arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Landsvirkjun o.fl. Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 318

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 42/1983, um Landsvirkjun, lögum nr. 139/2001, um stofnun sameignarfyrirtækis um Orkuveitu Reykjavíkur, raforkulögum, nr. 65/2003, og lögum nr. 19/2011, um breytingu á raforkulögum, nr. 65/2003, með síðari breytingum (eigendaábyrgðir, eignarhald flutningsfyrirtækisins og frestun fyrirtækjaaðskilnaðar).

(Eftir 2. umræðu, 17. desember.)

I. KAFLI

Breyting á lögum nr. 42/1983, um Landsvirkjun, með síðari breytingum.

1. gr.

9. gr. laganna orðast svo:

Landsvirkjun er heimilt að stofna til fjárhagslegra skuldbindinga til þarfa fyrirtækisins og gangast í ábyrgð fyrir greiðslum í sama skyni. Nýjar fjárhagslegar skuldbindingar, sem njóta skulu ábyrgðar eigenda skv. 2. mgr. 1. gr., eru háðar samþykki ráðherra.

2. gr.

Í stað orðsins „lánaskuldbindingum“ í 1. málsl. og sama orðs í 2. málsl. ákvæðis til bráðabirgða í lögunum kemur: fjárhagslegum skuldbindingum; og: fjárhagslegu skuldbindingum.

II. KAFLI

Breyting á lögum nr. 139/2001, um stofnun sameignarfyrirtækis um Orkuveitu Reykjavíkur, með síðari breytingum.

3. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 1. gr. laganna:

a. Í stað orðsins „lánaskuldbindingum“ í 1. málsl. 2. mgr. kemur: fjárhagslegum skuldbindingum .

b. Í stað orðsins „lánsfjárþörf“ í 3. málsl. 2. mgr. kemur: fjárþörf.

c. Lokamálsliður 2. mgr. orðast svo: Aðrar nýjar fjárhagslegar skuldbindingar, sem njóta skulu ábyrgðar eigenda, eru háðar samþykki þeirra.

d. Í stað orðsins „lánaskuldbindingum“ í 3. mgr. kemur: fjárhagslegu skuldbindingum .

4. gr.

Í stað orðsins „lánaskuldbindingum“ í 1. mgr. og 2. málsl. 2. mgr. og sama orðs í 1. málsl. 2. mgr. ákvæðis til bráðabirgða III í lögunum kemur: fjárhagslegu skuldbindingum; og: fjárhagslegum skuldbindingum.

III. KAFLI

Breyting á raforkulögum, nr. 65/2003, með síðari breytingum.

5. gr.

Lokamálsliður 1. mgr. 8. gr. laganna orðast svo: Flutningsfyrirtækið skal vera í meirihlutaeigu ríkis, sveitarfélaga og/eða fyrirtækja sem alfarið eru í eigu þessara aðila.

6. gr.

Ákvæði til bráðabirgða XVI í lögunum orðast svo:

Ákvæði 2.–4. málsl. 1. mgr. 14. gr. koma til framkvæmda 1. janúar 2014.

IV. KAFLI

Breyting á lögum nr. 19/2011, um breytingu á raforkulögum, nr. 65/2003, með síðari breytingum.

7. gr.

2. málsl. 18. gr. laganna orðast svo: Ákvæði 6., 7., 10. og 11. gr. ná til setningar tekjumarka frá og með árinu 2011.

8. gr.

Ákvæði til bráðabirgða I í lögunum orðast svo:

Við gildistöku laga þessara skal ráðherra orkumála skipa nefnd þar sem eiga sæti fulltrúar ráðuneytis orkumála, ráðuneytis fjármála, sveitarfélaga, Landsnets, Landsvirkjunar, Orkuveitu Reykjavíkur, RARIK ohf. og Orkubús Vestfjarða. Hlutverk nefndarinnar er að kanna möguleika á breyttu eignarhaldi á flutningsfyrirtækinu, í gegnum beint eignarhald ríkis og/eða sveitarfélaga, og gera tillögu um kaup ríkis og/eða sveitarfélaga á hlut orkufyrirtækja í flutningsfyrirtækinu.

