arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Einkaleyfi Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 153

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 17/1991, um einkaleyfi, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 122. löggjafarþingi 1997–98.)

1. gr.

Í stað 2. málsl. 1. mgr. 65. gr. a í lögunum kemur: Reglugerð ráðsins nr. 1610/1996 um útgáfu viðbótarvottorðs um vernd plöntuvarnarefna, 6. liður a í viðaukanum, fylgir og lögunum og telst hluti þeirra. Ákvæði reglugerðanna skulu hafa lagagildi hér á landi.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 2. janúar 1998.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er flutt vegna ákvörðunar sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 59/1997, um að fella inn í EES-samninginn reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins nr. 1610/1996 um útgáfu viðbótarvottorðs um vernd plöntuvarnarefna.

Í 6. lið XVII. viðauka við EES-samninginn er reglugerð ESB-ráðsins nr. 1768/1992, frá 18. júní 1992, um útgáfu viðbótarvottorðs um vernd lyfja. Reglugerðinni var veitt lagagildi hér á landi með 24. gr. laga nr. 36/1996. Í frumvarpinu er lagt til að hliðstæð reglugerð um plöntuvarnarefni fái lagagildi hér.

Reglugerðir þessar mæla fyrir um að sá sem hefur öðlast einkaleyfi fyrir lyfi eða plöntuvarnarefni geti sótt um viðbótarleyfi þannig að verndartími einkaleyfisins lengist um allt að fimm ár. Þessar reglur eru til komnar vegna þess að hinn raunverulegi eða virki gildistími einkaleyfa á þessum sviðum er oft mun styttri en annarra einkaleyfðra uppfinninga. Ástæðuna má rekja til þeirra umfangsmiklu tilrauna sem eru undanfari framleiðslu og markaðssetningar slíkra efna. Ekki er óalgengt að helmingur einkaleyfistímans, sem er 20 ár, líði án þess að heimilt sé að markaðssetja þessi efni. Með ákvæðum reglugerðanna er leitast við að nálgast hinn venjulega virka verndartíma uppfinninga á öðrum tæknisviðum.

Ákvæði um viðbótarvernd samkvæmt reglugerð ESB-ráðsins nr. 1768/1992 öðlast ekki gildi hér á landi fyrr en 2. janúar 1998, sbr. 31. gr. laga nr. 36/1996, sbr. 1. gr. laga nr. 91/1996. Gert er ráð fyrir að reglur varðandi plöntuvarnarefni öðlist gildi á sama tíma. Reglur þessar eru mjög svipaðar og því eðlilegt að framkvæmd þeirra hefjist á sama tíma.

REGLUGERÐ EVRÓPUÞINGSINS OG RÁÐSINS (EB) nr. 1610/96 frá 23. júlí 1996 um útgáfu viðbótarvottorðs um vernd plöntuvarnarefna.

(6 síður myndaðar.)

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 17/1991, um einkaleyfi, með síðari breytingum.

Lögð er til minni háttar breyting á lögunum þess efnis að reglugerð ESB-ráðsins um útgáfu viðbótarvottorðs um vernd plöntuvarnarefna verði hluti af lögunum. Ákvæði þetta mun auka við starf Einkaleyfastofu, en á móti munu myndast tekjur af útgáfu vottorða þannig að ætla verður að framlag ríkissjóðs af almennum tekjum hans muni ekki aukast.
Söfnunarkassar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 156

Frumvarp til laga um brottfall laga nr. 73/1994, um söfnunarkassa.

Flm.: Guðrún Helgadóttir, Gísli S. Einarsson,

Guðni Ágústsson, Ögmundur Jónasson.

1. gr.

Lög nr. 73/1994 eru felld úr gildi.

2. gr.

Lög þessi taka gildi 1. janúar 1998.

Greinargerð.

Þegar lögin um íslenska söfnunarkassa voru til afgreiðslu á Alþingi voru þingmenn ekki á einu máli um ágæti slíkrar fjáröflunar. Íslenskir söfnunarkassar eru í eigu Rauða kross Ís lands, Landsbjargar, Samtaka áhugamanna um áfengis- og vímuefnavandann og Slysavarna félags Íslands og skal tekjum af kössunum varið til starfsemi þessara samtaka. Stuðningur við þessa lagasetningu byggðist á góðum málstað þeirra.

