arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Staðgreiðsla opinberra gjalda Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 180

261. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umr. í Nd., 15. des.)

1. gr.

Við 6. gr. laganna bætist ný málsgrein, er verður 2. mgr., og orðast svo:

Launamanni skv. 2. tölul. 4. gr. ber að tilkynna skattstjóra um áætlaðar tekjur sínar á staðgreiðsluári, sbr. 1. mgr. þessarar greinar, fyrir 20. janúar ár hvert, í því formi sem ríkisskattstjóri ákveður.

2. gr.

Eftirtaldar breytingar verða á 11. gr. laganna:

a. 3. mgr. orðast svo:

. Á skattkorti skulu, auk upplýsinga sem um getur í 1. og 2. mgr., koma fram upplýsingar um hlutfall persónuafsláttar. Ríkisskattstjóri skal auglýsa skatthlutfall og fjárhæð persónuafsláttar fyrir upphaf hvers staðgreiðsluárs, svo og ef breytingar verða á staðgreiðsluári. Ráðherra getur í reglugerð sett ákvæði um hlutfallslega skiptingu persónuafsláttar sem draga skal frá staðgreiðslu á hverju greiðslutímabili.

b. Við greinina bætist ný málsgrein er orðast svo:

. Ríkisskattstjóra er heimilt að ákveða að útgáfa skattkorta skv. 1. mgr. falli niður, enda gildi áður útgefin skattkort það ár sem skattkortaútgáfan fellur niður, þó ekki skattkort skv. 5. og 6. mgr. 12. gr. Þó skal gefa út skattkort til þeirra aðila er ekki hafa áður fengið skattkort en öðlast hafa rétt til þess.

3. gr.

Eftirtaldar breytingar verða á 12. gr. laganna:

a. 2. málsl. 5. mgr. fellur niður.

b. Í stað „20%“ í 6. mgr. kemur: 50%.

4. gr.

Við 2. mgr. 14. gr. laganna bætist nýr málsliður svohljóðandi:

Skattstjóra er heimilt að ákveða að laun hvers almanaksmánaðar séu hærri en 1 / 12 hluti árlegs endurgjalds, enda liggi fyrir samþykkt greinargerð launamannsins.

5. gr.

Í stað orðanna „innan tíu virkra daga frá tilkynningu“ í 4. mgr. 28. gr. laganna kemur: innan 15 daga frá og með dagsetningu tilkynningar.

6. gr.

Síðari málsliður 6. mgr. 28. gr. laganna orðast svo:

Innan 15 daga frá og með dagsetningu úrskurðar skattstjóra er heimilt að áfrýja mati hans til ríkisskattstjóra sem kveður upp endanlegan úrskurð.

7. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Prentað upp.
Hvalveiðibann Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 29

29. Frumvarp til laga um hvalveiðibann.

Flm.: Hreggviður Jónsson, Aðalheiður Bjarnfreðsdóttir.

1. gr.

Hvalveiðar, þar með taldar vísindaveiðar, í fiskveiðilögsögu Íslands eru óheimilar til ársins 1993.

2. gr.

Brot á lögum þessum varða sektum eða varðhaldi, enda liggi ekki við þyngri refsingar samkvæmt öðrum lögum.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þann 2. febrúar 1983 var samþykkt eftirfarandi þingsályktun á Alþingi:

„Alþingi ályktar að samþykkt Alþjóðahvalveiðiráðsins um takmörkun hvalveiða, sem kunngerð var með bréfi til ríkisstjórnarinnar dags. 2. sept. 1982, verði ekki mótmælt af Íslands hálfu.“

Með þessari þingsályktun var ótvírætt ákveðið að fara eftir samþykktum Alþjóðahvalveiðiráðsins, en um leið var í nefndaráliti um tillöguna innleiddur sá tvískinnungur sem hinar svokölluðu vísindaveiðar eru byggðar á. Ekki verður hér frekar rætt um það sem liðið er, því verður ekki breytt.

