arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Starfskjör presta þjóðkirkjunnar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 428

822. Frumvarp til laga um starfskjör presta þjóðkirkjunnar.

(Eftir 3. umr. í Ed., 6. mars.)

I. KAFLI

Um breyting á lögum nr. 94/1986, um kjarasamninga opinberra starfsmanna, með síðari breytingum.

1. gr.

1. tölul. 2. mgr. 1. gr. laganna orðist svo: Biskups Íslands, vígslubiskupa, prófasta, sóknarpresta og sérþjónustupresta, borgardómara, borgarfógeta, bæjarfógeta, flugmálastjóra, forstjóra Hafrannsóknastofnunar, forstjóra Landhelgisgæslu, forstjóra Ríkisspítala, héraðsdómara, hæstaréttardómara, landlæknis, lögreglustjórans á Keflavíkurflugvelli, lögreglustjórans í Reykjavík, orkumálastjóra, póst - og símamálastjóra, rafmagnsveitustjóra ríkisins, rannsóknarlögreglustjóra, ráðherra, ráðuneytisstjóra, rektors Háskóla Íslands, rektors Kennaraháskóla Íslands, rektors Tækniskóla Íslands, ríkislögmanns, ríkissaksóknara, ríkisskattanefndarmanna í fullu starfi, ríkisskattstjóra, sakadómara, sendiherra, skattrannsóknarstjóra, sýslumanna, tollgæslustjóra, tollstjórans í Reykjavík, vegamálastjóra, verðlagsstjóra, yfirborgardómara, yfirborgarfógeta, yfirdýralæknis og yfirsakadómara, en starfskjör þeirra skulu ákveðin af Kjaradómi.

II. KAFLI

Um breyting á lögum um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, nr. 38/1954, með síðari breytingum.

2. gr.

3. tölul. 2. mgr. 29. gr. laganna orðist svo: Hæstaréttarritari og starfsmenn Hæstaréttar, héraðsdómarar, lögreglustjórar, fulltrúar lögreglustjórans í Reykjavík, tollstjóri, tollgæslustjóri, vígslubiskupar, prófastar, sóknarprestar og sérþjónustuprestar.

III. KAFLI

Um breyting á lögum um Kjaradóm, nr. 92/1986.

3. gr.

2. gr. laganna orðist svo:

Kjaradómur ákveður launakjör þeirra sem hér greinir:

Biskups Íslands, vígslubiskupa, prófasta, sóknarpresta og sérþjónustupresta, borgardómara, borgarfógeta, bæjarfógeta, flugmálastjóra, forstjóra Hafrannsóknastofnunar, forstjóra Landhelgisgæslu, forstjóra Ríkisspítala, héraðsdómara, hæstaréttardómara, landlæknis, lögreglustjórans á Keflavíkurflugvelli, lögreglustjórans í Reykjavík, orkumálastjóra, póst - og símamálastjóra, rafmagnsveitustjóra ríkisins, rannsóknarlögreglustjóra, ráðherra, ráðuneytisstjóra, rektors Háskóla Íslands, rektors Kennaraháskóla Íslands, rektors Tækniskóla Íslands, ríkisendurskoðanda, ríkislögmanns, ríkissaksóknara, ríkisskattanefndarmanna í fullu starfi, ríkisskattstjóra, sakadómara, sendiherra, skattrannsóknarstjóra, skrifstofustjóra Alþingis, sýslumanna, tollgæslustjóra, tollstjórans í Reykjavík, vegamálastjóra, verðlagsstjóra, yfirborgardómara, yfirborgarfógeta, yfirdýralæknis og yfirsakadómara.

IV. KAFLI

Um gildistöku.

4. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. september 1991.
Tekjustofnar sveitarfélaga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 442

824. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjustofna sveitarfélaga, nr. 90 13. ágúst 1990.

(Lagt fyrir Alþingi á 113. löggjafarþingi 1990

–

91.)

1. gr.

