arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sinfóníuhljómsveit Íslands Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 644

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 36/1982, um Sinfóníuhljómsveit Íslands.

(Lagt fyrir Alþingi á 131. löggjafarþingi 2004–2005.)

1. gr.

Eftirfarandi breytingar verða á 3. gr. laganna:

a. Í stað hlutfallstölunnar „56%“ í a-lið 1. mgr. kemur: 81%.

b. B-liður 1. mgr. fellur brott.

2. gr.

Í stað orðsins „Ríkisútvarpinu“ í 1. málsl. 4. gr. laganna kemur: menntamálaráðuneytinu.

3. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Frumvarp þetta er flutt með það fyrir augum að fella niður ákvæði laga um Ríkisútvarpið er varðar þátttöku þess í rekstrarkostnaði Sinfóníuhljómsveitar Íslands.

Með lögum nr. 36/1982, um Sinfóníuhljómsveit Íslands, var mælt fyrir um hvernig standa skyldi að rekstri sinfóníuhljómsveitarinnar. Skv. 1. mgr. 3. gr. laganna var mælt fyrir um greiðsluþátttöku eftirfarandi aðila og var hún svohljóðandi:

Aðili

Greiðsluþátttaka

a. Ríkissjóður

56%

b. Ríkisútvarpið

25%

c. Borgarsjóður Reykjavíkur

18%

d. Bæjarsjóður Seltjarnarness

1%

Frumvarp þetta er liður í endurskipulagningu á rekstri Ríkisútvarpsins. Í menntamálaráðuneytinu hefur verið unnið að samningu frumvarps þar sem ráðgert er að breyta rekstri Ríkisútvarpsins þannig að sameignarfélag verði stofnað og taki við rekstri þess. Með frumvarpinu er ráðgert að fella úr gildi þá lagaskyldu sem falist hefur í b-lið 1. mgr. 3. gr. laga nr. 36/1982, um Sinfóníuhljómsveit Íslands. Að teknu tilliti til þessarar breytingar er eðlilegt að Ríkisútvarpið eigi ekki lengur fulltrúa í stjórn hljómsveitarinnar og því er lagt til að menntamálaráðuneytið tilnefni mann í stjórn.

Í ljósi þessa er lagt til með frumvarpi þessu að sú lagaskylda sem hvílt hefur á Ríkisútvarpinu að greiða 25% af rekstrarkostnaði Sinfóníuhljómsveitar Íslands verði felld niður og að framlag ríkissjóðs hækki sem nemur framlagi Ríkisútvarpsins, þ.e. úr 56% í 81%.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 36/1982, um Sinfóníuhljómsveit Íslands.

Frumvarpið er lagt fram í tengslum við frumvarp til laga um breytingu á lögum um Ríkisútvarpið. Það felur í sér tillögu um að ríkissjóður beri 25% hlut Ríkisútvarpsins í rekstri hljómsveitarinnar og breytingar á skipan stjórnar sem þessu tengjast. Verði frumvarpið óbreytt að lögum er áætlað að það auki útgjöld ríkisins um 118,5 m.kr. á ári m.v. forsendur í fjárlögum fyrir árið 2005.
Atvinnuleysistryggingar Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 646

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um atvinnuleysistryggingar, nr. 12/1997.

Flm.: Margrét Frímannsdóttir.

1. gr.

Við 2. gr. laganna bætist ný málsgrein, svohljóðandi:

Nú hefur maður lokið samfelldri afplánun refsivistar sem staðið hefur a.m.k. síðustu 12 mánuði, að meðtalinni gæsluvarðhaldsvist, og skal hann þá hafa rétt til atvinnuleysisbóta þó að hann uppfylli ekki skilyrði 4. tölul. 1. mgr., enda uppfylli hann önnur skilyrði til greiðslu bótanna.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var fyrst flutt á 117. löggjafarþingi og aftur á 120. löggjafarþingi en varð ekki útrætt og er flutt að nýju nær óbreytt.

