arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stimpilgjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 21

21. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um stimpilgjald, nr. 36/1978.

Flm.: Guðmundur G. Þórarinsson, Alexander Stefánsson, Ólafur Þ. Þórðarson.

1. gr.

1. málsl. 1. mgr. 21. gr. laganna orðast svo:

Fyrir stimplun hlutabréfa, sem gefin eru út af félögum með takmarkaða ábyrgð, skal greiða 1/ 2% af fjárhæð bréfanna.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp samhljóða þessu var flutt á síðasta þingi, 396. mál, en varð ekki útrætt. Því fylgdi svohljóðandi greinargerð:

Með frumvarpi þessu er lagt til að stimpilgjald hlutabréfa lækki úr 2% af fjárhæð bréfanna í 1/ 2%.

Um þessar mundir mun það samdóma álit fjölmargra í þjóðfélaginu að mikil nauðsyn sé að auka eigið fé fyrirtækja. Margt kemur þar til. Á undanförnum árum hefur gengið mjög á eigið fé fyrirtækja í mörgum greinum, ekki síst í útflutnings- og samkeppnisgreinum. Lánsfé er dýrt og vextir háir vegna mikillar eftirspurnar eftir lánsfé. Allt ber því að sama brunni þ.e. æskilegt er að fyrirtæki auki eigið fé sitt. Á það er hins vegar að líta að það er kostnaðarsamt að auka hlutafé vegna stimpilgjalda. Auki fyrirtæki hlutafé sitt um t.d. 50 millj. kr. ber því að greiða 1 millj. kr. í ríkissjóð í stimpilgjöld af hlutabréfunum.

Ekki síst við þær aðstæður, sem nú ríkja í þjóðfélaginu, er ástæða til að hvetja fyrirtækin til að auka hlutafé. Því er með þessum frumvarpsflutningi lagt til að stimpilgjald lækki í 1/ 2%.
Sveitarstjórnarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 191

216. Frumvarp til laga um breytingu á sveitarstjórnarlögum, nr. 8/1986.

Flm.: Salome Þorkelsdóttir.

1. gr.

Við 1. tölul. 6. mgr. 6. gr. laganna (verkefni sveitarfélaga) bætist nýr liður svohljóðandi:

varnir gegn slysum.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júní 1990.

Greinargerð.

Slys og afleiðingar þeirra eru orðin eitt stærsta heilbrigðisvandamál Íslendinga. Árlega verður fjöldi fólks fyrir miklum andlegum og líkamlegum þjáningum af völdum slysa; auk þess er kostnaður þjóðfélagsins mikill vegna þeirra. Með markvissu forvarnastarfi er unnt að koma í veg fyrir slys og þar með fækka þeim.

Flutningsmaður þessa frumvarps telur að til þess að ná árangri sé nauðsynlegt að höfða til hvers einstaklings í því umhverfi sem hann lifir og hrærist í.

Sveitarfélögin eru þær stjórnsýslueiningar sem best þekkja þarfir þegnanna á hverjum stað. Því er lagt til með þessu frumvarpi að lögfesta það sem eitt af verkefnum sveitarfélaganna, sbr. 6. gr. sveitarstjórnarlaga, að vinna að slysavörnum.

Að sjálfsögðu er það á valdi hverrar sveitarstjórnar hvort og hvernig unnið verður að slysavörnum, enda aðstæður mismunandi, t.d. í þéttbýli og dreifbýli, svo að dæmi séu tekin. En telja verður meiri líkur á skipulegu forvarnastarfi ef sveitarstjórn hefur yfirstjórn á slíkum málum heima í héraði t.d. með því að sameina krafta þeirra sem að þessum málum vinna beint eða óbeint. Má í því sambandi nefna fulltrúa heilsugæslustöðva, lögreglu (umferðarslys), skipulagsyfirvalda, skóla, foreldra, íþróttasamtaka, félagasamtaka og klúbba sem hafa slysavarnir á stefnuskrá sinni.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

6. gr. laganna fjallar um sameiginleg velferðarmál íbúanna sem þau skulu vinna að eftir því sem fært þykir á hverjum tíma. Í upptalningu meðal verkefna sveitarfélaga, 1. lið, er bætt varnir gegn slysum.
Staðgreiðsla opinberra gjalda Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 215

257. Frumvarp til laga um breyting á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda, nr. 45/1987, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 112. löggjafarþingi 1989.)