Við 9. gr. laganna bætist nýr stafliður sem orðast svo:

e. Spölur hf., 1,3% af heildartekjum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með lögum nr. 45/1990, um vegtengingu um utanverðan Hvalfjörð, var ríkisstjórninni heimilað að fela hlutafélagi, sem stofnað yrði í því skyni, að annast að nokkru eða öllu leyti undirbúning, fjármögnun og framkvæmdir við vegtengingu um utanverðan Hvalfjörð, svo og rekstur um tiltekinn tíma. Á grundvelli laganna hefur samgönguráðherra gert samning við félagið er kveður á um gerð, rekstur, tilhögun mannvirkja, gjaldtökutíma og önnur atriði sem þurfa þykir. Samningurinn öðlast ekki gildi fyrr en Alþingi hefur staðfest hann. Er lagt til að það verði gert með þingsályktun. Í samningnum eru ákvæði um að félagið greiði landsútsvar. Til þess að svo megi verða er lagabreyting nauðsynleg og því er þetta frumvarp lagt fram.

Hlutafélagið Spölur hf. var stofnað í janúarmánuði sl. og eru stofnfélagar eftirtaldir: Akraneskaupstaður, Íslenska járnblendifélagið, Sementsverksmiðja ríkisins hf., Krafttak hf., Ístak hf., Borgarnesbær, Samtök sveitarfélaga í Vesturlandskjördæmi, Vegagerð ríkisins, Skilmannahreppur og Kjalarneshreppur.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Í 9. gr. samnings samgönguráðherra og Spalar hf. er kveðið á um að félagið skuli greiða landsútsvar. Þykir eðlilegt að félaginu verði gert að greiða landsútsvar í stað aðstöðugjalds, svo sem gildir um Sementsverksmiðju ríkisins og járnblendiverksmiðjuna í Hvalfirði, og að útsvarið renni óskipt í Jöfnunarsjóð sveitarfélaga. Í 9. gr. laga nr. 90/1990, um tekjustofna sveitarfélaga, eru tæmandi taldir þeir aðilar sem greiða landsútsvar.

Um 2. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringar.
Atvinnuréttindi vélfræðinga Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 444

826. Frumvarp til laga um breytingu á lögum um atvinnuréttindi vélfræðinga, vélstjóra og vélavarða á íslenskum skipum, nr. 113/1984.

(Lagt fyrir Alþingi á 113. löggjafarþingi 1990

–

91.)

1. gr.

5. gr. laganna breytist svo:

Við 2. mgr. bætist: enda fullnægi þeir kröfum um viðhald réttinda, sbr. 9. gr.

2. gr.

9. gr. laganna breytist svo:

Við 2. mgr. bætist: þar sem taka skal mið af alþjóðasamþykktinni um þjálfun, skírteini og vaktstöðu sjómanna frá 1978, eftir því sem við á.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. júlí 1991.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er flutt samhliða frumvarpi til laga um breytingu á lögum um atvinnuréttindi skipstjórnarmanna. Er hér um að ræða breytingar í kjölfar laga nr. 47/1987, um framkvæmd alþjóðasamþykktar um þjálfun, skírteini og vaktstöðu sjómanna. Um almennar athugasemdir hér á landi vísast til áðurgreinds frumvarps um skipstjórnarmenn.

Um 1. gr.

Í viðauka með alþjóðasamþykktinni frá 1978 eru kröfur um að skírteini skulu aðeins gefin út til fimm ára í senn og til endurnýjunar gerir samþykktin kröfu um að viðkomandi hafi haldið hæfni sinni við með starfi eða að öðrum kosti endurmenntun auk þess sem heilsufarskröfum sé fullnægt. Gert er ráð fyrir því að ráðherra setji reglur um endurútgáfu skírteina og þar komi þessar kröfur fram.

Um 2. gr.

Lagt er til að ákvæðið um að menn haldi áunnum rétti verði skilyrt svo að tryggt sé að hæfni sé viðhaldið og heilsufarskröfum sé fullnægt. Þannig gildi í raun sömu kröfur um endurnýjun eldri réttinda og nýrra réttinda.
Virðisaukaskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 447

839. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með síðari breytingum.

Flm.: Ásgeir Hannes Eiríksson.

1. gr.

Við 3. mgr. 2. gr. laganna bætist nýr töluliður svohljóðandi:

Hljómleikahald hvers konar og annar lifandi flutningur á íslenskri tónlist, enn fremur hljóðritað íslenskt efni á hljómplötum, hljómböndum og hljómdiskum hvers konar.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Andinn á bak við virðisaukaskattinn er að íslensk menning skuli ekki skattlögð. Þess vegna er hinum ýmsu listgreinum haldið utan við þá skattheimtu og nú síðast bókagerð. En tónlistin varð ein eftir í fjölskyldu listanna og ber áfram fullan virðisaukaskatt. Hún fór í VASKINN. Tónlistin stendur því höllum fæti hér á landi og mun brátt dragast aftur úr öðrum listgreinum.