Í lögunum er ákvæði um að dómsmálaráðherra setji „í reglugerð, að fengnum tillögum stjórnar Íslenskra söfnunarkassa, nánari ákvæði um staðsetningu, auðkenningu, fjölda og teg undir söfnunarkassa, eftirlit með þeim, notkun mynta og seðla við greiðslu framlaga, fjárhæð vinninga og aldur þeirra sem nota mega kassana til að leggja fram framlög en hann skal þó eigi vera lægri en 16 ár“. Þá getur ráðherra sett í reglugerð nánari fyrirmæli um framkvæmd laganna, þar á meðal greiðslu kostnaðar við eftirlit og endurskoðun.

Engin reglugerð hefur hins vegar verið sett um framkvæmd laganna, eftirlit er nánast ekk ert og víst er að börn og unglingar eiga greiðan aðgang að kössunum. Þá er það staðreynd að fjöldi fólks hefur ánetjast spilafíkn vegna þeirra og er nú svo komið að miklum fjármunum er varið til að veita meðferð vegna þeirrar ógæfu sem þessi starfsemi hefur kallað yfir fólk.

Tekjur af söfnunarkössum voru á reikningsárinu frá júlí 1995 til júníloka 1996 samtals 992,8 millj. kr. og eru þær undanþegnar skatti. Það eru vinningar einnig.

Ástæðulaust er að tíunda frekar í greinargerð hvað þessi starfsemi er fáránleg. Flutnings menn telja reynsluna sýna að brýnt sé að leggja hana niður sem fyrst og því er frumvarpið flutt.

Prentað upp.
Meðferð og eftirlit sjávarafurða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 171

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 89 26. maí 1997, um breytingu á lögum nr. 93 20. nóvember 1992, um meðferð sjávarafurða og eftirlit með framleiðslu þeirra.

(Lagt fyrir Alþingi á 122. löggjafarþingi 1997–98.)

1. gr.

Í stað ártalsins „1997“ í 4. gr. laganna kemur: 1998.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með lögum nr. 89/1997, um breytingu á lögum nr. 93 20. nóvember 1992, um meðferð sjávarafurða og eftirlit með framleiðslu þeirra, var lögfestur samningur sérfræðinga EFTA-ríkjanna og framkvæmdastjórnar Evrópubandalagsins frá nóvember 1996 um að fella inn í samninginn um Evrópska efnahagssvæðið samræmdar heilbrigðisreglur um dýr og dýraafurðir. Samningurinn felur í sér samningsbundna endurskoðun á I. viðauka við EES-samninginn frá 1992, afnám landamæraeftirlits á svæðinu og samræmdar reglur varðandi innflutning frá þriðju ríkjum. Með samningnum tekur Ísland upp gerðir er varða fisk, fiskafurðir, fiskmjöl, lifandi humar, lúðuseiði, barrahrogn og hrogn og svil Atlantshafslax, regnbogasilungs og bleikju. Samkomulag þetta þykir afar hagstætt Íslandi. Til að flýta sem mest fyrir framkvæmd samningsins var ákveðið að lögin tækju gildi 1. nóvember 1997. Það hefur komið í ljós að sá tími sem framkvæmdastjórn Evrópubandalagsins ætlaði sér til að ljúka málsmeðferð í stofnunum sínum var ekki nægur og er henni ekki lokið. Framkvæmdastjórnin er nú að vinna úr nokkrum lagatæknilegum athugasemdum sem fram hafa komið í málsmeðferð hennar og varða eftirlitshlutverk Eftirlitsstofnunar EFTA. Er vonast til að þeirri vinnu ljúki á næstu vikum. Að því loknu fer samningurinn til umfjöllunar í ráðherraráði ESB og til kynningar í Evrópuþinginu. Að loknu þessu ferli verður ákvörðun um breytingu á I. viðauka við EES-samninginn lögð til samþykktar fyrir sameiginlegu EES-nefndina. Miðað við hve skammt framkvæmdastjórn Evrópubandalagsins er komin í afgreiðslu samningsins er ljóst að fresta þarf gildistöku laganna. Með frumvarpi þessu er lagt til að gildistökunni verði frestað um eitt ár, frá 1. nóvember 1997 til 1. nóvember 1998.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 89 26. maí 1997, um breytingu á lögum nr. 93 20. nóvember 1992, um meðferð sjávarafurða og eftirlit með framleiðslu þeirra.

