arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 282

349. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994.)

1. gr.

2. mgr. 67. gr. laganna, sbr. 9. gr. laga nr. 49/1987, orðast svo:

Tekjuskattur af þeim tekjum barna, sem um ræðir í 2. mgr. 65. gr., skal vera 4% af tekj um umfram 75.000 kr. og skal barn ekki njóta persónuafsláttar.

2. gr.

Við upptalningu í 122. gr. laganna bætist: 2. mgr. 67. gr.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1995 og koma til framkvæmda við álagningu á árinu 1996 á tekjur ársins 1995.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpi þessu er lagt til að almennar launatekjur barna og ungmenna að fjárhæð 75.000 kr. á ári skuli ekki skattlagðar. Sérstök skattlagning á launatekjur barna og ung menna hefur verið í lögum frá árinu 1980, sbr. lög nr. 40/1978, um tekjuskatt og eignar skatt, sem síðar voru útgefin sem lög nr. 75/1981 og hér er lögð til breyting á. Fram að þeim tíma var launatekjum barna og ungmenna bætt við tekjur foreldra. Fór þá um þær tekjur eins og tekjur foreldranna. Reglan um sérskattlagningu í lögum nr. 40/1978 hefur þó ekki gilt um aðrar tekjur en launatekjur.

Skattlagning launatekna barna og ungmenna hefur verið talsvert frábrugðin skattlagn ingu fullorðinna. Þannig hefur skattprósenta við álagningu á tekjur barna verið mun lægri en við álagningu hjá fullorðnum og börn hafa ekki notið persónuafsláttar eins og fullorðnir. Frá upptöku staðgreiðslu hefur skattprósentan verið 4% tekjuskattur og 2% útsvar.

Hér er lögð til sú breyting að tekjuskattur verði ekki lagður á launatekjur barna og ung menna undir 75.000 kr. á ári. Jafnframt er gert ráð fyrir að fjármálaráðherra gefi út reglu gerð þar sem tekjur að sömu fjárhæð hjá sama launagreiðanda verði undanþegnar stað greiðslu. Með þessu er lagt til að tilfallandi tekjuöflun barna og ungmenna, t.d. við merkja- og blaðasölu, unglingavinnu og önnur störf, myndi ekki stofn til álagningar tekjuskatts. Gert er ráð fyrir því að sams konar breytingar verði gerðar á lögum um tekjustofna sveitar félaga þannig að sömu tekjur verði undanþegar útsvari til sveitarfélaga.

Tekjutap ríkissjóðs vegna þessara breytinga er áætlað um 30 milljónir kr.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Eins og fram kemur í almennum athugasemdum er lagt til að gerðar verði breytingar á skattlagningu barna og ungmenna. Í þessari grein er kveðið á um að launatekjur barna og ungmenna að fjárhæð 75.000 kr. á ári skuli ekki skattlagðar af ríkinu. Um nánari skýringar vísast til almennra athugasemda.

Um 2. gr.

Í þessari grein er lagt til að fjárhæð sú sem er undanþegin skatti taki breytingum sam kvæmt skattvísitölu skv. 122. gr. laganna.

Um 3. gr.

Greinin fjallar um gildistöku. Samkvæmt henni kemur þessi breyting á skattlagningu barna til framkvæmda á tekjuárinu 1995.
Vátryggingastarfsemi Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 298

390. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 60/1994, um vátryggingastarfsemi.

Frá heilbrigðis- og trygginganefnd.

1. gr.

Í stað dagsetningarinnar „1. júlí 1994“ í síðari málsgrein 100. gr. laganna kemur: 1. júlí 1995.

2. gr.

Á eftir ártalinu „1994“ í 1. mgr. í ákvæði til bráðabirgða í lögunum kemur: og 1995.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Samkvæmt ákvæði til bráðabirgða í lögum nr. 60/1994, um vátryggingastarfsemi, er gert ráð fyrir að ákvæði eldri laga um vátryggingastarfsemi og reglugerða á grundvelli þeirra skuli gilda um ársuppgjör vátryggingafélaga fyrir reikningsárið 1994. Nýjar reglur um reikningsskil og ársuppgjör skuli á hinn bóginn koma til framkvæmda fyrir reiknings árið 1995. Í 100. gr. laganna er enn fremur kveðið á um að 34. og 35. gr. laga nr. 60/1994, sem kveða á um nýjar reglur um eignir til jöfnunar vátryggingaskuld, skuli gilda frá 1. júlí 1994.