Nefndin skal skila tillögum eigi síðar en 31. desember 2012.

9. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Almannatryggingar o.fl. Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 380

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um almannatryggingar, lögum um atvinnuleysistryggingar, lögum um málefni aldraðra og lögum um málefni fatlaðs fólks, með síðari breytingum.

(Eftir 2. umræðu, 17. desember.)

I. KAFLI

Breyting á lögum nr. 100/2007, um almannatryggingar, með síðari breytingum.

1. gr.

Í stað ártalsins „2011“ í 14. tölul. ákvæðis til bráðabirgða í lögunum kemur: 2012.

2. gr.

Við ákvæði til bráðabirgða í lögunum bætist nýr töluliður, svohljóðandi: Þrátt fyrir ákvæði 69. gr. laganna skulu bætur almannatrygginga, sem og greiðslur skv. 63. gr., hækka um 3,5% á árinu 2012. Fjárhæðir frítekjumarka skv. 16.–18. gr., 21.–22. gr. og 48. gr. skulu þó ekki breytast á árinu 2012.

II. KAFLI

Breyting á lögum nr. 54/2006, um atvinnuleysistryggingar, með síðari breytingum.

3. gr.

Við 1. mgr. 47. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Hafi umsækjandi um atvinnuleysisbætur hins vegar starfað á innlendum vinnumarkaði skemur en a.m.k. síðasta mánuðinn á ávinnslutímabili skv. 15. eða 19. gr. skal Vinnumálastofnun meta hvort viðkomandi umsækjandi um atvinnuleysisbætur teljist hafa starfað á innlendum vinnumarkaði í skilningi laganna þannig að taka skuli, að því marki sem nauðsynlegt er, tillit til starfstímabila hans sem launamanns eða sjálfstætt starfandi einstaklings, sbr. a- og b-lið 3. gr., í öðru aðildarríki að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið eða stofnsamningi Fríverslunarsamtaka Evrópu eða í Færeyjum enda hafi störf hans veitt honum rétt samkvæmt lögum þess ríkis um atvinnuleysistryggingar.

4. gr.

1. mgr. 62. gr. laganna orðast svo:

Heimilt er að veita styrki úr Atvinnuleysistryggingasjóði vegna þátttöku þeirra sem teljast tryggðir samkvæmt lögum þessum eða töldust tryggðir samkvæmt lögum þessum þegar þátttaka í vinnumarkaðstengdum úrræðum hófst í starfs- eða námstengdum vinnumarkaðsúrræðum. Enn fremur er heimilt að veita sömu aðilum sérstaka styrki vegna kostnaðar sem þeir verða fyrir í tengslum við að ráða sig til starfa fjarri heimili, sem og í tengslum við starfs- eða námstengd vinnumarkaðsúrræði.

5. gr.

Í stað orðanna „31. desember 2011“ í 3. mgr. ákvæðis til bráðabirgða X í lögunum kemur: 31. desember 2012.

III. KAFLI

Breyting á lögum nr. 125/1999, um málefni aldraðra, með síðari breytingum.

6. gr.

Í stað orðanna „1. janúar 2011 til og með 31. desember 2011“ í ákvæði til bráðabirgða VI í lögunum kemur: 1. janúar 2012 til og með 31. desember 2012.

IV. KAFLI

Breyting á lögum nr. 59/1992, um málefni fatlaðs fólks, með síðari breytingum.

7. gr.

Í stað orðanna „á árinu 2011“ í ákvæði til bráðabirgða V í lögunum kemur: á árinu 2012.

V. KAFLI

Gildistaka.

8. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2012.
Matvæli Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 61

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um matvæli, nr. 93/1995, með síðari breytingum.

