arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Heilbrigðisþjónusta Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 185

320. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 97/1990, um heilbrigðisþjónustu.

(Eftir 2. umr. í Ed., 14. des.)

1. gr.

Á eftir 2. mgr. 24. gr. laganna bætist við ný málsgrein og breytist röð annarra málsgreina til samræmis. Málgreinin orðast svo:

Ráðherra skipar fimm manna samstarfsráð sjúkrahúsanna í Reykjavík, Borgarspítala, St. Jósefsspítala og Ríkisspítala. Í ráðinu eiga sæti formenn stjórna Borgarspítala, St. Jósefsspítala og Ríkisspítala og tveir fulltrúar skipaðir af þeim ráðherra sem gegnir embætti heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra hverju sinni og skal annar þeirra tilnefndur af stjórnarnefnd Ríkisspítala. Ráðið kýs sér formann úr hópi fulltrúa sjúkrahúsanna til tveggja ára í senn. Hlutverk ráðsins er að gera tillögur um mótun framtíðarstefnu áðurnefndra sjúkrahúsa, flokkun þeirra og starfssvið, þróunar- og fjárfestingaráætlanir og stuðla þannig að sem hagkvæmastri verkaskiptingu þessara sjúkrahúsa. Tillögur samstarfsráðsins skulu lagðar fyrir stjórnir fyrrgreindra sjúkrahúsa til umfjöllunar og skulu þær síðan senda ráðuneytinu tillögur sínar. Samstarfsráð skal fylgjast með að sjúkrahúsin starfi í samræmi við fjárveitingar til þeirra og þær áætlanir sem gerðar hafa verið og að gætt sé fyllstu hagkvæmni í rekstri þeirra. Samstarfsráðið skal að öðru leyti annast verkefni sem heilbrigðismálaráð Reykjavíkurlæknishéraðs hefur með höndum og snerta þessi sjúkrahús. Framkvæmdastjóri þess sjúkrahúss, þaðan sem formaður stjórnar kemur hverju sinni, annast framkvæmd mála fyrir ráðið.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Almannatryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 228

324. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um almannatryggingar, nr. 67/1971, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 113. löggjafarþingi 1990.)

1. gr.

Næstsíðasta málsgrein 11. gr. hljóðar svo:

Hver, sem stundað hefur sjómennsku í 25 ár eða lengur, skal eiga rétt á töku ellilífeyris frá og með 60 ára aldri, enda sé að öðru leyti fullnægt skilyrðum þessarar greinar. Starfsár sjómanna skal í þessu sambandi miðast við að sjómaður hafi verið lögskráður á íslenskt skip eða skip gert út af íslenskum aðilum eigi færri en 180 daga að meðaltali í 25 ár. Nánari ákvæði um framkvæmd skulu sett með reglugerð.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1991.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt gildandi ákvæðum á hver sá sem stundað hefur sjómennsku í 25 ár og náð hefur 60 ára aldri rétt á ellilífeyri enda hafi viðkomandi verið lögskráður á íslenskt skip eigi færri en 180 daga að meðaltali í 25 ár. Hér er gerð tillaga um rýmkun á skilyrðum fyrir sjómannaellilífeyri þannig að heimildin nái einnig til þeirra sjómanna sem sigla á skipum sem gerð eru út af íslenskum aðilum undir svokölluðum þægindafánum.

Farmanna - og fiskimannasamband Íslands hefur lagt ríka áherslu á að breyting þessi nái fram að ganga miðað við 1. janúar 1991.
Sparisjóðir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 231

332. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 87/1985, um sparisjóði.

(Lagt fyrir Alþingi á 113. löggjafarþingi 1990.)

1. gr.

2. mgr. 5. gr. laganna orðist svo:

Stofnendur og sparisjóðsaðilar geta verið fjárráða ríkisborgarar búsettir hér á landi, sveitarfélög, héraðsnefndir, starfandi sparisjóðir og samvinnufélög.

2. gr.