Í gildandi lögum um atvinnuleysistryggingar, nr. 12/1997, er gert ráð fyrir að hafi einstaklingur verið sviptur frelsi sínu með dómi geti hann geymt áunninn rétt til atvinnuleysisbóta í allt að tvö ár meðan á afplánun dóms stendur. Hins vegar er ljóst að fæstir þeirra sem afplána dóm um lengri eða skemmri tíma hafa stundað vinnu reglubundið. Í þeim tilvikum er því ekki um neinn áunninn rétt að ræða sem þessir einstaklingar geta nýtt sér að aflokinni fangelsisvist. Því er lagt til að lögum um atvinnuleysistryggingar verði breytt til hagsbóta fyrir þá sem koma atvinnulausir úr fangelsi.

Eins og lög um atvinnuleysistryggingar eru nú verða menn að uppfylla lágmarksvinnustundafjölda á síðustu 12 mánuðum til að eiga rétt á atvinnuleysisbótum. Engin undanþága er frá því ákvæði sem um ræðir, þ.e. 4. tölul. 1. mgr. 2. gr. laganna, til hagsbóta fyrir þá sem er ókleift að uppfylla þetta skilyrði þar sem þeir hafa verið sviptir frelsi sínu með refsidómi á umræddu tímabili. Ekki er þó nein ástæða til að ætla að fyrir löggjafanum hafi vakað að gera rétt manna minni fyrir að hafa setið af sér refsidóm.

Ekki er eðlilegt að láta menn uppfylla skilyrði ákvæðisins með þeirri vinnu sem stendur til boða í fangelsum, enda er sjaldnast um að ræða fullan vinnudag. Þá er sökum aðstæðna í fangelsunum ekki vinnu að hafa í þeim öllum. Fangar geta að auki ekki ráðið sjálfir í hvaða fangelsi þeir afplána refsinguna heldur er sú ákvörðun tekin af Fangelsismálastofnun ríkisins.

Samkvæmt frumvarpinu er ekki gert ráð fyrir að þeir sem hafa afplánað skemmri dóm en eitt ár geti unnið sér inn rétt til atvinnuleysisbóta á þennan hátt. Gert er ráð fyrir að undanfarandi gæsluvarðhald teljist til afplánunar í þessu sambandi ef afplánun kemur í beinu framhaldi og viðkomandi hefur ekki verið frjáls maður á milli gæsluvarðhalds og afplánunar. Einnig er gert ráð fyrir að einungis með samfelldri afplánun geti maður aflað sér réttarins á þennan hátt.
Stjórn fiskveiða Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 17

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 38/1990, um stjórn fiskveiða, með síðari breytingum.

Flm.: Guðjón A. Kristjánsson, Magnús Þór Hafsteinsson, Sigurjón Þórðarson.

1. gr.

Við lögin bætist nýtt ákvæði til bráðabirgða sem orðast svo:

Þrátt fyrir önnur ákvæði þessara laga er öllum þeim íslenskum ríkisborgurum sem hafa tilskilin réttindi til skipstjórnar og vélstjórnar, ef þess er krafist vegna stærðar vélar viðkomandi báts, að stunda fiskveiðar á eigin bát með tveimur sjálfvirkum handfærarúllum. Báturinn skal vera undir 30 brúttórúmlestum að stærð og uppfylla skilyrði um sjálfvirka tilkynningarskyldu. Báturinn skal hafa viðurkennt haffæri. Á hverjum bát mega vera tveir menn í áhöfn og er hámarksfjöldi sjálfvirkra rúlla þá fjórar rúllur á tvo menn. Að fimm árum loknum skal skoðuð reynslan af þessum veiðum með tilliti til þess hvort setja eigi viðbótartakmarkanir sem taki eingöngu til veiðisvæða bátanna og fjölda veiðidaga.