Flm.: Sigurður Ingi Jóhannsson, Ásmundur Einar Daðason, Vigdís Hauksdóttir,

Höskuldur Þórhallsson, Eygló Harðardóttir.

1. gr.

Við 9. gr. laganna bætist ný málsgrein er verður 4. mgr. og orðast svo:

Þrátt fyrir 1. og 2. mgr. er heimilt að gefa út tímabundið starfsleyfi vegna tiltekins atburðar. Skilyrði slíks leyfis er að um sé að ræða góðgerðarstarfsemi, stuðning við félagsstarf eða annan sambærilegan tilgang. Ákvæði 2. mgr. 10. gr. eiga ekki við um þá sem fá starfsleyfi samkvæmt þessu ákvæði. Önnur ákvæði laga þessara eiga við eftir því sem við á. Ráðherra skal setja reglugerð þar sem m.a. er kveðið á um skilyrði fyrir tímabundnu starfsleyfi vegna tiltekins atburðar og framleiðslu og dreifingu matvæla samkvæmt slíku leyfi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu er lagt til að veitt verði heimild til leyfisveitinga til sölu matvæla sem ekki eru unnin í sérstökum eftirlitsskyldum eldhúsum. Til að unnt sé að veita undanþáguna er skilyrt að framleiðslan sé vegna góðgerðarstarfsemi, til að styrkja félagsstarf eða í öðrum sambærilegum tilgangi. Jafnramt er lagt til að leyfi vegna slíkrar matvælasölu sé tímabundið og einungis gefið út vegna tiltekins atburðar. Dæmi um atburði sem mundu falla undir ákvæði frumvarpsins eru kökubasarar og sala matvæla sem tengjast sérstökum viðburði, svo sem bæjarhátíð. Gert er ráð fyrir að nánari reglur verði settar í reglugerð.

Áfram er því gert ráð fyrir að sækja þurfi um leyfi fyrir fram til heilbrigðisnefndar í samræmi við 20. gr. laga um matvæli en slakað á ákveðnum reglum. Þetta er til samræmis við reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins nr. 852/2004 frá 29. apríl 2004, um hollustuhætti sem varða matvæli, en þar kemur fram að hún gildi „ekki um frumframleiðslu til einkanota á heimilum eða um vinnslu, meðferð eða geymslu matvæla á heimilum til einkaneyslu. [Hún gildir] auk þess aðeins um fyrirtæki sem búa við tiltekna samfellu í starfsemi og tiltekið skipulag.“ Ljóst er að sú undanþága sem lögð er til í frumvarpinu er í samræmi við gildissvið reglugerðarinnar. Þannig á heimildin við um einn tiltekinn atburð og því verður ekki um að ræða fyrirtæki sem býr við ákveðna samfellu í starfsemi eða tiltekið skipulag.

Ljóst er að einstök ákvæði laga um matvæli eiga ekki við þegar einungis er um einn atburð að ræða, t.d. þau sem lúta að innra eftirliti með starfseminni auk þess sem óvíst er að öll ákvæði laganna um eftirlit eigi alls kostar við. Því er sérstaklega tekið fram að 2. mgr. 10. gr. eigi ekki við en þar er m.a. kveðið á um skyldu til að setja á fót innra eftirlit, fræðslu starfsfólks o.fl. Auk þess er kveðið á um að önnur ákvæði laganna eigi við eftir því sem við á.

Flutningsmenn leggja áherslu á að ákvæði reglugerðar verði skýr, til samræmis við fyrrnefnda Evrópureglugerðog búi ekki til óþarfa hindranir fyrir framleiðslu af því tagi sem ákvæðið nær til.
Virðisaukaskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 317

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum (listaverk o.fl.).

(Eftir 2. umræðu, 17. desember.)

1. gr.

Í stað dagsetningarinnar „31. desember 2011“ í ákvæði til bráðabirgða X í lögunum kemur: 31. desember 2012.

2. gr.

Í stað dagsetningarinnar „31. desember 2011“ í ákvæði til bráðabirgða XI í lögunum kemur: 31. desember 2012.

