arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kennaraháskóli Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 412

840. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 29/1988, um Kennaraháskóla Íslands.

(Eftir 2. umr., 28. mars.)

1. gr.

4. mgr. 3. gr. laganna orðast svo:

Sá er rétt kjörinn rektor sem hlotið hefur meiri hluta greiddra atkvæða. Ef enginn fær svo mörg atkvæði skal kjósa að nýju um þá tvo eða fleiri sem flest atkvæði fengu og er þá sá rétt kjörinn sem flest atkvæði fær. Séu atkvæði jöfn ræður hlutkesti. Í reglugerð skal kveða nánar á um tilhögun rektorskjörs.

2. gr.

Síðari málsliður 2. mgr. 11. gr. laganna orðast svo: Deildarráð getur leyft undanþágu frá tímamörkum ef til þess eru gildar ástæður.

3. gr.

1. mgr. 14. gr. laganna fellur niður og tvær síðari málsgreinar orðast svo:

Um námsgreinar í almennu kennaranámi, skiptingu þeirra á svið og skipan æfingakennslu skal ákveða í reglugerð að fenginni tillögu skólaráðs Kennaraháskóla Íslands.

Í námsskrá, er skólaráð setur að fengnum tillögum kennslustjóra, skal gerð grein fyrir námsskipan og kennsluháttum, svo og námsefni í einstökum greinum.

4. gr.

Síðari málsliður fyrri málsgreinar 28. gr. laganna orðast svo: Deildarráð getur þó veitt undanþágu frá þessu ákvæði ef sérstaklega stendur á.

5. gr.

30. gr. laganna orðast svo:

Deildarráð metur, að höfðu samráði við kennslustjóra og hlutaðeigandi greinakennara, hvort viðurkenna skuli nám sem nemandi hefur lokið í öðrum háskóla eða sérkennaraskóla og að hvaða leyti.

6. gr.

3. og 4. mgr. 32. gr. laganna falla niður og í stað þeirra kemur málsgrein sem orðast svo:

Dómnefnd skal láta uppi rökstutt álit um það hvort af vísindagildi rita umsækjenda og rannsókna, svo og námsferli þeirra og störfum, megi ráða að þeir séu hæfir til að gegna embættinu eða starfinu. Skólaráð fjallar um umsækjendur sem dómnefnd telur hæfa og eiga fulltrúar stúdenta þá ekki atkvæðisrétt. Engum má veita prófessorsembætti, dósentsstarf eða lektorsstarf við Kennaraháskóla Íslands nema meiri hluti dómnefndar telji hann hæfan og meiri hluti viðstaddra á skólaráðsfundi greiði honum atkvæði í embættið eða starfið. Ef fleiri umsækjendur en tveir eru í kjöri við atkvæðagreiðsluna og enginn þeirra hlýtur meiri hluta við fyrstu atkvæðagreiðslu skal kosið á ný milli þeirra tveggja sem flest atkvæði hlutu. Nú fellst menntamálaráðherra ekki á tillögu skólaráðs og skal þá auglýsa embættið eða starfið að nýju.

7. gr.

Ákvæði til bráðabirgða í XI. kafla laganna orðast svo:

Ákvæði 13. gr. koma til framkvæmda innan 10 ára frá gildistöku laga nr. 29/1988 samkvæmt nánari ákvörðun menntamálaráðherra, nema annað hafi verið ákveðið með lögum.

8. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Eftirlit með skipum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 549

860. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 35/1993, um eftirlit með skipum.

Flm.: Páll Pétursson.

1. gr.

Úr 8. gr. laganna falla brott orðin „Eigi má flytja inn fiskiskip sem er 15 ára eða eldra.“

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Á síðustu árum hefur það færst mjög í vöxt að Íslendingar kaupi fiskiskip í útlöndum eldri en 15 ára og geri þau út til veiða utan landhelgi. Þeir neyðast til að skrá þau undir hentifánum vegna hins úrelta ákvæðis um aldurshámark. Ekki verður með rökum fullyrt að skip eldra en 15 ára sé aldurs vegna hættulegt. Það er miklu eðlilegra að miða við ákveðnar flokkunarreglur hjá alþjóðlegum flokkunarfélögum sem gera kröfur um viðhald og skoðun samkvæmt alþjóðlegum samræmdum stöðlum. Að sjálfsögðu verður að uppfylla eðlilegar öryggiskröfur og ekki er lagt til að slakað verði á þeim.