Með frumvarpi þessu er lagt til að fresta um eitt ár gildistöku samnings sérfræðinga EFTA- ríkjanna og framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins, um að fella inn í samninginn um Evr ópska efnahagssvæðið samræmdar heilbrigðisreglur um dýr og dýraafurðir.

Ekki verður séð að samþykkt frumvarpsins hafi áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Bjargráðasjóður Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 185

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um Bjargráðasjóð, nr. 146/1995.

(Lagt fyrir Alþingi á 122. löggjafarþingi 1997–98.)

1. gr.

B-liður 5. gr. laganna orðast svo: Tekjur af búnaðargjaldi skv. 6. gr. laga um búnaðargjald, nr. 84/1997, og viðauka með þeim lögum.

2. gr.

3. mgr. 7. gr. laganna orðast svo:

Fjármálaráðherra stendur skil á hlut Bjargráðasjóðs í búnaðargjaldi í samræmi við 6. gr. laga nr. 84/1997.

3. gr.

2. mgr. 10. gr. laganna orðast svo:

Forsenda styrkveitinga úr búnaðardeild sjóðsins er að skil hafi verið gerð á búnaðargjaldi í samræmi við ákvæði laga nr. 84/1997.

4. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1998.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er samið í félagsmálaráðuneytinu í samráði við stjórn Bjargráðasjóðs og Bændasamtök Íslands í framhaldi af setningu laga um búnaðargjald, nr. 84/1997. Með þeim lögum er leitast við að einfalda fyrirkomulag innheimtu á búnaðargjaldi og gera hana öruggari. Framlag búgreina til Bjargráðasjóðs er nú ákveðið í hinum nýju lögum um búnaðar gjald. Af þeim sökum er nauðsynlegt að breyta lögum um Bjargráðasjóð svo fyllsta samræmis sé gætt.

Í 1. gr. er gert ráð fyrir breyttu orðalagi b-liðar 5. gr. laganna til samræmis við fyrirmæli nýrra laga um búnaðargjald.

3. mgr. 7. gr. laganna er breytt í 2. gr., þar sem lög um búnaðargjald gera ekki lengur ráð fyrir hlutverki Framleiðsluráðs landbúnaðarins við innheimtu gjaldsins og skil á því til Bjarg ráðasjóðs. Vísað er í skyldu fjármálaráðherra til að standa skil á gjaldinu, sbr. 6. gr. laga nr. 84/1997.

Í 3. gr. er orðalagi varðandi forsendu styrkveitinga úr búnaðardeild sjóðsins breytt til sam ræmis við ný lög um búnaðargjald.

Gildistaka er hin sama og laga um búnaðargjald.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 146/1995, um Bjargráðasjóð.

Frumvarp þetta er lagt fram í kjölfar þeirra breytinga sem gerðar hafa verið á innheimtu sjóðagjalda í landbúnaði með lögum nr. 84/1997, um búnaðargjald. Í stað hlutdeildar Bjarg ráðasjóðs í búnaðarmálasjóðsgjaldi kemur hlutdeild í búnaðargjaldi í samræmi við 6. gr. laganna og viðauka við þau.

Ekki verður séð að frumvarpið, verði það að lögum, muni leiða til kostnaðarauka fyrir ríkissjóð.
Meðferð einkamála Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 21

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um meðferð einkamála, nr. 91/1991, með síðari breytingum.

Flm.: Einar K. Guðfinnsson, Árni R. Árnason, Árni M. Mathiesen, Kristján Pálsson.

1. gr.

Fyrri málsliður 1. mgr. 127. gr. laganna orðast svo: Að því leyti sem hér er ekki mælt á annan veg skuldbindur gjafsókn ríkið til að greiða þann málskostnað sem gjafsóknarhafi hefur af máli, þar með talinn þann málskostnað sem gjafsóknarhafa kann að verða gert að greiða gagnaðila sínum í máli ef gjafsóknarhafi er ógjaldfær.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var lagt fram á 121. löggjafarþingi en var ekki rætt, og er það því lagt fram að nýju.