3. gr.

Í stað dagsetningarinnar „1. janúar 2012“ í 1. og 2. mgr. ákvæðis til bráðabirgða XV í lögunum kemur: 1. janúar 2013.

4. gr.

Við lögin bætist nýtt ákvæði til bráðabirgða, svohljóðandi:

Þrátt fyrir ákvæði laga þessara skal um leiðréttingu virðisaukaskatts, sem innheimtur var á grundvelli samninga sem fjallað er um í dómi Hæstaréttar í máli nr. 282/2011 og dómum eða úrskurðum með sambærilegri niðurstöðu um réttaráhrif lánssamninga sem kveðnir eru upp eftir 20. október 2011, fara sem hér segir:

1. Í þeim tilvikum sem viðskiptavinur fjármálafyrirtækis færði virðisaukaskatt af viðskiptum sem þessum til innskatts að fullu samkvæmt ákvæðum 16. gr. skal ekki fara fram leiðrétting á sölureikningum sem fjármálafyrirtæki hefur þegar gefið út, sem og virðisaukaskattsskilum fjármálafyrirtækis og viðskiptavinar vegna þessara viðskipta umfram það sem almennar leiðréttingarheimildir 26. gr. gera kröfu um.

2. Í þeim tilvikum sem viðskiptavinur fjármálafyrirtækis hafði ekki heimild til að færa virðisaukaskatt af viðskiptunum til innskatts, eða hafði einungis heimild til að færa hluta af honum til innskatts, skulu fjármálafyrirtæki og viðskiptavinur sem hafði hlutfallslegan innskattsrétt leiðrétta virðisaukaskattsskilin í einu lagi, þ.e. mismun þegar greidds virðisaukaskatts og þess virðisaukaskatts sem borið hefði að innheimta við sölu. Leiðréttingu á virðisaukaskattsskilum skal miða við uppgjörstímabilið þegar endurútreikningur fjármálafyrirtækis gagnvart viðskiptavini liggur fyrir og skal jafnframt viðeigandi leiðrétting gerð á skattframtali viðkomandi árs. Komi upp ágreiningur um útreikning skal leiðrétting fara fram á því uppgjörstímabili þegar úr honum er leyst. Við leiðréttingu samkvæmt þessum tölulið skal ekki beita álagi og dráttarvöxtum samkvæmt lögum þessum. Þá skal endurgreiðsla úr ríkissjóði vegna leiðréttingarinnar ekki bera vexti.

Verði gerðar breytingar á inntaki samningssambands fjármálafyrirtækis og viðskiptavinar þess í kjölfar dómsniðurstöðu fer um virðisaukaskattsframkvæmd vegna breyttra samninga eftir almennum reglum laga þessara.

Fjármálaráðherra er heimilt að setja í reglugerð nánari ákvæði um framkvæmd þessa ákvæðis.

5. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2012.
Umferðarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 87

Frumvarp til laga um breytingu á umferðarlögum, nr. 50/1987, með síðari breytingum.

Flm.: Árni Johnsen, Björgvin G. Sigurðsson, Jón Gunnarsson,

Kristján Þór Júlíusson, Pétur H. Blöndal.

1. gr.

Við 15. gr. laganna bætist ný málsgrein er orðast svo:

Ökumanni sem hyggst beygja til hægri við gatnamót á umferðarljósum er heimilt að beygja á móti rauðu ljósi nema sérstaklega sé tekið fram að það sé óheimilt. Hann skal þó ætíð stöðva ökutæki sitt eins og við stöðvunarskyldu og veita umferð sem kemur úr öðrum áttum forgang.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður flutt á 135., 136., 138. og 139. löggjafarþingi.

