arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Iðnaðarmálagjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 483

1166. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 134/1993, um iðnaðarmálagjald.

(Eftir 2. umr., 3. júní.)

1. gr.

2. mgr. 1. gr. laganna fellur brott.

2. gr.

2. gr. laganna orðast svo:

Til iðnaðar telst öll starfsemi sem fellur undir atvinnugreinanúmer sem upp eru talin í viðauka við lög þessi.

Undanþegin gjaldinu eru fyrirtæki sem að öllu leyti eru í eign opinberra aðila, svo og fyrirtæki sem stofnuð eru samkvæmt sérstökum lögum til að vera eign opinberra aðila að verulegu leyti nema annars sé getið í þeim lögum.

3. gr.

Við lögin bætist nýr viðauki sem verður hluti af lögum þessum og orðast svo:

Viðauki.

Til iðnaðar skv. 1. mgr. 2. gr. skulu teljast eftirtaldar atvinnugreinar samkvæmt Íslenskri atvinnugreinaflokkun, ÍSAT 95:

10

Kolanám og móvinnsla.

11

Vinnsla á hráolíu, jarðgasi o.fl.

12

Nám á úran- og þórínmálmgrýti.

13

Málmnám og málmvinnsla.

14

Nám og vinnsla annarra hráefna úr jörðu.

Úr 15

Matvæla- og drykkjarvöruiðnaður:

15.20.8

Lagmetisiðja og framleiðsla sjávarrétta.

15.3

Vinnsla ávaxta og grænmetis.

15.43

Framleiðsla smjörlíkis og svipaðrar feiti til manneldis.

15.6

Framleiðsla á kornvöru, mjölva og mjölvavöru.

15.7

Fóðurframleiðsla.

15.8

Annar matvælaiðnaður.

15.9

Drykkjarvöruiðnaður.

16

Tóbaksiðnaður.

17

Textíliðnaður.

18

Fataiðnaður; sútun og litun loðskinna.

19

Leðuriðnaður.

20

Trjáiðnaður.

21

Pappírsiðnaður.

22 Útgáfustarfsemi og prentiðnaður. Þó ekki 22.31, fjölföldun hljóðritaðs efnis, og 22.32, fjölföldun myndefnis.

23

Framleiðsla á koxi, olíuvörum og kjarnorkueldsneyti.

24

Efnaiðnaður.

25

Gúmmí- og plastvöruframleiðsla.

26

Gler-, leir- og steinefnaiðnaður.

27

Framleiðsla málma.

28

Málmsmíði og viðgerðir.

29

Vélsmíði og vélaviðgerðir.

30

Framleiðsla á skrifstofuvélum og tölvum.

31

Framleiðsla og viðgerðir annarra ótalinna rafmagnsvéla og tækja.

32

Framleiðsla og viðgerðir fjarskiptabúnaðar og tækja.

33 Framleiðsla og viðhald á lækningatækjum, mæli- og rannsóknartækjum, úrum o.fl.

34

Framleiðsla vélknúinna ökutækja annarra en vélhjóla.

35

Framleiðsla annarra farartækja.

36 Húsgagnaiðnaður, skartgripasmíði, hljóðfærasmíði, sportvörugerð, leikfangagerð og annar ótalinn iðnaður.

37

Endurvinnsla.

45

Byggingastarfsemi og mannvirkjagerð.

Úr 50

Sala, viðhald og viðgerðir á bílum o.fl.; bensínstöðvar:

50.2

Bílaviðgerðir og viðhald; hjólbarðaviðgerðir.

52.7

Viðgerðir á hlutum til einkanota og heimilisnota.

72

Tölvur og tölvuþjónusta.

Úr 74

Önnur viðskipti og sérhæfð þjónusta:

74.81

Ljósmyndaþjónusta.

Úr 93

Önnur persónuleg þjónustustarfsemi:

93.02

Hárgreiðslu- og snyrtistofur.

4. gr.

Lög þessi öðlast gildi nú þegar.
Umferðarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 271

506. Frumvarp til laga um breyting á umferðarlögum, nr. 50 30. mars 1987.

(Lagt fyrir Alþingi á 120. löggjafarþingi 1995–96.)

