arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Húsaleigubætur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 49

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um húsaleigubætur, nr. 138/1997, með síðari breytingum.

Flm.: Guðmundur Steingrímsson.

1. gr.

Orðin „og leigja á heimavist eða á námsgörðum“ í 5. mgr 7. gr. laganna falla brott.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var flutt á 140. löggjafarþingi (þskj. 112, 112. mál) en náði ekki fram að ganga. Málið hlaut jákvæða efnislega umfjöllun hjá velferðarnefnd sem lagði til að það yrði samþykkt óbreytt (þskj. 1577).

Húsnæðisvandi námsmanna á framhalds- og háskólastigi er allverulegur um þessar mundir. Sárlega vantar stúdentagarða og horfur eru á að skortur verði á þeim enn um sinn. Fjölmargir námsmenn grípa því til þess ráðs að leigja íbúð á hinum almenna leigumarkaði. Oft er íbúðinni deilt með öðrum námsmönnum og það fyrirkomulag haft á að hver og einn hefur sitt herbergi en bað og eldhús er sameiginlegt.

Meginreglan varðandi þá sem búa í herbergjum með sameiginlegum aðgangi að eldhúsi og baðherbergi er sú að þeir skulu ekki njóta húsaleigubóta, enda teljist slíkt fyrirkomulag ekki til „íbúðarhúsnæðis“. Árið 2001 var réttur til húsaleigubóta hins vegar rýmkaður hvað varðar námsmenn á framhalds- og háskólastigi. Sú breyting var gerð að þeir námsmenn sem leigðu á heimavist eða á námsgörðum skyldu njóta réttar til húsaleigubóta þó svo að þeir deildu aðgangi að eldhúsi og baði. Rétt var talið að telja slíka aðstöðu námsmanna til íbúðarhúsnæðis, enda kölluðu félagslegar aðstæður námsmanna á slíkt fyrirkomulag.

Breytingin var einskorðuð við þá sem bjuggu á heimavist eða á námsgörðum. Í ljósi þess að ekki er nægilegt framboð af heimavist eða námsgörðum um þessar mundir, og fjölmargir námsmenn geta því ekki nýtt sér slíkt búsetuúrræði, er hér lagt til að sú takmörkun verði felld brott. Vel má hugsa sér, þótt slíkt sé ekki lagt til í frumvarpinu, að sú breyting verði tímabundin, enda líkur á að ráðist verði í byggingu námsgarða í framtíðinni.

Vart þarf að taka fram að nauðsynlegt er að hafa ríkt samráð við fulltrúa sveitarfélaga varðandi breytingu af þessu tagi. Áætla þarf kostnaðaraukann sem af þessu hlýst og leita leiða til þess að mæta honum. Hugtakið „kostnaðarauki“ er þó vandmeðfarið í þessu tilliti. Líklegt er að ef námsgarðar væru fyrir hendi eins og eðlilegt væri mundu húsaleigubætur greiðast flestum þeim námsmönnum sem hér um ræðir.

Einnig er mikilvægt að hafa í huga að fyrirhugaðar eru breytingar á heildarfyrirkomulagi búsetustyrkja. Líklegt er að húsaleigubætur sem slíkar verði aflagðar. Í nýju fyrirkomulagi verður þó eftir sem áður mikilvægt að taka á þeim vanda námsmanna sem hér er vakin athygli á og lagt til að verði leystur með framangreindu móti.
Íþróttalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 111

Frumvarp til laga um breytingu á íþróttalögum, nr. 64/1998, með síðari breytingum (lyfjaeftirlit í íþróttum).

(Eftir 2. umræðu, 19. nóvember.)

1. gr.

Á eftir 3. gr. laganna kemur ný grein, 3. gr. a, svohljóðandi:

Ráðherra stendur fyrir lyfjaeftirliti í íþróttum í samræmi við þjóðréttarlegar skuldbindingar og skal veitt til þess framlag úr ríkissjóði eftir því sem ákveðið er í fjárlögum.