Meginmarkmið frumvarpsins er að heimila ökumönnum að taka hægri beygju á ljósastýrðum gatnamótum gegn rauðu ljósi þar sem það er óhætt, einkum með það fyrir augum að greiða fyrir umferð. Þannig má stytta nokkuð biðtíma við ljósastýrð gatnamót og jafnvel sums staðar draga úr þörf fyrir afreinar. Gert er ráð fyrir að ökumönnum beri ávallt að stöðva ökutæki sitt algerlega eins og um stöðvunarskyldu væri að ræða áður en hægri beygja er tekin gegn rauðu ljósi.

Ef frumvarp þetta verður að lögum mun gilda sú almenna regla að heimilt sé að taka hægri beygju gegn rauðu ljósi nema það sé sérstaklega bannað.

Flutningsmenn telja að þessi leið geti greitt fyrir umferð á vissum stöðum en vekja athygli á að því fylgir ábyrgð að aka gegn rauðu ljósi og að ökumenn sem nýta sér þennan rétt til hagræðis verði að gæta fyllstu varúðar, meta aðstæður og virða almennar umferðarreglur.
Vextir og verðtrygging Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 9

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001.

Flm.: Guðlaugur Þór Þórðarson, Árni Johnsen, Jón Gunnarsson,

Kristján Þór Júlíusson, Ragnheiður E. Árnadóttir, Ragnheiður Ríkharðsdóttir,

Unnur Brá Konráðsdóttir, Einar K. Guðfinnsson.

1. gr.

2. og 3. málsl. 5. mgr. 18. gr. laganna orðast svo: Við ákvörðun endurgreiðslu eða útreikning á stöðu skuldar skal draga frá upphaflegum höfuðstól þær fjárhæðir sem inntar hafa verið af hendi fram að uppgjörsdegi í vexti, hvers kyns vanskilaálögur og afborganir. Fjárhæðin sem eftir stendur skal vaxtareiknuð samkvæmt ákvæðum 1. mgr. og án þess að heimilt sé að leggja vexti við höfuðstólinn, sbr. 12. gr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi. Lög þessi taka til lánssamninga sem falla undir gildissvið ákvæðis til bráðabirgða X í lögunum.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður lagt fram á 139. löggjafarþingi (829. mál).

Í frumvarpinu eru lagðar til breytingar á 18. gr. laga um vexti og verðtryggingu sem jafnframt er ætlað að ná til uppgjörs gengistryggðra lána, sbr. ákvæði til bráðabirgða X. Umrætt ákvæði var sett með lögum nr. 151/2010 en yfirlýstur tilgangur þeirra laga var að hraða og samræma uppgjör á tilgreindum lánasamningum í kjölfar hæstaréttardóma sem lýstu gengistryggingu ólögmæta. Eftir uppkvaðningu dómanna reis upp réttaróvissa að því er varðar hvaða lán bæru með sér ólögmætið og hvernig haga ætti uppgjöri þeirra þegar svo háttaði. Gildissvið laganna var einskorðað við fasteignalán og bílalán einstaklinga og var á því byggt að upphaflegur höfuðstóll skyldi vaxtareiknaður í samræmi við almennt vaxtaviðmið laga um vexti og verðtryggingu en síðan kæmu til frádráttar höfuðstól og áföllnum vöxtum þær fjárhæðir sem inntar hefðu verið af hendi fram að uppgjörsdegi í vexti, hvers kyns vanskilaálögur og afborganir miðað við hvern innborgunardag.

Í frumvarpinu er lagt til að þessari aðferð við endurútreikning verði breytt til hagsbóta fyrir skuldara þannig að allar greiðslur sem inntar hafa verið af hendi fram að uppgjörsdegi komi þegar til frádráttar upphaflegum höfuðstól en að sú fjárhæð sem þá stendur eftir verði vaxtareiknuð í samræmi við almennt vaxtaviðmið laga um vexti og verðtryggingu frá upphafi samningstímans. Einnig er lagt til að ekki skuli leggja vexti við þá fjárhæð sem eftir stendur á hverju tólf mánaða tímabili eins og heimilað er í 12. gr. laganna.

