arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 40

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 91/2010, um framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslna.

Flm.: Vigdís Hauksdóttir.

1. gr.

Við 4. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Víkja má frá ákvæðum 1. mgr. ef almennar kosningar eru boðaðar innan þriggja mánaða frá samþykkt þingsályktunartillögu á Alþingi um þjóðaratkvæðagreiðslu.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp sama efnis var flutt á 139. löggjafarþingi.

Í 4. gr. laganna er kveðið almennt á um innan hvaða tímaramma halda skuli þjóðaratkvæðagreiðslur. Í 1. mgr. kemur fram að þjóðaratkvæðagreiðsla skuli fara fram í fyrsta lagi þremur mánuðum og í síðasta lagi einu ári eftir að samþykkt hefur verið þingsályktunartillaga um að fram skuli fara almenn og leynileg þjóðaratkvæðagreiðsla um tiltekið málefni eða lagafrumvarp. Í frumvarpi þessu er lagt til að undantekning verði gerð á þriggja mánaða tímamarkinu á þeim grunni að ef um kosningar sé að ræða innan þess tímaramma megi þjóðaratkvæðagreiðsla fara fram samhliða kosningunum þó að styttri tími sé í þær en þrír mánuðir. Er þetta m.a. gert til að spara ríkinu kostnað við kosningar. Áætlað er að þjóðaratkvæðagreiðslur kosti um 250 millj. kr. Ábatinn er því augljós.

Þessu til rökstuðnings má benda á að fordæmi eru fyrir því að skammur tími líði frá ákvörðun um að halda þjóðaratkvæðagreiðslu, sbr. þjóðaratkvæðagreiðsluna um Icesave- lögin svokölluðu, nr. 1/2010, sem fór fram tveimur mánuðum frá synjun forseta en ákvörðun um að halda þjóðaratkvæðagreiðsluna var ekki tekin af ríkisstjórninni fyrr en um tíu dögum áður. Heppnaðist sú þjóðaratkvæðagreiðsla afar vel og var kjörsókn góð þó að tíminn væri stuttur. Flutningsmaður telur brýnt að hægt sé að bregðast skjótt við komi fram tillaga á Alþingi um mál sem skjóta á til þjóðarinnar. Þriggja mánaða bið eftir þjóðaratkvæðagreiðslu er of langur tími þegar bera þarf stór ágreiningsmál undir þjóðina. Stjórnkerfið þarf að vera sveigjanlegt og bregðast hratt við slíkum málskotum Alþingis, sér í lagi sé það fyrirséð að samnýta megi kosningadag öðrum kosningum sem þegar hafa verið boðaðar með meiri fyrirvara.
Starfskjör launafólks og skyldutrygging lífeyrisréttinda Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 334

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, nr. 55/1980, með síðari breytingum.

Flm.: Margrét Tryggvadóttir, Þór Saari, Birgitta Jónsdóttir.

1. gr.

Við 1. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Hámarkslaun forsvarsmanns stéttarfélags eða samtaka stéttarfélaga skulu ekki vera hærri en þreföld lágmarkskjör í því félagi sem hann veitir forstöðu skv. 1. mgr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Hafi ákvæði 1. gr. í för með sér skert launakjör forsvarsmanns stéttarfélags skal hann halda óbreyttum launakjörum þann tíma sem réttur hans til uppsagnarfrests er.

Greinargerð.

Frumvarp þetta sem áður var lagt fram á síðasta löggjafarþingi felur í sér breytingu á lögum um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Breytingin miðar að því að lögfesta reglu um hámarkslaun forsvarsmanna verkalýðsfélaga og hagsmunasamtaka launafólks þannig að þau geti aldrei orðið hærri en nemur þreföldum lágmarkskjörum, sbr. 1. mgr. 1. gr. laganna. Í því ákvæði er kveðið á um að laun og önnur starfskjör sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semja um séu lágmarkskjör í viðkomandi starfsgrein. Í ákvæði til bráðabirgða er þó kveðið á um að séu forsvarsmenn við gildistöku laganna með samningsbundin launakjör sem eru hærri en það viðmið sem sett eru í frumvarpinu haldi þeir þeim jafnlengi og lögboðinn uppsagnarfrestur þeirra gildir. Eftir þann tíma geta þeir að hámarki haft laun sem nema þreföldum lágmarkskjörum samkvæmt lögunum.

