum óheimilt að selja lyf öðrum en þeim sem leyfi hafa til smásölu lyfja, svo og til notkunar á sjúkrahúsum og þeim tilraunastofnunum sem leyfi hafa til tilrauna með lyf. Þetta hefur í för með sér að lyfjaheildsölum er t.d. óheimilt að selja lyf til annarrar lækningastarfsemi en þeirrar sem flokkuð er sem sjúkrahús samkvæmt lögum nr. 59/1983, um heilbrigðisþjónustu. Það er augljóst mál að fái önnur starfsemi, sem sinnir sambærilegri þjónustu og sjúkrahús, eins og heilsugæslustöðvar og læknastöðvar, ekki að kaupa lyf með sama hætti getur það haft í för með sér röskun bæði fyrir starfsemina og ekki síður fyrir þá sjúklinga sem leita þessarar þjónustu. Það er skoðun ráðuneytisins að nauðsynlegt sé að heilsugæslustöðvar og læknastöðvar, sem fengið hafa viðurkenningu ráðuneytisins í samræmi við 26. gr. laga nr. 59/1983, um heilbrigðisþjónustu, búi við sömu kjör hvað lyfjakaup varðar og hliðstæður rekstur. Hér er um að ræða starfsemi sem fyllilega verður jafnað til starfsemi sjúkrahúsa, t.d. sé um að ræða rekstur skurðstofu. Ráðuneytið telur því nauðsynlegt að lögum verði breytt þannig að þau standi beinlínis ekki í vegi fyrir því að lyfjaheildsalar geti selt slíkri starfsemi lyf, enda sé í fyllsta máta eðlilegt að svo sé gert þar sem þjónustan er hin sama og veitt er á sjúkrahúsum. Í þessu tilviki er rétt að benda á að því aðeins kæmi til sala á lyfjum í slíkum tilvikum að uppfyllt séu önnur ákvæði lyfjadreifingarlaga, t.d. um að þar starfi lyfjafræðingur sem hafi umsjón með og beri ábyrgð á öflun lyfja og eftirliti með notkun innan hlutaðeigandi heilsugæslustöðva og læknastöðva.
Hollustuhættir og heilbrigðiseftirlit Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 105

108. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 81/1988, um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit.

(Lagt fyrir Alþingi á 112. löggjafarþingi 1989.)

1. gr.

Nýr töluliður, er verði 7. tölul. 29. gr., orðist svo:

29.7. Í þeim tilvikum, þar sem Hollustuvernd ríkisins fer með beint eftirlit samkvæmt lögunum, sbr. 2. tölul. 17. gr., til eða samkvæmt ákvörðun ráðherra, sbr. 4. tölul. 13. gr., getur stofnunin beitt sama valdi og sömu þvingunarúrræðum og heilbrigðisnefndir skv. 27. gr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Lög nr. 81/1988, um hollustuhætti og heilbrigðiseftirlit, eru byggð á því grundvallarsjónarmiði að það sem kallað hefur verið frumheilbrigðiseftirlit eða beint eftirlit sé í höndum heilbrigðisnefnda sveitarfélaganna og heilbrigðisfulltrúa sem eru starfsmenn þeirra. Eftirlitið er því rekið á kostnað og ábyrgð sveitarfélaganna nema í þeim tilvikum þar sem lögin kveða beint á um eftirlit á vegum Hollustuverndar ríkisins, eins og gert er í 2. tölul. 17. gr., þar sem fjallað er um innflutning á matvælum og öðrum neysluvörum, eða þar sem samkomulag er um beint eftirlit Hollustuverndar ríkisins, sbr. nánar 4. tölul. 13. gr., en Hollustuvernd ríkisins hefur samkvæmt þeirri grein verið falið beint eftirlit með ýmiss konar mengandi starfsemi, sbr. nánar reglugerð nr. 390/1985, um starfsleyfi fyrir starfsemi sem getur haft í för með sér mengun.

Í þeim tilvikum, þar sem heilbrigðisnefndir fara með eftirlitið, geta þær beitt ýmsum ráðstöfunum til þess að knýja á um framkvæmdir eða til þess að látið verði af starfsemi, sbr. nánar 27. gr. áðurnefndra laga. Í þeim tilvikum, þar sem Hollustuvernd ríkisins fer með eftirlitið, er engum slíkum lagafyrirmælum til að dreifa þannig að heilbrigðisnefndir hafa þurft að grípa til ráðstafana vegna eftirlits sem Hollustuvernd ríkisins er falið. Þetta er á allan hátt óeðlilegt, ekki síst þar sem hlutaðeigandi sveitarfélög hljóta að bera ábyrgð á aðgerðunum án þess að starfsmenn þeirra, þ.e. heilbrigðisnefndir og heilbrigðisfulltrúi í þessu tilviki, hafi lagt dóm á málið. Þannig fer ekki saman raunveruleg ákvörðunartaka og framkvæmd ráðstöfunar.