Meginröksemdin að baki frumvarpinu er sú að lánveitendur beri fremur en skuldarar ábyrgð á ólögmæti gengistryggðra lána og þess vegna eigi við endurútreikning að velja þá reikniaðferð sem er þeim síðarnefndu hagfelldust án þess þó að þeir verði taldir auðgast með óréttmætum hætti á kostnað hinna fyrrnefndu.
Vextir og verðtrygging Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 96

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Flm.: Guðfríður Lilja Grétarsdóttir, Lilja Mósesdóttir,

Þráinn Bertelsson, Þór Saari.

1. gr.

Á eftir 14. gr. laganna kemur ný grein, svohljóðandi:

Verðtryggt lánsfé skal ekki bera hærri almenna vexti en 2%.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Við útreikning vaxta af verðtryggðum lánum er skv. 4. gr. vaxtalaga miðað við að vextir skuli vera jafnháir vöxtum sem Seðlabankinn ákveður með hliðsjón af lægstu vöxtum hjá lánastofnunum, ef hundraðshluti þeirra eða vaxtaviðmiðun er að öðru leyti ekki tiltekin. Með þessu frumvarpi er hins vegar lagt til að verðtryggð lán beri aldrei hærri vexti en nemur 2%.

Afar brýnt er að lækka raunvexti fasteignalána sem eru að meðaltali 4,8% (Skýrsla sérfræðingahóps um skuldavanda heimilanna, 10. nóvember 2010) og hærri en gerist í nágrannalöndunum þar sem verðtrygging er ekki jafnútbreidd. Rök fyrir verðtryggingu hafa m.a. verið þau að með henni sé hægt að halda vöxtum lægri en ella vegna þess hve lítil áhætta lánveitandans er. Verðtrygging lána tryggir hagsmuni lánveitanda með þeim hætti að hann er varinn fyrir öllum sveiflum í verðlagi. Sá sem tekur verðtryggt lán er hins vegar með öllu óvarinn á tímum verðbólgu. Hækki verðlagið, hækka lánin. Á Íslandi hafa lánveitendur getað tryggt lánsfjármagnið með verðtryggingu og breytilegum vöxtum, stundum meira að segja hvoru tveggja í senn.

Mikilvægt er að ná fram raunvaxtalækkun til að létta undir með skuldsettum heimilum. Samkvæmt lífskjararannsókn Hagstofu Íslands frá 2010 voru 10,1% heimila í vanskilum með húsnæðislán eða leigu einhvern tíma á sl. 12 mánuðum og 13,3% voru í vanskilum með önnur lán. 16,5% heimila töldu húsnæðiskostnað þunga byrði og 19,2% töldu greiðslubyrði annarra lána þunga. Nálega helmingur allra heimila átti erfitt með að ná endum saman. Tæp 36% þeirra gátu ekki mætt óvæntum útgjöldum að upphæð 140 þús. kr. með þeim leiðum sem þau nýta venjulega til að standa undir útgjöldum. Þegar heildarmyndin er skoðuð hefur fjárhagsstaða heimilanna farið stigversnandi frá ársbyrjun 2008.

Í þágu heimilanna í landinu er brýnt að afnema vísitölubindingu lána eins fljótt og auðið er. Þar til það hefur verið gert er hér lagt til úrræði til varnar lántakendum þannig að auk verðtryggingar sem leggst ofan á höfuðstól lánanna sé lánveitanda ekki heimilt að leggja vexti umfram tiltekið hámark, eða 2%.
Viðurkenning á faglegri menntun og hæfi til starfa hér á landi Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 663

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi til starfa hér á landi, nr. 26/2010.

(Lagt fyrir Alþingi á 140. löggjafarþingi 2011–2012.)

1. gr.