1. gr.

Á eftir 64. gr. komi ný grein, 64. gr. a, svohljóðandi:

Dómsmálaráðherra getur sett reglur um heimild eiganda ökutækis til að velja tiltekna bókstafi og tölustafi á skráningarmerki ökutækis (einkamerki).

Fyrir rétt til einkamerkis skal greiða 50.000 kr., auk gjalds fyrir skráningu og skráningarmerki. Fyrir skráningu á flutningi einkamerkis af einu ökutæki á annað í samræmi við reglur sem settar eru skv. 1. mgr. skal greiða sama gjald og fyrir skráningu eigendaskipta að ökutæki. Gjaldið renni til Umferðarráðs.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með frumvarpi þessu er lagt til að dómsmálaráðherra verði heimilað að setja reglur um sérstök skráningarmerki (einkamerki) á ökutæki þar sem eiganda ökutækisins verði veitt heimild til að velja samstæðu bókstafa og/eða tölustafa á skráningarmerkið í stað þeirra bókstafa og tölustafa sem skráningarmerkið mundi að öðrum kosti bera í samræmi við almennar reglur um skráningu ökutækja. Slík skráningarmerki á ökutæki hafa verið heimiluð í ýmsum löndum, m.a. í Danmörku og Svíþjóð.

Gert er ráð fyrir að í reglum verði kveðið nánar á um framkvæmdaratriði, svo sem um hámarksfjölda bókstafa og tölustafa á skráningarmerki. Þar verði og ákvæði er tryggi að áletrun á skráningarmerki brjóti ekki í bága við íslenskt málfar né sé hún fallin til að valda hneykslun eða geti haft í för með sér óþægindi fyrir aðra. Þá er gert ráð fyrir að réttur til einkamerkis verði tímabundinn, væntanlega til átta ára, og að eigandinn hafi rétt til að færa einkamerkið á annað ökutæki á þeim tíma.

Rétt þykir að gjald fyrir einkamerki verði hærra en gjald fyrir almenn skráningarmerki og er lagt til að gjaldið verði ákveðið 50.000 kr. Þá er lagt til að gjaldinu verði varið til að efla umferðaröryggi í landinu og að það renni til Umferðarráðs svo sem er um umferðaröryggisgjald skv. 115. gr. umferðarlaga.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á umferðarlögum, nr. 50/1987.

Í frumvarpinu er lagt til að eiganda ökutækis verði heimilað að velja sérstakt skráningarmerki (einkamerki) á bifreið sína en gert er ráð fyrir að nánar verði kveðið á um framkvæmdaratriði í reglum. Fyrir einkamerkið skal greiða 50.000 kr. auk gjalds fyrir skráningu og skráningarmerki og rennur gjaldið til Umferðarráðs.

Kostnaðaráhrif af þessu eru tvenns konar. Annars vegar má ætla að framleiðsla einkamerkja sé heldur dýrari en venjulegra skráningarmerkja en að mati dómsmálaráðuneytis er sá kostnaðarauki óverulegur. Hins vegar eykur þetta tekjur Umferðarráðs. Erfitt er að áætla umfang þessa þar sem ekki er vitað hve margir munu nýta sér þessa heimild.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 296

535. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 38 15. maí 1990, um stjórn fiskveiða, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 120. löggjafarþingi 1995–96.)

1. gr.

4. mgr. 10. gr. laganna, sbr. 3. gr. laga nr. 83/1995, orðast svo:

Þá er heimilt að veiða 5% umfram aflamark hverrar botnfisktegundar, síldar og úthafsrækju og 3% umfram aflamark innfjarðarrækju og hörpudisks, enda dregst sá umframafli frá við úthlutun aflamarks næsta fiskveiðiárs á eftir.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt 4. mgr. 10. gr. laga nr. 38 15. maí 1990, um stjórn fiskveiða, eins og lögin voru samþykkt á Alþingi í maí 1990, var fiskiskipi aðeins heimilt að veiða umfram aflamark sitt í botnfisktegundum. Heimild þessi takmarkaðist við 5% af aflamarki skips í hverri botnfisktegund og dróst umframafli frá við úthlutun aflamarks í sömu tegundum til fiskiskipsins næsta fiskveiðiár á eftir.