Í Danmörku og Svíþjóð gilda engar hámarksreglur um aldur innfluttra skipa. Hins vegar er í Noregi 20 ára aldurshámark og í ráði er að setja í Evrópusambandinu 20 ára reglu. Siglingamálastofnun getur samkvæmt gildandi lögum heimilað 21 árs aldurshámark á ákveðinni stærð kaupskipa.

Úthafsveiðar hentifánaskipa í alíslenskri eigu er orðin staðreynd. Sá háttur að skrá skip undir hentifána skapar útgerðum aukinn kostnað og fyrirhöfn. Okkur ber að efla íslenskt atvinnulíf svo sem frekast er kostur og úthafsveiðar eru þáttur í því. Eðlilegt er að skip í íslenskri eigu sigli undir íslenskum fána. Ekki er ætlast til að umrædd skip fái fiskveiðiréttindi í fiskveiðilögsögu Íslands.

Veiðireynsla skipa undir hentifánum á fjarlægum miðum nýtist ekki Íslendingum í framtíðinni.
Heimild til að selja Seltjarnarneskaupstað eyjuna Gróttu Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 558

871. Frumvarp til laga um heimild fyrir ríkisstjórnina til að selja Seltjarnarneskaupstað eyjuna Gróttu.

(Lagt fyrir Alþingi á 117. löggjafarþingi 1993–94.)

1. gr.

Ríkisstjórninni er heimilt að selja Seltjarnarneskaupstað eign ríkisins í Gróttu, þar með talin hvers kyns mannvirki í eigu ríkisins önnur en Gróttuvitann.

2. gr.

Vita- og hafnamálastofnun á vitann í Gróttu og skal hafa aðgang að honum og eynni og er heimilt að gera allar þær framkvæmdir sem nauðsynlegar teljast vegna reksturs vitans.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Tilefni frumvarps þessa er 20 ára kaupstaðarafmæli Seltjarnarnesbæjar þann 9. apríl nk. Segja má að Grótta sé eins konar tákn Seltjarnarness og útvörður bæjarins og hafi tilfinningalegt gildi fyrir bæjarbúa. Uppi eru hugmyndir um það í bæjarstjórn Seltjarnarness að nýta eyjuna sem fólkvang og útivistarsvæði fyrir bæjarbúa.

Grótta var lýst friðland árið 1974 með auglýsingu um friðland í Gróttu nr. 219/1974 en nú gildir auglýsing nr. 13/1984. Ákveðnar reglur gilda um mannvirkjagerð, jarðrask og umferð fólks um eyjuna. Óheimilt er að fara um eyjuna yfir varptímann frá 1. maí til 1. júlí ár hvert.

Vita- og hafnamálastofnun hefur rekið vitann í Gróttu. Gert er ráð fyrir að stofnunin eigi hann áfram og hafi greiðan aðgang að honum. Hins vegar fylgi sölunni önnur mannvirki á eyjunni, svokölluð Gróttuhús, í því ástandi sem þau eru nú.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um heimild fyrir ríkisstjórnina til að selja Seltjarnarneskaupstað eyjuna Gróttu.

Með frumvarpinu er ríkisstjórninni veitt heimild til að selja Seltjarnarneskaupstað eign ríkisins í Gróttu að Gróttuvita undanskildum. Er þetta gert í tilefni af 20 ára kaupstaðarafmæli Seltjarnarnesbæjar þann 9. apríl nk. Um er að ræða 3 hektara lands, 1 íbúðarhúsnæði og 1 hlöðu. Fasteignamat þessara eigna nemur 1,5 m.kr.