Veiðar þessara báta eru ekki reiknaðar til aflamarks og hafa ekki áhrif á heildarúthlutun aflamarks til annarra fiskiskipa.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Það hefur löngum verið réttur Íslendinga við sjávarsíðuna að fá að róa til fiskjar og útróðrajarðir voru líklegri til þess að brauðfæða fólkið og gefa tekjur en þær jarðir sem illa lágu við fiskislóð. Útróðraréttur var metinn sem verðmæti í jörðum og talinn til hlunninda. Í gömlum lögum var öllum tryggður veiðiréttur í fjörðum og flóum. Þannig orðað að rétt ættu menn til fiskveiði sinnar nema síldveiði sem öllum væri heimilt að stunda hvar sem væri. Landsmenn áttu þannig allir tryggan forgang til botnfiskveiða næst sínum byggðum. Með þessu frumvarpi verður þeim sem rétt hafa til þess að stjórna skipum veittur þessi veiðiréttur á nýjan leik.
Málefni aldraðra Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 174

Frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 125/1999, um málefni aldraðra, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 132. löggjafarþingi 2005–2006.)

1. gr.

Í stað fjárhæðarinnar „5.738 kr.“ í 2. málsl. 1. mgr. 10. gr. laganna kemur: 6.075 kr.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi og koma til framkvæmda við álagningu opinberra gjalda á árinu 2006 vegna tekna ársins 2005.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpinu er lagt til að gjald í Framkvæmdasjóð aldraðra verði hækkað um 5,87% eða 337 kr. og nemi 6.075 kr. á hvern gjaldanda í stað 5.738 kr. samkvæmt gildandi lögum. Hækkunin er vegna verðlagsbreytinga en gert er ráð fyrir að byggingarvísitala hækki um 5,87% frá verðlagi í desember 2003 til desember 2004.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 125/1999, um málefni aldraðra, með síðari breytingum.

Með frumvarpinu er lagt til að sérstakt gjald sem skattstjórar leggja á þá sem skattskyldir eru skv. 1. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt og eignarskatt, og rennur í Framkvæmdasjóð aldraðra skuli nema 6.075 kr. á hvern gjaldanda í stað 5.738 kr. í gildandi lögum. Á árinu 2006 er gert ráð fyrir að gjaldendur verði um 170.700 og tekjur sjóðsins hækki um 98 m.kr. á greiðslugrunni og verði 1.002 m.kr. miðað við 96,6% innheimtuhlutfall. Í fjárlagafrumvarpi fyrir árið 2006 er gert ráð fyrir þeirri hækkun.
Afréttamálefni, fjallskil o.fl. Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 210

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um afréttamálefni, fjallskil o.fl., nr. 6/1986, með síðari breytingum.

Flm.: Drífa Hjartardóttir, Halldór Blöndal.

1. gr.

Í stað orðanna „12 vikna innlausnarfresti“ í 1. málsl. 4. mgr. 59. gr. laganna, kemur: fjögurra vikna innlausnarfresti.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður flutt á 131. löggjafarþingi (þskj. 557, 423. mál) af Einari K. Guðfinnssyni en málið varð ekki útrætt.

Með frumvarpinu er ætlunin að gera breytingar á reglum um meðferð óskilapenings, hrossa og nautgripa, sem samkvæmt gildandi lögum er heimilt að selja að kröfu hreppstjóra við nauðungarsölu með tólf vikna innlausnarfresti án þess að sérstakrar áskorunar sé þörf til eiganda.

Með gildistöku reglugerðar nr. 289/2005, um merkingu búfjár, er skylt að örmerkja eða frostmerkja hross en samkvæmt bráðabirgðaákvæði er ekki gerð krafa um að hross sem fædd eru fyrir 1. janúar 2003 séu merkt nema sérstakar markaðsaðstæður krefjist. Enn fremur er skylt að merkja alla nautgripi með plötumerki og samkvæmt ákvæði til bráðabirgða þarf ekki að merkja nautgripi sem fæddir eru fyrir 1. september 2003 fyrr en 1. janúar 2006. Þá hefur nokkuð verið gert sl. ár í að merkja eldri hross sérstaklega og hefur því tilvikum fækkað þar sem þurft hefur að selja óskilapening á uppboði.

Tólf vikna innlausnarfrestur fyrir eigandann er því ekki lengur nauðsynlegur og afar langur sé litið til hagsmuna þess er kaupir óskilapeninginn á uppboði og getur átt von á því í tólf vikur að eigandinn komi og nýti sér brigðarétt. Breytingin mun einnig virka hvetjandi á eigendur hrossa og nautgripa til að vera með fullnægjandi merkingar.
Meðferð opinberra mála Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 295

Frumvarp til laga um breyting á lögum um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, með síðari breytingum.