Fyrir liggur að ekki reynist unnt að ljúka smíði reglugerða um reikningsskil vátrygg ingafélaga, þannig að þær öðlist gildi 1. janúar 1995 eins og stefnt var að, þar sem verkið hefur reynst umfangsmeira en í fyrstu var talið. Þá er óvíst hvenær sett verða ný lög um bókhald og ársreikninga fyrirtækja sem taka verður tillit til við samningu reglnanna. Auk þess má nefna að Samband íslenskra tryggingafélaga telur nauðsynlegt að vátryggingafé lög fái nokkurn aðlögunartíma áður en nýjar reglur ganga í gildi. Í ljósi þess hefur heil brigðis- og tryggingamálaráðuneytið farið þess á leit við heilbrigðis- og trygginganefnd að nefndin hafi forgöngu um gerð breytinga á lögum nr. 60/1994 í samræmi við breyttar forsendur og er það gert með frumvarpi þessu. Nefndin bendir á að Norðmenn og Svíar, sem þurfa að gera sambærilegar breytingar á sinni löggjöf, hafa ákveðið að fresta gildis töku þeirra til 1. janúar 1996.

Breytingar þær, sem lagðar eru til í frumvarpinu, eru tvíþættar: Annars vegar er lagt til að nýjar reglur 34. og 35. gr., sem fjalla um eignir til jöfnunar vátryggingaskuld, öðlist ekki gildi fyrr en 1. júlí 1995. Hins vegar er lagt til að gerð verði breyting á 1. mgr. ákvæðis til bráðabirgða þannig að ákvæði laga um vátryggingastarfsemi, nr. 50/1978, og reglugerða á grundvelli þeirra skuli gilda eftir því sem við getur átt um reikningsskil og ársuppgjör vátryggingafélaga fyrir árið 1995, auk ársins 1994 eins og bráðabirgðaákvæð ið gerir ráð fyrir.
Tekjustofnar sveitarfélaga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 303

396. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 90/1990, með síðari breyting um.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994.)

1. gr.

2. mgr. 23. gr. laganna orðast svo:

Útsvar af þeim tekjum barna, sem um ræðir í 2. og 3. mgr. 65. gr. laga um tekju skatt og eignarskatt, skal vera 2% af tekjum umfram það lágmark sem tilgreint er í 2. mgr. 67. gr. sömu laga.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1995 og koma til framkvæmda við álagningu 1996 vegna tekna á árinu 1995.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er lagt fram samhliða frumvarpi til laga um breyting á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum. Í því frumvarpi er gert ráð fyrir að tekjuskattur verði ekki lagður á launatekjur barna og ungmenna undir 75.000 kr. á ári. Eðlilegt þykir að sams konar undanþága verði á útsvarsgreiðslum barna og ungmenna vegna launa undir ofangreindum tekjumörkum. Að öðru leyti vís ast til athugasemda með fyrrnefndu frumvarpi.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Í grein þessari er tekið fram að börn og ungmenni, sbr. 2. og 3. mgr. 65. gr. laga um tekjuskatt og eignarskatt, þurfi ekki að greiða útsvar af tekjum sem eru innan við það lág mark sem tilgreint er í 2. mgr. 67. gr. sömu laga. Áfram verður hins vegar að greiða 2% útsvar af tekjum umfram tilgreint lágmark.

Um 2. gr.

Lagt er til að hin breytta skattlagning barna og ungmenna komi til framkvæmda vegna tekna á árinu 1995.
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 49

49. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

Flm.: Guðni Ágústsson, Finnur Ingólfsson.

1. gr.

2. málsl. 2. mgr. A-liðar 68. gr. laganna orðast svo: Sá persónuafsláttur, sem þá er enn óráðstafað, fellur niður nema um sé að ræða óráðstafaðan persónuafslátt annars hjóna, sem skattlagt er samkvæmt ákvæðum 63. gr., og skal þá óráðstafaður persónuafsláttur annars makans bætast við persónuafslátt hins.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1995 og koma til framkvæmda við álagningu opinberra gjalda gjaldárið 1996 á tekjur ársins 1995.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu er lagt til að úr gildi falli sú takmörkun, sem nú er í lögum um tekjuskatt og eignarskatt, að einungis 80% af persónuafslætti geti færst milli hjóna. Samkvæmt frumvarpinu er gert ráð fyrir að allur óráðstafaður persónuafsláttur annars hjóna flytjist til hins.

