arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 248

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða, með síðari breytingum.

Flm.: Einar K. Guðfinnsson, Guðjón Guðmundsson.

1. gr.

Á eftir 6. mgr. 5. gr. laganna kemur ný málsgrein, svohljóðandi:

Skilyrði þess að veiðileyfi sé flutt til annars skips er að eigandi skips, sem veiðileyfi lætur, hafi skriflega óskað eftir því að veiðileyfi sé flutt til skips sem er á skipaskrá hjá Siglingastofnun Íslands og hefur gilt haffærisskírteini. Þó skal heimilt að flytja veiðileyfi yfir á skip í smíðum þegar það hefur fengið skipaskrárnúmer hjá Siglingastofnun Íslands.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu er lagt til að kveðið verði skýrt á um það hvaða skilyrðum þau skip sem veiðileyfi eru flutt til þurfa að fullnægja, þ.e. að þau séu á skipaskrá og hafi gilt haffærisskírteini. Jafnframt er lagt til að gerð verði undantekning frá þessari meginreglu varðandi skip sem eru í smíðum þannig að hægt sé að flytja veiðileyfi og aflahlutdeild til þeirra um leið og þau hafa fengið skipaskrárnúmer hjá Siglingastofnun Íslands.

Þær reglur sem gilda um flutning veiðileyfa á milli skipa geta skapað vandamál fyrir útgerðir sem eru að endurnýja skipakost sinn með því að láta smíða ný skip sem komi í stað eldri skipa. Í sumum tilvikum er staðan sú að útgerð þarf að selja frá sér skip eða úrelda og selja úr landi meðan á smíði nýja skipsins stendur og áður en það getur hlotið haffærisskírteini. Við slíkar aðstæður getur útgerð þurft að láta geyma veiðileyfi sitt á öðru skipi, e.t.v. í eigu óskyldra aðila, þar til nýja skipið fær haffærisskírteini. Í ljósi þess hversu íþyngjandi það getur verið fyrir útgerðir að fá veiðileyfi geymt tímabundið verður að telja eðlilegt að þeim sé gefinn kostur á því að flytja veiðileyfi og aflahlutdeild yfir á nýtt skip um leið og það hefur fengið skipaskrárnúmer hjá Siglingastofnun Íslands. Þar að auki má það teljast eðlilegra að veiðileyfið og aflahlutdeildin séu flutt beint yfir á það skip sem ætlunin er að nýti þau réttindi sem veiðileyfið og aflahlutdeildin skapar.

Eins og sjá má af frumvarpsgreininni er ljóst að ekki er verið að leggja til neinar grundvallarbreytingar á skilyrðum þess að skip fái veiðileyfi. Einungis er verið að opna fyrir undantekningarákvæði til þess að afstýra vandræðum þegar sérstaklega stendur á.

Þær lagabreytingar voru gerðar fyrr á þessu ári að veiðiskylda skipa var aukin. Það leiðir af eðli máls að þau ákvæði munu að sjálfsögðu gilda um þau skip sem frumvarpið kveður á um, líkt og um önnur skip. Þar með er ljóst að ekki er hætta á að menn reyni að misnota lagaákvæði af þessu tagi, enda féllu veiðileyfi og aflahlutdeild niður ef lagaákvæði um veiðiskylduna yrði ekki uppfyllt.
Leigubifreiðar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 281

Frumvarp til laga um breyting á lögum um leigubifreiðar, nr. 61/1995.

(Lagt fyrir Alþingi á 123. löggjafarþingi 1998–99.)

1. gr.

2. tölul. 3. gr. laganna orðast svo: hafa ekki verið dæmdir til refsivistar eða framið alvarleg eða ítrekuð brot á reglum um starfsskilyrði greinarinnar; hafi brot verið smávægilegt eða langt er um liðið frá því að brot var framið getur umsækjandi þó öðlast leyfi samkvæmt lögum þessum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Hér er skilgreint hvaða háttsemi sé þess eðlis að menn hafi fyrirgert rétti sínum til að fá útgefið atvinnuleyfi á leigubifreið. Ákvæði þetta er í samræmi við frumvarp til laga um skipulag á fólksflutningum með hópferðabifreiðum. Að mati ráðuneytisins er eðlilegt að sambærileg ákvæði gildi um alla atvinnubifreiðastjóra.

