Skemmtanahald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 564

923. Frumvarp til laga um skemmtanahald.

(Lagt fyrir Alþingi á 121. löggjafarþingi 1996–97.)

1. gr.

Skilgreining á skemmtun og gildissvið laganna.

Skemmtun merkir í lögum þessum samkomu einstaklinga, þar sem fram fer flutningur á tónlist eða töluðu máli, sýningar á dansi eða látbragði, án tillits til forms þess flutnings og óháð því hvort um endurflutning er að ræða eða ekki.

Ef ekki er mælt fyrir um það á annan veg í lögum þessum eða reglum settum samkvæmt þeim gilda lögin um allar skemmtanir, hverju nafni sem þær nefnast, svo sem tónleika, almenna dansleiki, leiklistarviðburði, söngskemmtanir, danssýningar, sjónleika, fjöllistasýningar og útihátíðir, án tillits til þess hvort seldur er aðgangur að samkomunni eða ekki.

2. gr.

Leyfisskyldar skemmtanir.

Skemmtun, sem aðgangur er seldur að, má eigi halda nema að fengnu leyfi lögreglustjóra. Sama gildir um skemmtun sem fram á að fara og á að standa lengur en til kl. 23.30.

Ekki þarf að sækja um leyfi fyrir einkasamkvæmum, enda þótt skemmtidagskrá sé þar flutt.

3. gr.

Útgáfa skemmtanaleyfa.

Skemmtanaleyfi eru tvenns konar:

almennt leyfi til skemmtanahalds á stöðum þar sem mannamót fara reglulega fram, tækifærisleyfi til að halda einstaka skemmtun.

Sækja skal um skemmtanaleyfi til lögreglustjóra þar í umdæmi sem skemmtanahald á að fara fram eða halda á einstaka skemmtun. Skal leyfi veitt einstaklingi eða lögaðila og bundið tilteknum stað þar sem almennt skemmtanahald á að fara fram eða til stendur að halda einstaka skemmtun.

Tækifærisleyfi skv. b-lið 1. mgr. verður ekki gefið út til að halda einstaka skemmtun á stað sem hefur fengið útgefið almennt leyfi skv. a-lið 1. mgr. Allt skemmtanahald á slíkum stöðum skal fara fram á grundvelli hins almenna leyfis og á ábyrgð leyfishafa.

4. gr.

Skilyrði fyrir almennu leyfi til skemmtanahalds.

Umsækjandi um almennt leyfi til skemmtanahalds skal uppfylla eftirtalin skilyrði:

hafa átt lögheimili hér á landi samfellt a.m.k. í eitt ár, vera fjárráða og hafa forræði á búi sínu.

Ríkisborgarar annarra ríkja Evrópska efnahagssvæðisins skulu vera undanþegnir skilyrði um heimilisfesti á Íslandi samkvæmt reglum sem ráðherra setur.

Leyfi samkvæmt lögum þessum er heimilt að veita félagi eða öðrum lögaðila sem á heimili hér á landi, enda sé framkvæmdastjóri slíks lögaðila fjárráða og hafi forræði á búi sínu. Sé um að ræða erlenda aðila eða íslenskan lögaðila sem erlendur aðili á hlut í er leyfisveiting þó háð því að fullnægt sé skilyrðum laga um fjárfestingu erlendra aðila í atvinnurekstri.

Heimilt er að synja einstaklingi um útgáfu leyfis ef umsækjandi hefur á undanförnum fimm árum verið dæmdur til refsivistar vegna brots á almennum hegningarlögum, áfengislögum, lögum um ávana- og fíkniefni eða lögum um tekjuskatt og eignarskatt, um virðisaukaskatt, um staðgreiðslu opinberra gjalda, um gjald af áfengi eða um tryggingagjald. Hið sama gildir hafi umsækjandi ítrekað gerst brotlegur við ákvæði laga sem gilda að öðru leyti um skemmtanahald eða reksturinn.

Heimilt er að synja félagi með takmarkaða ábyrgð um útgáfu leyfis ef þau atriði, sem talin eru upp í 2. mgr., eiga við um einhvern stjórnarmanna eða framkvæmdastjóra félagsins. Með sama hætti er heimilt að synja félagi með ótakmarkaða ábyrgð um útgáfu leyfis ef fyrrgreind atriði eiga við um einhvern eigenda þess eða framkvæmdastjóra.

