arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Brunatryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 240

517. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um brunatryggingar, nr. 48/1994.

(Eftir 2. umr., 28. des.)

1. gr.

Eftirtaldar breytingar skal gera á 2. gr. laganna:

a .

Á eftir 2. málsl. 1. mgr. kemur nýr málsliður svohljóðandi: Þó skal Fasteignamat ríkisins að jafnaði annast fyrstu virðingu.

b .

Á eftir lokamálslið 2. mgr. kemur nýr málsliður svohljóðandi: Sjái Fasteignamat ríkisins ástæðu til getur það framkvæmt endurmat, húseiganda og vátryggingafélagi að kostnaðar lausu.

c .

3. mgr. verður svohljóðandi:

Breyta skal vátryggingarverði húsa til samræmis við vísitölu byggingarkostnaðar hinna ýmsu tegunda húseigna.

d .

Á eftir 3. mgr. kemur ný málsgrein, sem verður 4. mgr., svohljóðandi:

Með reglugerð er heimilt að ákveða að húseigendur greiði árlegt umsýslugjald af bruna bótamati húseignar til Fasteignamats ríkisins. Viðkomandi vátryggingafélag innheimtir þetta gjald og skilar til Fasteignamatsins. Umsýslugjald þetta skal aldrei vera hærra en 0,03‰ (prómill) af brunabótamati húseignar.

2. gr.

2. mgr. 3. gr. laganna verður svohljóðandi:

Vátryggjanda er heimilt að veita undanþágu frá byggingarskyldu að höfðu samráði við skipulagsyfirvöld gegn því skilyrði að 15% dragist frá bótafjárhæðinni. Frádrætti þessum skal þó ekki beitt ef endurbygging er eigi heimil af skipulagsástæðum eða öðrum ástæðum sem tjón þola er ekki sjálfrátt um. Hafi ákvörðun verið tekin um að veita undanþágu frá byggingarskyldu og telji vátryggjandi brunabótamat húseignar greinilega hærra en markaðsverð húseignar þá er vátryggjanda heimilt að miða bótafjárhæð við markaðsverð viðkomandi húseignar. Rísi ágrein ingur um bótafjárhæð skal málinu skotið til gerðardóms sem ráðherra setur nánari ákvæði um í reglugerð, sbr. 5. gr. laga þessara.

3. gr.

4. gr. laganna verður svohljóðandi:

Öll iðgjöld og matskostnaður af húseignum í skyldutryggingu hvíla sem lögveð á eignunum sjálfum og ganga í tvö ár fyrir öllum öðrum skuldbindingum sem á þeim hvíla nema sköttum til ríkissjóðs.

Séu iðgjöld eigi greidd innan sex mánaða frá gjalddaga er heimilt að láta selja hina vá tryggðu eign á uppboði samkvæmt ákvæðum laga um nauðungarsölu.

4. gr.

Á eftir 4. gr. laganna kemur ný grein, sem verður 4. gr. a, svohljóðandi:

Hafi brunatrygging húss, sem tekin hefur verið, fallið niður af ástæðum sem húseiganda verður ekki um kennt ber Sambandi íslenskra tryggingafélaga að bæta honum tjón á húseign hans af völdum eldsvoða.

Samband íslenskra tryggingafélaga skal endurkrefja vátryggingafélög, sem hafa með höndum brunatryggingar húsa, um kostnað vegna slíkra bótagreiðslna nema í ljós verði leitt hver ber ábyrgð á að vátrygging féll niður og skal sambandið þá endurkrefja þann aðila. Kostnaði skal skipt á félögin í hlutfalli við bókfærð iðgjöld þeirra í lögboðnum brunatryggingum húsa hér á landi. Skal í því efni miðað við nýjustu upplýsingar um markaðshlutdeild félaganna við uppgjörsdag tjóns.

Skilyrði starfsleyfis lögboðinna brunatrygginga húseigna er að félag skuldbindi sig til að taka þátt í þessari tilhögun um greiðslu bóta vegna óvátryggðra húseigna.

5. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Forfallaþjónusta í sveitum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 105

521. Frumvarp til laga um afnám laga nr. 35/1992, um forfallaþjónustu í sveitum, o.fl.

(Eftir 2. umr., 28. des.)

1. gr.

Lög nr. 35 29. maí 1992, um forfallaþjónustu í sveitum, eru úr gildi felld.

2. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á lögum nr. 41 15. maí 1990, um Búnaðarmálasjóð:

a .

Hlutfallstala skv. A-lið 2. gr. verður: 0,55%, í stað „0,75%“.

b .

Hlutfallstala skv. B-lið 2. gr. verður: 1,1%, í stað „1,5%“.

c .

Úr 1. mgr. 4. gr. falla niður orðin: „Til forfalla- og afleysingaþjónustu í sveitum, sbr. lög nr. 32/1979

0,200% 0,400%“.

d .

3. mgr. 4. gr. fellur brott.

3. gr.

Lögin öðlast gildi 1. janúar 1995.

Ákvæði til bráðabirgða.

I.

Þrátt fyrir ákvæði laganna skal Framleiðsluráð landbúnaðarins ljúka innheimtu þeirra gjalda til forfallaþjónustu í sveitum sem lögð hafa verið á fyrir 1. janúar 1995.

II.

Stjórn forfallaþjónustu í sveitum skal þrátt fyrir ákvæði 1. gr. starfa áfram til 1. apríl 1995 og sjá um að ljúka uppgjöri á málefnum forfallaþjónustunnar og að útdeila tekjuafgangi til framleiðenda.

Réttur einstakra framleiðenda til endurgreiðslu er háður því að viðkomandi framleiðandi hafi greitt til þjónustunnar eftir 31. ágúst 1994. Endurgreiðsla skal fara fram í sömu hlutföllum og hver og einn framleiðandi greiddi í Búnaðarmálasjóð vegna þjónustunnar á því tímabili.
Mat á sláturafurðum Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 334

531. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 30/1966, um meðferð, skoðun og mat á sláturafurðum.

Frá landbúnaðarnefnd.

1. gr.

Á eftir 1. mgr. 5. gr. laganna kemur ný málsgrein er orðast svo:

Til að standa straum af kostnaði við heilbrigðiseftirlit dýralækna með sláturafurðum skal landbúnaðarráðherra innheimta gjald af öllu innvegnu kjöti í afurðastöð sem rennur í sérstakan sjóð í vörslu landbúnaðarráðuneytisins. Eftirlitsgjaldið miðast við raunkostnað, en má þó ekki vera hærra en 2,50 kr. á hvert kíló kjöts miðað við vísitölu framfærslukostnaðar í janúar 1995. Ráðherra setur í reglugerð nánari ákvæði um gjaldskyldu, innheimtu, gjalddaga, lögvernd og annað er lýtur að framkvæmd á innheimtu gjaldsins.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Á undanförnum árum hafa komið fram athugasemdir frá eftirlitsaðilum heilbrigðisyfirvalda í Evrópusambandinu og Bandaríkjum Norður-Ameríku um að nauðsynlegt sé að breyta því fyr irkomulagi sem hér gildir um greiðslu fyrir heilbrigðisskoðun kjötskoðunardýralækna og að stoðarmanna þeirra, þ.e. heilbrigðisskoðun á lifandi dýrum, á sláturafurðum og nauðsynlegum mælingum á aðskotaefnum. Í dag greiða sláturleyfishafar eftirlitsaðila beint fyrir kostnaðinn við eftirlitið en krafan er að kostnaður við eftirlitið verði greiddur af opinberum aðila sem síðan innheimti þann kostnað hjá sláturleyfishöfum eins og lagt er til hér. Vert er að taka sérstaklega fram að þessi meðferð á gjaldtökunni hefur engin áhrif til aukins kostnaðar í þessari framleiðslu hvort heldur varðar framleiðendur eða neytendur.