Ekki verður séð að frumvarpið feli í sér kostnaðarauka fyrir ríkissjóð.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 560

873. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um stjórn fiskveiða, nr. 38/1990, með síðari breytingum.

Flm.: Anna Ólafsdóttir Björnsson, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir,

Jóna Valgerður Kristjánsdóttir, Kristín Einarsdóttir,

Kristín Ástgeirsdóttir.

1. gr.

Við 14. gr. laganna bætist ný málsgrein er orðast svo:

Sérstök samráðsnefnd skal skipuð tíu fulltrúum, þremur tilnefndum af helstu samtökum sjómanna og fiskvinnslufólks, þremur tilnefndum af helstu samtökum útvegsmanna og eigenda fiskvinnslu og þremur tilnefndum af Hafrannsóknastofnun, auk formanns sem skipaður er af ráðherra án tilnefningar. Nefndin skal fjalla um tillögur Hafrannsóknastofnunar um veiðiheimildir hvers árs áður en ráðherra ákveður árlegan heildarafla með reglugerð skv. 3. gr. laga þessara. Nefndin skal einnig koma saman til að fjalla um tillögur Hafrannsóknastofnunar ef um endurskoðun á fyrri úthlutun á botnfiskafla er að ræða og oftar ef þurfa þykir.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Árlegar deilur um tillögur Hafrannsóknastofnunar um heildaraflamark hvers árs benda til þess að töluvert skorti á samráð milli vísindamanna, sjómanna og annarra sem tengjast sjávarútvegi þrátt fyrir vilja allra aðila til slíks samráðs. Það er skoðun flutningsmanna þessa frumvarps að nauðsynlegt sé að koma slíku samráði í fastar skorður og að það verði best gert með stofnun sérstakrar samráðsnefndar. Til þess að starf slíkrar nefndar beri árangur er nauðsynlegt að fulltrúar sem flestra aðila sem tengjast veiðum og vinnslu komi að nefndinni með formlegum hætti. Þannig er a.m.k. tryggt að sjónarmið allra fái að koma fram og samráðið byggist því á áliti allra hina mismunandi hópa sem hafa ólíkra hagsmuna að gæta í þessum efnum. Nefndinni er ætlað að koma saman eigi sjaldnar en tvisvar á ári.

Samkvæmt frumvarpinu er gert ráð fyrir að þrír fulltrúar helstu félaga sjómanna og fiskvinnslufólks eigi sæti í nefndinni og er þá átt við Farmanna- og fiskimannasamband Íslands, Sjómannasamband Íslands og deild verkafólks í fiskvinnslu innan VMSÍ. Þrír fulltrúar útgerðarmanna og eigenda fiskvinnslustöðva komi frá LÍÚ, Landssambandi smábátaeigenda og Samtökum fiskvinnslustöðva. Verði umtalsverðar breytingar á stærð eða skipan félaga í útgerð og fiskvinnslu má endurskoða skiptingu fulltrúa milli félaga.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Samkvæmt þessari grein er lagt til að auk þeirrar samráðsnefndar, sem um getur í 1. mgr. 14. gr. laga nr. 38/1990, muni önnur nefnd hafa það hlutverk að festa í sessi samráð milli fulltrúa sjómanna, útgerðar, fiskvinnslu og vísindamanna Hafrannsóknastofnunar. Þar sem stærð og hlutverk þessarra tveggja nefnda er ólíkt er hér valin sú leið að setja nýja nefnd á laggirnar í stað þess að auka verkefni hinnar fyrri þótt þau séu orðin takmörkuð með þeim breytingum sem orðið hafa á lögum um stjórn fiskveiða.

Um 2. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringa.
Birting laga og stjórnvaldaerinda Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 566

879. Frumvarp til laga um breyting á lögum um birtingu laga og stjórnvaldaerinda, nr. 64 16. desember 1943.

(Lagt fyrir Alþingi á 117. löggjafarþingi 1993–94.)

1. gr.