5. gr.

Skilyrði fyrir tækifærisleyfi.

Umsækjandi um tækifærisleyfi skal vera fjárráða og hafa forræði á búi sínu. Forráðamenn félags sem sækir um tækifærisleyfi skulu uppfylla sömu skilyrði.

Lögreglustjóra er þó heimilt að víkja frá skilyrðum þeim er getur í 1. mgr. enda verði tilnefndur ábyrgðarmaður að skemmtuninni sem uppfyllir skilyrðin.

Heimilt er að synja umsækjanda um útgáfu tækifærisleyfis, hafi hann ítrekað gerst brotlegur við ákvæði laga sem gilda um skemmtanahald eða mæla fyrir um opinberar skyldur þeirra sem að skemmtunum standa.

6. gr.

Sérstök skilyrði.

Lögreglustjóri getur bundið skemmtanaleyfi eftirfarandi skilyrðum:

að sá sem fyrir skemmtun stendur geri fullnægjandi ráðstafanir til að halda uppi reglu, öryggi og velsæmi, að eigi annist aðrir dyravörslu en hann samþykkir, að lögreglumenn verði á skemmtuninni, að sá sem fyrir skemmtun stendur greiði kostnað af ráðstöfunum sem lögreglustjóri ákveður, að tilkynnt verði með fyrirvara um skemmtanir sem haldnar eru á grundvelli almenns skemmtanaleyfis, öðrum þeim skilyrðum sem nauðsyn ber til.

7. gr.

Greiðsla kostnaðar.

Sá sem fyrir skemmtun stendur skal endurgreiða lögreglustjóra þann kostnað sem leiðir af aukinni löggæslu umfram venjubundna löggæslu á sama tíma, enda standi skemmtun lengur en til kl. 23.30. Hið sama gildir um aðrar ráðstafanir sem lögreglustjóri ákveður. Skal endurgjald miðað við endurgreiðslu launa lögreglumanna og/eða dyravarða ásamt launatengdum gjöldum. Heimilt er lögreglustjóra að krefjast tryggingar fyrir greiðslu þessa kostnaðar.

8. gr.

Slit skemmtana.

Ef skemmtun brýtur gegn ákvæðum laga, ef brotnar eru reglur sem um reksturinn gilda, ef brotin eru fyrirmæli eða skilyrði sem lögreglustjóri hefur sett eða ef regla á skemmtun er eigi nægilega góð er lögreglustjóra heimilt að slíta skemmtun sem stendur yfir.

9. gr.

Tímabundin svipting skemmtanaleyfis.

Verði handhafi almenns skemmtanaleyfis uppvís að vanrækslu á skyldum sem á honum hvíla samkvæmt lögum eða reglugerðum skal lögreglustjóri veita honum formlega áminningu. Áminning hefur réttaráhrif í tvö ár frá því að hún er birt viðkomandi leyfishafa.

Verði leyfishafi uppvís að frekari vanrækslu meðan áminning er í gildi, skal það varða tímabundinni sviptingu skemmtanaleyfis. Skal lengd sviptingar ákveðin með hliðsjón af því hvort vanræksla er stórfelld eða margítrekuð.

Áminningar og tímabundnar sviptingar eru stjórnvaldsákvarðanir sem kæra má til dómsmálaráðuneytisins.

10. gr.

Afturköllun skemmtanaleyfis.

Lögreglustjóri getur afturkallað skemmtanaleyfi:

ef leyfishafi uppfyllir ekki skilyrði laga og reglugerða til að fá skemmtanaleyfi útgefið, ef leyfishafi misnotar leyfi sitt, t.d. með því að brjóta gegn reglum sem um framkvæmd skemmtunar og rekstur hans gilda, svo sem varðandi aldursmörk gesta, heimilar veitingar, hljóðvist o.s.frv., eða ef hann hefur ítrekað brotið gegn fyrirmælum eða skilyrðum sem lögreglustjóri hefur sett fyrir skemmtun og ef leyfishafi er dæmdur til refsivistar fyrir brot á lögum þeim er greinir í 3. mgr. 2. gr.

11. gr.

Refsiákvæði.

Brot á lögum þessum varða sektum.

12. gr.

Reglugerðarheimild.