Fyrir liggur að ekki muni fást viðurkenning á sláturhúsum til útflutnings sláturafurða til Evr ópusambandsins og Bandaríkja Norður-Ameríku nema breyting verði gerð á núverandi fyrir komulagi.
Áfengislög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 55

55. Frumvarp til laga um breyting á áfengislögum, nr. 82 2. júlí 1969, með síðari breytingum.

Flm.: Rannveig Guðmundsdóttir, Petrína Baldursdóttir.

1. gr.

Við 13. gr. laganna bætist ný málsgrein, er verður 2. mgr., og orðast svo:

Áfengis- og tóbaksverslun ríkisins skal að höfðu samráði við landlæknisembættið og Umferðarráð merkja allar umbúðir undir áfengi, sem selt er í útsölum hennar, á áberandi stað með viðvörun, sem skal vera á íslensku og læsileg, þar sem fram kemur að áfengis neysla barnshafandi kvenna geti valdið fósturskaða og að neysla áfengis og akstur öku tækja fari ekki saman.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var flutt á síðasta þingi en varð eigi útrætt.

Íslendingar voru meðal fyrstu þjóða sem lögleiddu að merkimiðar með varnaðarorð um um skaðsemi tóbaks væru settir á allar tóbaksumbúðir. Þetta framtak vakti athygli víða um lönd og enda þótt erfitt sé að mæla bein áhrif slíkra viðvarana eru flutningsmenn sannfærðir um að slík varnaðarorð hafa bæði bein og óbein áhrif.

Fósturskaðar af völdum áfengis voru mikið til umræðu fyrir um áratug og hafa síðan stöðugt verið í umfjöllun en eins og kunnugt er hafa með rannsóknum fengist óyggjandi sannanir fyrir skaðsemi þess fyrir fóstur. Erlendar tíðnitölur sýna að eitt af hverjum 750–1.000 fæddum börnum séu alvarlega skemmd af þessum sökum. Tíðnitölur eru ekki þekktar hérlendis en vitað er um nokkur börn sem eru sköðuð.

Í Bandaríkjunum var fyrir fimm árum lögleitt að viðvaranir um skaðsemi áfengis skuli vera á öllum áfengisumbúðum og er þar ekkert undanskilið, hvorki létt vín né áfengur bjór. Viðvörunin á áfengisumbúðum í Bandaríkjunum er svohljóðandi:

„Opinber viðvörun:

1. Að ráði landlæknis ættu barnshafandi konur ekki að neyta áfengis sökum hættu á fósturskaða.

2. Áfengisneysla dregur úr ökuhæfni og hæfileika til að stjórna vélum og kann að valda heilsutjóni.“

Íslenskt áfengi, sem selt er í Bandaríkjunum, er með viðvörunum eins og að ofan greinir. Annars væri sala á því ekki leyfð. Ekki verður séð að neinir tæknilegir örðugleik ar séu samfara því að merkja áfengi sem selt er hér á landi með viðlíka hætti og nú er lög boðið í Bandaríkjunum. Merkingu áfengisumbúða kann að fylgja nokkur kostnaður, en sé ráð fyrir þessu gert strax við prentun merkimiða hlýtur sá kostnaður að vera hverfandi lítill.

Flutningsmenn vilja að lokum geta þess að þó að frumvarp þetta hafa eigi orðið útrætt síðasta vetur hafði framlagning þess samt þau áhrif að ein íslensk ölgerð, Viking Brugg hf., tók að merkja dósir sínar á svohljóðandi hátt: „Viking brugg vill benda á að áfengisneysla barns hafandi kvenna getur valdið fósturskaða og að neysla áfengis og stjórnun ökutækja eða ann arra tækja fara ekki saman.“ Forsvarsmenn þess fyrirtækis segja að aukakostnaður af þessum sökum hafi verið hverfandi lítill. Frumvarp þetta er sett fram í þeim tilgangi að vernda borgar ana og þótt einhver aukakostnaður hljótist af þá er hann léttvægur á móti því ef eitthvað tekst að sporna við þeirri miklu slysahættu eða hættunni á fósturskaða sem neysla áfengra drykkja getur haft í för með sér.
Lánsfjáraukalög 1994 Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 74

74. Frumvarp til lánsfjáraukalaga fyrir árið 1994.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994.)

1. gr.