Ráðherra er heimilt að fela þar til bærum aðila framkvæmd lyfjaeftirlits með þjónustusamningi sem gerður er til allt að fimm ára í senn. Í samningnum skal kveðið á um:

a. skilmála sem ráðuneyti setur fyrir ráðstöfun fjárframlags til lyfjaeftirlits úr ríkissjóði,

b. málsmeðferð við lyfjaeftirlit og þau verkefni sem ríkissjóður greiðir fyrir,

c. helstu áherslur og markmið samningsaðila og

d. mat og eftirlit með framkvæmd lyfjaeftirlits.

Aðila sem falin er framkvæmd lyfjaeftirlits með samningi skv. 2. mgr. er skylt að láta ráðuneytinu í té allar þær upplýsingar og gögn sem það þarfnast vegna eftirlits með starfsemi hans og fjármálum.

Ráðherra getur, að fengnum tillögum aðila sem falin er framkvæmd lyfjaeftirlits með samningi skv. 2. mgr., sett gjaldskrá fyrir lyfjaeftirlit og aðra þjónustu sem veitt er á grundvelli slíks samnings.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. mars 2013.
Almannatryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 495

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 100/2007, um almannatryggingar, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 141. löggjafarþingi 2012–2013.)

1. gr.

Í stað ártalsins „2012“ í 14. tölul. ákvæðis til bráðabirgða í lögunum kemur: 2013.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2013.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er lagt fram með hliðsjón af frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 2013. Þar er lagt til að fjárhæð frítekjumarks vegna atvinnutekna örorkulífeyrisþega við útreikning tekjutryggingar og heimilisuppbótar haldist óbreytt á árinu 2013, en gert er ráð fyrir að fjárhæðir frítekjumarka örorkulífeyrisþega verði þær sömu og á árinu 2012. Frítekjumarkið er nú 1.315.200 kr. á ári sem jafngildir 109.600 kr. á mánuði.

Samkvæmt 3. málsl. b-liðar 2. mgr. 16. gr. laga um almannatryggingar, nr. 100/2007, með síðari breytingum, skulu örorkulífeyrisþegar hafa 300.000 kr. frítekjumark á ári vegna atvinnutekna við útreikning tekjutryggingar. Hið sama gildir um útreikning heimilisuppbótar skv. 8. gr. laga um félagslega aðstoð, nr. 99/2007, með síðari breytingum.

Frítekjumarkið var hækkað í 1.200.000 kr. með ákvæði til bráðabirgða hinn 1. júlí 2008 og aftur 1. janúar 2009 um 9,6% í samræmi við hækkanir á bótum almannatrygginga. Frítekjumörk hafa almennt ekki hækkað frá árinu 2009 en bráðabirgðaákvæðið hefur verið framlengt árlega og fjárhæð þess því haldist óbreytt frá árinu 2009.

Verði bráðabirgðaákvæðið ekki framlengt mun frítekjumark örorkulífeyrisþega vegna atvinnutekna lækka úr 1.315.200 kr. á ári í 328.800 kr. og leiða til lækkunar bóta hjá þeim örorku- og endurhæfingarlífeyrisþegum sem hafa atvinnutekjur yfir frítekjumarkinu.

Fylgiskjal.

Fjármála- og efnahagsráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 100/2007, um almannatryggingar, með síðari breytingum.

Með frumvarpinu er lagt til að bráðabirgðaákvæði um fjárhæð frítekjumarks vegna atvinnutekna örorkulífeyrisþega verði framlengt til loka ársins 2013.

Í gildandi lögum er kveðið á um að frítekjumark örorkulífeyrisþega sé 300 þús. kr. á ári en sú fjárhæð var hækkuð um 9,6% 1. janúar 2009 í samræmi við hækkanir á bótum almannatrygginga. Frítekjumarkið nemur því um 329 þús. kr. á ári eða sem nemur rúmum 27 þús. kr. á mánuði. Hins vegar var frítekjumarkið hækkað með bráða-birgðaákvæði sem tók gildi 1. júlí 2008 í 1,2 m.kr. á ári eða sem nemur 100 þús. kr. á mánuði. Sú fjárhæð var einnig hækkuð um 9,6% 1. janúar 2009 og nemur í dag um 1.315 þús. kr. á ári eða 110 þús. kr. á mánuði. Að óbreyttu mun það frítekjumark falla niður í árslok 2012.