Í undantekningartilvikum geta stjórnvöld metið hvort umsækjandi fær útgefið leyfi þótt hann hafi brotið af sér. Vera má að umsækjandi hafi framið afbrot í æsku en bætt ráð sitt, og er þá sanngjarnt að hann eigi þess kost að fá útgefið leyfi samkvæmt lögum þessum.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breyting á lögum um leigubifreiðar, nr. 61/1995.

Í frumvarpi þessu er gerð breyting á hvaða háttsemi telst þess eðlis að menn hafi fyrirgert rétti sínum til að fá útgefið atvinnuleyfi á leigubifreið. Ekki verður séð að frumvarpið hafi í för með sér breytingu á kostnaði ríkissjóðs verði það óbreytt að lögum.
Almannavarnir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 300

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um almannavarnir, nr. 94/1962, með síðari breytingum.

Flm.: Hjálmar Árnason, Ólafur Örn Haraldsson, Kristinn H. Gunnarsson.

1. gr.

2. málsl. 2. mgr. 4. gr. laganna orðast svo: Í ráðinu eiga sæti forstjóri Landhelgisgæslunnar, landlæknir, ríkislögreglustjóri, forstjóri Landssíma Íslands hf., vegamálastjóri, fulltrúi Landsbjargar, fulltrúi Rauða kross Íslands, fulltrúi Slysavarnafélags Íslands og fulltrúi menntamálaráðuneytis.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Meginhlutverk almannavarnaráðs er að hafa yfirumsjón með björgunaraðgerðum þegar alvarlega vá ber að höndum, svo sem náttúruhamfarir eins og jarðskjálfta og snjóflóð. Á slíkum örlagastundum hefur samkennd þjóðarinnar verið afar styrk. Þáttur sjálfboðaliðasamtaka á borð við Landsbjörg (Landssamband björgunarsveita), Slysavarnafélag Íslands og Rauða krossinn hefur verið ómetanlegur hvað varðar björgun mannslífa og mannvirkja, oft við ótrúlega erfið skilyrði.

Á fjórða landsþingi Landsbjargar var eftirfarandi ályktun samþykkt: „Landsþingið fer þess á leit við Alþingi Íslendinga að lögum um Almannavarnir ríkisins verði breytt á þann veg að fulltrúar frá Landsbjörg, Slysavarnafélagi Íslands og Rauða krossi Íslands fái fulla aðild að almannavarnaráði.“ Ályktunin getur vart talist annað en sanngjörn þar sem sjálfboðaliðasamtökin gegna lykilhlutverki við björgunaraðgerðir og eru í raun eina aflið hérlendis sem hefur á að skipa fjölda sérþjálfaðra og hæfra einstaklinga til að sinna þessum mikilvæga þætti. Spyrja má hvernig þjóðin væri sett við náttúruhamfarir ef ekki nyti hjálpar fyrrgreindra samtaka. Þess vegna hlýtur í alla staði að teljast rökrétt að fulltrúar þeirra fái fulla aðild að almannavarnaráði. Með þeirri skipan væri verið að viðurkenna í reynd gildi samtakanna fyrir þjóðfélagið og öryggi þess, ásamt því að tryggja samskipti og samráð þeirra sem almannavarnir mæða á.