Í ákvæði til bráðabirgða bætist við nýtt ákvæði IV sem hljóði svo:

Þrátt fyrir ákvæði 6. gr. laga þessara er samvinnufélögum, sem reka innlánsdeildir við gildistöku laga þessara, heimilt að leggja fram sem stofnfé í sparisjóði, varasjóði, ábyrgðir og aðrar eignir ásamt ábyrgð félagsmanna. Um endurmat þess stofnfjár sem þannig er lagt fram fer eftir ákvæði I til bráðabirgða í lögum þessum eftir því sem við getur átt.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1992.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er fylgifrumvarp með frumvarpi til laga um samvinnufélög, en tilgangur þess er að gefa samvinnufélögum heimild til þess að stofna sparisjóði í stað þess að reka innlánsdeildir eins og nú er heimilt, en gert er ráð fyrir í fyrrgreindu frumvarpi að sú heimild falli brott.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Hér er lagt til að breytt verði núgildandi ákvæði 2. mgr. 5. gr. laga nr. 87/1985 á þann veg að stofnaðilar að sparisjóðum geti einnig verið samvinnufélög. Jafnframt er tækifærið notað til þess að samræma orðalag greinarinnar núgildandi sveitarstjórnarlögum, nr. 8/1986, en samkvæmt þeim hafa sýslunefndir nú verið lagðar niður, en héraðsnefndir komið í þeirra stað.

Um 2. gr.

Samkvæmt núgildandi lögum nr. 46/1937, um samvinnufélög, sbr. lög nr. 47/1977, er samvinnufélögum heimilt að stofna og starfrækja innlánsdeildir sem taka við innlánum frá félagsmönnum og ávaxta þau í rekstri sínum. Til tryggingar fyrir því fé, sem lagt er í innlánsdeild, er varasjóður félagsins og aðrar eignir þess ásamt ábyrgð félagsmanna. Í þessu ákvæði er lagt til að heimilt verði að leggja sömu eignir fram sem stofnfé sparisjóðs sem stofnaður er á grundvelli laga þessara. Í ákvæði til bráðabirgða I í lögunum um sparisjóði, nr. 87/1985, er að finna reglur sem settar voru við gildistöku laganna varðandi endurmat á stofnfé sparisjóða. Lagt er til að stuðst verði við ákvæði greinarinnar eftir því sem við getur átt ef heimild til þess að leggja fram stofnfé innlánsdeilda verður notuð við stofnun sparisjóðs á vegum samvinnufélags sem við gildistöku laganna rekur innlánsdeild.

Um 3. gr.

Lagt er til að gildistaka laganna verði samtímis og gildistaka nýrra laga um samvinnufélög.
Staðgreiðsla opinberra gjalda Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 234

336. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 113. löggjafarþingi 1990.)

1. gr.

Á eftir orðinu „tekjuári“ í 1. gr. laganna komi: og tryggingagjalds launagreiðenda á því ári nema annað sé tekið fram.

2. gr.

Við 2. gr. laganna bætist nýr stafliður er orðist svo:

C.

Tryggingagjalds samkvæmt ákvæðum laga um tryggingagjald.

3. gr.

2. mgr. 9. gr. laganna orðist svo:

Að tekjuári loknu skal fara fram ákvörðun og álagning tekjuskatts samkvæmt ákvæðum laga um tekjuskatt og eignarskatt, útsvars samkvæmt ákvæðum laga um tekjustofna sveitarfélaga og tryggingagjalds samkvæmt ákvæðum laga um tryggingagjald.

4. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og koma til framkvæmda 1. janúar 1991 vegna launa sem greidd verða á því ári og síðar.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta, um breyting á lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, með síðari breytingum, er flutt í tengslum við frumvarp til laga um tryggingagjald. Í því frumvarpi er gert ráð fyrir að um upplýsingar og eftirlit fari eftir ákvæðum laga um staðgreiðslu opinberra gjalda. Jafnframt er gert ráð fyrir því að álagning tryggingagjalds fari fram samhliða álagningu tekjuskatts - og eignarskatts. Af þessum sökum er nauðsynlegt að breyta lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda. Um frekari skýringar á því hvernig álagningu og innheimtu tryggingagjalds verður háttað vísast til athugasemda við það frumvarp.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Hér segir að staðgreiðsla tryggingagjalds sé bráðabirgðagreiðsla með sama hætti og staðgreiðsla vegna tekjuskatts og útsvars.