Á 117. löggjafarþingi var lagt fram frumvarp um breytingu á áðurgreindu ákvæði og var þar lagt til að þessi heimild til umframveiða tæki einnig til veiða á síld. Ástæða þess að þetta frumvarp var lagt fram var fyrst og fremst sú að á síldarvertíð haustið 1993 var skortur á síld til manneldisvinnslu. Var talið að með þessari breytingu næðist að fá það magn til ráðstöfunar til manneldisvinnslu sem samningar væru fyrir. Var frumvarp þetta samþykkt í desember 1993, sbr. lög nr. 113 14. desember 1993.

Við endurskoðun laga nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða, í maí 1994, á sumarþingi 1995, var 4. mgr. 10. gr. breytt þannig að heimildin tæki einnig til veiða á rækju, en hins vegar var heimild til umframveiða á síld felld niður, sbr. 3. gr. laga nr. 83/1995. Miðast heimild til umframveiða í rækju við 5% í úthafsrækju en 3% í innfjarðarrækju.

Með frumvarpi þessu er lagt til að aftur verði horfið til fyrri skipunar varðandi síldina þannig að heimilt verði einstökum fiskiskipum að veiða allt að 5% umfram aflamark í síld. Þá er lagt til að heimilt verði að veiða 3% umfram í hörpudiski eins og nú leyfist í innfjarðarrækju, en skipan veiðistjórnunar í þessum staðbundnu stofnum er með líkum hætti. Umframaflinn komi til frádráttar næsta fiskveiðiár á eftir eins og tíðkast í öðrum tegundum. Þykir þessi skipan heppilegri, bæði með tilliti til samræmingar í nýtingu veiðiheimilda auk þess sem hún skapar nokkurt svigrúm sem getur nýst þegar markaðsaðstæður eru hagstæðar.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 38 15. maí 1990, um stjórn fiskveiða, með síðari breytingum.

Með frumvarpi þessu er gert ráð fyrir að heimilaðar verði veiðar á síld 5% umfram aflamark, enda dragist sá umframafli frá við úthlutun aflamarks næsta fiskveiðiárs. Aukakostnaður ríkissjóðs af þessum sökum er enginn þar eða núverandi aflastjórnunarkerfi mun ná yfir þessa breytingu án teljandi fyrirhafnar.
Veiting ríkisborgararéttar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 334

587. Frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar.

(Lagt fyrir Alþingi á 120. löggjafarþingi 1995–96.)

1. gr.

Ríkisborgararétt skulu öðlast:

Apas, Charito Canete, fiskvinnslukona í Vogum, f. 14. júlí 1969 á Filippseyjum.

Björnsson, Veronica Margaret, ritari í Reykjavík, f. 24. maí 1944 í Englandi.

Guidice, Diana, verkakona í Reykjanesbæ, f. 27. mars 1957 í Keflavík.

Hansen, Evald Ægir, afgreiðslumaður í Mosfellsbæ, f. 7. nóvember 1972 í Reykjavík.

Hill, Cheryl Lynn, leiðbeinandi í Reykjavík, f. 7. maí 1968 í Bandaríkjunum.

Jamora, Cirila, iðnverkakona í Reykjavík, f. 6. júlí 1973 á Filippseyjum.

Krouská, Jarmila, húsmóðir á Akureyri, f. 7. febrúar 1952 í Tékklandi.

Lafleur, Jaqueline Marilyn, listakona í Sandgerði, f. 27. desember 1927 í Bandaríkjunum.

Libongcogon, Mimie Ruda, húsmóðir á Seyðisfirði, f. 2. júní 1962 á Filippseyjum.

Orongan, Hernanita Neis, húsmóðir í Reykjavík, f. 4. júní 1964 á Filippseyjum.

Ritchie, Hulda Valdimarsdóttir, ellilífeyrisþegi í Reykjavík, f. 22. desember 1917 í Hnífsdal.

2. gr.