1. gr.

1. og 2. mgr. 31. gr. laganna hljóði svo:

Sektir skv. 30. gr. skulu úrskurðaðar af ríkisskattanefnd nema máli sé vísað til opinberrar rannsóknar og dómsmeðferðar, sbr. 2. mgr. Skattrannsóknarstjóri sendir ríkisskattanefnd mál til úrskurðar. Við meðferð mála hjá ríkisskattanefnd skal veita sakborningi færi á að halda uppi vörnum. Úrskurðir ríkisskattanefndar eru fullnaðarúrskurðir og fylgir þeim ekki vararefsing.

Rannsóknarlögregla ríkisins fer með frumrannsókn opinberra mála vegna brota á lögum þessum. Skattrannsóknarstjóri getur vísað máli til opinberrar rannsóknar af sjálfsdáðum, svo og eftir ósk sakbornings ef hann vill hlíta því að mál hans verði afgreitt af ríkisskattanefnd skv. 1. mgr.

2. gr.

Í 2. málsl. 4. mgr. 31. gr. laganna komi: ríkisskattanefnd í stað „sektarnefnd“.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júní 1990.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er flutt í tengslum við frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum. Samkvæmt því frumvarpi er gerð tillaga um nokkra breytingu á skipun og starfsháttum ríkisskattanefndar. Meðal annars er stefnt að því að efla ríkisskattanefnd verulega og hraða mjög gangi mála fyrir ríkisskattanefnd. Af þessum sökum er jafnframt lagt til að verkefni sektarnefndar skv. 31. gr. laga um staðgreiðslu verði flutt til ríkisskattanefndar og jafnframt verði sektarnefnd lögð niður.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. og 2. gr.

Ákvæðið felur í sér að sérstök sektarnefnd vegna staðgreiðslu er lögð niður og verkefni hennar falin ríkisskattanefnd. Jafnframt er gerð sú breyting að skattrannsóknarstjóri kemur fram af hálfu hins opinbera fyrir nefndinni með kröfugerð um sektarbeitingu. Er það í samræmi við þann hátt sem ákveðið er í lögum um tekjuskatt og eignarskatt, lögum um söluskatt og lögum um virðisaukaskatt.

Um 3. gr.

Gert er ráð fyrir að ákvæðið taki gildi þegar ný ríkisskattanefnd hefur störf samkvæmt frumvarpi sem flutt er samhliða þessu um verkefni og skipun ríkisskattanefndar.
Tollalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 220

266. Frumvarp til laga um breytingu á tollalögum nr. 55 30. mars 187, sbr. lög nr. 96/1987.

Flm.: Ásgeir Hannes Eiríksson, Friðrik Sophusson, Guðmundur G. Þórarinsson,

Málmfríður Sigurðardóttir, Rannveig Guðmundsdóttir.

1. gr.

Tollur á vörum í tollskrárnúmerum 9603-2901 og 9603-2909 (burstar og sópar með plastbaki og aðrir burstar), sbr. viðauka I (tollskrá) í 12. gr. laga nr. 96/1987, hækkar í 30% án tillits til upprunalands varanna.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þetta frumvarp er lagt fram til að vernda burstagerð blindra á Íslandi. Það felur í sér þá breytingu á núgildandi tollalögum að greiddur verði 30% tollur af fullunnum burstum með plastbaki og trébaki í stað 10% almenns tolls eða 0% tolls ef varan hefur notið EFTA- eða EB-fríðinda.

Blindravinnustofan, Hamrahlíð 17, Reykjavík, framleiðir nær alla þá bursta sem hér um ræðir. Það eru t.d. uppþvottaburstar, skrúbbar, sópar, salernisburstar, fiskeldisburstar, bifreiðaþvottakústar og fleira slíkt. Þessi tollskrárnúmer ná því aðeins til framleiðslu blindra og ekki er lagt til að lagður sé tollur á t.d. málningarpensla, tannbursta, rakkústa, hárbursta og fleiri bursta sem blindir framleiða ekki. Framleiðsla blindra hefur átt undir högg að sækja að undanförnu og ekki síst vegna þess að þegar síðustu tollalög tóku gildi var almennur tollur á burstum lækkaður um 12%.