Til þess að kippa ofangreindu á klakk telur ráðuneytið eðlilegt að Hollustuvernd ríkisins búi yfir sömu ráðum til þess að knýja á um framkvæmd ráðstöfunar og heilbrigðisnefndir fari stofnunin með beint eftirlit. Eins og áður hefur komið fram heyrir slíkt eftirlit til undantekninga, er annaðhvort samkvæmt laganna hljóðan eða samkvæmt sérstöku samkomulagi og er slíkt samkomulag gert í fullu samráði við heilbrigðiseftirlit sveitarfélaganna, sbr. nánar 4. tölul. 13. gr. áðurnefndra laga. Ætti því ekki að vera nein hætta á að Hollustuvernd ríkisins verði falin verkefni umfram það sem samkomulag er um við sveitarfélögin.
Sakadómur í ávana- og fíkniefnamálum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 125

129. Frumvarp til laga um breyting á lögum um sakadóm í ávana- og fíkniefnamálum, nr. 29/1986.

(Lagt fyrir Alþingi á 112. löggjafarþingi 1989.)

1. gr.

Við 2. gr. bætist ný málsgrein, 3. mgr., svohljóðandi:

Ef vafi þykir vera um mikilsverð sönnunar- eða lagaatriði getur dómarinn kvatt til setu í dómi með sér tvo dómendur. Sá sem kvaddur er til setu í dómi skal vera embættisdómari eða fullnægja skilyrðum 2. mgr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og taka, eftir því sem við getur átt, til mála sem ákært hefur verið í og þingfest hafa verið fyrir gildistöku þeirra.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt lögum um sakadóm í ávana- og fíkniefnamálum, nr. 29/1986, skal fyrir þeim dómstóli reka og dæma opinber mál vegna brota á lögum um ávana- og fíkniefni, nr. 65/1974, og vegna brota á 173. gr. a almennra hegningarlaga.

Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 74/1974, getur ríkissaksóknari kveðið svo á að rannsókn máls og meðferð, annað hvort eða hvort tveggja, skuli fara fram í Reykjavík eða annars staðar á landinu þar sem honum þykir best við eiga, enda þótt það skyldi annars sæta rannsókn og meðferð dómara í öðru lögsagnarumdæmi, ef mál er vandasamt eða umfangsmikið. Mál vegna meiri háttar skatta- og efnahagsbrota skulu að jafnaði sæta meðferð í Reykjavík. Í 3. mgr. sömu greinar segir að í Reykjavík geti þrír sakadómarar, annaðhvort eftir ákvörðun yfirsakadómara eða eftir boði dómsmálaráðherra, farið með mál eftir rannsókn þess og dæmt það í sameiningu, enda þyki vafi vera um mikilsverð sönnunar- eða lagaatriði.

Á undanförnum missirum hafa komið til meðferðar sakadóms í ávana- og fíkniefnamálum nokkur umfangsmikil fíkniefnamál þar sem um hefur verið að ræða innflutning og dreifingu á kókaíni, en við slíkum brotum liggja þung viðurlög. Til að fylgja eftir stefnu stjórnvalda um samfellda, hraða og vandaða málsmeðferð er í 1. gr. frumvarpsins lagt til að þegar vafi þykir vera um mikilsverð sönnunar- eða lagaatriði geti dómarinn ákveðið að slík mál séu dæmd af þriggja manna dómi, eins og heimilt er að gera séu slík mál rekin fyrir sakadómi Reykjavíkur.

Samkvæmt gildandi lögum er ekki ótvírætt að heimilt sé að fleiri en einn dómari dæmi mál sem rekin eru fyrir sakadómi í ávana- og fíkniefnamálum og er því frumvarp þetta flutt.

Í 2. málsl. 1. gr. er fjallað um hæfi þeirra sem kvaddir eru til setu í dómi. Þar er lagt til að annaðhvort sé um að ræða embættisdómara eða mann/menn sem uppfylla skilyrði 2. mgr. 2. gr. laganna, þ.e. til skipunar sem sakadómari í ávana- og fíkniefnamálum. Auk almennra skilyrða til skipunar í héraðsdómaraembætti skal viðkomandi hafa þekkingu á rannsókn og meðferð ávana- og fíkniefnamála.

Í 2. gr. frumvarpsins er m.a. lagt til að umrædd lagabreyting taki til mála sem þegar eru til meðferðar hjá dóminum.
Greiðslujöfnun fasteignaveðlána Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 127

131. Frumvarp til laga um breyting á lögum um greiðslujöfnun fasteignaveðlána til einstaklinga, nr. 63 26. júní 1985.

Frá fjárhags- og viðskiptanefnd.

1. gr.