Þá er í frumvarpinu gert ráð fyrir að fulltrúi menntamálaráðuneytis eigi einnig sæti í almannavarnaráði. Rökin fyrir því eru einföld. Reynslan sýnir að fátt er mikilvægara byggðum sem illa hafa orðið úti af völdum náttúruhamfara en að koma daglegu lífi sem fyrst í eðlilegt horf. Hvað flestar fjölskyldur snertir skiptir starf skólanna þar miklu máli, þ.e. að börn geti aftur komið saman í skóla og tekist áfram á við lífið þrátt fyrir undangengnar hörmungar. Þess vegna er mikilvægt að fulltrúi menntamálaráðuneytis eigi sæti í almannavarnaráði. Fulltrúi þess þarf að geta haft aðgang að menntuðu fólki til að byggja upp skólastarf að nýju sem fyrst svo að líf skólabarna og fjölskyldna geti fljótt tekið á sig eðlilega mynd.

Samhliða þessum viðbótum í almannavarnaráð er lögð til sú breyting að forstjóri Landssíma Íslands hf. sitji í ráðinu í stað póst- og símamálastjóra, enda er sú staða ekki lengur til.
Veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 303

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 79/1997, um veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands.

Flm.: Gísli S. Einarsson

1. gr.

Við 1. mgr. 7. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Í þeim reglum skal kveðið skýrt á um að þeim sem ekki hafa leyfi til grásleppuveiða sé óheimilt að koma með grásleppu veidda í net eða önnur veiðarfæri að landi sem meðafla.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Á liðnum árum hefur því ekki verið gefinn gaumur að grásleppu hefur verið landað sem meðafla án afskipta. Magnið sem boðið hefur verið á fiskmörkuðum skiptir tonnum á hverjum degi. Mikil breyting hefur orðið á stærð möskva þorskaneta, riðill hefur stækkað úr 7 1/ 2 tommu í 9–10 tommur sem hefur þær afleiðingar að mun meira af grásleppu veiðist í þessi net en áður. Grásleppa er sennilega eini fiskurinn sem þolir að vera dreginn af miklu dýpi og unnt er að sleppa ósködduðum, jafnvel eftir að hafa legið á dekki í allt að hálfa klukkustund. Hrognkelsi úr netum eru oftast ósködduð eftir allt að fjórar nætur hvort sem um er að ræða grunnsævi eða dýpi þannig að unnt er að sleppa þessum fiskum lifandi í sjó aftur við ólíklegustu aðstæður. Í mörgum tilvikum er grásleppan einnig vel lifandi og unnt að sleppa henni í sjó aftur úr trolli og dragnót. Miðað við ástandið í markaðsmálum grásleppuhrogna er ástæða til að herða eftirlit og setja ótvíræðar reglur um grásleppu sem meðafla án veiðiheimildar. Sérstakt veiðileyfi þarf að kaupa til grásleppuveiða.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 326

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um stjórn fiskveiða, nr. 38/1990, með síðari breytingum.

Flm.: Kristinn H. Gunnarsson.

1. gr.

Á eftir 6. gr. a laganna kemur ný grein, 6. gr. b, svohljóðandi :

Maður sem verið hefur sjómaður á íslensku fiskiskipi í 20 ár samtals og náð hefur 50 ára aldri á rétt á að stunda veiðar með handfærum eingöngu samkvæmt ákvæðum 6. gr. og skal honum veitt veiðileyfi á bát minni en 6 brl. sem hann eignast í því skyni, hafi báturinn ekki veiðileyfi fyrir. Veiðileyfið er óframseljanlegt og veiðar einvörðungu heimilar viðkomandi sjómanni. Ráðherra setur nánari reglur um starfsaldur sjómanns skv. þessari málsgrein.

Sameiginlegur hámarksþorskafli báta sem velja að stunda veiðar með handfærum eingöngu skal hækka fyrir hvern bát sem þannig bætist við um meðalhlutdeild báta í þessum útgerðarflokki í sameiginlegum hámarksþorskafla hans skv. 9. mgr. 6. gr. Á sama hátt skal sameiginlegur hámarksþorskafli lækka eftir sömu reglu fyrir hvern bát sem fellur brott og hafði áður fengið veiðileyfi samkvæmt þessari grein.

2. gr.

Við 1. tölul. 3. mgr. 7. gr. bætist: og áætlaðan afla báta skv. 6 gr. a.