Reglur um gjafsókn er meðal annars að finna í XX. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Hugtakið gjafsókn tekur bæði til gjafsóknar og gjafvarnar og er notað sem sam heiti fyrir aðstoð sem aðili getur leitað til að sækja hagsmuni sína eða verja þá í dómsmáli. Ákvæði laganna eru túlkuð með þeim hætti að gjafsókn skuldbindi ríkið til að greiða þann málskostnað sem gjafsóknarhafi hefur sjálfur af máli, að því leyti sem sú skuldbinding sé ekki takmörkuð í gjafsóknarbréfi eða af öðrum fyrirmælum í 127. gr. Í greinargerð með lögunum er sérstaklega tekið fram að gjafsókn geti aldrei náð til þess að ríkið beri að auki þann málskostnað sem gjafsóknarhafa kann að verða gert að greiða gagnaðila sínum í máli.

Með frumvarpi þessu er lagt til að framangreindum reglum um gjafsókn verði breytt og sá málskostnaður sem gjafsóknarhafa kann að verða gert að greiða gagnaðila sínum í máli verði ríkið skuldbundið til að bera ábyrgð á ef gjafsóknarhafi er ógjaldfær. Hafa ber hér hliðsjón af ákvæði 3. mgr. 128. gr. sem kveður á um að gjafsókn breyti engu um að gjafsóknarhafa verði sjálfum gert að greiða gagnaðila sínum málskostnað. Því er rétt að ítreka að ábyrgð ríkisins í framangreindum tilvikum á aðeins við ef gjafsóknarhafi er ógjaldfær.
Hlutafélög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 230

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 2/1995, um hlutafélög, með síðari breytingum.

Flm.: Guðmundur Árni Stefánsson, Ásta R. Jóhannesdóttir, Svavar Gestsson,

Margrét Frímannsdóttir, Rannveig Guðmundsdóttir, Guðný Guðbjörnsdóttir,

Gísli S. Einarsson, Jóhanna Sigurðardóttir.

1. gr.

Við 91. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Hlutafélögum, sem teljast til E-hluta ríkisreiknings og ríkið á að hálfu eða meira, er skylt að veita Alþingi sömu upplýsingar um opinbert málefni og ríkisfyrirtækjum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt samhliða frumvarpi til laga um breytingu á þingsköpum Alþingis, þskj. 261, 229. mál, og er í greinargerð með því að finna skýringar á tilurð þessa máls.

Allt frá 1874 hafa alþingismenn átt rétt til að beiðast svara um opinber mál og er þessi réttur varinn af 54. gr. stjórnarskrárinnar. Þannig hafa alþingismenn í gegnum tíðina fengið þær upplýsingar um rekstur ríkisfyrirtækja sem teljast vera opinber málefni. Það er því fullkomlega óeðlilegt að með því einu að breyta rekstrarformi ríkisfyrirtækis í hlutafélag sem að meiri hluta er í eigu ríkisins sé girt fyrir stjórnarskrárvarinn rétt alþingismanna til að hafa eftirlit með opinberri stjórnsýslu og fjárreiðum ríkisins.

Í skýrslu forsætisráðherra um aðgang að upplýsingum um hlutafélög í eigu ríkisins, þskj. 25, 25. mál, er komist að þeirri niðurstöðu að ráðherra sé skylt að gefa alþingismönnum upplýsingar um það sem fram kemur í ársreikningi og helgast sú niðurstaða af því að þær upplýsingar teljast opinberar samkvæmt fyrirmælum ársreikningslaganna. Því má draga þá ályktun að aðgangur alþingismanna að upplýsingum um hlutafélög sé ekki meiri en sá réttur sem almenningi er tryggður lögum samkvæmt. Sú niðurstaða er viðunandi þegar um er að ræða hlutafélög sem ekki eru í eigu hins opinbera en að sama skapi óviðunandi þegar um er að ræða hlutafélög sem ríkið á að stærstum hluta. Frumvarpi þessu er ætlað að tryggja að þingmenn hafi sama rétt til upplýsinga um málefni hlutafélaga í meirihlutaeigu ríkisins og ef um væri að ræða ríkisfyrirtæki sem falla undir B-hluta ríkisreiknings. Ekki er nokkur vafi á að sá réttur er rýmri en réttur almennings.
Heilbrigðisþjónusta Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 248

Frumvarp til laga um breytingar á lögum nr. 97/1990, um heilbrigðisþjónustu, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 122. löggjafarþingi 1997–98.)