Í stofnsamningi Íslands við Fríverslunarsamtök Evrópu (EFTA) frá 16. mars 1970 er ákvæði í F bókun, 4. gr., lið (ii), sem heimilar að burstagerðarvörur njóti tollverndar, enda séu þær „framleiðsla blindra á Íslandi“. Í samningi Íslands við Efnahagsbandalag Evrópu (EB) er einnig sérstakt ákvæði sem heimilar Íslandi að hafa slík innflutningshöft, sbr. frávik frá 13. gr. Því geta hvorki EFTA né EB amast við tolli á burstum.

Það er erfitt að vera blindur eða með stórlega skerta sjón. Þetta fólk hefur ekki sömu aðstöðu í þjóðfélaginu og hinir fullsjáandi. Auk þess fylgir blindunni oft mikil sálarkreppa og önnur vandamál sem annað fólk þekkir ekki. Þess vegna hefur áhugafólk um velferð blindra og hinir blindu sjálfir komið á fót vinnustað við hæfi. Að hafa slíka vinnu getur gert gæfumuninn í lífi þessa fólks.

Framlög til vinnustofu blindra hafa verið ófullnægjandi í seinustu fjárlögum og því kreppir að þessum vinnustað. Þess vegna er þetta frumvarp flutt til að skapa blindum betra líf. Nú eru innflutningshöft og verndartollar ekki æskileg þróun á okkar tímum, nema þá sem nauðvörn og neyðarréttur fólks þegar innlendri starfsemi er hætta búin.
Skuldbreytingar vegna loðdýraræktar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 194

267. Frumvarp til laga um skuldbreytingar vegna loðdýraræktar.

(Eftir 2. umr. í Ed., 8. des.)

1. gr.

Ríkisstjórninni er heimilt að ábyrgjast með sjálfskuldarábyrgð lán sem loðdýrabændur taka í stað lausaskulda sem myndast hafa vegna loðdýrabúskapar þeirra á árunum 1986–1989, samtals allt að 300 m.kr.

Lánin skulu veitt til fimmtán ára, verðtryggð með lánskjaravísitölu og 5% vöxtum. Endurgreiðslutími lánanna skal vera tólf ár.

Sjálfskuldarábyrgð ríkissjóðs skal því aðeins veitt að með henni reynist unnt að koma rekstri viðkomandi bús í viðunandi horf eða forsendur séu fyrir hendi fyrir lántakanda að greiða af skuldum sínum með öðrum hætti. Hún má ná til allt að 60% af þeim lausaskuldum hvers bónda sem uppfylla skilyrði 1. mgr., enda breyti viðkomandi lánardrottnar því sem eftir stendur í lán til a.m.k. átta ára gegn þeim tryggingum sem þeir meta gildar.

Framleiðnisjóður landbúnaðarins skal hafa á hendi umsjón með framangreindum skuldbreytingum.

Ráðherra setur í reglugerð nánari ákvæði um lánsupphæðir til hvers loðdýrabónda, svo og önnur þau skilyrði fyrir lánveitingum er þurfa þykir, svo sem veðskilmála.

2. gr.

Þrátt fyrir ákvæði um tryggingar fyrir lánum o.fl. í lögum nr. 45/1971, um Stofnlánadeild landbúnaðarins, er Stofnlánadeild heimilt að fella niður verðtryggingu og vexti, og fresta greiðslu afborgana, af lánum til bænda vegna loðdýrabúra á næstu fimm árum. Þá er Stofnlánadeild heimilt, þegar hagsmunum hennar er betur borgið með þeim hætti, að fella niður hluta höfuðstóls annarra veðskulda loðdýrabænda.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Prentað upp.
Erfðafjárskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 56

273. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 83/1984, um erfðafjárskatt.

(Eftir 2. umr. í Nd., 9. des.)

1. gr.

2. mgr. 1. gr. laganna orðist svo:

Af öllum fasteignum hér á landi, sem eigendaskipti verða að á grundvelli lögerfða, bréferfða eða fyrirframgreiðslu arfs, skal greiða skatt eftir lögum þessum án tillits til þess hvar aðilar að ráðstöfuninni eru búsettir.

2. gr.