Dómsmálaráðherra setur í reglugerð nánari reglur um framkvæmd laga þessara. Heimilt er þar að kveða á um að undanþiggja megi frá leyfisskyldu tilteknar tegundir skemmtana, svo og skemmtanahald veitingastaða, enda verði ekki talið að löggæsluhagsmunir krefjist þess að sérstakt eftirlit sé haft með slíkum skemmtunum.

Í reglugerð skal enn fremur kveða á um nánari skilyrði varðandi einstakar tegundir skemmtana, svo sem útiskemmtanir og skólaskemmtanir.

13. gr.

Gildistaka.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

I. Inngangur.

Með bréfi, dags. 20. september 1995, skipaði dómsmálaráðherra nefnd til að gera tillögur um endurskoðun á gildandi lagareglum um skilyrði fyrir veitingu leyfis til áfengisveitinga og um rekstur skemmtistaða. Var nefndinni einnig falið að gera tillögur um eftirlit með áfengisveitingahúsum og gjaldtöku í því sambandi.

Í nefndinni áttu sæti Áslaug Guðjónsdóttir, lögfræðingur í fjármálaráðuneytinu, Erna Hauksdóttir, framkvæmdastjóri Sambands veitinga- og gistihúsa, Hrafn Pálsson, deildarstjóri í heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneytinu, Högni S. Kristjánsson, fulltrúi í dóms- og kirkjumálaráðuneytinu, sem jafnframt var formaður nefndarinnar, Kristján Vigfússon, deildarstjóri í samgönguráðuneytinu, Sigurður Guðmundsson, formaður Félags starfsfólks í veitingahúsum, og Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson, formaður Sambands íslenskra sveitarfélaga. Guðrún Ögmundsdóttir borgarfulltrúi var tilnefnd af borgarstjóranum í Reykjavík sem áheyrnarfulltrúi.

Fyrirliggjandi frumvarp byggir að meginstefnu á tillögum nefndarinnar, auk þess sem haft var samráð við menntamálaráðuneytið um einstaka þætti sem sérstaklega snerta menningarviðburði.

II. Almennar athugasemdir.

Gildandi reglur um skemmtanir og skemmtanaleyfi hafa um nokkurt skeið byggst á ótraustum lagagrundvelli. Helstu reglur sem um þetta hafa gilt er að finna í reglugerð um löggæslu á skemmtunum og um slit á skemmtunum og öðrum samkvæmum, nr. 587 23. desember 1987. Er sú reglugerð byggð á lögum um lögreglumenn, nr. 56 29. maí 1972, með síðari breytingum, og lögum um heimild til þess að marka skemmtunum og samkomum tíma, nr. 120 22. desember 1947.

Það fyrirkomulag, sem að framan greinir um skipan þessara mála, hefur ítrekað sætt athugasemdum umboðsmanns Alþingis. Í áliti hans í málinu nr. 436/1991 segir orðrétt: „Reglugerð nr. 587/1987, um löggæslu á skemmtunum og um slit á skemmtunum og öðrum samkvæmum, er sett með stoð í 8. og 11. gr. laga nr. 56/1972, um lögreglumenn, og 1. gr. laga nr. 120/1947, um heimild til þess að marka skemmtunum og samkomum tíma. Ég tel að umrædd lagaákvæði séu afar ófullkomin. Þar sem ákvæði reglugerðar nr. 587/1987 geta í sumum tilvikum verið mjög íþyngjandi í garð borgaranna, er nauðsynlegt að reglugerðin hafi skýra lagastoð. Þá verður að telja að mörg af ákvæðum reglugerðarinnar sé eðlilegra að hafa í lögum en í reglugerð. Tel ég því þörf á að í lög verði sett í hvaða tilvikum þurfi skemmtanaleyfi, hvaða almenn skilyrði þurfi að uppfylla til þess að fá skemmtanaleyfi, hvaða sérstökum skilyrðum heimilt sé að binda skemmtanaleyfi, í hvaða tilvikum afturkalla megi slíkt leyfi og hvaða heimild lögregluyfirvöld skuli hafa til að slíta skemmtunum. Þá tel ég, ef ætlunin er að láta leyfishafa greiða einhvern kostnað af löggæslu, að æskilegt sé að setja mun skýrari og ítarlegri reglur um það en nú koma fram í 8. gr. laga 56/1972, um lögreglumenn.“