Samningsfrelsi er grundvallarregla í íslenskum rétti. Löggjafinn hefur þó talið rétt að setja samningsfrelsinu ákveðnar skorður séu rík rök þar að baki. Meðal þeirra raka sem oft er vísað til eru almannahagsmunir. Flutningsmenn frumvarpsins telja mikilvægt að sett sé hámark á laun forsvarsmanna verkalýðsfélaga og hagsmunasamtaka launafólks. Að baki slíku hámarki eru rík sanngirnissjónarmið enda eru þessi laun greidd úr sameiginlegum sjóðum verkalýðsins. Með frumvarpinu væru samningsfrelsi settar nokkrar skorður enda yrði ólöglegt að semja um hærri laun en nemur þreföldum lágmarkskjörum. Við ákvörðun þessa hámarks var þó gætt meðalhófs og ekki gengið of nærri samningsfrelsi aðila. Með því að kveða á um þreföld lágmarkskjör er enn fremur talið tryggt að hámarkið sé ákvarðað þannig að launin séu samkeppnishæf svo að hæft fólk fáist til starfans og ákvæðið dragi ekki úr hvata þeirra sem hæfastir eru til að sinna starfinu.

Flutningsmenn telja jafnframt rétt að vekja athygli á því að setning hámarks sem er á þennan hátt bundið lágmarkskjörum getur verið forsvarsmönnum mikilvægur hvati til að berjast fyrir bættum rétti félagsmanna þar sem hækkun lágmarkslauna getur leitt til beinnar hækkunar launa þeirra.
Vitamál Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 345

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um vitamál, nr. 132/1999, með síðari breytingum (hækkun vitagjalds).

(Lagt fyrir Alþingi á 140. löggjafarþingi 2011–2012.)

1. gr.

Í stað „130,12 kr.“ og „4.900 kr.“ í 2. mgr. 7. gr. laganna kemur: 136,62 kr.; og 5.145 kr.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2012.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er samið í innanríkisráðuneytinu. Það var til kynningar á vef ráðuneytisins í 14 daga og var jafnframt kynnt á fundi siglingaráðs, samráðsvettvangs hagsmunaaðila á sviði siglinga.

Fjárhæð vitagjalds var síðast breytt í desember 2010. Þá var ákveðið að vitagjald skyldi vera 130,12 kr. af hverju brúttótonni skips. Hér er lagt til að vitagjald hækki um 5% í 136,62 kr. Lagt er til að lágmarksgjald verði jafnframt hækkað um 5%, þ.e. í 5.145 kr. úr 4.900 kr. Það var síðast hækkað í desember 2009 í 4.900 kr. úr 3.500 kr. Þessi hækkun er í samræmi við verðlagsbreytingar frá síðustu hækkun gjaldsins. Á árinu 2011 var álagt vitagjald á íslensk skip 32.092.518 kr. Verði gjaldið hækkað um 5% má áætla að álagt vitagjald á íslensk skip verði á árinu 2012 33.697.144 kr. Í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 2012 er vitagjald áætlað 257.7 millj. kr. Verði vitagjaldið hækkað um 5% má áætla að á árinu 2012 innheimtist um 270,6 millj. kr. í vitagjald miðað við óbreytta skipaumferð og stærð skipaflota. Mun gjaldtakan snerta skip sem sigla við strendur landsins og hafa viðkomu í höfnum landsins og er ætlað að standa straum af kostnaði við rekstur og framkvæmdir á vegum Siglingastofnunar Íslands. Mun hækkunin hafa í för með sér aukinn kostnað fyrir þá sem gjaldið greiða. Nauðsynlegt er að slík gjöld taki breytingum í samræmi við verðlagsbreytingar enda tekur annar kostnaður stofnunarinnar sem gjaldinu er ætlað að standa undir einnig breytingum í samræmi við breytingar á almennu verðlagi.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um vitamál, nr. 132/1999, með síðari breytingum (hækkun vitagjalds).

Í frumvarpi þessu er lögð til 5% hækkun á vitagjaldi. Um er að ræða hækkun á gjaldinu með tilliti til verðlagsbreytinga á sömu forsendum og gert hefur verið ráð fyrir í hækkunum á margvíslegum öðrum gjöldum í fjárlagafrumvarpi fyrir árið 2012.

Í fjárlagafrumvarpinu er reiknað með að tekjur af vitagjaldi verði 257,7 m.kr. Verði þetta frumvarp að lögum má ætla að tekjur af vitagjaldi hækki um 12,9 m.kr. og verði 270,6 m.kr., miðað við óbreyttar forsendur um skipaumferð og stærð skipaflota.