3.gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Það nýmæli er í frumvarpinu að sjómönnum er veittur sjálfstæður réttur til veiða í fiskveiðilögsögunni sem þeir geta nýtt sér með því að eiga smábát og halda honum til veiða. Rétturinn er bundinn manninum og starfi hans en ekki einvörðungu eignarhaldi á báti. Þá er sett skilyrði um starfsaldur og lífaldur og er gert ráð fyrir að sjómaðurinn hafi stundað fiskveiðar á íslensku fiskiskipi í a.m.k. 20 ár samtals og að hann hafi náð 50 ára aldri. Enn fremur er kveðið á um að leyfið sé óframseljanlegt og bundið viðkomandi sjómanni auk þess að það nær aðeins til handfæraveiða.

Með þessari tillögu er viðurkennt að starf á sjó veiti rétt til sjósóknar og þannig rétt til þess að nýta fiskimiðin. Einnig er viðurkennt að sjómenn eiga oft erfitt að finna starf í landi þegar þeir fara að huga að því að hætta til sjós. Samkvæmt þessu frumvarpi geta þeir stundað handfæraveiðar hluta ársins og aflað sér þannig tekna og er því gert auðveldara að framfleyta sér þegar þeir draga úr starfi á sjó eða hætta alveg. Loks ber að hafa í huga að býsna margir sjómenn búa við takmarkaðan lífeyrisrétt og fyrirsjáanlegt að svo muni verða í náinni framtíð. Til þess að koma í veg fyrir að afli báta sem fá veiðileyfi samkvæmt ákvæðum frumvarpsins fækki sóknardögum þeirra báta sem fyrir eru er gert ráð fyrir að sameiginlegur hámarksþorskafli útgerðarflokksins hækki fyrir hvern bát sem þannig bætist við. Á sama hátt lækkar sameiginlegur hámarksþorskafli flokksins ef umræddum bátum fækkar.
Almenn hegningarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 114

Frumvarp til laga um breyting á almennum hegningarlögum, nr. 19 12. febrúar 1940, með síðari breytingum (refsiábyrgð lögaðila).

(Eftir 2. umr., 4. des.)

1. gr.

Á eftir II. kafla laganna kemur nýr kafli, II. kafli A, Refsiábyrgð lögaðila, með þremur nýjum greinum, 19. gr. a–19. gr. c, svohljóðandi:

a. (19. gr. a.)

Lögaðila verður gerð fésekt þegar lög mæla svo fyrir.

b. (19. gr. b.)

Ákvæði í lögum um refsiábyrgð lögaðila gilda, nema annað sé þar tekið fram, um sérhvern ópersónulegan aðila sem getur átt réttindi og borið skyldur að íslenskum rétti, þar með talin hlutafélög, einkahlutafélög, samlagshlutafélög, evrópsk fjárhagsleg hagsmunafélög, sameignarfélög, samvinnufélög, almenn félög, sjálfseignarstofnanir, stjórnvöld, stofnanir og sveitarfélög.

c. (19. gr. c.)

Refsiábyrgð lögaðila er bundin því skilyrði, nema annað sé tekið fram í lögum, að fyrirsvarsmaður lögaðilans, starfsmaður hans eða annar á hans vegum hafi með saknæmum hætti unnið refsinæman og ólögmætan verknað í starfsemi lögaðilans. Verður lögaðila gerð refsing þó að ekki verði staðreynt hver þessara aðila hafi átt í hlut. Refsiábyrgð stjórnvalda er bundin því skilyrði að unninn hafi verið refsinæmur og ólögmætur verknaður í starfsemi sem telst vera sambærileg starfsemi einkaaðila.

2. gr.

1. mgr. 51. gr. laganna, sbr. 6. gr. laga nr. 101/1976, orðast svo:

Þegar fjárhæð sektar er ákveðin skal eftir því sem við á höfð hliðsjón af tekjum og eignum sakbornings, afkomu, framfærsluskyldu, öðrum atriðum er orka á greiðslugetu hans og þeim fjárhagslega ávinningi eða sparnaði sem leiddi af brotinu eða stefnt var að með því.