Í ljósi athugasemda umboðsmanns og sem hluti af endurskipulagningu á fyrirkomulagi áfengisveitinga- og skemmtanaleyfa er frumvarp þetta samið. Reglum frumvarpsins er einkum ætlað að svara almennum löggæsluhagsmunum. Þörf er á því að um samkomur gildi ótvíræðar reglur er tryggi m.a. að skorður sem setja verður skemmtanahaldi séu í anda jafnræðis og meðalhófs. Til þess að lögregla geti sinnt eftirlitshlutverki sínu verður henni að vera kunnugt um fyrirhugaða viðburði. Þá verður lögreglan að hafa heimildir og tækifæri til þess að hafa stjórn á samkomum, einkum mannmörgum og hávaðasömum skemmtunum. Eðlilegast þykir að binda ýmsar tegundir skemmtana leyfisskyldu í þessu skyni, svo setja megi fyrir fram skilyrði um fyrirkomulag skemmtanahaldsins og svo slíta megi skemmtun ef nauðsyn krefur.

Í frumvarpi þessu er lagt til að ákvæði framangreindrar reglugerðar verði færð í lög og traustari lagastoð sett fyrir setningu reglna um skemmtanaleyfi.

Rétt er að geta þess að í frumvarpinu er ekki að finna reglur um hvenær skemmtun skuli lokið. Í 3. gr. laga um lögreglusamþykktir, nr. 36/1988, er gert ráð fyrir að lögreglusamþykktir kveði á um það.

III. Helstu nýmæli.

Helstu nýmæli í frumvarpi þessu eru:

Lagt er til að greint verði skýrlega á milli tvenns konar skemmtanaleyfa. Annars vegar eru almenn leyfi rekstraraðila samkomuhúsa til þess að halda skemmtanir með reglubundum hætti sem lið í rekstri sínum. Skemmtanahald á veitingahúsum, í hljómleikasölum, félagsheimilum, menningar- og menntastofnunum, íþróttahúsum, safnaðarheimilum, hótelum og þess háttar félli eðlilega undir slíkt leyfi. Hins vegar eru tækifærisskemmtanaleyfi veitt til að halda einstaka skemmtun á öðrum stöðum en þeim sem starfa í skjóli almenns skemmtanaleyfis. Gengið er út frá því að mismunandi skilyrði skuli setja fyrir hvoru leyfi um sig.

Lagt er til að skemmtanaleyfi, almennt skemmtanaleyfi eða tækifærisskemmtanaleyfi, þurfi að meginstefnu til fyrir öllum tegundum skemmtana þar sem eftirlits opinberra aðila kann að vera þörf. Er þar einkum um að ræða skemmtanir sem aðgangur er seldur að, sem og skemmtanir sem standa lengur en til kl. 23.30.

Lagt er til að heimilt verði að synja um leyfi hafi umsækjandi verið dæmdur til refsivistar vegna brota á tilteknum lögum.

Lagt er til að lögfestar verði skýrar heimildir um sérstök skilyrði sem lögreglustjóra er heimilt að setja fyrir skemmtanaleyfi.

Lagt er til að lögfest verði skýrara ákvæði en nú er í lögum um heimild lögreglustjóra til að krefja skemmtanahaldara um greiðslu kostnaðar af ráðstöfunum sem hann ákveður.

Lagt er til að lögfest verði ákvæði um heimild lögreglustjóra til slita á skemmtunum.

Lagt er til að lögfest verði heimild til synjunar á útgáfu skemmtanaleyfis vegna ítrekaðra brota umsækjanda á lögum sem um rekstur hans gilda og gegn fyrirmælum lögreglustjóra.

Lagt er til að lögfest verði ákvæði um heimild lögreglustjóra til afturköllunar á skemmtanaleyfi.

Lagt er til að lögfest verði ákvæði um heimild lögreglustjóra til tímabundinnar sviptingar á skemmtanaleyfi.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Í 1. mgr. ákvæðisins er skilgreint hugtakið skemmtun. Er skilgreiningin höfð mjög rúm en nauðsynlegt er að fyrir liggi skilgreining á því til hvaða samkoma lögin taki.