Þótt gjaldið sé markað Siglingastofnun er ekki gert ráð fyrir að hækkun þess leiði til aukinna útgjalda stofnunarinnar þar sem þegar er búið að gera ráð fyrir verðlagshækkunum í fjárheimildum hennar í fjárlagafrumvarpi fyrir árið 2012.

Ekki verður séð að frumvarpið, verði það óbreytt að lögum, hafi áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Eftirlit með skipum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 347

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 47/2003, um eftirlit með skipum

(hækkun skipaeftirlitsgjalda).

(Lagt fyrir Alþingi á 140. löggjafarþingi 2011–2012.)

1. gr.

1. málsl. 1. mgr. 28. gr. laganna orðast svo: Eigandi skips skal greiða árlega í ríkissjóð sérstakt gjald, skipagjald, af hverju skipi sem skráð er á aðalskipaskrá eins og hér segir:

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2012.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er samið í innanríkisráðuneytinu. Það var til kynningar á vef ráðuneytisins í 14 daga og var jafnframt kynnt á fundi siglingaráðs, samráðsvettvangs hagsmunaaðila á sviði siglinga.

Með frumvarpi þessu er lagt til að skipagjöld hækki um 75% sem er í samræmi við hækkanir á vísitölu neysluverðs frá nóvember 2002 þegar frumvarp sem varð að lögum um eftirlit með skipum, nr. 47/2003, var lagt fram og til október 2011 auk hækkana í samræmi við verðlagsforsendur fjárlaga fyrir árið 2012. Tilefni lagasetningarinnar er hækkun verðlags undanfarin ár en skipagjöld hafa ekki fylgt þeirri verðlagsþróun.

Gjöld skv. 1. mgr. 28. gr. laganna leggjast miðað við skipastærð á alla skipaeigendur sem eiga skráð skip á Íslandi og hafa í för með sér aukinn kostnað fyrir þá sem gjaldið greiða sem nemur hækkun gjaldsins.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um eftirlit með skipum, nr. 47/2003.

Með frumvarpi þessu er lögð til breyting á fjárhæð skipagjalds sem greitt er árlega í ríkissjóð af hverju skipi sem skráð er á aðalskipaskrá. Fjárhæð skipagjaldsins tekur mið af skráningarlengd skips og hefur hún verið óbreytt frá árinu 2003.

Lagt er til í frumvarpinu að skipagjaldið hækki um 75% sem er í samræmi við hækkun vísitölu neysluverðs frá nóvember 2002 til október 2011, auk verðlagsforsendna frumvarps til fjárlaga 2012. Hækkun skipagjaldsins mun hækka tekjur ríkissjóðs um 25,3 m.kr. á ári.

Fjármálaráðuneytið bendir á að æskilegt er að ráðuneyti uppfæri með reglubundnum hætti gjöld á sínu málefnasviði með tilliti til verðlags svo ekki þurfi að koma til eins mikillar hækkunar eins og hér er lagt til.

Verði frumvarp þetta óbreytt að lögum mun það ekki hafa áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Félagsleg aðstoð Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 50

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um félagslega aðstoð, nr. 99/2007, með síðari breytingum.

Flm.: Gunnar Bragi Sveinsson, Birkir Jón Jónsson, Sigurður Ingi Jóhannsson,

Vigdís Hauksdóttir, Höskuldur Þórhallsson.

1. gr.

Við 10. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Styrk eða uppbót samkvæmt ákvæði þessu er heimilt að greiða öðrum en bótaþega, svo sem foreldrum eða nánum ættingjum, þrátt fyrir að viðkomandi hafi ekki sama heimili og bótaþegi. Er þá skilyrði að nægilega hafi verið sýnt fram á nauðsyn styrks eða uppbótar og að staðfesting þess efnis fáist frá heimilislækni bótaþega og félagsmálastjóra viðkomandi sveitarfélags.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpinu eru lagðar til breytingar á lögum um félagslega aðstoð, nánar tiltekið breytingar á ákvæði sem varðar félagslega aðstoð í tengslum við bifreiðakostnað. Í 10. gr. laganna er fjallað um bifreiðakostnað og gildir reglugerð nr. 170/2009 til fyllingar lögunum.