3. gr.

Við 52. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Sökunautur, sem gerð hefur verið sekt, getur ekki krafið aðra um endurgreiðslu eða bætur vegna greiðslu sektarinnar.

4. gr.

Við 53. gr. laganna, sbr. 7. gr. laga nr. 101/1976, bætist nýr málsliður er orðast svo: Nú er lögaðila gerð sekt og er vararefsing þá eigi ákveðin.

5. gr.

Við 4. mgr. 82. gr. laganna, sbr. 2. gr. laga nr. 63/1998, bætast tveir nýir málsliðir er orðast svo: Nú rofnar fyrningarfrestur gagnvart fyrirsvarsmanni lögaðila, starfsmanni hans eða öðrum á hans vegum og rofnar þá fyrningarfrestur jafnframt gagnvart lögaðilanum. Rof fyrningarfrests gagnvart lögaðila leiðir ekki til rofs á fyrningarfresti gagnvart fyrirsvarsmanni, starfsmanni eða öðrum á vegum lögaðilans.

6. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Sveitarstjórnarlög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 42

Frumvarp til laga um breytingu á sveitarstjórnarlögum, nr. 45/1998.

(Lagt fyrir Alþingi á 123. löggjafarþingi 1998–99.)

1. gr.

1. mgr. 105. gr. laganna orðast svo:

Lög þessi öðlast þegar gildi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Um frumvarp þetta, sem lagt er fyrir Alþingi skv. 28. gr. stjórnarskrárinnar, vísast að öðru leyti til fylgiskjals.

Fylgiskjal I.

BRÁÐABIRGÐALÖG um breytingu á sveitarstjórnarlögum nr.

45/1998.

H ANDHAFAR VALDS FORSETA

Í SLANDS samkvæmt 8. gr. stjórnarskrárinnar forsætisráðherra, forseti Alþingis og forseti Hæstaréttar, gjöra kunnugt: Félagsmálaráðherra hefur tjáð okkur að vegna þess að sveitarstjórnarlög nr. 45/1998 voru lögformlega birt 5. júní 1998, þótt þau kvæðu á um að þau öðluðust gildi 1. júní 1998, þyki leika vafi á hvort lögin hafi öðlast gildi eða hvort þau geri það fyrst 1. október 1998. Í því skyni að eyða þessari réttaróvissu og tryggja eðlilega stjórnsýslu sveitarfélaganna ber brýna nauðsyn til að breyta gildistökuákvæði sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 þannig að þau öðlist án alls efa gildi nú þegar í samræmi við ótvíræðan vilja Alþingis, sbr. athugasemdir við 105. gr. frumvarps til sveitarstjórnarlaga.

Fyrir því eru hér með sett svofelld bráðabirgðalög skv. 28. gr. stjórnarskrárinnar:

1. gr.

1. mgr. 105. gr. sveitarstjórnarlaga, nr. 45/1998, orðast svo:

Lög þessi öðlast þegar gildi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Gjört í Reykjavík, 10. júlí 1998.

Davíð Oddsson.

Ólafur G. Einarsson.

(L. S.)

Pétur Kr. Hafstein.

Páll Pétursson.

Fylgiskjal II.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á sveitarstjórnarlögum, nr. 45/1998.

Frumvarpið er til staðfestingar á bráðabirgðalögum frá 10. júlí 1998 en þau voru sett til að taka af tvímæli um gildistöku sveitarstjórnarlaga, nr. 45/1998. Samkvæmt ákvæðum laganna áttu þau að öðlast gildi 1. júní 1998. Þau voru hins vegar ekki lögformlega birt fyrr en 5. júní 1998. Í ljósi 7. gr. laga nr. 64/1943, um birtingu laga og stjórnvaldaerinda, mátti álykta að sveitarstjórnarlögin öðluðust ekki gildi fyrr en 1. október 1998. Með bráðabirgðalögunum voru tekin af öll tvímæli um að gildistaka sveitarstjórnarlaganna væri 10. júlí 1998 en ekki 1. október 1998.

