Tekjustofnar sveitarfélaga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 229

291. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 91/1989.

(Lagt fyrir Alþingi á 112. löggjafarþingi 1989.)

1. gr.

Í stað orðsins „matsverðs“ í 1. mgr. 4. gr. laganna komi: álagningarstofns.

2. gr.

3. mgr. 4. gr. laganna orðist svo:

Verði ágreiningur um gjaldstofn skv. 3. gr. skal vísa honum til úrskurðar Fasteignamats ríkisins. Þeim úrskurði má skjóta til yfirfasteignamatsnefndar ríkisins. Verði ágreiningur um gjaldskyldu sker yfirfasteignamatsnefnd úr. Úrskurðum nefndarinnar má skjóta til dómstóla.

3. gr.

1. mgr. 34. gr. laganna orðist svo:

Sveitarstjórnum er heimilt að innheimta aðstöðugjald í sveitarsjóð hjá þeim aðilum, sem stunda atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi í sveitarfélaginu, eftir því sem nánar er ákveðið í lögum þessum.

4. gr.

Í stað „1. tölul. 1. mgr. 31. gr.“ í 1. málsl. 1. mgr. 35. gr. laganna komi: 1. tölul. 31. gr., og í stað „1. tölul. 2. mgr. 31. gr.“ í 2. mgr. sömu greinar komi: 2. mgr. 1. tölul. 31. gr.

5. gr.

Upphaf fyrri málsgreinar 38. gr. laganna orðist svo:

Heimilt er að innheimta aðstöðugjald hjá aðila sem stundar atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi í öðru sveitarfélagi en þar sem hann á lögheimili eða hefur aðalatvinnurekstur sinn af.

6. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. jan. 1990.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpi þessu eru lagðar til nokkrar tæknilegar breytingar á lögum um tekjustofna sveitarfélaga. Breytingarnar í 1. og 2. gr. eru eftir ósk Fasteignamats ríkisins. Þar er lagt til að einfalda meðferð ágreiningsmála er varða gjaldstofn fasteignaskatts með því að fela Fasteignamati ríkisins að úrskurða í slíkum málum á fyrsta stigi í stað yfirfasteignamatsnefndar eins og nú er. Breytingarnar, sem lagðar eru til í 3.–5. gr., eru á aðstöðugjaldskafla laganna. Markmiðið með þeim er að koma í veg fyrir ágreining við framkvæmd laganna.

Að öðru leyti vísast til athugasemda við einstakar greinar frumvarpsins.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Í þessari grein er lagt til að í stað orðsins „matsverð“ komi orðið álagningarstofn. Breyting þessi er talin eðlileg með hliðsjón af ákvæðum 3. gr. laganna þar sem er að finna nýmæli um stofn til álagningar fasteignaskatts af húsum og öðrum mannvirkjum um allt land.

Um 2. gr.

Hér er lögð til sú breyting frá gildandi lögum að fela Fasteignamati ríkisins að úrskurða í ágreiningsmálum sem varða gjaldstofn skv. 3. gr. þeirra. Ástæða þessa er m.a. sú að einfalda meðferð slíkra ágreiningsmála og um leið að létta af yfirfasteignamatsnefnd ríkisins því álagi sem á henni hvílir nú. Hins vegar er lagt til að úrskurðum þessum megi ætíð skjóta til yfirfasteignamatsnefndar.

Um 3. gr.

Eins og ákvæði 1. mgr. 34. gr. laganna er nú orðað er talin hætta á að það geti valdið misskilningi hvaða aðilar falli undir ákvæðið og því er hér lagt til að tekið verði upp að nýju orðlag sem var að finna í lögum um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 73/1980.

Um 4. gr.

Hér er einungis um að ræða nákvæmara orðalag en er í núgildandi ákvæði.

Um 5. gr.

Ákvæði þetta er samhljóða því ákvæði sem nú er í lögunum að öðru leyti en því að fyrir framan orðið „atvinnurekstur“ í lok málsliðarins hefur verið bætt orðinu „aðal“. Í ljós hefur komið að í Lagasafni 1983 hefur lagatexti eldri tekjustofnalaga nr. 73/1980 misprentast, þannig að þar stendur „atvinnurekstur“ í stað „aðalatvinnurekstur“ eins og stóð í lögum þeim er Alþingi samþykkti. Ætlunin var að ákvæði laga nr. 91/1989 yrði eins og hið eldra en vegna framangreindra mistaka sem urðu við endurútgáfu laga nr. 73/1980 féll niður orðið „aðal“. Það er hér með leiðrétt.

Um 6. gr.

Þarfnast ekki skýringa.