Það fer ekki á milli mála að málflutningur náttúruverndarsamtaka víða um heim hefur áhrif, hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Sú „mannlega“ ímynd, sem dregin er upp af hvölum í fjölmörgum sjónvarpsþáttum og þá ekki hvað síst í barnatímum, gerir hvalveiðar afar ógeðfelldar í hugum hundruða milljóna manna. Áhrif frjálsra náttúruverndarsamtaka eru víða sterk; það sést best á því að nokkur erlend fyrirtæki hafa hætt kaupum á íslenskum fiskafurðum af þessum sökum. Með setningu þessara laga felst ekki viðurkenning á réttmæti málflutnings náttúruverndarmanna. Hér er hins vegar horfst í augu við blákaldar staðreyndir og minni hagsmunir lagðir til hliðar fyrir meiri. Hvalveiðibann til fjögurra ára gefur okkur tóm til að skoða þessi mál vandlega. Eftir þann tíma má aflétta þessu banni eða framlengja eftir því hvað við teljum best fyrir hagsmuni okkar þá.
Viðskiptabankar og sparisjóðir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 3

3. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 86/1985, um viðskiptabanka, og breytingu á lögum nr. 87/1985, um sparisjóði.

(Lagt fyrir Alþingi á 111. löggjafarþingi 1988.)

I. KAFLI

Breyting á lögum nr. 86/1985, um viðskiptabanka.

1. gr.

Í 28. gr. laganna kemur ný málsgrein er verður 3. mgr.:

Viðskiptabanka er heimilt þrátt fyrir ákvæði 1. mgr. þessarar greinar að starfrækja verðbréfafyrirtæki er starfar samkvæmt lögum um verðbréfaviðskipti og verðbréfasjóði.

3. mgr. laganna verður 4. mgr. og orðast svo:

Að öðru leyti en um getur í þessari grein má viðskiptabanki ekki á neinn hátt bera ábyrgð sem þátttakandi eða meðeigandi í rekstri annarra félaga.

II. KAFLI

Breyting á lögum nr. 87/1985, um sparisjóði.

2. gr.

Í 32. gr. laganna kemur ný málsgrein er verður 3. mgr.:

Sparisjóði er heimilt þrátt fyrir ákvæði 1. mgr. þessarar greinar að starfrækja verðbréfafyrirtæki er starfar samkvæmt lögum um verðbréfaviðskipti og verðbréfasjóði.

3. mgr. laganna verður 4. mgr. og orðast svo:

Að öðru leyti en um getur í þessari grein má sparisjóður ekki á neinn hátt bera ábyrgð sem þátttakandi eða meðeigandi í rekstri annarra félaga, sbr. þó 33. gr.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp það, er hér liggur fyrir, er samið í tengslum við frumvarp til laga um verðbréfaviðskipti og verðbréfasjóði.

Samkvæmt því frumvarpi er gert ráð fyrir að sérstök verðbréfafyrirtæki geri rekstrarsamninga við verðbréfasjóði til að annast rekstur sjóðanna og sinna verðbréfamiðlun í tengslum við þá. Nefnd sú, er samið hefur frumvarpið, telur æskilegt, m.a. með hliðsjón af ákvæði 2. gr. um innherjaviðskipti, að rekstur verðbréfasjóða fari fram á vegum sjálfstæðra verðbréfafyrirtækja eins og nánar greinir í því frumvarpi. Í 11. gr. frumvarpsins um verðbréfaviðskipti og verðbréfasjóði kemur fram að bönkum og sparisjóðum verði heimil verðbréfamiðlun sem telja verður eðlilegan þátt í viðskiptabanka- og sparisjóðastarfsemi.

Rekstur verðbréfasjóða er nýjung á íslenskum fjármagnsmarkaði sem eðlilegt er að bankar og sparisjóðir geti sinnt. Til þess að svo megi vera, og jafnframt til þess að ekki komi til vandkvæða vegna 2. gr. í áðurnefndu frumvarpi til laga um verðbréfaviðskipti og verðbréfasjóði, þykir rétt að breyta ákvæði 28. gr. laga nr. 86/1985, um viðskiptabanka, og ákvæði 32. gr. laga nr. 87/1985, um sparisjóði, á þann veg sem hér er lagt til í 1. og 2. gr. frumvarpsins.

Viðskiptabönkum og sparisjóðum er með því móti gert kleift að eiga verðbréfafyrirtæki sem annast rekstur verðbréfasjóða.