Að óbreyttum lagaákvæðum og óbreyttri atvinnuþátttöku öryrkja er áætlað að útgjöld ríkissjóðs mundu lækka um 1 mia. kr. með lækkun frítekjumarksins við næstu áramót og mun lögfesting frumvarpsins því leiða til þess að útgjöldin verða meiri sem þessu nemur. Í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 2013 hefur hins vegar ekki verið gert ráð fyrir að fyrrgreint bráðabirgðaákvæði falli úr gildi og verða útgjöldin þar með ekki hærri en þar er gert ráð fyrir með lögfestingu þessa frumvarps í óbreyttri mynd.
Tekjustofnar sveitarfélaga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 512

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 4/1995, með síðari breytingum (afnám lágmarksútsvars).

Flm.: Erla Ósk Ásgeirsdóttir, Ragnheiður E. Árnadóttir, Guðlaugur Þór Þórðarson,

Pétur H. Blöndal, Tryggvi Þór Herbertsson,

Ragnheiður Ríkharðsdóttir, Þorgerður K. Gunnarsdóttir.

1. gr.

Orðin „og eigi lægra en 12,44%“ í 1. mgr. 23. gr. laganna falla brott.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpinu er lagt til að ákvæði um lágmarksútsvar sveitarfélaga verði afnumið. Sambærilegt frumvarp var lagt fram á 135. þingi (146. mál) en hlaut ekki afgreiðslu.

Þegar lögum um tekjustofna sveitarfélaga var breytt árið 1993 voru sett inn ný mörk um hámarksútsvar ásamt því að lágmarksútsvar var tekið upp. Ákvæðið um lágmarksútsvar var umdeilt, m.a. vegna þess að það leiddi til verulegrar hækkunar á útsvari ákveðinna sveitarfélaga.

Sveitarfélögin hafa ákveðna tekjustofna, t.d. útsvar, fasteignaskatt og þjónustutekjur. Þau nýta þessa tekjustofna til þess að sinna lögbundnum hlutverkum sínum, svo sem rekstri grunnskóla, félagsþjónustu o.s.frv. Með þessu frumvarpi er ekki verið að leggja til breytingar á lögbundnu hlutverki sveitarfélaga. Vilji sveitarfélög hins vegar lækka útsvar sitt á löggjafinn ekki að standa í vegi fyrir því.

Í 78. gr. stjórnarskrárinnar er sjálfsákvörðunarréttur sveitarfélaga staðfestur og kveðið á um að sveitarfélögin skuli sjálf ráða málefnum sínum eftir því sem lög ákveða. Haldgóð rök og verulegir hagsmunir þurfa því að koma til ef skerða á þennan ákvörðunarrétt. Bein íhlutun um lágmarksútsvar getur tæpast talist uppfylla þau skilyrði.

Óeðlilegt er að bundið sé í lög að innheimta skuli að lágmarki tiltekinn skatt af íbúum, hvort sem þörf sé á honum til að sinna lögbundnu hlutverki eða ekki. Sveitarfélag þarf að uppfylla lögbundið hlutverk sitt, en óhófleg afskipti löggjafans af því hvernig slíkt er fjármagnað eru óþörf og draga úr valdi og ábyrgð kjörinna fulltrúa þjóðarinnar í sveitarstjórnarmálum til þess að leita sem hagkvæmastra leiða til þess að uppfylla hlutverk sitt.
Sveitarstjórnarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 515

Frumvarp til laga um breytingu á sveitarstjórnarlögum, nr. 138/2011, með síðari breytingum

(samþykktir um stjórn sveitarfélaga).

Frá umhverfis- og samgöngunefnd.

1. gr.

Í stað dagsetningarinnar „1. janúar 2013“ í ákvæði til bráðabirgða IV í lögunum kemur: 30. júní 2013.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Í ákvæði til bráðabirgða IV í sveitarstjórnarlögum, nr. 138/2011, segir að samþykktir um stjórn og fundarsköp sveitarfélaga skuli halda gildi sínu til 1. janúar 2013. Í 2. mgr. 9. gr. laganna segir að ráðuneytið skuli semja fyrirmynd að samþykkt um stjórn sveitarfélaga og fundarsköp sveitarstjórnar og birta í Stjórnartíðindum. Vinnu við gerð fyrirmyndarinnar var ekki lokið fyrr en í nóvember sl. og var hún birt 20. nóvember 2012 með auglýsingu nr. 976/2012.