Í ákvæðinu kemur fram að heimilt sé að greiða bótaþega uppbót vegna kaupa á bifreið, styrk til reksturs bifreiðar eða styrk til þess að afla bifreiðar. Skilyrði laganna fyrir þessum styrkveitingum eru þau að bifreið sé nauðsynleg vegna hreyfihömlunar bótaþega. Styrkurinn til bifreiðakaupa er sérstaklega bundinn við tilfelli þegar bifreið er nauðsynleg vegna þess að líkamsstarfsemi er hömluð eða líkamshluta vantar. Í áðurnefndri reglugerð hefur ráðherra síðan sett frekari skýringar og skilyrði fyrir greiðslu styrkja og uppbótar.

Í reglugerðinni kemur fram að í báðum tilfellum, þ.e. við veitingu uppbótar og styrkgreiðslu, er skilyrði fyrir úthlutun að hinn hreyfihamlaði hafi sjálfur ökuréttindi eða annar heimilismaður. Það hefur þó sýnt sig að svo getur staðið á að hinn hreyfihamlaði eigi ekki eða geti ekki átt sama heimili og foreldrar eða aðrir nánir ættingjar hans sem aka honum í bifreið sinni. Dæmi um slíkt er búseta bótaþega á sambýli þegar foreldrar eða nánir ættingjar viðkomandi aðila búa á eigin heimili en nýta samt bifreið sína til þjónustu og umönnunar við hinn hreyfihamlaða.

Ekki getur talist eðlilegt að takmarka veitingu bifreiðastyrkja með þessum hætti enda ljóst að mikilvægt er fyrir bótaþega að geta notið aðstoðar foreldra eða náinna ættingja sinna og aukið lífsgæði sín, m.a. með bílferðum. Gerir frumvarp þetta því ráð fyrir að heimilt sé að greiða öðrum en bótaþega eða heimilismanni hans styrkinn ef nægilega er sýnt fram á nauðsyn styrksins og staðfesting þess efnis fengin frá heimilislækni og félagsmálastjóra viðkomandi sveitarfélags. Með því að tilgreina tvo óháða og óskylda fagaðila til að staðfesta mikilvægi styrksins er lögð áhersla á að fagleg sjónarmið ráði. Í texta greinarinnar er í dæmaskyni talað um foreldra eða nána ættingja en meta þarf hvert tilvik fyrir sig og endanlegt mat liggur hjá Tryggingastofnun ríkisins.

Verði frumvarp þetta að lögum er ljóst að einnig þarf að breyta reglugerð um styrki og uppbætur til hreyfihamlaðra einstaklinga vegna bifreiða, nr. 170/2009.
Laun forseta Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 388

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um laun forseta Íslands, nr. 10/1990, með síðari breytingum.

Flm.: Árni Þór Sigurðsson, Álfheiður Ingadóttir, Birgitta Jónsdóttir,

Gunnar Bragi Sveinsson, Margrét Tryggvadóttir,

Þór Saari, Þráinn Bertelsson.

1. gr.

1. mgr. 7. gr. laganna fellur brott.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. ágúst 2012.

Greinargerð.

Í 7. gr. laga um laun forseta Íslands er fjallað um kjör handhafa forsetavalds þegar þeir gegna störfum forseta. Greinin hljóðar svo:

„Handhafar forsetavalds skv. 8. gr. stjórnarskrárinnar skulu samanlagt njóta jafnra launa og laun forseta eru þann tíma sem þeir hverju sinni fara með forsetavald um stundarsakir. Skulu launin skiptast að jöfnu milli þeirra.

Handhafar forsetavalds skulu fá greiddan útlagðan kostnað vegna starfans.“

Með þessu frumvarpi er lagt til að handhafar valds forseta Íslands, forseti Alþingis, forsætisráðherra og forseti Hæstaréttar, fái ekki sérstakar greiðslur, aðrar en fyrir útlögðum kostnaði, vegna afleysingastarfa sinna. Stjórnarskráin kveður á um að þessir þrír einstaklingar skuli fara með vald forseta í fjarveru hans og því er eðlilegt að líta svo á að þau aukaviðvik sem þeir sem slíkir inna af hendi séu innifalin í starfskjörum sem þeim eru ákveðin af kjaradómi fyrir meginstarf þeirra. Því sé ekki sérstök ástæða til að greiða þeim aukaþóknun fyrir handhafahlutverkið. Kostnaður ríkissjóðs vegna handhafa nemur um 10 millj. kr. á ári og mun sú fjárhæð sparast verði frumvarpið að lögum. Lagt er til að þessi breyting taki gildi við upphaf næsta kjörtímabils forseta Íslands.
Virðisaukaskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 390

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum (smokkar).