Slík verðbréfafyrirtæki á vegum banka og sparisjóða hefðu á að skipa sérstakri stjórn og starfsmönnum sem geta gætt ákvæða 2. gr. um innherjaviðskipti án þess að til árekstra komi vegna annarra starfa þeirra í þágu innlánsstofnunarinnar ef starfsemin væri ekki aðgreind frá öðrum rekstri. Jafnframt er slíkum rekstri verðbréfasjóða á vegum viðskiptabanka og sparisjóða skipað undir þá löggjöf sem frumvarpið um verðbréfaviðskipti og verðbréfasjóði gerir ráð fyrir að gildi um þessa starfsemi.

Að öðru leyti þarfnast frumvarp þetta ekki skýringa.
Húsnæðisstofnun ríkisins Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 147

324. Frumvarp til laga um breyting á lögum um Húsnæðisstofnun ríkisins, nr. 86/1988.

(Eftir 2. umr. í Nd., 20. des.)

1. gr.

1. mgr. 91. gr. laganna orðast svo:

Sá sem fengið hefur úthlutað félagslegri kaupleiguíbúð getur valið um leigu með kauprétti, sbr. 92. gr., leigu með kaupum á eignarhlut í íbúð, sbr. 93. gr., eða kaup, sbr. 95. gr.

2. gr.

6. og 7. mgr. 92. gr. laganna falli brott.

3. gr.

Á eftir 92. gr. laganna kemur ný grein, 93. gr., er orðast svo:

Heimilt er að tryggja leigutaka ótímabundinn afnotarétt af íbúð með því að selja honum eignarhlut í íbúð fyrir 15% kostnaðarverðs eða kaupverðs íbúðar með þeim kvöðum að eignarhlutur hans standi óhreyfður í íbúðinni á meðan hann hefur afnot af henni.

Frá og með undirritun samnings um kaup leigutaka á eignarhlut í íbúð, sbr. 1. mgr., eiga ákvæði laga um húsaleigusamninga um uppsögn leigusala á húsnæði ekki við, enda verði ekki um meiri háttar vanefndir af hálfu leigutaka að ræða.

Eignarhlut leigutaka, sbr. 1. mgr., skal þinglýst sem kvöð á íbúðinni.

Réttur leigutaka til íbúðar samkvæmt þessari grein er persónulegur, þ.e. er ekki framseljanlegur og erfist ekki. Hætti leigutaki afnotum af íbúð skal eignarhlutinn endurgreiddur með fullum verðbótum samkvæmt lánskjaravísitölu, án vaxta. Framkvæmdaaðili getur þó heimilað að réttur til afnota af íbúð með eignarhlut færist yfir til maka við andlát leigutaka, hjónaskilnað, kaupmála milli hjóna eða setu í óskiptu búi.

4. gr.

Á eftir 92. gr. laganna kemur enn ný grein, 94. gr., en töluröð annarra greina breytist samkvæmt því. Greinin orðast svo:

Leigugjald af íbúðum skv. 92. og 93. gr. miðast við afborganir og vexti af láni Byggingarsjóðs verkamanna og vaxtakostnað af framlagi framkvæmdaaðila að viðbættum almennum rekstrarkostnaði. Við ákvörðun á vaxtakostnaði af framlagi framkvæmdaaðila skal við það miðað að vextir verði að hámarki þeir sömu og eru á hverjum tíma af lánum nýrra eða notaðra íbúða hjá Byggingarsjóði ríkisins. Leiga greiðist með jöfnum mánaðarlegum greiðslum. Nánari reglur um ákvörðun húsaleigu skulu settar í reglugerð.

Varðandi íbúðir sem um getur í 93. gr. skal þó taka tillit til eftirfarandi þátta:

Leigutaki ber ábyrgð á rekstri og viðhaldi húsnæðisins í samræmi við eignarhlut sinn enda lækki leigugjald sem því nemi.

Eftir að kaup á eignarhlut í íbúð samkvæmt þeirri grein hafa farið fram lækkar leigugjald sem nemur vöxtum af því framlagi sem leigutaki hefur fest kaup á.

Nánari ákvæði um félagsskap í tengslum við reksturinn má setja í reglugerð.

Að öðru leyti gilda ákvæði laga nr. 44/1979, um húsaleigusamninga, eftir því sem við á, m.a. um heimild framkvæmdaaðila til að rifta leigusamningi ef íbúð er framleigð án heimildar.

5. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Tollalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 211

354. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 96/1987, um breytingu á lögum nr. 55 30. mars 1987, tollalögum.