Í einu af þeim fylgifrumvörpum, sem lögð voru fram með frumvarpi til laga um staðgreiðslu opinberra gjalda á árinu 1986, var gert ráð fyrir þeirri breytingu á lögum um tekjuskatt og eignarskatt að sá hluti persónuafsláttar annars hjóna, sem ekki nýttist því, yrði ekki millifæranlegur til hins aðilans að fullu heldur aðeins að þremur fjórðu hlutum. Þetta hlutfall var fært upp í 80% áður en lögin voru samþykkt og hefur haldist óbreytt síðan.

Lengi vel naut fólk í hjónabandi eða sambúð rýmri reglu í skattlagningu af hálfu ríkisins fram yfir einstaklinga. Á síðustu árum hefur þróunin verið þveröfug. Fólk, sem slítur samvistum, býr við rýmri reglur í fyrirgreiðslu og nýtur forgangs af hálfu bæjar- og sveitarfélaga hvað t.d. leikskóla o.fl. varðar. Nú er svo komið að ýmsir telja að hjónabandinu sem formi sé ógnað og hafa prestar sagt frá því að þeir hafi neyðst til að ráðleggja skilnað í fjárhagslegri neyð.

Hjón eða fólk í sambúð eiga eignir sínar saman og þær eru skattlagðar sem slíkar. Flutningsmenn telja sjálfsögð mannréttindi að vilji annað hjóna t.d. sinna uppeldi barna eða vera heima sé það frjálst án þess að sú ákvörðun leiði til þess að persónuafsláttur sé stórlega skertur. Flutningsmenn telja því að hjón eða fólk í sambúð eigi að fá að ráðstafa persónuafslætti sínum að fullu. Það er sanngirnismál. Flutningsmenn gera sér grein fyrir að hér er um talsvert tekjutap að ræða fyrir ríkið verði þetta frumvarp að lögum. Þann vanda verður að leysa með öðrum hætti, svo sem að viðhalda hátekjuskatti og taka upp samræmdan eignarskatt.
Vernd eignarréttinda á sviði iðnaðar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 324

492. Frumvarp til laga um að fella úr gildi lög nr. 102 28. desember 1961, um heimild fyrir ríkisstjórnina til að stað festa fyrir Íslands hönd Parísarsamþykktina um vernd eignarréttinda á sviði iðnaðar.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994.)

1. gr.

Lög nr. 102 28. desember 1961, um heimild fyrir ríkisstjórnina til að staðfesta fyrir Íslands hönd Parísarsamþykktina um vernd eignarréttinda á sviði iðnaðar, eru felld úr gildi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er flutt í framhaldi af þeirri ákvörðun ríkisstjórnarinnar að fullgilda Parísar samþykktina um vernd eignarréttinda á sviði iðnaðar, með þeim breytingum sem gerðar voru á henni í Stokkhólmi 14. júli 1967. Um er að ræða ákvæði 1.–12. gr. (oft nefnd efnisákvæði) sem einkum kveða á um grundvallarreglur varðandi vernd hugverkaréttinda (einkaleyfi, vöru merki, hönnun o.fl.). Ísland hefur frá árinu 1961 verið aðili að svonefndum Lundúnatexta sam þykktarinnar frá árinu 1934 og hefur sá texti lagagildi hér á landi.

Stokkhólmsgerð þessa hluta samþykktarinnar felur ekki í sér neinar þær breytingar miðað við Lundúnatextann að breyta þurfi gildandi lögum um hugverkaréttindi hér á landi.

Ísland gerðist aðili að 13.–30. gr. Stokkhólmsgerðar samþykktarinnar árið 1984. Sá hluti fjallar aðallega um stjórnarstofnanir sem fara með málefni samþykktarinnar á vegum Alþjóða hugverkastofnunarinnar (WIPO). Aðild að þessum hluta samþykktarinnar var forsenda þess að Ísland gæti gerst aðili að WIPO. Þessi hluti samþykktarinnar hefur ekki lagagildi.

Parísarsamþykktin er sáttmáli milli ríkja er kveður á um almennar leikreglur sem hverju ríki er skylt að fylgja varðandi vernd hugverkaréttinda í þágu þegnanna. Það leiðir af eðli og tilgangi samþykktarinnar að óeðlilegt er að hún gildi sem lög gagnvart þegnunum.

