arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Félagsleg aðstoð Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 722

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 118/1993, um félagslega aðstoð, með síðari breytingum.

Flm.: Margrét Frímannsdóttir.

1. gr.

Á eftir 2. málsl. 1. mgr. 4. gr. laganna kemur nýr málsliður, svohljóðandi: Einnig er heim ilt að inna af hendi umönnunargreiðslur til framfærenda barna sem eiga við alvarleg fíkni efnavandamál að stríða.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Á undanförnum árum hefur neysla ólöglegra fíkniefna aukist stöðugt og fjöldi einstaklinga ánetjast eiturlyfjum, bæði börn og fullorðnir. Þörfin fyrir meðferðarheimili fyrir fíkniefna neytendur er mikil. Meðferðarúrræðum hefur vissulega fjölgað en þau fullnægja þó hvergi nærri þörfinni. Sérstaklega á þetta við hvað varðar meðferðarheimili fyrir börn og ungmenni. Foreldrar ungra fíkniefnaneytenda sem starfa í foreldrasamtökum Vímulausrar æsku hafa ítrekað bent á þá nauðsyn sem er fyrir aukna og fjölbreyttari meðferð fyrir börn og ung menni. Ekki er aðeins um að ræða að fjölga þurfi meðferðarheimilum heldur, og ekki síður, er nauðsyn á möguleikum á langvarandi meðferð fyrir þessa ungu einstaklinga og stuðnings fjölskyldu þeirra. Þátttaka foreldra í meðferð barns eða unglings er nauðsynleg. Neysla fíkni efna hefur oftar en ekki staðið yfir í langan tíma áður en til meðferðar kemur. Oft líður nokk ur tími þar til vandamálið verður ljóst og síðan getur biðtími orðið langur þar til pláss fæst á meðferðarheimili. Í mörgum tilvikum er sá tími sem ætlaður er til meðferðar hjá fagfólki á meðferðarheimilum of stuttur og foreldrar þurfa að fylgja meðferðinni eftir, halda henni áfram eftir að ungi sjúklingurinn kemur heim. Því er ljóst að mikið álag hvílir á foreldrum ungra fíkniefnaneytenda sem þurfa á stöðugri umönnun og eftirfylgni að halda ef takast á að sigrast á sjúkdómnum og aðstoða börnin og ungmennin við að komast á rétta braut á lífinu. Langt er síðan áfengissýki og eiturlyfjafíkn urðu viðurkennd sem sjúkdómur og nú er varið töluverðum fjármunum úr sameiginlegum sjóðum landsmanna til þeirra stofnana sem veita meðferð við þeim sjúkdómi. Mikið vantar þó á að nægjanlega vel sé að verki staðið, sérstak lega hvað varðar úrræði fyrir yngstu sjúklingana. Því þarf oft að annast þá í heimahúsi um lengri eða skemmri tíma. Heimilt er samkvæmt lögum nr. 118/1993, um félagslega aðstoð, að greiða bætur til foreldra barna sem þurfa mikla umönnun vegna veikinda eða fötlunar. Ekki er um háar greiðslur að ræða en þó viðurkenningu á því að þessir foreldrar hafa mjög takmarkaða möguleika á því að stunda vinnu utan heimilis og tekjumöguleikar skerðast sam fara því að útgjöld aukast vegna veikinda barnsins.

Með frumvarpi þessu er lagt til að foreldrar eða framfærendur þeirra barna að 18 ára aldri sem ánetjast hafa neyslu vímuefna eigi rétt á umönnunargreiðslum vegna veikinda barna sinna. Með því er verið að bæta möguleika þessara foreldra til þess að aðstoða börn sín við að vinna bug á þessum alvarlega sjúkdómi. Ráðherra setji í reglugerð nánari útfærslu á framkvæmd þessa ákvæðis.
Eftirlit með skipum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 593

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um eftirlit með skipum, nr. 35/1993, með síðari breytingum, og sigl ingalögum, nr. 34/1985, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umr., 2. júní.)