Um 2. gr.

Hér er kveðið á um að lögin um staðgreiðslu taki einnig til tryggingagjalds eftir því sem við á eftir ákvæðum laga um tryggingagjald.

Um 3. gr.

Samkvæmt þessari grein skal endanleg álagning tryggingagjalds fara fram við álagningu opinberra gjalda að loknu tekjuári.

Um 4. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringa.
Ráðstafanir vegna kjarasamninga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 34

34. Frumvarp til laga um ráðstafanir vegna kjarasamninga.

(Lagt fyrir Alþingi á 113. löggjafarþingi 1990.)

1. gr.

Í stað orðanna „16. nóvember“ í 17. gr. laga nr. 119/1989, um breyting á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með áorðnum breytingum, komi: 1. september.

2. gr.

3. málsl. 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum, orðist svo:

Jafnframt skal endurgreiða eigendum íbúðarhúsnæðis virðisaukaskatt sem þeir hafa greitt af vinnu manna við endurbætur eða viðhald þess.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi. Ákvæði 1. gr. öðlast þó gildi 1. september 1990. Ákvæði 2. gr. skulu gilda frá 1. janúar 1990.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Um frumvarp þetta, sem lagt er fyrir Alþingi skv. 28. gr. stjórnarskrárinnar, vísast að öðru leyti til meðfylgjandi fylgiskjals.

Fylgiskjal.

BRÁÐABIRGÐALÖG um ráðstafanir vegna kjarasamninga.

F ORSETI Í SLANDS gjörir kunnugt:

Fjármálaráðherra hefur tjáð mér að framfærsluvísitalan hafi á undanförnum mánuðum hækkað meira en gert var ráð fyrir í kjarasamningum aðila vinnumarkaðarins frá því í febrúar sl. sem gæti stefnt í hættu markmiðum kjarasamninganna og stöðugleika í efnahags- og verðlagsmálum. Beri því brýna nauðsyn til að hefja nú þegar aðgerðir til þess að lækka verðlag. Auk þess er talið bera nauðsyn til að samræma skattalega meðferð nýbygginga, endurbóta og viðhalds íbúðarhúsnæðis.

Fyrir því eru hér með sett bráðabirgðalög skv. 28. gr. stjórnarskrárinnar á þessa leið:

1. gr.

Í stað orðanna „16. nóvember“ í 17. gr. laga nr. 119/1989, um breyting á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með áorðnum breytingum, komi: 1. september.

2. gr.

3. málsl. 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum, orðist svo:

Jafnframt skal endurgreiða eigendum íbúðarhúsnæðis virðisaukaskatt sem þeir hafa greitt af vinnu manna við endurbætur eða viðhald þess.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi. Ákvæði 1. gr. öðlast þó gildi 1. september 1990. Ákvæði 2. gr. skulu gilda frá 1. janúar 1990.

Gjört í Reykjavík, 17. júlí 1990

.

Vigdís Finnbogadóttir.

(L. S.)

Ólafur Ragnar Grímsson .
Ábyrgðadeild fiskeldislána Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 35

35. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 17 3. apríl 1990, um ábyrgðadeild fiskeldislána.

(Lagt fyrir Alþingi á 113. löggjafarþingi 1990.)

1. gr.

2. mgr. 8. gr. laganna orðist svo:

Með gildistöku laga þessara falla úr gildi 3. málsl. 1. mgr. 22. gr., 3. mgr. 22. gr. og setningarhlutinn „og nánari reglur um álagningu og innheimtu gjalda skv. 22. gr. ef til þess kemur“ úr 1. mgr. 23. gr. laga nr. 45/1971, um Stofnlánadeild landbúnaðarins, sbr. lög nr. 3/1989, um breyting á þeim. Skuldaviðurkenningar, sem fiskeldisfyrirtæki hafa gefið út vegna áhættugjalds á grundvelli sömu lagaheimilda, falla einnig úr gildi. Hinn 1. júlí 1990 fellur úr gildi II. kafli laga nr. 45/1971, um Stofnlánadeild landbúnaðarins, sbr. lög nr. 3/1989, um breyting á þeim. Jafnframt því að yfirtaka þær einföldu ábyrgðir sem Tryggingasjóður fiskeldislána hefur gefið út til handa Framkvæmdasjóði Íslands skal ábyrgðadeild fiskeldislána yfirtaka sjálfskuldarábyrgðir sem Framkvæmdasjóður hefur undirgengist gagnvart lánastofnun á grundvelli þeirra.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Um frumvarp þetta, sem lagt er fyrir Alþingi skv. 28. gr. stjórnarskrárinnar, vísast að öðru leyti til meðfylgjandi fylgiskjals.