Samkvæmt ákvæðum 18. gr. sveitarstjórnarlaga þurfa samþykktir um stjórn og fundarsköp tvær umræður í sveitarstjórn og er ljóst að sveitarstjórnir munu ekki ljúka vinnu við gerð nýrra samþykkta né heldur fá þær staðfestar af ráðuneytinu og birtar í B-deild Stjórnartíðinda fyrir 1. janúar 2013. Með því að framlengja tímafrestinn í ákvæði til bráðabirgða IV gefst sveitarstjórnum landsins nægur tími bæði til að gera og samþykkja nýjar samþykktir.
Umferðarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 518

Frumvarp til laga um breyting á umferðarlögum, nr. 50/1987 (fullnaðarskírteini).

Frá umhverfis- og samgöngunefnd.

1. gr.

1. málsl. 3. mgr. 51. gr. laganna orðast svo: Fullnaðarskírteini gildir í 15 ár.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 19. janúar 2013.

Greinargerð.

Tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2006/126/EB frá 20. desember 2006 um ökuskírteini var tekin upp í EES-samninginn með ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 29/2008 hinn 14. mars 2008. Í tilskipuninni kemur fram að reglur um ökuskírteini séu veigamikill þáttur í sameiginlegri stefnu í flutningamálum, þær auki umferðaröryggi og auðveldi frjálsa för fólks sem tekur sér búsetu í öðru aðildarríki en ríkinu þar sem skírteinið er gefið út. Þar eð notkun einstaklingsfarartækja er mikil stuðlar það að frjálsri för og staðfesturétti fólks að hafa ökuskírteini sem er viðurkennt í gistiaðildarríki. Þrátt fyrir framfarir, sem hafa orðið með því að samræma reglur um ökuskírteini, er enn verulegur munur milli aðildarríkjanna á reglum um það hve oft skuli endurnýja ökuskírteini og um undirflokka ökutækja, sem þarf að samræma betur.

Með 1. gr. frumvarpsins er lögð til sú breyting á gildandi lögum að fullnaðarskírteini gildi ekki lengur þar til hlutaðeigandi er fullra 70 ára heldur einungis í 15 ár frá útgáfu þess. Lög þessi skulu þó ekki hafa áhrif á ökuréttindi sem hafa verið veitt eða verið aflað fyrir gildistökudag laganna. Gildistökuákvæðið er miðað við gildistöku 19. janúar 2013 en frá og með þeirri dagsetningu skulu skírteinin gefin út samkvæmt hinum nýja gildistíma, eða í 15 ár. Því er áríðandi að lögin verði samþykkt og birt fyrir 19. janúar 2013.

Með lögum þessum er innleitt ákvæði a-liðar 2. mgr. 7. gr. tilskipunar Evrópuþingsins og ráðsins 2006/126/EB frá 20. desember 2006 um ökuskírteini, sem tekin var upp í EES-samninginn með ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar nr. 29/2008 frá 14. mars 2008.
Veiting ríkisborgararéttar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 520

Frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar.

Frá allsherjar- og menntamálanefnd.

1. gr.

Ríkisborgararétt skulu öðlast:

1. Abena Acheampomaa Darko, f. 1980 í Gana.

2. Ariel Dangca dela Pena, f. 1964 á Filippseyjum.

3. Avia Diane Earle, f. 1982 á Jamaíka.

4. Bahman Pourvatan, f. 1961 í Íran.

5. Brad Sykes, f. 1981 í Kanada.

6. Brenda Asiimire, f. 1980 í Úganda.

7. Cesar Vladimir Rodriguez Cedillo, f. 1992 í Mexíkó.

8. Cesar Augusto Rodriguez Luna, f. 1962 í Mexíkó.

9. Danka Podovac, f. 1982 í Serbíu.

10. Diana Marcela Jaramillo Bolanos, f. 1990 í Kólumbíu.

11. Edgar Alejandro Arango Hurtado, f. 1991 í Kólumbíu.

12. Eliana Patricia Cabrera Rodriguez, f. 1990 í Kólumbíu.

13. Estefania Villegas Munoz, f. 1997 í Kólumbíu.

14. Esther Vanessa Munoz, f. 1979 í Kólumbíu.

15. Hamidreza Pourvatan, f. 1988 í Íran.

16. Ibrahem Al Danony Mousa Faraj, f. 1974 í Líbíu.

17. Janet Lilian Cedillo Tenorio, f. 1966 í Mexíkó.

18. Jean Pierre Jaramillo Bolanos, f. 1993 í Kólumbíu.

19. Jennifer Yulieth Getial Calpa, f. 1984 í Kólumbíu.

20. Judith Ann Tran, f. 1952 í Bandaríkjunum.

21. Kim-Chinh Tran, f. 1955 í Víetnam.

22. Ladan Pourvatan, f. 1994 í Íran.

23. Landysh Gilfanova, f. 1973 í Rússlandi.

24. Lara Alexie Sta Ana, f. 1999 á Filippseyjum.

25. Maria Eucaris Bolanos, f. 1968 í Kólumbíu.

26. Marjan Sirjani, f. 1965 í Íran.

27. Marta Lucia Hurtado Jimenez, f. 1972 í Kólumbíu.

28. Mayerlin Sevillano Benavides, f. 1981 í Kólumbíu.

29. Meliyara Cabrera Rodriguez, f. 1972 í Kólumbíu.

30. Nga Thi Le, f. 1950 í Víetnam.

31. Paula Arcanjo de Melo, f. 1981 í Brasilíu.

32. Piotr Pawel Jakubek, f. 1980 í Póllandi.

33. Prakob Prawan, f. 1975 í Taílandi.

34. Sergii Matiukhin, f. 1986 í Úkraínu.

35. Sigurður Ásar Martinsson, f. 1976 á Íslandi.

36. Tori Lynn Howard, f. 2005 í Bandaríkjunum.

37. Valjdete Ademi Ramaj, f. 1981 í Makedóníu.

38. Yuri Marcela Cabrera Rodriguez, f. 1992 í Kólumbíu.

39. Zulma Ruth Torres, f. 1972 í Kólumbíu.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Allsherjar- og menntamálanefnd hafa borist 73 umsóknir um ríkisborgararétt á haustþingi 141. löggjafarþings en skv. 1. mgr. 6. gr. laga um íslenskan ríkisborgararétt, nr. 100/1952, veitir Alþingi ríkisborgararétt með lögum. Nefndin leggur til að 39 einstaklingum verði veittur ríkisborgararéttur að þessu sinni.
Alþjóðleg þróunarsamvinna Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 446

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um alþjóðlega þróunarsamvinnu Íslands, nr. 121/2008, með síðari breytingum (hlutverk Þróunarsamvinnunefndar).

(Eftir 2. umræðu, 20. desember.)

1. gr.

3. mgr. 2. gr. laganna orðast svo:

Alþingi kýs sjö fulltrúa til setu í Þróunarsamvinnunefnd til fjögurra ára í senn og sjö fulltrúa til vara, sbr. 4. gr. Nefndin kýs sér formann og varaformann úr hópi nefndarmanna. Ráðherra tilnefnir einn fulltrúa til starfa með nefndinni. Jafnframt situr forstjóri Þróunarsamvinnustofnunar Íslands eða fulltrúi hans fundi nefndarinnar. Hlutverk Þróunarsamvinnunefndar er að tryggja aðkomu fulltrúa þingflokka að stefnumarkandi umræðu og ákvörðunum ráðherra um alþjóðlega þróunarsamvinnu til lengri tíma, m.a. um áætlun um alþjóðlega þróunarsamvinnu, framlög til þróunarsamvinnu og skiptingu þeirra milli marghliða og tvíhliða samvinnu, forgangsröðun í þróunarsamvinnu, þ.m.t. um þátttöku Íslands í starfi fjölþjóðastofnana, og um val á samstarfslöndum, sbr. 3. og 4. gr. Enn fremur fjallar nefndin um starfsáætlanir á sviði þróunarsamvinnu, svo sem marghliða samvinnu á vegum ráðuneytisins og tvíhliða samvinnu á vegum Þróunarsamvinnustofnunar Íslands. Þróunarsamvinnunefnd kemur saman til fundar að jafnaði mánaðarlega. Þróunarsamvinnustofnun Íslands leggur nefndinni til aðstöðu og greiðir kostnað vegna starfsemi hennar. Nefndin upplýsir utanríkismálanefnd reglulega um störf sín.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Rannsóknarnefndir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 416