1. gr.

Við 1. mgr. 21. gr. laganna bætist nýr málsliður er orðast svo: Skipunartími formanns skal þó takmarkaður við embættistíma þess ráðherra sem skipaði hann.

2. gr.

Við 3. mgr. 30. gr. laganna bætist nýr málsliður er orðast svo: Skipunartími formanns skal takmarkaður við embættistíma þess ráðherra sem skipaði hann.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júní 1998.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með frumvarpinu er lagt til að skipunartími formanna stjórna sjúkrahúsa og heilsugæslu stöðva verði hinn sami og embættistími þess ráðherra sem skipar þá. Formaður stjórnar er eini fulltrúinn í stjórninni sem skipaður er af ráðherra án tilnefningar og verður því að telja eðlilegt að hver ráðherra geti sjálfur valið þennan fulltrúa sinn í stjórninni.

Í 1. gr. er lögð til sú breyting að formenn stjórna heilsugæslustöðva verði skipaðir af þeim ráðherra sem þeir eru trúnaðarmenn fyrir og skipunartíma þeirra ljúki þegar embættistíma ráðherra lýkur.

Í 2. gr. er lögð til sú breyting að skipunartíma formanna stjórna sjúkrahúsa ljúki þegar embættistíma þess ráðherra sem skipaði þá lýkur.

Gert er ráð fyrir að lögin taki gildi að loknum næstu sveitarstjórnarkosningum þannig að þau komi til framkvæmda þegar kjörtímabili núverandi stjórna sjúkrahúsa og heilsugæslu stöðva lýkur.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 97/1990, um heilbrigðisþjónustu, með síðari breytingum.

Í frumvarpinu er lagt til að skipunartími stjórnarformanns heilsugæslustöðvar og sjúkrahúss verði sá sami og embættistími þess heilbrigðisráðherra er skipaði hann. Ekki verður séð að frumvarpið hafi kostnað í för með sér fyrir ríkissjóð.
Vörugjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 277

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 97/1987, um vörugjald, með síðari breytingum.

Flm.: Kristján Pálsson, Tómas Ingi Olrich, Einar K. Guðfinnsson,

Einar Oddur Kristjánsson, Siv Friðleifsdóttir.

1. gr.

Tollskrárnúmer 9303.2000, 9303. 3000, 9306.2900, 9306.3009 í F-lið í viðauka I við lögin falla brott.

2. gr.

Lög þessi taka þegar gildi.

Greinargerð.

Alþingi hefur ákveðið með lögum að ýmsar vörur sem fluttar eru til landsins eða fram leiddar eru hér á landi skuli bera vörugjald. Í lögum um vörugjald og í viðauka við þau lög, sem hér er lögð til breyting á, er kveðið á um gjaldið, á hvaða vörur það leggst og hversu hátt það er. Samkvæmt lögunum leggst vörugjald ekki á allar vörur, en dæmi um vörur sem slíkt gjald er lagt á eru vopn og skotfæri, þar á meðal veiðirifflar og skotfæri í þá og einnig skot færi og vopn sem notuð eru til íþróttaiðkunar. Hins vegar er ekkert gjald lagt á sportvörur eins og veiðistangir, skíði, golfsett, boga og sverð.

Með frumvarpi þessu er lagt til að sömu reglur gildi um sportvörur eins og byssur, skot og skyldar vörur og sportvörur eins og veiðistangir og því verði felld brott þau tollskrár númer úr viðauka I við lögin um vörugjald sem taka til vopna og skotfæra til markskota eða sportveiða og skotfæra sem þeim tengjast.
Sameining Kjalarneshrepps og Reykjavíkur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 287

Frumvarp til laga um sameiningu Kjalarneshrepps og Reykjavíkurborgar.