Fylgiskjal.

BRÁÐABIRGÐALÖG um breyting á lögum nr. 17 3. apríl 1990, um ábyrgðadeild fiskeldislána.

F ORSETI Í SLANDS gjörir kunnugt:

Fjármálaráðherra hefur tjáð mér að vegna ákvæða í nýsettum lögum nr. 17/1990, um ábyrgðadeild fiskeldislána, ríki óvissa um yfirtöku ábyrgðadeildarinnar á sjálfskuldarábyrgðum sem Framkvæmdasjóður Íslands hefur gengist undir. Beri því brýna nauðsyn til þess að breyta 8. gr. fyrrnefndra laga.

Fyrir því eru hér með sett bráðabirgðalög skv. 28. gr. stjórnarskrárinnar á þessa leið:

1. gr.

2. mgr. 8. gr. laganna orðist svo:

Með gildistöku laga þessara falla úr gildi 3. málsl. 1. mgr. 22. gr., 3. mgr. 22. gr. og setningarhlutinn „og nánari reglur um álagningu og innheimtu gjalda skv. 22. gr. ef til þess kemur“ úr 1. mgr. 23. gr. laga nr. 45/1971, um Stofnlánadeild landbúnaðarins, sbr. lög nr. 3/1989, um breyting á þeim. Skuldaviðurkenningar, sem fiskeldisfyrirtæki hafa gefið út vegna áhættugjalds á grundvelli sömu lagaheimilda, falla einnig úr gildi. Hinn 1. júlí 1990 fellur úr gildi II. kafli laga nr. 45/1971, um Stofnlánadeild landbúnaðarins, sbr. lög nr. 3/1989, um breyting á þeim. Jafnframt því að yfirtaka þær einföldu ábyrgðir sem Tryggingasjóður fiskeldislána hefur gefið út til handa Framkvæmdasjóði Íslands skal ábyrgðadeild fiskeldislána yfirtaka sjálfskuldarábyrgðir sem Framkvæmdasjóður hefur undirgengist gagnvart lánastofnun á grundvelli þeirra.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Gjört í Reykjavík, 29. júní 1990.

Vigdís Finnbogadóttir.

(L. S.)

Ólafur Ragnar Grímsson
Virðisaukaskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 225

398. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umr. í Nd., 19. des.)

1. gr.

Við 8. tölul. 3. mgr. 2. gr. laganna bætist: Sama gildir um leigu tjaldstæða og bifreiðastæða. Útleiga veitinga- og samkomuhúsnæðis er þó skattskyld.

2. gr.

Í stað orðanna „fyrir færri en níu menn“ í 1. mgr. 10. gr. laganna komi: fyrir níu menn eða færri.

3. gr.

6. tölul. 3. mgr. 16. gr. laganna orðast svo: Öflun, rekstur og leigu fólksbifreiða fyrir níu menn eða færri.

4. gr.

3. málsl. 7. mgr. 27. gr. laganna orðast svo: Sama gildir ef bókhald og þau gögn, sem liggja fyrir um fjárhæðir á virðisaukaskattsskýrslu, verða ekki talin nægilega örugg eða ef tekjuskráning, þar með talið notkun sjóðvélar eða útbúnaður hennar eða notkun og form reikninga, er ekki í samræmi við ákvæði laga þessara eða reglugerða settra samkvæmt þeim.

5. gr.