I. KAFLI

Breyting á lögum um eftirlit með skipum, nr. 35 30. apríl 1993, með síðari breytingum.

1. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 1. gr. laganna:

a. 2. málsl. 1. mgr. orðast svo: Lögin gilda þó um öll skip sem flytja farþega í atvinnuskyni á sjó, ám eða vötnum án tillits til stærðar.

b. Á eftir 4. mgr. kemur ný málsgrein, svohljóðandi:

Farþegaflutningar í atvinnuskyni, þar með taldar skoðunar- og veiðiferðir ferða manna, með skipum sem lög þessi gilda um eru háðir leyfi Siglingastofnunar Íslands. Skal slíkt leyfi gefið út þegar leitt er í ljós að fullnægt er ákvæðum laga þessara og reglugerða settum samkvæmt þeim, svo og ákvæðum annarra laga og reglugerða sem gilda um skip í farþegaflutningum. Fyrir slík skip skal fjöldi í hverri áhöfn ákveðinn af Siglingastofnun Íslands með hliðsjón af gerð skips, fyrirkomulagi þess og búnaði, svo og farsviði þess og útivist, þannig að fjöldi í áhöfn og skipting starfa fullnægi skilyrðum um að unnt sé að sinna öllum þáttum sem tryggja öryggi farþega, skipverja og skips. Skipstjóri skal varðveita um borð í skipi skjal er sannar gildi leyfisins. Ráðherra er heimilt að setja reglugerð um útgáfu og skilyrði leyfis samkvæmt þessari málsgrein, svo og um gjald fyrir útgáfu leyfisins.

II. KAFLI

Breyting á siglingalögum, nr. 34 19. júní 1985, með síðari breytingum.

2. gr.

Við 145. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Farsala sem sjálfur annast flutninginn er skylt að kaupa vátryggingu hjá tryggingafélagi með starfsleyfi hér á landi gegn tjóni sem hann ber ábyrgð á samkvæmt ákvæðum þessa kafla. Nú annast farsali ekki flutninginn og er þeim sem flutninginn annast þá skylt að kaupa vátryggingu hjá tryggingafélagi með starfsleyfi hér á landi gegn tjóni sem verða kann og hann ber ábyrgð á samkvæmt ákvæðum þessa kafla. Vátryggingarfjárhæðir skulu nægja til greiðslu bóta eftir ákvæðum laga þessara um takmörkun ábyrgðar. Skipstjóri skal varðveita um borð í skipi skjal er sannar gildi vátryggingarinnar og framvísa því þegar löggæslumaður eða starfsmaður Siglingastofnunar Íslands krefst þess.

III. KAFLI

Gildistaka.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Ákvæði til bráðabirgða.

Hafi Siglingastofnun Íslands fyrir gildistöku laga þessara áritað á haffærisskírteini skips að heimilt sé að stunda farþegaflutninga með skipinu skal slíkt leyfi, þrátt fyrir ákvæði 1. gr., halda gildi sínu til þess tíma er gildistími haffærisskírteinisins rennur út. Eftir þann tíma eru farþegaflutningar með skipinu háðir leyfi skv. 1. gr.

Þrátt fyrir ákvæði 2. gr. er þeim sem skylt er að kaupa vátryggingu samkvæmt þeirri grein veittur frestur til þess að kaupa trygginguna til 1. ágúst 1998.
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 524

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umr., 4. júní.)

1. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á B-lið 69. gr. laganna:

a. Á eftir 1. málsl. 4. mgr. koma tveir nýir málsliðir er orðast svo: Framangreint hlutfall skal þó lækkað um 0,5 á hverju ári sem maður á rétt á vaxtabótum samfellt vegna sama íbúðarhúsnæðis umfram 25 ár. Hafi maður fengið vaxtabætur samfellt vegna sama íbúðarhúsnæðis í 36 ár skal frádráttur á grundvelli tekjuskattsstofns falla niður.

b. Á eftir 5. málsl. 4. mgr., er verður 7. málsl., koma tveir nýir málsliðir er orðast svo: Við ákvörðun vaxtabóta á því ári þegar maður aflar sér íbúðarhúsnæðis, en hefur ekki feng ið vaxtabætur árið áður, skal þrátt fyrir ákvæði 1. málsl. þessarar málsgreinar reikna vaxtabætur frá og með þeim ársfjórðungi sem fyrsta fasteignaveðlán vegna kaupanna er tekið. Skal hámark vaxtagjalda, tekjuskattsstofn og hámark vaxtabóta þá ákveðið hlutfallslega miðað við það.

c. Á eftir 8. mgr. koma fjórar nýjar málsgreinar er orðast svo:

Heimilt er að greiða fyrir fram ársfjórðungslega áætlaðar vaxtabætur til þeirra sem festa kaup á íbúðarhúsnæði til eigin nota á árinu 1999 og síðar. Skulu áætlaðar vaxta bætur greiddar út fjórum mánuðum eftir lok hvers ársfjórðungs.

Áætlaðar vaxtabætur skal miða við gjaldfallna og greidda vexti hvers ársfjórðungs af þeim veðlánum sem tekin eru til öflunar íbúðarhúsnæðis, þó ekki meira en fjórðung af hámarki vaxtagjalda, sbr. 3. mgr.

Frádrátt frá vaxtagjöldum hvers ársfjórðungs, sbr. 4. mgr., skal miða við fjórðung af staðgreiðsluskyldum tekjum síðustu 12 mánaða á undan honum að viðbættum þeim tekj um utan staðgreiðslu sem fram koma á skattframtali fyrra árs. Fyrirframgreiddar vaxta bætur fyrir hvern ársfjórðung skulu eigi vera hærri en fjórðungur af hámarki vaxtabóta, sbr. 4. mgr.

Sá sem rétt kann að eiga til fyrirframgreiðslu vaxtabóta á því ári sem hann aflar sér íbúðarhúsnæðis skal sækja um fyrirframgreiðsluna og leggja fram tilskildar upplýsingar. Lánastofnanir, lífeyrissjóðir og aðrir aðilar sem veita lán til íbúðarkaupa gegn veði í fasteign skulu veita skattyfirvöldum nauðsynlegar upplýsingar til að ákvarða fyrirfram greiðslu vaxtabóta. Ráðherra skal með reglugerð setja nánari reglur um ákvörðun og fyrirframgreiðslu vaxtabóta.

d. Á eftir orðunum „Innheimtustofnunar sveitarfélaga“ í 10. mgr. kemur: svo og gjaldföllnum afborgunum og vöxtum af lánum Íbúðalánasjóðs.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og koma til framkvæmda við útborgun vaxtabóta vegna árs fjórðungs er hefst 1. janúar 1999.
Endurgreiðsla oftekinna skatta og gjalda Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 392

Frumvarp til laga um breyting á lögum um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda, nr. 29/1995.

Flm.: Össur Skarphéðinsson, Ágúst Einarsson, Ásta R. Jóhannesdóttir.

1. gr.