Á sama tíma eru íslenskir tónlistarmenn að hasla sér völl í öðrum löndum og hafa hlotið lof fyrir. Íslensk stjórnvöld hafa viðurkennt gildi íslenskrar tónlistar með því að styðja við útflutning hennar. Tónlistin er því um það bil að verða umtalsverð atvinnugrein og skapa þjóðarbúinu nokkurn gjaldeyri auk þess að kynna bæði land og þjóð.

Þessum vaxtarbroddi er nú stefnt í voða með því að láta hann bera virðisaukaskatt einan allra listgreina. Fyrir bragðið er hætt við að tónlistin standist ekki öðrum listgreinum snúning og innlent tónlistarlíf rifi seglin, hæfileikafólk rói á önnur mið.

En tónlistin er ekki bara atvinnugrein því að hún er fyrst og fremst listgrein. Engin önnur list á jafngreiða leið að íslenskum heimilum og íslenskri æsku. Þess vegna er mikið í húfi að vel sé til tónlistarinnar vandað og myndarlega að henni staðið. Lengi býr að fyrstu gerð.
Sjóðshappdrætti til stuðnings kaupum á björgunarþyrlu Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 237

849. Frumvarp til laga um sjóðshappdrætti til stuðnings kaupum á björgunarþyrlu.

(Eftir 2. umr. í Ed., 11. mars.)

1. gr.

Dómsmálaráðherra er með lögum þessum veitt heimild til að setja á stofn happdrætti til að standa að kaupum á björgunarþyrlu fyrir Landhelgisgæslu Íslands.

Skal happdrættið vera sjóðshappdrætti eins og nánar er kveðið á um í 3. gr.

Heimild þessi skal gilda til ársloka 1996.

2. gr.

Dómsmálaráðherra skal skipa þriggja manna framkvæmdastjórn er annist fjárreiður happdrættisins, skipulag og framkvæmd þess.

Einn stjórnarmaður skal skipaður samkvæmt tilnefningu Landhelgisgæslu Íslands en hinir tveir án tilnefningar og skal annar þeirra vera formaður framkvæmdanefndarinnar. Varamenn skulu skipaðir með sama hætti. Skipunartími skal vera fjögur ár í senn.

Heimilt er framkvæmdastjórn happdrættisins að gera samninga við aðra aðila um að taka að sér einstaka þætti happdrættisins eða framkvæmdina í heild. Skal dómsmálaráðherra staðfesta slíka samninga.

3. gr.

Sjóðshappdrættið er fólgið í því að þátttakendur greiði tiltekna fjárhæð eða margfeldi hennar í sérstakan sjóð sem safnað er upp um tiltekinn tíma. Vinninga skal síðan draga með tilviljunarkenndum hætti undir eftirliti bæjarfógetaembættisins í Reykjavík.

4. gr.

Lágmarksgjald fyrir þátttöku í happdrætti skal ákveðið af dómsmálaráðherra að fengnum tillögum frá framkvæmdastjórn happdrættisins.

5. gr.

Dómsmálaráðherra skal ákveða að fengum tillögum frá framkvæmdastjórn happdrættisins vinningshlutfall af fjárhæð sjóðsins hverju sinni. Vinningar skulu vera í formi ríkisskuldabréfa.

Vinningar skulu vera undanþegnir hvers konar opinberum gjöldum, öðrum en eignarskatti, á því ári sem þeir falla til.

6. gr.

Ágóða af happdrættinu skal varið til kaupa á björgunarþyrlu fyrir Landhelgisgæslu Íslands.

7. gr.

Ríkisendurskoðun skal hafa eftirlit með fjárreiðum happdrættisins.

8. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Heimild til að selja kirkjujörðina Stóru-Borg Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 452

853. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 33 22. apríl 1947, með síðari breytingum, um heimild fyrir ríkisstjórnina til að selja Grímsneshreppi kirkjujörðina Stóru - Borg.

Flm.: Jón Helgason, Margrét Frímannsdóttir.

1. gr.