Með frumvarpi þessu er því lagt til að samhliða því sem Ísland gerist aðili að breyttum efnis ákvæðum samþykktarinnar frá 1967 verði lög nr. 102/1961, sem frá árinu 1984 hafa aðeins gilt um efnishluta hennar, felld úr gildi.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um að fella úr gildi lög nr. 102

28. desember 1961, um heimild fyrir ríkisstjórnina til að staðfesta fyrir

Íslands hönd Parísarsamþykktina um vernd eignarréttinda á sviði iðnaðar.

Frumvarpið er flutt í framhaldi af þeirri ákvörðun ríkisstjórnarinnar að fullgilda Par ísarsamþykktina um vernd eignarréttinda á sviði iðnaðar með þeim breytingum sem gerð ar voru á henni í Stokkhólmi 1967. Sú samþykkt kveður á um almennar reglur sem hverju ríki er skylt að fylgja varðandi vernd hugverkaréttinda. Eftir stendur samningur en laga ákvæðið er fellt niður.

Í fjárlögum er viðfangsefnið 11-299-1.17 Parísarsamþykkt um vernd á sviði iðnaðar. Fjárveiting í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 1995 er 1,4 m.kr. Þessi áætlun er óbreytt og því ekki um breytingu á kostnaði að ræða.
Verslunaratvinna Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 326

494. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 41/1968, um verslunaratvinnu, ásamt síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994.)

1. gr.

Úr 1. málsl. 3. mgr. 10. gr. laganna falla niður orðin: „

. . .

stofnun nýs fyrirtækis í viðkomandi verzlunargrein sé þjóðhagslega óhagkvæm, hvort heldur almennt eða miðað við fyrirhug aðan verzlunarstað, eða . . . “

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi nú þegar.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með frumvarpinu er verið að fullnægja skuldbindingum sem Ísland hefur tekið á sig með því að gerast aðili að almennum samningi um þjónustuviðskipti (General Agreement on Trade in Services, GATS) sem er einn af þeim samningum sem urðu til við lok Úrúgvæviðræðna GATT. Samkvæmt GATS hafa ríki skuldbundið sig til að beita reglum um bestu kjör (most favoured nation - m.f.n.) að því er varðar þjónustuviðskipti og einnig til að setja ekki takmarkanir á erlenda aðila umfram innlenda (landskjör eða national treatment) sem hyggjast veita þjónustu á yfirráðasvæði þeirra, nema að því leyti sem sérstakur fyrirvari er um það gerður í tilboði við komandi ríkis.

Ákvæði það sem hér er lagt til að verði fellt brott virðist á yfirborðinu fela í sér mikla tak mörkun og gefa færi á að beita mismunun eftir þjóðerni eða öðrum högum, án þess að sú ástæða sé gefin upp. Í reynd hefur þessu ákvæði ekki verið beitt hin síðari ár í það minnsta, ef nokkru sinni. Einnig er ljóst að ákvæðið er ekki í samræmi við nútímaviðhorf um frjálsa samkeppni, svo sem þau birtast einkum í samkeppnislögum, nr. 8/1993. Ráðherra á algerlega frjálst mat um þjóðhagslega hagkvæmni þegar sótt er um verslunarleyfi fyrir nýjan aðila. Engar leiðbeiningar er að finna í athugasemdum sem fylgdu frumvarpi til laga nr. 7/1970, um breyting á lögum um verslunaratvinnu, um hvernig beri að túlka ákvæði þetta.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 41/1968, um verslunaratvinnu, ásamt síðari breytingum.

Í athugasemdum við frumvarpið kemur fram að það sé flutt til þess að fullnægja skuldbindingum sem Ísland hefur tekið á sig með aðild að almennum samningi um þjónustuviðskipti sem er einn af þeim samningum sem urðu til við lok Úrúgvæviðræðna GATT. Ákvæðið sem lagt er til að verði fellt brott er talið gefa færi á að beita mismunun eftir þjóðerni eða öðrum högum án þess að ástæða hafi verið gefin upp. Í reynd mun þessu ákvæði ekki hafa verið beitt.

Ekki verður séð að þessi lagabreyting leiði til aukins kostnaðar fyrir ríkissjóð.
Skipulag ferðamála Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 327

495. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um skipulag ferðamála, nr. 117/1994.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994.)