Við 1. mgr. 2. gr. laganna bætist: Einnig skal þar birta reglur sem opinberum stjórnvöldum og stofnunum, öðrum en ráðuneytum, er falið lögum samkvæmt að gefa út.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er samið í dóms- og kirkjumálaráðuneytinu. Er því ætlað að gera þeim opinberu stjórnvöldum og stofnunum, öðrum en ráðuneytum, sem er falið að gefa út reglur um tiltekin málefni samkvæmt ákvæðum í lögum, mögulegt að birta í B-deild Stjórnartíðinda þær reglur er þau setja. Eins og málum er nú háttað er einungis unnt að birta í B-deild Stjórnartíðinda reglugerðir og annars konar reglur sem gefnar eru út af ráðherra og ráðuneyti. Hafa opinber stjórnvöld og stofnanir því ekki átt þess kost að koma slíkum reglum eða upplýsingum um þær á framfæri í Stjórnartíðindum. Það verður hins vegar að telja til hagræðis að unnt sé að leita slíkra reglna í sama riti og er að finna þær reglur sem útgefnar eru af ráðuneytum. Hefur því verið valinn sá kostur að leggja til að heimila þessum opinberu stjórnvöldum og stofnunum að birta í B-deild Stjórnartíðinda þær reglur sem þeim ber lögum samkvæmt að gefa út.

Með því að lögbinda á þennan hátt að birtar skuli í B-deild Stjórnartíðinda slíkar reglur er ljóst að fyrirmæli þau sem í þeim felast taka gildi og hafa bindandi verkanir á sama hátt og reglugerðir og auglýsingar sem gefnar eru út af ráðuneyutum, sbr. 7. gr. laganna.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 64/1943, um birtingu laga og stjórnvaldaerinda.

Samkvæmt frumvarpinu skal framvegis birta í Stjórnartíðindum allar reglur sem opinberum stjórnvöldum og stofnunum, öðrum en ráðuneytum, er falið lögum samkvæmt að gefa út. Samkvæmt gildandi lögum eru einungis reglur sem gefnar eru út af ráðherrum og ráðuneytum birtar í Stjórnartíðindum.

Heildarkostnaður við rekstur Stjórnartíðinda nemur 23,7 m.kr. samkvæmt fjárlögum fyrir árið 1994. Þar af nema sértekjur um 15 m.kr. og framlag úr ríkissjóði 8,7 m.kr. Samkvæmt upplýsingum dóms- og kirkjumálaráðuneytis er óljóst hvaða áhrif þessi lagabreyting mun hafa á umfang Stjórnartíðinda. Í mörgum tilfellum munu stofnanir einfaldlega birta reglur í eigin nafni sem áður voru birtar í nafni viðkomandi ráðuneytis.

Að mati fjármálaráðuneytis mun frumvarp þetta hafa í för með sér árlegan kostnaðarauka fyrir ríkissjóð sem nemur 1–2 m.kr. að jafnaði.
Atvinnuleysistryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 571

886. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 93/1993, um atvinnuleysistryggingar, með síðari breytingum.

Flm.: Tómas Ingi Olrich, Valgerður Sverrisdóttir.

1. gr.

Við 18. gr. laganna bætist ný málsgrein, 3. mgr., svohljóðandi:

Stjórn Atvinnuleysistryggingasjóðs getur heimilað einstaklingum, sem verið hafa án atvinnu og á atvinnuleysisbótum í a.m.k. eitt ár, að stunda nám á bótum í allt að átta mánuði í senn í því skyni að bæta með varanlegu móti atvinnumöguleika sína með formlegri menntun, enda liggi fyrir rökstutt einstaklingsbundið mat og meðmæli þess efnis frá stjórn vinnumiðlunarskrifstofu í heimasveit.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Samkvæmt 18. gr. laga nr. 93/1993 er einstaklingi heimilt að stunda lengst átta vikna nám á atvinnuleysisbótum. Slík námskeið eru gagnleg en breyta í reynd litlu um forsendur til atvinnuleitar fyrir þann hóp atvinnulausra sem hafa ófullkomna grunnmenntun og hafa því orðið harðast úti. Með þeirri takmörkuðu og einstaklingsbundnu heimild, sem hér er lagt til að verði lögfest, er leitast við að opna leið til að nýta Atvinnuleysistryggingasjóð til þess að breyta verulega vinnuhorfum einstaklinga þar sem þessi leið þykir vænleg til árangurs.