2. mgr. 1. gr. laganna, sbr. 1. gr. laga nr. 70/1974, orðast svo:

Grímsneshreppi er heimilt að selja jörðina Sigurjóni Ólafssyni ábúanda á Stóru - Borg.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta er flutt að beiðni hreppsnefndar Grímsneshrepps í Árnessýslu í því skyni að felldar verði niður þær kvaðir sem 1. gr. laga nr. 70/1974 setur ráðstöfunarheimildum Sigurjóns Ólafssonar, bónda á Stóru - Borg, á jörðinni.

1. gr. laga nr. 70/1974 er svohljóðandi:

„Grímsneshreppi er heimilt að selja jörðina Sigurjóni Ólafssyni ábúanda á Stóru - Borg, en óheimilt er honum að selja hana aftur öðrum en Grímsneshreppi eða ríkissjóði og þá á fasteignamatsverði, nema þeir hafni kaupum.“

Grímsneshreppur seldi Sigurjóni Ólafssyni jörðina með afsali dags. 30. september 1976. Þær kvaðir, sem lagðar voru á ábúanda jarðarinnar við kaup hennar skv. 1. gr. laga nr. 70/1974, eru mjög óvenjulegar og ekki lengur í samræmi við réttarvitund manna.

Samkvæmt frumvarpinu fer um heimildir til sölu og ákvörðunar söluverðs á jörðinni samkvæmt almennum reglum eins og þær eru á hverjum tíma.
Samvinnufélög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 230

863. Frumvarp til laga um samvinnufélög.

(Eftir 2. umr. í Nd., 11. mars.)

Samhljóða þskj. 331 með þessum breytingum:

44. gr. hljóðar svo:

Óheimilt er að ákveða hömlur á viðskiptum með hluti í B - deild stofnsjóðs eða með samvinnuhlutabréf.

Um framsal og veðsetningu samvinnuhlutabréfa gilda venjulegar reglur um viðskiptabréf nema annað sé tekið skýrt fram í bréfinu.

Samvinnufélag má aldrei eiga lengur en þrjá mánuði meira en 10% af hlutum eigin B-deildar stofnsjóðs. Eignist félagið meira af slíkum hlutum, svo sem með kaupum eða fyrir annað framsal, skal það hafa selt hlutina þannig að lögmæltu marki sé náð innan þriggja mánaða.

Nú eignast dótturfélag samvinnufélags hluti í móðurfélaginu, eða tekur þá að veði, og eiga þá ákvæði 3. mgr. við.

Samvinnufélagi er óheimilt að taka eigin samvinnuhlutabréf að veði til tryggingar lánum til eigenda slíkra bréfa.

Engin félagsréttindi fylgja eign félagsins í B - deild stofnsjóðs.

Ákvæði til bráðabirgða hljóða svo:

Samvinnufélög og samvinnusambönd, sem starfandi eru við gildistöku laga þessara, skulu hafa breytt samþykktum sínum í samræmi við ákvæði laganna í síðasta lagi 1. janúar 1993 og skulu þau um leið fullnægja tilkynningarskyldu til samvinnufélagaskrár.

Viðskiptaráðherra skal eftir setningu laga þessara skipa nefnd sem hafi það hlutverk að gera tillögur um framtíðarskipan innlánsdeilda samvinnufélaga. Skal nefndin skila áliti í síðasta lagi 1. júlí 1992. Jafnframt skal nefndin gera tillögur um þær lagabreytingar sem nauðsynlegar kunna að verða til þess að fella reglur um rekstur innlánsdeilda að almennum reglum sem gilda um aðrar innlánsstofnanir og jafnframt taka tillit til sérstöðu starfandi innlánsdeilda og þýðingar þeirra fyrir hlutaðeigandi samvinnufélög.
Þjóðminjalög Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 459

881. Frumvarp til laga um breyting á þjóðminjalögum, nr. 88/1989.

Frá menntamálanefnd.

1. gr.

Í stað orðanna „deildarstjóri fornleifadeildar“ í síðasta málslið 2. mgr. 3. gr. laganna og „deildarstjóra fornleifadeildar“ í síðasta málslið 5. mgr. sömu greinar komi (í viðeigandi beygingarföllum): fornminjavörður.

2. gr.

Eftirfarandi breytingar verði á 5. gr. laganna:

3. málsl. 3. mgr. orðist svo: Auk þess fornleifasvið sem skipta má í deildir eins og þurfa þykir og lýtur stjórn fornleifanefndar, sbr. 3. gr.