Þeir sem heita nöfnum sem ekki fullnægja reglum laga um mannanöfn, nr. 37 27. mars 1991, skulu ekki öðlast íslenskt ríkisfang samkvæmt lögum þessum fyrr en fullnægt er ákvæðum 15. gr. laga um mannanöfn. Sama gildir um börn þeirra.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Umsækjendur þeir, sem teknir hafa verið í lagafrumvarp þetta, fullnægja skilyrðum sem sett hafa verið af allsherjarnefnd Alþingis.

Frumvarp þetta er annað frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar sem borið er fram á 120. löggjafarþingi.
Almannatryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 360

629. Frumvarp til laga um breyting á lögum um almannatryggingar, nr. 117/1993, með síðari breytingum.

Flm.: Svavar Gestsson.

1. gr.

Við a-lið 33. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Heimilt er að veita styrk til kaupa á síma eða öðrum fjarskiptabúnaði í bifreið sem keypt er samkvæmt þessari lagaheimild þegar brýnt er að mati tryggingayfirlæknis.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Bílasímar og aðrir farsímar eru taldir sjálfsagður búnaður í tæknisamfélagi nútímans. Fáir þurfa fremur á slíkum búnaði að halda en þeir sem eru verulega fatlaðir en geta engu að síður stýrt eigin bifreið. Þeir öryrkjar, sem fengið hafa lán eða styrki til bifreiðakaupa að undanförnu, hafa stundum sótt um styrk til að setja farsíma í bíl sinn en fengið synjun. Rök fyrir synjuninni eru þau að reglur Tryggingastofnunar heimili ekki að veita styrk í þessu skyni. Segir einnig í synjunarbréfum Tryggingastofnunar að hún „greiði ekki hjálpartæki til þeirra sem vistast á stofnunum eða sjúkrahúsum sem eru á föstum fjárlögum eða daggjaldakerfi að hjólastólum undanskildum“. Þessi röksemd getur verið út í hött þegar um er að ræða stofnanir eins og dvalarheimili Sjálfsbjargar í Hátúni 12 svo að dæmi sé nefnt.

Af þessum ástæðum er hér flutt frumvarp sem heimilar Tryggingastofnun að veita styrk til kaupa á fjarskiptabúnaði í bifreiðir öryrkja svo að tekin verði af öll tvímæli í þessum efnum.
Verðbréfaþing Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 101

663. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 11/1993, um Verðbréfaþing Íslands.

(Eftir 2. umr., 7. mars.)

1. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 2. gr. laganna:

Í stað orðanna „viðskipta- og upplýsingakerfi“ í 1. tölul. kemur: viðskipta-, uppgjörs- og upplýsingakerfi.

Á eftir 2. tölul. kemur nýr töluliður er orðast svo: að setja reglur um uppgjör viðskipta með tilliti til fjárhagsstöðu þingaðila.

Við greinina bætist nýr töluliður er orðast svo: að vinna að framþróun og skilvirkni verðbréfamarkaðar.

2. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 3. gr. laganna:

Í stað orðsins „febrúarmánaðar“ í 2. málsl. 1. mgr. kemur: aprílmánaðar.

Við bætist ný málsgrein sem verður 2. mgr. og hljóðar svo:

Stjórnarmenn skulu vera búsettir hér á landi, vera lögráða, hafa óflekkað mannorð og vera fjár síns ráðandi. Þeir mega ekki á síðustu fimm árum hafa í tengslum við atvinnurekstur hlotið dóm fyrir refsiverðan verknað samkvæmt almennum hegningarlögum eða lögum um hlutafélög, einkahlutafélög, bókhald, ársreikninga, gjaldþrot eða opinber gjöld.

Í stað orðins „febrúarmánaðar“ í 2. mgr. kemur: aprílmánaðar.

3. gr.

Í stað orðsins „febrúarlok“ í 1. málsl. 1. mgr. 5. gr. laganna kemur: apríllok.

4. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 8. gr. laganna:

Á eftir orðinu „Verðbréfafyrirtæki“ í 2. tölul. 1. mgr. kemur: verðbréfamiðlun sem heimilt er að eiga viðskipti með verðbréf fyrir eigin reikning.

Við 3. tölul. 1. mgr. bætist: enda hafi þeir sambærilegan aðgang að skipulegum verðbréfamarkaði í heimaríki sínu.