Við 28. gr. laganna bætist eftirfarandi málsgrein:

Vanræki skattskyldur aðili að færa tilskilið bókhald samkvæmt ákvæðum VIII. kafla laga þessara eða nota tilskilið söluskráningarkerfi samkvæmt lögum þessum eða reglugerðum settum samkvæmt þeim eða ef söluskráningarkerfi er verulega áfátt skal skattrannsóknarstjóri með ábyrgðarbréfi beina til hans fyrirmælum um úrbætur. Ef fyrirmælum þessum er ekki sinnt innan 45 daga getur skattrannsóknarstjóri látið lögreglu stöðva atvinnurekstur viðkomandi á sama hátt og greinir í 3. mgr. þessarar greinar og þar til fullnægjandi úrbætur hafa verið gerðar.

6. gr.

2. mgr. 40. gr. laganna orðast svo:

Ef aðili vanrækir tilkynningarskyldu sína skv. 5. gr., vanrækir skyldu sína til að halda tilskilið bókhald samkvæmt lögum þessum eða reglugerðum settum samkvæmt þeim, þar með talið að hann vanrækir að skrá sölu sína í sjóðvél með fullnægjandi útbúnaði, vanrækir að veita upplýsingar eða láta í té aðstoð, skýrslur eða gögn, svo sem ákveðið er í lögum þessum eða ákvæðum reglna sem settar eru samkvæmt þeim, skýrir rangt eða villandi frá einhverju er varðar virðisaukaskattsskýrslur hans þótt upplýsingarnar hafi ekki áhrif á skattskyldu hans eða skattgreiðslur eða brýtur á annan hátt gegn lögum þessum eða ákvæðum reglna sem settar eru samkvæmt þeim skal hann sæta sektum enda liggi eigi við brotinu þyngri refsing eftir þessum eða öðrum lögum.

7. gr.

3. mgr. 43. gr. laganna, sbr. 13. gr. laga nr. 119/1989, orðast svo:

Fjármálaráðherra er heimilt með reglugerð að setja reglur um endurgreiðslu virðisaukaskatts sem erlend fyrirtæki hafa greitt hérlendis vegna kaupa, aðvinnslu, geymslu eða flutnings á vörum sem flytja á úr landi eða þau hafa selt hingað til lands.

8. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi. Endurgreiðsla skv. 7. gr. er þó heimil vegna viðskipta frá 1. janúar 1990.
Samskiptamiðstöð heyrnarlausra Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 99

413. Frumvarp til laga um Samskiptamiðstöð heyrnarlausra og heyrnarskertra.

(Eftir 2. umr. í Ed., 20. des.)

I. KAFLI

Markmið og gildissvið.

1. gr.

Markmið laga þessara er að stuðla að jafnrétti heyrnarlausra til þjónustu sem víðast í þjóðfélaginu á grundvelli táknmáls heyrnarlausra.

2. gr.

Hlutverk Samskiptamiðstöðvar heyrnarlausra og heyrnarskertra er að annast:

rannsóknir á íslensku táknmáli, kennslu táknmáls, táknmálstúlkun, aðra þjónustu.

Um skipan þjónustunnar skal kveðið á í reglugerð.

Stofnunin skal hafa samstarf við svæðisstjórnir um málefni fatlaðra, Greiningar - og ráðgjafarstöð ríkisins, Heyrnleysingjaskólann, Heyrnar - og talmeinastöð Íslands, Námsgagnastofnun og aðra opinbera aðila varðandi málefni er snerta starfsemi þeirra. Sama gildir um samstarf við félög áhugamanna.

II. KAFLI

Stjórnun.

3. gr.

Menntamálaráðherra skipar stofnuninni fimm manna stjórn til fjögurra ára í senn og jafnmarga til vara:

einn fulltrúa tilnefndan af Félagi heyrnarlausra, einn fulltrúa tilnefndan af Foreldra - og styrktarfélagi heyrnardaufra, einn fulltrúa tilnefndan af félagsmálaráðherra, einn fulltrúa tilnefndan af heilbrigðisráðherra og skipar menntamálaráðherra einn fulltrúa án tilnefningar. Skal hann vera formaður.

Varamenn skulu skipaðir á sama hátt.

4. gr.

Menntamálaráðherra skipar forstöðumann til fimm ára í senn að fengnum tillögum stjórnar stofnunarinnar. Hann á sæti á fundum stjórnarinnar með málfrelsi og tillögurétti og sér um framkvæmd á ákvörðunum hennar. Forstöðumaður annast daglegan rekstur stofnunarinnar.