Í stað orðanna „fjögur ár“ í fyrri málslið 4. gr. laganna kemur: sex ár.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu er lögð til samræming á reglum þeim sem gilda í íslenskum rétti um endurgreiðslu skatta. Meginreglan í skattalögum er sú að endurgreiðsla skatta, endurákvörð un þeirra og fyrning sakar miðast við sex ár aftur í tímann frá ákveðnu tímamarki. Gildandi regla í lögum um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda um fjögurra ára fyrningu á endur greiðslukröfu brýtur því í bága við fyrrgreinda meginreglu. Í dæmaskyni má vísa til laga um tekjuskatt og eignarskatt, nr. 75/1981, en þar kemur fram í 97. gr. að heimild til endur ákvörðunar skatts skv. 96. gr. laganna nái til skatts vegna tekna og eigna síðustu sex ára sem næst eru á undan því ári þegar endurákvörðun fer fram. Þá fyrnist sök samkvæmt lögunum á sex árum miðað við upphaf rannsóknar, enda hafi ekki verið um að ræða óeðlilegar tafir á rannsókn máls eða ákvörðun refsingar, sbr. 108. gr. Samkvæmt lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, nr. 45/1987, fyrnist sök á sex árum miðað við upphaf rannsóknar á vegum skattrannsóknarstjóra eða lögreglu, enda hafi ekki verið um að ræða óeðlilegar tafir á rann sókn máls eða ákvörðun refsingar, sbr. 31. gr. laganna. Sjá einnig ákvæði um sex ára fyrn ingu í 5. mgr. 20. gr. laga um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur, nr. 94/1996. Að lokum má nefna lög um virðisaukaskatt, nr. 50/1988, en þar kemur fram í 26. gr. að heimild til endurákvörðunar virðisaukaskatts samkvæmt þeirri grein nái til skatts síðustu sex ára sem næst eru á undan því ári þegar endurákvörðun fer fram og að það sama gildi einnig um endur ákvörðun á ofendurgreiddum skatti.
Afnám greiðslu þungaskatts á umhverfisvæn ökutæki Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 407

Frumvarp til laga um afnám skyldu til greiðslu þungaskatts og virðisaukaskatts á umhverfisvæn ökutæki.

Flm.: Hjálmar Árnason, Ólafur Örn Haraldsson, Gunnlaugur M. Sigmundsson,

Magnús Stefánsson.

Breyting á lögum um fjáröflun til vegagerðar, nr. 3/1987, með síðari breytingum.

1. gr.

Við 1. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Þá eru ökutæki sem hafa í för með sér hverfandi mengun og eru knúin óhefðbundnum orkugjafa, svo sem rafhreyfli eða vetni, undanþegin skattskyldu.

Breyting á lögum um virðisaukaskatt, nr. 50/ 1988, með síðari breytingum.

2. gr.

Við 2. gr. laganna bætist ný málsgrein, 6. mgr., svohljóðandi:

Þá eru ökutæki sem hafa í för með sér hverfandi mengun og eru knúin óhefðbundnum orkugjafa, svo sem rafhreyfli eða vetni, undanþegin virðisaukaskatti.

Gildistaka.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júlí 1998.

Ákvæði laga þessara skulu endurskoðuð í síðasta lagi 1. júlí 2003.

Greinargerð.

Ný tækni er að ryðja sér til rúms þar sem hægt er að knýja ökutæki með óhefðbundnum orkugjöfum, t.d. rafhreyfli eða vetni, sem leiðir til hverfandi mengunar. Telja verður eðlilegt að almenningi sé gefinn kostur á að kynnast þessum nýjungum og með því að fella niður greiðslu þungaskatts og virðisaukaskatts er honum gert auðveldara að nálgast þessa um hverfisvænu tækni. Þá er breyting þessi jafnframt lögð til í þeim tilgangi að hvetja til auk innar notkunar vistvænna ökutækja. Með lögleiðingu þessara breytinga gæti ríkissjóður orð ið af einhverjum tekjum. Hins vegar er brýnt að hið opinbera sýni vilja sinn í verki til að vistvænir orkugjafar verði nýttir á samgöngutækjum landsmanna. Er það í fullu samræmi við yfirlýsta stefnu ríkisstjórnarinnar. Ný tækni er að ryðja sér til rúms, henni þarf að mæta með hvatningu til almennings um að nýta sér hana, ekki síst af umhverfisástæðum. Í fyllingu tímans kann að þurfa að breyta þessu ákvæði að nýju, þ.e. þegar vistvæn ökutæki verða orðin almennari en nú tíðkast. Líta má því á efnisatriði þessara breytinga sem tímabundin meðan á breytingum stendur.
Gjald af kvikmyndasýningum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 414

Frumvarp til laga um afnám laga um gjald af kvikmyndasýningum, nr. 28 4. febrúar 1952.