Frá allsherjarnefnd.

1. gr.

Í stað 2.–4. málsl. 3. mgr. 133. gr. laganna koma tveir nýir málsliðir, svohljóðandi: Sæki ákærði þing telst dómur birtur fyrir honum en annars lætur ákærandi birta dóm skv. 20. gr. Séu ákærða gerð viðurlög er varða sektum eða upptöku eigna sem svarar til lægri fjárhæðar en áfrýjunarfjárhæð í einkamálum ásamt greiðslu sakarkostnaðar þarf ekki að birta honum dóm þótt ekki sé sótt þing af hálfu ákærða við uppkvaðningu hans.

2. gr.

Lög þessi taka þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpi þessu eru lagðar til breytingar á 133. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, með síðari breytingum. Á 131. löggjafarþingi voru gerðar breytingar á lögunum með það að markmiði að einfalda sektarinnheimtu og birtingu sektardóma. Í frumvarpinu sem þá var lagt fram var lagt til að ef ákærða yrðu ekki gerð önnur viðurlög en sekt eða upptaka eigna ásamt greiðslu sakarkostnaðar þyrfti ekki að birta fyrir honum dóminn.

Frumvarpinu var breytt nokkuð í meðförum þingsins þar sem allsherjarnefnd taldi að með heimildinni gæti verið gengið töluvert nærri réttaröryggi sakborninga. Birting dóms hefur þær lögfylgjur að marka upphaf fjögurra vikna áfrýjunarfrests og hefur hann verið túlkaður eftir orðanna hljóðan í dómum Hæstaréttar. Lagði nefndin því til þær breytingar á frumvarpinu að fyrirkomulaginu yrði einungis breytt í einföldustu málunum, þ.e. þegar sektir eða upptaka eigna nema lægri fjárhæð en áfrýjunarfjárhæð í einkamálum ásamt greiðslu sakarkostnaðar. Áfram yrði að birta dóma þar sem ákærða yrðu gerð viðurlög sem svöruðu til hærri fjárhæðar en áfrýjunarfjárhæðar í einkamálum ásamt greiðslu sakarkostnaðar.

Þær breytingar sem nefndin lagði til skiluðu sér ekki efnislega réttar og er því nauðsynlegt að breyta 3. mgr. 133. gr. Við gerð frumvarpsins var litið til laganna eins og þau voru fyrir gildistöku laga nr. 81/2005 sem breyttu greininni og lagt til að fyrst verði kveðið á um meginregluna um að birta þurfi dóm fyrir ákærða sæki hann ekki þing. Því næst verði kveðið á um undantekningar frá þeirri meginreglu þegar svo stendur á að ákærða eru í dómi gerð önnur viðurlög en sektir eða upptaka eigna sem svarar til lægri fjárhæðar en áfrýjunarfjárhæð í einkamálum ásamt greiðslu sakarkostnaðar.
Dýravernd Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 312

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um dýravernd, nr. 15/1994.

(Lagt fyrir Alþingi á 132. löggjafarþingi 2005–2006.)

1. gr.

Við 1. mgr. 16. gr. laganna bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Óheimilt er að nota lifandi dýr við prófun á snyrtivörum.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Samkvæmt tilskipun Evrópusambandsins 2003/15/EB um breytingu á tilskipun 76/768/ EBE um samræmingu ákvæða í lögum aðildarríkja varðandi snyrtivörur skulu aðildarríkin banna markaðssetningu á fullunnum snyrtivörum þar sem tilraunir á dýrum hafa verið hluti þróunarferilsins. Aðildarríkin skulu banna prófun fullunninna snyrtivara á dýrum á sínu yfirráðasvæði. Heimilt er þó í ákveðinn tíma að prófa einstök innihaldsefni og blöndur af innihaldsefnum. Skv. 16. gr. laga um dýravernd, nr. 15/1994, er óheimilt að nota lifandi dýr við kennslu, tilraunir, rannsóknir, framleiðslu eða prófun efna eða lyfja og við sjúkdómsgreiningu nema með sérstöku leyfi tilraunadýranefndar ef slíkri notkun fylgir álag eða þjáning fyrir dýrið. Við prófun á snyrtivörum er hins vegar unnt að nota aðrar aðferðir en prófun á dýrum en svo háttar oft ekki til með prófun á öðrum efnum og lyfjum. Auk þess á að vera unnt að tryggja öryggi snyrtivara á grundvelli upplýsinga um öryggi innihaldsefna þeirra. Er því lagt til að bann verði lagt við prófun snyrtivara á lifandi dýrum.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um dýravernd, nr. 15/1994, með síðari breytingum.