Eftirfarandi breyting verður á 1. gr. lánsfjárlaga fyrir árið 1994: Í stað „27.750“ kemur: 29.000.

2. gr.

Eftirfarandi breyting verður á 4. tölul. 4. gr. lánsfjárlaga fyrir árið 1994: Í stað „11.500“ kemur: 15.200.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með frumvarpi þessu er óskað eftir heimild Alþingis til aukinnar lántöku ríkissjóðs og húsbréfadeildar Byggingarsjóðs ríkisins.

Lántökur ríkissjóðs. Gert er ráð fyrir að gjöld umfram tekjur verði um 1.250 m.kr. meiri á árinu en áætlað var í fjárlögum og er óskað eftir heimild Alþingis til viðbótarlántöku sem því nemur. Ítarlega er gerð grein fyrir breytingum á tekjum og gjöldum ríkissjóðs í frumvarpi til fjáraukalaga. Þá er rétt að geta þess að fjármálaráðherra hefur ákveðið að nýta heimild í 5. gr. laga nr. 43/1990, um Lánasýslu ríkisins, og endurlána Húsnæðisstofnun ríkisins alt að 7.000 m.kr. þar sem útboð húsnæðisbréfa hafa ekki gengið eftir.

Húsbréf. Afgreiðsla húsbréfa var áætluð 11.500 m.kr. í lánsfjárlögum fyrir árið 1994. Útgáfan stefnir hins vegar í að verða allt að 15.200 m.kr. á þessu ári og er sótt um heimild Alþingis til viðbótarútgáfu sem því nemur. Ákveðið hefur verið að gera breytingar á húsbréfakerfinu áður en kemur til útgáfu næsta húsbréfaflokks. Í fyrsta lagi hefur reglum um greiðslumat íbúðarkaupenda verið breytt og þær hertar. Í öðru lagi hefur verið ákveðið að endurskoða reglur um veðmat þeirra eigna sem standa sem trygging fyrir fasteignaveðbréfum íbúðarkaupenda. Loks hefur verið ákveðið að hækka núgildandi ábyrgðargjald úr 0,25% í 0,35%, en andvirði gjaldsins rennur óskipt í sérstakan varasjóð sem ætlað er að mæta útlánatöpum í húsbréfakerfinu. Ábyrgðargjaldið er innheimt þannig að vextir á fasteignaveðbréfum eru 0,35% hærri en vextir þeirra húsbréfa sem skipt er fyrir. Þessar breytingar miða að því að auka fjárhagslegt öryggi húsbréfakerfisins en vanskil í því eru nú orðin mjög veruleg eins og nánar er fjallað um í frumvarpi til lánsfjárlaga fyrir árið 1995. Þær aðgerðir ættu einnig að leiða til minni útgáfu húsbréfa þannig að starfsemi húsbréfadeildar verði á næsta ári í samræmi við ákvæði lánsfjárlaga fyrir árið 1995.
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 363

589. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

Flm.: Finnur Ingólfsson, Páll Pétursson, Jóhannes Geir Sigurgeirsson,

Jón Kristjánsson, Valgerður Sverrisdóttir, Guðni Ágústsson,

Stefán Guðmundsson.

1. gr.

Við 31. gr. laganna bætist nýr töluliður er orðast svo: Mótframlag eigin iðgjalds einstaklings í atvinnurekstri eða sjálfstæðri starfsemi til lífeyrissjóðs sem hlotið hefur staðfestingu fjármála ráðuneytisins.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi en koma til framkvæmda við álagningu opinberra gjalda á árinu 1996 á tekjur ársins 1995.

Greinargerð.