Flm.: Kristinn H. Gunnarsson.

1. gr.

Lög um gjald af kvikmyndasýningum, nr. 28/1952, með síðari breytingu, falla úr gildi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Í ljós hefur komið að sveitarstjórnir nýta ekki heimild í lögunum um álagningu og inn heimtu gjalds af aðgangseyri að kvikmyndasýningum, öðrum en íslenskum kvikmyndum og fræðslumyndum, allt að 10%, sem verja skal til menningar- og líknarfélaga í viðkomandi sveitarfélagi. Í svari menntamálaráðherra við fyrirspurn flutningsmanns á þessu þingi kom fram að leitað var upplýsinga frá öllum kaupstöðum landsins. Svör bárust frá 17 og í ljós kom að enginn þeirra nýtir sér þessa lagaheimild. Reykjavíkurborg og Akureyrarkaupstaður gerðu það en hættu því fyrir nokkrum árum. Þykir því ekki lengur forsenda fyrir umræddum lögum og er lagt til að þau verði afnumin.

Fylgiskjal I.

Svar menntamálaráðherra við fyrirspurn Kristins H. Gunnarssonar um gjald af kvikmyndasýningum.

(Þskj. 387, 244. mál.)

Fyrirspurnin hljóðar svo:

1. Hvaða sveitarstjórnir leggja sérstakt gjald á kvikmyndasýningar samkvæmt lögum nr. 28/1952 og hve lengi hefur það verið gert?

2. Hversu hátt hlutfall af aðgangseyri að kvikmyndasýningum er gjaldið og hve há hefur fjárhæðin verið árlega síðustu fimm ár, sundurliðað eftir sveitarfélögum?

Ráðuneytið leitaði upplýsinga hjá Sambandi íslenskra sveitarfélaga sem sendi fyrirspurn ina til allra kaupstaða á landinu. Svör bárust frá 17 sveitarfélögum af 31. Ekkert þeirra sveit arfélaga sem svar barst frá leggur nú sérstakt gjald á kvikmyndasýningar samkvæmt heimild í lögum nr. 28/1952. Reykjavíkurborg og Akureyrarbær gerðu það áður en hættu því fyrir mörgum árum. Eftirfarandi er yfirlit yfir svör sveitarfélaganna:

Fylgiskjal II.

Lög um gjald af kvikmyndasýningum, nr. 28 4. febrúar 1952, með síðari breytingu.

1. gr.

Sveitarstjórnum (bæjarstjórnum og hreppsnefndum) er heimilt að leggja sérstakt gjald á kvikmyndasýningar, aðrar en sýningar íslenskra kvikmynda og fræðslukvikmynda.

2. gr.

Gjaldið má vera allt að 10% af aðgangseyri að kvikmyndasýningum, þegar frá honum hefur verið dreginn álagður skemmtanaskattur, enda séu þá eigendur kvikmyndahúsanna undanþegnir sætagjaldi.

3. gr.

Gjaldið skal ákvarðað af sveitarstjórn, sem einnig setur nánari reglur um gjalddaga þess og annað, er að innheimtu lýtur.

4. gr.

Gjaldinu skal varið til menningar- og líknarmála í viðkomandi sveitarfélagi eftir ákvörðun sveitarstjórnar.

5. gr.

Gjald samkvæmt lögum þessum má innheimta með lögtaki.

Ef gjaldandi lætur ekki í té upplýsingar, sem skipta máli um innheimtu gjaldsins, skal hann sæta allt að 1.000 króna dagsektum. Brot gegn lögum þessum og reglugerð samkvæmt þeim varða sektum.
Ársreikningar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 434

Frumvarp til laga um breyting á lögum um ársreikninga, nr. 144/1994.

Flm.: Guðni Ágústsson.