Frá meiri hl. fjárhags- og viðskiptanefndar (PP, GGÞ, ÁrnG, RA, GHH, IBA).

1. gr.

Ákvæði til bráðabirgða III orðast svo:

Tollur á vörum í tollskrárnúmerum 2001.1000–2005.9000 skal lækka í 20% 1. janúar 1990, 10% 1. janúar 1991 og falla niður 1. janúar 1992.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þegar síðustu breytingar voru gerðar á tollalögum var ráð fyrir því gert að landbúnaðarráðherra yrði veitt heimild til að leggja sérstakt jöfnunargjald á innflutt grænmeti til að viðhalda svipaðri samkeppnisaðstöðu innlendra grænmetisframleiðenda gagnvart innfluttu grænmeti og var fyrir tollalagabreytinguna.

Gert var ráð fyrir að tollar á innflutt grænmeti lækkuðu um næstu áramót, 1988–1989, um 10%, úr 30% í 20%. Fyrrnefnd álagning jöfnunargjalds hefur hins vegar enn ekki komið til framkvæmda.

Markaðsstaða innlendrar grænmetisframleiðslu versnaði verulega með álagningu söluskatts á innlent grænmeti, en jöfnunargjaldið átti m.a. að koma vegna söluskattsáhrifanna.

Frumvarp þetta er flutt til að fresta um sinn þeim tollalækkunum sem áttu að koma til framkvæmda um næstu áramót. Komi tollalækkunin til framkvæmda getur það haft alvarleg áhrif á innlenda grænmetisframleiðslu en í þessari grein eru nú miklir erfiðleikar. Frestun tollalækkunarinnar er einnig til þess fallin að unnt reynist að huga nánar að stöðu greinarinnar.
Vörugjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 162

390. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 97/1987, um vörugjald.

(Eftir 3. umr. í Ed., 22. des.)

Samhljóða þskj. 345 með þessari breytingu:

Ákvæði til bráðabirgða hljóða svo:

I.

Allir þeir, sem stunda starfsemi sem skattskyld er samkvæmt lögum þessum og eru ekki skráðir á vörugjaldskrá við gildistöku laga þessara, skulu tilkynna fyrir 10. janúar 1989 um rekstur sinn og starfsemi til skattstjóra þar sem þeir eru heimilisfastir.

II.

Af birgðum innfluttra gjaldskyldra vara samkvæmt lögum þessum, sem hlotið hafa fullnaðartollafgreiðslu fyrir gildistökudag laga þessara og vörugjald verið greitt af samkvæmt ákvæðum laga nr. 97/1987, skal eigi innheimta gjald samkvæmt lögum þessum. Frá og með gildistökudegi laga þessara skal hins vegar innheimta gjald samkvæmt ákvæðum þessara laga af vörum sem þá eru ótollafgreiddar.

Af vörum sem afhentar hafa verið innflytjendum fyrir gildistöku laga þessara, með leyfi tollyfirvalda gegn eða án tryggingar fyrir greiðslu aðflutningsgjalda samkvæmt heimild í tollalögum eða heimildum í öðrum lögum, skal greiða vörugjald samkvæmt ákvæðum laga nr. 97/1987.

III.

Hafi fyrir gildistöku laga þessara verið gerður samningur um afhendingu eða sölu vöru sem vörugjaldsskyld er, en afhending hins selda og greiðsla skyldi fara fram eftir gildistöku þeirra, skal kaupandi greiða viðbót við samningsgreiðsluna er svarar vörugjaldi, nema sannað sé að gjaldið hafi verið talið með í kaupverðinu við ákvörðun þess.

IV.

Þrátt fyrir ákvæði 1. og 4. gr. skal ekki greiða vörugjald af innlendri húsgagna- og innréttingaframleiðslu í tollskrárnúmerum 9401.1000 til 9404.9000 fyrr en frá og með 1. mars 1989.

V.

Þrátt fyrir ákvæði 16. gr. bráðabirgðalaga nr. 83/1988, um efnahagsaðgerðir, og fyrirmæli stjórnvalda um stöðvun á hækkun verðs vöru og þjónustu má hækka verð vöru sem nemur álagningu gjalda samkvæmt lögum þessum.

VI.

Lög þessi verði endurskoðuð fyrir 1. janúar 1991.
Námslán og námsstyrkir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 56

58. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 72 13. maí 1982, um námslán og námsstyrki.