Ljóst er að sú skipan, sem hér er gerð tillaga um, getur ekki orðið að almennri reglu, en heimild talin vera til bóta.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 572

887. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða, með síðari breytingum.

Flm.: Guðjón A. Kristjánsson, Sturla Böðvarsson, Gísli S. Einarsson,

Eggert Haukdal, Guðmundur Hallvarðsson, Guðjón Guðmundsson,

Ingi Björn Albertsson, Eyjólfur Konráð Jónsson, Hermann Níelsson,

Sigbjörn Gunnarsson, Valgerður Gunnarsdóttir, Petrína Baldursdóttir,

Jóna Valgerður Kristjánsdóttir, Jóhann Ársælsson,

Margrét Frímannsdóttir, Pétur Bjarnason.

1. gr.

Við lögin bætast tvö ný ákvæði til bráðabirgða, svohljóðandi:

I.

Þrátt fyrir ákvæði 3. gr. laga þessara skal aflamark afnumið við veiðar á ufsa, ýsu, skarkola og úthafsrækju frá gildistöku þessa ákvæðis til 31. ágúst 1994.

II.

Frá gildistöku þessa ákvæðis til 31. ágúst 1994 er sérhverju fiskiskipi, sem heimild hefur til botnfiskveiða, heimilt að landa allt að 15% af þorski, karfa og grálúðu sem meðafla annarra botnfisktegunda í þorskígildum talið án þess að sá meðafli reiknist sem aflamark hjá viðkomandi fiskiskipi. Þetta ákvæði gildir ekki fyrir karfaafla sem skráður er sem úthafskarfi í löndunarskýrslum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt nú til þess að taka á þeim gífurlega vanda sem fram undan er vegna mjög takmarkaðra þorskveiðiheimilda sem gerir það að verkum að veiðar á öðrum fisktegundum, sem engin rök eru fyrir að binda í viðjar kvótakerfisins, verða illframkvæmanlegar. Flest bendir til þess að afleiðingin verði sú að afla, sem kemur óhjákvæmilega sem meðafli, t.d. þorski, verði ekki landað til vinnslu. Ástæðan er sú að ekki eru til aflaheimildir af þorski og jafnvel ekki heldur af grálúðu svo að náist að gera þennan meðafla löglegan í núgildandi stjórnkerfi fiskveiða. Til þess að reyna að opna fyrir auðveldari fiskveiðar það sem eftir lifir fiskveiðiársins og draga úr verslun með fiskveiðikvóta á þeim tegundum sem enn fást leigðar og minnka þannig kostnað útgerðar og stuðla jafnframt að aukinni atvinnu á næstu mánuðum er þetta frumvarp fram komið.

Um I.

Í bráðabirgðaákvæði I er lagt til að gefa veiðar frjálsar það sem eftir lifir fiskveiðiársins í ufsa, ýsu, skarkola og úthafsrækju. Þessar fisktegundir og úthafsrækjan hafa ekki verið fullnýttar á undanförnum árum og ekkert bendir til að svo verði á yfirstandandi fiskveiðiári. Þess vegna ber að auka frelsi í þessum veiðum og stuðla þannig að auknum afla og aukinni atvinnu í landi við úrvinnslu aflans.

Um II.

Í bráðabirgðaákvæði II er gerð tillaga um að ekki þurfi veiðiheimildir fyrir meðafla af þorski, karfa og grálúðu ef afli þessara tegunda er innan við 15% af lönduðum heildarafla í þorskígildum talið. Afli umfram 15% af þorski, karfa og grálúðu telst til aflamarks. Sé veiði umfram úthlutað aflamark koma til framkvæmda viðeigandi ákvæði í lögum um stjórn fiskveiða. Þetta ákvæði gildir ekki fyrir veiði úthafskarfa.
Framleiðsla og sala á búvörum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 579

898. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 99/1993, um framleiðslu, verðlagningu og sölu á búvörum, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 117. löggjafarþingi 1993–94.)