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um rannsóknarnefndir, nr. 68/2011.

(Eftir 2. umræðu, 21. desember.)

1. gr.

Við 2. gr. laganna bætast tvær nýjar málsgreinar, svohljóðandi:

Héraðsdómara sem er skipaður til setu í rannsóknarnefnd skal veitt leyfi frá störfum dómsins meðan nefndin starfar. Ríkisstarfsmenn skulu enn fremur eiga rétt á launalausu leyfi þann tíma sem rannsóknarnefnd starfar. Leyfi sem veitt er hefur ekki áhrif á önnur starfsréttindi, þar á meðal aðild að lífeyrissjóði.

Verði nefndarmaður forfallaður eða ef hann getur ekki af öðrum ástæðum sinnt starfinu getur forseti Alþingis skipað annan mann til þess að taka sæti í nefndinni.

2. gr.

Á eftir 6. mgr. 7. gr. laganna kemur ný málsgrein, svohljóðandi:

Gögn skulu afhent á því formi sem rannsóknarnefnd ákveður innan tilgreinds tíma og án endurgjalds. Þegar krafa beinist að aðila sem er til rannsóknar, sbr. 3. og 5. mgr. 5. gr., og þegar sérstaklega stendur á, getur rannsóknarnefnd ákveðið að kostnaður af afhendingu gagna greiðist að hluta eða að öllu leyti af nefndinni, sbr. 3. mgr. 3. gr.

3. gr.

Á eftir 13. gr. laganna kemur ný grein, 13. gr. a, sem orðast svo, ásamt fyrirsögn:

Skaðleysi nefndarmanna.

Kröfum í einkamáli og málum skv. 2. og 3. tölul. 242. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum, út af atriðum er koma fram í skýrslu rannsóknarnefndar eða öðrum skýrslum í tengslum við rannsóknina verður ekki beint gegn nefndarmönnum sem unnið hafa að rannsókninni. Sama gildir ef mál er höfðað út af málsmeðferð í tilefni af henni. Íslenska ríkið ber ábyrgð á athöfnum þeirra eftir almennum reglum hvort sem mál er höfðað fyrir innlendum eða erlendum dómstóli. Verði mál höfðað fyrir erlendum dómstóli gegn einstaklingi sem unnið hefur að rannsókninni, þrátt fyrir 1. málsl., greiðir íslenska ríkið allan kostnað hans við rekstur málsins og aðrar áfallnar kröfur af því tilefni.

4. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi. Ákvæði 3. gr. (13. gr. a) tekur jafnframt til þeirra nefndarmanna sem skipaðir hafa verið fyrir gildistöku laga þessara á grundvelli laga um rannsóknarnefndir.
Skattar og gjöld Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 101

Frumvarp til laga um breytingu á ýmsum lagaákvæðum um skatta og gjöld

(breytingar er varða framkvæmd o.fl.).

(Eftir 2. umræðu, 21. desember.)

I. KAFLI

Breyting á lögum nr. 90/2003, um tekjuskatt, með síðari breytingum.

1. gr.

Við 7. mgr. B-liðar 68. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Sé svo ástatt að einungis annað hjóna er skattskylt hér á landi skv. 1. gr. skal ákvarða því vaxtabætur hér á landi eftir þeim reglum sem gilda um hjón, enda liggi fyrir upplýsingar um tekjur beggja.

2. gr.

Á eftir 1. málsl. a-liðar 5. tölul. 70. gr. laganna kemur nýr málsliður, svohljóðandi: Þegar um er að ræða leigutekjur manns af íbúðarhúsnæði er heimilt að taka tillit til frádráttar skv. 3. mgr. 30. gr.