5. gr.

Stjórn stofnunarinnar ræður annað starfsfólk að fengnum tillögum forstöðumanns í samræmi við starfsmannaheimildir.

6. gr.

Samskiptamiðstöð gerir fjárhags - og framkvæmdaáætlun til allt að fimm ára. Stjórn stofnunarinnar staðfestir áætlanir og fylgist með framkvæmd þeirra. Menntamálaráðherra getur, að fengnum tillögum stjórnar stofnunarinnar, sett gjaldskrá fyrir þá þjónustu sem samskiptamiðstöðin veitir.

7. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi. Lögin skal endurskoða innan fjögurra ára frá gildistöku þeirra.
Lyfjalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 253

425. Frumvarp til laga um breytingu á lyfjalögum, nr. 49/1978, með síðari breytingum.

Flm.: Ásgeir Hannes Eiríksson.

1. gr.

4. gr. laganna orðist svo:

Náttúruleg vítamín og önnur fæðubótaefni, sem fyrst og fremst eru ætluð sem uppbót á daglegt fæði, teljast ekki lyf og falla undir lög um eftirlit með matvælum og öðrum neyslu - og nauðsynjavörum, nr. 24/1936.

2. gr.

5. gr. laganna orðist svo:

Skilgreining lyfjahugtaksins í 2. gr. laganna má ekki breyta með reglugerð eða á annan hátt.

3. gr.

Síðari málsgrein 50. gr. laganna falli brott.

4. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Árið 1978 voru ný lyfjalög samþykkt á Alþingi og þar voru náttúruleg fæðubótaefni felld undir lyfjalögin. Þann 28. október 1980 var gefin út reglugerð nr. 579 um hvaða vörur lyfsalar og læknar mega selja og hafa á boðstólum, einnig um sölu vítamína og steinefna.

Ákvæði í lyfjalögum og reglugerð um vítamín og önnur fæðubótaefni hafa frá upphafi sætt mikilli gagnrýni hjá fólki sem notar þessi efni að staðaldri og selur þau eða hefur kynnst þeim á annan hátt.

Bent hefur verið á að með lyfjalögunum hafi mjög þrengt að almennri verslun með fæðubótaefni og eðlilegri notkun þeirra um leið. Fjöldi vörutegunda var með lögunum settur undir lyfsala en var áður seldur á frjálsum markaði hér á landi líkt og í nágrannalöndum okkar. Þetta gæti dregið úr notkun fæðubótaefna og því hugsanlega valdið skorti á þeim hjá landsmönnum og þannig stuðlað óbeint að auknu heilsuleysi.

Maðurinn er það sem hann borðar og ekkert annað. Þess vegna telur flutningsmaður að fæða og fæðubótaefni eigi að falla undir sömu ákvæði í lögum og sama eftirlit hjá hinu opinbera. Fæðubótaefni eru ekki lyf í þessum skilningi frekar en fæðan sjálf. Þess vegna er lagt til í frumvarpi þessu að fæðubótaefni heyri framvegis undir matvælaeftirlit en ekki lyfjaeftirlit.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Í 2. gr. lyfjalaga eru lyf og lyfjahugtakið skilgreind. Það mun vera verk Vilmundar heitins Jónssonar fyrrum landlæknis. Skilgreining Vilmundar er bæði skýr og skorinorð. Í 4. gr. lyfjalaga eru vítamín skilgreind nánar þannig að brýtur í bága við skilgreiningu lyfja í 2. gr. sömu laga. Þarna gætir ósamræmis í lögunum og því eru lagðar til breytingar á 4. gr. lyfjalaganna.

Um 2. gr.

Í 5. gr. lyfjalaga er enn dregið úr gildi 2. gr. sömu laga og verður 2. gr. nánast markleysa fyrir bragðið. Þess vegna leggur flutningsmaður líka til að 5. gr. lyfjalaganna verði breytt.

Um 3. gr.

Í síðari málsgrein 50. gr. lyfjalaganna eru ákvæði sem heimila Lyfjaeftirliti að hafa eftirlit með öðrum fyrirtækjum eða öðrum vörum en lyfjum ef sérstakar ástæður mæla með.