Í stað orðanna „Deildarstjóri fornleifadeildar og fornleifaverðir“ í upphafi 4. málsl. 3. mgr. komi: Fornminjavörður og fornleifafræðingar.

3. gr.

Í stað orðanna „Fornleifadeild lætur, eftir föngum,“ í upphafi 1. mgr. 17. gr. laganna komi: Fornminjavörður lætur.

4. gr.

Í stað orðsins „Fornleifadeild“ í upphafi síðari málsliðar 19. gr. laganna komi: Fornminjavörður.

5. gr.

4. málsl. 22. gr. laganna orðist svo: Rannsóknir útlendinga skulu vera undir yfirumsjón fornminjavarðar og fornleifafræðings viðkomandi svæðis.

6. gr.

Í stað orðanna „Fornleifadeild eða“ í upphafi 23. gr. laganna komi: Fornminjavörður og.

Greinargerð.

Frumvarpið er flutt að ósk formanns þjóðminjaráðs. Því fylgdi svohljóðandi greinargerð:

„Með breytingum þeim, sem hér er lagt til að gerðar verði á þjóðminjalögum, er miðað við að í stað starfsheitisins „deildarstjóri fornleifadeildar“ komi hið forna starfsheiti fornminjavörður og sé hann ráðinn til fimm ára í senn. Starfssvið hans er hið sama og deildarstjóra fornleifadeildar í núgildandi lögum. Starfsemi fornminjavörslu er afar viðamikil og ljóst að eðlilegra er að tala um fornleifasvið Þjóðminjasafns en fornleifadeild sem geti, er fram líða stundir, skipst í deildir. Einnig tekur starfssvið fornminjavarðar til landsins í heild samkvæmt frumvarpinu. Þá er áfram lagt til að ráðið sé til starfsins tímabundið. Ekki er efnislega um aðrar breytingar að ræða í frumvarpi þessu.“

Einstakir nefndarmenn áskilja sér rétt til að flytja eða fylgja breytingartillögum er fram kunna að koma við frumvarp þetta.
Lífeyrissjóður starfsmanna ríkisins Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 466

956. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 29/1963, um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins, með síðari breytingum.

Flm.: Ásgeir Hannes Eiríksson.

1. gr.

1. málsl. 1. mgr. 10. gr. laganna orðast svo: Sjóðfélagar skv. 1. tölul. 2. gr. greiða 4% af öllum launatekjum sínum frá ríkissjóði í iðgjald til sjóðsins.

2. gr.

3. mgr. 10. gr. laganna orðast svo:

Launagreiðendur greiði í iðgjöld til sjóðsins 6% af öllum launagreiðslum sem sjóðfélagi tekur hjá þeim og skal greiða þau til sjóðsins samtímis iðgjöldum sjóðfélaga.

3. gr.

Á eftir 12. gr. a kemur ný grein, 12 b, svohljóðandi:

Þeim ríkisstarfsmönnum, sem ekki hafa fengið að greiða iðgjald til Lífeyrissjóðsins af aukatekjum sínum frá ríkissjóði, er heimilt að kaupa full réttindi til eftirlauna á eftirfarandi hátt:

Greiða að fullu lífeyrissjóðstillag sem þeir hefðu átt að greiða af aukatekjum með einni greiðslu.

Greiða lífeyrissjóðstillag með afborgunum á 5 – 10 árum eftir samkomulagi.

Tillag lífeyrisþega verði dregið frá auknum eftirlaunum hans á 5 – 10 árum.

Ríkissjóður skal semja við Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins um greiðslu þess hluta tillagsins sem ríkissjóði ber að greiða.

4. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Lífeyrir er einhver dýrmætasti réttur vinnandi fólks og því verður að tryggja öllum launþegum sanngjörn eftirlaun að loknum starfsdegi. Nú er mikið misræmi í greiðslum eftirlauna til opinberra starfsmanna. Eftirlaun eru ekki greidd af aukavinnutekjum og ríkisstarfsmenn fá ekki að greiða iðgjald af aukavinnu í Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins. Þeir eru þó að sjálfsögðu skyldugir til að greiða skatta og önnur gjöld af þessum aukavinnutekjum í ríkissjóð þrátt fyrir það.