Við bætist ný málsgrein er orðast svo:

Stjórn Verðbréfaþings setur nánari reglur um aðild að Verðbréfaþingi Íslands.

5. gr.

Við 9. gr. laganna bætist nýr töluliður, 1. tölul., svohljóðandi, og breytist röð annarra töluliða samkvæmt því: að uppfylla kröfur um eigið fé sem gerðar eru til hlutaðeigandi lögum samkvæmt.

6. gr.

Í stað orðanna „viðskipta- og upplýsingakerfi“ í 13. gr. laganna kemur: viðskipta-, uppgjörs- og upplýsingakerfi.

7. gr.

5. mgr. 17. gr. laganna hljóðar svo:

Birta skal endurskoðaðan ársreikning í B-deild Stjórnartíðinda.

8. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Viðskiptaráðherra skal eftir gildistöku laga þessara skipa nefnd sem vinni að heildarendurskoðun laga um Verðbréfaþing Íslands með það að meginmarkmiði að afnema einkarétt þess á verðbréfaþingsstarfsemi eigi síðar en í árslok 1997.
Félagsleg aðstoð Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 387

682. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um félagslega aðstoð, nr. 118/1993.

Flm.: Ásta R. Jóhannesdóttir.

1. gr.

5. gr. laganna orðast svo:

Maki eða sá sem heldur heimili með og annast elli- eða örorkulífeyrisþega og getur af þeim sökum ekki stundað nema takmarkaða vinnu utan heimilis á rétt á umönnunarbótum er nemi allt að 50.212 kr. á mánuði. Bæturnar eru heimildarbætur og því háðar öðrum tekjum bótaþega.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Samkvæmt 5. gr. gildandi laga getur aðeins maki elli- eða örorkulífeyrisþega fengið umönnunarbætur leggi hann niður störf vegna hjúkrunar hans. Foreldrar fatlaðra og alvarlega sjúkra barna geta fengið umönnunarbætur þar til þau verða 16 ára, sbr. 4. gr. gildandi laga. Börnin fá sjálf örorkubætur þegar þau verða 16 ára og umönnunarbætur falla niður þótt umönnunar sé áfram þörf.

Mun fleiri en makar lífeyrisþega vinna umönnunarstörf á heimilum og geta ekki stundað vinnu utan heimilis vegna þess. Nú þegar legurúmum á sjúkrahúsum fækkar og erfiðara er að fá vistun fyrir þá sem þurfa á henni að halda verða heimilismenn og aðrir aðstandendur sjúkra og fatlaðra að taka að sér þessi störf og því er úrelt að miða aðeins við greiðslu til maka þess sem er umönnunar þurfi.

Fólk annast uppkomin börn sín, foreldra, tengdafólk eða aðra ættingja en á ekki rétt á neinum greiðslum frá hinu opinbera samkvæmt lögum um félagslega aðstoð. Það samræmist ekki anda laganna að fólki sé mismunað eftir tengslum við þann sem það annast.

Breyttar áherslur í heilbrigðisþjónustu, þar sem lögð er áhersla á að sjúkir geti verið eins lengi heima og unnt er og fái þjónustu þar, eru einnig rök fyrir því að umönnunarbætur greiðist fleirum en maka. Margir sjúkir og fatlaðir sem þurfa umönnun heima eiga ekki maka, en e.t.v. er einhver sem býr með þeim sem vill annast þá. Þessar bætur gera þeim sem eru umönnunar þurfi kleift að vera lengur heima sem sparar hinu opinbera dýra sjúkrahúslegu. Hámarksupphæðin er miðuð við hámarksgreiðslur vegna umönnunar fatlaðra og sjúkra barna.

Þessi lagabreyting er samhljóða grein í frumvarpi til almannatryggingalaga sem Guðmundur Bjarnason þáverandi heilbrigðisráðherra lagði fram á Alþingi til kynningar vorið 1991 eftir heildarendurskoðun á þeim lögum.

Einnig lagði flutningsmaður fram samhljóða frumvarp á 115. löggjafarþingi árið 1992. Það var sent til umsagnar og voru umsagnir undantekningarlaust í þá veru að þetta væru nauðsynlegar réttarbætur fyrir sjúka og fatlaða, og mikilvægt væri að frumvarp í þessa veru yrði að lögum.
Landflutningasjóður Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 317

733. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um landflutningasjóð, nr. 62/1979, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umr., 19. mars.)