Á eftir 2. mgr. 9. gr. laganna kemur ný málsgrein, svohljóðandi:

Ráðherra sem í hlut á, í samræmi við löggjöf og reglur um skiptingu stjórnarmálefna milli ráðuneyta í Stjórnarráði Íslands, er heimilt að gefa út reglugerðir með samsvarandi hætti og segir í 2. mgr. fyrir þær starfsstéttir sem undir hann heyra.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Við framkvæmd laga um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi til starfa hér á landi, nr. 26/2010, hefur komið í ljós að reglugerðarheimild fyrir ráðherra í 2. mgr. 9. gr. laganna nýtist einungis fyrir mennta- og menningarmálaráðherra en ekki fyrir ráðherra sem fara með aðra málaflokka þar sem reynir á útgáfu leyfis eða löggildingar til ákveðinna starfa. Hefur þessi ágalli laganna verið leystur með því að mennta- og menningarmálaráðherra hefur birt reglugerðir um starfsréttindi heilbrigðisstétta og iðnaðarmanna. Eðlilegra er talið að útgáfa reglugerða á þessum sviðum sé hjá viðkomandi ráðherrum, í samræmi við skiptingu stjórnarmálefna í forsetaúrskurði. Samkvæmt núgildandi skipan er þar um að ræða velferðarráðherra og iðnaðarráðherra. Reglugerðarheimild sú sem hér er lögð fram er með öllu sambærileg reglugerðarheimild sem er að finna í 2. mgr. 9. gr. laganna.

Um gjaldtöku fyrir mat á umsóknum um viðurkenningu menntunar og hæfis er þegar mælt fyrir í 3. mgr. 8. gr. laganna og ekki talið að þörf sé á að breyta því ákvæði.

Við gerð þessa frumvarps var haft samráð við velferðarráðuneytið og iðnaðarráðuneytið.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi til starfa hér á landi, nr. 26/2010.

Með frumvarpi þessu er lagt til að fagráðherra verði gert heimilt að birta reglugerð um viðurkenningar starfsréttinda þeirra starfsstétta sem undir viðkomandi ráðherra heyra en samkvæmt gildandi lögum hefur ráðherra menntamála einn þessa heimild.

Verði frumvarpið að lögum mun það ekki hafa í för með sér aukin útgjöld fyrir ríkissjóð.
Orlof Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 668

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um orlof, nr. 30/1987, með síðari breytingum.

Flm.: Magnús M. Norðdahl, Björgvin G. Sigurðsson, Valgerður Bjarnadóttir,

Lúðvík Geirsson, Árni Páll Árnason, Sigríður Ingibjörg Ingadóttir,

Árni Þór Sigurðsson, Þór Saari.

1. gr.

Við 3. mgr. 4. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Ljúki því ekki fyrir lok orlofsársins skal sá hluti orlofs sem ekki hefur verið tekinn greiðast launþega með 25% álagi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Hvíld frá launuðum störfum er hluti af lög- og kjarasamningsbundnum lágmarksréttindum launafólks og er auk þess mikilvæg regla í vinnuvernd. Í of mörgum tilvikum vill það gerast að orlofstaka ferst fyrir og orlofsréttur færist milli orlofsára eða að orlof er greitt út innan orlofsársins án tengsla við orlofstöku. Hvort tveggja fer þvert gegn ákvæðum 13. gr. laganna þar sem segir að framsal orlofslauna og flutningur þeirra á milli orlofsára sé óheimill.

Vinnuveitendur bera höfuðábyrgð á skipulagi vinnu og vinnuvernd starfsmanna sinna og skulu skv. 5. gr. laga um orlof ákveða í samráði við starfsmenn hvenær orlof skuli veitt. Breytingunni sem hér er lögð til er ætlað styrkja framkvæmd 13. gr. laganna og að hvetja vinnuveitendur til þess að skipuleggja orlofstöku starfsmanna sinna þannig að henni ljúki fyrir lok hvers orlofsárs, sbr. 3. mgr. 4. gr. laganna. Þeim hvata verður best komið fyrir með því að kveða með skýrum hætti á um að álag skuli greitt á það orlof sem greiða þarf út, farist orlofstakan fyrir.