1. gr.

2. mgr. 48. gr. laganna orðast svo:

Veita skal upplýsingar um heildarlaun, önnur starfskjör og ágóðahluta til stjórnarmanna félags, framkvæmdastjóra eða annarra stjórnenda fyrir störf í þágu þess. Sundurliða skal heildarlaun og önnur starfskjör þessara aðila. Þá skal veita upplýsingar um meðallaun starfsmanna eftir starfshópum, karla annars vegar og kvenna hins vegar.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Markmið laga um ársreikninga er að gefin sé sönn og skýr mynd með jöfnu millibili af eignum og skuldum hlutafélags, fjárhagsstöðu þess og afkomu. Rekstrarreikningur verður að sama skapi að sýna heildartekjur og heildargjöld þannig sundurliðuð að reikningurinn gefi greinargóða mynd af rekstarafkomu hvers reikningsárs miðað við góða reikningsskilavenju. Í 43. gr. IV. félagaréttartilskipunar EB, sem gildi hefur hér á landi, kemur fram að í skýr ingum með ársreikningi skuli m.a. geta um þá fjárhæð sem veitt er á reikningsárinu í þóknun til stjórnarmanna hlutafélags, framkvæmdastjóra eða annarra stjórnenda fyrir störf þeirra. Eðlilegt er og sjálfsagt að skýrt komi fram í ársreikningi fyrirtækja hvaða laun eru greidd æðstu stjórnendum og stjórnarmönnum, sem og allar aðrar þóknanir. Þess vegna þarf að skýra nánar ákvæði 48. gr. laganna, en fram til þessa hefur nákvæm sundurliðun þessara þóknana verið talin óþörf. Að sama skapi og með hliðsjón af stöðu mála í jafnréttisumræðu er nauðsynlegt að hlutafélög upplýsi um raunveruleg laun og önnur starfskjör beggja kynja eftir starfshópum svo að auðveldara verði að ráða bót á misrétti á því sviði.
Atvinnuleysistryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 437

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um atvinnuleysistryggingar, nr. 12/1997, með síðari breytingum.

Flm.: Guðrún Helgadóttir, Kristín Ástgeirsdóttir,

Guðný Guðbjörnsdóttir, Ögmundur Jónasson.

1. gr.

Við 2. málsl. 4. mgr. 7. gr. laganna bætist: þó ekki greiðslur vegna látins maka eða barna lífeyrir vegna látins foreldris.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þegar ný lög um atvinnuleysistryggingar voru sett á síðasta ári varð 4. mgr. 7. gr. laganna nr. 12/1997 svohljóðandi:

„Elli- og örorkulífeyrir, svo og örorkustyrkur frá Tryggingastofnun ríkisins, skal koma til frádráttar atvinnuleysisbótum. Sama gildir um greiðslur úr almennum og frjálsum lífeyrissjóðum. Nú fær hinn atvinnulausi ekki fullar atvinnuleysisbætur og skal þá eingöngu skerða bæturnar hlutfallslega.“

Skáletraða ákvæðið hafði ekki verið í lögum um atvinnuleysistryggingar sem áður giltu. Þess vegna höfðu greiðslur úr lífeyrissjóðum ekki haft áhrif á atvinnuleysisbætur.

Í framkvæmd er það nú þannig að eigi umsækjandi um atvinnuleysisbætur rétt á bótunum en sé jafnframt ellilífeyris-, örorkulífeyris- eða örorkustyrksþegi hjá Tryggingastofnun ríkis ins skerða þær bætur greiðslur úr Atvinnuleysistryggingasjóði. Eigi umsækjandi rétt á hluta atvinnuleysisbóta (t.d. vegna niðurfallinnar hálfs dags vinnu eða af öðrum ástæðum) skerða bætur almannatrygginga atvinnuleysisbætur í sama hlutfalli og rétturinn til þeirra er.