Iðgjöld í lífeyrissjóði eru yfirleitt um 10% af launum og er algengast að launþeginn greiði 4% og launagreiðandinn 6%. Launagreiðendum er almennt heimilt að draga þann iðgjaldahluta er þeir greiða frá skattskyldum tekjum atvinnurekstrarins en launþeganum er hins vegar gert að greiða fullan skatt af sínum hluta. Sjálfstæðir atvinnurekendur greiða allt iðgjaldið sjálfir, oft um 10% af reiknuðum launum, en fá hins vegar engan skattfrádrátt á sínar iðgjaldagreiðslur, ekki einu sinni af samsvarandi 6% hluta og launagreiðendum er heimilt að nýta til frádráttar.

Í flestum löndum Evrópu eru iðgjöld, sem greidd eru vegna lífeyris, frádráttarbær frá tekjum til skatts að hluta eða öllu leyti óháð því hvort það er launþeginn eða launagreiðandinn sem greiðir iðgjöldin. Slíkar skattareglur eru mun skynsamlegri en sú leið sem ríkisstjórnin valdi nú fyrir áramót um að hluti greidds lífeyris yrði frádráttarbær en ekki iðgjöldin. Brýnast er þó að koma til móts við sjálfstæða atvinnurekendur enda ekki rök fyrir því að þeir búi við sínu verri stöðu í skattalegu tilliti en aðrir borgarar þessa lands.
Viðlagatrygging Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 384

618. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um Viðlagatryggingu Íslands, nr. 55/1992.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994–95.)

1. gr.

Við lögin bætist ákvæði til bráðabirgða svohljóðandi:

Á árunum 1995–99 skal innheimta 10% álag á iðgjöld skv. 11. gr. Tekjur af þessu álagi á iðgjöld skulu renna í ofanflóðasjóð, sbr. 10. gr. laga um varnir gegn snjóflóðum og skriðuföllum, nr. 28/1985. Um innheimtu þessa gjalds fer skv. 11. gr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Nýlega skilaði áliti nefnd sem félagsmálaráðherra skipaði til að endurskoða lög um varnir gegn snjóflóðum og skriðuföllum, nr. 28/1985. Í áliti nefndarinnar kemur fram að nauðsynlegt er að veita frekari fjármunum til snjóflóðavarna. Nefndin gerði tillögu um að á árunum 1995–99 yrði innheimt 10% álag á iðgjöld vegna viðlagatryggingar. Tekjur af þessu álagi á iðgjöld rynnu til ofanflóðasjóðs. Samkvæmt lögum um varnir gegn snjóflóðum og skriðuföllum hefur ofan flóðasjóður nú til ráðstöfunar 5% af tekjum af iðgjöldum viðlagatryggingar auk beinna framlaga á fjárlögum. Framlag frá Viðlagatryggingu Íslands hefur verið liðlega 20 m.kr. á ári. Beint framlag á fjárlögum hefur verið liðlega 6 m.kr.

Með þeirri breytingu sem hér er lögð til mundu ráðstöfunartekjur ofanflóðasjóðs vegna tekna af viðlagatryggingariðgjöldum u.þ.b. þrefaldast og hækka úr liðlega 20 m.kr. í tæplega 80 m.kr. Til viðbótar kæmu bein framlög á fjárlögum til sjóðsins.

Þegar höfð eru í huga snjóflóðin í Súðavík þarf vart að hafa mörg orð um nauðsyn þess að endurskoða allt áhættumat vegna snjóflóðahættu og gera átak í snjóflóðavörnum á Íslandi. Með því viðbótarfjármagni sem fengist með þessari lagabreytingu yrði unnt að gera nauðsynlegt átak í þessum efnum.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 55/1992, um Viðlagatryggingu Íslands.

Samkvæmt frumvarpinu er lagt á tímabundið 10% álag á iðgjöld viðlagatryggingar og skal því ráðstafað í ofanflóðasjóð, sbr. lög nr. 28/1985. Samkvæmt upplýsingum frá Viðlagatrygg ingu Íslands mun álagið skila um 50 m.kr. tekjuauka miðað við tekjur af iðgjöldum árið 1994. Framangreind tímabundin hækkun á iðgjöldum mun ekki hafa bein áhrif á útgjöld ríkissjóðs umfram það sem ríkissjóður greiðir í iðgjöld sem vátryggingar taki. Ekki reyndist auðvelt að nálgast iðgjaldagreiðslur A-hluta ríkissjóðs vegna viðlaga tryggingar, en þar er um óverulegan kostnaðarauka að ræða.
Lyfjalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 403

645. Frumvarp til laga um breytingu á lyfjalögum, nr. 93/1994.

(Lagt fyrir Alþingi á 118. löggjafarþingi 1994–95.)