Hérna finnst flutningsmanni farið fullfrjálslega með heimildir til eftirlits og er þó nóg eftirlit fyrir í landinu. Því er lagt til í frumvarpinu að þessi liður sé felldur brott.
Hönnun og viðhald opinberra bygginga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 270

481. Frumvarp til laga um hönnun og viðhald opinberra bygginga.

Flm.: Ásgeir Hannes Eiríksson.

1. gr.

Ávallt skal höfð hliðsjón af viðhaldi opinberra bygginga þegar þær eru hannaðar. Að uppfylltum öllum öryggisþáttum bygginganna skal þess gætt að viðhald eignanna verði bæði eins auðvelt og aðgengilegt og notagildi þeirra framast leyfir. Jafnframt verði þess gætt að halda megi öllum kostnaði við þennan þátt í lágmarki eftir því sem hönnuðir geta best séð á hverjum tíma.

2. gr.

Verktakar og byggingameistarar, eða aðrir sem hafa umsjón með eða verkstjórn á hendi við smíði opinberra bygginga, skulu jafnan hafa þetta markmið að leiðarljósi. Reynist verklýsingar og aðrar upplýsingar frá hönnuðum ekki hrökkva til í þessu sambandi, eða veiti ekki nægilegar upplýsingar, ber tilsjónarmönnum að vekja þegar í stað athygli á því við hönnuð og yfirmann í því ráðuneyti sem hlut á að máli.

3. gr.

Komi í ljós þegar ársreikningar opinbers fyrirtækis eða stofnunar liggja fyrir að viðhaldsfé samkvæmt fjárlögum hefur ekki verið nýtt til viðhaldsverkefna skal forstöðumaður stofnunar eða fyrirtækis sæta ábyrgð skv. 4. gr.

4. gr.

Brot á lögum þessum varða sektum og varðhaldi allt að tveimur árum, svo og réttindamissi.

Greinargerð.

Gerð húsa og annarra mannvirkja er einhver umfangsmesti þáttur í rekstri íslenska ríkisins. Í fjárlögum ársins 1990 er gert ráð fyrir um 5 milljörðum króna í stofnkostnað og rennur hann að langmestu leyti til byggingar nýrra húsa fyrir ríkið og stofnanir þess. Það er því mikið í húfi að þetta fé sé vel nýtt og að mannvirkin endist bæði vel og lengi.

Hönnun húsa er einn mikilvægasti þátturinn í gerð þeirra eins og nærri má geta. Því er brýn nauðsyn að hús séu hönnuð með fyllstu hagkvæmni í huga, ekki bara varðandi notagildi húsanna, heldur líka með hliðsjón af öllu viðhaldi þeirra í framtíðinni.

Því miður höfum við mörg dæmi um hús í eigu ríkisins sem eru nú að niðurlotum komin. Hér er um að ræða hús af öllum gerðum en sárast tekur það þjóðina að horfa á menningarverðmæti sín og listaverk grotna niður. Hús á borð við Þjóðleikhúsið og Þjóðminjasafnið þurfa nú á þvílíkri viðgerð að halda að miklu nær er að tala um endurbyggingu þessara húsa. Og svo er komið fyrir fleiri verðmætum þjóðarinnar.

Þess vegna telur flutningsmaður að hanna verði opinberar byggingar með viðhald þeirra í huga jafnhliða kröfum um notagildi og öryggi. Þannig er hægt að halda opinberum byggingum betur við í framtíðinni og eignast þar með bæði betri og betur útlítandi hús og verja til þeirra minna fé en hingað til. Eins þarf að fylgjast betur með því að þessu viðhaldsfé ráðuneytanna og stofnana þeirra í fjárlögum sé rétt varið. Stundum eru brögð að því að féð sé notað í rekstur viðkomandi stofnana og viðhaldið sé því látið sitja á hakanum, stundum í áraraðir. Þetta gengur ekki og verður að setja undir þennan leka.

Flutningsmaður telur að með því að samþykkja frumvarp þetta sé stigið stórt skref í þá átt að vernda opinberar eignir og spara ríkissjóði ómældar fjárhæðir um ókomin ár.