Þegar lögleitt var að hið sama gilti um greiðslur úr lífeyrissjóðum, en lögin tóku gildi 1. júlí 1997, brá mörgum í brún. Engar undanþágur voru frá greiðslum úr lífeyrissjóðunum þannig að greiðslur vegna látins maka og barnalífeyrir skertu einnig atvinnuleysisbætur. Get ur hver sagt sér sjálfur hver áhrif þetta ákvæði hefur haft á fjárhag ekkna (og ekkla) sem misst hafa atvinnu sína og hafa fyrir börnum að sjá. Stjórn Atvinnuleysistryggingasjóðs mun hafa tekið þá ákvörðun þegar þetta varð ljóst að barnalífeyrir úr lífeyrissjóðum skuli ekki skerða atvinnuleysisbætur, en til þess að það eigi stoð í lögunum er það sett hér í lagatexta.

Hitt er óbætt. Bætur vegna látins maka skerða atvinnuleysisbætur hins sem eftir lifir, en tekjur lifandi maka hafa engin áhrif á rétt til atvinnuleysisbóta.

Flutningsmenn telja þetta ekki rétt og nauðsyn bera til að það sé leiðrétt og því er frum varpið flutt.
Hafnalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 477

Frumvarp til laga um breytingu á hafnalögum, nr. 23/1994.

Flm.: Árni M. Mathiesen, Kristján Pálsson, Sigríður A. Þórðardóttir,

Kristín Halldórsdóttir, Tómas Ingi Olrich, Guðmundur Árni Stefánsson,

Árni R. Árnason, Steingrímur J. Sigfússon, Siv Friðleifsdóttir.

1. gr.

Við 22. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Skuldbinding ríkissjóðs vegna styrkhæfrar framkvæmdar myndast ekki fyrr en framlag er samþykkt á fjárlögum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Breyting á framsetningu fjárlaga frá greiðslugrunni yfir á rekstrargrunn hefur það í för með sér að skuldbindingar sem verða til á fjárlagaárinu eru teknar með í uppgjörið hvort sem þær koma til greiðslu á árinu eða síðar. Þetta hefur þau áhrif að hlutur ríkisins í samþykktum hafnarframkvæmdum færist sem gjöld ríkisins á sama ári þótt greiðslur til verksins komi ekki fyrr en seinna samkvæmt fjárlögum.

Hafnirnar eru nú nánast undantekningarlaust fyrirtæki í eigu sveitarfélaga. Reynsla und anfarandi ára hefur sýnt að árleg framkvæmdaþörf þeirra er meiri en framlög ríkisins leyfa og taka þarf ákvarðanir um framkvæmdir á skemmri tíma en hafnaáætlun til fjögurra ára segir til um. Þess vegna hefur víða verið ráðist í framkvæmdir, með samþykki hafnaráðs og samgönguráðuneytis, án þess að ríkisframlag hafi legið fyrir en það verið gert upp síðar. Framkvæmd, sem hafin er án samþykkis ráðuneytis, getur ekki hlotið styrk.

Sá háttur, sem að framan er lýst, er mun erfiðari eftir breytingu á framsetningu fjárlaga og ekki er hægt að láta einstakar hafnir ráða niðurstöðu fjárlaga hverju sinni. Jafnframt er ljóst að gild sjónarmið við rekstur ríkissjóðs geta ekki ráðið framkvæmdum hjá svo mikil vægum fyrirtækjum sveitarfélaga sem hafnirnar eru. Því er það skoðun flutningsmanna að auka þurfi svigrúm hafna til framkvæmda án þess að þær tapi möguleikanum á ríkisstyrk síðar meir eða hafnirnar ráði með ákvörðunum sínum niðurstöðu fjárlaga. Því er lagt til að jafnvel þótt hafnarframkvæmd uppfylli öll skilyrði hafnalaga til þess að vera styrkhæf myndist ekki skuldbinding hjá ríkissjóði fyrr en framlag er samþykkt á fjárlögum.