1. gr.

Á eftir 1. málsl. 1. mgr. 16. gr. laganna bætist nýr málsliður svohljóðandi: Óheimilt er þó að auglýsa lausasölulyf í sjónvarpi.

2. gr.

43. gr. laganna verður svohljóðandi:

Um mál sem rísa kunna út af brotum á lögum þessum fer að hætti opinberra mála nema öðru vísi sé mælt fyrir í lögum.

Fyrir brot gegn lögum þessum eða reglugerðum settum samkvæmt þeim skal refsa með sekt um, nema þyngri refsing liggi við samkvæmt öðrum lögum. Nú er brot ítrekað eða stórfellt og getur refsing þá orðið varðhald eða fangelsi allt að tveimur árum.

Tilraun eða hlutdeild í brotum í lögum þessum eru refsiverðar eftir því sem segir í III. kafla almennra hegningarlaga.

Lyf og lyfjaefni, sem eru framleidd, flutt inn eða seld ólöglega hér á landi skulu gerð upptæk með dómi og enn fremur ágóði af ólöglegri lyfjasölu. Andvirði hins upptæka rennur í ríkissjóð.

3. gr.

Við 44. gr. laganna bætist nýr málsliður svohljóðandi: Ráðherra er heimilt að setja í reglu gerð ákvæði um takmörkun og eftirlit með framleiðslu og markaðssetningu tiltekinna efna sem nota má við ólöglega framleiðslu á ávana- og fíkniefnum.

4. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Við undirbúning lyfjalaga, nr. 93/1994, féllu niður af misgáningi refsiákvæði laganna. Í frumvarpi þessu er því lagt til að orðalagi 43. gr. laganna verði breytt þannig að inn verði sett sérstakt refsiákvæði samhljóða 60. gr. lyfjadreifingarlaga nr. 76/1982 og 58. gr. lyfjalaga, nr. 108/1984.

Þá þykir nauðsynlegt að bann það sem fyrirhugað er að setja við sjónvarpsauglýsingum lausasölulyfja eigi sér skýra lagastoð.

Loks er talið nauðsynlegt að kveða skýrt á um í lögunum um heimild ráðherra til að setja reglugerð um framleiðslu og markaðssetningu efna sem gjarnan eru notuð við ólöglega fram leiðslu ávana- og fíkniefna. Evrópusambandið hefur sett sérstaka tilskipun um þetta efni, til skipun ráðsins 92/109/EBE frá 14. desember 1992 um framleiðslu og markaðssetningu tiltek inna efna sem notuð eru við ólöglega framleiðslu á ávana- og fíkniefnum. Höfð verður hliðsjón af þeirri tilskipun þegar reglugerð verður sett hér á landi.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lyfjalögum, nr. 93/1994.

Meginefni frumvarpsins eru refsiákvæði sem féllu niður við setningu lyfjalaga, nr. 93/1994.

Ekki verður séð að frumvarpið hafi áhrif á útgjöld ríkisjóðs.
Vog, mál og faggilding Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 419

683. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 100/1992, um vog, mál og faggildingu, með síðari breytingum.

Frá efnahags- og viðskiptanefnd.

1. gr.

Ákvæði til bráðabirgða III í lögunum, sbr. lög nr. 102/1994, orðast svo:

Viðskiptaráðherra er heimilt að setja reglugerðir um öryggi vöru sem boðin er neytendum hér á landi í atvinnuskyni eða neytendum í öðrum ríkjum Evrópska efnahagssvæðisins af aðilum sem staðfestu hafa hér á landi að því leyti sem það er nauðsynlegt vegna skuldbindinga er leiðir af samningi um Evrópskt efnahagssvæði og að því leyti sem ekki er kveðið á um öryggi hlutað eigandi vöru og eftirlit með því að hún uppfylli settar kröfur í öðrum löndum.