Við bætist ný grein er verði 25. gr., svohljóðandi:

Ríkisstjórninni er heimilt að gera samninga við stjórnir annarra ríkja um gagnkvæmar ívilnanir á erfðafjárskatti erlendra og íslenskra skattaðila sem eftir gildandi löggjöf ríkjanna eiga að greiða skatt af sömu eignum bæði á Íslandi og erlendis.

Enn fremur er ríkisstjórninni heimilt að gera samninga um gagnkvæm upplýsingaskipti og um innheimtu erfðafjárskatts við önnur ríki.

Nú er eigi fyrir hendi samningur við annað ríki um að komast hjá tvísköttun verðmæta sem lög þessi taka til og skattaðili, sem skattskyldur er hér á landi skv. 1. gr. laganna, greiðir til opinberra aðila í öðru ríki skatta af sömu verðmætum sem skattskyld eru hér á landi og er skiptaráðanda þá heimilt samkvæmt umsókn skattaðila að lækka erfðafjárskatt hans hér á landi með hliðsjón af þessum skattgreiðslum hans.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1990.
Bifreiðagjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 222

274. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 39/1988, um bifreiðagjald.

(Lagt fyrir Alþingi á 112. löggjafarþingi 1989.)

1. gr.

2. gr. laganna orðist svo:

Bifreiðagjald skal vera sem hér segir:

a. Af bifreiðum, sem eru að eigin þyngd allt að 2.500 kg, skal greiða 5,20 kr. fyrir hvert kílógramm af eigin þyngd bifreiða, þó aldrei lægra gjald en 2.400 kr. vegna hverrar bifreiðar á hverju gjaldtímabili, sbr. 1. mgr. 3. gr.

b. Af bifreiðum, sem eru að eigin þyngd 2.500 kg eða þyngri, skal greiða 13.000 kr. á hverju gjaldtímabili vegna hverrar bifreiðar, sbr. 1. mgr. 3. gr.

2. gr.

Lokamálsliður 5. gr. laganna orðist svo:

Grunngjöld bifreiðagjalds og lágmarksgjalds eru miðuð við vísitölu 1. nóv. 1989, þ.e. 155,5 stig.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. jan. 1990.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í þessu frumvarpi felst sú breyting að gert er ráð fyrir sérstakri hækkun á bifreiðagjaldi, umfram almenna verðuppfærslu samkvæmt heimild í gildandi lögum. Bifreiðagjaldið er lagt á og innheimt samkvæmt lögum nr. 39/1988.

Samkvæmt heimild í 5. gr. laga nr. 39/1988 er heimilt að hækka bifreiðagjald í réttu hlutfalli við breytingar á vísitölu byggingarkostnaðar. Full nýting á þessari heimild mundi hækka núgildandi bifreiðagjald úr 2,83 kr. í um 3,13 kr. frá og með næstu áramótum.

Áætlað er að heildartekjur af bifreiðagjaldi verði um 1.290 m.kr. á árinu 1990. Þar af er áætlað að sérstök hækkun á bifreiðagjaldi þýði um 550 m.kr. viðbótartekjur fyrir ríkissjóð.

Á næsta ári er gert ráð fyrir því að heildartekjur ríkissjóðs af bifreiðasköttum, þ.e. bensíngjaldi, þungaskatti og bifreiðagjaldi, verði um 5,5 milljarðar króna. Í þessari áætlun er gert ráð fyrir sérstakri hækkun almenna bifreiðagjaldsins, en á móti þeirri hækkun vegur að þungaskattur og bensíngjald hækka minna en heimilt er lögum samkvæmt. Tekjur af þungaskatti fyrir árið 1990 eru áætlaðar um 1.200 m.kr., eða tæplega 100 m.kr. meiri en á þessu ári. Bensíngjald er talið munu skila rúmum 3 milljörðum króna.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Samkvæmt þessari grein er bifreiðagjald hækkað sérstaklega umfram verðbreytingu, sbr. það sem kemur fram í almennum athugasemdum við þetta frumvarp.

Um 2. og 3. gr.

Greinarnar þarfnast ekki skýringa.
Frádráttur vegna fjárfestingar í atvinnurekstri Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 237

339. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 9/1984, um frádrátt af skattskyldum tekjum vegna fjárfestingar manna í atvinnurekstri, með síðari breytingum.

Frá fjárhags- og viðskiptanefnd.