Í frumvarpinu er lagt til að óheimilt verði að nota lifandi dýr við prófun á snyrtivörum.

Ekki verður séð að frumvarpið, verði það óbreytt að lögum, hafi í för með sér kostnaðarauka fyrir ríkissjóð.
Hollustuhættir og mengunarvarnir Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 314

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um hollustuhætti og mengunarvarnir, nr. 7/1998, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 132. löggjafarþingi 2005–2006.)

1. gr.

23. gr. laganna orðast svo:

Ráðherra ákveður í reglugerð kröfur um gæðastjórnun og innra eftirlit í fyrirtækjum sem eru eftirlitsskyld samkvæmt lögum þessum. Heimilt er ráðherra að kveða þar á um að innra eftirlit skuli að hluta eða í heild sæta úttekt faggilts aðila. Þar skal einnig m.a. kveðið á um umfang opinbers eftirlits og ákvörðun eftirlitsgjalda sem taka mið af innra eftirliti þeirra fyrirtækja sem eftirlitið beinist að.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpi þessu er lagt til að nýr málsliður, 2. málsl., verði felldur inn í núgildandi 23. gr. laga um hollustuhætti og mengunarvarnir, nr. 7/1998, með síðari breytingum. Í honum felst að ráðherra verði heimilt að kveða á um að innra eftirlit skuli að hluta eða í heild sæta úttekt faggilts aðila.

Ábending um þetta kom frá nefnd sem gerði tillögur að reglugerð um öryggi leikvallatækja og leiksvæða og eftirlit með þeim, nr. 942/2002. Nefndin ályktaði að rétt væri að kveða á um að aðalskoðun leikvallatækja yrði framkvæmd af faggiltum skoðunaraðila. Í faggildingu felst að viðkomandi aðili er metinn hæfur til að framkvæma umrædda skoðun, sbr. IV. kafla laga um vog, mál og faggildingu, nr. 100/1992.

Ákvæðið er orðað með almennum hætti þar sem hugsanlegt er að æskilegt verði talið að kveða á um sams konar fyrirkomulag að því er varðar innra eftirlit í annarri starfsemi þar sem öryggi fólks er í húfi.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um hollustuhætti og mengunarvarnir, nr. 7/1998, með síðari breytingum.

Í frumvarpinu er lögð til heimild fyrir umhverfisráðherra til að kveða á um það í reglugerð að innra eftirlit í fyrirtækjum, sem eru eftirlitsskyld samkvæmt lögum um hollustuhætti og mengunarvarnir, sé að hluta eða í heild framkvæmt af faggiltum skoðunaraðila, og hverjar kröfur þurfi að uppfylla til að hljóta slíka faggildingu.

Ekki er gert ráð fyrir að frumvarpið, verði það óbreytt að lögum, hafi í för með sér kostnaðarauka fyrir ríkissjóð.
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 326

Frumvarp til laga um breyting á lögum nr. 90/2003, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 132. löggjafarþingi 2005–2006.)

1. gr.

Í stað „768“ í 1. málsl. 4. mgr. B-liðar 67. gr. laganna kemur: 787.

2. gr.

Í stað orðanna „1. desember“ í 1. málsl. 1. mgr. 89. gr. laganna kemur: 31. desember.

3. gr.

Ákvæði 1. gr. öðlast gildi 1. janúar 2006 og kemur til framkvæmda við staðgreiðslu á árinu 2006 og álagningu tekjuskatts á árinu 2007. Ákvæði 2. gr. öðlast þegar gildi.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Í frumvarpi þessu eru lagðar til breytingar á grunnfjárhæð sjómannaafsláttar, auk þess sem lagðar eru til breytingar sem lúta að skattframkvæmd.