1. gr.

1. gr. laganna orðast svo:

Hlutverk landflutningasjóðs er að stuðla að uppbyggingu og framþróun í vöruflutningum á landi. Í þeim tilgangi skulu veittir styrkir til verkefna sem lúta að fræðslu um flutningastarfsemi, svo sem rekstur flutningafyrirtækja, vörumeðferð, neytendavernd og markaðsmál.

2. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 2. gr. laganna:

2. og 3. málsl. 1. mgr. orðast svo: Ráðherra skipar þrjá menn í stjórn sjóðsins til fjögurra ára í senn, þar af einn eftir tilnefningu Landvara, félags íslenskra vöruflytjenda. Formaður sjóðstjórnar skal vera annar þeirra sem skipaður er án tilnefningar.

2. mgr. fellur brott.

3. gr.

3. gr. laganna orðast svo:

Stjórn landflutningasjóðs tekur ákvörðun um hvernig hagað skuli vörslu og umsjón sjóðsins. Endurskoðun ársreikninga landflutningasjóðs annast Ríkisendurskoðun.

4. gr.

5. gr. laganna orðast svo:

Rétt til styrkja úr sjóðnum eiga þeir einir sem eru fullgildir félagar í Landvara, félagi íslenskra vöruflytjenda, samtök þeirra eða verkefni á þeirra vegum.

5. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júní 1996. Öllum eignum landflutningasjóðs skal ráðstafa í samræmi við tilgang hans innan átta ára frá gildistöku laga þessara. Lög um landflutningasjóð falla úr gildi 1. júní 2004.

Ákvæði til bráðabirgða.

Frá 1. júní 1996 fellur úr gildi skipunartími núverandi stjórnar landflutningasjóðs og skal ný stjórn skipuð frá sama tíma.
Atvinnuleysistryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 413

736. Frumvarp til laga um breyting á lögum um atvinnuleysistryggingar, nr. 93/1993.

Flm.: Margrét Frímannsdóttir.

1. gr.

Við 16. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Nú hefur maður lokið samfelldri afplánun refsivistar sem staðið hefur a.m.k. síðustu 12 mánuði, að meðtalinni gæsluvarðhaldsvist, og skal hann þá hafa rétt til atvinnuleysisbóta þó að hann uppfylli ekki skilyrði 3. tölul. 1. mgr. þessarar greinar, enda uppfylli hann önnur skilyrði til greiðslu bótanna.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Í gildandi lögum um atvinnuleysistryggingar, nr. 93/1993, er gert ráð fyrir að hafi einstaklingur verið sviptur frelsi sínu með dómi geti hann geymt áunninn rétt til atvinnuleysisbóta í allt að tvö ár á meðan á afplánun dóms stendur. Hins vegar er ljóst að fæstir þeirra sem afplána dóm um lengri eða skemmri tíma hafa stundað vinnu reglubundið. Í þeim tilvikum er því ekki um neinn áunninn rétt að ræða sem þessir einstaklingar geta nýtt sér að aflokinni fangelsisvist. Því er lagt til að lögum um atvinnuleysistryggingar verði breytt til hagsbóta fyrir þá sem koma atvinnulausir úr fangelsi.

Eins og lögum um atvinnuleysistryggingar er nú háttað verða menn að uppfylla lágmarksvinnustundafjölda á síðustu 12 mánuðum til að eiga rétt á atvinnuleysisbótum. Ekki er að finna í lögum neina undanþágu frá því ákvæði sem um ræðir, þ.e. 3. tölul. 1. mgr. 16. gr. laganna, til hagsbóta fyrir þá sem er ókleift að uppfylla þetta skilyrði þar sem þeir hafa verið sviptir frelsi sínu með refsidómi á umræddu tímabili. Ekki er þó nein ástæða til að ætla að fyrir löggjafanum hafi vakað að gera rétt manna minni fyrir það að þeir hafi setið af sér refsidóm.