1. gr.

Hámarksfjárhæð í 2. málsl. 1. mgr. 2. gr. laganna, sbr. lög nr. 88/1986, breytist þannig að í stað „45.900 kr.“ komi: 115.000 kr., og í stað „91.800 kr.“ komi: 230.000 kr.

2. gr.

Við 10. gr. laganna bætist: Fjárhæð umfram frádráttarmörk, sem lögð er í hlutafjáraukningu í hlutafélagi eða lögð til hlutafjárkaupa við stofnun hlutafélags, er heimilt að flytja milli ára og nýta á næstu fimm árum. Ónýtt frádráttarheimild tekur hækkun með sama hætti og fjárhæðir 2. gr.

3. gr.

Eftirtaldar breytingar verða á 11. gr. laganna:

1. Lágmarksfjárhæðin í fyrri málsgrein breytist þannig að í stað „5.000.000 kr.“ komi: 12.000.000 kr.

2. Lágmarksfjöldi hluthafa í fyrri málsgrein breytist þannig að í stað „50“ komi: 25.

4. gr.

Við 26. gr. laganna bætast tveir nýir málsliðir er orðast svo:

Einnig getur ríkisskattstjóri heimilað frádrátt frá tekjum samkvæmt lögum þessum þótt skilyrðum 11. gr. um lágmark hlutafjár og lágmarksfjölda hluthafa hafi ekki verið fullnægt í árslok þegar um er að ræða starfandi hlutafélag sem er að auka hlutafé sitt eða hluthafafjölda. Til að ríkisskattstjóri veiti slíku hlutafélagi staðfestingu þarf að liggja fyrir yfirlýsing frá stjórn hlutafélagsins og gögn er geri það líklegt að skilyrðum verði fullnægt innan árs frá því ákvörðun var tekin um hlutafjáraukningu eða fjölgun hluthafa.

5. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og koma til framkvæmda við álagningu skatta fyrir tekjuárið 1989.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt af fjárhags- og viðskiptanefnd neðri deildar og byggist að stofni á frumvarpi sem Friðrik Sophusson o.fl. fluttu á þskj. 97. Í samráði við embætti ríkisskattstjóra og fjármálaráðuneyti hafa verið gerðar ýmsar breytingar á upphaflega frumvarpinu og taldi nefndin rétt eftir þær breytingar að flytja málið sem sjálfstætt frumvarp. Meginmarkmið frumvarpsins er að auka eigið fé fyrirtækja og renna styrkari stoðum undir atvinnulífið. Um nánari greinargerð vísast til greinargerðar með 96. máli á þskj. 97.
Vísitala byggingarkostnaðar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 239

355. Frumvarp til laga um breyting á lögum um vísitölu byggingarkostnaðar, nr. 42 30. mars 1987.

Frá fjárhags- og viðskiptanefnd.

1. gr.

Á eftir ákvæði til bráðabirgða í lögunum komi nýtt ákvæði svohljóðandi:

Ákvæði til bráðabirgða II.

Eftir upptöku virðisaukaskatts hinn 1. janúar 1990 skal Hagstofa Íslands við útreikning vísitölu byggingarkostnaðar frá og með janúar 1990 taka tillit til endurgreiðslna virðisaukaskatts af byggingu íbúðarhúsnæðis vegna vinnu á byggingarstað, sbr. 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988, með áorðnum breytingum, þannig að endurgreiddur virðisaukaskattur sé dreginn frá byggingarkostnaði reiknuðum með fullum virðisaukaskatti.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er að beiðni hagstofustjóra til að taka af vafa um útreikning og notkun vísitölu byggingarkostnaðar eftir upptöku virðisaukaskatts og endurgreiðslu hans til íbúðarbyggjenda vegna vinnu á byggingarstað.

Í frumvarpi til laga um breyting á lögum um virðisaukaskatt er gert ráð fyrir að byggjendum íbúðarhúsnæðis verði endurgreiddur útlagður virðisaukaskattur af vinnu manna á byggingarstað. Endurgreiðslan skal gerð á grundvelli framlagðra reikninga, eigi sjaldnar en á þriggja mánaða fresti, og vera verðtryggð miðað við lánskjaravísitölu. Þetta ákvæði er samið í samráði við Hagstofuna og telur hún að til þess að endurgreiddur virðisaukaskattur verði dreginn frá byggingarkostnaði við útreikning vísitölu byggingarkostnaðar þurfi eftirfarandi skilyrðum að vera fullnægt:

1. að endurgreiðslan verði ekki skilyrt við annað en að um sé að ræða íbúðarbyggingu og vinnu manna á byggingarstað samkvæmt framlögðum reikningum,

2. að ekki líði lengri tími en þrír mánuðir milli endurgreiðslna,

3. að þær verði verðtryggðar.