Athugasemdir við einstakar greinar frumvarpsins.

Um 1. gr.

Hér er lagt til að grunnfjárhæð sjómannaafsláttar verði hækkuð um 2,5% frá 1. janúar 2006 sem komi til framkvæmda við staðgreiðslu á árinu 2006. Þessi hækkun er í samræmi við þá hækkun persónuafsláttar sem samþykkt var haustið 2004.

Um 2. gr.

Í 1. mgr. 89. gr. gildandi laga segir að menn, sem um ræðir í 1. gr. laganna, skuli telja fram og vera skattlagðir þar sem þeir áttu lögheimili 1. desember á tekjuári. Hér er lagt til að miðað verði við 31. desember ár hvert. Ástæður þess að miðað hefur verið við 1. desember en ekki síðasta dag ársins liggja í vinnulagi fyrri tíma, en ljóst er að verulegar tæknilegar framfarir hafa átt sér stað frá því að framangreint tímamark var lögfest. Núgildandi fyrirkomulag hefur hins vegar tafið fyrir vinnslum skattyfirvalda og aukið hættu á villum og því er þessi breyting lögð til.

Um 3. gr.

Greinin þarfnast ekki skýringa.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 90/2003, um tekjuskatt og eignarskatt, með síðari breytingum.

Í frumvarpinu er lögð til verðlagshækkun á sjómannaafslætti í samræmi við forsendur fyrir tekjuáætlun fjárlagafrumvarps 2006. Ekki er gert ráð fyrir að lögfesting frumvarpsins hafi áhrif á útgjöld ríkissjóðs.
Búnaðargjald Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 332

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um búnaðargjald, nr. 84/1997, með síðari breytingum.

(Lagt fyrir Alþingi á 132. löggjafarþingi 2005–2006.)

1. gr.

1. málsl. 1. gr. laganna verður svohljóðandi: Innheimta skal sérstakt búnaðargjald af búvöruframleiðendum eins og þeir eru skilgreindir í lögum þessum og skal það nema 1,2% af gjaldstofni skv. 3. gr.

2. gr.

Viðauki við lögin verður svohljóðandi:

Hlutfallsleg skipting tekna af búnaðargjaldi.

3. gr.

Lög þessi öðlast gildi 31. desember 2005.

Athugasemdir við lagafrumvarp þetta.

Með lögum nr. 68/2005, um breytingu á lögum nr. 68/1997, um Lánasjóð landbúnaðarins, var ákveðið að fella niður lög um Lánasjóð landbúnaðarins og landbúnaðarráðherra veitt heimild til að selja allar eignir og jafnframt að semja um yfirtöku allra skulda sjóðsins. Einkavæðinganefnd var falið að sjá um framkvæmd sölunnar.

Búnaðargjald var einn af tekjustofnum Lánasjóðs landbúnaðarins og var gert ráð fyrir niðurfellingu þeirrar greiðslu búnaðargjaldsins sem runnið hefur til Lánasjóðsins yrði frumvarpið um niðurfellingu laganna samþykkt. Núna er því ljóst að fella þarf niður þann hluta búnaðargjaldsins sem runnið hefur til Lánasjóðs landbúnaðarins.

Í framhaldi af sölu Lánasjóðs landbúnaðarins liggur fyrir tillaga hagsmunaðila um lækkun greiðslu framleiðenda niður í 1,2% í stað 2% áður. Jafnframt er lögð til breyting á viðauka laganna um skiptingu tekna af búnaðargjaldi þannig að það skiptist hlutfallslega á milli Bændasamtaka Íslands, búnaðarsambanda, búgreinasamtaka og Bjargráðasjóðs samkvæmt meðfylgjandi töflu. Í töflunni eru sýndar feitletraðar þær breytingar sem lagðar eru til.

Þar sem lög um Lánasjóð landbúnaðarins falla niður frá og með 31. desember nk. og Lánasjóður landbúnaðarins hefur þegar verið seldur er lagt til að lagafrumvarp þetta öðlist gildi sama dag.

Fylgiskjal.