(Lagt fyrir Alþingi á 122. löggjafarþingi 1997–98.)

1. gr.

Sveitarfélögin Kjalarneshreppur í Kjósarsýslu og Reykjavíkurborg skulu sameinuð.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og hafa ekki áhrif á skipan kjördæma við alþingiskosningar.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Hinn 21. júní 1997 fóru fram atkvæðagreiðslur í Kjalarneshreppi og Reykjavíkurborg um tillögu um sameiningu þessara sveitarfélaga. Var tillagan samþykkt í báðum sveitarfélögun um. Í framhaldi af því hafa hreppsnefnd Kjalarneshrepps og borgarstjórn Reykjavíkurborgar tekið ákvarðanir um fjárhagsmálefni sveitarfélaganna o.fl., sbr. 2. mgr. 109. gr. sveitarstjórn arlaga, nr. 8/1986.

Kjalarneshreppur er í Kjósarsýslu og skv. 31. stjórnarskrárinnar er Kjósarsýsla í Reykja neskjördæmi. Í 110. gr. sveitarstjórnarlaga segir að sameining sveitarfélaga yfir mörk kjör dæma verði ekki ákveðin nema með lögum. Með vísan til þessa er frumvarp þetta lagt fram.

Skipting kjördæma er eins og áður segir ákveðin í 31. gr. stjórnarskrárinnar og er þar um tiltekna landfræðilega afmörkun að ræða. Sú afmörkun er ekki að neinu leyti tengd skiptingu landsins í sveitarfélög og getur sameining sveitarfélaga yfir kjördæmamörk því ekki ein og sér leitt til breytinga á kjördæmamörkum. Því er talið rétt að taka skýrt fram að frumvarp þetta, ef það verður að lögum, hafi ekki áhrif á skipan kjördæma við alþingiskosningar. Hugsanlegar breytingar á kjördæmamörkum verði hins vegar skoðaðar heildstætt.

Verði frumvarp þetta að lögum mun félagsmálaráðuneytið í samræmi við 112. gr. sveitarstjórnarlaga staðfesta sameiningu Kjalarneshrepps og Reykjavíkurborgar og gefa út tilkynningu um sameininguna þar sem fram komi meðal annars heiti sveitarfélagsins, fjöldi fulltrúa í nýrri sveitarstjórn, gildistaka sameiningar o.fl.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um sameiningu

Kjalarneshrepps og Reykjavíkurborgar.

Í frumvarpinu er lagt til að sveitarfélögin Kjalarneshreppur í Kjósarsýslu og Reykjavíkurborg verði sameinuð, en sameining sveitarfélaga yfir mörk kjördæma verður að ákveða með lögum.

Ekki verður séð að frumvarpið hafi í för með sér útgjaldaauka fyrir ríkissjóð.
Veiting ríkisborgararéttar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 292

Frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar.

(Lagt fyrir Alþingi á 122. löggjafarþingi 1997–98.)

1. gr.

Ríkisborgararétt skulu öðlast:

1. Arason, Beata Dorota, húsmóðir í Reykjavík, f. 14. febrúar 1971 í Póllandi.

2. Barriga, Rosemarie Penas, húsmóðir í Reykjavík, f. 17. október 1972 á Filippseyjum.

3. Beccard, Denise Rosemary, fiskvinnslukona á Tálknafirði, f. 16. desember 1965 á Nýja- Sjálandi.

4. Binatero, Ursulina Lorejas, skrifstofumaður í Reykjavík, f. 7. apríl 1959 á Filippseyjum.

5. Brainard, Charles Jón, garðyrkjumaður í Reykjavík, f. 24. febrúar 1958 í Hafnarhreppi.

6. Burrel, Carl Ólafur, verkamaður í Reykjavík, f. 31. desember 1970 í Bandaríkjunum.

7. Dumas, Genevieve Sophie Marie, húsmóðir í Reykjavík, f. 9. júní 1947 í Frakklandi.

8. Egan, Brad Alexander, stýrimaður á Flateyri, f. 16. september 1968 í Suður-Afríku.

9. Elísson, Elzbieta Krystyna, húsmóðir í Grundarfirði, f. 1. janúar 1955 í Póllandi.

10. Engels, Anne Margarete, iðnverkamaður á Blönduósi, f. 12. desember 1960 í Þýskalandi.

11. Golden, Thomas Patrick, matreiðslumaður í Neskaupstað, f. 8. apríl 1934 í Englandi.

12. Harris, Valerie Jaqueline, iðjuþjálfi í Reykjavík, f. 16. janúar 1968 í Bretlandi.

13. Juliussen, Anna Karin, félagsráðgjafi í Reykjavík, f. 1. maí 1946 í Reykjavík.

14. Larsen, Finnur Heimir, múrari í Reykjavík, f. 6. nóvember 1970 í Reykjavík.

15. Lumpa, Yupin, húsmóðir í Reykjavík, f. 21. október 1959 í Tælandi.

16. Marina Mia Alexandra Loftsdóttir, nemi í Reykjavík, f. 10. september 1979 í Frakklandi.

17. Möller, Katrín, barn í Mosfellsbæ, f. 26. nóvember 1989 í Reykjavík.

18. Möller, Marteinn, barn í Mosfellsbæ, f. 2. nóvember 1993 í Reykjavík.

19. Pardo Pardo, Juan Carlos, verkamaður í Reykjavík, f. 21. apríl 1957 í Chile.

20. Passaro, Leonardo Claudio, verslunarmaður á Siglufirði, f. 4. apríl 1950 á Ítalíu.

21. Saithong, Wilaiwan, fiskvinnslukona í Vestmannaeyjum, f. 30. maí 1964 í Tælandi.

22. Symons, Michael William, sjómaður á Tálknafirði, f. 6. júní 1964 á Nýja-Sjálandi.

23. Sörensen, Valgarð Þórarinn, sölumaður á Selfossi, f. 11. desember 1973 á Selfossi.

24. Wilkins, Laurie Ann, nemi í Reykjavík, f. 30. október 1980 í Bandaríkjunum.

25. Yecyec, Christina Silod, fiskvinnslukona á Skagaströnd, f. 14. apríl 1971 á Filippseyjum.

26. Zahniser, Davíð Páll, nemi í Reykjavík, f. 22. maí 1974 í Reykjavík.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 1998.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Umsækjendur þeir, sem teknir hafa verið í lagafrumvarp þetta, fullnægja skilyrðum sam kvæmt reglum Alþingis um veitingu ríkisborgararéttar sem settar voru af allsherjarnefnd Alþingis 21. febrúar 1995.

Frumvarp þetta er fyrra frumvarp til laga um veitingu ríkisborgararéttar sem borið er fram á 122. löggjafarþingi.
Framhaldsskólar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 42

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um framhaldsskóla, nr. 80/1996, með síðari breytingum.

Flm.: Sigríður Jóhannesdóttir, Svavar Gestsson.

1. gr.

2. og 3. mgr. 7. gr. laganna falla brott.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu er lagt til að 2. og 3. mgr. 7. gr. laga um framhaldsskóla falli brott. Í 2. mgr. 7. gr. er kveðið á um að skólanefnd ákveði upphæð innritunar- og efnisgjalda sem nemendum er gert að greiða við upphaf hverrar námsannar eða skólaárs. Er annars vegar um að ræða innritunargjald, sem er þjónustugjald vegna kostnaðar við kennsluefni og pappír, og hins vegar efnisgjald sem innheimt er af nemendum sem njóta verklegrar kennslu vegna efniskostnaðar við efni sem skólinn lætur nemendunum í té. Er kveðið á um það í núgildandi lögum að innritunargjald megi aldrei vera hærra en 6.000 kr. á skólaári, en efnisgjald aldrei hærra en 12.500 kr. á önn.

Í 3. mgr. 7. gr. er að finna reglur um sérstakt endurinnritunargjald sem framhaldsskólum er heimilt að innheimta af nemendum sem endurinnritast í bekkjardeild eða áfanga og gera lögin ráð fyrir því að upphæð gjaldsins miðist við 500 kr. fyrir hverja ólokna einingu á síðustu önn.

Í frumvarpi þessu er þó gert ráð fyrir að ákvæði síðari málsgreinar 10. gr. haldi gildi sínu, en þar er fjallað um gjöld til nemendasjóða.