1. gr.

Á eftir 3. mgr. 40. gr. laga nr. 99/1993 kemur ný málsgrein er verður 4. mgr., svohljóðandi:

Landbúnaðarráðherra er heimilt að semja við Stéttarsamband bænda um önnur fráviksmörk greiðslumarks en um getur í 3. mgr. fyrir landsvæði eða einstök lögbýli þar sem sérstök ástæða þykir til gróðurverndar eða uppgræðsluaðgerða að höfðu samráði við umhverfisráðherra. Enn fremur vegna framleiðenda sem náð hafa 67 ára aldri eða hafa skerta starfsgetu vegna örorku. Þá er í slíkum samningi heimilt að ákveða að efri mörk greiðslumarks séu mishá eftir landsvæðum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Landbúnaðarráðherra hefur leitað eftir viðræðum við Stéttarsamband bænda um endurskoðun á vissum þáttum búvörusamnings frá 11. mars 1991. Sú endurskoðun mun einkum beinast að fráviksmörkum við greiðslumark sauðfjárafurða sem tilgreind eru í 3. mgr. 40. gr. laga nr. 99/1993.

Markmið endurskoðunarinnar kemur fram í erindi sem ráðherra ritaði formanni Stéttarsambands bænda í lok febrúar 1993. Þar segir m.a.:

„

Sauðfjárbændur á skilgreindum svæðum, þar sem talin er þörf á sérstökum gróðurverndar- eða landgræðsluaðgerðum, verði leystir undan þeirri kvöð að framleiða a.m.k. 80% upp í greiðslumark sitt til að eiga rétt á fullum beingreiðslum. Þessi tilteknu svæði séu skilgreind svo þröngt að ekki verði um það deilt að þau hafi sérstöðu í þessu tilliti.

Hér er eingöngu verið að tala um valkost til handa bændum, en ekki um það að ræða að þeir verði þvingaðir til fjárfækkunar. Þeir sem á hinn bóginn vildu taka slíku tilboði yrðu jafnframt að undirgangast kvaðir um nokkurt vinnuframlag til gróðurverndar eða uppgræðslu.

Metið verði hvort ekki sé skynsamlegt að gefa rosknum bændum og öryrkjum rýmri hendur hvað varðar neðri mörk framleiðslu heldur en 80% eins og nú er.

Ofangreindar tillögur miða að því að skapa aukið svigrúm til átaka í landgræðslustörfum og veita mönnum með takmarkaða starfsorku möguleika til að draga saman búskap án þess að það hafi tilfinnanlegan tekjumissi í för með sér. Jafnframt skapaðist nokkurt svigrúm til framleiðslu hjá öðrum bændum. Það er síðan sérstakt athugunarefni hvort það svigrúm eigi að deilast hlutfallslega á alla framleiðendur eða deila því út á sérmerkt „sauðfjársvæði“.“

Leiði viðræðurnar til samkomulags er nauðsynlegt að fyrir hendi sé ótvíræð lagaheimild til að víkja frá áðurgreindum frávikum.
Leigubifreiðar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 585

915. Frumvarp til laga um breyting á lögum um leigubifreiðar, nr. 77/1989.

Flm.: Svavar Gestsson, Steingrímur J. Sigfússon.

1. gr.