Hvorki verður séð að skapast hafi kostnaðarauki fyrir ríkissjóð á ofangreindu tímabili né að samþykkt frumvarpsins skapi ríkissjóði útgjöld umfram það sem gerð var grein fyrir þegar frumvarp til sveitarstjórnarlaga var til meðferðar á síðasta þingi.
Ráðstafanir til jöfnunar á námskostnaði Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 336

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 23/1989, um ráðstafanir til jöfnunar á námskostnaði.

(Lagt fyrir Alþingi á 123. löggjafarþingi 1998–99.)

1. gr.

2. gr. laganna orðast svo:

Réttar til námsstyrkja samkvæmt lögum þessum njóta íslenskir nemendur sem stunda reglubundið framhaldsnám hér á landi sem ekki er á háskólastigi eða gerir sambærilegar kröfur til undirbúningsmenntunar og nám á háskólastigi og verða að vista sig utan lögheimilis og fjarri fjölskyldu sinni vegna námsins. Skilyrði styrkveitingar er að ekki sé unnt að stunda sambærilegt nám frá lögheimili eða öðrum dvalarstað sem námsstyrkjanefnd metur jafngildan. Eigi skulu þeir njóta styrks samkvæmt lögum þessum er nýta rétt til láns úr Lánasjóði íslenskra námsmanna eða njóta hliðstæðrar fyrirgreiðslu.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í núgildandi lögum um ráðstafanir til jöfnunar á námskostnaði sem sett voru árið 1989 er kveðið á um að þeir sem eiga rétt á láni úr Lánasjóði íslenskra námsmanna skuli ekki njóta styrks. Á undanförnum árum hefur þróunin orðið sú að úthlutunarreglur Lánasjóðsins hafa verið rýmkaðar á ýmsan hátt, m.a. hafa aldursmörk tengd sérnámi til starfsréttinda verið afnumin úr úthlutunarreglum sjóðsins, þannig að fleiri nemendur í framhaldsskólum eiga rétt til lána en áður var. Sá hópur sem ekki nýtur styrks samkvæmt lögum um jöfnun á námskostnaði hefur því stækkað á grundvelli framangreinds lagaákvæðis.

Óeðlilegt þykir að réttur til láns úr Lánasjóði íslenskra námsmanna girði fyrir að nemendur á framhaldsskólastigi geti átt kost á þeim námsstyrkjum sem veittir eru til þess að jafna kostnað við nám sem óhjákvæmilegt er að stunda fjarri lögheimili og fjölskyldu. Tilgangur frumvarps þessa er að bæta stöðu nemenda í framhaldsskólum að þessu leyti.

Í ljós hefur komið að allmargir nemendur kjósa að nota ekki lánsréttinn hjá Lánasjóði íslenskra námsmanna og ekki þykir rétt að synja þeim um styrk af þeirri ástæðu. Frumvarpið gerir því ráð fyrir að nemendur geti valið milli námsaðstoðar Lánasjóðsins og styrks til jöfnunar á námskostnaði.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr.

23/1989, um ráðstafanir til jöfnunar á námskostnaði.

Frumvarpið felur í sér að framhaldsskólanemendur sem stunda sérnám til starfsréttinda fjarri lögheimili og fjölskyldu geti valið milli styrks til jöfnunar á námskostnaði og námsaðstoðar Lánasjóðs íslenskra námsmanna.

Verði frumvarpið að lögum er gert ráð fyrir að veita árlega jöfnunarstyrk til um 360 nemenda í starfsréttindanámi til viðbótar við þá sem til þessa hafa fengið styrk eða nýtt rétt sinn til að taka lán hjá Lánasjóðnum. Miðað við óbreytta meðalfjárhæð er áætlað að styrkur til þessa nýja hóps nemi samtals um 24 m.kr.
Afnám laga um gjald af kvikmyndasýningum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 44

Frumvarp til laga um afnám laga um gjald af kvikmyndasýningum, nr. 28 4. febrúar 1952.