Það getur munað lífeyrisþega umtalsverðum fjárhæðum í dag hvort hann hefur fengið greidd laun samkvæmt háum launaflokki eða fengið sömu heildarlaun greidd að hluta í föstum launum og að hluta í aukavinnugreiðslum. Þess eru mörg dæmi hjá ríkinu að aukavinna starfsmanna sé frá 1 / 4 til 1 / 3 af heildartekjum þeirra. Það er hátt hlutfall af ævitekjum starfsmanna og allt saman utan við lífeyrisrétt þeirra.

Samkvæmt lögum um réttindi og skyldur ríkisstarfsmanna ber starfsmönnum skylda til að vinna ákveðna eftirvinnu ef yfirmaður þeirra gefur fyrirmæli um að hennar sé þörf. Hjá mörgum ríkisstofnunum verður ekki hjá því komist að láta vinna hluta verkefna í aukavinnu. Nægir í því sambandi að benda á löggæslu og slökkvilið. Aðrar ríkisstofnanir þurfa að láta vinna árstíðabundna aukavinnu og má þar nefna skattstofur.

Hér er um misrétti að ræða og því er lagt til hér að breyta lögum um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins þannig að framvegis verði allar greiðslur vegna aukavinnu taldar með til höfuðstóls fyrir lífeyrisgreiðslur. Eins að þeir ríkisstarfsmenn sem hlotið hafa aukavinnutekjur án lífeyrisréttinda geti keypt þau réttindi á sanngjarnan hátt í lífeyrissjóði sínum.
Efnahagsaðgerðir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 421

998. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 9 2. mars 1989, um efnahagsaðgerðir.

(Eftir 3. umr. í Ed., 15. mars.)

1. gr.

2. mgr. 9. gr. orðist svo:

Stofna skal hinn 1. apríl 1991 hlutafjárdeild við Byggðastofnun og tekur deildin á stofndegi við öllum eignum og skuldbindingum Hlutafjársjóðs Byggðastofnunar. Deildin skal hafa sjálfstæðan fjárhag. Deildinni má fela að annast eftirlit með hlutafélögum sem Byggðastofnun á aðild að.

2. gr.

11. gr. laganna orðist svo:

Stofna skal hinn 1. janúar 1991 atvinnutryggingardeild við Byggðastofnun. Deildin skal hafa sjálfstæðan fjárhag og tekur á stofndegi við eignum og skuldbindingum Atvinnutryggingarsjóðs útflutningsgreina. Hlutverk deildarinnar er að innheimta skuldabréf í eigu deildarinnar en henni er óheimilt að veita ný lán. Stjórn Byggðastofnunar er heimilt að grípa til viðeigandi ráðstafana til að vernda eignir sínar, þar með talið að skuldbreyta, breyta skilmálum lána atvinnutryggingardeildar, breyta þeim í víkjandi lán eða fella þau niður, enda liggi fyrir samþykki forsætisráðherra og fjármálaráðherra. Að jafnaði skulu slíkar breytingar á skilmálum vera liður í aðgerðum sem miða að fjárhagslegri endurskipulagningu, meiri háttar skipulagsbreytingum, samruna fyrirtækja og öðru því sem til hagræðingar horfir.

3. gr.

12. gr. laganna orðist svo:

Forsætisráðherra setur reglugerð um framkvæmd laga þessara.

4. gr.

Umboð stjórnar Hlutafjársjóðs Byggðastofnunar skv. 9. gr. laga nr. 9 2. mars 1989, um efnahagsaðgerðir, fellur niður 1. apríl 1991.

5. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.
Verðjöfnunarsjóður sjávarútvegsins Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 10

10. Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 39/1990, um Verðjöfnunarsjóð sjávarútvegsins.

Flm.: Stefán Guðmundsson, Steingrímur Hermannsson, Jóhannes Geir Sigurgeirsso n,

Jón Kristjánsson, Ólafur Þ. Þórðarson, Guðni Ágústsson,

Ingibjörg Pálmadóttir, Finnur Ingólfsson.

1. gr.

Við 4. gr. laganna bætist ný málsgrein er orðast svo:

Fyrirtækjum, sem greiða Verðjöfnunarsjóði, er heimilt að inna þá greiðslu af hendi til síns viðskiptabanka eða innlánsstofnunar þar sem fjármagnið verði ávaxtað enda sé fullnægt almennum reglum sem sjóðstjórn setur, m.a. um ávöxtun fjárins, sbr. 11. gr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Þann 5. maí 1990 samþykkti Alþingi lög um Verðjöfnunarsjóð sjávarútvegsins sem tóku gildi 1. júní 1990.