Flm.: Finnur Ingólfsson, Páll Pétursson, Guðrún Helgadóttir, Ragnar Arnalds.

1. gr.

Við 1. mgr. 3. gr. laganna bætast tveir nýir málsliðir er orðast svo: Komi fram óskir eða tillögur um breytingar á útreiknuðum framfærslugrunni skal um þær fjallað af þriggja manna nefnd áður en þær taka gildi. Nefndin skal skipuð einum fulltrúa tilnefndum af menntamálaráðherra, einum tilnefndum sameiginlega af samtökum námsmanna, auk hagstofustjóra eða fulltrúa hans, og skal hann vera formaður nefndarinnar.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Nefnd sú, sem um getur í 1. gr., skal þegar taka til starfa og leggja mat á framfærslu námsmanna eins og hún er við gildistöku laganna samanborið við framfærslu námsmanna eins og hún var í maí 1982 þegar lög nr. 72/1982, um námslán og námsstyrki, tóku gildi.

Greinargerð.

Tilgangur þessa frumvarps er að koma í veg fyrir að menntamálaráðherra geti fyrirvaralaust og án nokkurs samráðs við námsmenn skert framfærslu námsmanna sem eru í lánshæfu námi og fá lán fyrir henni. Frumvarpið gerir ráð fyrir að komi fram óskir eða tillögur um breytingar á reiknuðum framfærslugrunni, þ.e. grunnframfærslu einstaklings í leiguhúsnæði skuli þær áður en þær öðlast gildi samþykktar af þriggja manna nefnd. Í nefndinni ættu sæti einn fulltrúi menntamálaráðherra og einn fulltrúi sameiginlega tilnefndur af námsmannasamtökunum, þ.e. Stúdentaráði Íslands, Bandalagi íslenskra sérskólanema og Sambandi íslenskra námsmanna erlendis. Komist samtök námsmanna ekki að samkomulagi um tilnefningu fulltrúans skal hann tilnefndur af Hæstarétti. Verði nefndin sammála um breytingu á grunnframfærslu skal breytingin öðlast gildi þegar í stað. Komist nefndin hins vegar ekki að samhljóða áliti ákveður menntamálaráðherra grunnframfærsluna.

Í frumvarpinu er gert ráð fyrir ákvæði til bráðabirgða svo að nefnd sú, sem um er getið í 1. gr., taki til starfa við gildistöku laganna. Nefndin skal leggja mat á kaupmátt framfærslu námsmanna eins og hann er nú og eins og hann var þegar núgildandi lög um námslán og námsstyrki tóku gildi árið 1982. Þegar grunnframfærsla námsmanns í leiguhúsnæði er borin saman við hækkun á tryggingabótum Tryggingastofnunar ríkisins kemur í ljós að reiknuð framfærsla námsmanna á mánuði, í krónum talin, hefur dregist verulega aftur úr:

LÍN TR-bætur

Maí 1982 ....................

5 445 4 601

Október 1988 ................

33 428 37 307
Getraunir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 57

59. Frumvarp til laga um breyting á lögum um getraunir, nr. 59 29. maí 1972.

(Lagt fyrir Alþingi á 111. löggjafarþingi 1988.)

1. gr.

1. mgr. 2. gr. laganna orðast svo:

Félagið starfrækir íþróttagetraunir, en með íþróttagetraunum er átt við það að á þar til gerða miða, getraunaseðla, sem félagið eitt hefur rétt til að gefa út, eru merkt væntanleg úrslit íþróttakappleikja, íþróttamóta.

2. gr.

1. mgr. 3. gr. laganna orðast svo:

Að minnsta kosti 40% af heildarsöluverði raða eða miða skal varið til vinninga.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er flutt að beiðni stjórnar Íslenskra getrauna sem starfa að íþróttagetraunum samkvæmt lögum um getraunir frá 1972.

Samkvæmt gildandi lögum skal helmingi af heildarsöluverði miða eða raða í íþróttagetraunum varið til vinninga. Til að tryggja afkomu íslenskra getrauna og hagsmuni íþróttahreyfingarinnar er talið nauðsynlegt að fá heimild til að breyta vinningshlutfallinu. Er lagt til að ákveðið verði að það verði ekki minna en 40%, en það er sama vinningshlutfall og gildir við talnagetraunir Íslenskrar getspár. Þetta er meginefni frumvarpsins. Komið hefur verið á samstarfi milli Íslenskrar getspár og Íslenskra getrauna um nýtingu tölvubúnaðar og á sviði sölustarfsemi og er eðlilegt að sömu reglur gildi um vinningshlutfall hjá þessum aðilum.