3. gr.

Á eftir „2.“ tvisvar sinnum í ákvæði til bráðabirgða L í lögunum kemur: og 3.

II. KAFLI

Breyting á lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, með síðari breytingum.

4. gr.

Við 2. málsl. 2. mgr. 7. gr. laganna bætist: svo og sérhvern annan aðila sem hefur atvinnu af fjárvörslu, milligöngu eða innheimtu í verðbréfaviðskiptum eða annast innheimtu fyrir aðra.

III. KAFLI

Breyting á lögum nr. 94/1996, um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur, með síðari breytingum.

5. gr.

Á undan orðinu „skilagrein“ í 1. málsl. 1. mgr. 9. gr. laganna kemur: sundurliðuð.

IV. KAFLI

Breyting á lögum nr. 113/1990, um tryggingagjald, með síðari breytingum.

6. gr.

Í stað orðanna „1. ágúst ár hvert og eindagi mánuði síðar“ í 6. mgr. 12. gr. laganna kemur: annars vegar 1. ágúst ár hvert hjá mönnum og eindagi mánuði síðar og hins vegar 1. nóvember ár hvert hjá lögaðilum og eindagi mánuði síðar.

7. gr.

Í stað orðanna „1. ágúst“ í 16. gr. laganna kemur: 1. ágúst hjá mönnum og 1. nóvember hjá lögaðilum.

V. KAFLI

Breyting á lögum nr. 14/2004, um erfðafjárskatt, með síðari breytingum.

8. gr.

2. málsl. 9. gr. laganna fellur brott.

VI. KAFLI

Breyting á lögum nr. 96/1995, um gjald af áfengi og tóbaki, með síðari breytingum.

9. gr.

2. mgr. 8. gr. laganna orðast svo:

Tóbak telst samkvæmt lögum þessum vera sérhver vara sem inniheldur tóbak (nicotiana) og flokkast í 24. kafla í viðauka I við tollalög, nr. 88/2005, með síðari breytingum.

10. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2013. Þó skulu 4. og 5. gr. öðlast gildi 1. apríl 2013.
Orlof Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 85

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um orlof, nr. 30/1987, með síðari breytingum.

Flm.: Magnús M. Norðdahl, Björgvin G. Sigurðsson, Valgerður Bjarnadóttir,

Lúðvík Geirsson, Árni Páll Árnason, Sigríður Ingibjörg Ingadóttir,

Árni Þór Sigurðsson, Þór Saari.

1. gr.

Síðari málsliður 3. mgr. 4. gr. laganna orðast svo: Ljúki orlofi ekki fyrir lok orlofsársins skal sá hluti orlofs sem ekki hefur verið tekinn greiðast launþega með 25% álagi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður lagt fram á 140. löggjafarþingi (þskj. 1074, 668. mál). Hvíld frá launuðum störfum er hluti af lög- og kjarasamningsbundnum lágmarksréttindum launafólks og auk þess mikilvæg regla í vinnuvernd. Í of mörgum tilvikum vill það gerast að orlofstaka ferst fyrir og orlofsréttur færist milli orlofsára eða orlof er greitt út innan orlofsársins án tengsla við orlofstöku. Hvort tveggja fer þvert gegn ákvæðum 13. gr. laganna þar sem segir að framsal orlofslauna og flutningur þeirra á milli orlofsára sé óheimill.

Vinnuveitendur bera höfuðábyrgð á skipulagi vinnu og vinnuvernd starfsmanna sinna og skulu skv. 5. gr. laga um orlof ákveða í samráði við starfsmenn hvenær orlof skuli veitt. Breytingunni sem hér er lögð til er ætlað að styrkja framkvæmd 13. gr. laganna og að hvetja vinnuveitendur til þess að skipuleggja orlofstöku starfsmanna sinna þannig að henni ljúki fyrir lok hvers orlofsárs. Þeim hvata verður best komið fyrir með því að kveða með skýrum hætti á um að álag skuli greitt á það orlof sem greiða þarf út, farist orlofstakan fyrir.