Hlutverk sjóðsins er, eins og segir í lögunum, að draga úr áhrifum verðsveiflna á sjávarafurðum á þjóðarbúskapinn.

Þrátt fyrir það sem segir í 7. gr. laganna, að innstæður á verðjöfnunarreikningum sjóðsins teljist eign hans, er ekkert sem mælir gegn því að það fjármagn, sem hin ýmsu fyrirtæki sjávarútvegsins greiða til sjóðsins, sé ávaxtað í viðskiptabönkum fyrirtækjanna, enda segir í 4. gr. laganna að greiðslur skuli renna inn á verðjöfnunarreikning á nafni viðkomandi framleiðanda.

Staða á reikningum Verðjöfnunarsjóðs sjávarútvegsins er nú um 2,6 milljarðar kr. Af því má sjá að hér er um verulegt fé að ræða sem tekið er úr rekstri fyrirtækjanna til hugsanlegrar verðjöfnunar.

Markmið þessa frumvarps er að gefa þeim sem gert er að greiða hluta af afrakstri atvinnustarfsemi sinnar til Verðjöfnunarsjóðs sjávarútvegsins rétt til að ávaxta það fjármagn þar sem framleiðslan og verðmætasköpunin hefur orðið.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Í lögunum um Verðjöfnunarsjóð sjávarútvegsins segir að greitt skuli í sjóðinn þegar markaðsverð afurða í hverri deild er að meðaltali 3–5% hærra en staðvirt meðalverð (grundvallarverð) síðustu fimm árin og skal innborgunin vera 50% af því sem umfram er.

Með flutningi þessa frumvarps er lagt til að það fjármagn, sem hin ýmsu sjávarútvegsfyrirtæki lögum samkvæmt greiða til Verðjöfnunarsjóðsins til hugsanlegrar sveiflujöfnunar, verði heimilt að ávaxta í viðskiptabönkum fyrirtækjanna og þá í þeim byggðarlögum þar sem framleiðslan er.

Um 2. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringa.
Tryggingagjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 134

143. Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 113/1990, um tryggingagjald.

(Lagt fyrir Alþingi á 115. löggjafarþingi 1991.)

1. gr.

2. mgr. 10. gr. laganna orðist svo:

Gjaldskyldur aðili skal ótilkvaddur greiða tryggingagjald til innheimtumanns ríkissjóðs, eða eftir því sem nánar kann að vera ákveðið í reglugerð, sbr. 2., 3. og 4. mgr. 109. gr. laga nr. 75/1981, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi nú þegar.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpi til fjárlaga fyrir árið 1992 er boðaður sparnaður með hagræðingu í innheimtu á opinberum gjöldum, m.a. með því að sameinuð verði á einum gíróseðli staðgreiðsla af launum, staðgreiðsla af reiknuði endurgjaldi og tryggingagjald. Þessi innheimta er nú gerð með aðskildum seðlum þrátt fyrir að gjalddagi gjaldanna sé sá sami, þ.e. 15. dagur hvers mánaðar. Til þess að þetta sé framkvæmanlegt verður sami innheimtuaðili að annast innheimtu staðgreiðslu og tryggingagjalds. Innheimtumenn ríkissjóðs annast innheimtu þessara gjalda beggja nema þar sem fyrir er sameiginleg innheimta á gjöldum til ríkis og sveitarfélaga. Í þeim tilvikum annast gjaldheimtan innheimtu á staðgreiðslu en innheimtumenn ríkissjóðs innheimtu á tryggingagjaldi. Þetta fyrirkomulag er í Reykjavík, Mosfellsbæ, Garðabæ, á Seltjarnarnesi og á Suðurnesjum.

Samkvæmt þessu frumvarpi er lagt til að gerð verði breyting á lögunum um tryggingagjald þannig að fjármálaráðherra geti ákveðið að þeir aðilar, sem innheimta staðgreiðslu tekjuskatts, skuli jafnframt annast innheimtu tryggingagjalds. Sparnaður af þessari breytingu er áætlaður vera að minnsta kosti 11 milljónir króna á ári.