1. gr.

1. málsl. 1. mgr. 26. gr. laganna orðast svo: Lán úr ferðamálasjóði skulu veitt til allt að 25 ára.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með frumvarpi þessu er gerð tillaga um að ferðamálasjóði verði heimilt að veita lán til allt að 25 ára í stað 15 ára samkvæmt gildandi lögum. Tilgangur þessa frumvarps er að styrkja stöðu ferðaþjónustunnar í landinu þannig að lánstími lána úr ferðamálasjóði geti orðið allt að 25 ár.

Í ljós hefur komið að mikill rekstrarvandi steðjar að hjá ýmsum í ferðaþjónustu, einkum hót elum á landsbyggðinni sem starfrækt eru allt árið. Þar er um að ræða viðvarandi rekstrarhalla vegna minni viðskipta, harðnandi samkeppni og mikinn vanda vegna þess að fjármagnskostnað ur er mikill af þeim lánum sem tekin hafa verið til uppbyggingar þeirra. Breyting þessi horfir til þess að gera þessum hótelum kleift að greiða stofnlán á lengri tíma, en í mörgum tilfellum eru þessi hótel flaggskip ferðaþjónustu í viðkomandi landshluta og forsenda fyrir því að unnt sé að efla ferðaþjónustu á viðkomandi landsvæði.

Breyting þessi horfir einnig til að jafna stöðu ferðaþjónustunnar miðað við aðrar atvinnu greinar í þessu efni. Í því sambandi má nefna að í lögum um Iðnlánasjóð er miðað við að há markslánstími hjá sjóðnum sé 25 ár og sama gildir hjá Stofnlánadeild landbúnaðarins um lán til nýrra bygginga.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um skipulag ferðamála.

Tilgangur þessa frumvarps er að styrkja stöðu ferðaþjónustunnar í landinu þannig að láns tími lána úr ferðamálasjóði geti orðið allt að 25 ár í stað 15 ára sem nú er samkvæmt gildandi lögum.

Ekki verður séð að frumvarpið feli í sér kostnaðarauka fyrir ríkissjóð.
Lyfjalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 5

5. Frumvarp til laga um breyting á lyfjalögum, nr. 93/1994.

Flm.: Ingibjörg Pálmadóttir, Finnur Ingólfsson, Valgerður Sverrisdóttir.

1. gr.

4. mgr. 30. gr. laganna orðast svo:

Lyfjaheildsölum er heimilt að selja lyf lyfsöluleyfishöfum, stofnunum sem reknar eru samkvæmt lögum um heilbrigðisþjónustu eða öðrum sérlögum, læknum, tannlæknum og dýralæknum og þeim tilraunastofum sem vinna að rannsóknum lyfja. Kostnaður lækna og tannlækna vegna slíkra lyfjakaupa fellur undir rekstrarkostnað, en dýralæknar hafa heimild til að selja dýralyf á allt að hámarksútsöluverði sem ákveðið er af lyfjaverðsnefnd, sbr. 40. gr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Í lok 117. löggjafarþings hlutu afgreiðslu ný lyfjalög. Minni hluti heilbrigðis- og trygginganefndar gagnrýndi frá upphafi ýmis atriði frumvarps til lyfjalaga og telur hin nýju lög í heild sinni meingölluð. Auk þess hafa komið í ljós einstakir gallar á lögunum sem nauðsynlegt er að leiðrétta án tafar og er frumvarp þetta flutt af því tilefni.