Ekki er eðlilegt að láta menn uppfylla skilyrði ákvæðisins með þeirri vinnu sem stendur til boða í fangelsum, enda er sjaldnast um að ræða fullan vinnudag. Þá er sökum aðstæðna í fangelsunum ekki vinnu að hafa í þeim öllum. Fangar geta að auki ekki ráðið sjálfir í hvaða fangelsi þeir afplána refsingu sína heldur er sú ákvörðun tekin af Fangelsismálastofnun ríkisins.

Samkvæmt frumvarpinu er ekki gert ráð fyrir að þeir sem hafa afplánað skemmri dóm en eitt ár geti unnið sér inn rétt til atvinnuleysisbóta á þann hátt. Gert er ráð fyrir að undanfarandi gæsluvarðhald teljist til afplánunar í þessu sambandi ef afplánun kemur í beinu framhaldi og viðkomandi hefur ekki verið frjáls maður á milli gæsluvarðhalds og afplánunar. Einnig er gert ráð fyrir að einungis með samfelldri afplánun geti maður aflað sér réttarins á þennan hátt.
Virðisaukaskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 444

776. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 120. löggjafarþingi 1995–96.)

1. gr.

Í stað orðsins „virðisaukaskatt“ í 1. málsl. 2. mgr. 42. gr. laganna kemur: 60% þess virðisaukaskatts.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júlí 1996.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpinu er lagt til að endurgreiðsla á virðisaukaskatti til byggjenda íbúðarhúsnæðis vegna vinnu manna á byggingarstað verði lækkuð í 60% af greiddum virðisaukaskatti. Þetta er gert í tengslum við ákvörðun ríkisstjórnarinnar um að leggja fram frumvarp til breytinga á lögum nr. 97/1987, um vörugjald. Gert er ráð fyrir að breytingar á vörugjaldslögunum muni lækka tekjur ríkissjóðs um u.þ.b. 450 millj. kr. Til þess að mæta tekjutapinu ákvað ríkisstjórnin að draga úr endurgreiðslum á virðisaukaskatti af vinnu við íbúðarhúsnæði. Var ákveðið að endurgreiðsla vegna vinnu við íbúðarhúsnæði skuli nema 60% af greiddum virðisaukaskatti. Áætlað var að sú endurgreiðsla mundi árið 1996 nema u.þ.b. 1.100 millj. kr. Með þessari breytingu má gera ráð fyrir að endurgreiðsla á virðisaukaskatti af vinnu við íbúðarhúsnæði muni lækka um 440 millj. kr. Til mótvægis við lækkun á endurgreiðslu á virðisaukaskatti verða vörugjöld felld niður eða lækkuð, þar á meðal af ýmsum byggingarvörum, t.d. málningu, einangrunarefni og lagnaefni, svo og af heimilistækjum.

Lagt er til að orðalagi 2. mgr. 42. gr. laganna verði breytt þannig að byggjendur íbúðarhúsnæðis fá einungis 60% af greiddum virðisaukaskatti af vinnu manna á byggingarstað endurgreidd, í stað þess að fá virðisaukaskattinn endurgreiddan að fullu eins og nú er.

Prentað upp á ný.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum.

Í frumvarpinu er að finna ákvæði um breytingu á 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum. Lagt er til að endurgreiðsla á virðisaukaskatti til byggjenda íbúðarhúsnæðis vegna vinnu manna á byggingarstað verði lækkuð í 60% af greiddum virðisaukaskatti. Gert er ráð fyrir að endurgreisla á virðisaukaskatti vegna byggingar íbúðarhúsnæðis muni af þessum sökum lækka úr u.þ.b. 1.100 millj. kr. í 660 millj. kr. á þessu ári. Ekki verður þó um tekjuaukningu fyrir ríkissjóð að ræða því ákveðið hefur verið að fella niður og lækka vörugjöld af ýmsum vörum með frumvarpi til breytinga á lögum nr. 97/1987, um vörugjald, með síðari breytingum.

Frumvarp þetta mun ekki hafa í för með sér breytingu á framkvæmd endurgreiðslu virðisaukaskatts vegna byggingar íbúðarhúsnæðis. Kostnaður ríkissjóðs af þeim breytingum sem frumvarpið gerir ráð fyrir verður því óverulegur.