Í stað 4. málsl. 1. mgr. 10. gr. laganna koma tveir nýir málsliðir, svohljóðandi: Hlutaðeigandi stéttarfélag fólksbifreiðastjóra tilnefnir einn nefndarmann, annan tilnefnir sveitarfélag eða sveitarfélög sameiginlega á félagssvæði og hinn þriðja skipar ráðherra samkvæmt sameiginlegri tillögu viðkomandi sveitarstjórnar eða sveitarstjórna og hlutaðeigandi stéttarfélags fólksbifreiðastjóra. Nefndin kýs sér sjálf formann.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt í framhaldi af samtölum við marga leigubifreiðastjóra. Nú er úthlutunarnefnd þannig skipuð að ráðherra skipar þriðja manninn án tilnefningar. Hefur núverandi ráðherra samgöngumála kosið að skipa formann nefndarinnar pólitískri skipan við mikla óánægju leigubifreiðastjóra. Er nú flokkspólitískur meiri hluti Sjálfstæðisflokksins í úthlutunarnefndinni með allri þeirri hættu á misnotkum sem í slíku felst. Í nefndinni eru nú Sveinn Andri Sveinsson borgarfulltrúi fyrir sveitarfélagið og Ragnar Júlíusson, fyrrverandi borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins, fyrir ráðherrann. Þessi skipan er óeðlileg.

Til þess að koma í veg fyrir slíka skipan nefndarinnar í framtíðinni er hér lagt til að tilnefningaraðilarnir tveir, stéttarfélögin og viðkomandi sveitarfélag, verði að koma sér saman um tilnefningu þriðja mannsins áður en hann er skipaður. Jafnframt er lagt til að nefndin kjósi sér sjálf formann. Þannig ætti að vera tryggt að fagleg sjónarmið ein ráði úrslitum um val á fólki í nefndina.

Nú liggja fyrir Alþingi tvö frumvörp um breyting á lögum um leigubifreiðar. Flutningsmenn telja eðlilegt að þau sjónarmið, sem hreyft er með þessu frumvarpi, komi til afgreiðslu samhliða hinum frumvörpunum tveimur.
Slysavarnaráð Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 235

920. Frumvarp til laga um slysavarnaráð.

(Eftir 2. umr., 8. apríl.)

1. gr.

Stofna skal slysavarnaráð sem heyrir undir heilbrigðisráðherra. Landlæknisembættið skal hafa með hendi daglega framkvæmdastjórn ráðsins.

2. gr.

Tilgangur slysavarnaráðs er að stuðla að fækkun slysa. Þeim tilgangi skal ráðið ná með því að:

móta reglur sem miða að því að slys séu skilmerkilega skráð og sú skráning sé samræmd, jafnframt því sem séð verði um úrvinnslu þeirra upplýsinga og útgáfu á slysatölum, vera ríkisstjórn, ráðherra og öðrum aðilum til ráðuneytis um allt er lýtur að slysavörnum, gera tillögur til heilbrigðisyfirvalda um áhersluatriði í slysavörnum á hverjum tíma, stuðla að rannsóknum á orsökum og afleiðingum slysa, hvetja til samræmingar á störfum þeirra aðila sem vinna að slysavörnum, fylgjast með nýjungum og reynslu annarra þjóða í slysavörnum, halda landsþing um slysavarnir annað hvert ár.

3. gr.

Heilbrigðisráðherra skipar níu fulltrúa í slysavarnaráð, tilnefnda af eftirtöldum aðilum: landlæknisembættinu, og skal sá vera formaður, dómsmálaráðherra, Landsbjörg, læknadeild Háskóla Íslands, Sambandi íslenskra tryggingafélaga, Slysavarnafélagi Íslands, Tryggingastofnun ríkisins, Umferðarráði og Vinnueftirliti ríkisins.

Slysavarnaráð skal skipað til fjögurra ára í senn.

Varamenn skulu skipaðir með sama hætti.

4. gr.

Samræmd slysaskrá, sbr. a-lið 2. gr., skal varðveitt hjá landlækni. Ráðið mótar reglur um framkvæmd skráningar og aðgang að upplýsingum úr skránni.

5. gr.

Slysavarnaráði skal úthlutað fjármunum til reksturs í sérstökum lið sem fellur undir embætti landlæknis á fjárlögum.

6. gr.

Slysavarnaráð gerir árlega áætlun um ráðstöfun á því fé sem til þess er veitt.

7. gr.

Slysavarnaráð sendir ráðuneytinu í lok hvers árs skýrslu um störf þess.

8. gr.

Ráðherra er heimilt að setja nánari ákvæði um störf slysavarnaráðs í reglugerð.

9. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1995.