Flm.: Eygló Harðardóttir, Birkir Jón Jónsson, Guðfríður Lilja Grétarsdóttir,

Margrét Tryggvadóttir, Sigmundur Ernir Rúnarsson, Birgitta Jónsdóttir,

Guðmundur Steingrímsson, Magnús Orri Schram.

1. gr.

Við 2. mgr. 14. gr. laganna bætist nýr töluliður, svohljóðandi: Smokkar.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2012.

Greinargerð.

Í þessu frumvarpi er lagt til að virðisaukaskattur á smokkum verði 7% en ekki 25,5%.

Í nýlegri áfangaskýrslu starfshóps velferðarráðuneytisins um bætta heilbrigðisþjónustu og heilbrigði ungs fólks kemur fram að notkun ungra Íslendinga á smokkum er ein sú minnsta á Vesturlöndum. Notkun hormónagetnaðarvarna er minnst hér á landi af Norðurlöndunum, en sala neyðargetnaðarvarna mest. Á sama tíma er tíðni ýmissa kynsjúkdóma svo sem klamydíu og HPV ein sú hæsta. Ungt fólk á Íslandi byrjar einnig tiltölulega snemma að stunda kynlíf og á marga bólfélaga. Barneignir eru mun fleiri í þessum aldurshópi en annars staðar á Norðurlöndunum, þótt þeim hafi fækkað á undanförnum árum, en tíðni fóstureyðinga er næstlægst.

Árið 2010 greindust 24 einstaklingar með HIV, fleiri en nokkru sinni áður. Það sem af er árinu 2011 hafa 17 einstaklingar greinst með HIV. Markmið alþjóðaalnæmisdagsins árið 2011 var að enginn smitaðist af alnæmi. Ein af leiðunum til að sporna við smiti er að auðvelda aðgang að smokkum.

Á vefsíðu landlæknisembættisins kemur fram að smokkar eru eina getnaðarvörnin sem er bæði vörn gegn kynsjúkdómum og getnaði. Með því að nota smokkinn er valin öruggasta leiðin til að vernda bæði sjálfan sig og aðra gegn smiti.

Frumvarpið er í samræmi við ítrekaðar ályktanir Sambands ungra framsóknarmanna um mikilvægi þess að lækka skatta á smokka til að draga úr tíðni kynsjúkdóma. Flutningsmenn telja að verði frumvarpið að lögum leiði það ekki til minni tekna ríkissjóðs enda mun sala á smokkum væntanlega aukast. Þá má nefna að aukin notkun smokka mun vafalaust leiða til þess að tíðni kynsjúkdóma og fóstureyðinga minnkar og draga þannig úr kostnaði í heilbrigðiskerfinu.
Gjaldþrotaskipti Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 391

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um gjaldþrotaskipti o.fl., nr. 21/1991, með síðari breytingum (kostnaður vegna gjaldþrotaskipta).

Flm.: Eygló Harðardóttir, Birkir Jón Jónsson, Gunnar Bragi Sveinsson,

Lilja Mósesdóttir, Margrét Tryggvadóttir, Ásmundur Einar Daðason,

Þráinn Bertelsson, Sigmundur Ernir Rúnarsson,

Ólína Þorvarðardóttir, Atli Gíslason.

1. gr.

Við 2. mgr. 67. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Hafi skuldari sem er einstaklingur krafist gjaldþrotaskipta á búi sínu og framkomin gögn sýna að lánardrottinn hefur farið fram á árangurslaust fjárnám gagnvart skuldara og ekki er ljóst hvort eignir skuldarans duga fyrir greiðslu skiptakostnaðar skal ríkissjóður ábyrgjast þá tryggingu sem héraðsdómari fer fram á fyrir greiðslu skiptakostnaðar, að hámarki 250.000 kr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með lögum nr. 142/2010 var samþykkt að breyta lögum um gjaldþrotaskipti til að stytta fyrningarfrest á þeim kröfum eða þeim hluta þeirra sem ekki fást greiddar við gjaldþrotaskipti. Með því móti var þeim einstaklingum sem teknir hafa verið til gjaldþrotaskipta en bera áfram ábyrgð á skuldum sem ekki hafa fengist greiddar við gjaldþrotaskiptin auðveldað að koma fjármálum sínum á réttan kjöl. Lögin segja til um að fyrningartími allra krafna sem lýst er í þrotabú er sá sami án tillits til þess um hvers konar kröfur er að ræða. Sá tími er tvö ár. Einnig að sami frestur gildir um kröfur sem ekki hefur verið lýst við gjaldþrotaskiptin nema þær fyrnist á skemmri tíma eftir almennum reglum.