Í reglugerð skal kveðið á um hvernig eftirliti með því að vara uppfylli þær kröfur sem til hennar eru gerðar skuli háttað og rétt skoðunarstofa til aðgangs að eftirlitsskyldri vöru.

Löggildingarstofan annast eftirlit skv. 2. mgr.

Ákvæði þetta fellur úr gildi 1. janúar 1997.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Fyrir efnahags- og viðskiptanefnd hefur í vetur legið frumvarp til laga um öryggi vöru og opinbera markaðsgæslu, 198. mál. Sams konar frumvarp lá fyrir nefndinni á síðasta þingi en ekki náðist samkomulag um að afgreiða málið. Vegna EES-samningsins taldi nefndin þó nauð synlegt að veita viðskiptaráðherra heimild til að setja reglugerðir um öryggi þeirra vöruflokka sem ekki er kveðið á um í öðrum lögum og hvernig eftirliti með þeim skuli háttað. Þetta var gert með lögfestingu ákvæðis til bráðabirgða við lög nr. 100/1992, um vog, mál og faggildingu, sem skyldi falla úr gildi 1. júní 1995. Nú er sýnt að ekki mun takast að afgreiða frumvarp um öryggi vöru og opinbera markaðsgæslu á þessu þingi og hefur því nefndin ákveðið að framlengja hið umrædda bráðabirgðaákvæði í lögum nr. 100/1992 til 1. janúar 1997. Ein efnisbreyting hefur verið gerð á ákvæðinu sem á að tryggja rétt skoðunarstofa til að skoða vöru hjá seljendum. Um skýringar vísast að öðru leyti til greinargerðar með frumvarpi nefndarinnar eins og það var lagt fram á 117. löggjafarþingi, þskj. 1227.
Starfræksla póst- og símamála Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 421

689. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um stjórn og starfrækslu póst- og símamála, nr. 36/1977, með síðari breytingum.

Flm.: Jóna Valgerður Kristjánsdóttir, Anna Ólafsdóttir Björnsson,

Guðrún J. Halldórsdóttir, Kristín Ástgeirsdóttir,

Kristín Einarsdóttir.

1. gr.

Við 1. mgr. 3. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Stofnunin skal tryggja sem jafnastan aðgang landsmanna að þessari þjónustu.

2. gr.

2. mgr. 11. gr. laganna verður svohljóðandi:

Stefnt verði að því við gjaldskrárgerð að landið allt verði eitt gjaldsvæði óháð svæðisnúmer um eigi síðar en 1. janúar 1996. Ráðherra ákveður með reglugerð nánari framkvæmd þessa ákvæðis.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Í gildandi lögum er í 11. gr. sú stefnumörkun að sömu gjöld skuli gilda innan hvers svæðis. Mikið hefur áunnist hin síðari ár í því að jafna símakostnað landsmanna óháð svæðum. Fyrir nokkrum árum var ekki innheimt sama gjald fyrir að hringja innan svæða. Nú er í gildi sama gjaldskrá innan hvers svæðis og er það spor í rétta átt. Það hlýtur að verða að gera þær kröfur að allir landsmenn sitji við sama borð í þessum efnum. Sífellt fleiri samtök sveitarfélaga hafa sent frá sér áskorun til Alþingis um að jafna símakostnað innan lands. Eðlilegt er að Alþingi lýsi yfir vilja sínum þar að lútandi með því að samþykkja þær lagabreytingar sem hér eru lagðar til.

Annars vegar er um að ræða viðbót við 3. gr. laganna um tilgang og starfsemi stofnunarinn ar, þ.e. að landsmenn eigi jafnan aðgang að þeirri þjónustu sem kveðið er á um í greininni sem er að stofnunin tryggi að kostur sé á hagkvæmri og fullkominni póst- og símaþjónustu. Hins vegar er mörkuð sú stefna að landið verði allt eitt gjaldsvæði óháð svæðisnúmerum að öðru leyti.