Fjármálaráðuneyti, fjárlagaskrifstofa:

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum nr. 84/1997, um búnaðargjald, með síðari breytingum.

Í frumvarpinu er lagt til að búnaðargjald skuli nema 1,2% af gjaldstofni. Einnig er lögð til breyting á viðauka laganna um hlutfallslega skiptingu tekna af búnaðargjaldi.

Samkvæmt gildandi lögum er búnaðargjald 2% af gjaldstofni og hluti tekna af gjaldinu rennur til Lánasjóðs landbúnaðarins. Þar sem lög um Lánasjóð landbúnaðarins falla úr gildi í árslok 2005 er í frumvarpinu lögð til lækkun á gjaldinu. Lækkunin nemur 40%, eða sem svarar þeim tekjum sem nú renna til Lánasjóðs landbúnaðarins. Árið 2004 námu tekjur af búnaðargjaldi 312 m.kr. og þar af runnu 115 m.kr. til Lánasjóðs landbúnaðarins, eða rétt tæp 37% teknanna.

Verði frumvarp þetta að lögum má því að óbreyttu búast við að ríkistekjur af búnaðargjaldi lækki um 125 m.kr. Tekjur af búnaðargjaldi renna að öllu leyti til sjóða landbúnaðarins að undanskilinni 0,5% innheimtuþóknun, sem rennur í ríkissjóð. Áhrif frumvarpsins á ríkissjóð liggja því í lækkun tekna af innheimtuþóknun og miðað við 125 m.kr. lækkun tekna af búnaðargjaldi yrði sú lækkun um 0,6 m.kr. á ári.
Tekjuskattur og eignarskattur Greinargerð/athugasemdir úr lagafrumvarpi, mál nr. 37

Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjuskatt og eignarskatt, nr. 90/2003.

Flm.: Guðjón A. Kristjánsson, Magnús Þór Hafsteinsson, Sigurjón Þórðarson.

1. gr.

Við A-lið 1. mgr. 30. gr. laganna bætist nýr töluliður, 2. tölul., sem orðast svo: Útgjöld vegna sannanlegs ferðakostnaðar til og frá vinnu sem er umfram 120.000 kr. á ári en þó aldrei hærri en 400.000 kr. á ári og er í samræmi við matsreglur fjármálaráðherra.

2. gr.

Lög þessi öðlast gildi 1. janúar 2006 og koma til framkvæmda við álagningu á árinu 2007.

Greinargerð.

Frumvarp þetta var áður flutt á 130. og 131. löggjafarþingi.

Hér er lagt til að kostnaður manna við ferðir til og frá vinnu sem er umfram 120.000 kr. verði frádráttarbær frá tekjum áður en til skattlagningar kemur, þó að hámarki 400.000 kr. á ári. Við framkvæmd ákvæðisins er gert ráð fyrir að sambærilegar reglur gildi um sönnun á útlögðum kostnaði og gilda um sönnun á kostnaði á móti ökutækjastyrkjum.

Hér er um sanngirnismál að ræða enda um að ræða kostnað sem til fellur við öflun atvinnutekna. Eins og frumvarpið er fram sett er markmiðið einkum að koma til móts við þá sem þurfa að sækja vinnu um langan veg og bera af því mikinn kostnað.

Frumvarp þetta samrýmist vel þeirri stefnu sem haldið hefur verið á lofti í byggðamálum og felst í því að stækka atvinnusvæði á landsbyggðinni. Mikill ferðakostnaður getur hamlað slíkri þróun og er til þess fallinn að draga úr samkeppnishæfni byggðarlaga um vinnuafl. Mikill ferðakostnaður getur einnig virkað vinnuletjandi með þeim afleiðingum að menn sjá hag sínum betur borgið með því að þiggja atvinnuleysisbætur en að sækja vinnu í næsta byggðarlag.

Þess má geta að í Noregi eru í gildi reglur um skattalega ívilnun til þeirra sem bera mikinn kostnað af ferðalögum til og frá vinnu en aðstæður þar eru að mörgu leyti svipaðar og hér á landi.

Lagt er til að lögin öðlist gildi 1. janúar 2006 og komi til framkvæmda við álagningu árið 2007.