Við vinnslu laganna komu fram þau sjónarmið að efnaminnstu einstaklingarnir gætu ekki farið fram á gjaldþrotaskipti sjálfir vegna hárrar greiðslu tryggingar fyrir skiptakostnaði. Því væri hætta á að þessir einstaklingar mundu vera í lausu lofti í langan tíma, ófærir um að taka virkan þátt í þjóðfélaginu.

Héraðsdómara er skylt að fara fram á tryggingu fyrir þessum kostnaði áður en dómari getur samþykkt beiðni um gjaldþrotaskipti skv. 67. gr. laga um gjaldþrotaskipti og er skiptakostnaður í dag um 250.000 kr. Tölur frá Creditinfo frá 2008 sýna að flestir lánardrottnar hætta innheimtu krafna við árangurslaust fjárnám. Þá urðu 5.200 einstaklingar greiðsluþrota vegna árangurslauss fjárnáms en aðeins 198 einstaklingar voru teknir til gjaldþrotaskipta. Leiða má að því líkur að ástæða þess sé að árangurslaust fjárnám hefur að mati lánardrottna samsvarandi áhrif á fjármálalíf einstaklings og gjaldþrot en sparar um leið kröfuhafa að leggja út 250.000 kr. fyrir skiptakostnaðinum.

Í frumvarpinu er því lagt til að ef farið hefur fram árangurslaust fjárnám hjá einstaklingi sem óskað hefur sjálfur eftir gjaldþrotaskiptum og héraðsdómari telur ekki ljóst hvort eignir skuldarans muni duga fyrir skiptakostnaði skuli ríkissjóður ábyrgjast tryggingu og þar með greiðslu skiptakostnaðar. Til að koma til móts við kostnað ríkisins væri hægt að hækka gjald vegna fjárnámsbeiðna. Þá má gera ráð fyrir að fjármunir sparist við þetta hjá umboðsmanni skuldara. Kostnaður tilsjónarmanns við greiðsluaðlögun hefur verið svipaður og skiptakostnaður.
Veiting ríkisborgararéttar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 397

Frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar.

Frá allsherjar- og menntamálanefnd.

1. gr.

Ríkisborgararétt skulu öðlast:

1. Disley Torralba Ramos, f. 1986 á Kúbu.

2. Dóra Rögnvaldsdóttir, f. 1960 á Íslandi.

3. Maria del Carmen Helena Jimenez Pacifico, f. 1989 í Kólumbíu.

4. Sandra Aguilar Chang, f. 1970 í Perú.

5. Sif Ellen Bohne, f. 1965 á Íslandi.

6. Siim Vitsut, f. 2009 í Eistlandi.

7. Waleska Tinoco Giraldo, f. 1989 í Venesúela.

8. Jorge Eduardo Montalvo Morales, f. 1981 í Kólumbíu.

9. Konstantin Stroginov, f. 1984 í Úkraínu.

10. Lucio Atanasio Ballester, f. 1972 í Argentínu.

11. Maria Mehriban Gunakar Franken, f. 1966 í Tyrklandi.

12. Somayeh Ershadi, f. 1981 í Íran.

13. Carla Sofia de Jesus Vieira Almeida, f. 1980 í Portúgal.

14. Marcela Quental da Silva, f. 1966 í Angóla.

15. Hong Thu Thi Tran, f. 1959 í Víetnam.

16. Diley Ojeda Linares, f. 1967 á Kúbu.

17. A Kaewkong, f. 1982 í Taílandi.

18. Arkadiusz Patryk Szacon, f. 1982 í Póllandi.

19. Ferid Tabaku, f. 1980 í Kósóvó.

20. Jessica Sól Hausner Helgudóttir, f. 1984 í Þýskalandi.

21. Nattaphong Phromprasith, f. 1983 í Taílandi.

22. Phetchada Khongchumchuen, f. 1960 í Taílandi.

23. Stanko Dorovic, f. 1982 í Serbíu.

24. Mehdi Kavyanpoor, f. 1958 í Íran.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Allsherjar- og menntamálanefnd hafa borist 42 umsóknir um ríkisborgararétt á haustþingi 140. löggjafarþings en skv. 1. mgr. 6. gr. laga um ríkisborgararétt, nr. 100/1952, veitir Alþingi ríkisborgararétt með lögum. Nefndin leggur til að 24 einstaklingum verði veittur ríkisborgararéttur að þessu sinni.