Við skilgreininguna er byggt á því að einhver komi jafnan fram sem flytjandi á skemmtuninni. Getur þar verið um að ræða t.d. leikara, skemmtikrafta eða tónlistarmenn, sem og þá sem sjá um að spila tónlist af hljóðböndum og -diskum á dansleikjum. Ekki skiptir máli í þessu sambandi hvort um er að ræða beinan flutning talaðs máls eða tónlistar eða endurflutning. Þá verður einnig að miða við að skemmtun fari að öllu jöfnu fram samkvæmt fyrir fram ákveðinni dagskrá. Því er ekki um að ræða að samfelldur tónlistarflutningur af hljóðböndum eða -diskum á opinberum stöðum falli undir skilgreininguna.

Í 2. mgr. 1. gr. er gildissvið laganna skilgreint. Byggt er á skilgreiningunni í 1. mgr. og ýmis tilvik talin upp til skýringar. Sú talning er þó hvergi nærri tæmandi. Utan gildissviðs laganna falla hins vegar viðburðir þar sem ekki verður talið að fram fari flutningur af einhverju tagi, svo sem fræðandi fyrirlestrar, tískusýningar, spilakvöld og íþróttaleikir.

Um 2. gr.

Í þessu ákvæði kemur fram meginregla frumvarpsins um leyfisskyldu. Er reglan þess efnis að skemmtun, sem aðgangur er seldur að, megi ekki halda nema að fengnu leyfi lögreglustjóra. Sama gildir um skemmtun sem fram á að fara og ætlunin er að standi lengur en til 23.30. Er ákvæðið í samræmi við gildandi reglugerð.

Í samræmi við almenn sjónarmið er lagt til að ekki þurfi fremur en verið hefur að sækja um leyfi fyrir einkasamkvæmum. Skýra verður einkasamkvæmi í þessu tilliti til samræmis við ákvæði annarra laga en ljóst er að undir ákvæðið mundu einkum falla samkvæmi fyrir fámennan hóp gesta í heimahúsum og félagsheimilum, t.d. afmælisveislur, árshátíðir smærri félaga og fyrirtækja og þess háttar. Séu slík samkvæmi á hinn bóginn haldin á stöðum þar sem í gildi er almennt skemmtanaleyfi skal samkvæmið fara fram í skjóli þess leyfis og á ábyrgð viðkomandi veitingamanns.

Um 3. gr.

Í ákvæðinu er kveðið á um framkvæmd leyfisveitinga, en gert er ráð fyrir að lögreglustjórar hafi útgáfu leyfanna með höndum svo sem verið hefur.

Í 1. mgr. kemur fram að skemmtanaleyfi geti verið tvenns konar. Felst munurinn á leyfistegundunum aðallega í því að almennt leyfi er einkum gefið út til handa rekstraraðilum í tengslum við reglubundna starfsemi á tilteknum stað, en tækifærisleyfi verður veitt hverjum þeim sem halda vill einstaka skemmtun.

Í 2. mgr. er gert ráð fyrir að heimilt sé að veita einstaklingum eða lögaðilum almennt skemmtanaleyfi sem bundið sé tilteknum stað þar sem mannamót fara reglulega fram.

Í 3. mgr. kemur fram að ekki sé hægt að sækja um og fá útgefið tækifærisleyfi til skemmtunar á stað sem starfar í skjóli almenns skemmtanaleyfis. Verða allar skemmtanir á slíkum stað að fara fram í skjóli hins almenna leyfis. Í þessu felst að forsvarsmenn staðarins bera ábyrgð á skemmtanahaldi sem þar fer fram. Er þetta lagt til í því skyni að gera ábyrgð á skemmtanahaldi skýra og einfalda.

Um 4. gr.

Í þessu ákvæði er kveðið á um þau skilyrði sem rétt þykir að leggja til að handhafi almennra leyfa til skemmtanahalds skuli uppfylla.

Fyrst og fremst er lagt til að umsækjandi þurfi að uppfylla almenn skilyrði, sem m.a. eru sett í lögum um veitinga- og gististaði, til að fá útgefið skemmtanaleyfi. Í þessu felst að umsækjandi þarf að hafa forræði á búi sínu og vera fjárráða. Heimilt er að veita einstaklingum eða lögaðilum almennt skemmtanaleyfi.

Í 2. mgr. er lagt til að lögfest verði það nýmæli að heimilt verði að synja um útgáfu leyfis hafi umsækjandi hlotið refsivistardóm vegna brota á tilteknum lögum. Er þessi tillaga í samræmi við þá stefnu að herða skilyrði sem þeir einstaklingar þurfa að uppfylla sem standa að rekstri sem þessum. Hið sama gildi ef umsækjandi hefur ítrekað brotið gegn ákvæðum laga sem um skemmtanahald eða reksturinn gilda.