Við þinglega meðferð frumvarps til lyfjalaga gerði meiri hluti heilbrigðis- og trygginganefndar fjölmargar breytingar, þar á meðal varðandi lyfsölu dýralækna. Samkvæmt 58. gr. laga nr. 76/1982, um lyfjadreifingu, sem ný lyfjalög leystu af hólmi, höfðu héraðsdýralæknar heimild til lyfjasölu og bar skylda til að sjá um sölu lyfjanna í þeim héruðum þar sem ekki voru lyfjabúðir. Kveðið er á um lyfsölu dýralækna í 30. gr. nýrra lyfjalaga. Samkvæmt ákvæðinu er öllum dýralæknum nú heimilt að kaupa lyf í heildsölu og nota á eigin stofum og í sjúkravitjunum og fram kom í máli sérfræðinga heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneytis að með breytingunni væri ætlunin að rýmka starfsmöguleika dýralækna. Síðan hefur komið á daginn að í raun er verið að þrengja þá verulega. Þannig hefur heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneyti úrskurðað að með lyfjaafhendingu dýralækna sé einungis átt við að þeir megi afhenda lyf til að sinna meðferðarþörf þar til hægt sé að ná í lyf í lyfjabúð. Breytingin felur því í raun í sér verulega skerðingu á þjónustu við bændur og aukinn kostnað þeirra þar sem dýralæknar gátu áður skilið eftir hjá bændum nauðsynleg lyf til eftirmeðferðar. Samkvæmt túlkun 30. gr. núgildandi lyfjalaga er gert ráð fyrir að bændur verði sjálfir að nálgast slík lyf og reyndar einnig fyrirbyggjandi lyf sem þeir gátu áður keypt af dýralæknum, en bent skal á að í sex dýralæknishéruðum eru ekki lyfjaverslanir. Stéttarsamband bænda, sem hefur innan sinna vébanda um 4.500 bændur, og einstök hagsmunasamtök önnur hafa hvatt til þess að þegar verði gerðar breytingar í þessu efni þar sem mikið óhagræði fylgi hinu nýja fyrirkomulagi. Stéttarsambandið telur að eldra fyrirkomulag hafi reynst vel og m.a. átt þátt í því að lyfjanoktun í landbúnaði sé, eins og rannsóknir sýni, minni hér en víða annars staðar. Þá hafa dýralæknar bent á að í reglum sem Evrópusamband dýralækna hefur samþykkt er stefnt að því að skilja lyf ætluð mönnum frá dýralyfjum.

Með vísan til framangreinds er hér lagt til að sú takmörkun, sem felst í 30. gr. lyfjalaga, verði afnumin og dýralæknum veitt svigrúm til að veita sömu þjónustu og áður.
Fólksflutningar með langferðabifreiðum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 332

514. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um skipulag á fólksflutningum með langferðabifreiðum, nr. 53/1987, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994.)

1. gr.

Við 1. gr. laganna bætist ný málsgrein, er verður 5. mgr., svohljóðandi:

Heimild bifreiðastjóra til að stunda akstur samkvæmt lögum þessum fellur niður við lok 70 ára aldurs þeirra.

2. gr.

Við lögin bætist svohljóðandi ákvæði til bráðabirgða:

Þrátt fyrir ákvæði 5. mgr. 1. gr. skulu þeir sem stunda akstur samkvæmt lögum þessum halda atvinnuréttindum sínum óskertum til 1. janúar 1996. Eftir þann tíma rennur heimild allra bif reiðastjóra til að stunda akstur bifreiða samkvæmt lögum þessum út við lok 70 ára aldurs þeirra.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með frumvarpi þessu er lagt til að bifreiðastjórum langferðabifreiða sem annast akstur sam kvæmt lögum þessum, annaðhvort sem leyfishafar eða launþegar, sé ekki heimilt að annast þennan akstur í atvinnuskyni lengur en til loka 70 ára aldurs. Er það gert til að samræma starfs skilyrði þeirra sem stunda akstur í atvinnuskyni. Með lögum um leigubifreiðar, nr. 77/1989, var lögbundið 70 ára aldurstakmark leigubifreiðastjóra fólksbifreiða. Samhliða þessu frumvarpi er lagt fram frumvarp til laga um leigubifreiðar og frumvarp til laga um breytingu á lögum um vöruflutninga á landi, nr. 47/1994, en þau mæla fyrir um sams konar reglu hjá bifreiðastjórum leigubifreiða og flutningabifreiða. Með samþykkt þessara frumvarpa verður komið á fullu jafn ræði milli allra þeirra sem stunda akstur að atvinnu.

Í ákvæði til bráðabirgða er lagt til að starfandi bifreiðastjórum verði veittur ákveðinn aðlög unartími. Er það í samræmi við ákvæði til bráðabirgða í frumvarpi til laga um leigubifreiðar og frumvarpi til laga um breytingu á lögum um vöruflutninga á landi, nr. 47/1994.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um skipulag á fólksflutningum með langferðabifreiðum.

Tilgangur þessa frumvarps er að banna bifreiðastjórum langferðabifreiða að stunda þennan akstur í atvinnuskyni eftir lok 70 ára aldurs.

Ekki verður séð að frumvarpið feli í sér kostnaðarauka fyrir ríkissjóð.