Enda þótt skilyrðum til þessa frádráttar sé þannig fullnægt er að dómi Hagstofunnar engu síður æskilegt að sett verði um þetta lagafyrirmæli til að taka af vafa og eyða óvissu í þessum efnum. Samkvæmt gildandi lögum um vísitölu byggingarkostnaðar er Hagstofunni falið að ákveða hvernig útreikningi vísitölunnar er háttað, en því fylgja jafnframt ríkar skyldur til að sjá til þess að útreikningur vísitölunnar sé eins vandaður og afdráttarlaus og frekast er unnt. Af þeim ástæðum þykir rétt að kveða sérstaklega á í lögum um ofangreindan frádrátt virðisaukaskatts til þess að taka af allan vafa í þessu efni. Þá skiptir ekki minna máli að vísitölunni er óspart beitt við verðtryggingu, ekki síst í verksamningum, og að hún hefur þriðjungsvægi í lánskjaravísitölu. Mikilvægt er því að ekki skapist óvissa um þesa notkun vísitölunnar og er ákvæðum þessa frumvarps ekki síst ætlað að koma í veg fyrir það.

Þess skal að lokum getið að Hagstofan hyggst haga útreikningi sínum á vísitölu byggingarkostnaðar í fyrsta sinn eftir upptöku virðisaukaskatts þannig að frádráttarliðir verði tilgreindir sérstaklega. Þannig á að koma fram hvernig vísitalan breytist með fullum virðisaukaskatti annars vegar og eftir frádrátt endurgreidds virðisaukaskatts hins vegar.
Tekjustofnar sveitarfélaga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 229

370. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 91/1989.

(Eftir 2. umr. í Ed., 18. des.)

1. gr.

Í stað orðsins „matsverðs“ í 1. mgr. 4. gr. laganna komi: álagningarstofns.

2. gr.

3. mgr. 4. gr. laganna orðist svo:

Verði ágreiningur um gjaldstofn skv. 3. gr. skal vísa honum til úrskurðar Fasteignamats ríkisins. Þeim úrskurði má skjóta til yfirfasteignamatsnefndar ríkisins. Verði ágreiningur um gjaldskyldu sker yfirfasteignamatsnefnd úr. Úrskurðum nefndarinnar má skjóta til dómstóla.

3. gr.

1. mgr. 34. gr. laganna orðist svo:

Sveitarstjórnum er heimilt að innheimta aðstöðugjald í sveitarsjóð hjá þeim aðilum, sem stunda atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi í sveitarfélaginu, eftir því sem nánar er ákveðið í lögum þessum.

4. gr.

A-liður 2. mgr. 34. gr. laganna orðist svo:

Þeir sem um ræðir í 1.–4. tölul. og 6. tölul. 4. gr. laga um tekjuskatt og eignarskatt.

5. gr.

Í stað „1. tölul. 1. mgr. 31. gr.“ í 1. málsl. 1. mgr. 35. gr. laganna komi: 1. tölul. 31. gr., og í stað „1. tölul. 2. mgr. 31. gr.“ í 2. mgr. sömu greinar komi: 2. mgr. 1. tölul. 31. gr.

6. gr.

Upphaf fyrri málsgreinar 38. gr. laganna orðist svo:

Heimilt er að innheimta aðstöðugjald hjá aðila sem stundar atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi í öðru sveitarfélagi en þar sem hann á lögheimili eða hefur aðalatvinnurekstur sinn ef.

7. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. jan. 1990.
Tekjustofnar sveitarfélaga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 229

405. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 91/1989.

(Eftir 3. umr. í Ed., 20. des.)

1. gr.

Í stað orðsins „matsverðs“ í 1. mgr. 4. gr. laganna komi: álagningarstofns.

2. gr.