Í 3. mgr. er sérstaklega fjallað um skilyrði þessi gagnvart lögaðilum og gildir það ákvæði án tillits til þess skemmtanaforms sem um er að ræða.

Um 5. gr.

Í þessu ákvæði er kveðið á um þau skilyrði sem rétt þykir að leggja til að handhafar leyfis til að halda einstaka skemmtun skuli uppfylla.

Í 2. mgr. er mælt fyrir um heimild til lögreglustjóra til þess að víkja frá umræddum skilyrðum, enda verði tilnefndur ábyrgðarmaður fyrir skemmtun sem fullnægir skilyrðunum. Eru með þessari undanþáguheimild fyrst og fremst hafðar í huga skemmtanir barna og ungmenna þar sem umsækjendur fullnægja oft og tíðum eðli málsins samkvæmt ekki slíkum skilyrðum.

Um 6. gr.

Lagt er til að lögfest verði heimild lögreglustjóra til að binda skemmtanaleyfi tilteknum sérstökum skilyrðum umfram þau almennu skilyrði sem greinir í 2. gr. Er hér fyrst og fremst um að ræða lögfestingu á reglum sem fram til þessa hefur verið að finna í reglugerð um skemmtanahaldið svo sem að framan greinir.

Í a-lið er lagt til að lögreglustjóri geti bundið skemmtanaleyfi því skilyrði að sá sem fyrir skemmtun stendur geri fullnægjandi ráðstafanir til að halda uppi reglu, öryggi og velsæmi. Skilyrði sem þessi kann að vera nauðsynlegt að setja í einstaka tilvikum eftir nánara mati lögreglustjóra.

Í b-lið er lagt til að lögreglustjóri geti bundið skemmtanaleyfi því skilyrði að eigi annist aðrir dyravörslu en hann samþykkir. Er hér um að ræða þátt í því að tryggja að skemmtanahald fari fram samkvæmt lögum og reglum en mikilvægur þáttur í því er að dyravarsla á skemmtistöðum sé fullnægjandi.

Í c-lið er lagt til að lögreglustjóri geti bundið skemmtanaleyfi því skilyrði að lögreglumenn verði á skemmtuninni. Er þessu skilyrði almennt ekki mikið beitt en nauðsynlegt kann að vera að grípa til þess, svo sem á útihátíðum.

Í d-lið er lagt til að lögreglustjóri geti bundið skemmtanaleyfi því skilyrði að sá sem fyrir skemmtun stendur greiði kostnað af ráðstöfunum sem lögreglustjóri ákveður. Í framkvæmd er það svo að heimild þessari er beitt í undantekningartilvikum utan Reykjavíkur vegna skemmtana sem víkja frá því sem almennt er um skemmtanahald og kalla vegna þess á aukna löggæslu og aðrar ráðstafanir. Má um ákvörðun löggæslukostnaðar á grundvelli þessa vísa til 4. gr. frumvarpsins.

Í e-lið er lagt til að lögreglustjóri geti bundið skemmtanaleyfi öðrum þeim skilyrðum sem nauðsyn ber til. Hér er um að ræða heimild lögreglustjóra til að setja önnur sérstök skilyrði. Er slík heimild nauðsynleg til að geta brugðist við ýmsum aðstæðum sem ekki verða ávallt séðar fyrir. Eru það fyrst og fremst löggæsluhagsmunir sem búa hér að baki. Hins vegar er ljóst að lögreglustjóri er bundinn af reglum stjórnsýslulaga við ákvarðanir um beitingu heimilda sem þessara.

Um 7. gr.

Í 4. gr. er lagt til að lögfest verði ítarlegra ákvæði en er að finna í gildandi lögum um endurgreiðslu skemmtanahaldara á kostnaði af ráðstöfunum sem lögreglustjóri ákveður í tilefni af skemmtun. Er í ákvæðinu lögð áhersla á að skilyrði þess að heimildinni verði beitt sé að viðkomandi skemmtun leiði til þess að þörf verði fyrir löggæslu sem er umfram það sem ella væri. Byggist heimild sem þessi á því að fjárveitingar til embætta taka almennt ekki mið af sérstökum aðstæðum sem komið geta upp. Getur því t.d. ákvörðun um að halda útihátíð í umdæmi leitt til verulegrar röskunar á fjárhagsramma viðkomandi lögreglustjóraembættis ef ekki kæmi til heimild sem þessi. Í ákvæðinu er lagt til að endurgreiðsla kostnaðar miðist við laun lögreglumanna og/eða dyravarða ásamt launatengdum gjöldum. Jafnframt er lagt til að lögfest verði heimild til handa lögreglustjóra að krefjast þess að lögð verði fram trygging fyrir greiðslu þessa kostnaðar.