Jafnframt er lagt til að breyting verði gerð á 2. gr. laga um getraunir þar sem kveðið er á um starfsemi Íslenskra getrauna. Samkvæmt lögum um talnagetraunir, nr. 26 2. maí 1986, hefur Íslensk getspá heimild til að starfrækja talnagetraunir. Var heimild Íslenskra getrauna til slíkrar starfrækslu skv. 2. gr. laga um getraunir felld niður meðan heimild samkvæmt lögum um talnagetraunir er í gildi. Frumvarpið gerir ráð fyrir að ákvæði um talnagetraunir verði fellt úr lögunum um getraunir og að 2. gr. þeirra verði aðlöguð breyttu sölufyrirkomulagi miða (getraunaseðla) þar sem sala fer fram við afhendingu útfyllts getraunaseðils.
Eiturefni og hættuleg efni Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 72

74. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um eiturefni og hættuleg efni, nr. 52/1988.

(Lagt fyrir Alþingi á 111. löggjafarþingi 1988.)

1. gr.

1. mgr. 2. gr. laganna orðast svo:

Ráðherra skipar sex menn í eiturefnanefnd til ráðuneytis um framkvæmd laga þessara. Eru þeir skipaðir til sex ára í senn. Einn nefndarmanna skal vera eiturefnafræðingur (toxicolog), annar skal vera lyfjafræðingur (candidatus pharmaciae), þriðji skal vera efnafræðingur, fjórði skal vera efnaverkfræðingur, fimmti skal vera heilsufræðingur eða maður með heilsufræðilega þekkingu og sjötti skal vera sérfróður um notkun eiturefna og hættulegra efna í landbúnaði, garðyrkju og til útrýmingar meindýra, tilnefndur af landbúnaðarráðuneyti. Ráðherra skipar formann og varaformann úr hópi nefndarmanna. Falli atkvæði jöfn í nefndinni ræður atkvæði formanns.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Ný lög um eiturefni og hættuleg efni voru samþykkt á 110. löggjafarþingi 1988. Í 2. gr. laganna er ákvæði um eiturefnanefnd og þær kröfur sem gerðar eru til einstakra nefndarmanna. Í greininni er gert ráð fyrir því að einn nefndarmanna skuli vera efna- eða verkfræðingur með sérþekkingu á notkun eiturefna og hættulegra efna í landbúnaði, garðyrkju og til útrýmingar meindýra og skuli hann tilnefndur af landbúnaðarráðuneyti. Vakin hefur verið athygli á því að ástæðulaust sé að gera kröfur um það að hlutaðeigandi sé efna- eða verkfræðingur því nægjanlegt sé að um sé að ræða mann með sérþekkingu á notkun eiturefna og hættulegra efna í landbúnaði, garðyrkju og til útrýmingar meindýra. Var reyndar gert ráð fyrir slíkri skipan í tillögum stjórnarskipaðrar nefndar sem samdi frumvarp að nýjum lögum um eiturefni og hættuleg efni. Þar sem ekki var ætlunin að breyta út frá tillögu nefndarinnar varðandi kröfur um sérþekkingu manna í eiturefnanefnd verður ekki annað séð, en hér sé um misfellu að ræða sem ráðuneytið vill leiðrétta.

Ofangreind misfella kemur ekki að sök fyrr en frá og með næstu áramótum þar sem gert er ráð fyrir því í ákvæði til bráðabirgða í lögum um eiturefni og hættuleg efni að gildandi skipun manna í eiturefnanefnd haldist til ársloka 1988. Frá og með þeim tíma þarf hins vegar að vera þannig um hnútana búið að eiturefnanefnd geti starfað í samræmi við þá starfshætti, sem hlutaðeigandi aðilar telja besta, og er frumvarp þetta fram komið til þess að koma þeirri skipan á.
Útflutningsleyfi Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 75

77. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um útflutningsleyfi o.fl., nr. 4 11. janúar 1988.