6. gr. laganna orðist svo:

Með launavísitölu, sem beitt er við framreikning greiðslumarks, sbr. 5. gr., er átt við þá vísitölu sem Hagstofa Íslands reiknar og birtir samkvæmt lögum nr. 89/1989. Launavísitala sú, sem Hagstofan birtir í mánuði hverjum, skal gilda við útreikning greiðslumarks lána frá og með fyrsta degi næsta mánaðar.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Launavísitala samkvæmt lögum þessum skal tengd eldri launavísitölu til greiðslujöfnunar fyrsta dag næsta mánaðar eftir gildistöku laga þessara. Hagstofa Íslands skal ákveða og birta opinberlega hvernig þessar vísitölur skulu tengdar.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt að beiðni Hagstofu Íslands og í samráði við félagsmálaráðherra.

Í gildandi lögum nr. 63/1985, um greiðslujöfnun fasteignaveðlána einstaklinga, er í 6. gr. kveðið á um „launavísitölu til greiðslujöfnunar“. Þessi vísitala skal að jöfnu samsett úr vísitölu atvinnutekna á mann og vísitölu meðalkauptaxta allra launþega. Launavísitala til greiðslujöfnunar er metin mánaðarlega og nýtt til greiðslujöfnunar opinberra húsnæðislána en ekki í öðru skyni. Undanfarin tvö ár hefur ekki verið hægt að reikna þessa vísitölu í samræmi við fyrirmæli laganna þar sem mánaðarlegar áætlanir um vísitölu atvinnutekna og meðalkauptaxta hafa ekki verið tiltækar. Hagstofan hefur því reist vísitölu þessa á áætlunum um breytingar greiddra launa, einkum dagvinnulauna, að teknu tilliti til samningsbundinna breytinga annarra launaþátta.

Á síðastliðnu vori voru sett almenn lög um launavísitölu, nr. 89/1989. Við umfjöllun málsins í fjárhags- og viðskiptanefndum Alþingis var á það bent af hálfu Hagstofunnar að eftir gildistöku nýrra laga um launavísitölu væri æskilegt að færa ákvæði um gerð launavísitölu til greiðslujöfnunar til samræmis við ný lög um launavísitölu. Hér kemur tvennt til. Annars vegar hefur eins og áður segir ekki verið unnt að fullnægja þeim fyrirmælum um útreikning launavísitölu til greiðslujöfnunar sem fram koma í núgildandi 6. gr. laga nr. 63/1985 og hins vegar er ekki heppilegt að beitt sé mörgum opinberum launavísitölum. Af þessum ástæðum er frumvarp þetta flutt.

Frumvarpið þarfnast ekki sérstakra skýringa, en um gerð hinnar nýju launavísitölu vísast til þeirra skýringa sem fram komu í frumvarpi til laga þar að lútandi (þskj. 361 á 111. löggjafarþingi 1988–89).
Tekjustofnar sveitarfélaga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 186

209. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 73/1980, um tekjustofna sveitarfélaga, með síðari breytingum.

Flm.: Friðrik Sophusson, Ásgeir Hannes Eiríksson,

Ingi Björn Albertsson, Sigríður Lillý Baldursdóttir.

1. gr.

2. mgr. 25. gr. laganna, sbr. 2. gr. laga nr. 38/1987, orðast svo:

Útsvar af þeim tekjum barna, sem um ræðir í 65. gr. laga nr. 75/1981, skal eigi vera hærra en 7,5%, sbr. 1. mgr., af útsvarsstofni af tekjum umfram 250.000 kr., hækkuðum í samræmi við skattvísitölu skv. 122. gr. laga nr. 75/1981.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og koma til framkvæmda við álagningu útsvars árið 1989.

Greinargerð.

Frumvarp þetta á samleið með frumvarpi á þskj. 208 um breytingu á lögum um tekjuskatt og eignarskatt.

Um rökstuðning vísast til greinargerðar þess frumvarps.

Fylgiskjal.

Drög að breytingum á lögum um tekjustofna sveitarfélaga.

Í fylgiskjalinu eru skáletraðar þær breytingar á lögum nr. 73/1980, um tekjustofna sveitarfélaga, sem verða ef þetta frumvarp verður að lögum.

25. gr.

Útsvar skal vera ákveðinn hundraðshluti af tekjum hvers almanaksárs, en má þó eigi vera hærra en 7,5% af útsvarsstofni og skal sami hundraðshluti lagður á tekjur allra manna í hverju sveitarfélagi.

Útsvar af þeim tekjum barna, sem um ræðir í 65. gr. laga nr. 75/1981, skal eigi vera hærra en 7,5%, sbr. 1. mgr., af útsvarsstofni af tekjum umfram 250.000 kr., hækkuðum í samræmi við skattvísitölu skv. 122. gr. laga nr. 75/1981.