Um 8. gr.

Í ákvæðinu er lagt til að lögfest verði heimild til lögreglustjóra til slita á skemmtun sem stendur yfir. Er lagt til að heimilt verði að slíta skemmtun þegar ljóst er að regla á henni er ekki nægilega góð, ef brotnar eru reglur sem um reksturinn gilda, ef brotið er gegn fyrirmælum eða skilyrðum lögreglustjóra eða ef skemmtunin brýtur gegn ákvæðum laga.

Um 9. gr.

Rétt þykir að mæla sérstaklega fyrir um heimild lögreglustjóra til þess að svipta leyfishafa tímabundið almennu leyfi til skemmtanhalds.

Um 10. gr.

Í ákvæðinu er lagt til að lögfestar verði heimildir til handa lögreglustjóra til afturköllunar á skemmtanaleyfi.

Í a-lið er lagt til að afturkalla megi leyfi ef leyfishafi uppfyllir ekki skilyrði laga og reglugerða til að fá útgefið skemmtanaleyfi. Er hér um að ræða meginreglu sem almennt gildir um öll leyfi.

Í b-lið er lagt til að afturkalla megi leyfi ef leyfishafi misnotar leyfi sitt, t.d. með því að brjóta gegn reglum sem um framkvæmd skemmtunar og reksturinn gilda, svo sem varðandi aldursmörk gesta, heimilar veitingar, hljóðvist o.s.frv. Er sérstaklega vikið að reglum um hljóðvist. Skapar þetta forsendur til að taka á hávaðamálum í sambandi við skemmtanahald.

Í c-lið er lagt til að afturkalla megi leyfi ef leyfishafi er dæmdur til refsivistar vegna brota á tilteknum lögum.

Um 11. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringa.

Um 12. gr.

Auk almennrar heimildar til setningar reglugerðar um framkvæmd laganna er í þessu ákvæði að finna heimild til handa dómsmálaráðherra til þess að undanskilja tilteknar tegundir skemmtana og tiltekna starfsemi leyfisskyldunni. Skapast með því m.a. möguleiki til að undanþiggja ýmsa menningarstarfsemi leyfisskyldu. Undanþága frá leyfisskyldu yrði að öllu jöfnu einungis veitt ef ekki verður talið með vísan til löggæslusjónarmiða að þörf sé á sérstöku eftirliti með skemmtun eða að annað eftirlit (t.d. á grundvelli áfengisveitingaleyfis) sé metið fullnægjandi.

Um 13. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringa.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um skemmtanahald.

Frumvarpið er hluti af endurskipulagningu á fyrirkomulagi áfengisveitinga- og skemmtanaleyfa. Í frumvarpinu eru m.a. ákvæði um að heimilt sé að krefja forsvarsmenn skemmtanahalds um endurgreiðslu fyrir þann kostnað er leiðir af aukinni löggæslu umfram þá löggæslu sem venja er til á sama tíma. Þetta fyrirkomulag hefur tíðkast en skýra lagastoð hefur vantað og framkvæmdin því verið með ýmsum hætti. Einnig er skýrt tekið fram hvaða kostnað heimilt er að endurkrefja, þ.e. laun lögreglumanna og/eða dyravarða ásamt launatengdum gjöldum. Að auki bætist hér við ákvæði um heimild lögreglustjóra til að krefjast þess að lögð verði fram trygging fyrir greiðslu kostnaðar.

Að mati fjármálaráðuneytis mun frumvarpið ekki hafa í för með sér breytingar á útgjöldum ríkissjóð verði það óbreytt að lögum en ætla má að tekjur lögregluembætta aukist með skýrari ákvæðum um gjaldtöku fyrir löggæslu. Hversu mikið það verður er erfitt að áætla og fer að nokkru eftir í hvaða farvegi sú innheimta er nú.