Flm.: Kristinn H. Gunnarsson.

1. gr.

Lög um gjald af kvikmyndasýningum, nr. 28/1952, með síðari breytingu, falla úr gildi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Í ljós hefur komið að sveitarstjórnir nýta ekki heimild í lögunum um álagningu og innheimtu gjalds af aðgangseyri að kvikmyndasýningum, öðrum en íslenskum kvikmyndum og fræðslumyndum, allt að 10%, sem verja skal til menningar- og líknarfélaga í viðkomandi sveitarfélagi. Í svari menntamálaráðherra við fyrirspurn flutningsmanns á síðasta þingi kom fram að leitað var upplýsinga frá öllum kaupstöðum landsins. Svör bárust frá 17 og í ljós kom að enginn þeirra nýtir sér þessa lagaheimild. Reykjavíkurborg og Akureyrarkaupstaður gerðu það en hættu því fyrir nokkrum árum. Þykir því ekki lengur forsenda fyrir umræddum lögum og er lagt til að þau verði afnumin. Frumvarpið var áður flutt á síðasta þingi en hlaut þá ekki afgreiðslu og er því endurflutt óbreytt.

Fylgiskjal I.

Svar menntamálaráðherra við fyrirspurn Kristins H. Gunnarssonar um gjald af kvikmyndasýningum.

(Þskj. 387, 244. mál 122. löggjafarþings.)

Fyrirspurnin hljóðar svo:

1. Hvaða sveitarstjórnir leggja sérstakt gjald á kvikmyndasýningar samkvæmt lögum nr. 28/1952 og hve lengi hefur það verið gert?

2. Hversu hátt hlutfall af aðgangseyri að kvikmyndasýningum er gjaldið og hve há hefur fjárhæðin verið árlega síðustu fimm ár, sundurliðað eftir sveitarfélögum?

Ráðuneytið leitaði upplýsinga hjá Sambandi íslenskra sveitarfélaga sem sendi fyrirspurnina til allra kaupstaða á landinu. Svör bárust frá 17 sveitarfélögum af 31. Ekkert þeirra sveitarfélaga sem svar barst frá leggur nú sérstakt gjald á kvikmyndasýningar samkvæmt heimild í lögum nr. 28/1952. Reykjavíkurborg og Akureyrarbær gerðu það áður en hættu því fyrir mörgum árum. Eftirfarandi er yfirlit yfir svör sveitarfélaganna:

Fylgiskjal II.

Lög um gjald af kvikmyndasýningum, nr. 28 4. febrúar 1952, með síðari breytingu.

1. gr.

Sveitarstjórnum (bæjarstjórnum og hreppsnefndum) er heimilt að leggja sérstakt gjald á kvikmyndasýningar, aðrar en sýningar íslenskra kvikmynda og fræðslukvikmynda.

2. gr.

Gjaldið má vera allt að 10% af aðgangseyri að kvikmyndasýningum, þegar frá honum hefur verið dreginn álagður skemmtanaskattur, enda séu þá eigendur kvikmyndahúsanna undanþegnir sætagjaldi.

3. gr.

Gjaldið skal ákvarðað af sveitarstjórn, sem einnig setur nánari reglur um gjalddaga þess og annað, er að innheimtu lýtur.

4. gr.

Gjaldinu skal varið til menningar- og líknarmála í viðkomandi sveitarfélagi eftir ákvörðun sveitarstjórnar.

5. gr.

Gjald samkvæmt lögum þessum má innheimta með lögtaki.

Ef gjaldandi lætur ekki í té upplýsingar, sem skipta máli um innheimtu gjaldsins, skal hann sæta allt að 1.000 króna dagsektum. Brot gegn lögum þessum og reglugerð samkvæmt þeim varða sektum.