3. mgr. 4. gr. laganna orðist svo:

Verði ágreiningur um gjaldstofn skv. 3. gr. skal vísa honum til úrskurðar Fasteignamats ríkisins. Þeim úrskurði má skjóta til yfirfasteignamatsnefndar ríkisins. Verði ágreiningur um gjaldskyldu sker yfirfasteignamatsnefnd úr. Úrskurðum nefndarinnar má skjóta til dómstóla.

3. gr.

Í stað orðanna „2. mgr. 65. gr.“ í 2. mgr. 25. gr. laganna komi: 2. og 3. mgr. 65. gr.

4. gr.

1. mgr. 34. gr. laganna orðist svo:

Sveitarstjórnum er heimilt að innheimta aðstöðugjald í sveitarsjóð hjá þeim aðilum sem stunda atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi í sveitarfélaginu, eftir því sem nánar er ákveðið í lögum þessum.

5. gr.

A-liður 2. mgr. 34. gr. laganna orðist svo:

Þeir sem um ræðir í 1.–4. tölul. og 6. tölul. 4. gr. laga um tekjuskatt og eignarskatt.

6. gr.

Í stað „1. tölul. 1. mgr. 31. gr.“ í 1. málsl. 1. mgr. 35. gr. laganna komi: 1. tölul. 31. gr., og í stað „1. tölul. 2. mgr. 31. gr.“ í 2. mgr. sömu greinar komi: 2. mgr. 1. tölul. 31. gr.

7. gr.

Upphaf fyrri málsgreinar 38. gr. laganna orðist svo:

Heimilt er að innheimta aðstöðugjald hjá aðila sem stundar atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi í öðru sveitarfélagi en þar sem hann á lögheimili eða hefur aðalatvinnurekstur sinn ef.

8. gr.

Í stað orðanna „Við gildistöku laga þessara“ í 2. mgr. 45. gr. laganna komi: Þegar lög þessi koma til framkvæmda.

9. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1990.

Ákvæði til bráðabirgða.

Ákvæði 2. mgr. 25. gr. laganna um útsvar af tekjum barna skulu gilda við útsvarsálagningu á árinu 1990 vegna tekna þeirra á árinu 1989.
Heilbrigðisþjónusta Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 250

406. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 104/1988, um breytingu á lögum nr. 59/1983, um heilbrigðisþjónustu.

Frá heilbrigðis- og trygginganefnd.

1. gr.

1. gr. laga nr. 104/1988 orðist svo:

Í Reykjavíkurlæknishéraði skal frestur þessi standa til loka júnímánaðar 1990.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Allt frá gildistöku fyrstu laga um heilbrigðisþjónustu, sbr. lög nr. 56/1973, sem tóku gildi 1. janúar 1974, hefur verið slegið á frest að taka upp kerfi heilsugæslu í Reykjavík. Síðast var þessi frestur ákveðinn í lögum nr. 104/1988 og stendur hann út yfirstandandi ár.

Í tengslum við verkaskiptingu ríkis og sveitarfélaga, sem öðlast gildi um næstu áramót, hefur verið lagt fram frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 59/1983, um heilbrigðisþjónustu, þar sem lagt er til að öll heilbrigðisþjónusta, sem rekin hefur verið á vegum sveitarfélaga, færist yfir til ríkisins sem ber frá og með 1. janúar nk. að standa undir öllum kostnaði við slíkan rekstur. Þegar hefur verið tekin ákvörðun um þessa yfirfærslu þegar eiga í hlut svokallaðar sjálfstætt starfandi heilsugæslustöðvar í samræmi við lög nr. 87/1989, um verkaskiptingu ríkis og sveitarfélaga. Eftir stendur að færa heilsugæsluna í Reykjavík og heilsugæslu, sem rekin er í tengslum við sjúkrahús, yfir auk starfsemi þeirra sjúkrahúsa sem rekin eru nú á vegum sveitarfélaganna.

Ákveðið hefur ferið að fresta afgreiðslu málsins fram yfir áramót. Því er nauðsynlegt að framlengja enn um sinn frest til að koma upp kerfi heilsugæslu í Reykjavíkurlæknishéraði fram á mitt ár, en það er eina læknishéraðið sem ekki hefur enn tekið upp kerfi heilsugæslu í samræmi við lög um heilbrigðisþjónustu.