Flm.: Hreggviður Jónsson, Ingi Björn Albertsson, Óli Þ. Guðbjartsson.

1. gr.

1. gr. laganna orðast svo:

Útflutningur hvers konar er frjáls og óháður útflutningsleyfum.

Útflytjendur eru þó skyldir að veita utanríkisráðuneytinu þær upplýsingar, sem óskað er, um magn og tegund vara eða vinnu sem seld er til útlanda.

Utanríkisráðuneytinu er heimilt að viðurkenna og hafa samvinnu við félög í einstökum atvinnugreinum sem hafa með gæðaflokkun á einstökum vöruflokkum að gera og getur löggilt slík félög.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt til að draga úr miðstýringu ríkisins. Frjáls útflutningur er forsenda efnahagsframfara og þegar til lengdar lætur skilar hann meiri og betri tekjum í þjóðarbúið en nú er. Það að binda útflutning á vörum leyfisveitingum frá utanríkisráðuneytinu er tímaskekkja og leifar gömlu selstöðuverslunarinnar. Þótt verðfall geti orðið á erlendum mörkuðum vegna offramboðs á stundum er ekki rétt að taka þá ábyrgð og áhættu frá útflytjendum sem ávallt fylgir frjálsum markaðslögmálum. Þegar útflytjendur hafa áttað sig á hvaða lögmál gilda á mörkuðum erlendis munu þeir halda vel á þeim málum. Útflytjendur geta hins vegar sjálfir haft samráð eða félagsskap á milli sín óháð stjórnvöldum. Nú eru allt aðrar forsendur fyrir verslun en fyrst eftir að við fengum hana í okkar hendur. Fjöldi vel menntaðra manna á sviði viðskipta og markaðssetningar er nú í landinu og reynslumiklir kaupsýslumenn sem aðallega eru í innflutningi en gætu vel tekið mun virkari þátt í gjaldeyrisöflun þjóðarinnar en hingað til.

Nauðsynlegt er samt sem áður að halda uppi gæðaeftirliti og má í því sambandi t.d. efla starfsemi eins og Ríkismat sjávarafurða. Gæðaflokkun og gæðamerking á útfluttum vörum mun skila góðum árangri og má í því tilliti taka Japana sér til fyrirmyndar og gæðamerkingu ýmissa frjálsra neytendasamtaka.
Dýralæknar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 343

1120. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 77 1. október 1981, um dýralækna, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umr. í Nd., 9. maí.)

1. gr.

Við 2. gr. laganna, sbr. l. nr. 69/1982 og l. nr. 61/1985, bætist ný málsgrein er verði 4. mgr. og orðist svo:

Landbúnaðarráðherra ákveður að fengnum tillögum yfirdýralæknis hvar héraðsdýralæknar hafa búsetu.

2. gr.

5. gr. laganna, sbr. 2. gr. l. nr. 61/1985, orðast svo:

Forseti skipar yfirdýralækni, héraðsdýralækna og dýralækni fisksjúkdóma. Skipun yfirdýralæknis skal lengst gilda til 6 ára í senn.

Ráðherra skipar þrjá dýralækna í nefnd er metur hæfni umsækjenda í stöðu héraðsdýralæknis og gerir tillögur til ráðherra um röð umsækjenda þegar fleiri en einn sækja. Einn nefndarmanna skal skipa eftir tilnefningu yfirdýralæknis, einn eftir tilnefningu Dýralæknafélags Íslands og einn án tilnefningar, og skal hann vera formaður nefndarinnar. Sömu aðilar tilnefna varamenn. Nefndin skal skipuð til þriggja ára í senn. Ráðherra setur nefndinni starfsreglur.

Dýralæknar skulu fá greiðslu fyrir störf sín og ferðir fyrir einstaklinga og hið opinbera samkvæmt gjaldskrá sem landbúnaðarráðherra setur að fengnum tillögum stéttarfélags dýralækna og er þeim óheimilt að taka hærri greiðslur fyrir störf sín en þar er kveðið á um.

Meðan ekki fást dýralæknar í hin lögákveðnu dýralæknisumdæmi og þegar nauðsyn krefur er héraðsdýralækni skylt eftir ákvörðun ráðherra að gegna dýralæknisstörfum í nágrannaumdæmi gegn hálfum byrjunarlaunum í því umdæmi.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Prentað upp.